▶ 00:02 Vaderschap en het Absolute Fundament van het Monotheïsme ↑ hoofdstukken

Ook van mijn kant, beste vrienden, een hele goede morgen. Goed u hier weer te treffen. Ik wil u vanmorgen heel graag bepalen bij een simpel onderwerp. Eenvoudig, in de meest letterlijke zin van het woord, en u ziet het hier geprojecteerd op het scherm: Eén God, de Vader. Over het verband tussen beide zinsdelen – één God, namelijk de Vader – daar vooral wil ik u bij bepalen en ook schriftplaatsen laten zien die daarover gaan.

Wat betekent het dat God Vader is? Het is min of meer een schot voor de boeg, hoewel het niet zozeer de opzet is, maar ik vernam zojuist dat er een cursus voor vaders komt: 'Hoe word ik vader?' of 'Hoe ben ik vader?'. Dat is waarschijnlijk nog wat beter gezegd. En wat betekent dat nou, vaderschap? Waaraan is dat ontleend? We hebben misschien vaak het idee dat wanneer we zeggen dat God een Vader is, dat een metafoor is. Wij kennen allemaal vaders en we weten wat zij zijn, en aan die realiteit is dan het begrip vader aan God gekoppeld. Maar ik zal u vertellen: het is precies omgekeerd. God is Vader en het vaderschap dat wij hier kennen – en dat staat letterlijk zo in Efeze 3 – is een reflectie van het feit dat Hij Vader is. Dus God als Vader is geen metafoor. Het is omgekeerd: dat wij vaders kennen, is een weerspiegeling, een type of een schaduw van het feit dat Hij Vader is. Namelijk de ene God.

Ik denk dat we nauwelijks besef hebben van hoe enorm belangrijk dit onderwerp is. Nu kun je als spreker natuurlijk altijd zoiets zeggen als je een onderwerp introduceert, maar ik kan het in dit geval ook heel duidelijk motiveren. Er is geen waarheid in de Bijbel die zo fundamenteel, essentieel en centraal is als de waarheid dat er één God is. Als ik een Jood zou vragen of wat ik nu zeg klopt, dan zal hij dat duizendkoppig beamen. Hij staat daar letterlijk mee op en hij gaat ermee naar bed. Het eerste wat een Joods jongetje leert op school is het Shema Yisrael. Dat zijn woorden uit Deuteronomium 6, waarin klinkt: Shema Yisrael Adonai Elohenu Adonai Echad. Ik heb ooit nog eens een Hebreeuwse cursus gehad, u hoort het. Maar dat zijn de woorden die betekenen, en zo worden ze ook vertaald: 'Hoor Israël, de HERE is onze God, de HERE is één.'

Er is één God. Dat is zo essentieel. Ik heb daar vaker verhalen over gelezen en dat is altijd weer aangrijpend. Het is waar een Jood mee opstaat en waar hij mee naar bed gaat, maar niet alleen waarmee hij ontslaapt of sterft; in het stervensuur neemt hij deze woorden op de lippen: 'Er is één God.' En laat ik u dit zeggen: dat is niet slechts een kwantitatieve kwestie of een getalsmatig verhaal. Nee, het heeft te maken met kwaliteit. Want één God, dat is absoluut. Zodra er meer zijn – of dat er nu twee, drie, vier of vijf zijn, of nog veel meer – dan is zo'n godheid niet meer absoluut. Slechts één God kan ook werkelijk absoluut zijn: allesomvattend, universeel, het geheel omvattend. Het 'universum' is ook zo'n mooi woord dat zijn oorsprong vindt in die Ene.

In het Oude Testament, in de Hebreeuwse Bijbel, vinden we die waarheid voortdurend terug. Je leest ook dat Israël deze woorden op de lippen zou nemen. Het feit dat een Jood dat doet, is niet zomaar een kwestie van traditie; zo staat het letterlijk in de Schrift. Je zult het uw kinderen inprenten en je zult er altijd over spreken wanneer je onderweg bent en wanneer je weer thuis komt. Dat Shema: 'De HERE is onze God, Hij is één en je zult Hem liefhebben met heel je hart, met heel je ziel en met al je kracht.' Hij, die ene God.

