Die van den beginne de afloop verkondigt
05-01-2025 - Geplaatst door Andre Piet5 januari 2025, Urk
Niets in de wereld gebeurt bij geval. GOD gaat Zijn weg en alles geschiedt “naar de raad van Zijn wil”. Voordat de schepping begon, stond haar einde reeds vast. Sterker nog: God verkondigde in Genesis 1 reeds hoe zes millennia zouden uitmonden in het zevende millennium. De grote Sabbatdag waar GOD naartoe werkt. In deze studie zullen we ontdekken hoe het eerste hoofdstuk van Genesis 1 reeds in miniatuur de weg laat zien die GOD met Zijn schepping gaat.
Naschrift: in de reeks van biografieën in Genesis noemde ik zes namen. Bij nader inzien heb ik Juda (Gen.38) als zesde naam vermoedelijk over het hoofd gezien. Zie de correctie in de pdf (dia 25).
Powered by RedCircle
📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Inleiding: Die van Den Beginne de Afloop Verkondigt
- Genesis 1 als Oorkonde en Profetische Blauwdruk
- Dag 1: het Eerste Millennium en de Moederbelofte
- Dag 2: het Tweede Millennium en de Volkerenzee
- Dag 3: het Derde Millennium en de Belofte van Land en Zaad
- Dag 4: het Vierde Millennium en het Ware Licht
- Dag 5: het Vijfde Millennium en de Hemelse Ecclesia
- Dag 6 en 7: de Heerschappij van de Ben Adam en de Grote Sabbatsrust
- De Zes Hoofdpersonen in Genesis als Type van de Zes Millennia
- De Zeven Vruchten uit Deuteronomium als Profetisch Schabloon
Inleiding: Die van Den Beginne de Afloop Verkondigt ↑ hoofdstukken
Hartelijk dank, Martania, voor deze mooie inleiding. Ik kan dat alleen maar volledig beamen wat je zojuist zei. Overigens ook van mijn kant al het goede voor de komende jaren toegewenst en toegebeden. En we zien precies zoals Martijn je al aangaf omhoog en we kijken vooruit. En we zijn zeer benieuwd, en ik weet dat er heel wat zijn die daar net zo in staan en met dezelfde vurige belangstelling eigenlijk benieuwd zijn naar wat het komende jaar ons gaat brengen, ook juist in het profetische perspectief. Over dat profetische perspectief gaan we het vanmiddag dus met elkaar hebben.
Ik moet er trouwens nog iets bij zeggen, Martania, en dat is dat jij min of meer ook verantwoordelijk bent voor het feit dat ik het over dit onderwerp ga hebben. Want ik herinner mij dat naar aanleiding van een Bijbelstudie die ik meen in oktober gehouden heb in Kapelle aan de IJssel, dat ook hierover ging: over de schepping, over Genesis 1 als blauwdruk. Ik hoop dat dat ook de titel van die studieavond was. Maar toen bleek uiteindelijk dat ik het slechts de laatste tien minuten of een kwartier erover heb gehad. En jij wees mij daarop dat ik het een beetje afgeraffeld had, want de tijd ontbrak me om het wat uitgebreider te bespreken, hoe Genesis 1 spreekt van de dingen die gaan komen als een blauwdruk van Gods plan. En ik kon het niet anders dan daarmee eens zijn, want het was inderdaad wel heel erg kort door de bocht allemaal zo benaderd. Dus ik maak het gemis van toen nu weer goed, tenminste dat is dan de bedoeling.
En u ziet de titel: Die van den beginne de afloop verkondigt. En Lub, jij weet waar het staat? Jesaja 46 vers 10. Helemaal goed. Oh trouwens, nu denkt u van: wat gaat hij nou doen? Want dit moet ik er eigenlijk nog eventjes bij zeggen voordat we naar Jesaja 46 vers 10 gaan. Nee, ik ga u geen sprookjes vertellen, hoezeer dat plaatje daar ook aan herinnert. Want waar gaat dit plaatje over? Over Luffy? Niet over Luffy, nee. Over Klein Duimpje, ja. Ik zou echt, en ik schaam me er niet eens voor, het sprookje kunnen vertellen hoe het precies gegaan is; ik weet alleen nog een paar flarden. Maar waar het me vooral even om ging, zijn deze laarzen die een bepaalde naam hebben, namelijk Zevenmijlslaarzen. Ja, en het hele idee was dat Klein Duimpje in de laarzen van de grote reus stapte. En hoe hij als Klein Duimpje daarin past, dat weet ik niet, maar in ieder geval was het idee dat hij dan met deze laarzen aan in één stap zeven mijl kon afleggen.
Nou, die vond ik wel aardig, want dat is precies waar we het vanmiddag ook over gaan hebben. Want als u zich realiseert dat het woord mijl eigenlijk uit het Latijn komt, milia, en een mil, ook als bedrag, verwijst naar het getal duizend, zodat zeven mijl eigenlijk zevenduizend is. En nou, dat is wat Klein Duimpje dan deed: in één stap zeven mijl afleggen, zevenduizend dus. Nou, dat is precies eigenlijk wat wij vanmiddag ook gaan doen, want de hele tijdbalk van de Bijbelse chronologie heeft alles te maken met zes en een zevende duizendtal van jaren.
Maar voordat ik daar wat dieper op inga, wil ik eerst dit ene vers waar de titel van deze Bijbelstudie naar verwijst even onder de loep nemen. Als er één profeet is die toch wel heel sterk altijd de godheid van God benadrukt en bezingt en beschrijft, dan is het wel Jesaja. En in dit geval is het ook God Zelf trouwens die aan het woord is bij monde van Jesaja. En dan zegt Hij: "Ik, die van den beginne de afloop verkondig." De aardigheid is van dat woord "van den beginne", u ziet dat hier in het Hebreeuws, daar staat het woordje Bereshit. En dat is de naam, of dat is het eerste woord waar onze Bijbel mee begint: Genesis 1 vers 1. En trouwens, het eerste Bijbelboek heet ook Bereshit, en dat betekent "in den beginne".
Dus wat hier eigenlijk staat, is dat Ik die vanaf Genesis 1 – dat is eigenlijk het idee – de afloop verkondig. Waarmee gezegd is dat Genesis 1 historie is. Het beschrijft immers wat God gedaan heeft, wat God geschapen heeft en de woorden die Hij gesproken heeft om de dingen tot stand te brengen. Jawel, dat verwijst naar het verleden, maar wat hier in Jesaja staat is: "Ik die van den beginne de afloop verkondig." En dat vind ik trouwens ook wel apart, want de Here God Zelf zegt: Ik ben niet alleen degene die vanaf het begin de afloop kent en dat het al vaststaat, maar Ik verkondig het ook. En dat gaat veel verder. En dat is juist voor ons zo rijk, want dat betekent namelijk dat als wij Genesis 1 lezen, dan worden we niet alleen maar geconfronteerd met het begin, maar ook met het einde. Voor Hem staan alle dingen vast, maar Hij is ook degene die dat al van tevoren verkondigt. In Genesis 1 wordt ons dus al some way, somehow verteld hoe God de dingen tot stand brengt, maar ook hoe Hij de dingen gaat afronden.
