▶ 00:00 Inleiding: de Context van Paulus' Boodschap Vanuit Macedonië ↑ hoofdstukken

Een hele goedemiddag allemaal! Zo, dat is wel heel luid en duidelijk. Maar die boodschap is in elk geval dan al goed overgekomen kennelijk. Ik ben ontzettend blij dat ik hier mag zijn; ik kom hier graag. Ik ben echt een familiemens. En dat niet alleen, ik heb ook een geweldig onderwerp aangedragen gekregen vanuit deze kring zelf. Dat vind ik altijd wel zo plezierig, want dan weet ik in ieder geval zeker dat het niet iets van mezelf is.

Het onderwerp is dus wat u hier ziet geprojecteerd: 'De liefde van Christus dringt ons'. Ik zal u vertellen dat dit een uitdrukking is, een frase of zinsdeel uit de brief die de apostel Paulus ooit schreef vanuit Macedonië. Het staat in de tweede Korinthebrief, in 2 Korinthe 5. We gaan vanmiddag met elkaar eens door dat gedeelte heen lopen, zinsdeel voor zinsdeel, om nauwkeurig te zien wat daar staat.

Ik wil daarbij vooral duidelijk maken wat die geweldige boodschap is die de apostel Paulus wereldwijd als ambassadeur — zo noemt hij zichzelf ook in dit gedeelte — mocht verkondigen. Dat is geweldig, dat weet ik al en een heleboel van jullie weten dat misschien ook al, maar ik ga dat nu ook echt opnieuw aantonen.

Deze brief, even voor de helderheid: we hadden het zojuist over de tweede zendingsreis waar vragen over gesteld werden, maar deze brief is geschreven tijdens de derde zendingsreis van Paulus. Daar gaan ze het hiernaast trouwens ook over hebben. Als u dat helemaal in het boek Handelingen wilt plotten en echt wilt nagaan, dan moet u dat maar eens bekijken in vers 1 van Handelingen 20. Daar leest u dat Paulus met Lucas is gearriveerd in Macedonië.

Vanuit Macedonië schrijft hij dan een brief aan de Ecclesia, de gemeente daar in Korinthe, waar hij een jaar of vijf eerder de boodschap voor het eerst had doorgegeven waardoor zo'n geloofsgemeenschap was ontstaan. Eerder had hij ook al een brief geschreven — vandaar dat dit de tweede Korinthebrief is — en waarschijnlijk zitten er zelfs nog wat brieven tussen die we dan weer niet in de Bijbel hebben. Maar in elk geval, zo hebt u een klein beetje een idee in tijd en plaats waarin u deze brief moet denken.

Dan nog even één ding ter inleiding, want we beginnen te lezen bij 2 Korinthe 5 vers 14. Dat betekent dus dat daar een heel betoog al aan voorafgegaan is. Waar het Paulus in dit gedeelte dan vooral om gaat, is dat hij het als onnodig beschouwt zichzelf aan te bevelen. Er waren concurrenten gekomen, valse concurrenten; mensen die daar in Korinthe een — zo noemt Paulus dat ook — een valse Christus predikten, een vals evangelie brachten en die Paulus in diskrediet brachten.

Paulus doet echter geen moeite om zichzelf aan te bevelen of zijn credentials, zoals dat zo netjes heet, te overleggen. Nee, dat doet hij niet, want hij zegt: "De boodschap die ik breng en de wijze waarop ik het breng, die zijn een bewijs in zichzelf." Dat motiveert hij al veel eerder trouwens, maar hier gaat hij verder met dat te motiveren. Het gaat hem niet om het uiterlijk of wie hij is, maar om dat wat hij te melden heeft.

Met dat in gedachten beginnen we dan te lezen in vers 14 van 2 Korinthe 5, waar we meteen de titel vinden van deze studie, van deze toespraak, waarin hij zegt: "Want..." Hij motiveert dus datgene waar ik het zojuist over had.

▶ 04:35 De Onvoorwaardelijke Agape-liefde van Christus ↑ hoofdstukken

Want de liefde van Christus dringt ons. Wat drong hem? Liefde. En dan wil ik er trouwens even op wijzen – dat is heel erg belangrijk – hier staat: de liefde van Christus. En dan ga ik het even ingewikkeld maken: dat is een tweede naamval. Het is dus niet de liefde voor Christus. Wat hem drong, was niet dat hij of degenen die de boodschap doorgaven een liefde voor Christus hadden. Daarmee zeg ik overigens niet dat die liefde er niet was, maar dat was niet de liefde die hem drong. Het was de liefde van Christus zelf die hem drong.

