▶ 00:00 Introductie: de Angst en Dwaling Rondom 'left Behind' ↑ hoofdstukken

Ja, waarom eigenlijk in Alblasserdam dit thema? Die vraag werd mij namelijk gesteld. Zit daar een suggestie achter? Alsof daar vooral de achterblijvers te vinden zouden zijn. Ik moet erbij zeggen dat het onderwerp wel een beetje past in de lijn van thema's die ik de laatste tijd vaker heb aangestipt. Nog niet zo lang geleden hebben we een conferentie gehad in Maren, waar een groot gedeelte van degenen die hier zitten ook bij was. Dat ging die hele dag eigenlijk over dit thema van de wegrukking, waarbij ik uiteraard – en dat licht ik bij deze alvast even toe voor wie het misschien gemist heeft – spreek over de gebeurtenis die met name in 1 Thessalonicenzen 4 wordt beschreven. Daarin staat dat de gelovigen, de doden en de levenden – dat wil zeggen de overlevenden die op dat moment in leven zijn – weggerukt zullen worden om de Heer tegemoet te gaan in de lucht. Dat wordt beschreven als een soort evacuatie en de uitdrukking 'de wegrukking' is daar ook aan ontleend.

Maar de geschiedenis hier op aarde gaat dus verder. Dat betekent dat er een categorie vertrekt en er is een categorie die achterblijft. Ik wil dat toch even toelichten, want 'achterblijvers', dat heeft een hele dramatische klank. Dat heeft ook te maken met het Engelse begrip 'left behind'. Ik was een tiener in de jaren zeventig en toen heb ik, dat zal ergens in 1975 of 1976 geweest zijn, de film As a Thief in the Night gezien. Een aantal van u kent die misschien wel. In de jaren negentig kreeg je daar een wat modernere versie van en die film heette ook Left Behind. Het idee in die films werd zo getoond, gedemonstreerd en in een verhaal gevat dat het, ik herinner het me nog heel goed, destijds een diepe indruk op mij maakte. Het idee was dat miljoenen christenen plotseling verdwijnen van deze aarde, waarbij er trouwens een enorme chaos ontstaat. Want het enige wat ze achtergelaten hebben is hun kleding en de eigendomen die ze hier op aarde hadden. Als een piloot in het vliegtuig zit en hij wordt weggenomen of opgenomen, dan crasht er een vliegtuig. Tegenwoordig hebben ze daar geloof ik ook weer een oplossing voor, maar oké, dat was de verhaallijn in die film.

Wat vooral dan zo dramatisch is, is wat er plaatsvindt en gebeurt met degenen die achtergelaten zijn. De achterblijvers, degenen die 'left behind' zijn. Er is een nummer bij die film As a Thief in the Night van Larry Norman. De titel van die song is I Wish We'd All Been Ready. Dat is trouwens een prachtig lied; kijk maar eens een keertje na op Spotify of YouTube, het is een geweldig mooi nummer. Het gaat over een man en een vrouw die in bed liggen. Zij hoort dan een geluid, ze draait haar hoofd om en dan ziet ze: hij is weg. Dat couplet eindigt al met: I wish we'd all been ready. Ik wou dat we er allemaal klaar voor waren. En dan gaat het even verder en dat is waar het ook mee eindigt: There's no time to change your mind, the Son has come and you've been left behind. Zo eindigde dat refrein iedere keer: you've been left behind. Je bent te laat.

De tekst waar het vooral op gebaseerd is, dat zie je ook in dit nummer, is ontleend aan Matteüs 24. Daar lees je van twee die in een bed liggen; de één wordt aangenomen en de ander wordt achtergelaten. En twee die zijn aan het malen bij een molen; de één wordt weggenomen en de ander wordt achtergelaten. Nou is het volgende week zondag – ik maak meteen even reclame, dan wil ik het in Benthuizen juist over dat schriftgedeelte gaan hebben onder de titel 'De dwaling van Left Behind' – want de wijze waarop dat gedeelte wordt aangehaald uit Matteüs 24 heeft niets met de wegrukking te maken. Zal ik u vertellen? Dat ga ik nu dus niet toelichten, maar dat wil ik dan volgende week doen. De samenkomst van volgende week ligt dus ook weer in de lijn van waar we het nu over hebben.

Het heeft met name te maken met dat dramatische van als je de wegrukking dus niet zult meemaken in die zin dat je achterblijft. Ja, dan eindigt het in feite dramatisch, dan ben je dus te laat. Dat is de dramatische gedachte achter Left Behind en dat zie je dus in die songs en in die films. Trouwens, die film Left Behind is dan weer gebaseerd op een hele boekenserie – ik heb ze zelf niet gelezen, maar dat heet ook zo: Left Behind. Men denkt dat wat men zich daarbij voorstelt over dat 'left behind' en die 'Rapture' – om het ook nog even in het Engels te zeggen, de opname zoals dat in het Nederlands dan heet – dat grote aantal dat dan inderdaad vertrekt van deze aarde en in de hemel wordt opgenomen en de chaos die dat vervolgens achterlaat, dat je dat alles vindt in de Schrift. Het is in feite een verdraaiing van wat de Schrift zegt over de wegrukking. Nogmaals, dat gedeelte uit Matteüs 24 waarop dat gebaseerd is, komt nu niet aan de orde, maar ik wil het eigenlijk eerst even wat fundamenteler bezien.