En ik kan u vertellen dat is pure perfectie wat je ook van God mag verwachten. Een God die volmaakt is in al Zijn handelen. Mensen mogen daar kritiek op hebben omdat wij gewoonweg maar zo'n beperkt zicht hebben, en zoals het bekende metafoor ook aangeeft: wij kijken van de onderkant naar het borduurwerk, dan snap je het niet, dan zie je het niet. Maar het is pure perfectie wat Hij doet. En ik vind het ook zo mooi dat dan in een soort van parallelle zin staat: "Ik die van den beginne de afloop verkondig en vanouds" – wat dan weer overeenkomt met van den beginne – "wat nog niet geschied is". Want geschiedenis verwijst naar dat wat geschied is, toch? Ja, maar weet u wat nou zo geweldig is in de woorden die God Zelf hier uitspreekt bij monde van Jesaja, is dat Hij op voorhand al vertelt wat zal geschieden.
Ja, dat is aan geen mens gegeven. Jesaja 46 vers 10 is een prachtig vers om het jaar mee te beginnen. Ik bedoel, we staan aan het begin van het jaar en ik zei net van: ja, we zijn benieuwd en nieuwsgierig hoe het zal gaan aflopen, hoe het zich allemaal zal gaan afwikkelen en ontwikkelen in het grote wereldgebeuren. Misschien ook wel als u zich die vraag stelt voor uw meer privé of particuliere wereldje. Maar in al die gevallen – Dirk en ik hadden het er nog uitgebreid in de auto over – hoe volstrekt onvermogend wij zijn om ook maar iets zinnigs te zeggen over de toekomst. Nou, misschien niet helemaal correct; we kunnen wel iets zinnigs zeggen over de toekomst, maar niets met zekerheid. En dat geldt zelfs al voor het volgende moment. En hoe meer momenten er zijn, hoe meer onzekerheid daar komt. Je kunt opties noemen, maar geheid dat je allerlei opties dan weer over het hoofd ziet. Wij weten dat niet. Dat is een mens niet gegeven.
Eén wel. We zingen dat ook in een lied: "Die het heden kent en de toekomst overziet." En Hij vertelt over de toekomst alsof het al geschied is. Nou, met zo'n God hebben we van doen en dat is trouwens ook het waarmerk, het keurmerk en het bewijs van Zijn woord. God bewijst Zijn eigen woord ook doordat Hij iets kan wat een mens niet kan, namelijk voorzeggen. Een mens kan alleen maar voorspellen en meestal zit hij er naast, maar voorzeggen, dat is slechts wat Hij bij machte is te doen. En laten we het vers nog maar even helemaal erbij betrekken. De God die zegt: "Ik die van den beginne de afloop verkondig en vanouds wat nog niet geschied is", die zegt: "Mijn raadsbesluit zal volbracht worden." Zijn raadsbesluit, dat is dat wat Hij Zich voorneemt.
Dat wat Zijn bedoeling is, slaagt altijd. Je leest aan het einde van het boek Job ook dat hij de hand op de mond legt en zegt: "Ik weet dat Gij alles vermoogt en dat geen van Uw plannen wordt vereideld." Dat is Job 42 vers 2: geen van Uw plannen kan worden vereideld. Als God zich iets voornemt, dan doet Hij dat. "Mijn raadsbesluit zal volbracht worden." Niet: misschien, of ik ga mijn best doen, of ik probeer er maar van te maken wat ervan te maken is.
Dat is wat een mens doet. Je maakt een plan en je zegt: "God zegene de greep" en "we doen ons best" of "laten we ons best doen". Dat soort geluiden, zulke dingen zeggen wij. Maar hier staat: als God iets in Zijn raad heeft, in Zijn bedoeling heeft, een intentie heeft, dan zal dat geschieden. En er staat nog bij: "En Ik zal al Mijn welbehagen doen."
Volg nu de raad op die Matanja zojuist al gaf, namelijk om even de nadruk te leggen op het woordje 'al'. Gods welbehagen, dat is wat God wil, wat Hij verlangt. Welbehagen is een oud Nederlands woord, maar het betekent gewoon dat wat Hem plezier geeft. Wat Hij verlangt, wat Zijn welbehagen is – ál Zijn welbehagen – dat zal Hij ook daadwerkelijk doen.
Dat zingen we trouwens ook in de liederen, en heel terecht. Ik vraag me alleen af hoeveel mensen er zijn die dat echt geloven: "Die, wat Zijn liefde wil bewerken, niet ontzegd wordt door Zijn vermogen." Dat is trouwens de mooiste, de beste en volgens mij de enig juiste definitie van almacht. Almacht betekent niet dat God alles kan, want God kan niet liegen. Dat staat ook letterlijk zo in de Bijbel: het is onmogelijk dat God liegt. Gods almacht betekent niet simpelweg dat Hij alles kan, maar het betekent dat al wat Hij wil bewerken, al Zijn welbehagen, Hij ook daadwerkelijk kan en zal volbrengen.
Gods liefde is daarin leidend en Zijn welbehagen zal geschieden. Als je God als God vereert en dankt, dan weet je dat alles bij Hem begint. Dan weet je ook op voorhand, zonder andere expliciete uitspraken, simpelweg omdat Hij God is, dat ook alles weer bij Hem uitkomt. Zijn welbehagen. Hij brengt de schepping weer daar waar het begonnen is: aan Zijn hart. Dat is Zijn welbehagen.
En ja, dat is geweldig. Dat is echt een goed bericht, geweldig om dat te weten. Er gaat bij God – dat is één van mijn favoriete uitspraken – nooit iets mis. Nooit. Bij ons mensen wel, maar bij Hem niet. De sterke hand die nooit heeft misgetast. Dat was één ding.
Genesis 1 als Oorkonde en Profetische Blauwdruk ↑ hoofdstukken
Laten we nu wat specifieker kijken naar het begin: Be-resjit. In Genesis 1 deelt God gedurende zes dagen aan Adam de woorden mee die ooit bij de schepping klonken. Dat zijn tien woorden. U zegt misschien: "De tien woorden, die ken ik van wat er op de stenen tafelen stond genoteerd." Dat klopt, dat heten ook de tien woorden. Maar de eerste keer dat die tien woorden klonken, was bij de schepping. Meestal is de gedachte – en dat heb ik zelf ook het grootste deel van mijn leven gedacht – dat God de hemel en de aarde in zes dagen geschapen had. Maar nee, Hij maakte de hemel en de aarde bekend in zes dagen. Je moet je realiseren dat de scheppingswoorden twee keer hebben geklonken. Toen God zei: "Er zij licht", was er geen mens bij. Toen Hij zei: "Er zij een uitspansel in het midden van de wateren", was er geen mens bij. Hoe weten wij dat dan? Doordat Hij die woorden aan de mens bekendgemaakt heeft. Ik geloof dus dat Genesis 1 het verslag is waarbij God gedurende zes dagen die scheppingswoorden heeft uitgesproken. En niet alleen dat, Hij heeft het ook laten optekenen; misschien zeg ik het voorzichtig als ik zeg dat Hij het zelf heeft opgetekend.