De liefde van Christus dringt ons. Als je dat werkwoord 'dringen' nog eens een keertje nader beziet waar dat vaker in het Nieuwe Testament gebruikt wordt, dan vind je dat bijvoorbeeld in Lukas 8. Dat vond ik een heel apart voorbeeld, of in ieder geval een mooie illustratie van wat dringen is. Het is precies zoals wij het ook gebruiken, namelijk wanneer je je te midden van een mensenmassa bevindt en dat je dan helemaal onder druk staat; dat je verdrongen wordt, dat er aangedrongen wordt. Nou, die drang, die pressie – want woorden van gelijke strekking worden daarmee ook vertaald – dat is wat hier gebruikt wordt. Het is trouwens geen dwang, maar een drang.

Het is een liefde van Christus die Paulus hoogstpersoonlijk kende. Of moet ik het omgekeerd zeggen: Christus kende hem hoogstpersoonlijk, want zo was ooit zijn bediening begonnen. Hij was een vijand – we praten daar straks meer over – hij was een vijand en hij is geroepen daar op de weg naar Damascus. Toen werd hij inderdaad, zoals hij dat zelf noemt, overweldigd door de genade van God. Hier spreekt hij over liefde en dat heeft alles met elkaar te maken. Of nog een andere term: de liefde van God in Christus. Dat is Romeinen 8. Liefde die God bewezen heeft in en door via Christus. Die liefde dringt ons.

Overigens, wellicht ten overvloede: de tekst die hier staat, wijkt wellicht soms wat af van de Statenvertaling en de NBG-vertaling. Het is een vooral letterlijke weergave gebaseerd op de interlineair, de woord-voor-woordweergave. En dan staat er het woordje 'oordelende'. Dus: de liefde van Christus dringt ons, oordelende. Oké, het klinkt misschien wat houterig in het Nederlands, maar zo zegt hij dat. Het idee is echt het woord oordelen in de meest letterlijke zin van het woord: je beoordeelt iets, je stelt iets vast en je trekt je conclusie.

Dat was iets wat Paulus ertoe bracht, of wat hem drong, om te doen wat hij deed en om te vertellen wat hij te vertellen had. Dat was namelijk gebaseerd op een oordeel. Hij had dingen vastgesteld en zijn conclusie getrokken. En dat is van belang, want als we het hebben over liefde, kennen we allemaal het fenomeen dat dit meteen heel gemakkelijk in de sfeer van de emotie wordt getrokken. Ik wil niet zeggen dat emotie er buiten staat, maar de liefde waar het hier over gaat, agape, die is onvoorwaardelijk.

Het Grieks heeft allerlei vormen voor liefde, allerlei woorden zoals philio en eros. Dat heeft allemaal iets te maken met de aantrekkelijkheid van de ander: eigenschappen, sympathiek of innemend of iemand is knap, noem maar op. Dat soort eigenschappen waardoor we spreken van 'ik heb daar liefde voor'. Maar dat is dus niet de liefde waar het hier over gaat. Het is de liefde van Christus, maar dat niet alleen: het is ook liefde agape, en die is onvoorwaardelijk. Ze is namelijk niet afhankelijk van de eigenschappen of de reactie van de ander.

Het mooiste voorbeeld blijf ik vinden wat de Bijbel zelf ook aandraagt – kijk het maar eens na in het begin van Efeze 5 – en dat is de liefde van een ouder voor een kind. Die is ook onvoorwaardelijk. Een ouder in een gezonde verhouding, een vader of een moeder, houdt niet van het kind omdat het mooi is, of omdat het aantrekkelijk, slim, aardig, lief of gehoorzaam is. Nee, zelfs als al die eigenschappen ontbreken, dan nog houdt een vader of moeder van het kind. Waarom? Het is je eigen kind. Het is iets van en uit jezelf.

En dat is ook de reden waarom God van deze wereld houdt. We hebben erover gezongen, toch? De liefde die God heeft voor de schepping is onvoorwaardelijk. Waarom? Het is Zijn schepping, het is het werk van Zijn handen en dat kan Hij niet loslaten. Want het is iets wat Hij zelf bedacht heeft, waar Hij een plan mee heeft en wat Hij gemaakt heeft. Dat kan Hij never nooit laten vallen. Dat is echt liefde, en dat is waar we het nu over hebben. Die liefde heeft God bewezen in en via Christus. En dat is die liefde die Paulus drong.