▶ 07:31 Het Grote Perspectief: de Redder van Alle Mensen ↑ hoofdstukken

En dat is het grote perspectief in de Bijbel. Ik bedoel, het evangelie is de boodschap. En ik zeg hier in deze kring toch helemaal niks nieuws. Hoop ik. Nee, dat weet ik wel zeker.

De boodschap van het evangelie is de levende God. Hij is een Redder van alle mensen en speciaal voor degenen die mogen geloven. Ja, dat is de boodschap. Hij is degene die alles levend maakt, allen redt, alles en iedereen verzoent en allen rechtvaardig maakt. De Schrift zegt dat expliciet. Dat wil zeggen: het evangelie is universeel en God redt iedereen op zijn tijd.

Nou, dat idee in het gangbare christelijke jargon van 'left behind', dat vind je dus totaal niet terug in die boodschap dat God de Redder is van alle mensen.

▶ 08:33 Het Verschil Tussen de Ecclesia en het Koninkrijk ↑ hoofdstukken

En daarbij komt nog iets, en dat is de gelijkstelling van het Koninkrijk van God en het lichaam van Christus, de ekklesia. Kijk, de ekklesia—de gemeente—is een ‘uitroepsel’. In feite is het een relatief kleine selectie, een uitroepsel. Dat is trouwens ook wat het woordje ekklesia betekent; het is afgeleid van uitroepen. Een ekklesia is dus een uitroepsel, dat wat uitgeroepen wordt met achterlating van de anderen. Het is een selectie. Maar die groep die in onze dagen wordt uitgeroepen—en dan bedoel ik sinds de dagen van de apostel Paulus, eigenlijk sinds de opstanding—is bestemd om het lichaam van Christus te zijn. Hij het hoofd, en wij de leden. Het lichaam.

Maar is dat het Koninkrijk van God? Nee, absoluut niet. Sterker nog, dat is alleen nog maar de Koning en Zijn lichaam. Feitelijk is dat lichaam ook het besturend lichaam; we spreken in die termen trouwens ook wel over een ‘bestuurlijk lichaam’. Maar het lichaam heeft hier inderdaad de betekenis van het lichaam van Christus. Hij is de Christus, de Gezalfde. Gezalfd waartoe? Nou, in ieder geval om Koning en Priester te zijn. Dit gezelschap dat vandaag wordt uitgeroepen, was een geheim in alle voorgaande geslachten. Toen Paulus dit bekendmaakte, zei hij dat dit nooit eerder bekend was gemaakt. Het staat ook niet in de profeten dat er een gezelschap zou zijn dat die positie op deze wijze met Hem deelt; dat was verborgen. Dat betekent dus dat ‘Christus’ niet alleen het Hoofd is dat vandaag verborgen in de hemel is, maar ook dat gezelschap dat als een eenheid met Hem verbonden is.

Is dat wat God voor ogen heeft? Is dat het totaal? Nee, absoluut niet. Dit is juist het begin. Het begint allemaal bij Christus, die opgewekt werd uit de doden, en dat gezelschap dat Hem direct daarop volgt. Dat is wat vandaag wordt uitgeroepen. Dat zijn eerstelingen en zij hebben de hoogste bestemming: zij zijn bestemd om het lichaam van Christus te zijn. En zij delen dan ook—dat ligt voor de hand—in Zijn positie op het hoogste niveau, dat wil zeggen: op hemels niveau. Dat is een buitengewoon groot en hoog voorrecht. Een deel dat belangrijker, heerlijker of grootser is dan dat wat jou ten deel valt, is ondenkbaar. Alles wat God aan Christus Jezus geeft, geeft Hij ook aan hen die Zijn lichaam zijn: de ekklesia.

Maar dat is nog maar het begin. Het Koninkrijk van God—en daarom hecht ik eraan om het in een heel groot perspectief te zetten—is universeel en bovendien veelkleurig. Het heeft zoveel aspecten en kanten. Laat ik daar een aantal kenmerken over noemen. Het gaat niet alleen over de hemel of over dat gezelschap dat bestemd is voor de hemel. Nee, daar begint het mee, maar uiteindelijk is de bedoeling dat God ook Zijn Koninkrijk hier op aarde gaat vestigen. Daar heeft Hij ook een volk voor dat hier op aarde daarvoor is gereserveerd: Israël. Wat ik ermee wil zeggen is dat, zoals God de Schepper is van hemel en aarde, Hij die hemel en aarde en de schepping die Hij voortgebracht heeft, gaat brengen onder de heerschappij van Zijn Zoon. En als ik ‘Zijn Zoon’ zeg, dan bedoel ik daarmee Hoofd en lichaam. Dan hebben we het dus eigenlijk alleen nog maar over de Koning in de ruime zin van het woord, inclusief Zijn lichaam.

Meestal zeggen we dat toch ook zo? Als ik zeg dat ik jou uitnodig, dan is dat inclusief jouw lichaam. Je mag je lichaam meenemen; je hoeft niet alleen met je hoofd te komen. Zo rekenen wij, en dat is ook een heel Bijbelse gedachte. Ik denk dat we ons zelden echt goed realiseren wat het betekent om als ekklesia het lichaam van Christus te zijn. Maar er is nog veel meer. Het is niet alleen hemel en aarde, maar het heeft ook een tegenwoordige kant, en die is verborgen. Alles in het Koninkrijk is vandaag verborgen. Kijk om je heen in deze wereld; wat zie je van het Koninkrijk, van Christus die zal regeren? Nou, niets. Hij is de Koning, maar Zijn heerschappij is nog niet gevestigd. Dat is nu nog verborgen. Dat wordt anders wanneer Hij straks in de nabije toekomst zal verschijnen en geopenbaard zal worden. Dan zal Hij de aarde opeisen—trouwens, eerst de hemel, maar dat heeft weer alles te maken met de wegrukking, waar ik straks nog even op terugkom.

