▶ 00:03 Terugblik: de Onderbroken Reis van de Ark ↑ hoofdstukken

De vorige keer, dat was vorige week dus, hebben we het met elkaar gehad over deze geschiedenis. De titel ervan vindt u hier geprojecteerd op het scherm: de ark overgebracht naar Jeruzalem. Nu kan het zijn dat u hier de vorige keer niet was — dat kan zomaar zijn — en aangezien de studie van vandaag gewoon het vervolg erop is, lijkt het me toch wel even nuttig om, ook als u hier de vorige keer trouwens wel was, eventjes nog weer in herinnering te roepen waar het ook alweer over ging. Ik zal voor degenen die er dus niet waren in het kort moeten aangeven waar die geschiedenis over gaat, zonder dat allemaal uiteraard opnieuw te gaan uitleggen, want dat schiet niet echt op natuurlijk.

Maar in elk geval wil ik puntsgewijs aangeven waar die geschiedenis over gaat. Kijk, sowieso die geschiedenis van 2 Samuël 6, die we trouwens ook in het boek Kronieken weer tegenkomen op een wat andere manier, gaat over de ark van God die David in het begin van zijn regeerperiode verplaatst naar Jeruzalem, de stad van David. Maar dat blijkt een onderbroken reis te zijn. Het gaat inderdaad over die ark Gods waar we het de vorige keer vooral over gehad hebben. En dat is vrij standaard wanneer we hier bij elkaar zijn en we openen de Bijbel. En zeker als we het dan hebben over geschiedenissen in het Oude Testament — wat wij dan het Oude Testament noemen, in de Hebreeuwse Bijbel — dan vragen we primair ook naar de diepere zin die in die geschiedenissen is gelegen. Daar gaan we eigenlijk op voorhand ook vanuit.

We lezen van Paulus dat hij tegen de Galaten zegt, die zo graag onder de wet wilden staan: "Gij die onder de wet wilt staan, luistert gij niet naar de wet?" En dan gaat hij het hebben over een geschiedenis van Sara en Hagar, en over Izak en Ismaël, en dan vertelt hij dat — hij zegt: hierin is een diepere zin gelegen. En feitelijk, dat is wat tussen de regels doorklinkt, neemt hij het die Galaten kwalijk dat ze die diepere zin niet verstonden. En zo lezen wij ook het Oude Testament. Dat wil zeggen: we nemen de bedekking van het Oude Testament weg — of eigenlijk moet ik het anders zeggen natuurlijk, want wij nemen niet die bedekking weg, maar door het licht van het Nieuwe Testament wordt de bedekking weggenomen en onderscheiden we en worden we gewaar de diepere betekenissen van ook een geschiedenis als deze.

Wel, we hebben het gehad over de ark Gods die in al haar onderdelen, van het verzoendeksel tot die staf van Aäron die gebloeid had en van die gouden kruik, et cetera, et cetera, in al haar details en aspecten een type is van de Heer Jezus Christus, de Levensvorst, Degene die uit de dood is opgestaan. Daar spreekt die ark van. Wel, daar hebben we het wat uitgebreider over gehad. Wat we ook hebben gezien, is dat die ark Gods naar Jeruzalem verplaatst wordt. Wel, waar 2 Samuël 6 over gaat — en dat zou je gewoon ook boven de geschiedenis kunnen zetten: de onderbroken reis van de ark naar Jeruzalem. Dat is een mooie titel. En misschien, ik weet eigenlijk niet hoe het in de gewone NBG-vertaling bijvoorbeeld staat weergegeven, maar dat zal iets soortgelijks zijn. Het is zo'n onderbroken reis.

Die reis was maar een kilometer of vijfentwintig. Die zou gewoon linea recta naar Jeruzalem gaan, dat was het plan aanvankelijk. Maar er gaat iets mis — dat wil zeggen, dat zou je dan denken. Het is een onderbroken reis. En waar vindt die onderbreking plaats? Wel, bij de dorsvloer van ene meneer Nagon. Ik heb u ook laten zien dat de dorsvloer in de Bijbel altijd spreekt van Sion. Of nog anders gezegd: het spreekt van het altaar. Maar dat is feitelijk hetzelfde, want Sion is feitelijk gebouwd rondom een dorsvloer. Maar die dorsvloer is vervolgens gemaakt tot een altaar, of ik zou zeggen gewoon een complete tempel, want de tempel is gebouwd op de dorsvloer. Nou, wat ik naar voren heb gebracht vorige week, is dat die dorsvloer inderdaad spreekt van Sion. Het spreekt van het altaar, het spreekt van de plaats waar de Heer Jezus Christus is gestorven — geofferd — maar wat meer is: is opgestaan. Daar vindt die onderbreking plaats van die reis.

En ja, hoezo een onderbreking? Ik ga er nu even gemakkelijk over dat u in elk geval de geschiedenis enigszins kent, het zondagsschoolverhaal. Daar vond de struikeling plaats van die runderen. Want het ging helemaal niet... David heeft die ark in eerste instantie vervoerd op een nieuwe wagen weliswaar, maar dat was helemaal niet de bedoeling. Op een nieuwe wagen, en runderen die die kar trekken, zeg maar. En die runderen struikelen op een gegeven ogenblik bij die dorsvloer. En dan is het Uzza die daar bij die runderen stond en de ark probeert te redden. Dat wil zeggen, die ark dreigde te vallen, dacht hij, en hij strekt zijn hand uit. En dat wordt hem zeer kwalijk genomen; hij sterft ter plekke. Dramatische geschiedenis, want het was een hele vrolijke optocht. En daar bij de dorsvloer vindt die struikeling plaats: dat aanraken van de ark. Hij strekt zijn hand uit naar de ark, en ieder die de ark Gods aan zou raken, die zou sterven. Dat had God al in Zijn Woord gezegd, en dat werd toen ook waarheid.