▶ 10:35 Eén Stierf Ten Behoeve van Allen ↑ hoofdstukken

Hij was tot dat oordeel gekomen, namelijk op grond van één groot feit. Het is wat ik hier als plaatje heb uitgebeeld en u begrijpt meteen waar ik het over heb: die paal, dat kruis, dat ruw houten kruis zoals we dat in een lied zingen, waar ooit Jezus Christus aan gespijkerd werd. En daar staat nog even dit bij: oordelende. Hoezo werd hij gedrongen door liefde? Wel, Paulus oordeelt dat één ten behoeve van allen stierf. Ja, en dat is het meest ultieme bewijs van liefde. Als iemand bereid is voor een ander te sterven, dan is dat wat de Heer Jezus zegt in Johannes 15: "Niemand heeft grotere liefde dan hij die zijn leven geeft voor zijn vrienden." En Paulus doet daar nog een schepje bovenop in Romeinen 5, waar ik hier ook naar verwijs. Soms laat het zo zijn dat sommige mensen bereid zijn voor een ander te sterven, dat kan. Maar hij zegt: God bewijst Zijn liefde daarin dat Christus stierf toen wij nog zondaren — wat zeg ik: vijanden — waren. Kijk, dat is een liefde die inderdaad niet kapot te krijgen is en dus met recht onvoorwaardelijk is.

Christus is die ene die uiteraard stierf. En waarom stierf Hij dan? Wel, ten behoeve van allen. Kijk, Christus stierf niet alleen maar dóór de wereld. Ik bedoel, het was de wereld die Hem aan het kruis bracht, maar Hij stierf ook vóór die wereld. Het eerste is een historisch feit, het tweede geeft aan dat daar een plan achter zit. Het feit dat Christus stierf en het feit dat die twee samenvallen, dat is in feite het wonder in zijn totaliteit. Juist omdat de wereld de Zoon van God, Christus, vermoordde, had God juist dat als aanleiding om die wereld te redden. En dat bewijst de liefde van God. Eén stierf ten behoeve van allen. Hij stierf door de wereld, ja, maar ook voor de wereld. Juist dat bewijst het ultieme van de liefde. Ik kom er straks nog even op terug of het komt vanzelf misschien nog wat scherper aan het licht.

Ja, ten behoeve van allen. Ik denk dat we nooit genoeg kunnen benadrukken en onderstrepen dat het inderdaad voor allen is. En voor allen betekent: niemand uitgezonderd. Hij stierf voor wie? Wel, voor al die miljarden mensen die al geleefd hebben, die nu leven en die nog gaan leven. Voor al die mensen stierf Hij. Nu ga ik niet het hele lijstje langs, want dat lijstje zou trouwens nog veel langer te maken zijn, maar dit wordt overal naar voren gebracht. Er is één God, zegt Paulus in 1 Timotius 2, en één Middelaar van God en mensen, de mens Christus Jezus, die Zichzelf gegeven heeft tot een losprijs voor — ja, "velen" staat er ook nog.

Dat is een goede scherpe. Mensen hebben soms een tegenstelling gemaakt en gezegd: "Ja, maar daar staat niet 'allen', daar staat 'velen', dus dat is niet allen." Wat een rare conclusie is als u het mij vraagt. Want "velen" en "allen" zijn helemaal geen tegenstelling. Toch? Ik bedoel, als Christus stierf voor allen, dan zijn dat er velen, toch? Dus dat is geen tegenzegging. Het ene benadrukt dat er geen uitzondering is — allen — en "velen" wil zeggen dat het een heel groot aantal is. Beide klopt, dus je mag die twee nooit tegen elkaar uitspelen. Ook logisch gezien is dat eigenlijk bizar om te doen. Kijk het maar eens na in al die teksten. Hoe staat het in 1 Johannes 2? Ook Johannes getuigde ervan dat Hij stierf voor onze zonden. En zegt hij er dan bij: niet alleen voor de onze, maar voor de gehele wereld. Alsjeblieft. Dit is zo elementair omdat dit precies illustreert en bewijst waar ik het over heb, namelijk dat de liefde van Christus en de liefde van God in Christus onvoorwaardelijk is. En dus omvat het allen. Er zijn geen beperkingen, het sluit niemand uit en het is all-inclusive.

▶ 16:05 Het Doel van Sterven: Leven aan het Licht Brengen ↑ hoofdstukken

Deze is wat lastiger. Dan moet je echt Paulus' gedachtegang kennen en zijn onderwijs kennen om deze conclusie meteen te begrijpen. Want we oordelen dat één ten behoeve van allen stierf, en dan zegt hij daarbij: "dus stierven allen". Dan denk je: wacht even, hoe is hij bij die gedachte gekomen? Kijk, de Corinthiërs hadden van Paulus onderwijs gekregen, dus die snapten dit wel. Paulus hoefde niet al die stapjes in deze logische ketting te volgen om te begrijpen waar hij het over had. Wie Paulus' onderwijs kent, die begrijpt het, maar wij gaan eventjes de moeite doen om de logica hiervan te zien.