Je leest ook in Genesis 2 vers 4 en later ook in Exodus 20 dat Hij het in zes dagen "deed". In de Griekse vertaling staat daar voor het geslachtsregister de term Toledot. Nog niet zo lang geleden hebben we het daar ook over gehad in Nunspeet. In de Griekse vertaling staat dan dat gedurende die zes dagen de Biblos Genasios tot stand kwam. Dat wil zeggen: het ontstaansboek. Er staat eigenlijk letterlijk dat het boek Genesis – namelijk Genesis 1 – tot stand kwam in die zes dagen. God heeft de scheppingswoorden bekendgemaakt aan Adam, maar dat niet alleen: het is ook opgetekend. Het boek is toen ontstaan. Met andere woorden: Genesis 1 is het oudste boek ter wereld. Daar heeft God de oorkonde als het ware aan de mens gegeven. Hij zegt: "Ik ben de Schepper van alle dingen." De woorden die ooit klonken, heeft Hij gedurende zes dagen aan de mens toevertrouwd en op schrift gesteld, zwart op wit.
Dit is een onderwerp apart waar ik nu slechts even op wijs. Deze hele benadering lost namelijk een heleboel problemen op die altijd worden opgeworpen naar aanleiding van Genesis 1. Ik wil me niet verliezen in die details, want dat is eigenlijk een ander onderwerp, maar het gaat mij er vooral om dat God in Genesis 1 aan de mens het begin openbaarde. De mens zou anders nooit hebben geweten dat God de Schepper is geweest als Hij niet had verteld dat Hij degene is geweest die ooit zei: "Er zij licht", en het uitspansel, en het land, en noem maar op. God maakt dat bekend en geeft als het ware de kronieken, de oorkonden, aan de mens. Maar niet alleen dat; God openbaarde niet alleen het onbekende begin, maar ook – en dat is het onderwerp van vanavond – de toekomende dingen. De afloop, hoe het zou gaan, staat allemaal al in Genesis 1 vermeld. Je zou het kunnen weten aan de hand van het feit dat Hij God is. Logischerwijs komt alles bij Hem vandaan; bij wie anders? Hij is degene die alle dingen in Zijn hand heeft en ze naar Zijn plan ook realiseert. Hij werkt naar een doeleinde, zoals iedereen die iets creatiefs tot stand brengt een oogmerk heeft. Je bepaalt waar je naartoe gaat en dan maak je ook een tijdpad en een strategie. God is degene die Zijn plan uitwerkt.
De dagen in Genesis 1 zijn letterlijke dagen; daar twijfel ik eigenlijk geen moment aan. In Genesis 1 blijkt dat overduidelijk uit de tekst, want iedere keer lees je: "En het was avond geweest en het was morgen geweest, de eerste dag." Zo zie je dat het echt de cyclus is van dagen die wij ook dagelijks meemaken. Nou ja, je maakt tegenwoordig niet zo vaak meer mee dat het echt licht wordt – ook daar hadden we het net nog even over – maar toch: op het moment dat de zon opgaat, begint de dag. God noemde het licht "dag". Dus ook als het aantal lumen – of lux, zoals je dat ook noemt – nog heel laag is, heet het bij zonsopkomst "dag". En als de zon weer ondergaat, heet dat "nacht". God noemde de duisternis "nacht". God benoemt de dingen in Genesis 1 en dat doet Hij allemaal voor de mens aan wie Hij dit openbaart.
Maar nu komt het: die scheppingswoorden heeft Hij geopenbaard in letterlijke dagen, jawel, maar in type wijst het op millennia. En wel op zeven millennia. Ik heb daar twee redenen voor. In de eerste plaats is voor de Heer één dag als duizend jaar. Dat is een gegeven waar in de Psalmen al op gewezen wordt en later zegt Petrus dat ook in verband met de terugkeer van de Heer, die langer zou duren dan aanvankelijk gedacht. Hij zegt dan: "Maar dit ene mag u niet ontgaan, geliefden, dat bij de Heer één dag is als duizend jaar en duizend jaar als één dag." Dat Hij twee keer over duizend jaar spreekt, heeft heel veel betekenis. Zo rekent God. Dus als je die dagen in Genesis 1 leest, dan vertelt dat typologisch – dat wil zeggen: in symboliek – iets over de toekomst. Letterlijk spreekt het over het verleden, maar in beeld, in de verborgen zin die erin besloten ligt, verwijst het naar duizenden jaren. Want zo rekent God.
Daar heb ik nog een argument voor, en dat is de zevende dag: de sjabbat. De dag die de Heer heiligde, zoals Matanja al zei, en die Hij zegende. Dat is de dag die verwijst naar het Messiaanse Rijk. De Hebreeënbrief zegt: "Er blijft dus een sabbatsrust over voor het volk van God." Dat gaat in dat verband vooral over de Hebreeën, het volk Israël, maar niettemin heeft God zo'n dag gereserveerd. De Dag van JAHWEH, hoe mooi je dat ook kunt formuleren. Want dat is ook zo dubbelzinnig. "De Dag van JAHWEH", welke bedoel je dan? De wekelijkse sjabbat of de millenniale sjabbat? Dat schiet me nu ter plekke te binnen; mijn verstand werkt nog goed, geloof ik. We spreken hier in termen van duizenden jaren. We weten namelijk dat deze wereldgeschiedenis eindigt in de tijd dat het volk van God tot zijn bestemming komt en een koninkrijk zal zijn van koningen en priesters. Dat lees je in Openbaring 20. Daar staat dat de satan gebonden zal zijn voor duizend jaar. Tot zes keer toe wordt die periode van duizend jaar genoemd. In die periode waarin de satan gebonden zal zijn, zal hij niet in staat zijn de volkeren te verleiden; die tijd duurt duizend jaar. Als je dan de vraag stelt hoe lang die duizend jaar duren, dan denk ik: duizend jaar. De vraag stellen is haar beantwoorden.
Dat is dus de zevende dag. Hoe logisch is het dan? Ik moet zeggen dat dit inzicht bij mij nog betrekkelijk nieuw is. Ik realiseer me weliswaar al vele tientallen jaren dat Genesis 1 inderdaad een type en een beeld geeft van de weg die God gaat en die eindigt in het Messiaanse Rijk.
Toen ik de gedachte overwoog: als de zevende dag verwijst naar het zevende millennium, hoe logisch is het dan niet dat die zes voorgaande dagen ook verwijzen naar millennia? Dat moet je dan natuurlijk wel checken. Klopt dat? Want het is een conclusie, maar eigenlijk ligt hij voor het oprapen. De logica dringt zich als vanzelf aan je op. God rekent dagen als duizend jaar, of liever gezegd: duizend jaren over één dag. Dat is één ding.
Maar de zevende dag is het zevende millennium. Oké, maar dan betekent dat dus dat die zes dagen die daaraan voorafgaan ook kennelijk dagen zijn van duizend jaar. Nou, dat is wat ik vanmiddag heel graag eens wil laten zien: dat dat inderdaad zo werkt.