Daar vindt dus bij die dorsvloer een struikeling plaats. En ja, die plaats wordt dan vervolgens ook genoemd Peres-Uzza. Ja, en op 'Peres' zijn we wat dieper ingegaan: Peres betekent breuk, een onderbreking. Daar bij de dorsvloer vindt een onderbreking van de geschiedenis plaats. Nou, om een lang verhaal kort te maken en om de samenvatting van vorige week niet al te uitgebreid te maken: waar het om gaat, is dat de ark spreekt van de Heer Jezus Christus die Zich inderdaad ooit zal vestigen in Jeruzalem, definitief daar Zijn plaats zal gaan innemen en Zijn koninkrijk zal bouwen. Jawel, maar dat gaat niet linea recta. Dat was misschien wel de aanvankelijke verwachting, wat Israël ook dacht, maar daar vindt een onderbreking plaats bij het altaar, bij de dorsvloer, bij Sion. En daar vindt een struikeling plaats.

De struikeling van Israël dat de Messias verwerpt, dat zijn hand uitstrekt als het ware op een illegale wijze naar de ark Gods, naar de Messias; dat zich eigenlijk vergrijpt aan de Messias. Nou wel, daar spreken deze dingen van en dat levert een onderbreking in de geschiedenis op. De komst naar Jeruzalem blijkt een onderbroken komst te zijn. Het wordt een komst in twee fasen, of het wordt een eerste komst en een tweede komst. En terwijl ik dit nu zo sta te vertellen, hoop ik dat u doorhebt dat ik soms dingen door elkaar laat lopen: ik vertel én het verhaal in 2 Samuël 6 en ik spreek tegelijkertijd uit waar het op betrekking heeft, dat wil zeggen de diepere zin die erin gelegen is.

En weet u wat er gebeurt door de onderbreking die in de geschiedenis plaatsvindt? Die ark gaat niet naar Jeruzalem, dat wil zeggen in eerste instantie niet. Die ark komt terecht in het huis van een Gatiet. Overigens, ik ben daarover aangesproken — dat was een misverstand trouwens — maar die ark komt niet terecht in Gath. Gath is een van de Filistijnse steden, dat heb ik u ook verteld. Maar die ark komt niet terecht in Gath zelf, maar in het huis van een Gatiet, dat wil zeggen in het huis van een Filistijn. We weten verder niks van deze man, behalve dat hij Obed-Edom heette. Maar wat vermeld wordt is: het was een Gatiet, dat wil zeggen het was een Filistijn. En dat is eigenaardig. Terwijl de ark op weg was naar Jeruzalem, gebeurt er iets anders: de ark komt terecht in het huis van een Filistijn.

Van een heiden, voor inderdaad drie maanden. Het is een interimperiode, ook dat heb ik u laten zien. Een intermezzo, een onderbreking; tussentijds komt die ark terecht daar in dat huis van Obed-Edom, van die Gatiet, van die heiden.

Wel, een schitterend plaatje van de tegenwoordige tijd. Na Israëls struikeling, na de dood en opstanding van de Heer Jezus Christus, vindt er een onderbreking in de geschiedenis plaats en komt de Ark Gods, de Heer Jezus Christus en de boodschap aangaande hem, terecht onder de heidenvolkeren. In een verborgen tussentijd, en daar spreken die drie maanden van.

En weet u wat nou zo mooi is? Laten we gewoon daar de draad oppakken, want daar zijn we eigenlijk vorige week gebleven. En nu gaan we gewoon verder in die geschiedenis van 2 Samuel 6.

▶ 09:58 Een Verborgen Tussentijd: Zegen in het Huis van de Heiden Obed-edom ↑ hoofdstukken

In vers 11, het laatste vers dat we de vorige keer besproken hebben, staat geschreven: "En de ark des HEREN bleef drie maanden in het huis van de Gatiet Obed-Edom." Edom was trouwens ook de broer van Jakob, wat ook weer te maken heeft met de heidenen. De ark kwam dus drie maanden terecht in het huis van die Gatiet, de Filistijn Obed-Edom. En de HERE zegende Obed-Edom en zijn gehele huis.

Feitelijk werd dat huis van Obed-Edom een huis Gods. Hoezo? Wel, dat huis herbergde de ark. In het Oude Testament wordt een huis een huis Gods doordat het het Heilige der Heiligen in zich heeft; doordat God daar woont. Die ark – zoals ik de vorige keer liet zien bij het begin van 2 Samuël 6 – was de kist waarover de Naam des HEREN was uitgeroepen. Het was feitelijk een embleem, een uitdrukking van God Zelf. Wanneer deze Gatiet, deze Filistijn, de ark in zijn huis krijgt, wordt zijn huis feitelijk een huis Gods.

