▶ 00:00 Introductie: de Bruiloft te Kana ↑ hoofdstukken

Dag vrienden. Wat goed om eindelijk weer eens een keer hier te mogen zijn, want dat is een hele tijd geleden. Dat zal inmiddels zelfs anderhalf of twee jaar geleden zijn, maar goed, eindelijk is het dan weer zover. In tegenstelling tot Erwin maak ik geen reclame voor bier; ik sta hier gewoon heel degelijk. Zo kan het ook, jongen! Maar ik moet erbij zeggen: hij heeft het wel heel mooi geïntroduceerd, want we gaan het wel hebben – u ziet het al op het plaatje – over iets wat met drank te maken heeft. En met een hoeveelheid die ze, ik zou bijna zeggen, in Zeewolde vandaag niet zouden geloven, maar dat is overdreven.

Het gaat dus over de bruiloft te Kana. Dat is een geschiedenis die we aantreffen in Johannes 2, in de eerste elf verzen van dat hoofdstuk. In aanvang wist ik eigenlijk helemaal niet waar ik het over zou hebben. Ik zat er een beetje over te dubben en toen was het Ruhama die mij vorige week benaderde: "Weet je eigenlijk al het onderwerp?" Ik zei: "Nee, dat weet ik nog niet." Maar toen appte ze me afgelopen maandag en zei: "Wat jij ook doet, maar ik ga het hebben over de bruiloft te Kana." Nou, toen dacht ik: wellicht heb je mij op een goed idee gebracht. Een feestelijk onderwerp dus, ontken dat maar eens een keer.

Het is een geschiedenis, dat moet ik er ook wel weer bij zeggen, die alom bekend is. Ik denk dat er maar weinigen hier in deze zaal zijn die niet enigszins op de hoogte zijn van deze geschiedenis. En mocht dat niet het geval zijn, voel je dan niet buitengesloten, want dat komt vanzelf wel zo aan de orde. Maar wat wij vanmiddag vooral willen doen, is toch een laag dieper spitten en eens kijken wat er onder de oppervlakte gelegen is.

U moet zich realiseren dat Johannes dit evangelie ooit als laatste heeft opgetekend. Hij blikt, zoals de andere evangelisten uiteraard ook doen, terug op het leven van de Heer Jezus, maar hij bespreekt daarin allerlei geschiedenissen – niet altijd, maar heel veel – die we elders in Matthäus, Marcus en Lukas niet aantreffen. Zijn benadering heeft nog veel meer diepgang, als ik het zo mag zeggen zonder daarmee de anderen tekort te doen, dan Matthäus, Marcus en Lukas. Het gaat heel diep. Hij wijst vooral ook op allerlei verborgen betekenissen en de wijze waarop hij dat doet, is eigenlijk nogal expliciet. Dat spreekt elkaar een beetje tegen, want hij wijst op verborgen dingen. Ja, dat doet hij wel.

Nou, dat komt eigenlijk al heel gauw uit de verf. Laten we de geschiedenis gewoon maar lezen zoals ze zich aandient in Johannes 2. De volgorde van de plaatjes ligt voor de hand; ik begin gewoon bij vers 1 en we komen vanzelf aan bij vers 11. Het is de bedoeling dat dat voor zessen is, of voor half vijf... nee, dat komt allemaal goed. Daar staat:

▶ 03:27 De Profetische Betekenis van de Derde Dag ↑ hoofdstukken

Ik kan me voorstellen dat bepaalde mensen die hier nu zitten en die wel meer Bijbelstudies van mij volgen, nu denken: "André, je doet het wel; het is de laatste tijd iedere keer raak dat jij wijst op de derde dag en op de periode na twee dagen." Dat laatste kan ik moeilijk ontkennen. Sterker nog, ik heb vanmorgen in Benthuizen gesproken over de geschiedenis van de spionnen in Jericho, en dat vindt ook allemaal plaats op de derde dag. Dat wist ik niet, en een heleboel van u weten dat wellicht ook niet, maar het is echt zo. Momenteel geef ik ook een serie in Urk en dat gaat ook allemaal over die derde dag. Dus ja, ik ben er wel erg op gefocust, maar het was Ruhama die mij via deze link en suggestie dit thema aandiende. Ik ontkom er dus niet aan.

