▶ 00:00 De Bijbelse Veertig Dagen Na Pasen ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen, vrienden! Ik ben blij dat ik hier vanmorgen weer een keer mag zijn. En inderdaad, zoals Ron zojuist vermeldde, daar blijft het niet bij, want over twee weken mag ik hier dus weer staan. Dat stelt mij ook in de gelegenheid om daar een korte serie van te maken. Dat wil zeggen: twee keer hetzelfde Bijbelgedeelte behandelen, wat in één keer wat al te veel zou zijn, denk ik. Ik neem u dan voor vanmorgen mee, en over twee weken dus weer, bij Leven & Welzijn naar Handelingen 1. Ik heb het maar genoemd: '40 dagen'. Want daarover gaat het.

Ik weet niet in hoeverre u bekend bent met de kerkelijke kalender, maar in de kerkelijke kalender spreekt men ook over de veertigdagentijd. Maar dan is het heel anders. Het is eigenlijk precies omgekeerd zelfs. De veertigdagentijd is dan de tijd — vooral in de Rooms-Katholieke Kerk speelt dat een rol — van Aswoensdag, na het carnaval, tot aan Pasen. Dat heet de veertigdagentijd. Eigenlijk is het trouwens 46 dagen, maar de zes zondagen worden dan weer niet meegerekend, dus heb je toch weer veertig dagen. Dat zijn dus de veertig dagen die men rekent tot aan Pasen.

De veertig dagen waar wij het nu over gaan hebben, zijn niet de veertig dagen voorafgaand aan Pasen, maar volgend op Pasen. Dat is de wijze zoals de Schrift daarover spreekt. Dat loopt niet altijd helemaal synchroon: zoals men daarover spreekt in de kerk of zoals de Bijbel daarover spreekt. Trouwens, die hele constructie van de veertigdagentijd kom ik in de Bijbel helemaal niet tegen. Maar goed, dat even terzijde; laten we voor de rest aardig blijven naar iedereen. Dit is gewoon een vaststelling die ik doe.

Daarbij moet ik trouwens nog zeggen dat als ik het heb over Pasen, dat feitelijk een kerkelijke aanduiding is. Als je het op de Bijbelse wijze zou zeggen, volgens de kalender die God aan zijn volk Israël heeft gegeven, dan is er sprake van Pesach, of Paascha zo u wilt, dat in de eerste maand gevierd werd. Het voorjaar, in de maand Aviv, de lentemaand. Op de veertiende van die dag werd het paaslam, het Paascha, geslacht. En ergens in die week viel dan de dag van de eerstelingsgarve. De eerstelingsschoof van de gersteoogst werd dan bewogen door de priester voor het aangezicht van God, heel plechtig.

Het zal u niet verbazen, maar dat heeft zijn exacte vervulling gekregen in de dood van de Heer Jezus. Dat vond plaats precies op de dag dat het lam geslacht werd, en vervolgens verrees Hij uit het graf, juist op de dag van de eerstelingsschoof. Dat had God allemaal zo van tevoren beschreven en ook vastgelegd in zijn kalender. Welnu, in die tijd leven we nu. We leven nu in de tijd na Pesach en voorafgaand aan het Wekenfeest — Sjavoeot, als u het op z’n Hebreeuws zegt. Of, als u zegt: "ik houd het toch maar gewoon bij de dagen die ik ken", tussen Pasen en Pinksteren.

Over die periode gaan we het hebben. Hoewel die periode natuurlijk vijftig dagen beslaat, gaan we het nu hebben over de veertig dagen; de dagen dat de Heer nog hier op aarde was tussen zijn opstanding en zijn definitieve — tussen aanhalingstekens — hemelvaart. Dat was een periode van veertig dagen. En wat vond daar zoal plaats in die periode?

▶ 04:39 Lukas en het Historisch Zekere Fundament ↑ hoofdstukken

En dan moet je wezen bij Lucas, degene die het boek Handelingen heeft geschreven. Laten we daar eens naartoe gaan, want ik kan natuurlijk wel allerlei dingen vertellen, maar ik wil u gewoon bepalen bij zoals Lucas dat ooit heeft opgetekend. Hij begint te zeggen — en dat is het begin van het boek wat wij Handelingen noemen: "Het eerste verslag inderdaad maakte ik, o Theofilus." Dit is een vertaling die zo dicht mogelijk de interlineair volgt, een woord-voor-woordweergave, dus het wijkt soms wat af van uw NBG of Statenvertaling, maar dat moet u maar even voor lief nemen.