Dat is trouwens ook een prachtig type van de tegenwoordige tijd. Het evangelie komt onder de heidenen terecht en God bouwt inderdaad Zijn huis. In dat huis, de gemeente onder de heidenen, daar zegent God. Waarom? Dat lezen we in het volgende vers, vers 12: "De HERE heeft het huis van Obed-Edom en al wat hij bezit, gezegend, ter wille van de ark Gods."

Waar die zegen precies uit bestond, lezen we bij mijn weten niet in de Bijbel, maar hij werd gezegend en dat was kennelijk voor iedereen duidelijk. Dat is vandaag de dag ook zo. Daar waar de ark van God is, daar waar men weet heeft van Hem, de Heer Jezus Christus, de ark Gods, daar zegent God. Die boodschap is nu verplaatst naar de heidenen. Het Koninkrijk is nog niet openbaar geworden; er is een onderbreking in de geschiedenis gekomen. Maar daar waar nu de ark van God is, daar zegent God. En hoe zegent Hij? Ik zal het zeggen met de woorden van Paulus in Efeze 1: Hij zegent ons met alle geestelijke zegen in Christus.

Die geestelijke zegen omvat in elk geval alle rijkdom die wij in Hem hebben. In de praktijk bestaat het er ook gewoon uit dat we genade hebben, wat wil zeggen: vreugde en vrede. Dat is de grootste zegen. Al het andere telt uiteindelijk niet werkelijk en doet er niet ter zake. Materiële zegen maakt een mens niet werkelijk rijk. Wat een mens écht rijk maakt, is de vreugde die zij kennen die in deze tussentijd leven en geroepen worden. Zij bevinden zich in dat huis – als u begrijpt wat ik bedoel – in dat heidense huis dat wel een huis Gods is. Waarom? Omdat ze het Woord van God kennen. Ze kennen de Heere Jezus Christus, in wie een overvloed van vreugde gevonden wordt. Zij hebben een toekomstverwachting die zo machtig en vast is, dat het werkelijk van God is. En dat geeft vrede.

Hoe dan ook, Obed-Edom, dat huis en de zegen die daar beleefd werd, vormen een type van de tegenwoordige tijd. Het is een type van het huis van God dat vandaag, in deze tijd van onderbreking, gebouwd wordt. Dan lees ik verder in vers 12: "Toen ging David heen en haalde de ark Gods onder gejuich uit het huis van Obed-Edom naar de stad Davids." Nu gaan we de tweede fase in.

Het eerste deel van de reis van de ark ging over wat er gebeurde bij de dorsvloer, over de struikeling en over het drama van Uzza die daar ter plekke stierf. Dat is trouwens ook nog een beeld. Als u het hele verhaal wilt horen, dan kunt u dat op internet nog eens nakijken en beluisteren. Maar die Uzza die daar ter plekke stierf, is ook een beeld van de Joodse natie die in die eerste eeuw ook stierf en omkwam, en van Jeruzalem dat met de grond gelijk gemaakt werd. Een dramatisch einde en een dramatische ontwikkeling bij die struikeling. Het heeft te maken met wat er inderdaad in het jaar 70 van onze jaartelling gebeurde, met de verschrikkingen die over Israël kwamen. Dat was het eerste deel van de reis van de ark Gods. Dan volgt die onderbreking van drie maanden met de zegen die gevonden en ondervonden wordt in het huis van de Gatiet Obed-Edom, de Filistijn, de heiden. En nu komen we te spreken over wat daarna plaatsvond; hoe de ark uiteindelijk toch zijn bestemming vindt na alle gebeurtenissen. Vanaf dit deel van vers 12 komen we in de laatste fase.

▶ 16:22 De Laatste Fase: de Ark Komt Definitief Naar Jeruzalem ↑ hoofdstukken

En daar wil ik vanmorgen vooral de schijnwerpers op richten: namelijk wat er gebeurt na die drie maanden. Hoe de ark uiteindelijk toch in Jeruzalem aankomt. En dat is een compleet ander verhaal. Want hoe was het toen de ark in het huis van Obed-Edom kwam? Dat was een tijd van ontsteltenis, een enorm dramatisch gebeuren. Ik vertelde daar zojuist over. Het was niet zomaar iets; het was omdat Usa, die zijn hand had uitgestrekt naar de ark, ter plekke dood was neergevallen. Dat was vreselijk en David was daardoor hevig ontsteld.

Daardoor verbleef de ark drie maanden in het huis van Obed-Edom, maar dan komt er een keerpunt in de geschiedenis. Dan gaat David alsnog die ark weer halen en brengen in de stad Davids. Toen was daar ontsteltenis en verdriet; zo begon het, zo begonnen die drie maanden, zo begon die tijd van onderbreking, zeg maar. Maar na die tijd van onderbreking komt er een ander vervolg met die ark. Dan wordt die ark niet meer vervoerd op een wagen, al is het een nieuwe wagen met runderen ervoor. Nee, dan gaat het op de wijze zoals God dat ook had gezegd en zoals het zou moeten gaan: namelijk gedragen door de priesters.

En zo gaat het inderdaad in de tweede fase. In vers 13 staat dat nadat de dragers van de ark des HEREN zes schreden voortgegaan waren, David een rund en een gemest kalf offerde. Dat de ark Gods alsnog naar Jeruzalem gaat, spreekt van wat er gaat gebeuren na de tijd van onderbreking waarin wij nu leven. Die tijd van onderbreking loopt op een gegeven ogenblik ten einde. Dan zal God de draad weer oppakken en dan gaat alsnog gebeuren wat al veel eerder verwacht was. Dat wil zeggen: de ark Gods, de Heere Jezus Christus, zal Zich alsnog gaan vestigen in Jeruzalem en daar zal Hij Zijn koninkrijk gaan openbaren.