Ik zal u vertellen: dit heeft voor mijzelf en voor mijn vrouw, die er nu helaas niet bij kan zijn, nog weer een speciale betekenis. Het was bijna dertig jaar geleden dat wij elkaar het jawoord gaven. We kregen toen een trouwtekst die pontificaal op de eerste pagina van onze Bijbel staat, weergegeven in de Statenvertaling: "En op de derde dag was er een bruiloft..." zoiets staat er dan. Je kunt wel zeggen dat de afgelopen dertig jaar van ons huwelijk heel erg in het teken hebben gestaan van die derde dag. Dat moet u me dan maar niet kwalijk nemen.

Het heeft er ook mee te maken dat de derde dag in de Bijbel altijd verwijst naar de overwinning op de dood en naar nieuw leven. Dat kan eigenlijk niet missen. Als je het Evangelie kent, dan weet je: de Heer Jezus Christus heeft de dood overwonnen. Hij heeft het graf als Eersteling definitief achter Zich gelaten, en dat was op de derde dag.

Maar er zit nog meer achter. In de profeten lezen we dat de derde dag ook de dag is waarop Israël nationaal zal herstellen, tot een ontwaken zal komen en nieuw leven van God zal ontvangen. Je vindt dat met name in Hosea 6, waar het heel expliciet zo beschreven wordt. Dat heeft te maken met de wijze waarop God tegen dagen aankijkt en hoe Hij rekent. Petrus zegt: "Dit ene mag u niet ontgaan, geliefden, dat voor de Heer één dag is als duizend jaar." Hij vindt dat zo belangrijk dat hij die uitspraak herhaalt: "en duizend jaar als één dag." Hij spreekt twee keer over een dag en twee keer over duizend jaar. Dat heeft alles te maken met de tijdsperiode die gelegen is tussen Zijn eerste komst en Zijn wederkomst; de komst die ook het herstel van Israël met zich mee zal brengen.

Om een lang verhaal kort te maken: we leven nu bijna tweeduizend jaar nadat de Heer ten hemel is opgevaren. Het gaat me nu helemaal niet om de exacte jaarnauwkeurigheid, maar het moet duidelijk zijn dat we nu bijna tweeduizend jaar later leven. Dat betekent simpelweg – laat ik dan maar even kort door de bocht gaan – dat de derde dag op het punt staat aan te breken. Dat duurt gewoon niet lang meer. Ongeacht of je denkt in termen van decennia: het duurt niet lang meer. Dit betekent dat dit thema en de bruiloft die hier beschreven wordt, weliswaar een geschiedenis is, maar wel een met een profetische betekenis. Dat is zo spannend. Ik vind het geweldig om in deze tijd te mogen leven met dit uitzicht.

Laten we even teruggaan naar de geschiedenis. Er staat: "Op de derde dag geschiedde een bruiloft te Kana in Galilea." Overigens wijkt de vertaling die u ziet soms een klein beetje af, omdat deze heel letterlijk gebaseerd is op de interlineair die u hieronder ziet. Tenminste, voor zover de mensen achterin dat kunnen zien; misschien lukt dat nog als je jonge ogen hebt. Hoe dan ook, dat is wat er in dat eerste vers staat: "Op de derde dag geschiedde een bruiloft te Kana in Galilea." En dat is eigenaardig: "op de derde dag". Wat voor dag is dat?

▶ 08:24 De Telling van de Dagen in Johannes 1 ↑ hoofdstukken

U moet weten dat er in Johannes 1 al een hele reeks dagen is voorafgegaan. Het is heel interessant om dat kort te laten zien. In Johannes 1 vers 1 word je namelijk meteen al meegenomen naar Genesis 1. Want hoe begint de Bijbel, de Hebreeuwse Bijbel? Genesis 1 vers 1 zegt: "In den beginne schiep God de hemel en de aarde." Daarna volgt de beschrijving van de zeven dagen. De link tussen Johannes 1 en Genesis 1 is dat ze direct met elkaar te maken hebben; ze verwijzen beiden naar het begin, maar ook naar een reeks van zeven dagen.

Ga maar na: in Johannes 1 vers 19 tot 28 wordt gesproken over de doop van Johannes en de toelichting die daarop wordt gegeven. Dat is de eerste dag. Vervolgens zie je in vers 29 dat er melding wordt gemaakt van "de volgende dag", dat is dus dag twee. In vers 35 wordt er weer gesproken over "de volgende dag". Als u kunt tellen, weet u: dat is dag drie. In vers 44 staat er dan weer "de volgende dag", wat dus dag vier is.