Als hij zegt "dus", dan is dat een conclusie. Daar klinkt de logica in door van: "Je begrijpt toch wel dat dat dan zo is?" Laten we Paulus even volgen en het ook even schematisch bekijken. Christus, daar gaat het om. Hij stierf voor allen. Dat was zijn motief. Voor wie stierf Hij? Wel, voor allen. Maar dat niet alleen — we zullen het straks ook zien — Hij stierf ook om te kunnen worden opgewekt. Ook dat is logisch, toch? Waarom stierf Christus? Om te worden opgewekt. En waarom moest Hij worden opgewekt? Omdat Hij LEVEN aan het licht zou brengen.

Ik heb LEVEN hier expres met allemaal hoofdletters gezet om het te contrasteren met wat wij hier leven noemen. Als je het scherp stelt, is dit geen leven; dit is sterven. Wij zijn allemaal stervende stervelingen, we zijn bezig dood te gaan. Omdat wij niets anders kennen, noemen we dit leven. Maar als je eenmaal het verschil ziet met het echte leven, dan ga je zeggen: "Ja, dit is sterven." Wat God wil, is dat alle mensen levend gemaakt worden en het leven ontvangen. Daartoe stierf Christus: om te worden opgewekt en de eersteling te zijn. Via Hem bracht Hij dat leven aan het licht — onvergankelijk en eindeloos. Hij liet de dood eens voor altijd achter zich. Het leven dat Hij aan het licht bracht, wordt het deel van alle mensen. Daarom zegt Paulus er elders bij: "zoals in Adam allen sterven, zo zullen in Christus allen worden levend gemaakt." Maar, zegt hij, ieder in zijn eigen rang. Niet allemaal tegelijk, maar dat is de opzet.

Nu even terug naar die schakels in deze gedachtegang. Christus stierf voor allen. Waarom stierf Hij? Om te worden opgewekt en dit leven aan eenieder te geven. Maar dat betekent dus dat, als aan allen het leven gegeven gaat worden, allen als dood gerekend worden. Toch? Je kunt alleen maar leven geven als daar nog geen leven is. Allen worden als dood gerekend. Daarom zegt Paulus ook: "één stierf ten behoeve van allen, dus stierven allen." Zij worden eigenlijk al als dood gerekend, namelijk om aan allen het leven te geven.

Dat dit zo is, klopt ook als je vervolgens verdergaat in vers 15. Daar zegt hij: "Ten behoeve van allen stierf Hij, opdat degenen die leven..." Daar zet ik weer even een pauze, want de zin loopt door. "Opdat degenen die leven..." Dat betekent: wacht even, allen zijn gestorven, opdat degenen die leven... Er zijn er dus die gestorven waren, maar die ook alweer leven hebben ontvangen. Dat klopt, want waar gaat het om? Op het moment dat een mens het evangelie hoort, de blijde tijding van God en de blijde tijding van Hem die de dood heeft overwonnen — we hebben er zojuist over gezongen — en je vangt dat leven op, dan leef je. Misschien nog niet fysiek, maar niettemin heb je gelovend het leven ontvangen in zijn naam, met dank aan Johannes 20. Door dat evangelie te ontvangen, ontvang je de Geest. En Geest is trouwens ook weer leven, dus dan is de cirkel weer rond. Als je de Geest krijgt, dan leef je. Het is ook zo: als je de geest geeft, dan ga je dood. Afijn.

De waarheid is: Christus stierf en werd opgewekt om allen het leven te geven. Ik ben de laatste tijd nog eens bezig met woorden uit de Romeinenbrief, en in Romeinen 14 kwam een prachtig vers voorbij. Daar schrijft Paulus: "Want hiertoe stierf Christus en werd Hij levend." Aha, daar hebben we het nu over. Hiertoe stierf Christus en werd Hij levend. Die twee moet je zien als een package deal; dat kun je niet loskoppelen. Hij stierf om te kunnen worden levend gemaakt. Kijk, dat je voor iemand sterft, bewijst uiteraard liefde. Maar alleen maar voor iemand sterven, wat heb je eraan dat iemand doodgaat en dat hij dat voor jou doet? Dat kan alleen waarde hebben als je daar iets voor terugkrijgt. En wat krijg je ervoor terug? Leven!

Hij stierf om te kunnen worden levend gemaakt, en Hij werd levend opdat Hij, Christus, en van doden en van levenden Heer zou zijn. Kortom: van iedereen dus, van alle mensen. Waarom stierf Christus? Om Heer, de Eigenaar, te zijn van doden en van levenden. Dat betekent dus... ja, hoe kun je van iemand die dood is een Heer zijn? Die is dood, die leeft niet. Hoe bewijst Hij nu een Heer te zijn, zelfs voor de doden? De doden weten van niets, maar Hij is toch een Heer. Weet u hoe Hij dat bewijst? Door de doden levend te maken! En door de doden levend te maken, is Hij hun Heer. Kortom: Heer van allen. Waar het me nu vooral om gaat: Christus stierf en Hij werd levend om van iedereen Heer te zijn.