Dat zal gebeuren onder groot gejuich. Het heeft ook te maken met de Sabbat die gaat aanbreken: de zevende dag na de zes dagen. Dat zie je hier ook terug. Nadat de dragers van de ark des HEREN zes schreden voortgegaan waren – zes stappen, er is wat verschil van mening over wat die schreden precies betekenen, maar in ieder geval na 'zes' – toen zij na zes schreden voortgegaan waren, offerde hij een rund en een gemest kalf. En dan moet je opletten wat er in de geschiedenis staat zoals die verhaald wordt in 1 Kronieken. Want daar lezen we nog iets belangrijks bij. Hier worden we erop gewezen dat het na zes schreden was, dus dat wil zeggen: bij de zevende schrede, bij de zevende stap. In het parallelgedeelte van 1 Kronieken 15:26 staat: 'En nu God de Levieten hielp, die de ark van het verbond des HEREN droegen, offerden zij zeven stieren en zeven rammen.'

Daar heb je weer die zeven. Het getal zeven heeft in de Bijbel met rust te maken, maar vooral natuurlijk met de Sabbatsrust. Als we het hebben over de ark die definitief gevestigd zal worden in de stad Davids, in Jeruzalem, dan hebben we het over de terugkeer van de Heere Jezus Christus. Het is Zijn tweede komst na de onderbreking, waarbij een nieuwe tijd zal aanbreken: de zevende dag. Ik zou het ook nog anders kunnen zeggen: het zal het zevende millennium zijn. Want zo rekent God: één dag is bij de Heere als duizend jaar. Die zevende dag, dat zijn de zevende duizend jaar over deze geschiedenis. De mensheid heeft zes dagen van duizend jaar gearbeid en dan zegt God: 'Nu is het voorbij, nu is het tijd voor rust.' Niet alleen rust van de wereld of rust van Israël, maar ook rust van de Heere Zelf. De Sabbatdag gaat dan aanbreken. Het Koninkrijk wordt daarom ook wel de Sabbatdag genoemd. Dat heeft te maken met die zeven.

En dan staat er nog bij dat David danste uit alle macht voor het aangezicht des HEREN. In al zijn kracht stond hij daar eigenlijk. Hij danste; letterlijk staat er dat hij huppelde en dartelde. Dat is precies wat een lammetje ook doet als het in de lente geboren is en in de wei terechtkomt: dan huppelt het, dan dartelt het. Zo was David daar bezig, uit alle macht voor het aangezicht des HEREN. Het is een plaatje van heel uitbundig dansen, en dat deed hij inderdaad. Ik denk bij mezelf: als David daar zó blij mee is geweest en zo uitbundig uit alle macht voor het aangezicht des HEREN gedanst en gehuppeld heeft, dan moet hij toch heel wat begrepen hebben van de diepere betekenis van die ark. Vraag me niet hoeveel, maar in ieder geval genoeg om hem helemaal uit zijn dak te laten gaan. Niet iedereen kon dat waarderen, maar daar hebben we het zometeen nog over.

▶ 22:50 David als Koning-priester in een Linnen Efod ↑ hoofdstukken

Vervolgens lezen we dat David was omgord met een linnen lijfrok. Dan denk je misschien: "Oh, nou leuk, weten we dat ook weer." Maar er staat eigenlijk iets anders. Er staat namelijk dat hij was omgord met een — in het Hebreeuws staat er — efod. Je zou eens moeten opzoeken in de Bijbel wat een efod precies is. Een efod was het linnen gewaad van een priester, van de hogepriester zelfs. Hoewel ik nu even begin te aarzelen of het uitsluitend de hogepriester was, laat ik dat even rustig in het midden, maar in elk geval was het een priesterlijk gewaad. Dat is wat een efod is.

Daar lees je gemakkelijk overheen als je het op de manier leest zoals het in de NBG-vertaling staat weergegeven. Ik weet niet hoe de Statenvertaling het precies heeft, maar er staat gewoon het woord efod. Dat doet ons er direct aan denken dat David hier gekleed was in een priesterlijk gewaad. Dat is waar hier op gewezen wordt. Dat staat er niet omdat het voor ons zo interessant is om te weten wat voor kledij hij precies droeg, maar het gaat om de diepere zin.

Dat geldt in het algemeen, en het is me ook weer zo sterk opgevallen bij het onderzoeken van dit hoofdstuk: hoe allerlei details, waarvan je normaal gesproken zou zeggen dat ze in een verhaal wel aardig zijn maar je afvraagt waarom ze in Gods Woord staan, een doel hebben. Het is heel eenvoudig als je eenmaal de diepere zin kent; dan blijkt precies waarom het er staat. Kijk, als hier staat dat David was omgord met een efod, dan wil dat zeggen dat hij een priesterlijk gewaad droeg. David was een koning, maar hij droeg priesterlijke kleding. Hier wordt feitelijk in de diepe zin gewezen naar de Zoon van David, die straks naar Jeruzalem zal komen en Zich daar definitief zal vestigen. Jawel, dat is de Koning, maar Hij is niet alleen de Koning, Hij is ook de Priester: de Koning-priester.