Vervolgens komen we bij hoofdstuk 2 vers 1, waar we nu mee bezig zijn met de bruiloft te Kana: "En op de derde dag was er een bruiloft." Die derde dag is gerekend vanaf de laatstgenoemde dag, dag vier. Dat maakt het dus dag zeven in de totale reeks. Op de een of andere wijze is de derde dag dus ook de zevende dag in de hele reeks. Dat is heel interessant, want de zevende dag in de Bijbel is natuurlijk de dag van de sabbat, de dag waarin God rust van Zijn werken. In feite is dat ook de hele wereldgeschiedenis; vanaf Adam gerekend zijn dat een zestal millennia die nu zo'n beetje achter ons liggen. Het wachten is op die sabbatdag voor deze wereld en voor Zijn volk Israël.

Die zevende dag is echter ook de derde dag, namelijk gerekend vanaf het moment dat Hij ten hemel voer. Het is heel mooi, want in feite worden de twee dagen die daaraan voorafgaan niet vermeld; die zijn verborgen. Het zijn twee verborgen dagen en dan krijg je de derde dag. Neem me niet kwalijk, dit zijn gewoon 'hits' die u aan het denken moeten zetten. Daarom vertel ik het ook, al moet ik uiteindelijk bij vers 11 uitkomen.

Er staat dus: "op de derde dag". Trouwens, in een Joodse bruiloft worden huwelijken bij voorkeur traditioneel gevierd op de derde dag. Waarom? Omdat dit de dinsdag is. U moet weten dat de Joden dagen niet benoemen naar planeten, de maan of de zon, maar ze gewoon nummeren. Vandaag is het — nou ja, morgen is het Jom Sheni en dinsdag is het Jom Shelishi. Dat is gewoon de derde dag. De derde dag is dus de dinsdag.

Daar was dus een bruiloft te Kana in Galilea. Maar weet u, die dag is ook profetisch bedoeld. De derde dag die hier beschreven wordt, de bruiloft die daar gevierd werd en het wonder dat daar plaatsvond, is profetisch een aanwijzing van wat de Heer gaat doen op de derde dag. Dat zal de dag van de bruiloft zijn, waarop Hij Israël tot bruid zal werven. U leest dat ook in Hosea: "Ik zal u, Israël, tot bruid werven voor de eeuwigheid." Dat wordt geweldig gevierd. "Ik zal u verlokken in de woestijn," een prachtige, romantische beschrijving. Heel vaak wordt Israël in de Bijbel zo beschreven: als de bruid. Dit opent een geweldig perspectief voor de toekomst; niet alleen dat God Zijn volk weer gaat trouwen en haar tot bruid zal werven, maar ook wanneer dat zal zijn.

Het was dus een bruiloft te Kana in Galilea. Ik kom daar straks nog even op terug. Er is een aantal details waar ik snel doorheen ga; ik lees het gewoon voor. Er staat ook bij: "en de moeder van Jezus was daar." We moeten weten dat Kana vlak bij Nazareth lag; het was de omgeving waar de Heer Jezus is opgegroeid. Hoe de connectie met het bruidspaar precies was, weten we niet, want dat wordt niet vermeld. Het doet er voor het verhaal kennelijk niet toe. De moeder van Jezus was daar, en in vers 2 staat: "Ook Jezus nu werd genodigd en Zijn discipelen tot de bruiloft." En dan ontstaat er een probleem.

▶ 14:20 Een Tekort aan Wijn en Goddelijke Timing ↑ hoofdstukken

Dat kan een groot probleem zijn inderdaad op een feest. Toen er tekort aan wijn was, zei de moeder van Jezus tot Hem: "Ze hebben geen wijn." Ja, aan wie dat kwalijk genomen kan worden, dat weet ik niet. Is er slecht gerekend met de inkoop? Waren er te veel gasten of is er te veel gedronken? Dat kan natuurlijk ook. Ik weet het allemaal niet, maar doet dit ter zake? Er was gewoon wijntekort.