Genesis 1 moet dus een soort sjabloon zijn. Geen boom – ik was even in de bonen waarschijnlijk – maar Genesis 1 als sjabloon van de wereldgeschiedenis. Ik bedoel, inmiddels zijn er bijna zes dagen voorbij, gerekend vanaf Adam. Ik heb vorige week juist nog een blogje geschreven; ik denk dat we er nog maar een jaar of tien vanaf zitten. Maar dat even terzijde. In ieder geval, vanaf Adam gerekend, eindigt de wereldgeschiedenis dus in die grote Shabbat.
Wat ik nu zeg is trouwens al zo oud als de weg naar Rome, of dat scheelt in elk geval niet veel. Dit inzicht was zelfs onder de rabbijnen al bekend: dat God inderdaad Zijn plan realiseert gedurende millennia, mede ontleend aan Psalm 90. Ook allerlei kerkvaders hebben dat al gezegd. Luther bijvoorbeeld zei ook dat de wereldgeschiedenis bestaat uit drie keer tweeduizend jaar: van Adam tot Abraham, van Abraham tot Christus, en van Christus tot aan de wederkomst. En dan volgt nog die grote Shabbat.
Nou, ik zeg het niet zo graag en ik zeg het ook niet zo vaak, maar in die traditie sta ik dan graag. Ja, ik geloof dat namelijk ook. Dat Genesis 1 inderdaad het sjabloon is van de hele wereldgeschiedenis, en dat wil ik heel graag eens laten zien. Want dan krijg je een heel logisch verhaal; dat betekent dus dat dag één overeenkomt met het eerste millennium.
Dag 1: het Eerste Millennium en de Moederbelofte ↑ hoofdstukken
Wat deed God op dag 1? Dat was de dag waarop Hij het scheppingswoord bekendmaakte aan Adam. Zo moet je dat correct zeggen: "Er zij licht." En er staat nog bij: "Er was licht." Als God spreekt, dan gebeurt er ook wat. Daarom vind ik het zo geweldig om Bijbelstudie te doen, want ik ben er namelijk van overtuigd — en heel vaak zeggen mensen: "Je moet wat met die Bijbel doen" — nee, de Bijbel is het Woord van God. En als het Woord van God klinkt en in geloof wordt aanvaard, dan doet dat wat met jou. Daarom vind ik het zo heerlijk om met het Woord bezig te zijn, want het verandert namelijk je denken van binnenuit. Het leert je geen kunstjes van wat je moet doen of laten; nee, het verandert je denken. Het verandert je hart, je overwegingen, je manier van kijken... alles. Het verandert de mens wezenlijk.
Wat het Woord van God dan ook inderdaad doet, is verlichten. Het eerste woord dat klonk, was: "Er zij licht." En er was licht. Je leest ook dat God het licht benoemde en het licht "dag" noemde. De duisternis is nacht. Waar het me nu even om gaat, is dat die eerste dag in Genesis 1 spreekt van en verwijst naar het eerste millennium. Want wat gebeurde er eigenlijk? In dat eerste millennium is het eerste wat wij daarvan weten natuurlijk dat de mens werd geplaatst in de hof. Hij werd al in korte tijd ook uit de hof geplaatst en at van de verboden vrucht. Maar wat de mens krijgt, meteen al vanaf de aanvang of voordat de mens uit de hof was gestuurd, is het licht van God. Licht met recht ook in de duisternis. Want het was duister geworden en wat God dan doet, is Zijn licht geven.
Dat eerste is wat ik tussen aanhalingstekens heb geschreven — want op de term zou je wat kunnen afdingen en het staat ook niet zo in de Bijbel — maar Hij geeft dan de moederbelofte. In feite wordt het niet eens tegen de moeder gezegd, maar tegen de slang: "En Ik zal vijandschap zetten tussen u en de vrouw, en tussen uw zaad en haar zaad; dit zal u de kop vermorselen en gij zult het de hiel vermorselen." Waar het om gaat, is dat God al meteen aankondigt en de belofte geeft. Het is de belofte aan de moeder — aan de moeder van alle levenden, zo heet ze: Eva — en Hij geeft daarmee Zijn licht. Ooit zal uit die vrouw... het is in feite al een impliciete verwijzing naar de maagdelijke geboorte. Het zaad van de vrouw, dat is eigenlijk een heel eigenaardige uitdrukking, zou de kop van de slang vermorselen. Weliswaar zou het zaad van de vrouw op zijn weg in de hiel getroffen worden, van achteren, maar het zou uiteindelijk daardoor fataal aflopen met de kop van de slang. Dat is de moederbelofte.
Ik heb er hier bijgezet als aantekening: in de sterrenbeelden zie je dat ook al. Daar is over licht gesproken, want die hele moederbelofte van het zaad van de vrouw dat uiteindelijk zou gaan overwinnen, is al een belofte die God aan het begin van de mensheid geeft. Hoe duister de wereld ook mag zijn, dit staat vast: het zaad van de vrouw zal gaan overwinnen. Al die 48 sterrenbeelden vertellen dat verhaal. Er zijn twaalf hoofdsterrenbeelden, maar elk sterrenbeeld heeft dan ook weer drie decanen, zodat je in totaal 48 sterrenbeelden hebt. Zij vertellen dat verhaal, te beginnen bij de Maagd en eindigend bij de Leeuw. Ook dat is over een apart verhaal gesproken; daar moet je echt een heel seizoen voor uittrekken om dat te gaan behandelen, die 48 sterrenbeelden. Maar al die sterrenbeelden vertellen dat verhaal, kijk het maar na. En die sterrenbeelden zijn niet occult; die heeft niet de mens bedacht, die heeft God aan de mens gegeven. Er staat in Job ook al dat God de pleiade en de orio maakte. Niet alleen de sterren van dat sterrenbeeld, maar ook die beelden zelf heeft Hij gemaakt, evenals het hele verhaal dat daaraan vastzit. Maar dat licht scheen al meteen in het eerste millennium, hoe duister het ook was.
Trouwens, de mens kreeg ook nog het licht van het geweten. Eigenlijk ook het medeweten met God, conscientie. In feite was dit ook al een medeweten, die moederbelofte. Het geweten dat een mens heeft, dat hij weet dat God er is, dat is ook al het geweten en elk mens weet dat. Ik heb op catechisatie ooit geleerd dat dit het ingeschapen godsbesef van elk mens is. Men weet dat. Op school proberen ze je dat dan weer uit je hoofd te zetten, vaak met succes. Hoe meer je op school gezeten hebt — u begrijpt wat ik bedoel — hoe meer je geïndoctrineerd bent. Maar van nature weet je het gewoon. Paulus zegt ook in Romeinen 1 dat het met het verstand wordt doorzien. Als je iets ziet dat gecompliceerd en georganiseerd in elkaar zit, dan weet je: dat is design, dat is logica. Je moet echt geïndoctrineerd zijn wil je daar afstand van gaan nemen. Maar een mens heeft dat geweten. Een mens weet ook dat als hij een ander vermoordt of daar iets van afneemt, dat dat niet goed is. Dan gaat het geweten spreken. Dus er is ook al licht dat elk mens heeft. Ook dat licht kun je trouwens onderdrukken en het geweten laten dichtgroeien, zo noemde Paulus dat ergens in zijn brieven.