Ik kom straks nog op een andere koning-priester terecht waar ik wat over zal vertellen. De bekendste koning-priester die we kennen in de Bijbel is natuurlijk Melchisedek. Onder het Oude Verbond was de vereniging van die twee ambten onmogelijk. Een koning kwam, zeker vanaf de dagen van David, per definitie uit de stam van Juda. Een priester daarentegen kwam uit de stam van Levi. Hierdoor konden het koningschap en het priesterschap nooit verenigd worden. Maar in het Oude Testament wordt al geprofeteerd over de Messias die ooit zou komen: Hij zou Koning-priester zijn naar de ordening van Melchisedek. Dat wil zeggen dat Hij niet alleen Koning zou zijn uit de stam van Juda, maar dat Hij ook op de een of andere manier Priester zou zijn. De schrijver van de Hebreeënbrief legt uit dat dit niet zo moeilijk is: dat is Hij krachtens onvernietigbaar leven, krachtens Zijn opstanding uit de doden. Ga me nu niet vragen hoe dat dan precies verder zit, want dan zou u Hebreeën 7 eens moeten lezen. Dat is werkelijk schitterend zoals dat daar wordt uitgelegd. Waar het nu even om gaat, is dat deze David verwijst naar de Zoon van David, die niet alleen Koning is, maar ook Priester. Koning-priester naar de ordening van Melchisedek.

Ik zal er nog een paar keer op wijzen in dit hoofdstuk, want dan springt het in onze termen gewoon van het scherm af. Je ziet dat zo duidelijk als je er aandachtig op let wat er geschreven staat. Als je ervan bewust bent dat deze geschiedenis niet alleen een oppervlakkige betekenis heeft, maar juist een diepere betekenis, dan begrijp je dat David verwijst naar de Zoon van David, de Koning-priester die nu inderdaad in het heiligdom is. Hij zal Zich straks als Koning openbaren, maar Hij bevindt zich nu in het hemels heiligdom, verborgen achter het voorhangsel. En wat doet Hij daar? Hij zegent het huis van Obed-Edom.

In vers 15 lezen we: "David en het gehele huis Israëls haalden de ark des Heren op onder gejubel en hoorngeschal." Dat was een geweldig feest voor het hele huis van Israël; heel Israël was daarbij betrokken. Het gehele huis van Israël haalt die ark in Jeruzalem in. Is dat niet een schitterend plaatje van wat er straks gaat gebeuren wanneer de Heere Jezus Christus Zich inderdaad zal openbaren en uiteindelijk zal komen op de plaats waar Hij al zo lang verwacht werd? Dan zal Hij Zijn koninkrijk openbaren in Jeruzalem. Op dat moment zal gans Israël Hem inderdaad ontvangen.

Er staat dat dit gebeurde onder gejubel en hoorngeschal. Weet u welk woord daar in het Hebreeuws staat voor 'hoorn'? Daar staat het woord sjofar. De sjofar. Dat hoorngeschal wordt in onze vertalingen niet altijd concordant weergegeven, wat betekent dat het de ene keer zus en de andere keer zo wordt vertaald. Maar in Exodus 19 lees je bijvoorbeeld hetzelfde woord in het Hebreeuws, en daar wordt het vertaald met bazuingeschal. Waar doet ons dat aan denken, dat bazuingeschal? Waar linken we dat aan? Er was in de Bijbel zelfs een speciale Dag van het Bazuingeschal. Dat is de eerste dag van de zevende maand. En om het nog interessanter te maken: dat was de eerste dag van het burgerlijke nieuwe jaar. Het spreekt van de terugkeer van de Heere Jezus Christus.

Wanneer ik aan dat bazuingeschal denk, moet ik meteen denken aan dat lied van Johan de Heer: "Als de bazuin des Heren klinkt". Ik zat haast al te zingen; het klinkt namelijk meteen als een fanfare. "Als het bazuingeschal des Heren zal klinken." Daar gaat het over. Als de bazuin zal klinken. Trouwens, in verband met Zijn terugkeer klinkt er niet slechts één keer een bazuin, maar klinken er bij die gelegenheid heel wat bazuinen. Het boek Openbaring heeft het zelfs over zeven bazuinen. In elk geval spreekt dit inderdaad van de terugkeer van de Heere Jezus Christus naar Jeruzalem, en dan zal inderdaad de bazuin klinken.

▶ 29:39 Michal (de Dochter van Saul) als Type van het Oude Verbond ↑ hoofdstukken

Vers 16: toen de Ark des Heren de stad van David binnenkwam, keek Mikal, de dochter van Saul, door het venster en zag koning David huppelen en dansen voor het aangezicht des Heren; en zij verachtte hem in haar hart. Mikal wordt hier genoemd de dochter van Saul. Dat is heel eigenaardig, want in dit hoofdstuk wordt ze drie keer benoemd, en je zou verwachten dat ze de vrouw van David genoemd zou worden. Want zo was het ook nog eens een keer: zij was de vrouw van David. Zo zou je verwachten dat ze benoemd zou worden. Maar nee, ze wordt niet genoemd Mikal, de vrouw van David, maar Mikal, de dochter van Saul. En dat is niet één keer, maar tot drie keer toe. Ook dat geeft te denken.