Je kunt daar natuurlijk op een heel ethische, moralistische manier tegenaan kijken. Dronken ze dan meer dan één glaasje? Ik heb de indruk van wel, maar daar kom ik straks nog op terug. Overigens is dit geen pleidooi voor dronkenschap. Ik moet er nu even allerlei disclaimers bij zetten, want: "God, wat doe jij nou weer?" Ik lees gewoon de geschiedenis. Er was tekort aan wijn; dat is één ding dat zeker is.

We moeten trouwens ook bedenken dat wanneer daar een bruiloft gevierd werd, dat niet zo ging zoals wij dat het afgelopen anderhalf jaar moesten doen met hooguit dertig man. Nee, het hele dorp was daar aanwezig. Dus daar moet je ook nog even mee rekenen. Dan krijg je de eigenaardigheid dat Maria haar zoon Jezus wijst op dit fenomeen. Gewoon het probleem van het bruidspaar of van de ceremoniemeester: "Ze hebben geen wijn."

En dan staat er dat Jezus tot haar zei: "Wat gaat dit mij en u aan, vrouw?" De wijze waarop dat in de NBG wordt weergegeven is wat kribbiger: "Vrouw, wat heb ik met u van node?" Maar zo staat de vraag er eigenlijk niet. Hij zegt gewoon: "Wat gaat dit mij en u aan, vrouw?" Dat is eigenlijk een vaststelling. Hij zegt: "Wij zijn gasten." De hoeveelheid drank of eten in de keuken is niet onze zaak. In feite is dat niet eens zozeer een verwijt, als wel een vaststelling: dit is niet ons probleem.

Maar Hij voegt er nog iets aan toe, en ik denk dat dit met name het punt is dat Jezus maakte. Dit is een uitdrukking die je heel vaak tegenkomt in met name het Johannes-evangelie: "Mijn uur is nog niet gekomen." Hij zegt het in allerlei contexten, maar het idee is natuurlijk dat het vooral gaat om goddelijke timing. God voorzegt dingen, God opereert, God doet dingen – maar Hij doet dat op een speciaal moment, een speciale dag. Daar hadden we het net al over, en niet alleen op een speciale dag, maar ook op een speciaal uur. Dat loopt als een rode draad door het hele Johannes-evangelie.

Het moment dat de Heer Jezus Zijn intocht hield en het moment dat Hij stierf; dat was allemaal getimed, zelfs tot op het uur nauwkeurig. De Heer Jezus stierf op de dag van het Pascha en ook op het uur dat de lammeren geslacht werden. Precies op het uur. Vervolgens stond Hij op de dag van de eerstelingenoogst weer op. Allemaal getimed. God is een God die in perfectie handelt. Hij plaatst de dingen niet alleen in de ruimte op de juiste plek, maar Hij timet het ook. Hij zegt: "Daar en op dat moment moet dat plaatsvinden." Wat dacht u van die hele kalender die God aan Israël heeft gegeven? De hoogtijden des Heren, zoals dat plechtig heet; dat is allemaal timing van God. Dan gebeurt dat.

Goed, de Heer zei dus: "Mijn uur is nog niet gekomen." Het idee is: dit is een probleem van het bruidspaar of van wie dan ook, maar niet van ons. En als God het nodig vindt, dan geeft Hij dat op Zijn moment. Dat is de gedachte. Mijn uur is nog niet gekomen. En wanneer is het dan wel gekomen? Wanneer God dat beschikt. Dat is wat hierachter steekt.

Zijn moeder zei tot de bedienden – de hint was duidelijk: "Wat Hij jullie ook zegt, doe dat." U moet zich realiseren – dat wordt aan het einde van deze geschiedenis ook expliciet vermeld – dat dit plaatsvond bij het begin van Zijn bediening. Maar Maria kende haar zoon inmiddels natuurlijk. Jezus was ongeveer dertig jaar, zo lees je. En dan staat er dus dat Maria de bedienden in ieder geval dit te kennen geeft: "Wat Hij ook zegt, doe dat."

▶ 19:23 De Zes Stenen Watervaten en Hun Symboliek ↑ hoofdstukken

"Daar waren nu," staat er in vers 6, "zes stenen watervaten gelegen naar de reiniging van de Joden." Dat wil zeggen: allemaal precies kosjer bereid en klaargemaakt, en ook gereinigd, hoe dat dan ook maar is gegaan. Maar in ieder geval was het volgens de gebruiken van Israël en de Joden. Elk vat had een inhoud van twee of drie metreten. Dat is een inhoudsmaat die wij natuurlijk niet meer kennen.