Maar het idee zelf, het geweten... daar gaat het mij om. Meteen in het eerste millennium, in een duistere wereld, gaf God Zijn licht. In het eerste millennium gaat het er eigenlijk niet zozeer om al die gebeurtenissen en alles wat er toen plaatsgevonden heeft, maar over wat God in dat eerste millennium gedaan, tot stand gebracht, gecreëerd en gesproken heeft. Vooral dat laatste, want God doet de dingen door Zijn Woord.
Dag 2: het Tweede Millennium en de Volkerenzee ↑ hoofdstukken
Vervolgens komen we bij dag twee. Wat er op de tweede dag gebeurde, is een prachtig verhaal dat ons confronteert met het Bijbelse wereldbeeld, maar daar gaan we het nu niet uitgebreid over hebben. Waar het nu om gaat, is de fundamentele mededeling dat Hij de wateren boven en onder scheidde; Hij schiep een uitspansel te midden van de wateren. Als we de lijn heel consequent en simpel vasthouden, dan spreekt de tweede dag — de dag waarop God de wateren scheidde — van het tweede millennium. Dit millennium, het tweede duizendtal jaren, is de periode waarin dit thema zowel letterlijk als typologisch en symbolisch uiterst prominent naar voren komt.
In de eerste plaats is dat al letterlijk zo, want er is geen millennium waarin de wateren zo dominant en catastrofaal zijn geweest als juist in dat tweede millennium. Het was in dit millennium dat de grote watervloed plaatsvond, waarbij de wateren van boven en beneden samenkwamen. De sluizen van de hemel gingen open en ook de waterkolken van de grote waterdiepte — de enorme reservoirs onder het aardoppervlak — braken open. Zo ontstond die vloed. Dat is de eerste associatie met het tweede millennium.
Maar wat dacht u van deze associatie? Die is wat symbolischer, maar misschien wel des te mooier en treffender. De tweede dag, ofwel het tweede millennium, is namelijk ook het millennium waarin de volkeren en de natiën ontstonden. Na de zondvloed lezen we in Genesis 10 de zogenaamde volkerentafel over de zeventig volken. Afgelopen donderdag hebben we het in Nunspeet daar nog uitgebreid over gehad, over de symboliek van het getal zeventig. Deze zeventig natiën ontstonden allemaal na de zondvloed.
Wat is daar de associatie? Welnu, het punt is dat de wateren en de zeeën in de Schrift vaak worden gebruikt als beeld van de woelige natiën. Ik moet dan meteen denken aan Psalm 2 — waarover ook Paulus spreekt — met de vraag: waarom woelen de natiën? Je ziet dan direct zo'n onstuimige zee voor je. Je leest dit ook in de Openbaring: de wateren die jij zag, waaraan de hoer — Babylon — gezeten was, dat zijn vele volkeren en natiën. Dat is de onstuimige volkerenzee; de wateren zijn een uitbeelding van de natiën. En deze natiën ontstonden inderdaad in het tweede millennium. Niet in het eerste, en ook pas halverwege het tweede millennium na de vloed, voortgekomen uit het huis van Noach. Dat is dag twee, het tweede millennium. We hebben nog enige millennia te gaan, maar we gaan nu naar dag drie.
Dag 3: het Derde Millennium en de Belofte van Land en Zaad ↑ hoofdstukken
Nou, wat gebeurde er op dag drie? Het had eigenlijk mooi geweest als we Genesis 1 eerst eventjes helemaal hadden gelezen, maar dan was er wel weer spreektijd afgegaan natuurlijk. Maar kortweg: lees het maar na, want zo moeilijk is het niet. Op dag drie lees je dat God het land tevoorschijn doet komen vanuit de wateren. En je leest nog iets, namelijk dat het land zaaddragend gewas voortbracht, zou voortbrengen. En God zei dat de aarde voortbrengt zaaddragend gewas. Nou ja, er worden nog wat meer speciale dingen genoemd, maar daar komt het dan op neer. Het is trouwens ook de eerste dag — en dat vind ik ook wel leuk — dat op dag drie leven ontstaat. Of in ieder geval, dan wordt gesproken over leven. Ook dat is een mooie hint. Voor ons is dat niet zo moeilijk. Eerst krijg je dus land uit de wateren, dat is op zich al opstanding. En als dat land dan ook nog eens een keer leven voortbrengt, dan is dat opstandingsleven.
Maar waar het me nu even om gaat, is dat die derde dag weer overeenkomt met het derde millennium. Want wat gebeurt er? Te midden van de volkerenwereld komt het land tevoorschijn. Dat is ook heel Bijbels geformuleerd. In de Hebreeuwse Bijbel vind je heel dikwijls dat Israël ook gewoon zo genoemd wordt: Haaretz. Ik heb zelfs nu nog steeds een krant in Israël die zo heet: Haaretz. Het Land. Daarmee wordt, afhankelijk van de context, niet zomaar een stukje land aangeduid, maar hét Land. Meestal is dat in de context van verwijzen naar het Beloofde Land.
Wel, wat gebeurde er in het derde millennium? Wel, God roept Abraham en belooft hem het land. Het Beloofde Land. Hij roept hem uit Ur der Chaldeeën en Hij brengt hem in het land. Hij kreeg er nog helemaal niks van, want dat zou nog honderden jaren duren. Wat God ook met precisie voorzegt, want God maakt Zijn woord waar natuurlijk. Dus het land komt tevoorschijn vanuit de volkerenwereld, voor het eerst in het derde millennium met de roeping van Abraham. Abraham, die trouwens precies geboren werd in het jaar 2000, gerekend vanaf Adam. En in het jaar 2500, dus precies halverwege dat derde millennium, vindt de uittocht uit Egypte plaats. Dat zijn prachtige dingen, dat zijn echt geweldige dingen.
Abraham wordt geroepen en het zaad wordt beloofd. En ik zeg het expres ook even zo, omdat dit de dag was dat God niet alleen het land uit de wateren tevoorschijn riep, maar ook dat Hij het zaad verwekte, om zo te zeggen, namelijk door Zijn woord. En dat is wat er in het derde millennium ook gebeurt. Hij geeft Abraham de belofte van het land, maar ook het zaad wordt beloofd. In feite komt dat ook — kijk, in de meest lage zin van het woord, als ik het zo mag zeggen, is dat gewoon ook het nageslacht van Abraham. Ja, dat is het zaad van Abraham. In de hoogste zin van het woord slaat het uiteraard op de Messias zelf. Oké, dat is dus het derde millennium. Eerste millennium: het licht. Tweede millennium: de wateren die gescheiden worden en de volkerenwereld die ontstaat. In de derde dag: het land dat uit de wateren tevoorschijn komt, Israël dat in de picture komt en het zaad dat beloofd wordt aan Abraham.
Dag 4: het Vierde Millennium en het Ware Licht ↑ hoofdstukken
En dan krijg je dag vier. Dag vier is de dag waarin God de zon, de maan en de sterren maakt, of beschrijft dat Hij die gemaakt heeft. Ik zeg trouwens zon en maan, maar die aanduidingen vind je in Genesis 1 nog niet eens. Het wordt gewoon het grote licht genoemd en het kleinere licht, benevens de sterren. Waaruit trouwens blijkt – dat vind ik ook nog een hele aardige – dat Genesis 1 is opgetekend in een tijd dat de zon en de maan nog niet eens hun naam hadden. Het wordt gewoon het grotere licht genoemd en het kleinere licht. Pas later mocht Adam aan de dingen in de schepping een naam geven. Maar goed, die gedachte geef ik u maar eventjes gratis mee.