Welnu, dat is de waarheid in de Hebreeuwse Bijbel. En als er een wetgeleerde bij Jezus komt – u kunt het nalezen in Markus 12 – dan wordt er aan Hem gevraagd: 'Wat is nu het belangrijkste in de Schrift, in de Wet en de Profeten?' Dan is het antwoord: 'Het eerste is: Hoor Israël, de HERE is onze God, de HERE is één. Gij zult de HERE uw God liefhebben...', et cetera. Dat is de waarheid. Dat is de boodschap van de Wet en de Profeten, oftewel de Hebreeuwse Bijbel.

▶ 05:32 De Getuigenis van het Nieuwe Testament over de Enige God ↑ hoofdstukken

Maar ik laat u even dit vertellen: in het Nieuwe Testament is het niet anders dan in de Griekse Bijbel. Ook daar vinden we voortdurend die waarheid benadrukt. Ik zal u een paar voorbeelden geven. Ik wil de Schrift laten spreken; u bent hopelijk niet gekomen voor de spreker of voor mensen, maar u wilt weten wat er staat geschreven. Dat zijn de levende woorden van God; die zijn levend, ze zijn krachtig en ze zijn bovendien scherper dan enig tweesnijdend zwaard, zo getuigt de Bijbel van zichzelf. Dus ja, wat kan ik beter doen dan u eenvoudigweg te wijzen op wat er staat geschreven? Want dat zal zijn werk doen!

Neem nu die lofzang, eigenlijk min of meer midden in de brief. Paulus is in vers 1 uiteraard aan dat hoofdstuk begonnen, maar dan houdt hij even stil en spreekt hij een geweldige ode uit naar die ene God. Luister, dan staat er dit: "De Koning der eeuwen, de Koning der aionen, van de wereldtijdperken. De onvergankelijke, de onzienlijke, let op: de enige God." Weet u wat daar in het Grieks staat? Dat is dit woord: monotheo. En als ik het zo zeg, dan herkent u direct ons woord monotheïsme. Hier staat dat. Monotheïsme wil zeggen: wij geloven in één God. Een God die één is, uit één stuk. Dat wat Hij doet zegt Hij, maar het is ook de enige God. Er is één Iemand en buiten Hem is er niemand. Wel, Hij is die onvergankelijke God. Hij is onzienlijk en onttrekt zich aan onze waarneming. Hij drukt Zich wel uit, maar daarover straks misschien nog wat meer. Maar Hij is de enige God. Hem zijn eer en heerlijkheid tot in de – en dat staat er dan letterlijk – de eeuwen der eeuwen, of de aionen der aionen. Schitterend als je daarbij bepaald wordt, bij die God die werkelijk God is.

Ik zal u nog een schriftplaats laten zien. Dit is Paulus in een brief aan Timotheüs, en dan zegt Judas het volgende. Dat is ook de afsluiting van zijn korte brief. En hij zegt dan dit: "De enige God." En hier ook weer exact hetzelfde verhaal als in 1 Timotheüs: monotheo, de enige God, onze Redder, zij door Jezus Christus. Lees even goed wat hier staat: "door Jezus Christus". Dat voorzetsel "door" is al heel veelzeggend. We zullen dat straks opnieuw tegenkomen. God is degene uit wie alle dingen zijn, de Bron. En Jezus Christus, wie is hij? Wel, hij is onze Here. Hij is het door wie dat alles gerealiseerd wordt. Als God dingen tot stand brengt, dan doet Hij dat door Hem. En als wij tot God komen, dan is dat ook door Hem. Maar het gaat alles om zijn Vader. Dat is de enige God, monotheo.

Wij zijn dus echt – ik hoop het, ik kom er straks nog even op terug – maar we zijn dus echt monotheïsten. Nou, laat ik het meteen maar zeggen, want ik had het zojuist over Joden. De problemen tussen het jodendom en het christendom zijn er meerdere. Dat zit natuurlijk vast op de claim dat Jezus de beloofde Messias is, maar er is nog iets wat het jodendom absoluut niet lekker zit. En dat zeg ik op z'n zachtst gezegd. Zij verwijten de christenen namelijk dat ze geen echte monotheïsten zijn. Ja, ze zeggen het wel, ze zeggen: "God is één, er is maar één God, wij zijn monotheïsten." Maar dan is de formule altijd: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Drie personen. Al die drie personen zijn elk God. En daar heeft een Jood problemen mee, daar hebben de rabbijnen problemen mee. Zij zeggen: "Ja, maar jullie zijn eigenlijk verkapte polytheïsten, meer-godendom." Misschien hanteren jullie een bepaalde formule, maar dat is net zoiets als wanneer ik zeg: "Ik ben monogaam, maar ik ben getrouwd met drie vrouwen." Dat is niet echt geloofwaardig. De synagoge verwijt de christenheid geen echte monotheïsten te zijn, maar hetzelfde geldt ook voor de islam. De imam en de moskee zeggen dat net zo: "Die christenen, ja, ze zeggen wel dat ze monotheïsten zijn, maar in werkelijkheid hebben ze drie goden: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest."