Ik heb ooit eens het verhaal gehoord van een ouderling die zei: "Weet je wat het echte wonder van Kana was? Dat er water in stenen vaten werd gedaan en dat het water erin bleef zitten, terwijl het 'vaten met treten' waren." Met treten — oftewel met reten, met kieren en scheuren. Dat zou dan het wonder zijn. Of dat echt waar is, weet ik niet, maar het is wel een grappige associatie. Het klopt natuurlijk niet, want een metreet is een inhoudsmaat van ongeveer een kleine 40 liter.

Als we er voor het gemak even van uitgaan dat de vaten gemiddeld 2,5 metreet groot waren, dan is dat 100 liter per vat. Dan praat je dus over zes vaten van 100 liter, oftewel 600 liter in totaal. En de wijn was nu op. Het was niet zo dat ze helemaal niets meer hadden; nee, het was simpelweg op. Goed, je zou kunnen zeggen: "Ja, maar er ging water in." Dat is waar, er ging water in, maar nu komt het. In ieder geval waren die vaten nu leeg en ze lagen daar.

Aan de symboliek van het getal zes wil ik nu eventjes voorbijgaan, maar waar ik niet aan voorbij wil gaan, is dat Jezus dan zegt in vers 7: "Jezus zei tot hen" — de bedienden. Kennelijk werd Hij door hen benaderd, maar hoe dat precies gegaan is, wordt niet vermeld. In feite is de hele beschrijving tamelijk summier; alleen dat wat relevant is, wordt naar voren gebracht. Jezus zei tot hen: "Vul de watervaten." En zij vulden ze tot bovenaan toe, tot de rand vol.

Ik kan het toch niet nalaten om ook nu even een link te leggen met wat de Bijbel zegt over watervaten, kruiken en aarden vaten in het algemeen. Want een aarden kruik is — geloof het of niet — echt een beeld van de mens in het algemeen. Wij zijn aarden vaten; we zijn genomen uit de aarde. Dat is één ding, maar we zijn eigenlijk ook hol. Ik weet niet of ik u daarmee complimenteer, maar het idee is dat het geen gebrek is dat een vat hol is. Nee, dat is juist de clue. Waarom? Omdat het dan gevuld kan worden. Daarom. Dat is juist de bedoeling.

Die vaten waren met zes, het getal van de mens. Maar wat is de bedoeling van een mens? Wij zijn aarden vaten. Paulus zegt het ook in 2 Korinthiërs 4: "Wij hebben deze schat in aarden vaten." En Petrus zegt tegen de mannen dat zij hun vrouwen moeten behandelen als "het brozere vaatwerk". In sommige vertalingen wordt dat niet helemaal goed weergegeven, maar het staat er in de vergrotende trap. Niet als broos vaatwerk, nee, als het brozere vaatwerk. Dus het broze vaatwerk, dat zijn de mannen, want de vrouwen worden geacht het nóg brozere vaatwerk te zijn. Het idee is dat je er des te zuiniger mee om moet springen.

Maar hoe dan ook: aarden vaten dienen gevuld te worden. En dat vind ik een prachtig beeld, want water is in het algemeen een beeld van het Woord. Daar kun je van alles over zeggen, maar laten we het daarop houden: het water is een beeld van het Woord van God. En wat is nu de bedoeling? Kijk, wij zijn van onszelf leeg, ijdel eigenlijk. Maar wat vult ons bestaan nu werkelijk? Je kunt je leven met van alles vullen, en dat gebeurt ook; mensen maken zich vol met alles, maar het vult niet echt. Er is maar één ding dat werkelijk vult en je leven inhoud geeft. Dat is mooi als ik het zo zeg: je leven echt inhoud geeft. Dan heb ik het niet over volume, maar over gewicht. Ik had het over holle vaten, en die klinken hard, maar waar het om gaat is dat je gevuld bent met dat wat werkelijk waarde heeft. Namelijk: dat wat God gesproken heeft. Daarop kun je blind varen. Dat geeft je leven zin, perspectief en met recht ook inhoud. Deze watervaten, zes stuks van pakweg 100 liter, werden dus gevuld tot de rand aan toe.