Oké, de lichtdragers: zon, maan en sterren. Waar verwijst dat naar? Nou, ik geloof dat dat verwijst naar... Ja, uiteraard houden we de lijn gewoon vast. De derde dag spreekt voor de dingen die in het derde millennium gebeurden, en wat er op dag vier plaatsvond, vindt zijn vervulling in het vierde millennium. En wel aan het einde van dat millennium. Want wat gebeurde er aan het einde van het vierde millennium? Toen kwam het Licht ter wereld. Het was letterlijk zo: precies in de laatste jaren van het millennium kwam het Licht ter wereld. De Heer Jezus zei dat ook: "Ik ben het Licht der wereld. Zolang Ik in de wereld ben, ben Ik het Licht der wereld." Het grote Licht.
Trouwens, Zijn komst was aangekondigd door een ster, jazeker. En daar heb ik ook nog een mooie link, want ook dat vond plaats in dat vierde millennium. In feite begon de bediening van de Heer Jezus, het Licht, met iemand die getuigde van het Licht. In Johannes 1 staat over hem: hij was het licht niet, maar hij kwam om te getuigen van het Licht. Maar dat is precies wat de maan ook doet. De maan is niet het licht, maar getuigt wel van het Licht. Wat de maan doet, is reflecteren wat de zon geeft. De Heer Jezus Christus, Hij is het Licht der wereld die inderdaad kwam in het vierde millennium. Hij werd aangekondigd, eerst door een ster, maar ook in het bijzonder door hem die getuigde van het Licht. En dat is inderdaad wat de maan ook doet. Dat is het vierde millennium.
Dag 5: het Vijfde Millennium en de Hemelse Ecclesia ↑ hoofdstukken
Dan komen we bij het vijfde millennium. Eigenlijk had ik zo’n tijdbalk er nog even bij moeten maken, maar bij eerdere gelegenheden heb ik wel eens laten zien hoe dat precies verloopt. Het vierde millennium eindigt met de komst van de Heer Jezus Christus. Het vijfde millennium begint met de roeping van Paulus, ik geloof zelfs letterlijk in het jaar 4000. Het punt is dat je geneigd bent om je daar soms in te verspreken: het vierde millennium loopt van het jaar 3000 tot 3999. Het is net als met mijn leeftijd: je zou niet zeggen dat ik 63 ben, want ik zit in mijn 64e levensjaar. Dat is altijd even schakelen.
Wat gaat God dan doen? Wat je leest over de vijfde dag, is dat er leven wordt gecreëerd in de wateren, maar ook in de hemelen. Om het wat korter te formuleren: de zeeën gingen krioelen van vis en Hij schiep ook de pracht van de vogels des hemels. Waar dit van spreekt — en we houden de lijn gewoon vast — is dat de vijfde dag in Genesis 1 profetisch verwijst naar het vijfde millennium.
Dat is het millennium waarin het land Israël even buiten beeld is. Dat is het eerste punt. Het heil ging namelijk naar de natiën, naar de volkerenwereld, en dat is waar de wateren van spreken. De wateren brengen vissen voort, en dat is een type van de Ecclesia die in die dagen ontstond onder de volkeren. De vis is trouwens van oudsher bij uitstek het embleem: Ichthus, of de 153 vissen — het is maar hoe je het hebben wilt. "Ik zal u maken tot vissers van mensen."
In feite gebeurt er dit: terwijl het land buitenspel staat of even niet aan de orde is, gaat het heil naar de natiën, naar de volkerenwereld in de wateren. Daar wordt leven voortgebracht. Dat is wat de Ecclesia ook is: een volk dat ontstaat te midden van de volkerenwereld. Dat is de ene kant, van onderaf bezien. Als je het van bovenaf bekijkt, dan is dat volk dat hier onder de natiën wordt voortgebracht ook het volk dat bestemd is voor de hemelen, voor het uitspansel of daarboven. De hemelen worden bevolkt, en dat is een type van de hemelse bestemming en positie van die Ecclesia.
Je kunt het dus op twee manieren beschrijven: ze komt voort uit de volkerenwereld, uit de wateren, maar ze is bestemd voor de hemelen. Dat is precies wat er uitgebeeld wordt in de vijfde dag. En dan hebben we nog de volgende stap.
Dag 6 en 7: de Heerschappij van de Ben Adam en de Grote Sabbatsrust ↑ hoofdstukken
Na dag 5 komt dag 6; zo moeilijk is het allemaal niet. Dag 6 verwijst naar het zesde millennium. En wat gebeurde er op de zesde dag? Adam verschijnt als heerser over al wat leeft. Dat is het meest bijzondere. Dat verwijst naar het zesde millennium, of eigenlijk moet ik zeggen: naar het einde van het zesde millennium. Wat gebeurt er namelijk aan het einde van dat zesde millennium? De Ben Adam — de Zoon van Adam, of zo u wilt: de Zoon des mensen — verschijnt. Dat is wat er ook binnenkort gaat gebeuren. Zoals we deze samenkomst ook begonnen: we zijn nog nooit zo dicht bij de wederkomst geweest.
De Ben Adam gaat verschijnen aan het einde van het zesde millennium. En Hij zal — ik zeg het expres natuurlijk zo — de beesten gaan onderwerpen. Welke? Nou, dat hangt ervan af. De beesten die uit de aarde zijn, maar ook de beesten uit de zee. Allemaal zal Hij ze onderwerpen. Dat mag je met recht beesten noemen; Hij zal ze onderwerpen. Maar Hij ontvangt dan ook heerschappij over heel de aarde. De Ben Adam, en overigens moet ik zeggen: aan Zijn zijde ook de vrouw. In dit geval zou ik een discussie kunnen krijgen over de vraag of dat dan een verwijzing is naar Israël of naar de gemeente. Voor dat laatste is ook wel degelijk iets te zeggen, want de Mannin is immers ook een type; ze is uit Adam voortgekomen. Maar goed, in ieder geval staat aan Zijn zijde de Mannin om over de aarde heerschappij te hebben.
Dat is wat allemaal aan het einde van het zesde millennium gerealiseerd zal worden, en dat is wat al uitgebeeld wordt in Genesis 1. Als dat eenmaal gebeurd is, als dat voltrokken is en de mens als kroon der schepping — mannelijk en vrouwelijk — op het toneel is verschenen en de heerschappij heeft ontvangen, dán breekt de Sabbat aan: de Sabbatsrust. Uiteraard verwijst dat naar het zevende millennium, waarvan ik in ieder geval heel zeker weet dat het met recht een millennium is. Het wordt trouwens ook altijd 'het millennium' genoemd. Waarom? Omdat de Bijbel in Openbaring 20 tot zes keer toe die periode 'de duizend jaren' noemt.