En ze hebben nog een punt ook. Want inderdaad, elke geloofsbelijdenis in de christenheid begint daar ook mee: "Wij geloven in één God: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest." Wel, laat ik u dit zeggen: wat die rabbijnen en wat die imams zeggen, is waar. En daar voel ik me heel wat meer in thuis als het hierom gaat dan bij wat de doorsnee predikant of meneer pastoor zegt. Want de Griekse Bijbel – ik bedoel dat woord van de apostelen – ligt helemaal in de lijn van de Hebreeuwse Bijbel. En ik liet het u zien uit 1 Timotheüs, hier staat het ook weer: "De enige God, onze Redder, zij door Jezus Christus onze Here, heerlijkheid, majesteit, kracht en macht."

Ik ga u nog naar een andere schriftplaats meenemen, ja, zelfs nog meerdere. Johannes 17 is een heel aangrijpend gebed. Een schitterend hoofdstuk. Vlak voordat de Heer Jezus overgeleverd zou worden, bidt Hij in Gethsemane vermoedelijk deze woorden. En dan staat daar dit – dan spreekt Hij zijn Vader aan. Let op, het zijn de woorden van Jezus Christus zelf. En Hij spreekt zijn Vader aan (zo lees je dat in vers 1 van dit hoofdstuk): "Vader". En dan zegt Hij in vers 3 dit: "Dit nu is het eeuw-ige leven." Ja, ik zet altijd expres een streepje tussen dat woordje "eeuwige". Waarom? Om daarmee ook te laten zien dat dat woordje "eeuwig" te maken heeft met "eeuw". Niet met eeuwigheid. Met "eeuw" heeft het te maken: het leven van die toekomende eeuw namelijk. Enfin, dat is nu het onderwerp niet, maar wat is nu dat eeuwige leven? Dat leven van die toekomende eeuw? Wel, dat zij U zullen kennen. Dat klopt ook hoor, want in de toekomende eeuw dan zullen ze Hem kennen. Dan zal de aarde vol zijn van de kennis des Heren, zoals de bodem der zee bedekt is met water. Zo staat dat in de Schrift. Wel, de Heer Jezus zegt hier dit: "Dit nu is het eeuw-ige leven, dat zij U kennen, de enige waarachtige God." Hij, de Zoon, spreekt zijn God en Vader aan en Hij zegt: "U Vader, U bent de enige, de waarachtige God." En Hij zegt dan – het gaat over wat dat eeuwige leven is – wel, dat is het kennen van de enige waarachtige God. En vervolgens: "en Jezus Christus" – Redder, Yahweh is Redder – "Christus, de Messias, die Gij" – U Vader, de enige waarachtige God – "gezonden hebt." Is dit moeilijk? Ik zei al bij voorbaat, dat waren mijn eerste woorden zo ongeveer: het is vanmorgen een heel simpele boodschap. Eenvoudig. Dat zie je hier ook. We hebben daar de enige waarachtige God en vervolgens Jezus Christus die Hij gezonden heeft. Zie daar eigenlijk in een notendop ook de Bijbelse boodschap. Daar gaat het allemaal om.

Ik neem u nog naar een ander woord mee: 1 Timotheüs 2 vers 5. Daar schrijft Paulus dit: "Want er is één God." Ik had eigenlijk ook dat voorgaande vers er nog even bij moeten nemen, want daar staat dit in vers 4: "Want God onze redder wil dat alle mensen gered worden en komen tot kennis der waarheid." Die waarheid namelijk dat God wil dat alle mensen gered worden. "Want", zegt Paulus dan – en nu zijn we bij vers 5 – "er is één God." Met andere woorden: als er één God is, dan gebeurt er wat Hij wil. Er is niets wat Hem kan weerhouden. Als er meerdere goden waren geweest, dan had die wens of die wil van Hem misschien geblokkeerd kunnen worden, maar dat kan helemaal niet. Het feit dat er één God is, is de beste garantie voor de goede afloop. Want er is maar één God. Dus absoluut, er is één God, en dan staat er nog iets bij: "En ook één middelaar." Aha, de middelaar is dus net zo goed uniek. Niet als de ene God, maar als middelaar van God en mensen. En wie is dat dan? Wel, dat is de mens Christus Jezus. Eén God, één middelaar.