Je hebt in dat Koninkrijk allerlei soorten en maten. Je hebt eerstelingen, de eersten, maar je hebt ook de laatsten. Dat is trouwens een gegeven dat je ook al in de Evangeliën leest: vele eersten zullen de laatsten zijn en vele laatsten de eersten. Dat wil zeggen dat sommigen weer helemaal achteraan moeten aansluiten, waarvan men in eerste instantie zou denken dat zij degenen zijn die het eerst aan de beurt komen. Ik denk dan vooral aan het volk Israël. Zij zijn in principe het volk dat God gereserveerd heeft om via hen de wereld te gaan zegenen. Zij zijn de eersten. En daarin zijn verschillende categorieën: eersten, lateren en uiteindelijk ook de laatsten. Maar God heeft het totaal op het oog.

▶ 15:48 De Progressieve en Veelkleurige Aionen van God ↑ hoofdstukken

Het koninkrijk van God is ook progressief. Progressief is een begrip dat je gemakkelijk mis kunt verstaan, maar ik bedoel dat hier in het eerste verband. Als ik zeg: een progressief koninkrijk, dan bedoel ik daarmee niet 'links' of iets dergelijks. Nee, daarmee bedoel ik dat het voortschrijdend is. En hoezo voortschrijdend? Wel, er is een ontwikkeling gaande en er is sprake van een voortschrijdende heerlijkheid. Straks zal deze aion waarin alles nog verborgen is, worden afgesloten. Dan breekt de toekomende aion aan en dat zal een geweldige glorie zijn. Maar die glorie kan nog niet in de schaduw staan van de aion die dáár weer op volgt: de aion van de aionen.

De dingen die ik nu zeg, zijn overal in de christelijke wereld compleet onbekend en ze worden vaak ook ontkend. Men kent natuurlijk geen aionen; men kent alleen maar een 'eeuwigheid'. Maar dat heeft niets te maken met wat een aion werkelijk is. Als jij natuurlijk denkt in termen van: straks breekt de eeuwigheid aan bij de komst van Jezus Christus – want dat is wat men denkt – dan zou er een eindeloze eeuwigheid aanbreken. Dat is ook waar ik ooit in de reformatorische wereld, en in het algemeen in de christelijke wereld, mee groot geworden ben. Dat is de gedachte van: straks heb je de jongste dag en dan breekt de eindeloze eeuwigheid aan, met een eeuwig wel of een eeuwig wee. Met 'eeuwig' bedoelt men dan eindeloos. Dat is het dan: twee bestemmingen.

De werkelijkheid is dat God een geweldig plan heeft en dat Jezus Christus terugkeert om een nieuwe aion te laten aanvangen: de duizend jaren. En dan is het nog niet het einde. Integendeel, dan gaat er nog iets veel grootser gebeuren. Zelfs dát is nog niet het einde, want uiteindelijk zal ook de dood tenietgedaan worden. Dan is het de voleinding van de aionen en breekt een ultieme heerlijkheid aan waarin niets en niemand meer ontbreekt. Dat bedoel ik met progressief: voortschrijdend, steeds grootser. Het is net als een steen die je in de vijver gooit; er ontstaan steeds wijdere kringen omheen totdat de hele vijver bereikt is, totdat ook de randen bereikt zijn. Dat is progressief, daar is dus sprake van volgorde. Er zijn eerstelingen, maar er zijn er ook die later volgen. God heeft echter het geheel op het oog.

Israël en de volkeren horen daarbij. Ik vind dat plaatje misschien een beetje vreemd, maar ik zal het even kort toelichten. Israël wordt ook vergeleken met het zand aan de oever van de zee. De zee is trouwens een beeld van de volkeren. Hoe gaat dat met het strand? Ik weet waar ik het over heb, ik kom tenslotte uit Katwijk. Maar daar hoef je trouwens niet voor uit Katwijk te komen om dat te weten. Hoe gaat dat met het strand? Dat zand wat daar ligt, is aangespoeld door de zee. Zo is het ook met Israël: dat wordt straks verzameld uit de volkeren. Vandaar ook dat het nageslacht van Israël vergeleken wordt met het zand aan de oever van de zee. Waar het me nu even om gaat, is dat God een volk bestemd heeft om de hele wereld te bereiken. Zij zijn een koninkrijk van priesters. Je hebt dus een Koning, maar je hebt ook een koninkrijk, en dat koninkrijk van priesters – dat volk van Israël, die heilige natie – is dan weer bestemd om de hele volkerenwereld te bereiken.