Dat zal een dag zijn waarin de mens staakt van de arbeid. Dat gold voor wat er ooit in Genesis 1 gebeurde; God heeft deze dag ook aan Israël gegeven als een teken tussen Hem en Zijn volk. Maar in dat zevende millennium zullen de mensen hun arbeid staken, en dan is het de dag die God zegent. Dat is de dag, het millennium, dat apart gezet is. Het is van een totaal andere orde. Moet u zich voorstellen: we hebben nu zes millennia meegemaakt. U en ik maken daar maar een heel klein stukje van mee, maar dat is wat we aan geschiedenis achter ons hebben. Er gaat echter een complete transitie plaatsvinden wanneer de zevende dag aanbreekt: de grote Sabbat. Dat zal de dag zijn van duizend jaar sabbatsrust.
Duizend jaar lang worden de volkeren niet verleid, wat volgens mij het beste bewijs is dat dit inderdaad nog toekomstig is, mocht u daar nog niet van overtuigd zijn. Want dat is vandaag de dag natuurlijk in ieder geval niet van toepassing. Hiermee heb ik eigenlijk al een heleboel dia's behandeld. Deze kan ik nog wel even doen.
De Zes Hoofdpersonen in Genesis als Type van de Zes Millennia ↑ hoofdstukken
Ik wilde graag ook nog op iets anders wijzen, namelijk dat die zes scheppingsdagen parallel lopen met zes hoofdpersonen in het boek Genesis. Dat is een heel aparte parallel en de eerste drie liggen eigenlijk voor het oprapen; ik heb ze namelijk al even genoemd. Ik heb ze hier op een rijtje gezet: Adam, Noach, Abraham, Izaäk, Jakob en Jozef. Dat zijn de personages waarvan we een uitgebreide biografie hebben, de hoofdpersonen die in de Schrift uitgebreid beschreven worden.
De aardigheid is dat deze opeenvolgende hoofdpersonen in het boek Genesis ook weer parallel lopen met die zes millennia. Zoals ik al zei, liggen de eerste drie millennia voor het oprapen. Adam komt overeen met het eerste millennium. Hij staat model voor dat millennium, want hij leefde er ook daadwerkelijk in; in het jaar 930 Anno Hominis (AH), zeventig jaar voor het einde van dat millennium, overleed hij.
Vervolgens krijg je Noach, en hij staat model voor het tweede millennium. Dat is logisch, want hij werd geboren in het jaar 1050 AH, dus in het tweede millennium. Hij overleed precies in het jaar dat Abraham geboren werd. Daarmee werd er een hoofdstuk afgesloten, letterlijk zelfs het hoofdstuk van Noach, en God sloeg als het ware weer een nieuwe bladzijde om in de geschiedenis met de roeping van Abraham. Mooier kun je het niet hebben.
Noach staat dus voor het tweede millennium en het derde millennium begon, op het jaar nauwkeurig, met Abraham. Hij werd geboren in het jaar 2000 AH en overleed 175 jaar later. Juist dat derde millennium wordt heel sterk gekarakteriseerd door Abraham en de belofte die God aan hem en aan zijn zaad, zijn nageslacht, heeft gegeven.
Daarna krijg je Izaäk en zijn geschiedenis. Hier wordt het iets lastiger, omdat het niet meer zo is dat Izaäk zelf in het vierde millennium leefde. Toch kun je de lijn wel doortrekken, want als het beloofde zaad van Abraham is hij een type van de Christus die aan het einde van het vierde millennium komt. In die zin verwijst Izaäk wel degelijk naar het vierde millennium. Hij is immers het zaad van Abraham. Zoals Abraham sprak van het derde millennium, zo spreekt Izaäk van de volgende generatie, waarin daadwerkelijk de beloofde zoon is geboren.
Vervolgens spreekt Jakob van het vijfde millennium. 'Jakob' is eigenlijk de naam van ongeloof; wanneer hij expliciet als gelovige wordt aangeduid, is het 'Israël'. In Jesaja staat zo mooi: "God zond een woord aan Jakob en het is gevallen in Israël." Op het moment dat het woord 'valt' bij het volk, wordt het Israël. Maar Jakob staat model voor het vijfde millennium. Wat we vooral van hem weten, is zijn ongeloof. Hij was de man die via een truc het eerstgeboorterecht afhandig maakte; hij dacht dat zelf te moeten bewerken, terwijl God al had gezegd dat de oudste de jongste dienstbaar zou zijn. Vanwege dat ongeloof moest hij buiten het land verblijven gedurende twintig jaar. Die twintig jaren — ik haal de dingen hier met opzet even door elkaar — staan eigenlijk model voor de twintig eeuwen waarin Jakob in het buitenland is, maar waarna hij uiteindelijk toch weer terugkeert. Dat is waar Jakob van spreekt: het vijfde millennium waarin hij buiten het land terechtkwam.
En dan hebben we Jozef als zesde, die model staat voor het zesde millennium. Hij is de 'meesterdromer', om het zo te formuleren, die zich bekendmaakt aan zijn broeders. Dat is precies wat er gebeurt in het zesde millennium. Zo zie je dus ook in deze symboliek diezelfde lijn terug van de zes namen en de zes dagen.
De Zeven Vruchten uit Deuteronomium als Profetisch Schabloon ↑ hoofdstukken
Dus de zeven vruchten als type van zeven millennia. Ik zal het niet al te uitgebreid doen, maar ik noem de zeven vruchten. In de Joodse traditie is dit heel bekend. Op de 15e van de 7e maand, als het Loofhuttenfeest begint, dan wordt altijd ook Deuteronomium 8 gelezen, maar ook gepraktiseerd, want er worden een zevental vruchten gegeten en in huis gehaald. Ik weet niet precies hoe het gaat, maar ook in de Kabbalah speelt het een grote rol. Maar er staat in Deuteronomium 8 vers 8 – ik heb het niet verzonnen – daar staat dat God het volk zou brengen in een land van zeven vruchten: tarwe, gerst, wijnstokken, vijgenbomen, granaatappelen, olierijke olijfbomen en honing. Nou, dat laatste is niet echt een vrucht, maar de grap is dat de Joodse traditie hier dadels van heeft gemaakt, omdat dadels ook hele zoete vruchten zijn. Ik had het net over hoe dat in Israël met het Loofhuttenfeest gevierd wordt; dan heeft men geen honing, maar haalt men dadels in huis. Of dat terecht is? Ik denk het niet, er staat gewoon honing. Dus ik denk dat die zevende een hele aparte vrucht is, en dat is ook logisch, want die zevende is sowieso een hele aparte.
Laten we even dit rijtje langsgaan. Wat ik eigenlijk ermee wilt zeggen, is dat ook deze rij van zeven opeenvolgende vruchten typologisch gelinkt kan worden aan de zeven millennia. Even kort; ik geef het gewoon door als aanzet. Denk daar gewoon nog eens over na.