Waardoor God tot de mens komt – Hij, de Onzienlijke, drukt zich in Hem uit – maar ook waardoor de mens tot God komt: één middelaar van God en mensen, de mens Christus Jezus.

Ik ga nog wat verder naar 1 Korinthe 8 vers 6. Ik wil heel duidelijk laten zien dat het niet zomaar iets is wat ik uit mijn duim zuig. En dat het ook niet zoiets is van een waarheid die je in één vers terug kunt vinden als je heel erg goed leest op een bepaalde manier met een specifieke bril op. Nee, het is gewoon de rode draad die door de hele Bijbel heen loopt. Simpel, eenvoudig.

Ik zal u er nog een laten zien. In 1 Korinthe 8 schrijft Paulus – laat ik ook vers 5 er nog even bij vermelden zonder het te laten zien – dan zegt hij: "Ja, inderdaad, er zijn goden in menigte en heren in menigte." Dat klopt. De Bijbel spreekt ook over vele goden, dat wil zeggen: vele plaatsers, rechters, in de hemel en op de aarde. Maar, zegt Paulus, hoezeer dat ook waar is dat er goden in menigten zijn: voor ons nochtans, als het er nou echt om gaat, is er maar één God, namelijk de Vader.

Daaraan is de titel van deze toespraak ook ontleend: "Één God, de Vader." Niet één God: Vader, Zoon en Geest. Nee, één God, de Vader. En dan staat er: "...uit wie alle dingen zijn en tot wie wij zijn." Hij is dus de bron. Het al, alle dingen, wat er ook maar is, heel de schepping: het komt uit Hem voort. Hij bedacht het, Hij maakte het, Hij vormt het, Hij is de Schepper. Niet alleen maar dat Hij het geschapen heeft; Hij is nog steeds bezig met die schepping. De schepping is nog niet af, maar Hij completeert dat waar Hij mee begon. Want Hij laat dat nooit varen, zoals u weet.

Afijn, voor ons nochtans is er maar één God, de Vader, uit wie alle dingen zijn – het al, ta panta, het heelal – en tot wie wij zijn. En daar staat nog bij: "...en één Heer, Jezus Christus, door wie alle dingen zijn." Hier heb je weer die twee voorzetsels: uit God, de bron van alles, en door Jezus Christus, door wie God dat alles realiseert. Door wie het al is.

▶ 18:51 De Theologische Ontsporing: Kerkelijke Dogma's Versus de Schrift ↑ hoofdstukken

Nou, ik heb u zojuist al even daarmee geconfronteerd. Want wat ik tot dusver vanuit de Schrift heb laten zien, is nogmaals zeer eenvoudig. Simpel, niet moeilijk. Maar er is geen waarheid zo simpel, of de mens – en dan zeg ik het eigenlijk nog aardig, want ik denk dat er in werkelijkheid achter de schermen nog veel meer aan de hand is; u kunt wel raden wat en wie die dingen door elkaar gooit – maakt die simpele dingen gecompliceerd en complex. Je krijgt het er haast ook van.

En u ziet hier een plaatje van ene meneer Athanasius; zijn naam betekent 'onsterfelijkheid'. Nou ja, over de manier waarop hij zich onsterfelijk gemaakt heeft, daar hebben we het nu even niet over. Hij heeft in elk geval een hele belangrijke rol gespeeld in een kerkelijk concilie in het jaar 325 in Nicea. Dat is de plaats waar de kerk toen vergaderde en het ging toen over de vraag: "Hoe zit dat nou? Is er één God?" "Ja," zeiden ze, "maar..." En toen is daar een hele formulering op schrift gesteld. De geloofsbelijdenis van Athanasius heeft dat later nog veel uitgebreider gedaan. Maar het opmerkelijke is dat al die geloofsbelijdenissen – men noemt dat de katholieke geloofsbelijdenissen – worden onderschreven door eigenlijk de hele christenheid. Van katholiek tot protestant, van evangelisch tot charismatisch; alles. Die zijn gebaseerd op de formuleringen die teruggaan op Nicea. En ik zal u vertellen: dat is een enorme ontsporing geweest.

