▶ 00:00 Paulus' Perspectief op de Ongehuwde Staat en het Huwelijk ↑ hoofdstukken

Een hele goedemorgen allemaal, vrienden. Het is goed u hier te treffen. Wij gaan vanmorgen met elkaar eens nadenken over de verzen die zojuist zijn voorgelezen. Dat is altijd een beetje tricky, moet ik u zeggen. Niet het principe om het te gaan hebben over het schriftgedeelte dat is voorgelezen, dat ligt nogal voor de hand, maar wel het hoofdstuk waaruit we zojuist hebben gelezen: 1 Korinthe 7. Dat gaat over het huwelijk; in mijn Bijbel staat dat er ook boven. Als ik het over tricky heb, dan bedoel ik dat thema. Want wie heeft daar niet zo zijn gedachten, zijn ideeën of zijn opvattingen over? Maar dat niet alleen: ook zijn ervaringen. Ieder van ons staat daar weer verschillend in. In welke positie je ook verkeert, zelfs als kind heb je toch bepaalde ideeën en ook al bepaalde ervaringen over wat dat huwelijk dan is en alle voors en tegens, al is het maar die van je ouders.

Trouwens, als ik het zo zeg, dan is dat ook precies de insteek van de apostel Paulus in dit hoofdstuk. Hij heeft het – merkwaardigerwijs, want ik weet dat dit hoofdstuk doorgaans misschien een wat andere reputatie heeft – toch echt over de tegens van een huwelijk. Lees die veertig verzen maar eens een keertje door; dat is een heel lang hoofdstuk. Het gaat vooral over de tegens van een huwelijk. Je kunt zeggen dat dit een momentopname is en de specifieke insteek in dit hoofdstuk. Elders is de insteek namelijk weer anders. Als je bijvoorbeeld Efeze 5 leest, dan is dat één grote ode aan het geheim van het huwelijk. Maar in 1 Korinthe 7 heeft Paulus het over iets anders.

Hij begint het hoofdstuk met de punten waarover de Korinthiërs hem geschreven hebben. Hij zegt dan meteen: "Het is goed voor een mens niet aan een vrouw verbonden te zijn." Als u hem op dit punt in het eerste vers nog niet begrepen hebt, dan zou u even moeten doorlezen naar vers 8, waar u iets soortgelijks leest. En als u gewoon verder leest, dan komt u uiteindelijk bij vers 38 uit en dan wordt u daar weer in bevestigd. Eigenlijk is dat de rode draad. Er lopen verschillende draadjes door dit hoofdstuk, maar de insteek is vooral dat. Paulus voert feitelijk een pleidooi om te zijn zoals hij is. Hij zegt dat trouwens ook in vers 7: "Ik zou wel willen dat alle mensen waren zoals ikzelf." Daarmee bedoelt hij niet zijn karaktertrekken, maar zijn ongetrouwde staat.

Hij motiveert dat voor iedereen die bereid is om met gezond verstand te luisteren, en hij doet dat met hele goede redenen. Want, zegt Paulus dan, de clou is toch vooral dat degene die getrouwd is, belast wordt met veel aardse zaken. Degene die ongetrouwd is – en hij spreekt uit ervaring – kan zijn aandacht, zijn tijd en alles wat in hem is, ook wat hij heeft aan bezittingen, helemaal wijden aan waar het leven voor bedoeld is: aan de Heer. Gewoon ongedeeld. Degene die getrouwd is, moet zijn zorg, zijn aandacht en zijn liefde immers ook besteden aan zijn man of aan zijn vrouw en aan de kinderen. Dat is veel aardse romslomp. Zo is het nu eenmaal.

Overigens moet ik daar nog eventjes bij zeggen – en dat had ik eigenlijk als eerste opmerking moeten plaatsen – dat Paulus zo graag aan die Korinthiërs veel had willen vertellen; hij noemt dat 'vaste spijs'. Hij wilde hen zo graag de dingen vertellen die hij van Godswege had ontvangen aan geheimenissen. Zulke geweldige, grootse vergezichten als hij te zien heeft gekregen, daarover zou hij graag die Korinthiërs hebben willen schrijven. Maar omdat zij hem hadden lastiggevallen met hun aardse zaken, kwam hij daar niet aan toe. De Korinthiërs hadden hun aardse beslommeringen, bijvoorbeeld die van het huwelijk, maar nog veel andere dingen. Als u het voorgaande hoofdstuk 6 leest, dan ziet u dat er allerlei rechtszaken onderling waren. Allemaal toestanden; het barst van de toestanden in deze eerste brief aan de Korinthiërs. Paulus kwam dus eigenlijk niet tot zijn punt. Hij wilde dat de horizon van die Korinthiërs veel weidser zou worden, maar ze zaten zo vast in hun eigen leventje en hadden dat verre van op de rit.