Zie je dat er verschillende klassen en categorieën zijn? En dan heb ik er nog één, zonder te claimen dat ik compleet ben, maar ik geef slechts voorbeelden van hoe veelkleurig en universeel het is. Het betreft de levenden, maar ook de doden. Ook zij die in de dood terechtgekomen zijn, of dat nu voor de eerste of voor de tweede keer is, want ook dat kan nog. Maar de doden worden levend gemaakt. Allemaal. Allen sterven, allen zijn stervelingen, maar allen zullen in Christus ook worden levend gemaakt. Wat die laatste categorie betreft, kun je inderdaad zeggen dat het nog wel even duurt. Dat is ook zo. Maar dat neemt niet weg dat de laatste vijand die tenietgedaan wordt, de dood is. Ook zij die dan zullen worden levend gemaakt, zullen uiteindelijk dus tot hun bestemming komen.

Het grote perspectief is dat God het totaal op het oog heeft. Dat is de essentie van het evangelie. Dat is niet zomaar de slagroom op de pudding. Nee, de boodschap is dat God het totaal op het oog heeft en dat is geen aanbod. Hij ís er voor alle mensen. Het is een mededeling, een bericht, de goede tijding: Hij is jouw Redder. Nou, dat is het. Dat is de boodschap. Zijn er veel die dat geloven? Nee, er zijn er maar heel weinig. Dat is zo. Een heleboel mensen hebben dat gezelschap juist groot willen maken, maar weet u waarom ze de kerk zo groot willen maken? Omdat ze zo'n klein evangelie hebben. Die opmerking is dieper dan u nu wellicht denkt. Dat is echt zo. Men denkt: ja, maar die groep is heel erg groot, miljoenen zullen straks in één keer van de aarde zijn verdwenen. Men wil die groep graag uitrekken omdat men denkt dat dit de enigen zijn. Hoe was het reformatorische idee ook alweer? De kerk, wat is de kerk? Dat is de vergadering van alle ware gelovigen, vanaf Adam tot aan de jongste dag. Dat is dan 'de kerk'. En als je daar niet bij hoort, dan betekent dat: buiten de kerk geen zaligheid. Dat is een ander leerstuk.

Begrijpt u dat je dan een totaal ander zicht hebt? Dan mis je het grote plaatje. Dan mis je het evangelie dat onvoorwaardelijk is, dat totaal en alomvattend is, waarin inderdaad soorten en maten en categorieën zijn. Rangen en standen, ook dat. En ja, dat is buitengewoon belangrijk om te zien. Waarom laat ik...

▶ 23:00 Openbaring 12: het Getuigenis Gaat Verder Na de Evacuatie ↑ hoofdstukken

Waarom vertel ik u nu iets over dat grote perspectief? Wel, om u te laten zien dat wanneer het moment daar is dat het lichaam van Christus zal worden weggerukt – waar de Schrift over spreekt in onder andere 1 Thessalonicenzen 4 – de geschiedenis gewoon verdergaat. Op dat moment gaat ook het getuigenis van God weer verder. Er bestaat een hardnekkig idee dat als je op dat moment niet 'binnen' bent, je definitief te laat bent. Men maakt dan vaak de vergelijking met de ark van Noach: als je niet in de ark bent en je wordt niet weggerukt, dan heb je het gemist. Ik ga u vanmorgen vertellen, en dat is volgens mij een heel goed bericht, dat dit niet waar is. Het is zelfs absoluut niet waar. Sterker nog, God gaat dan juist weer een nieuw getuigenis beginnen.

Laat ik een paar voorbeelden geven van hoe God inderdaad via verschillende groepen en verschillende wegen Zijn doel gaat bereiken. Ik wil heel concreet stilstaan bij wat er gaat plaatsvinden nadat de ekklesia geëvacueerd is, aan de hand van Openbaring 12. Dat schriftgedeelte is een paar weken geleden ook al vrij uitgebreid ter sprake gekomen. Daar lees je over een visioen dat Johannes ziet van een vrouw die in barensweeën is en een mannelijke zoon voortbrengt. Om het even te duiden: die vrouw is gekroond en wordt voorgesteld als een koningin. Het is een uitbeelding van het volk Israël dat de Christus voortbrengt; die mannelijke zoon is Christus.

In Openbaring 12 lees je dat die vrouw wordt bedreigd op het moment dat zij haar kind, de mannelijke zoon, heeft gebaard. Er staat bij dat hij alle natiën zou hoeden met een ijzeren staf. Met andere woorden: die mannelijke zoon die zij voortbrengt, is de Koning. Op het moment dat die geboorte heeft plaatsgevonden, wordt die mannelijke zoon weggerukt tot God en Zijn troon. Zo wordt het in Openbaring 12 vers 5 geformuleerd. Dat is een evacuatie. Het is overigens exact hetzelfde woord voor 'wegrukken' als in 1 Thessalonicenzen 4. Wij zullen worden weggerukt, zegt Paulus daar, en we zullen de Heer tegemoet gaan in de lucht. Dat is de wegrukking, en ditzelfde woord wordt dus ook gebruikt in Openbaring 12. De aardigheid is dat het ook perfect klopt.

Want wat lees je vervolgens, als die mannelijke zoon is weggerukt tot God en Zijn troon? Waarom gebeurt dat trouwens? Het is inderdaad een evacuatie, maar er staat simpelweg bij dat hij wordt weggerukt tot God en Zijn troon omdat hij namelijk bestemd is voor de troon om te gaan heersen. Op het moment dat die mannelijke zoon is weggerukt naar de hoogste sferen, in de hemel dus, wordt het Koninkrijk in de hemel gevestigd. Wat je vervolgens leest, is dat de satan en al zijn consorten uit de hemel worden geworpen. Dan is in feite het Koninkrijk van God daadwerkelijk begonnen in de hemel. Er zijn dan geen vijandige machten meer in de hemelse gewesten; die zijn allemaal op de aarde geworpen.