Daar heeft ook een enorme verwijdering plaatsgevonden met het jodendom. Eén van de dingen die bijvoorbeeld in Nicea zijn vastgesteld, ging over de vraag wie God is en of Hij één is, maar het ging ook over de paasdatum. Die paasdatum mocht uitdrukkelijk nooit samenvallen met het Joodse Pesach. Dus als het een keertje, vanwege de type berekening, toevalligerwijs wel zou samenvallen met het Joodse Pesach, dan moest het alsnog verschoven worden om absoluut maar niet geassocieerd te worden met het Joodse volk. Men wilde een heel duidelijke kloof creëren met het jodendom en met de Hebreeuwse gedachten van de Schrift. Nicea is daar eigenlijk de weerslag van. Het is echt een vreselijke ontsporing, en dat wat het jodendom – in feite met de islam in haar kielzog – het christendom verwijt, is helaas waar: men is afgeweken van de Schrift.

Wat zegt men bijvoorbeeld daar? Athanasius, en dat is daar op schrift gesteld: Wie is Jezus Christus? Hij is "God de Zoon". Maar ik zal u dit vertellen: die hele uitdrukking staat nergens in de Bijbel. Hoe fundamenteel ze ook mag zijn in de confessie van de kerk, nergens vinden we die uitdrukking. Dat is toch eigenlijk opmerkelijk: dat je een woord fundamenteel maakt, dat we het verklaren tot grondslag van ons instituut en van ons belijden en tot de kern van ons geloof, terwijl dat woord niet aan de Schrift ontleend is. Sterker nog, het staat daar haaks op. Want de Schrift spreekt vele malen, tientallen keren, over "God de Vader", maar nooit over "God de Zoon".

Wie is de Zoon dan wel? Wel, Jezus Christus is niet "God de Zoon", maar de "Zoon van God". Proeft u het verschil? Het is ook zo logisch. Het is niet alleen logisch, maar ook naar de Schrift – wat trouwens eigenlijk ook weer logisch is. Want als het naar de Schrift is, dan is het namelijk Logos, het Woord. Waarom? Wel, er is maar één God: de Vader. Dus je kunt niet zeggen "God de Zoon". Eén God, de Vader. En wie is Jezus Christus dan? Wel, Hij is de Zoon. "God de Zoon"? Nee, natuurlijk niet, want er is maar één God, namelijk de Vader. Hij is de Zoon van God de Vader. En zelfs de eniggeboren Zoon.

En dat in de meest letterlijke zin van het woord, want er is maar één mens in de hele geschiedenis, vanaf Adam tot op heden aan toe, die door God zelf verwekt is zonder tussenkomst van een man. Geboren uit een vrouw, maar verwekt door God zelf. De Heilige Geest overschaduwde Maria, en daarom zal wat uit u voortkomt – zo zei ooit de boodschapper tegen Maria – "Zoon van God" genoemd worden. Hij is met recht de Eniggeborene, de Unieke, letterlijk uit God geboren: de Zoon van God. Niet "God de Zoon", vergeet dat alsjeblieft. Dat zijn kerkelijke, orthodoxe formuleringen, maar ze wijken af van wat er staat geschreven. En notabene op het meest essentiële punt: er is één God. We zijn monotheïsten. Ik zeg "we zijn", ik bedoel: als we gewoon de Schrift laten spreken, dan ontkomen we daar niet aan. Ik neem u nog mee naar een andere Schriftplaats.

▶ 24:55 Efeze 4: God en Vader van Allen, Boven Allen en Door Allen ↑ hoofdstukken

Dat is het woord dat zojuist is voorgelezen uit Efeze 4, de eerste zes verzen van dat hoofdstuk. In die verzen benadrukt de apostel Paulus de eenheid. Hij zegt: één Heer, één geloof, één geest, één doop. Iedere keer: één, één, één. En dan zegt hij als klap op de vuurpijl in vers 6: "Eén God en Vader." U ziet het telkens weer: er is één God, en wel Hij die de Vader is. En dan staat erbij: "van allen".