En dan vallen ze hem lastig – dat is misschien een beetje negatief benaderd – met allerlei vragen over dat huwelijk. Hij begint dus met het punt: "Het is goed voor een mens niet aan een vrouw verbonden te zijn." Later gaat hij dat uitgebreid motiveren. Maar hij spreekt met twee woorden. Het is aan de ene kant goed, maar het is ook beter. Het is niet zo zwart-wit als het soms klinkt. Hij zegt bijvoorbeeld ook dat het goed is om te trouwen, maar dat het beter is om niet te trouwen. Dat verzin ik niet hoor. Maar hij zegt wel: "Met het oog op de gevallen van hoererij..." Zo vangt het tweede vers van dit hoofdstuk aan: "Met het oog op de gevallen van hoererij laat ieder zijn eigen vrouw hebben en iedere vrouw haar eigen man."

Korinthe stond hierom bekend; het was destijds zelfs een spreekwoord om te leven als een Korinthiër, wat stond voor een buitengewoon losbandig leven. Dat had ook zijn invloed binnen die ekklesia van Korinthe. Men sliep met iedereen, men ging met iedereen naar bed; ook in de gemeente van Korinthe speelde dat. "Met het oog op de gevallen van hoererij laat ieder zijn eigen vrouw hebben." Dan weet u trouwens ook meteen wat hoererij is. Hoererij is feitelijk niets anders dan seksuele gemeenschap hebben met iemand die niet de eigen man of vrouw is of wordt. We zullen dat straks trouwens ook nog wel zien. Hij steekt dus van wal over dit onderwerp naar aanleiding van die vragen en dan komen we bij vers 10 aan. Ik wil uiteindelijk naar vers 14 toe gaan, naar dat geheiligde huis, maar dan moet ik echt wat vertellen over de omgeving en de context van dat vers.

▶ 07:34 De Onontbindbaarheid van het Huwelijk en de Roeping tot Verzoening ↑ hoofdstukken

Laten we eerst eens even de draden weer oppakken. Paulus zegt: "Doch hun, die getrouwd zijn, beveel ik niet, maar de Heer." Of: "draag ik niet op, maar de Heer." Dat wil zeggen: het is niet mijn opinie, maar het is de Heer Zelf. Hij bedoelt hiermee een uitspraak die Jezus Zelf hier op aarde heeft gedaan over het huwelijk, namelijk dat een vrouw haar man niet zou verlaten. Het is trouwens heel opvallend; ik heb het in de weergave die u in de cursieve tekst ziet even aangepast. Dat is niet omdat de toonzetting mij niet bevalt, maar gewoon omdat Paulus het veel vriendelijker zegt. We zeggen in het Nederlands vaak dat de toon de muziek maakt. Als je in de vertaling leest: "doch hun die getrouwd zijn, beveel ik niet, maar de Heer, dat een vrouw haar man niet mag verlaten", dan staat dat er eigenlijk niet. We zullen dat ook in het navolgende vers zien. Hij gebruikt daar niet die gebiedende wijs, maar hij zegt het veel vriendelijker: "dat een vrouw haar man niet zou verlaten".