Vanaf het moment dat die mannelijke zoon wordt weggerukt, ontstaat er meteen oorlog. Je leest dan over Michaël en zijn engelen. De vijandige machten, onder leiding van de tegenstander, de satan, worden geworpen op de aarde. U begrijpt dat dit een enorme impact heeft. Als de satan op aarde wordt geworpen, staat er dat het een rampzalige tijd zal zijn, een grote verdrukking. De satan gaat dan rond; hij weet dat zijn tijd kort is en hij is zeer toornig omdat hij zijn plaats van heerschappij daarboven heeft moeten verlaten.

Direct nadat die mannelijke zoon is weggerukt, lees je dat de vrouw waar ik het zojuist over had, vlucht naar de woestijn. Er staat bij dat zij daar bewaard en gevoed zou worden gedurende 1260 dagen. Dat is een periode van drieënhalf jaar. Wat ik hiermee wil zeggen, is dat God na de wegrukking de draad weer oppakt. Hij zal een plaats van veiligheid creëren voor het volk van Israël dat tijdig gevlucht is. Dat moet ik er wel even bij zeggen: op het moment dat de wegrukking plaatsvindt, zal er ook een afgodsbeeld in Jeruzalem worden neergezet, de gruwel van de verwoesting. Dan moet men maken dat men wegkomt. Als men niet tijdig gevlucht is naar de woestijn, zal men in het land van Israël moeten achterblijven, en dat zal een vreselijke tijd van grote verdrukking zijn. Maar er is dus een categorie die veilig bewaard wordt in de woestijn. Wat er ook aan acties ondernomen wordt om haar te treffen, het is allemaal gedoemd te mislukken. Dus niet alleen die mannelijke zoon is in veiligheid, maar die vrouw ook. Dat deel van het volk dat tijdig naar de woestijn is gevlucht, is daar veilig.

Het hele idee dat het dramatisch afloopt als je niet behoort bij die mannelijke zoon, is dus niet waar. Het klopt dat er na de wegrukking een buitengewoon heftige tijd ontstaat – dat is de afsluiting van deze aion – maar het is niet zo dat Gods getuigenis dan niet meer zal klinken. Er zullen in die tijd opnieuw mensen zijn die het Woord horen en daadwerkelijk gelovig worden. In de eerste plaats is er dus sprake van die vrouw die een onderduikadres in de woestijn vindt. En daar blijft het niet bij, want je leest dat de satan, die uit de hemel is geworpen, de vrouw zonder succes achtervolgt. Er staat dan bij: "en de overigen van haar zaad". Ook daar moet je bij stilstaan. Er is dus niet alleen die vrouw in de woestijn, zij brengt nog meer voort. Het getuigenis dat in die dagen zal klinken, zal gehoor vinden, zowel in het land als daarbuiten. In het boek Openbaring lees je immers over ekklesia's in het buitenland; dat is allemaal in de dagen van de Openbaring.

Dus je hebt de mannelijke zoon, je hebt de vrouw die in de woestijn bewaard wordt, en je hebt de overigen van haar zaad: degenen die door haar getuigenis worden voortgebracht. Ik breng dit nu puntsgewijs naar voren om duidelijk te maken dat God nog een geweldig plan achter de hand heeft. Hij heeft een voornemen dat Hij gaat realiseren naast het plan met die mannelijke zoon. Er is dus een groep in Israël en daarbuiten die tot geloof zal komen door het getuigenis dat dan zal klinken: het Evangelie van het Koninkrijk.

Denk bijvoorbeeld aan de twee getuigen waarover je leest in het boek Openbaring. Zij zullen op het tempelplein spreken, en dat zal geloof wekken in het land en daarbuiten. Opnieuw klinkt daar dus een getuigenis. Het is een andere boodschap in een heel andere setting. Natuurlijk blijft het de kern van het Evangelie van Jezus Christus, de Opgewekte, maar de setting is anders. De boodschap is dan: het Koninkrijk staat op het punt aan te breken. Het Evangelie van het Koninkrijk zal dan onder alle volkeren gepredikt worden. Alleen al in Openbaring 12 zie je dus dat er verschillende categorieën zijn.

▶ 33:07 Matthéüs 25: de 144.000 en de Rechtvaardigen uit de Volkeren ↑ hoofdstukken

In Matthéüs 25 wordt duidelijk gemaakt dat er niet alleen maar het lichaam van Christus is. Daarna gaat God namelijk weer een weg met allerlei andere groepen van gelovigen. In Matthéüs 25 lees je dat alle volkeren zullen worden verzameld wanneer de Zoon des Mensen, Ben-Adam, gezeten zal zijn op de troon van Zijn heerlijkheid in Jeruzalem. Ik heb hier expres het hoofdstuk vermeld, maar kijk dat gedeelte zelf maar eens na om te zien hoe dat precies beschreven wordt.