Paulus gebruikt in dit vers vier voorzetsels waar ik graag uw aandacht voor vraag. Het eerste dat hij gebruikt, is dat Hij God en Vader is van allen. Ik moet daarbij denken aan een woord in Maleachi 2 vers 10. Daar staat: "Hebben wij niet allen één Vader?" En dan volgt de retorische vraag ter verklaring: "Heeft niet één God ons geschapen?" Eén God. Wij komen uit Hem voort, zoals een kind uit de vader voortkomt. Hij heeft ons geschapen; Hij is de God en Vader van allen, van elk schepsel. In een andere zin kun je zeggen dat Hij de Vader is van Zijn kinderen, de gelovigen. Dat is ook Bijbels taalgebruik, maar dan hebben we het over de nieuwe schepping. Zij die nu een nieuwe schepping zijn, zijn kinderen van God. Dat is een andere beeldspraak, maar hier is de gedachte: er is één God en Vader, de Schepper van elk creatuur. In elk geval van elk mens; dat is hier vooral de gedachte. Hij is de God en Vader van allen.

Dan staat erbij: "die is boven allen". Dat is het tweede voorzetsel. Hij is van allen, maar ook boven allen. Hij is namelijk de Allerhoogste. Een van de titels in de Schrift voor onze God is dat Hij de Allerhoogste is, de God der goden, die alles overtreft. Ik moet ook denken aan de woorden uit Jesaja 55, waar God zegt: "Mijn wegen zijn hoger dan uw wegen en mijn gedachten zijn hoger dan uw gedachten." Hij staat met recht als God boven allen, maar Hij is ook in Zijn hele denkzin, in Zijn motieven, in Zijn raad en in Zijn bedoelingen boven allen. In Zijn plan, maar ook in de wijze waarop Hij dat uitvoert — de wegen die Hij gaat met Zijn schepping — overtreft Hij alles. Wij zijn volstrekt nietig in Zijn ogen. Wie zijn wij om Hem te begrijpen? Hij overtreft alles.

Hoe vaak is het niet zo dat wij onze eigen ideeën hebben over wat goed is, en dat er dan dingen gebeuren waarvan we ons afvragen: "Hoe kan God dat toelaten?" Terwijl ik dat zeg, weet ik zeker dat u voor uzelf met het grootste gemak talloze voorbeelden kunt bedenken waarbij u zich die vraag stelt. En als u zich die vragen niet stelt, dan doen andere mensen dat wel. Hoe kan dat? Wel, het punt is dit: Hij is God en Hij staat boven allen. Wat zijn wij mensen nu? Ons brein bevindt zich pakweg twee meter boven het aardoppervlak, en dat lijkt mij vrij veelzeggend. Een paar ons grijze hersencelletjes, wat stelt dat voor? Wat kunnen wij nu bedenken? Hoe kunnen wij het geheel beoordelen? Ik bedoel het geheel van begin tot eind, het totaal. Ons denken is letterlijk laag bij de grond; het staat zo dicht bij de aarde. Maar Hij is boven allen. Denk je nu werkelijk dat jij als piepklein mensje een oordeel zou kunnen vormen over die God en over de wegen die Hij bewandelt? Ben je wel goed bij je verstand als je meent dat je je dat kunt veroorloven? Alleen al het idee, nog afgezien van het feit dat Zijn werk nog niet af is. Het is eigenlijk belachelijk om een werk dat nog niet af is al te beoordelen. Dat noem ik nu echt een vooroordeel.

Je zal maar een schilder hebben die met een prachtig werk bezig is, en dat je halverwege zijn arbeid al gaat zeggen: "Nou, ik vind het schilderij niet goed." Ho, wacht even, het is nog niet af! Of een auteur die bezig is met een boek, waarbij je in het derde hoofdstuk — terwijl er nog vijfentwintig hoofdstukken volgen — al zegt: "Nee, ik vind de plot van het boek niet goed." Dat is toch krankzinnig? Hij is God. Hij is boven allen. Hij is onze God en jij bent gewoon een creatuur van Hem.