Dat lijkt mij ook vrij logisch, want een huwelijk is een verbintenis voor het leven. Dat is het hele idee. Er is gisteren nog een huwelijk in ons midden gevierd en waar denk je dan aan? Wat is de belofte die daarbij hoort? "Tot de dood ontscheidt." Inmiddels spreek ik ook enigszins uit vierentwintig jaar ervaring: geen mens weet van tevoren, op die feestelijke zondag met al die mooie gevoelens van verliefdheid, waar hij "ja" op zegt. Alles is prachtig, maar op het moment dat je "ja" zegt, weet je niet wat er nog gaat komen. Er wordt gesproken over goede en slechte tijden. Waarom lacht u nu? Nou ja, dat programma is nu niet bepaald een toonbeeld van een levenslange verbintenis, hè? Nee, nu gaat u zeggen: "Kijk jij naar zulke troep?" Nee, daar kijk ik nooit naar, maar ik kom ook niet helemaal onder een steen vandaan, dus ik weet dat wel. Maar in ieder geval: in goede tijden en in slechte tijden. Of, om het eens in gewone woorden te zeggen: als het leuk is en als het niet leuk is. Dat heeft er niets mee te maken; een trouwerij is precies wat het woord zegt, namelijk: trouw.

Het helpt trouwens enorm als je leven een basis heeft van trouw. Dat wil zeggen dat je Iemand kent aan wie we ons kunnen spiegelen, Die Zelf trouw is. Protestantse kerkdiensten vangen in ons vaderland vaak aan met de woorden waar ik zo vaak aan moet denken en die ik zelf ook vaak uitspreek, omdat ze zo geweldig zijn: "Onze hulp is in de naam van de Heer, Die trouw houdt en Die nooit laat varen de werken van Zijn handen." Nooit! Dus Hij is trouw. We zingen dat trouwens ook in een lied: "Ben ik ontrouw? Gij blijft immer Dezelfde." U verandert niet. U bent trouw en Uw woord ligt natuurlijk helemaal in diezelfde lijn. Uw woord is ook betrouwbaar; U doet wat U zegt. Dat heeft niets met gevoelens te maken. Sterker nog, die trouw blijkt juist wanneer de gevoelens ontbreken. Dan komt het echt aan op trouw.

Er kunnen omstandigheden zijn die het lastig maken om over zo'n onderwerp te spreken. Om dit gewoon te lezen en uit te leggen is niet zo moeilijk, maar op het moment dat we allerlei concrete situaties voor de geest halen waarin je jezelf misschien bevindt, wordt het anders. Toch probeer ik het nu zo clean mogelijk te lezen. Luister naar wat Paulus hier te melden heeft. Die verbintenis van een huwelijk is een verbintenis voor het leven; dat is wat het is. Dat is wat beloofd wordt. Je leest in Matteüs 19 dat de Heer Jezus ook over dit onderwerp spreekt. Hij haalt daar een woord aan dat al in Genesis 2 vers 24 wordt gesproken: "Daarom zal een man zijn vader en moeder verlaten en zijn vrouw aanhangen en die twee, die man en die vrouw, zullen tot één vlees zijn." Dat is het idee. En dan staat er nog bij: "Zo zijn zij niet meer twee, maar één vlees."

Dat slaat uiteraard op de seksuele gemeenschap, maar niet alleen daarop. Dat "één vlees" slaat ook op het kind dat daaruit voortkomt. Dat is met recht één vlees. De twee worden één en daar komt een biologisch gegeven uit voort: één vlees, een kind. In feite is dat kind het embleem van die eenheid. Het idee is trouwens niet eens dat je niet "mag" scheiden; het punt is dat je dat ene vlees niet kúnt scheiden. Het is een eenheid en dat is buitengewoon heilig. Daarom staat er ook: "Zo zijn zij niet meer twee, maar één vlees. Hetgeen dan God samengevoegd heeft, scheide de mens niet." Respecteer die eenheid, zoals God ook inderdaad één is, één maakt, trouw is en trouw blijft. Altijd.

Paulus vervolgt: "dat een vrouw haar man niet zou verlaten". We lezen dan verder in vers 11: "is dit toch gebeurd" — want ja, de praktijk is soms weerbarstig — "laat haar dan ongehuwd blijven." Haar, dat is dus de vrouw die haar man verlaten heeft. Paulus reageert hier op concrete situaties. Hij had vragen voorgelegd gekregen die wij niet kennen; we kennen alleen het antwoord. Daar ben ik trouwens wel blij mee, want Paulus laat in zijn antwoorden het licht van Gods genade over dit onderwerp schijnen. Dat is het meest bijzondere van dit hoofdstuk. Het gaat er niet om dat Paulus wetten doorgeeft; dat is volkomen vreemd aan zijn onderwijs. Hij zegt in 1 Korinthe 6, het hoofdstuk dat hier direct aan voorafgaat, dat alle dingen geoorloofd zijn. Het punt is dus niet: mag het wel of mag het niet? Daar gaat het totaal niet om. Hij zegt ook telkens in deze brief: "Oordeel zelf wat ik zeg, ik spreek tot verstandige mensen."