De vraag is eigenlijk ook niet: "Is Jezus jouw Heer?" Ik weet dat dit vaak gevraagd wordt, maar ik vertel u: Hij is uw Heer! Hij is uw Redder. Hij heeft zijn leven voor u gegeven. Dat is een mededeling. Niet iedereen gelooft het, maar het feit blijft staan: Hij is Heer van allen. Weer even terug naar 2 Korinthe 5: "...opdat degenen die leven niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem die ten behoeve van hen stierf en werd opgewekt." Ja, Hij is een Heer en een Redder. De enige echte grootste reden en belangrijkste reden van ons bestaan is: Hij is mijn Heer, Hij is mijn Redder, en zijn God is mijn God en Vader. Het gaat dus niet om mij, wat mensen zich misschien gemakkelijk verbeelden. Nee, het is opdat degenen die leven niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem die ten behoeve van hen stierf en werd opgewekt. Ik ga door, want ik wil uitkomen bij vers 21. Paulus zegt dan dit:

▶ 25:06 Een Nieuwe Schepping: Niemand Meer Naar het Vlees Kennen ↑ hoofdstukken

Zodat wij vanaf nu niemand kennen naar het vlees. Kijk, als je zo naar de wereld en naar het mensdom kijkt, namelijk zoals God ernaar kijkt, dan is deze wereld voor God eigenlijk al één grote begraafplaats. Alle mensen zijn gestorven, dat wil zeggen: het zijn stervelingen. En Hij gaat aan die wereld het leven geven. Paulus beziet de wereld op die wijze: niet vanuit het verleden, maar vanuit de toekomst. Wij kennen vanaf nu niemand meer naar het vlees. We kijken niet naar wat iemand is op basis van het verleden. Dat is doorgaans de wijze waarop wij mensen beoordelen, elkaar beoordelen en onszelf beoordelen. Wat iemand gedaan heeft, daarop zijn vaak sympathieën of juist antipathieën gebaseerd. Maar God ziet ons niet naar het vlees. Nee, want Christus stierf ten behoeve van allen en God ziet de wereld in Christus. Zodat wij vanaf nu niemand meer kennen naar het vlees; Hij ziet ons nu al zoals we straks zullen zijn.

Dat is voor ons mensen natuurlijk lastig om zo naar een ander te kijken, maar het is wel geweldig om dat zo te kennen. Op die manier kun je elkaar trouwens ook echt liefhebben. Als je weet dat God het leven, de volmaaktheid en de rechtvaardigheid voor ieder mens in petto heeft, dan zie ik hier alleen maar volmaakte mensen. Want u zegt misschien: "Ja, maar dat is nog niet zo." Dat klopt, maar God ziet dat al wel zo. God ziet u zoals Hij u voor ogen heeft. Ik moet daarbij denken aan een kunstenaar die een beeld maakt: terwijl hij bezig is, ziet hij in gedachten al het eindresultaat en hij werkt daar naartoe. Als er dan iemand komt kijken, ziet die nog 'werk in uitvoering'. Maar die kunstenaar ziet het eindresultaat al. Welnu, dat is onze God. Hij weet waar alles op uitloopt en Hij ziet die volmaakte schepping. Zo ziet Hij ons.

Paulus zegt dat als je op deze wijze gaat rekenen, je niemand meer kent naar het vlees. Dan beoordeel je mensen, elkaar of jezelf niet meer op basis van terugkijken, maar op grond van dat geweldige perspectief dat God voor ogen heeft. Zo kennen wij vanaf nu niemand meer naar het vlees. Paulus zegt zelfs: "Indien wij ook Christus naar het vlees gekend zouden hebben, niettemin, nu kennen we Hem niet meer zo." Hij zegt: zelfs Christus niet. Je zou hieruit kunnen afleiden dat Paulus Christus misschien ooit wel gezien heeft. Ik stel me zo voor dat Paulus, als leerling aan de voeten van Gamaliël, Jezus in Jeruzalem misschien ooit wel eens heeft horen spreken of Hem heeft zien langskomen. Paulus laat het in het midden, maar hij stelt: al zouden we Christus naar het vlees gekend hebben toen Hij hier op aarde rondwandelde, thans kennen we Hem niet meer zo. Hij kende Christus op een heel andere wijze, namelijk als de Opgewekte. Door de Opgewekte is hij ook geroepen; vanuit de hemel werd hij toegeroepen: "Saul, Saul!" Wij kennen Christus niet meer naar het vlees. Hij zegt echt: al zouden we Hem zo gekend hebben, nu kennen we Hem niet meer zo.