▶ 25:07 Water Wordt Wijn: God Bewaart het Beste voor het Laatst ↑ hoofdstukken

En dan staat er: Hij – de Heer Jezus – zei tot hen: "Schep nu..." Hij zei dat tegen het personeel dat daar bezig was. Hij zei: "Schep nu en breng dat aan de chefkelner." In een andere vertaling lees ik "het hoofd van de eetzaal" of "de leider van het feest". Er zijn ook vertalingen die spreken over de ceremoniemeester. Het doet er niet zoveel toe hoe je het noemt, maar het gaat om degene die daarover ging. Hoe dan ook, dat water wordt vervolgens geschept uit die vaten en ze brengen het naar de chefkelner.

Je moet dit eigenlijk even visualiseren zoals het wordt beschreven. Toen de chefkelner het water proefde dat wijn geworden was, wist hij niet waar het vandaan kwam. Hij wist niets van de oorsprong. Er staat nog even tussen haakjes bij: maar de bedienden die het water geschept hadden, die wisten het wel. Op het moment dat die chefkelner proeft – en als kenner mag je aannemen dat ze het niet voor niets bij hem brengen – dan denkt hij: "Wat krijgen we nu? Dit is het beste!"

Laten we maar gewoon lezen wat hij zegt: "Ieder mens zet eerst de goede wijn voor en als men dan een glaasje op heeft, dan ben je niet meer zo scherp in het onderscheidingsvermogen van de kwaliteit. Dan maakt het niet zoveel meer uit." Hier spreekt duidelijk een kenner. Je begint met de beste wijn en in tweede instantie kun je met de kwaliteit een beetje rommelen, want dan zijn de mensen toch niet zo kieskeurig meer. Hij zegt: "Ieder mens zet eerst goede wijn voor en als men dan bedronken of beschonken zou zijn, de mindere. Maar u hebt de goede wijn bewaard tot dit moment."

Het feest was al een heel eind op weg. De wijn was immers niet voor niets op, dus het feest was al een eind heen. Maar nu zegt hij: "U hebt de goede wijn bewaard tot dit moment." Op het moment dat ik het zo vertel, moet ik meteen denken aan een liedje van Elly & Rikkert dat ik heel vaak gehoord heb: "U hebt het beste voor het laatst bewaard." Dit is zo karakteristiek voor de wijze waarop God spreekt en hoe God handelt. Ik meen niet echt wat ik zeg, maar je zou haast zeggen: je mag alles vergeten, maar onthoud dít. Dit is zo typerend voor God: het beste komt nog. Het beste is de toekomst.

God handelt zodanig dat het steeds grootser en heerlijker wordt. Dat zie je ook in de komende wereldtijdperken, de aionen. Die zijn overtreffend, en dat wat daarna gaat komen, wordt steeds stralender totdat het uiteindelijk ultiem is. We lezen dat de Heer Jezus Christus, wanneer Hij de dood tenietgedaan zal hebben, een volmaakt koninkrijk – waar niets en niemand meer op breekt – zal overgeven aan Zijn God en Vader. Dan is het ultieme bereikt. Het is net als een steen die je in een vijver gooit waardoor er steeds grotere kringen ontstaan; zo werkt God steeds grootser en heerlijker. In dit geval: het beste komt nog.

Dit is typerend voor eigenlijk het hele evangelie, voor de blijde tijding die we in de Schrift vinden. Daarom is er geen categorie mensen die zoveel reden heeft om met opgeheven hoofd omhoog te kijken en een werkelijk uitzicht te hebben. Ik sprak vanmorgen al even over die verspieders in Jericho die bij Rachab waren. Rachab had ook zo’n venster met uitzicht en daar hing dat rode koord. Dat koord was eigenlijk hoop: Tikva. Dat is wat wij hebben.

De wereld weet dat niet. De wereld maakt zich nu heel erg druk, juist ook voor de komende jaren. Dan heb ik het nog niet eens over corona, maar over het klimaat en kreten als: "Save the planet!" Ik moet zeggen dat ik dat vreselijk armtierig vind. Ik ben zo blij dat ik gewoon weet dat God nog een geweldige toekomst heeft, zelfs met deze aarde, al is het niet de definitieve. Want de eerste hemel en de eerste aarde gaan voorbij, dat weet ik. Maar dat neemt niet weg dat die zevende dag – of die derde dag, zoals u wilt – nog gaat komen. Daar zorgt God Zelf voor en geen mens weerhoudt Hem daarvan. Dacht u nou werkelijk dat God ons nodig heeft om de planeet te redden? Nee, er is maar één Redder en dat is Hijzelf. Dat doet Hij inderdaad door Zijn Zoon, de Heer Jezus Christus, die de Redder der wereld is. Maar daar kom ik straks trouwens ook nog even op. Eerst nog even dit.