Hij zegt dus: "Is dit toch gebeurd? Laat haar dan ongehuwd blijven." Waarom? Met het oog op wat er volgt: "of zich met haar man verzoenen." Op het moment dat je met een ander trouwt, is die mogelijkheid van verzoening er immers niet meer. En als ik het heb over verzoenen, dan hebben we het natuurlijk echt over een typisch Paulus-onderwerp. Dat bedoel ik heel letterlijk, want het woord voor verzoenen dat hier gebruikt wordt, vind je nergens anders in de Bijbel, behalve in de brieven van Paulus. In dit geval gaat het over een hele concrete situatie van een man en een vrouw die in conflict zijn. De vrouw heeft haar man verlaten. Paulus zegt: wees uit op verzoening. Waarom? Omdat dat precies een demonstratie is van de boodschap van het evangelie, waarin God een wereld die vijandig is met Zich verzoent.

Let op hoe ik het zeg: niet dat God Zich met de wereld verzoent, want dat leest u nergens in de Bijbel. God verzoent Zich niet met de wereld, want God was nooit een vijand. Hij verzoent de wereld met Zich. Slaande op Zijn Zoon aan het hout, verzoent Hij die wereld. Hij maakt vrede met die wereld en Hij wint hun hart. Hij geeft hen namelijk onvergankelijk leven, zodat de vijandschap als het ware wegsmelt. Bij God is alles gericht op verzoening. Als je die boodschap kent, dan is het de uitdaging in ons leven en onze rijke roeping om dat te mogen uitleven. Om te leven uit Zijn trouw, maar ook om te leven uit verzoening.

▶ 17:21 Het Ongelijke Span: Samenleven met een Ongelovige Partner ↑ hoofdstukken

Maar tot de overigen zeg ik, niet de Heer. Dat wil zeggen dat Paulus hier niet een speciale uitspraak van de Heer aanhaalt, maar hij laat het licht van Gods genade hierover schijnen. Hij zegt elders in dit hoofdstuk ook: "Ik zeg dat niet gebiedenderwijs, maar ik meen ook de Geest Gods te hebben." Nou, dat kun je wel zeggen. Hij heeft geen speciale uitspraak uit de Schrift of van de Heer die dit letterlijk zo gezegd zou hebben. Maar heeft een broeder een ongelovige vrouw die erin bewilligt met hem te huizen? Eigenlijk staat er "te huizen" als werkwoord. Dat is lastig, maar goed: zij die erin bewilligt met hem samen te wonen. Dat is ook alweer lastig als ik dat vandaag de dag zeg, want als we het hebben over samenwonen, denken we meestal aan ongehuwd samenwonen. Maar daar gaat het hier weer niet over. Het Nederlands kan soms knap lastig zijn hoor, maar u begrijpt het.

Heeft een broeder een ongelovige vrouw? Let op, er staat: hééft een broeder een ongelovige vrouw. Niet: kiest een broeder een ongelovige vrouw. Want dat is eigenlijk buiten de orde. Ook hier geldt weer niet zozeer dat het niet "mag", maar elders – dat is trouwens de tweede Korinthebrief – daar zegt hij: "Vormt geen ongelijk span." Dat moet je niet doen. Iemand die gelooft heeft een totaal andere leefwereld, heel andere normen en waarden, andere uitgangspunten en een andere toekomstvisie. Kortom, de essentie van het leven kun je nooit delen met iemand met wie je zo nauw samenleeft, maar die daar totaal anders in staat.

Trouwens, het is niet alleen voor en tegen die gelovige dat hij zegt: vormt geen ongelijk span met een ongelovige. Je zou het ook die ongelovige niet moeten aandoen, want dat wringt. Hij noemt het een ongelijk span en die uitdrukking is ontleend aan de landbouw. Tenminste vroeger, dan had je bijvoorbeeld twee paarden die voor een ploeg werden gespannen, of twee ezels. Maar je gaat niet een groot paard en een kleinere ezel daarvoor spannen. Dat is een ongelijk span, want dat span gaat wringen. Dat kan nooit een goede samenwerking zijn. Vandaar ook dat ik zeg: vormt geen ongelijk span met een ongelovige, want dat gaat altijd wringen en dat hoef ik toch eigenlijk niet uit te leggen. Daar heb ik het Nederlandse spreekwoord "twee geloven op één kussen" helemaal niet eens voor nodig; het is gewoon een bekend gegeven. Kijk om je heen, dat is een ongelijk span.