Bovendien is Hij boven allen én er staat bij: "door allen". Dat Hij "door allen" is, lijkt misschien een wat vreemd voorzetsel in dit verband, maar het wil zeggen dat Hij door alles en iedereen heen gaat. Door allen heen werkt Hij Zijn plan uit. In Daniël 4 vinden we de geschiedenis van Nebukadnezar. Ik zei net dat je niet goed bij je verstand bent als je God meent te kunnen beoordelen, en Nebukadnezar was zo’n man. Hij was de machtigste man op aarde in die dagen, en op een gegeven ogenblik zegt hij: "Is dit niet het grote Babel dat ik gebouwd heb?" Hij werd krankzinnig, maar hij was het eigenlijk al. Hij moest nog even 'laag-bij-de-grondser' worden en ging gras eten als een koe. Het idee dat hij een oordeel vormde en zichzelf op een voetstuk plaatste, werd daar afgebroken.

In Daniël 4 vers 35 staat iets wat voor de mens ontnuchterend is. Onze luister is dat wij Zijn creatuur zijn; dat is onze heerlijkheid. We zijn van Hem, Hij heeft ons gemaakt en bedacht. Hij heeft een plan. Maar lees dan dit: "Ja, alle bewoners der aarde worden als niets geacht." Jesaja voegt eraan toe: "als een druppel aan een emmer". Kan het nog onbenulliger? Als een druppel aan een emmer of een stofje op de weegschaal. Volstrekt niets. En als niets geacht, inderdaad. En dan staat erbij: "Hij — met een hoofdletter, God, die Ene — doet naar Zijn wil met het heer des hemels en met de bewoners der aarde." Hoeveel miljarden dat ook zijn, Hij doet naar Zijn wil. En let op: "Niemand is er die Zijn hand kan weerhouden of tot Hem kan zeggen: wat doet Gij?"

Niemand kan Hem ter verantwoording roepen of Hem raad geven. Dat denken wij wel eens, hè, dat we God raad moeten geven. Dan organiseren we bidstonden en zeggen we: "Heer, U moet het zus of zo doen." Wij dienen God dan van advies. Maar wat dacht u nu? Hij is God. Hij is werkelijk een Vader en niets kan Hem weerhouden. Hij is boven allen, maar ook door allen werkt Hij heen. Geen schepsel is onbereikbaar voor Hem. Als Hij uw hart verhardt, dan verhardt Hij uw hart. En als Hij uw hart opent, dan opent Hij uw hart. Dat is een geweldige waarheid; het betekent dat er niets onmogelijk is voor Hem. Ik zou zeggen: prijs Hem! Dat is waar het in het leven om gaat: dat je Hem kent als Vader.

▶ 34:45 De Voleinding Der Aionen: God Wordt Alles in Allen ↑ hoofdstukken

Want ik ga nog even terug naar Efeze 4:6: één God ten Vader. Inderdaad, we lazen: "van alle, die is boven alle, door alle", en nu komt het nog: "en in alle". Feitelijk is dit een profetische waarheid. Ik moet direct denken aan wat we lezen in de woorden in 1 Korinthe 15, waar Paulus de geweldige heerlijkheid uiteenzet van de overwinning op de dood die in het verleden is behaald. Toen Jezus Christus opgewekt werd uit de doden door zijn God en Vader en definitief de dood overwon.

Maar, zegt Paulus dan in dat schitterende hoofdstuk van 1 Korinthe 15: de dood is overwonnen. Maar er komt een moment — je moet even geduld hebben — er komt een moment dat de dood ook tenietgedaan zal worden. Dan zal er geen dood meer zijn. Weet u hoe dat komt? Dat komt omdat Hij allen gaat levend maken. En als allen zijn levend gemaakt, dan is er geen dood meer. Dit is ook simpel hoor, dat weet ik. Daar hou ik van. Ik ben een simpel mens en ik hou ervan om dingen simpel te vertellen. De Bijbelse waarheid is zo geweldig, zo solide, maar ook zo eenvoudig en heerlijk.

Wel, zegt Paulus — het is meer midden in zijn betoog — maar dan zegt hij in het 26e vers dit: de laatste vijand die onttroond wordt (of letterlijk: die tenietgedaan wordt) is de dood, want alles heeft Hij aan zijn voeten onderworpen. En daar staat er nog bij: wanneer alles Hem onderworpen is, zal ook de Zoon zelf Zich aan Hem onderwerpen die Hem alles onderworpen heeft.