Eigenlijk komt het erop neer dat deze Mikal de rol vervult van haar vader Saul. Zij is feitelijk Saul in de volgende generatie. Saul leefde inmiddels weliswaar niet meer, maar hij leefde verder in zijn dochter. Daar komt het een beetje op neer. Want zoals Saul David vervolgde en verwierp, zo deed de dochter van Saul dat ook met David. Precies hetzelfde; ook die verwerping van David. De wijze waarop deze Mikal geïntroduceerd wordt, tot drie keer toe als de dochter van Saul, koppelt haar daaraan. Ze vervult feitelijk de functie van Saul. En Saul is een beeld van de vervolger van David. Saul is in de Bijbel degene die David verwerpt.

Maar u begrijpt dat ook hierin een diepere zin gelegen is. In feite is Saul een type van hem die de Zoon van David verwerpt; een beeld van het Oude Verbond. Saul was die eerste koning van Israël, maar waarvan op voorhand al duidelijk zou zijn dat hij plaats zou maken voor een definitief koningschap, namelijk het koningschap van de dynastie van David, het koningshuis van David. Maar het koningshuis van Saul was op voorhand al gedoemd te verdwijnen. Wist u dat? Het is heel eigenaardig hoe Saul tot koning werd gezalfd in vergelijking met de wijze waarop David tot koning werd gezalfd. Ze werden beiden gezalfd door Samuël. Maar toen Saul gezalfd werd tot koning, dan lees je dat Samuël een kruik nam en Saul daarmee zalfde: een aardekruik. Als David gezalfd wordt, dan staat er niet dat het gebeurde met een kruik, maar met een hoorn. Let op het verschil. Een hoorn is in de Bijbel weer een beeld van koningschap; een hoorn in de Bijbel is altijd een koning. Maar Saul werd gezalfd met een aardekruik. Dat wil zeggen: iets wat vergankelijk is. Een aarden vat is iets wat breekbaar is, wat weer vergaat en weer voorbijgaat.

Dat was inderdaad die heerschappij van Saul. God had dat op voorhand al gezegd van Saul: 'Oké, jullie krijgen deze koning, maar hij zal straks weer plaatsmaken voor de echte.' Het is een beeld van het eerste koningschap, van die eerste heerschappij die zou verdwijnen. Het is een lange aanloop om te vertellen dat Saul, en ook de dochter van Saul, een type is van het Oude Verbond, van Israël onder de wet. De heerschappij van de wet die toch verdwijnen moest. De uitdrukking waar ik hier aan refereer, is de verdwijnende heerschappij. Het was een bediening die toch verdwijnen moest (2 Korinther 3). Een bediening die zou verdwijnen. Daar staat Saul voor: voor degene die de Zoon van David verwerpt. Of zal ik het nog anders zeggen: degene die vasthoudt aan het Oude Verbond.

Ik zal het nog eens anders zeggen: 'Saul, Saul, wat vervolg je Mij?' U zegt: 'Maar dat is weer een andere...' Ja, maar dat was ook een Benjaminiet, net als koning Saul. Die andere Saul hield vast aan de wet en aan de voorvaderlijke overleveringen, en daarom verwierp hij de Zoon van David. Diezelfde naam: Saul, Saul, de vervolger van de Zoon van David. Wat ik ermee wil zeggen is dat deze dochter van Saul inderdaad model staat voor degene die David verwerpt, de Zoon van David verwerpt. Die dochter van Saul staat voor Saul en daarmee ook voor de verdwijnende heerschappij van het Oude Verbond, van Israël onder de wet. Daar kom ik straks nog eventjes op terug, maar ik lees nu eerst verder.

▶ 36:14 De Priesterlijke Zegen met Brood en Wijn ↑ hoofdstukken

Vervolgens staat er dan nog: nadat zij de ark des HEREN binnengebracht hadden, zetten zij haar neer op haar plaats in de tent die David daarvoor gespannen had. De tempel mocht immers nog niet gebouwd worden; dat mocht David niet, want dat zou pas in de dagen van Salomo gebeuren. En er staat bij: David bracht brandoffers en vredeoffers voor het aangezicht des HEREN.

Eerst lazen we al dat hij een linnen lijfrok droeg, een efod, wat een priesterlijk gewaad is. En hier lezen we dat hij priesterlijk werkte, want hij bracht offers. Ik lees het even verder, want anders komen we niet daar waar we wezen moeten. Nadat hij gereed was met het brengen van de brandoffers en de vredeoffers, zegende hij het volk in de naam van de HERE der heerscharen. Hé, maar dat zegenen was toch het werk van de priesters? Ja, dat is ook zo. Maar wanneer je een paar van die verzen zo achter elkaar leest, dan word je er iedere keer op gewezen wat David hier doet en hoe hij gekleed is. En dat is priesterlijk!

Ja, dat neem je voor kennisgeving aan wanneer je zo’n geschiedenis leest, totdat je geïnteresseerd raakt in wat het werkelijk betekent en dat David spreekt van de Zoon van David, die zowel Koning als Priester is naar de ordening van Melchisedek. Dat doet trouwens denken aan die andere man over wie we het al even hadden, die ook zegende. Laat ik nog even doorlezen: David deelde uit aan zowel mannen als vrouwen, aan iedereen een broodkoek, een stuk vlees en een druivenkoek.