Hier spreekt Paulus ook over een ongelijk span, maar dan als een gegeven situatie. Niet iets waarvoor gekozen is. Stel je voor: die Korinthiërs hadden nog maar kort tevoren het evangelie gehoord. Je bent getrouwd, de één gelooft het evangelie wel en de ander niet. Nou zie daar: je bent getrouwd, de één is gelovig en de ander niet. Dan ben je een ongelijk span zonder dat je daar ooit voor gekozen hebt. Over zo'n situatie spreekt Paulus hier. Heeft een broeder een ongelovige vrouw die erin bewilligt met hem te huizen – dus met hem samen te blijven en samen te wonen – wel, laat hij haar niet verstoten. Dat wil zeggen dat het initiatief voor een scheiding in ieder geval nooit bij de gelovige partner zou mogen liggen.

En dan omgekeerd ook, wanneer het de vrouw betreft. Laat een vrouw... ook hier ziet u trouwens: hoe stond het er nou? "Heeft een broeder een ongelovige genoot die erin bewilligt met hem samen te wonen, dan moet hij haar niet verstoten." En een vrouw "moet", als zij een ongelovige man heeft... Het staat er niet. Dat woord "moeten" moet je wegschrappen. En waarom? Ik stoor me daaraan omdat het vreemd is aan die sfeer waarin Paulus dit onderwerp plaatst. Ik stoor me er gewoon aan omdat het er ook zo niet staat. De toon is veel vriendelijker, en ik vind dat belangrijk. De genade zou daar ook in moeten doorklinken. Paulus zegt tegen ons: "Laat uw woorden te allen tijde in genade zijn." Als we Paulus' woorden weergeven, zouden we die wens moeten respecteren. Afijn: laat een vrouw, als zij een ongelovige man heeft en deze erin bewilligt met haar te huizen, die man niet verstoten. In feite is dit een herhaling van vers 12, alleen dan niet voor een man maar voor een vrouw. Want – en nu komen we er.

▶ 21:57 De Ongelovige Partner Is Geheiligd: een Feit Om in te Rusten ↑ hoofdstukken

Want, zegt Paulus, de ongelovige man is geheiligd in zijn vrouw. Daar moeten we toch eens even bij stilstaan. Eerst even dat woord 'geheiligd'. Dat woord komen we in allerlei varianten natuurlijk zo dikwijls tegen. Een woord kun je zo vaak gebruiken dat je eigenlijk niet eens meer een idee hebt van wat het nou precies is. Maar heilig, of iets wat geheiligd is, betekent dat het apart gezet is. Nou, niet zomaar apart gezet. Als je een 'apparteling' bent, wil dat nog niet per definitie zeggen dat je geheiligd bent. Je bent apart gezet voor God. Dat is wat heilig is: gewijd, dus speciaal voor God.

Er waren allerlei heilige attributen in de tempel, om maar even aan Israëls eredienst te refereren. Het gerei en alle voorwerpen daarin waren apart gezet. Het was heilig. Waarom? Het was uitsluitend bestemd voor de dienst aan God. Let er trouwens ook op dat dit in de voltooid tegenwoordige tijd staat. Dat wil zeggen: het is geheiligd. Ik zal daar een voorbeeld van geven, want in Exodus 29 lees je daar een prachtig type van. Er staan instructies in verband met de tabernakeldienst en daar staat: "Het altaar zal allerheiligst zijn; ieder die het altaar aanraakt en alles wat in aanraking komt met dat altaar, dat allerheiligste is, dat zal heilig zijn."