▶ 31:15 Het Begin van de Tekenen en de Heerlijkheid van de Messias ↑ hoofdstukken

Eigenlijk is dit de geschiedenis van Johannes 2. Het verhaal van die geschiedenis, want het is echt gebeurd. Dat zijn niet zomaar verhalen; nee, het is echt gebeurd, een godswonder. Dat is hier beschreven ter afsluiting van deze geschiedenis, de voorgaande tien verzen: "Dit deed Jezus als begin van de tekenen in Kana te Galilea." Als het begin van de tekenen. Dit is niet alleen maar waar het mee startte, maar het is ook het beginsel. Ik meen dat de Statenvertaling dat ook zegt: het beginsel van de tekenen. Eigenlijk in de zin van de oorsprong; dit is waar alles al in vervat ligt. Hier begon het allemaal mee.

Moet u trouwens eens opletten hoe dat contrasteert met die ander die we ook al eerder in Johannes 1 tegenkwamen, namelijk Mozes. Want ook van Mozes lezen we dat hij een heel aantal tekenen heeft gedaan. En weten we wat Mozes' eerste teken was? Ja, water werd veranderd in bloed, waardoor de hele Nijl eigenlijk doodging. Alles wat erin leefde, was toen dood. Een opmerkelijk contrast, nietwaar? Je leest in Johannes 1 vers 17: "De wet is door Mozes gegeven, maar de genade en de waarheid is door Jezus Christus geworden." Kijk: de wet, Mozes. En daar werd water bloed, een oordeel. Dat was de wet, het oude verbond. Dat heeft te maken met veroordeling en met de dood, jazeker. Nou ja, zegt Paulus dan, dat oude verbond had ook heerlijkheid, zeker, maar ten opzichte van dat wat zou komen, dat nieuwe in de Messias, verbleekte dat. Want u weet: het beste is voor het laatst bewaard.

Dit was het begin van de tekenen. Dit zet de toon voor Jezus' hele bediening. Wat Jezus doet, is aankondigen wie Hij is: Hij is de Messias. Hij bewijst dat door wat Hij doet. Hij bewijst ook dat Hij de Meerdere is van Mozes, Degene die genade en waarheid geeft en die inderdaad water in wijn verandert. Dat wat kleurloos is, geeft Hij... ja, hoe je het ook formuleert, je zou het zo kunnen zeggen: Hij maakt van het oude verbond een nieuw verbond. Mozes tegenover Christus. Maar Hij is ook Degene die het Woord van God — het water — tot een bron van vreugde maakt. Dat is wat wijn symboliseert. Wijn wordt meerdere keren in de Bijbel genoemd, maar wijn verheugt ook het hart van God en de mens samen. Ik denk ook omdat het een type is van nieuw leven. Ik denk er altijd aan hoe wijn gemaakt wordt: de druiven worden geplukt en vervolgens getreden. Daarover wordt vaak gesproken in de Schrift. Daarna komt het in de kelder terecht, onder de aarde, eigenlijk in een soort graf. En dan komt het vervolgens uit het graf als een bron van vreugde weer naar boven. In feite is het dus leven uit de dood, en dat is wat vreugde geeft. Nou, dat is die wijn. Vandaar ook dat dat op een bruiloft hoort. En als u zegt dat u van de blauwe knoop bent: dat maakt me niks uit, het symbool blijft staan.

"Dit deed Jezus als het begin van de tekenen in Kana te Galilea." Nog even één ding. Er staat later in Johannes 4 weer een vermelding van Kana. En later in Johannes 21 nog een keer, omdat je daar leest dat Nathanael daar vandaan kwam. In Johannes 4 vers 46 lees je dat Jezus weer in Kana kwam, en daar genas Hij die koninklijke beambte, die hoveling. Die hoveling was dodelijk ziek en de Heer Jezus geneest hem. Zo'n koning of prins is koninklijk, jawel, maar hij was de dood nabij en de Heer geneest hem. Ik geloof dat al die tekenen en wonderen die Johannes vermeldt, niet alleen maar wonderen zijn waarbij je verwonderd vraagt hoe het in hemelsnaam mogelijk is. Het zijn ook tekenen; het heeft een betekenis. Het verwijst naar wie Hij is en wat God in Christus de Messias doet, en hoe Hij Zijn volk tot Zijn bestemming gaat brengen op Zijn tijd — inderdaad op de derde dag.