Kijk, het idee is dit: God heeft zijn Zoon gesteld tot een taak. Het gaat de Zoon nooit om zichzelf, maar altijd om zijn God en Vader die Hij vertegenwoordigt, die Hij representeert. Hij is het icoon, het beeld van God. Wel, Hij zal straks zijn heerschappij aanvangen in de toekomende aionen. En dan gaat Hij alle vijanden aan Zich onderwerpen. En de laatste vijand die Hij teniet zal doen is de dood. En als dat gedaan zal zijn, als de dood tenietgedaan zal zijn en allen zullen leven... dan zal Hij een volmaakt koninkrijk aan zijn God en Vader teruggeven. Alstublieft: "Het gaat alles om U."

En dan zal de Zoon ook terugtreden. Hij zegt: dan zal de Zoon ook zelf Zich aan Hem onderwerpen die Hem alles onderworpen heeft, namelijk zijn God en Vader. En dan staat erbij: opdat God zij — die God, de Vader — alles in allen. We lazen zojuist Efeze 4:6. Hij is hun Vader boven allen, door allen, maar ook in allen. En dat kun je gewoon zo nemen als het er staat, letterlijk. Hij wordt die God en Vader in allen, in elk mensenkind. Inderdaad, niet meteen, pas aan het einde van Christus' heerschappij, als de dood tenietgedaan zal zijn, maar God onze Vader, Hij is, Hij wordt alles in allen.

Kijk, Hij was ooit vóór de aionen alles in Zichzelf. Toen was er nog niets, toen was de schepping nog niet tot stand gebracht, maar Hij was alles in Zichzelf. Nu is Hij alles in zijn Zoon. Maar er komt een moment, namelijk bij de voleinding van Christus' heerschappij, bij de voleinding der eeuwen of der aionen, dan zal Hij alles zijn in allen. In elk mensenkind. Dat wat Hij nu is in de Zoon — de volheid van de godheid woont in Hem lichamelijk — wel, dat zal Hij straks zijn in elk mensenkind. Is dat niet adembenemend? Welk mens je ook tegenkomt op straat, en of die dit nou weet of die het wil weten, dat maakt niet uit: we hebben één God. En Hij gaat alle ogen openen en elke tong zal het belijden tot eer van God, de Vader, dat Jezus Christus Heer is. Het gaat allemaal om zijn God en Vader.

En dan zegt Romeinen 11 — en dat is het laatste waarmee ik u wil aanreiken: want uit Hem... Dat is een lofzang die Paulus uitspreekt aan het einde van een prachtig betoog over de wegen die God gaat. En dan concludeert hij dit. Hij heeft het vastgesteld, hij heeft het onder bewijs gesteld. En dan zegt hij: "Want uit Hem en door Hem en tot Hem zijn alle dingen." Nu vraagt u zich misschien af: wat doen die Hebreeuwse tekentjes hier nu bij? Nou, daar staat Abba. Vader. God is Vader. En die term Vader — de tijd ontbreekt me om dat nu nog uit te werken — maar ik wil er één ding van vertellen: dat Hij Abba is. Dat is maar geen sentimentele aanduiding. Het is precies wie Hij is: de God van de heilshistorie.

En daar zit een hele mooie symboliek in. Namelijk, het begint allemaal bij die eerste letter: de Aleph. Hij is de Alfa en de Aleph, de eerste letter. Die eerste letter, de 1, representeert God zelf. En dan die tweede letter representeert de schepping: de Beth. Aleph-Beth. Alfa-Bèta. Maar die Beth, dat is de schepping. De schepping begint ook met de letter Beth: Bereshit. Nou, dat woord Beth — daar ga ik toch nog wat meer over vertellen — dat woord Beth representeert een huis. Bethlehem bijvoorbeeld, dat is "huis van brood". Nou, die schepping is een huis. God maakt Zich een woning en er komt een moment dat die Aleph zal eindigen. Hij begon, Hij is de eerste, Hij is ook de laatste. En dan zal zijn schepping, heel zijn schepping, een huis voor Hem zijn. Hij woont in elk creatuur. Zodat Abba — dat wil zeggen: Aleph-Beth-Aleph — in wezen de hele heilshistorie van het begin tot het einde ("uit Hem, door Hem, tot Hem") representeert. Hij is een Vader van allen, door allen, in allen. En, zegt Paulus dan: "Hem zij de heerlijkheid tot in de aionen." Amen.