Als de Heer straks is teruggekomen en Zijn troon in Jeruzalem heeft neergezet, wat gaat Hij dan doen? In de eerste plaats gaat Hij het volk van Israël terugbrengen naar het land. Er zal een periode van grote toorn over deze aarde aanbreken, maar in die dagen zal het getuigenis ook wereldwijd klinken. Er is een groep mensen die God daarvoor uit Israël heeft gereserveerd: 144.000 mannen. Zij worden uitgezonden over de hele aarde en worden verzegeld. Dat wil zeggen dat ze niet aantastbaar zijn. Te midden van alle gerichten die over de aarde gaan, zullen zij niet getroffen worden, maar zij zullen het evangelie weer brengen. Aan het einde van die periode zal de Heer hen verzamelen bij de troon van Zijn heerlijkheid in Jeruzalem.

Daar wordt het beeld geschetst van een herder die de schapen van de bokken scheidt. Het opmerkelijke is het criterium dat dan gesteld wordt. We kennen allemaal wel de vragen die de Zoon des Mensen stelt aan degenen die voor Hem staan: "Toen ik arm was, heb jij mij verzorgd. Toen ik een vreemdeling was of in de gevangenis zat, hebben jullie mij bezocht." En dan vragen zij: "Hoezo?" De Heer geeft dan het antwoord: "Wat jullie de minste van Mijn broeders hebben aangedaan, dat hebben jullie Mij aangedaan."

Degenen die "de minsten van Zijn broeders" worden genoemd, dat zijn de Israëlieten die uitgezonden zijn over de hele aarde. Zij zullen inderdaad veel te verduren krijgen, maar degenen die hen hebben ondergebracht, verzorgd en ontvangen, over hen lees je dat zij de schapen zijn. Zij worden de rechtvaardigen genoemd en zij zullen de toekomende eeuw beërven. Houd u even vast, want ik kan me voorstellen dat u zich afvraagt waar dit heen gaat.

Waar het mij vanmorgen om gaat, is vanuit de Schrift aan te geven dat er niet alleen die ene groep gelovigen is die vandaag verzameld wordt en straks wordt weggerukt. God gaat vervolgens verder, om te beginnen via Israël. Eerst zijn er de twee getuigen, dan ontstaat er een groep gelovigen in Israël, en vervolgens worden zij weer uitgezonden over de hele aarde. Ook dat is weer een selectie. Zie je? Er is een grote schare die Hij terugbrengt naar het land, maar er is ook weer een selectie daaruit die vervolgens over de hele wereld wordt uitgezonden en verzegeld wordt.

In de gangbare theologie heeft men al die groepen gelovigen altijd op één hoop geschoven, waardoor het onderscheid wegvalt. Ik kan me voorstellen dat het lastig is om alles scherp te krijgen, maar het is zo ontzettend belangrijk voor het verstaan van de Schrift dat je die dingen gaat onderscheiden. Je moet gaan zien dat de 144.000 niet hetzelfde zijn als de grote schare die niemand tellen kan. Eigenlijk zeg ik het nu dubbelop, want een grote schare die niemand tellen kan, kan natuurlijk nooit bestaan uit precies 144.000 mensen. Dat zijn verschillende categorieën.

Soms komt er een Jehova’s getuige — of het Wachttorengenootschap, zoals ik ze liever noem — bij u aan de deur. Zij zeggen dan: "Oh, u gaat naar de kerk? Maar weet u dat de kerk leert dat de grote schare die niemand tellen kan hetzelfde is als de 144.000?" De gemiddelde kerkganger, als die het gesprek al aangaat, weet dan niet wat hij moet zeggen. Dat wordt een heel lastig verhaal als je alleen bent opgevoed met de gangbare theologie. De aanhangers van het Wachttorengenootschap zullen je dan duidelijk maken dat dit nooit hetzelfde kan zijn. De Schrift noemt de ene groep een grote schare die niemand tellen kan, terwijl je in hetzelfde hoofdstuk in Openbaring 7 leest over een groep van 144.000: 12.000 uit elke stam.

Mag ik u een aanbeveling doen voor als u zo’n gesprek hebt? Vraag hen eens: "Hoezo twaalf stammen? Zijn er dan inderdaad verschillende stammen?" Als zo iemand zegt: "Ik behoor bij die 144.000," vraag dan: "Van welke stam bent u eigenlijk?" Ik geef u op een briefje — ik weet het namelijk uit ervaring — dat men dan met de mond vol tanden staat. Men neemt wel letterlijk dat het om 144.000 gaat, want er staat immers keurig geformuleerd: twaalf keer 12.000. Zij zeggen dus terecht dat het niet reëel is om dat gelijk te trekken met die andere grote groep. Daar hebben ze een punt; ze winnen op punten, om het in bokstermen te zeggen. Maar ook zij vallen door de mand met hun uitleg. Waarom? Omdat men helemaal niet gelooft dat God nog daadwerkelijk een plan heeft met alle stammen van Israël.

Waar het om gaat, is dat er allerlei categorieën en verschillende groepen zijn. Met die 144.000 heeft God een speciaal plan, namelijk om ze te verzegelen en de hele wereld te bereiken met het evangelie van het koninkrijk, straks na de wegrukking. Daarnaast is er die grote groep die niemand tellen kan en die niet verzameld zal worden in het land. En dan is er ook nog de categorie van rechtvaardigen uit de volkeren — de schapen — die degenen ontvangen die het evangelie van het koninkrijk brengen. Zij ontfermen zich over hen en worden de rechtvaardigen genoemd. Zo eindigt Matthéüs 25 ook: "Komt, gij gezegenden van mijn Vader, beërft het koninkrijk dat voor u bestemd is."