Zodat indien iemand in Christus is, dan is hij een nieuwe schepping. Als je dat nu al weet en kent en het leven hebt ontvangen, dan ben je dus in Christus. Dan leef je in feite al aan de andere kant van het graf. Dat zijn termen die Paulus zo vaak in zijn brieven optekent en ons onderwijst: met Christus opgewekt. Christus werd opgewekt, ja, maar wij met Hem. Zo ziet God ons: in een totaal nieuwe hoedanigheid. Een nieuwe schepping. Zo kennen wij vanaf nu niemand meer naar het vlees. Indien iemand in Christus is, dan is hij een nieuwe schepping. De oorspronkelijke of de oude dingen, zo u wilt, die zijn voorbij. Zie, het is nieuw geworden! Kijk naar Christus, de Eersteling. Hij werd opgewekt uit de doden. Hij is de Eersteling en in Hem, in de knop zeg maar, zit alles vervat. Heel de mensheid gaat daarin volgen. Er zijn eerstelingen en wij mogen dat nu al kennen, maar er ook naar leven in de praktijk. Die nieuwe schepping die in Christus aan het licht gekomen is, dat is iets compleets nieuws en volmaakts. Dan kun je met recht zeggen: zie, het nieuwe is gekomen. Dan kijk je eigenlijk niet meer naar het vlees met menselijke ogen, maar dan kijk je met de ogen van God. Dan zie je volmaaktheid, licht en leven. Daar ontbreekt niets aan; het is een totale nieuwe schepping. Zie, het nieuwe is dan gekomen in Christus. Paulus zegt erbij:

▶ 31:07 Alles Is uit God: Vijanden Worden Verzoend ↑ hoofdstukken

Alles echter is uit God. Waar ik het nu over heb, is dat ik totaal voorbij ben gegaan aan wat een mens kan doen of zou moeten doen – daar wil je het niet over hebben. We hebben het over wie God is, over wat Zijn plan is en hoe Hij dat in Christus bewezen heeft. Alles is uit God. Kijk, een mens heeft dit niet bedacht en een mens heeft dit niet gecreëerd. Een mens heeft er ook geen bijdrage aan geleverd. En het allermooiste is: een mens kan het ook niet ongedaan maken. Er is namelijk niets van de mens bij. Hij kan er niets aan doen, maar hij kan er ook niets aan afdoen. Prijs God! Want ja, daarom is het ook werkelijk een blijde tijding, een goed bericht. Je kunt er niets aan doen, je hoeft er niets aan te doen en je kan er ook niets aan afdoen. Het feit staat vast; dat is onvoorwaardelijk. Dat is de liefde van God.

En niets en niemand – dat zegt Paulus ook in Romeinen 8 – kan ons van die liefde scheiden. Paulus geeft daar allerlei voorbeelden, noem maar op: iets in de schepping wat een bedreiging zou kunnen vormen, maar niets en niemand kan ons van de liefde Gods in Christus scheiden. Aangezien alles uit God is, legt Paulus dat nader uit, want het wordt nog mooier. 'Alles echter is uit God, die ons tot Zichzelf verzoent door Christus.' Nou moet ik even iets scherpstellen: dat woord 'verzoenen'. Verzoenen is de vertaling van het Griekse woord katallasso. Dat is een woord dat je trouwens alleen bij Paulus tegenkomt in zijn brieven. Katallasso betekent vijanden tot vrienden of liefhebbers maken. Iemand is vijand of vervreemd. Kijk bijvoorbeeld naar 1 Korinthe 7, daar lees je over een man en een vrouw die uit elkaar zijn, maar die zich met elkaar verzoenen. Precies zoals wij het woord verzoenen ook gebruiken: als er vijandschap is of vervreemding tussen twee partijen die een conflict hebben, dan verzoenen zij zich met elkaar.

Maar let op: nu hebben we het over een verzoening waarbij de mens geen bijdrage levert, maar waarin hij lijdend voorwerp is. 'Alles echter is uit God, die ons tot Zichzelf verzoent.' Namelijk door Christus. Dus nu even de vraag: wie verzoent? Oftewel, wie maakt twee partijen weer tot één? Wie maakt vrede? Want dat is wat verzoenen is: vrede tot stand brengen waar conflict is. Wie verzoent? Paulus zegt: alles is uit God, die ons tot Zichzelf verzoent. Hij is de handelende partij. En deze moet u echt vasthouden: dat betekent dat vijandschap of vervreemding geen verhindering is. Kijk, vijandschap is vooral actief, dat je een afkeer hebt. Vervreemding wil zeggen dat je van iemand bent afgedwaald en dat je daar een vreemde voor geworden bent. Dat hoeft niet per se actieve vijandschap te zijn, maar het ligt wel in diezelfde range. De Bijbel gooit die twee ook nog eens een keer op één hoop: zij die vijanden en vervreemd waren. Hoe dan ook: vijandschap en vervreemding zijn geen verhindering om verzoend te worden. Het is omgekeerd: het is een voorwaarde om verzoend te worden.