"Het eerste verslag inderdaad maakte ik, o Theofilus." Theofilus is de man aan wie hij zijn boek opdraagt of voor wie hij het verslag op schrift heeft gesteld. Hij verwijst daarmee naar een eerder verslag. Theofilus is een mooie naam hoor. Ik zeg niet dat het een goede tip is om uw kind zo te noemen, want in het Nederlands zal dat toch wat vreemd overkomen; ik denk niet dat mijn kinderen blij zouden zijn geweest met de naam Theofilus. Maar als je het hebt over de betekenis van de naam: "Theo" betekent God en "philus" heeft te maken met liefhebben, houden van. Een liefhebber van God. Nou, alsjeblieft. Wie ben jij? Wat je ook over mij kan zeggen: ik ben een liefhebber van God. Sommigen zeggen trouwens ook dat het een soort van dagboekpersoonlijkheid is, zo van "lieve beste" of "lieve Kitty". Begrijpt u deze verwijzing naar Anne Frank? Zij droeg haar boek op aan Kitty, maar dat was een denkbeeldige persoonlijkheid. Daar gaan we het nu even niet over hebben.

Hij had zijn verslag op schrift gesteld voor Theofilus en daarmee doelt hij op het evangelie naar Lucas. Feitelijk zou je het boek Handelingen dus ook gewoon "2 Lucas" kunnen noemen, het tweede boek van Lucas. Laten we eens kijken hoe Lucas dat aanpakt en wat hij daarbij benadrukt. Dat is heel bijzonder. We gaan even van Handelingen 1 naar Lucas 1, en daar zegt hij: "Aangezien velen een poging ondernamen om een verhaal op te stellen omtrent de zaken die onder ons ten volle verzekerd zijn." Dat is een plechtige aanvang. Wat hij daarbij zegt, is: ik ben niet de eerste, al velen hebben gepoogd dat te doen. Lucas is inderdaad niet de enige evangeliebeschrijving die we hebben. Wij hebben er slechts — tussen aanhalingstekens — vier: Matteüs, Marcus, Lucas en Johannes. Johannes is weer van een iets andere orde.

Velen hebben al een poging ondernomen om een verhaal op te stellen over zaken die onder ons ten volle verzekerd zijn. Dat wil zeggen: waarover helemaal geen enkele twijfel bestaat. Alleen zijn die dingen mondeling aan ons doorgegeven, en ik ben erg blij dat die zaken ook op schrift gesteld zijn, zodat wij nu anno 2017 daar kennis van kunnen nemen. Stel je voor dat het altijd maar mondeling was gebleven en van generatie op generatie was doorgegeven; in hoeverre kun je daar dan nog van op aan? De dingen zwart op wit stellen, dat is gebeurd en velen hebben dat gedaan. We mogen aannemen dat er nog veel meer beschrijvingen geweest zijn in die dagen. "Velen", dat lijkt mij meer dan twee of drie.

Het gaat over zaken "zoals aan ons hebben overgeleverd die van begin af aan ooggetuigen en ook dienaren van het woord werden". Hij zegt hiermee dat aan hem, Lucas, de dingen omtrent het evangelie en het leven van de Heer Jezus zijn overgeleverd. "Zoals aan ons" — ikzelf dus inclusief — "hebben overgeleverd die van het begin af aan ooggetuigen waren". Lucas zelf was geen ooggetuige van het eerste uur, maar er waren vele, vele ooggetuigen en die hebben daar uiteraard over gesproken. Als al die ooggetuigenverslagen met elkaar overeenkomen, dan bestaat daar geen enkele twijfel over. Bij één of twee getuigen zal een zaak vaststaan, maar er waren vele ooggetuigen die erover spraken. Er was een hele gemeenschap, een hele "community" ontstaan waar alles werd doorgegeven en overgeleverd. Dat waren mensen die dienaren van het woord werden; ooggetuigen die zich hebben ingezet om de dingen die Jezus had onderwezen en gedaan door te geven.