Maar nu weer even dat Kana. Later komt Jezus dus weer in Kana, waar Hij de hoveling geneest. Maar weet u wat? Ik verzin het niet, maar in Johannes 4 vers 43 lees je dat Hij, voordat Hij in Kana komt, eerst twee dagen in Samaria was geweest. Het zal wel aan mij liggen, maar ik struikel erop: als je het eenmaal ziet, dan zie je het overal. Dat is dat design. Het is alsof het allemaal dezelfde Schrijver heeft, dezelfde Ontwerper. Je ziet overal Gods vinger achter de deur. Uiteraard in Zijn Woord en in Zijn creatie, in dat wat Hij voortgebracht heeft. Maar eerst lees je dus dat de Heer Jezus twee dagen in Samaria verblijft. Hij kwam tot Israël, maar Hij was twee dagen in Samaria. Eigenlijk moest Hij daar niet wezen — daar kun je wat op afdingen — maar in ieder geval was Samaria niet het volk van Israël. Toch ging Hij daarheen en Hij verbleef er twee dagen, en daar wordt Hij erkend als de Redder der wereld. "U bent waarlijk de Redder der wereld." Nadat Hij die twee dagen daar in Samaria is geweest, buiten het Joodse land, komt Hij vervolgens weer in Kana. Daar waar Hij ooit eerder op de derde dag een bruiloft tot een échte bruiloft maakte door water tot wijn te maken en dat wonder te verrichten als begin van Zijn tekenen.

Het spreekt natuurlijk allemaal van de overwinning op de dood door Israëls Messias, die als de Eersteling sterker is dan de dood en onvergankelijk leven aan het licht bracht. Dat gaat Hij ook aan Zijn volk geven. Straks gaat Hij Zijn volk vergaderen uit alle natiën en hen in het land brengen, en dan gaat Hij Zijn volk huwen als bruid. Dan wordt de hele wereld, alle volkeren, bruiloftsgasten. Een dag lang — die derde dag, oftewel de zevende dag — is er groot feest. Feest omdat God Zijn volk heeft gehuwd en Zijn belofte heeft nagekomen; het is voor eeuwig Zijn volk. Dat zit allemaal in die twee dagen. Wat ik er eigenlijk mee wilde zeggen: wij leven nu in die twee dagen, die twee millennia. De Heer Jezus heeft in Samaria trouwens geen wonderen verricht; er was niets te zien, maar er was wel wat te horen. En ze hebben Hem herkend: Hij is werkelijk de Heiland, de Redder van de wereld. Wat een design zie je zo in het Woord terug.

Dus ja, als hier in vers 11 staat: "Dit deed Jezus als het begin van de tekenen in Kana te Galilea." Later komen we weer in Kana, ook weer op deze dag, na twee dagen. Wat ik hiermee bedoel te zeggen, is dat het Woord van God, de Schriften, zo rijk zijn. We worden erop gewezen, zoals de rest van vers 11 zegt: "En Hij openbaarde Zijn heerlijkheid en Zijn discipelen geloofden in Hem." Hij openbaarde Zijn heerlijkheid; dat is wie Hij is en wat Hij geeft. Voor Hem is niets te wonderlijk. Hij geeft leven en werkelijk vreugde. Daar waar een mens gevuld wordt met het Woord, wordt het een bron. Niet alleen een fontein, maar een bron van vreugde en blijdschap, en een reden om werkelijk feest te vieren. Dat is die heerlijkheid van de Messias. Hij openbaarde Zijn heerlijkheid. En dit was nog maar het begin; er moest nog een heleboel gebeuren.

Maar dit was al in de kiem, in beginsel, Zijn glorie. Zijn heerlijkheid. En dat etaleerde Hij, en daar hebben we ons nu zo eventjes voor de vuist weg in drie kwartier tijd mee beziggehouden.

Met hoe God door Zijn Zoon Zijn heerlijkheid geeft en beschrijft, en hoe Hij handelt. Van Hem denk je nooit te veel, en daar wil ik het graag bij laten.