Paulus schrijft dit: alles is uit God. Er wordt heel dikwijls voorgesteld alsof er van jou nog één ding wordt verwacht: 'Jij bent een vijand, nu moet jij je vijandschap opgeven en tot God komen, en dan is er vrede.' Maar zo is het bij Paulus zelf ook niet gegaan. Paulus heeft niet de eerste stap gezet, of de laatste stap, de finishing touch. No way! Paulus is overweldigd. En hij zegt dat hij daarin juist een patroon is, een voorbeeld. Hij is de eerste van de zondaren; hij staat model voor hoe God te werk gaat. God is het die ons tot Zichzelf verzoent. Vijandschap of vervreemding van Hem is nooit een verhindering; het is een voorwaarde om überhaupt verzoend te kunnen worden. Ben je een vijand? dan ben jij geschikt om door Hem verzoend te worden. En als je geen vijand bent, dan ben je kennelijk al verzoend. Dus linksom of rechtsom: er is geen ontkomen aan. Alles is uit God. God doet het.

God is het die ons tot Zichzelf verzoende, staat er, door Christus. Wie verzoent? God. Hoe verzoent Hij? Wel, door Christus. Via Hem worden vijanden tot liefhebbers gemaakt. Hij gaat dat vervolgens ook uitleggen en laat zien dat Hij aan ons de bediening van de verzoening geeft – het woord van de verzoening, zoals we straks nog zullen zien. Namelijk – en daar komt het: 'hoe dat God in Christus de wereld met Zich verzoenende was, hun de misstappen niet toerekenend.' Dit gaat zo diep! Dit slaat weer terug op waar hij het in vers 14 en 15 over had: Eén stierf voor allen. Denk aan de wereld die de Zoon van God, Christus, aan het kruis sloeg. De religieuze wereld, de politieke wereld; de wereld deed dat. Maar toen de wereld dat deed, wat deed God toen? Heeft Hij deze misstappen en deze krenkingen aan hen toegerekend? Er staat juist dat God in Christus de wereld met Zich verzoenende was. Juist toen de wereld zijn vijandschap op het ultieme niveau bewees door het Beste wat God had aan het kruis te nagelen – een extremere vorm van vijandschap is niet denkbaar – juist toen was God bezig de wereld met Zich te verzoenen en rekende Hij die misstappen niet toe.

Want waarom niet? Toen de wereld Christus kruisigde, stierf Christus juist voor die wereld. Waarom? Opdat God juist via die weg aan die wereld die Zijn Zoon vermoordde, het leven gaat geven. Dat is liefde! Jullie vermoorden Mijn Zoon, Ik ga jullie het leven geven. Allemaal, vijand of niet. Is dat verzoening of niet? Is dat liefde? Die liefde is werkelijk in staat om alle vijandschap en vervreemding te overwinnen. Hier is het voorbeeld van Jozef ook zo prachtig. Jozef is een type van de 'redder der wereld'. Hij zegt tegen zijn broers – die overigens een beeld zijn van Israël – die hem in de put hebben gegooid en verkocht: 'Denk nou niet dat jullie mij verkocht hebben, want God heeft mij voor jullie uitgezonden om jullie in leven te behouden.' Zij bewezen hun vijandschap, jawel, maar God rekent daar niet eens mee. Hij zegt: dat was juist om hen het leven te geven. En precies zo zie je dat bij de Heer Jezus Christus. De wereld kruisigde Hem en God zegt: juist via die weg ga Ik jullie allemaal het leven geven. Juist die vijandschap die de wereld demonstreerde, etaleert Gods liefde. De zwartste achtergrond laat het helderste licht werkelijk uitkomen. Dit is liefde van goddelijke kwaliteit: absolute agape. Door geen vijandschap kapot te krijgen. Sterker nog: de vijandschap wordt ingezet en gebruikt. Het is zelfs noodzakelijk om Gods liefde te bewijzen. Als Paulus zegt: 'de liefde van Christus dringt ons', begrijp je dan hoe hij denkt? Nou, zó. Dit is de waarheid van het kruis. Daarom stierf Hij. En Paulus zegt...