Het is dus niet omgekeerd; het is niet zo dat de gelovige vrouw ontheiligd wordt door haar ongelovige man. Nee, die ongelovige man is geheiligd. Geheiligd? Het is geen gelovige, dat staat erbij. Het is een ongelovige, maar hij is wel degelijk geheiligd. Hij is ook apart gezet. Er staat hier niet bij dat hij deel uitmaakt van het lichaam van Christus, want dat kun je niet hardmaken en dat staat hier ook niet. Maar hij is geheiligd. Hij heeft dus een aparte positie. Zoals dat in de Israëls eredienst al het geval was — dat wat in aanraking kwam met het altaar werd vanwege dat altaar heilig — zo is het ook met degene die in huis gelovig is. Het hele huis wordt geheiligd vanwege die ene gelovige.

Ik wil er nog even de nadruk op leggen dat er staat: "Want de ongelovige man is geheiligd in zijn vrouw." Er staat niet 'door'. Het is ook geen activiteit. Het is niet zo dat die man vervolgens het voorwerp wordt van die gelovige vrouw, die nu druk in de weer is om hem te heiligen of heilig te maken. Daar geloof ik helemaal niets van. Dat bestaat niet. En als dat al heiliging moet heten, dan ga ik ermee akkoord als ik er een woordje voor mag zetten: het is 'schijnheiliging'. Het is geen echte heiliging. Je kunt iemand hooguit forceren om mee te gaan naar de samenkomst, of om mee te bidden, of wat dan ook. De ander onder druk zetten door allerlei middelen om die ander toch maar heilig te maken, dat is echt schijnheiliging.

Maar dat is juist het geweldige van wat Paulus hier zegt: niet dat die ongelovige man geheiligd moet wórden door zijn vrouw, het is gewoon een gegeven. Hij is geheiligd. Het is dus niet een opdracht die uitgewerkt moet worden, het is een feit dat geloofd moet worden. Ziet u het verschil? Het is niet iets waarbij die vrouw aan het werk gezet wordt. Het is een feit dat die vrouw te horen krijgt en dat ze mag beamen. En dat is nou precies wat een enorme rust in je leven kan worden. Die ongelovige man is geheiligd in zijn vrouw; daar hoeft zij zich dus helemaal niet druk over te maken. Zij mag dat weten.

Denk niet gering over de kracht van Gods woord. Ik bedoel daarmee niet dat de vrouw via een achterdeurtje alsnog die man moet gaan toespreken. Soms is dat juist helemaal niet verstandig. Maar gewoon zonder woorden, dat heeft kracht als die vrouw leeft in geloof. God zegt: "Die man van mij moet er misschien helemaal niets van hebben, maar hij is heilig. Hij is apart gezet."

Laten we eerst nog even verder lezen voordat we over wat meer consequenties doordenken. Er staat: "En de ongelovige vrouw is geheiligd in de broeder." Het geldt dus zowel voor de mannelijke partij als voor de vrouwelijke partij. Als je een ongelovige huwelijkspartner hebt, hoe moeilijk dat ook is — ik zei al dat het feitelijk een ongelijk span is en dat kan wringen — hoe relaxed en geweldig is het dan niet om te beseffen: die partner van mij is door God in dit huwelijk geplaatst. Hij geeft mij ook de kracht om daarin te blijven staan, om hem of haar niet te verstoten, om lief te hebben en in vrede te leven.

Je mag God ook danken, want het is een feit. Het is niet jouw activiteit; het feit ligt er. Hij of zij is geheiligd en je mag God danken voor je partner. Je kunt sowieso al danken: "O God, U bent zijn of haar Schepper. U bent zijn of haar Redder." Hij weet het niet, hij wil het niet weten, maar U bent het. Er komt een moment dat hij dit ook met de tong zal belijden, van binnenuit en van harte. Dat zijn de marges waar wij in geloof in mogen leven.

Het geweldige is: dit is een aankondiging, een belofte, een garantie die hier wordt neergelegd, waar we ons dus helemaal niet druk over hoeven te maken. In feite is het nog sterker: op het moment dat je jezelf hier druk om gaat maken en de ander gaat heiligen, is dat een demonstratie van ongeloof. Dan ben je heel vroom bezig om die ander te overtuigen en te heiligen, maar feitelijk ben je doof voor Gods woord dat zegt: "Hij of zij is geheiligd." Het is dan eigenlijk ongeloof. Er valt niets te doen, het valt alleen maar te beamen. Maar wat een rust en wat een vreugde geeft dat. Wat een perspectief schenkt het als je zo in het leven mag staan. Reken er maar op dat als je zo leeft en het volle rendement van die waarheid beleeft, dat dit zoveel vrede in de relatie brengt. De ongelovige vrouw is geheiligd in de broeder.