Dan zegt hij in een hele lange zin: "Aangezien dat zo is, schijnt het ook aan mij goed, na alles van meet aan nauwkeurig terzijde gevolgd te hebben, dit vervolgens aan u te schrijven, hoogedele Theofilus." Waaruit volgens mij ook inderdaad volgt dat het een werkelijk bestaande persoonlijkheid was van een hoge status. Lucas onderneemt moeite om het voor deze man allemaal op schrift te stellen. En het is zo opvallend dat hij het woord "nauwkeurig" gebruikt. Hij zegt: "Ik heb het allemaal van meet af aan nauwkeurig gevolgd." Hij heeft het allemaal nagegaan en gecheckt; hij heeft de ooggetuigen geraadpleegd. We vinden bij Lucas allerlei dingen die we bij anderen niet vinden, zoals de geboortegeschiedenis van de Heer Jezus, de geschiedenis van Maria en de lofzang van Zacharias. Die geschiedenissen worden vrij uitgebreid verteld. Hoe wist Lucas dat? Hij heeft het vanaf het begin nauwkeurig gecheckt. Hij heeft de ooggetuigen geraadpleegd die in die dagen nog in leven waren. Het leek hem goed — ja, het is geïnspireerd — en wat daarbij het allerbelangrijkste voor Lucas was, was dat het nauwkeurig was.

Het geweldige van het evangelie is dat het een bericht is. Een blijde tijding, een mededeling. Het is niet een filosofie over hoe je zou moeten leven of een idee over hoe het leven in elkaar steekt. Nee, het is een bericht over dingen die gebeurd zijn. Geschiedenis. Wonderen die hebben plaatsgevonden; dingen die zo hun beslag hebben gekregen. Het is allemaal historie. Dat zie je iedere keer weer benadrukt in het hele Nieuwe Testament. Lucas doet dat met name, maar ik zou u voor de aardigheid ook eens mee kunnen nemen naar het Johannes-evangelie. Johannes zegt: "Wat wij van het begin aan gezien en gehoord hebben, zelfs met onze handen getast hebben aangaande het Woord van het leven, dat hebben wij u verteld." Hij zegt: wij schrijven het u. God zij dank, zodat die dingen zwart op wit op schrift gesteld zijn. Vast.

Ook Petrus zegt dat: "Wij zijn geen kunstig verdichte fabelen nagevolgd." Mooie verhalen, ja, dat is heel leuk en daar kun je je misschien aan vergapen, maar je hebt er niks aan als het verzonnen is. Misschien is het kunstig verdicht en heel knap bedacht, maar dat is niet waar je echt mee kunt leven of sterven. Dat is niet de boodschap die solide is, waar je op kunt staan en die een fundament onder je leven is dat niet wankelt of bezwijkt. Een rots. Altijd weer ligt dat accent op de betrouwbaarheid: ga het maar na. Lucas zegt: ik ben zo iemand, ik heb het nagegaan. Trouwens onomstreden: deze Lucas was buitengewoon op de hoogte en hij heeft zijn werk zeer, zeer accuraat gedaan. Nog steeds kunnen vriend en vijand — ik bedoel ook de vijanden van de Bijbel — één ding niet ontkennen: dat Lucas enorm nauwkeurig te werk is gegaan.

Als hij bijvoorbeeld een termijn aangeeft of zegt: "Het was in die dagen", en dan vermeldt hij wie de viervorst over Syrië was en wie er in die dagen keizer was, et cetera. Ook wat plaatsbepalingen betreft, stelt Lucas allerlei geografische bijzonderheden exact op schrift. Dat doet hij in het boek Handelingen ook weer. Zelfs de termen die hij gebruikt — Romeinse termen uit het recht bijvoorbeeld — vermeldt hij met uiterste precisie. Daar gaat het om. Dat maakt het evangelie ook werkelijk tot een evangelie, want het is waar.

De zin loopt nog even door, u ziet het, het is eigenlijk één lange zin: "Schijnt het ook goed aan mij, na alles van meet aan nauwkeurig terzijde gevolgd te hebben, dit vervolgens aan u te schrijven, hoogedele Theofilus, opdat je de zekerheid zou beseffen van de woorden omtrent waarmee jij werd onderricht."

Dat wil zeggen: Theofilus was al op de hoogte van al deze dingen; hij had het ook gehoord. Maar nu kreeg hij het allemaal zwart op wit, hij kreeg het als het ware op een presenteerblaadje volgeschoteld. Zo zou hij de zekerheid van de zaken waar iedereen onder ons van verzekerd was, ook goed kunnen beseffen. Dat hij zich zou realiseren: "Wauw, zo is het gegaan."