Vrucht 1 is tarwe en staat voor het Woord van God, het broodnodige Woord van God. Met opzet noem ik het zo. Het is ook het eerste dat de mens van God meekrijgt: tarwe, een beeld van Gods Woord bij uitstek. Dit komt overeen met het eerste millennium. Dan de tweede vrucht, die overeenkomt met het tweede millennium. Die is misschien iets moeilijker, ik zal het kort toelichten. Gerst, sh'ar in het Hebreeuws, staat eigenlijk voor 'harig'. Ik heb hier allemaal mooie plaatjes bij gemaakt, maar helaas ziet u dat helemaal niet goed. Maar dit is gerst; u weet dat het een harige aar is en daarom heet het ook zo. Maar haar in de Bijbel symboliseert autoriteit. Ik heb de teksten erbij genoemd zodat u dat zelf thuis kunt checken, en anders zou u het eventueel kunnen navragen aan Simson, want die wist er alles van. In ieder geval symboliseert haar autoriteit, maar je kunt het ook via een andere route duidelijk maken. De stam van dat Hebreeuwse woord sh'ar is sar. Dat kennen wij weer via andere talen als 'sir' en het Franse 'sire', maar ook in het Russische 'tsaar', en dat duidt op heerschappij. Dat is in het Hebreeuws sowieso zo, want de naam Sara betekent vorstin. Het heeft te maken met macht, volmacht en heerschappij. Waarom heeft dat dan te maken met dat tweede millennium? In het tweede millennium geeft God de mens heerschappij. De volkeren ontstaan, maar ook de overheden; er ontstaat rechtspraak. We hadden het er ook nog over in de autonome aandruk: dat God aan de mens de bevoegdheid geeft dat wie des mensen bloed vergiet, diens bloed ook door de mens vergoten zal worden. In feite is dat de instelling van de doodstraf op het moment dat jij je vergrijpt aan de ander. Dat is het zwaard dat aan de mens wordt gegeven; het zwaard dat de overheid niet tevergeefs draagt, zegt Paulus. Dat is heerschappij, en dat heeft alles te maken met gerst, harigheid, macht en het zwaard in het tweede millennium. Ik geef toe, het is heel associatief, maar dat zijn de parallellen die zich aan je opdringen als je bijbels leert denken.
De wijnstok spreekt van de belofte die God aan Abraham gaf. Zo min of meer letterlijk staat het ook zo in Hosea 10, waar God ook het volk van Israël een wijnstok noemt. Sowieso is de associatie heel logisch als God zijn belofte geeft van vreugde, van leven uit de dood. Dat is toch wat Hij aan Abraham toezegde? Dat is wat blij maakt, en dat is wat de wijnstok doet: hij produceert vreugde. Dat heeft alles te maken met die belofte die God in het derde millennium aan Israël gaf.
De vijgenboom heeft meer te maken met het vierde millennium. Dat staat ook voor Israël, maar dan als natie. Je leest ook van de Heer Jezus dat Hij kwam tot de vijgenboom en Hij vond er veel bladeren. Veel geschreeuw, weinig wol zeggen we dan; veel bladeren maar geen vrucht. U zegt: 'Ja, maar dat was ook nog niet de tijd.' Nee, dat weet ik wel, maar het gaat er even om dat de vijgenboom een uitbeelding is van Israël als natie. Er komt trouwens ook weer een tijd dat de vijgenboom gaat uitbotten; sommigen zeggen dat die nu al aan het uitbotten is, maar dat loopt. De vijgenboom staat hier weer model voor dat vierde millennium waarin de Heer kwam bij een vijgenboom die geen vrucht droeg.
De vijfde vrucht is de granaatappel, en die is wel wat moeilijker maar eigenlijk de mooiste. In het Hebreeuws is dat Rimmon en dat betekent eigenlijk gewoon 'hoog' of 'een hoge plaats'. Een hoogvlakte is ook gewoon Rimmon. Maar het is dus ook een vrucht aan de boom die kaarsrecht omhoog groeit en die zowel met de hoogte als met de laagte te maken heeft. Je leest over de hogepriester in Exodus dat hij aan de zoom van zijn kleed bewerkte granaatappeltjes droeg. Daartussenin zaten allemaal belletjes, en als hij dan met zijn priesterlijk blauwwitte kleed in het heiligdom was, werd hij niet gezien maar wel gehoord. Die granaatappelen hebben te maken met de vrucht die hij droeg, en ik geloof inderdaad dat het een beeld is van de Ecclesia die Hij meeneemt in het heiligdom. Weliswaar onder de natiën, de wateren, de volkeren – jawel – maar ook bestemd voor die hoge plaats. Overigens vond je die granaatappel ook helemaal aan de top van de zuilen die Salomo in de tempel had. Die zuilen die in de tempel stonden, ik ken ze erg goed en weet ze heel goed bij name: Boas en Jagin. Jullie op Ur kennen ze ook: Jagin en Boas. Die zuilen waren gewoon twee grote monumenten in de tempel, en daar aan de top waren gestileerde granaatappels. Dus aan de ene kant heeft het te maken met een lage plaats, maar ook met een hoge plaats; met the wateren en met de hemelen. Kortom, het hoort helemaal bij die vijfde.
Dan heb je de zesde: de olijfboom. Dat heeft ook weer te maken met wat Hij in het zesde millennium gaat doen. Dat eindigt dan ook met twee olijfbomen. Hier hebben we het een aantal jaren geleden een paar keer over de twee getuigen gehad, weet u nog? Die twee getuigen zijn de twee olijfbomen die dan weer in Zacharia genoemd worden. Die twee getuigen die aan het einde van het zesde millennium zullen optreden, dat zijn die olijfbomen. Trouwens, hun bediening eindigt met het moment van een hemelvaart, maar dat zal ook zijn op het moment dat er een aardbeving plaatsvindt en de stad voor een groot gedeelte in puin komt te rollen. Maar dan zal ook de Olijfberg scheuren en zal de Heer Zijn voeten zetten op de Olijfberg. Het heeft allemaal te maken met het einde van het zesde millennium. Dan zal de Ben Adam verschijnen op de Olijfberg. Nou, dat kan vrij snel gezegd worden en dat heb ik dan ook gedaan.
De zevende vrucht is – ik houd het dan toch gewoon op honing, want dat is wat er staat namelijk. Dat is een beetje apart en het is eigenlijk niet echt een vrucht natuurlijk, maar het is wel het product, of de vrucht zou je kunnen zeggen, die de bij – dabar – voortbrengt. En het symboliseert uiteraard – wat is er zoeter dan honing? – het is zoetheid en het symboliseert bij uitstek de dag die gaat komen. Dat is eigenlijk de grote afsluiting die zoeter zal zijn; het is wel een beetje een rare beeldspraak, de kers op de taart wou ik zeggen, maar dat is waar het mee eindigt.
Zodat je linksom of rechtsom... ik zou nog andere reeksen van zeven kunnen noemen, maar die moet u zelf maar eens een keer uitwerken. Ik heb zomaar wat... ja, dat laatste, ik geef toe dat het wat vrije associatie is. Maar het gaat om het leggen van Bijbelse linken met hoe aan de ene kant de zes dagen ooit in het verleden plaatsvonden, waarin God de schepping bekendmaakte van wat er in de zes dagen beschreven wordt, eindigend met de zevende dag.
Het loopt parallel met het werk dat God doet gedurende zes millennia, eindigend in het zevende millennium, in het grote Messiaanse Rijk dat aanstaande gaat aanbreken. Hoe geweldig is dat om te bedenken, zo aan het begin van 2025. Zo sta ik er zelf in tenminste, en u ook. Zullen we het daarbij laten, lieve mensen?
UltimateGoodNews