▶ 30:20 Een Geheiligd Huis: de Uitstraling van Zegen Door Één Gelovige ↑ hoofdstukken

Anders, zo zegt Paulus erbij, betrekt hij er nog een hele club bij: "anders zouden immers jullie kinderen onrein zijn." Onrein in de Bijbel heb ik eens nagekeken, maar dat wordt in het Nieuwe Testament heel vaak synoniem gebruikt voor onheilig. Die twee worden heel dikwijls in één adem genoemd. Ik geef hier een paar voorbeelden in Handelingen 10. Eigenlijk betekent onrein dan vooral 'niet koosje', zoals wij dat noemen, of in Joodse termen gezegd: niet heilig. Maar nu zegt Paulus dat dit natuurlijk niet waar is. Hij gaat er eigenlijk ook van uit dat zij dat al wisten, maar hij herinnert hen er nog eens aan. Dat is trouwens erg belangrijk in het leven: je kunt soms dingen weten, maar je moet er weer eens aan herinnerd worden. Want een mens is erg vergeetachtig en door allerlei ervaringen, allerlei gedachten en allerlei opinies die op je afkomen, kun je zo gemakkelijk weer beïnvloed worden.

Let op wat hij zegt: "nu echter" — dus de actualiteit — "zijn zij heilig." En dat is ook precies wat ik met de titel van deze studie bedoelde: een geheiligd huis. Er is maar één gelovige misschien. Voor die kinderen geldt: ja, die gaan mee, die staan daarin nog niet zelfstandig. Dat is eigenlijk ook wat typerend is voor de hele kinderlijke fase: je wordt nog gerekend in de ouders. Op een gegeven moment ga je dat voor eigen rekening nemen; ga je daarin mee of niet? Maar die kinderen in het huis, die zijn heilig. "Nu echter zijn zij" — niet: ze moeten heilig worden — "zijn zij heilig." Ook hier geldt: het feit ligt er. Niet doordat er iets mee gebeurd is. Vroeger kreeg ik dan te horen van — op zich vond ik het wel mooi hoor, maar ik denk er inmiddels wat anders over — "Je hebt een gedoopt voorhoofd, André." Dat werd dan tegen mij gezegd. Ja, niet iedereen vat direct wat ik nu zeg, maar een aantal mensen in ieder geval wel. Maar Paulus brengt het helemaal niet in verband met een ritueel. Nee, trouwens, die ongelovige partner heeft helemaal geen gedoopt voorhoofd, dat mag je aannemen. Of nou ja, dat hoeft ook weer niet... laat maar. In elk geval wordt het niet gebaseerd op een ritueel dat heeft plaatsgevonden. Je bent een gelovige. Je beaamt de rijkdom van Zijn Woord. Hij is Redder, de Redder van deze wereld. Dat is toch wat het evangelie is? Als je dat Woord hebt, dan heb je een geweldig rijk Woord. En dat Woord heeft een enorme impact. En zoals alles wat in aanraking met het heilige altaar komt geheiligd wordt — gewoon automatisch, per definitie — zo is elke huisgenoot, dat hele huis van die ene gelovige partij, ook geheiligd.

Ik denk zelfs, al kan ik dat nu niet direct hardmaken vanuit de tekst, dat het ook nog waar is als er maar één kind gelovig is bij de ouders. Ook daar kan ik mooie Bijbelse voorbeelden van geven. Nogmaals, ik kan het niet echt hard maken, maar ik moet zomaar denken aan het huis van Naäman, een generaal daar in Syrië. Er was een dienstmeisje. En wat gebeurt er? Zij spreekt, ze verwijst een keer: "Ja goh, was u maar bij de man Gods geweest." Nou, wat dat allemaal in werking stelt! Ze laat het woord van genade schijnen en zie wat dat in dat huis dan weer betekent.