▶ 41:26 Het Woord van Verzoening en Onze Rol als Ambassadeurs ↑ hoofdstukken

En Hij plaatste zo in ons het woord van verzoening. Dit woord. En dan zegt hij erbij: ten behoeve van Christus zijn wij ambassadeurs, gezonden om dit woord door te geven aan Raouta en aan iedereen die het maar horen wil. Ten behoeve van Christus zijn wij ambassadeurs, alsof God door ons oproept: word verzoend met God! Wat Paulus in de wereld bracht – of hij nu in Korinthe was, in Macedonië of waar dan ook – daar ga je bijna van duizelen. Dit is zo groots! Want waar Paulus ook was, dit woord proclameerde hij. Hij wees hen op het kruis van Golgotha en op wat er drie dagen later gebeurde. Dat is een demonstratie van Gods liefde en het woord van verzoening.

Wat Paulus nu zegt, is: word verzoend met God. Kijk, Paulus zegt: alsof God door ons oproept. Hij zegt dat terwijl wij spreken, het God is die Zijn woord nu aan de wereld bekendmaakt. Een vijandige wereld, ja. En Paulus zegt dat daarin klinkt: God roept op om verzoend te worden. Dat is zowel een opdracht als een belofte. Het is net zoiets als toen Hij in Genesis 1 de eerste woorden sprak die je van God leest: "Er zij licht." Gebiedende wijs. En het werd licht. Kijk, dat is Gods woord. Gods woord is ook daad. Als het woord klinkt "word verzoend", dan is dat een aankondiging. Zo gaat God een vijandige wereld tot liefhebbers van Hem maken.

Dit is het woord wat klinkt en sommige mensen geloven het nu al. Uiteindelijk gaat iedereen eraan geloven, dat kan niet missen. Al die knieën gaan buigen en elke tong gaat zeggen: Hij is Heer! Ja, er zijn mensen, van die 'gekken', die dat nu al doen. Maar dat zijn ze alleen omdat God hen geroepen heeft. Ik zeg het expres zo, omdat Paulus dat in 1 Korinthe ook zo zegt: het is een dwaasheid voor de wereld. Maar wat een woord!

Hij zegt ook nog: ten behoeve van Christus smeken wij. Want weet u nog? Ik vermoed – ik kan het niet helemaal hard maken, maar ik vermoed dat Paulus dit woord gebruikt, dat smeken ten behoeve van Christus, omdat het ooit de Heer Jezus was die aan het kruis tot God bad. Toen Hij aan het kruis geslagen en gespijkerd werd: "Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat ze doen." Reken maar dat dit gebed verhoord is en verhoord wordt. God vergeeft het hun, God rekent het hun niet toe, want zó moest het gaan.

▶ 44:44 Onschuldig tot Zonde Gemaakt: de Rechtvaardigheid van God ↑ hoofdstukken

En dan een laatste vers, en daar wil ik inderdaad mee afsluiten. Zo eindigt dit hoofdstuk dan, deze passage. Hem, Christus, die geen zonde kende, volmaakt onschuldig. Al die jaren dat Hij hier wandelde en sprak, heeft Hij dat bewezen. Hem, die geen zonde kende, maakte Hij, God, ten behoeve van ons tot zonde. Als een misdadiger heeft God Hem laten kruisigen en laten sterven; zo werd Hij tot zonde gemaakt.

Er staat bij waarom: Hem die geen zonde kende, maakte Hij, God, ten behoeve van ons tot zonde, opdat wij zouden worden rechtvaardigheid van God in Hem. Hij stierf als een misdadiger, onschuldig. Waarom? Opdat wij – gelovigen, maar uiteindelijk heel de wereld, heel de mensheid, want voor allen stierf Hij onvoorwaardelijk – opdat wij zouden worden rechtvaardigheid van God in Hem.

Ja, rechtvaardigheid betekent inderdaad dat het nog veel verder gaat dan dat de dingen je vergeven zijn. Vergeven wil zeggen: je bent eigenlijk niet rechtvaardig, maar het wordt je niet toegerekend. Nee, wij zijn een nieuwe schepping: zonder zonde, volmaakt. Hoe? In Christus. In Hem is het nu al realiteit, de garantie ligt er al.

En ja, 'de truc', als ik het even zo mag zeggen, dat is wat leven in geloof is. Wij kijken nu al zo naar elkaar en naar de wereld zoals God dat ziet. Dat is in geloof. Geen mens ziet het nog, wij zien het ook niet met onze ogen, maar we weten het. Zo heeft God het gezegd en zo rekenen we. En dit vertellen, dat is de liefde van God in Christus Jezus. Niet kapot te krijgen, onvoorwaardelijk.