Ik heb het dan vooral even over dat brood en over die druivenkoeken. Weet u waar ik meteen aan denk? Waar het om gaat is dat er een feestelijke maaltijd wordt gevierd met het hele volk. Dat is wat David als het ware aanbiedt aan het volk: een feestelijke maaltijd van overvloed. Brood en wijn, want dat is eigenlijk waar brood en de vrucht van de druif voor staan. Brood is een maaltijd, maar als er ook nog wijn bij is, dan is het een maaltijd van overvloed.

Je leest in Genesis 14 al over Melchisedek, die merkwaardige figuur. Hij komt zomaar in de geschiedenis voor, zonder dat er geslachtsregisters van hem vermeld worden. Maar dan staat er van Melchisedek, als Abraham van een krijgstocht is teruggekomen: en Melchisedek, de koning van Salem... Let op! Dit Salem – we praten nu over een geschiedenis die nog weer duizend jaar daarvóór plaatsvond; David leefde ongeveer duizend jaar voor Christus, maar Melchisedek ongeveer tweeduizend jaar voor Christus – de naam Melchisedek betekent letterlijk 'Koning van Gerechtigheid'. Hij was de koning van Salem, van het latere Jeruzalem; dezelfde locatie dus als waar David hier die brood- en druivenkoeken uitdeelt.

Welnu, Melchisedek, de koning van Salem, bracht brood en wijn; hij nu was een priester van God, de Allerhoogste. Hier ziet u links de koning-priester David die zegent en uitdeelt van het brood en de druiven, en dat herinnert direct aan wat daar duizend jaar daarvoor al had plaatsgevonden bij die merkwaardige, mysterieuze figuur Melchisedek, de koning-priester die ook had gezegend met brood en met wijn. Dat is een beeld van een overvloedige maaltijd.

Men heeft daar in de kerkgeschiedenis natuurlijk een ritueel van gemaakt: een klein stukje brood en een slokje wijn. Maar ik geloof dat dit helemaal niet de gedachte is. Het gaat om brood en wijn, het gaat om een maaltijd die we met elkaar vieren. Als we brood eten, dan denken we aan het Levende Brood en aan de eenheid die we in de HERE Jezus Christus mogen bezitten. En als we het glas heffen, dan zeggen we: op het nieuwe leven! L'chaim! Op het leven!

Dat zijn geen dingen die zomaar gereserveerd zijn voor een bepaald ritueel wanneer we bij elkaar zijn. Nee, wanneer we het brood eten, wanneer we maaltijd met elkaar houden, dan denken wij aan Hem, de HERE Jezus Christus, de Overwinnaar. En dan heb je inderdaad alle reden om van een overvloedige maaltijd te genieten en daarover blij te zijn.

▶ 41:18 De Vreugde van Genade Versus de Veroordeling van de Wet ↑ hoofdstukken

Goed, ik lees nog even verder in vers 19. Daarop ging al het volk weer heen, ieder naar zijn huis. Nou, en toen David terugkeerde om zijn gezin te begroeten, ging Mikal, de dochter van Saul, David tegemoet. En ze zei: "Wat een eer!" Dat is heel smadelijk wat ze zegt. "Wat een eer heeft de koning van Israël zich thans verworven, dat hij zich heden ontbloot heeft ten aanschouwe van de slavinnen zijner dienaren, zoals een lichtzinnig man zich schaampeloos ontbloot."

Ik zei u zojuist al: deze dochter van Saul is een type van het oude verbond. Weet u hoe het oude verbond ook genoemd wordt? Ja inderdaad, je leest dat het een bediening was die verdwijnen moest, maar het heet ook in 2 Korintiërs 3 de bediening die veroordeling brengt. Dat is de wet altijd. Ik heb er helemaal geen moeite mee om het zelfs nog veel breder toe te passen, want het is namelijk een algemeen principe dat daaronder schuilgaat. En dat is dat daar waar men leeft onder de wet, onder geoorloofd en niet geoorloofd, dat leven onder een last is waar men moet, waar men zijn best moet doen om zich te rechtvaardigen voor Hem. Daar waar men zo leeft en het evangelie niet kent, de Zoon van David niet kent, daar is altijd veroordeling.

Juist wanneer je wel de rijkdom in Hem kent. Kijk, deze dochter van Saul, deze Mikal, die vindt dat David zich heeft uitgesloofd. Kijk wat David zich hier had gepermitteerd, dat hij zo huppelde. Hij was zo intens gelukkig, hij had gedarteld als een lammetje in de wei. Hij was zo blij en zij zegt: "Het is lichtzinnig." En dat is nog steeds het geval daar waar we het evangelie, werkelijk de blijde boodschap, kennen. Ik gebruik dat nu eventjes als benaming voor hen die nog steeds leven onder het oude verbond. Ongeacht wie, dan zeggen ze: "Dat is schaamteloos, dat is lichtzinnig, dat doet maar", weet u wel? En dat denkt allemaal maar zo vrij en blij te mogen leven. Ze denken dat het allemaal maar zo gemakkelijk is en men is maar zo zorgeloos en men is maar zo blij. Ze denken zeker dat het elke dag feest is. Ja, dat denken wij. Ja, dat bedoel ik.