"Maar jullie kinderen zijn heilig." Ik wil daar een heel mooi voorbeeld van geven. Het gaat ook hier niet specifiek over een huwelijk natuurlijk, maar om het idee dat op het moment dat er maar één gelovige in dat huis is, dat hele huis daar de zegen van ondervindt. Dat is de actieradius van dat geloof. Eigenlijk moet ik zeggen: het is niet zozeer de activiteit van het geloof, maar de rijkdom van dat Woord, die belofte. Dat heeft zo'n potentie en zo'n kracht, dat heeft een uitstraling naar alles toe. Het voorbeeld dat ik hier geef is uit Genesis 39, u kent die geschiedenis: Jozef, die verworpen is door zijn broeders. Nou, laat ik het plaatje dan even compleet maken, want ik kan niet nalaten om het nog even te zeggen. Jozef, de geliefde van zijn vader en bestemd voor het eerstgeboorterecht, werd verworpen door zijn broeders. Hij zou uiteindelijk op de troon terechtkomen en zijn broeders zouden hem gaan erkennen. Maar hij leeft hier in de tussentijd, in dat intermezzo.

Dat hoofdstuk 39 van Genesis gaat eigenlijk over de tijd waarin wij leven. De grote, de echte, de ware Jozef, die is verworpen door Zijn broeders. Ja, en waar is Hij nu? Bevindt Hij zich nu ergens onder de natiën verborgen? In de gevangenis, twee jaar trouwens — nou ja, dat is een heel verhaal apart. Maar wat ik maar zeggen wil: de positie van Jozef hier in deze tussentijd is een plaatje, een illustratie van de tijd waarin wij nu leven. En Jozef, zo stel ik me voor, zal toch ook wel eens gedacht hebben... Hij had dromen van God ontvangen en die geneerde hij zich niet te laten horen, maar dat kostte hem ook de kop, bij wijze van spreken. Daardoor werd hij ook verworpen. Maar wat hij tot dusver zag: hij kwam toen in het huis van Potifar en ook daar was miskenning. Maar Jozef wist: God heeft gesproken. Ik heb Gods belofte. En van die Jozef lees je geen onvertogen woord. Het enige wat ik weet van Jozef: hij leefde uit geloof. Hij vertrouwde op wat God gesproken heeft. Kijk, en dan — we hebben het zojuist gezongen — bergen mogen wankelen en alle opinies mogen tegen je zijn, en iedereen mag sussen of toeteren en iedereen mag het anders vinden, maar jij hebt Zijn Woord. Daaruit mag je leven, daarop mag je staan, en dat maakt nou precies het hele verschil.

Jozef was daar in dat huis van Potifar. U weet wat er allemaal ook daar trouwens weer misging en hoe hij in de gevangenis kwam. Van het ogenblik af — Genesis 39 vers 5 — dat hij, Potifar, hem, Jozef, over zijn huis en over alles wat hij bezat had aangesteld, staat er: "zegende JAHWEH het huis van de Egyptenaar." Waarom? Was dat een gelovig huis? Nee, Potifar en dat hele huishouden hadden daar geen idee van, van de God van Jozef. Nee. Maar dat huis was ook gewoon geheiligd. Nou, in ieder geval laat ik het dan zeggen met de woorden die hier staan: God zegende dat hele huis. Waarom? Één gelovige. Één man die stond op dat Woord en hij achtte dat betrouwbaar. En dat hele huis heeft daar rijkelijk de vruchten van geplukt en daarvan geprofiteerd.

Kijk, dit is een schitterende illustratie. De zegen van JAHWEH rustte op alles wat Jozef deed, zowel in huis als op het veld. Dat wil zeggen: overal ging dat mee. En onverklaarbaar, dat hoeven we ook helemaal niet te verklaren. Kijk, dat is nou een Godszaak: hoe Hij dat zegent. Het is iets wat heilig is en geheiligd is door Hem; dat is Zijn domein en daar draagt Hij zorg voor. En dat betekent dat als Hij er zorg voor draagt, het dus niet onze zorg is en dan worden wij 'ontzorgd'. Nou, dat is toch heerlijk? Als je zo mag leven, ook in je huis waar misschien op van alles wat is aan te merken — je bent geen heilig boontje ofzo, je bent daar niet mee in de weer — je mag staan op Zijn Woord, met vallen en opstaan. En je mag weten en je mag God danken: dit huis is geheiligd. Kijk, dat is de genade die Paulus laat schijnen over zo'n situatie. En ik zou zeggen: tel je zegeningen. En dan gaan we zingen ook.