Het is een kolossale hoeveelheid informatie. Dat klinkt misschien wat koud, maar het gaat hier echt om informatie die wordt bericht en medegedeeld. Aha, zo is het gegaan, toen en toen, aanwijsbaar op de kalender en aanwijsbaar qua plaats in tijd en ruimte. Het is geschiedenis; het hangt niet in de lucht. Eigenlijk is de hele introductie van het Lucas-evangelie niks anders dan één grote nadruk en het leggen van het accent op historie en geschiedenis. Ik hoop dat dat inmiddels duidelijk is geworden. Hiermee heeft hij zijn eerste deel voltooid.

▶ 17:04 De Handelingen van de Opgestane Christus ↑ hoofdstukken

En hij zegt: "Het eerste verslag inderdaad maakte ik, o Theofilus, omtrent alle dingen die Jezus begonnen is te doen en te onderwijzen." Dat was dus deel één over wat Jezus begonnen is te doen en te onderwijzen; over wat Hij gedaan heeft, wat er met Hem gebeurd is en alles wat Hij heeft onderwezen. In vierentwintig hoofdstukken, zoals we het later hebben ingedeeld, is dat allemaal opgetekend in het Lucas-evangelie. U weet het: Lucas is de reisgenoot van Paulus geweest en heeft hem tot aan het einde van Paulus’ leven terzijde gestaan. "Lucas is alleen bij mij", zegt Paulus in 2 Timotheüs 4, en in Kolossensen noemt hij Lucas "onze geliefde geneesheer". Het was dus een arts, een man met een enorme knowhow en een achtergrond die hem in staat stelde om zijn werk zo keurig en nauwkeurig te doen.

"Omtrent alle dingen die Jezus begonnen is te doen." Als je daar even goed over nadenkt, betekent dit feitelijk dat als het eerste verslag ging over alles wat Jezus begonnen is te doen, het tweede verslag – het boek Handelingen dus – gaat over wat Jezus vervolgens heeft gedaan. Dat is eigenlijk de wijze waarop hij het formuleert. Hij suggereert daarmee: mijn eerste verslag ging over wat Jezus begonnen is te doen en nu ga ik verder en spreken over wat Jezus Christus vervolgens allemaal gedaan heeft.

Zodat je ook nog – en ik bedoel dit niet zo kritisch als het er nu misschien uitkomt – inziet dat het boek eigenlijk ook niet "De handelingen der apostelen" is. Als je gewoon naar de formulering van Handelingen 1 kijkt, dan zeg je: het zijn namelijk de handelingen van Jezus Christus; wat Hij vervolgens heeft gedaan. Inmiddels op een hoger plan, op een hoger niveau, maar daarover straks meer. Het zijn de handelingen van Jezus Christus: deel twee, het vervolg.

We gaan even verder en zijn aangekomen in vers 2: "...tot op de dag dat Hij werd opgenomen." Dus het eerste verslag ging over wat Jezus is begonnen te doen en te onderwijzen tot op de dag dat Hij werd opgenomen. En dat klopt, want Lucas 24 eindigt feitelijk waar Handelingen 1 begint. Die periode is de overlap. Die veertig dagen waar we het deze zondag en over twee weken over hebben, dat is de overlap tussen Lucas 24 en Handelingen 1. In Lucas 24 lees je inderdaad dat de Heer Jezus is opgestaan en vervolgens ook... het is niet uitgebreid, maar er wordt het een en ander gezegd over wat daar vervolgens is gebeurd. Ook Zijn hemelvaart wordt in Lucas nog vermeld. Dat zegt hij hier ook: "...tot op de dag dat Hij werd opgenomen." En dan zegt hij erbij: "...door heilige geest instructies of bevelen gevende aan de apostelen die Hij had uitgekozen." Ja.

▶ 21:01 De Ware Betekenis van het Apostelschap ↑ hoofdstukken

De Heer zelf had apostelen uitgekozen. Eigenlijk betekent het woord 'apostel' letterlijk 'een afgevaardigde'. Hij heeft mensen afgevaardigd. Hoeveel waren dat er? Dat is een strikvraag hoor. Nou, dan durft u zeker geen antwoord meer te geven; als je zoiets van tevoren aankondigt, dan... Nou, in ieder geval zijn er twaalf apostelen. Over de twaalf apostelen lees je heel vaak, dus dat antwoord was in ieder geval correct geweest. Maar je leest in Lucas 10 dat Hij bij gelegenheid nog tweeënzeventig andere apostelen eropuit gestuurd heeft. Hij heeft hen afgevaardigd; daar wordt ook hetzelfde werkwoord gebruikt voor afvaardigen. Dat waren dus ook apostelen. De twaalf waren de inner circle, de binnenste kring waarmee Hij dagelijks optrok, maar er was een grotere groep die Hij ook heeft afgevaardigd.