Dus na de wegrukking zullen er, naast de enorme heftige dingen die gaan plaatsvinden — daar doe ik niets aan af — ook weer groepen gelovigen zijn. God laat Zijn Woord weer klinken en er zullen vele groepen van gelovigen ook in die dagen weer zijn. Vandaag kennen we eigenlijk maar één groep: het lichaam van Christus, de ekklesia die nu uitgeroepen wordt. Maar straks ontstaan er verschillende groepen en categorieën die de Schrift onderscheidt. Ik zie ze hier: de minsten van mijn broeders, maar ook de schapen, de rechtvaardigen uit de volkeren. Het zijn allemaal verschillende groepen. Dan heb ik er nog één om u over te vertellen.

▶ 42:24 Openbaring 19: de Bruidegom, de Bruid en de Genodigde Gasten ↑ hoofdstukken

In Openbaring 19 lees je over de bruiloft van het Lam. Dat is een uitbeelding van het Messiaanse Rijk. Het wordt zo beschreven: het Lam, de Christus, heeft een bruid. Die bruid is gereedgemaakt en dan wordt er een bruiloft gevierd. Er wordt een nieuw verbond gesloten. In feite wordt in de hele Bijbelse profetie — vooral in Hosea, maar ook in Jesaja en Jeremia — gesproken over dat God Zijn volk zal werven tot bruid. Daar is de Bruidegom, dat is de Messias. Dat feest gaat gevierd worden; God gaat een nieuw verbond sluiten. Ooit was daar een oud verbond met het volk van Israël, maar als God een nieuw verbond sluit, sluit Hij het met hetzelfde volk waarmee Hij ooit het oude verbond heeft gesloten. Dat gaat gevierd worden. In feite is het Messiaanse Rijk die bruiloft. Dat is het feest waarin God de verbinding, dat nieuwe verbond, zal vieren dat Hij — of Zijn Zoon, zo u wilt — zal sluiten met de bruid, met Israël.

Maar bij een bruiloft is er niet alleen sprake van een Bruidegom of alleen sprake van een bruid. Er is een Bruidegom en een bruid, en wil er sprake zijn van een bruiloft, dan zijn er ook genodigden. En wie zijn dat? Je leest het ook: "Zalig zijn zij" — of "gelukkig zijn zij" — "die genodigd zijn tot het bruiloftsmaal van het Lam." Kijk, als je de Schrift gewoon letterlijk neemt, dat wil zeggen: neemt zoals ze zich aandient, natuurlijk met begrip voor het feit dat er soms sprake is van metaforen en symbolen, met name ook in het boek Openbaring, maar je neemt het zoals het zich aandient, dan heb je hier geen moeite meer mee. Want dan begrijp je dat God straks een nieuw verbond gaat sluiten met het volk van Israël. Die dag, dat is een millennium, duizend jaar lang wordt dat feest gevierd van de verbinding tussen God en Zijn volk: Bruidegom en bruid. En wie zijn de genodigde gasten? Dat zijn de volkeren. Zij zijn genodigd. Ja, velen zullen in de periode die daaraan voorafgaat omkomen in de gerichten, maar er zijn er velen die dat Messiaanse Rijk zullen meemaken. Dat is bevolkt, uiteraard; daar zijn de volkeren die dat zullen meemaken, en dat zijn de rechtvaardigen.

Dus je hebt aan de ene kant de Bruidegom, de Christus. En als u mij vraagt: inclusief Zijn lichaam. Dat beantwoordt meteen de vraag — dat is natuurlijk altijd zo'n hele heikele kwestie in allerlei groeperingen — van: wie is de bruid? Is dat Israël of is dat de kerk, het lichaam van Christus? Nou, het antwoord is: Israël is de bruid, meer specifiek het volk van Jeruzalem. En de Bruidegom, dat is de Christus. Wij maken deel uit van de Bruidegom, niet van de bruid. Is dat het dan? Nee, de Bruidegom en de bruid vormen in feite het koninklijk echtpaar, als ik het zo mag zeggen: Koning en koningin. Dat feest, de nieuwe verbinding tussen die twee, gaat gevierd worden en er zullen vele genodigden zijn. En de genodigden maken dat feest van de bruiloft mee.

Ik denk daarbij altijd aan onze huwelijksdag. Waarom? Omdat wij een trouwtekst hadden, Peter en ik, op 21 april 1992. Dat was de tekst uit Johannes 2 vers 1: "En op de derde dag was er een bruiloft." En dan lees je dat de Heer Jezus was uitgenodigd in Kana. Maar u begrijpt: dat is pure typologie natuurlijk. De derde dag — na tweeduizend jaar — zal er een bruiloft zijn. Ook weer een dag van duizend jaren, en daar is uiteraard een bruid. Want zonder de bruid en de Bruidegom heb je ook geen bruiloft. Daar zijn de Bruidegom en de bruid, en daar zijn vele gasten. Dat is een geweldig feest, want daar wordt water tot wijn gemaakt. En daar is er Iemand die het beste voor het laatst bewaart. Ik bedoel, dat is zo feestelijk!