Als je Hem werkelijk kent, dan heb je reden om zorgeloos te zijn, want er wordt namelijk voor je gezorgd. En we hebben een geweldige toekomst die Hij gaat geven en daar zorgt een mens niet voor en een mens kan het ook niet ongedaan maken. Daarom zijn we blij en daarom gaan we uit ons dak. En de mensen zeggen: "Dat doet maar, dat is maar lichtzinnig en dat is schaamteloos." Ja, en? De reactie met dat zure gezicht, weet u wel. Ze ziet ook dat het allemaal gebeurt, maar ze kan het niet zetten. De vrijheid die dat geeft, de blijdschap die daaruit opwelt en de toekomstverwachting die het geeft, dat is allemaal te groot. Dat kan Mikal niet behappen.

En dan staat er vandaag een mooi antwoord. Maar David zei tot Mikal: "Voor het aangezicht des Heren, die mij verkoren heeft boven u en boven heel zijn huis — die kan je in je zak steken — het vorst over het volk des Heren, over Israël: voor het aangezicht des Heren heb ik gedanst. Niet voor jou." En ik ken Zijn woord en ik ken de vreugde die Hij geeft. David heeft hier helemaal niet over nagedacht. Hij kon niet anders. Een lammetje in de wei denkt er ook niet over na: "Zal ik nou eens een keertje gaan dartelen?" Hij kan niet anders. Dat is gewoon, dat is talenten, dat is het nieuwe leven. Dan gaat hij springen hè, dat is "in the spring" hè? Dan gaat hij springen. Dat is nu eenmaal dat nieuwe leven. En dat is wat David kende.

Ja, en dat antwoord geeft hij en hij trekt zich er weinig van aan. Ja, zegt hij, hij doet nog een schepje bovenop: "Ja, ik zal mij nog geringer gedragen dan ik deed. Ik zal onaanzienlijk zijn in eigen ogen en bij de slavinnen van wie jij spreekt, bij haar wil ik eer verwerven." Ik heb er geen enkele moeite mee om met hen gelijkgesteld te worden. Zo wordt men, zeg maar. Dat is een prachtige instelling hoor. En ik moet u zeggen, we laten ons zo vaak — en dat denk ik echt hoor, met de rijke boodschap die we kennen van werkelijk evangelie, van genade van God — we leven zo vaak gemakkelijk onder de maat en laten ons toch nog weer in de luren leggen door wat men zegt. En met name de orthodoxie. Mensen, het gaat maar om één iemand. En zie op Hem. En leef gewoon je leven. Leef gewoon. Mijn dochter zou zeggen: "Kies een leven." Ja inderdaad, kies een leven. Dat is zuur. Zuur spreekt trouwens ook van bederven wat doodgaat. En dan leest hij nog... dat is het laatste trouwens van dit hoofdstuk.

▶ 47:25 Michals Kinderloosheid: het Oude Verbond Brengt Geen Leven Voort ↑ hoofdstukken

Mikal nu, de dochter van Saul, bleef kinderloos tot de dag van haar dood toe. Vaak wordt daaruit de conclusie getrokken dat de Heer haar vervloekte of dat Hij haar onvruchtbaar maakte, maar dat staat er niet. De meest logische verklaring is dat zij gewoon geen gemeenschap meer heeft gehad met David. Tussen die twee is het nooit meer wat geworden. En inderdaad, Mikal bleef kinderloos tot de dag van haar dood toe, want het is nooit meer goed gekomen tussen David en deze dochter van Saul. Met haar was hij ooit getrouwd en met haar had hij een verbond, maar dat verbond werd niets. Daar kwam geen leven uit voort.

Want eigenlijk is het dit: dat oude verbond is een bediening des doods. Het is een bediening die verdwijnen moest, een bediening die veroordeling geeft. Uit dat oude verbond komt geen leven voort; het brengt geen leven voort. Dat is wat hier wordt uitgebeeld. Als je eenmaal die diepere zin en de betekenis ervan onderscheidt, dan begrijp je ook zo'n geschiedenis met al zijn ruwe, harde en scherpe kanten.

Als je ziet waar het op betrekking heeft, dan zie je dat het inderdaad spreekt over de Zoon van David en over het leven dat Hij aan het licht gebracht heeft. Het spreekt over het feit dat Hij de Koning-Priester is en dat dit staat tegenover het oude verbond, waaraan radicaal een einde gemaakt wordt. Dat leven onder de wet, dat oude verbond, moest verdwijnen. Het gaf alleen maar veroordeling en het is een bediening des doods. Dáár spreekt het van.

Het spreekt dus ook van de Heer Jezus Christus; hoe deze ark uiteindelijk aankomt in Jeruzalem en daar zijn plaats vindt. Een generatie later was het Salomo die de ark een plaats gaf in de machtige tempel die hij daar bouwde. Het spreekt van de Heer Jezus Christus die binnenkort, na deze huidige tussenperiode, zal terugkomen en Zich zal vestigen als de Koning-Priester in Jeruzalem. Onder luid gejuich, gejubel en met bazuingeschal zal het hele volk daarbij betrokken zijn. Dan zal Hij het volk zegenen met brood en met wijn en met overvloed. En dan is het het einde van het oude verbond. De bediening des doods en de bediening van de veroordeling is dan 'finito'; dat houdt op. Dat bracht namelijk toch geen leven voort en dat is precies wat in dit laatste vers vermeld wordt.

Ik stel voor dat we met elkaar een lied gaan zingen.