Maar het geweldige is juist... ja, dat is de clou van wat ik deze hele morgen probeer duidelijk te maken: God gaat nog geweldige dingen doen na de wegrukking. Met Israël, in Israël, met de verschillende categorieën van gelovigen: de twee getuigen, de 144.000, de grote scharen — allemaal tot uw dienst — en de volkerenwereld. Laat u dus niet wijsmaken dat het vanaf het moment van de wegrukking alleen nog maar drama wordt, en dat je "left behind" bent als je daar niet bij hoort. Dat is niet waar. Nou ja, ik doe niets af van de ernst van de tijd die daarna gaat aanbreken, maar het is niet zo dat wanneer je niet behoort bij die mannelijke zoon, dat dit hier op aarde ook reddeloos verloren zijn zou betekenen. Absoluut niet.

Het begint straks na de wegrukking met de twee getuigen. Twee mannen die daar in Jeruzalem zullen getuigen, en er zal een groep van gelovigen zijn die daarop reageert en vlucht naar de woestijn: een gelovig Israël. Uit dat Israël zal ook weer een groep geselecteerd worden, een selectie van 144.000, en zij zullen het evangelie prediken over de hele aarde. Dat zijn die "schapen", degenen die het Koninkrijk van de toekomende eeuw zullen beërven. Ik geef toe, het is misschien wat uit verschillende Schriftplaatsen verzameld en ik heb de context even achterwege gelaten, maar het gaat mij erom aan te tonen dat de Schrift allerlei groepen en categorieën kent voor wie het heil gereserveerd is, ook hier op aarde na de wegrukking.

▶ 49:44 Thessalonicenzen 2: Onze Heerlijke Bestemming als Eerstelingen ↑ hoofdstukken

En dan wil ik eindigen met een woord uit 2 Thessalonika 2, waar Paulus dit zegt. In dat hele hoofdstuk gaat het over de vraag van onze toevergadering tot Hem – dat is vers 1 van dat hoofdstuk. Paulus spreekt daar over allerlei ontwikkelingen, zoals de mens der wetteloosheid die zich in de tempel van God zal zetten. Maar voorafgaande daaraan worden wij weggerukt, en dan zegt hij in vers 13 dit: "Maar wij behoren God te allen tijde om u te danken, door de Here geliefde broeders, dat God u als eerstelingen Zich verkoren heeft tot redding, in heiliging van Geest en geloof van waarheid."

Ziet u, als je bij de eerstelingen hoort, dan betekent dat – ja, dat is wat het woord betekent – dat de oogst veel groter is. Maar júllie zijn uitgekozen om eerstelingen te zijn, en daarmee heb je dus ook de hoogste bestemming. Dat is in de Bijbel altijd de gedachte: wie het eerst komt, wie het eerst is, die krijgt de hoogste bestemming. Is dat een prestatie? Nee, wij zijn de eersten die geroepen zijn naar de opstanding van Christus en daarom hebben we de hoogste bestemming. Eerstelingen, dat is in de Bijbel altijd zo: de eerstelingen van de oogst, de eerstelingen van de kudde, de vroegstgeborenen; die zijn bestemd voor God. Zij krijgen de hoogste bestemming. Dat is een universeel Bijbels principe en dat geldt ook voor de eerstelingen die God vandaag Zich verzamelt. Zij zijn geroepen om het lichaam van Christus te zijn. En zij zijn, staat hier ook, door God uitgekozen. Dat is een uniek deel.

Is dat alles? Nee! Dat is juist wat het woord 'eerstelingen' aangeeft: er volgt nog veel meer. Paulus zegt: "Wij behoren God te allen tijde om u te danken, geliefde broeders, dat God u als eerstelingen Zich verkoren heeft tot redding in heiliging van Geest en geloof van waarheid. Daartoe heeft Hij u ook door ons evangelie geroepen tot verkrijging van de heerlijkheid van onze Here Jezus Christus." Ik vind dat geweldig, want het betekent dus dat wij eerstelingen zijn en dat wij de heerlijkheid verkrijgen van Hem, onze Here Jezus Christus. Hij is het Hoofd en wij delen in de glorie die aan Hem is gegeven. Dat is wat ons tot eerstelingen maakt.

En daarna, of als dat werk compleet is, dan worden de eerstelingen ingezameld; we worden weggerukt. We krijgen een bestemming daarboven. Waarom? Om het Koninkrijk eerst dáár in de hemel te vestigen en daarna gaat God nog vele dingen meer doen via Zijn volk Israël hier op aarde om uiteindelijk ook de volkeren te bereiken. Ziet u? En dat is het laatste. Mijn punt is duidelijk, lijkt mij: Gods plannen zijn zoveel meer omvattend dan we ooit zouden kunnen bevroeden. Met dat goede bericht wilde ik u graag vanmorgen eens trakteren en u deze dingen meegeven om te overdenken.

Wellicht – dan moet ik als allerlaatste daar nog even bij zeggen – het zou kunnen dat dit voor een aantal van jullie eigenlijk vanzelfsprekend is. Maar als je natuurlijk erg bezoedeld bent met de gedachte van 'Left Behind', zoals dat in de kerkelijke en vooral in de evangelische wereld leeft, dan kan het zomaar zijn dat je bril beslagen is en dat je het niet goed ziet. Dat komt doordat je allerlei gedachten hebt dat je reddeloos verloren bent als je niet hoort bij die selectie van eerstelingen. Goed, daar wilde ik het vanmorgen graag bij laten. En Tom, zullen we nog een lied zingen?