Het is heel opmerkelijk, maar in 1 Korinthe 15 lees je ook dat Paulus schrijft dat de Heer Jezus op de derde dag is opgewekt en dat Hij is verschenen aan Cefas. En dan noemt hij zo allerlei gelegenheden. Hij zegt dat Hij is verschenen aan Jacobus, aan de twaalf, en dan zegt hij: "en vervolgens aan al de apostelen". Dus de twaalf zijn kennelijk niet al de apostelen. Er zijn er meer. Een kenmerk van een apostel is dat hij rechtstreeks is afgevaardigd door Jezus Christus. Door de opgestane Heer is hij afgevaardigd om eropuit te gaan.

Het verhaal dat er vandaag apostelen zouden zijn, is dus gewoon kul. Dat bestaat niet. Trouwens, Paulus zelf zegt al dat hij de laatste is. Hij zegt dat Hij verschenen is aan al de apostelen en ook, als aan een ontijdig geborene, ook aan mij. De minste, de geringste van de apostelen, niet waard om een apostel te heten. Paulus' roeping en apostelschap is van een heel andere orde, maar hij zegt: "Ten laatste is Hij ook aan mij verschenen". Als laatste. Dus de gedachte dat er nu ook mensen zijn die zich apostel van Jezus Christus kunnen noemen? Forget it, dat is gewoon niet waar. Het is volstrekt tegen het hele Bijbelse getuigenis. Paulus is, als het gaat om het apostelschap, de hekkensluiter. Dat kan je niet missen.

De Heer is bij vele gelegenheden in die veertig dagen na zijn opstanding verschenen en Hij heeft instructies gegeven. En daar staat: "door heilige geest". Op de eerste dag dat Hij verschijnt in hun midden, blaast Hij op hen en zegt Hij: "Ontvang mijn geest". Dat was dat nieuwe leven; dat nieuwe leven wat die dag juist aan het licht is gekomen. Door heilige geest instructies gevende aan de apostelen die Hij zelf had uitgekozen. Trouwens, de kring was nog veel uitgebreider hoor, maar die worden niet allemaal apostelen genoemd. Je leest dat Hij ook een keer bij één gelegenheid aan vijfhonderd broeders tegelijk is verschenen.

Ooggetuigen waren er dus plenty, Lucas had wat dat betreft voor het uitzoeken. Toen hij dit op schrift stelde, was het inmiddels al enige decennia verder. Dus ja, je kunt je voorstellen dat er inmiddels ook alweer ooggetuigen waren overleden. En zo makkelijk als wij tegenwoordig mensen kunnen benaderen om even verslag te doen... dat kon Lucas niet. Hij kon niet even een mailtje sturen naar Damaskus of naar Jeruzalem met de vraag: "Joh, wat heb jij te vertellen?" Nee, dat moest allemaal per brief of persoonlijk; hij moest dat nagaan en checken. Afijn, tot op de dag — daar ging het eerste verslag over — dat Hij werd opgenomen, door heilige geest instructies gevende aan de apostelen, de afgevaardigden die Hij zelf had uitgekozen.

▶ 25:15 Onweerlegbare Bewijzen van het Opstandingsleven ↑ hoofdstukken

Aan wie Hij Zichzelf ook na Zijn lijden levend presenteerde in vele bewijzen. Ook hier ligt weer de nadruk op het bewijs, de solide grond. Hij heeft geleden en Hij is overleden, want toen was het lijden over. En op de derde dag werd Hij opgewekt uit de doden. Nadien heeft Hij Zich levend gepresenteerd in vele bewijzen.

Trouwens, dat is in het evangelie naar Lucas ook zo, dat Hij dan in hun midden staat en zij in eerste instantie verschrikt zijn. Ze denken een geest te zien, maar dan zegt Hij: "Nee, kijk." Tegen Thomas zegt Hij dat ook: "Voel maar." Je leest niet over Jezus' wonden. Er wordt heel vaak gezegd dat ze de wonden in Zijn lichaam of in Zijn handen zagen, maar het worden geen wonden genoemd. Het opstandingslichaam heeft geen wonden. Zijn lichaam heeft wel tekenen, littekens. Daaraan zal Hij straks ook herkend worden wanneer Hij verschijnt – voor ons, maar ook voor Israël. Dan zullen ze zien wie zij doorstoken hebben en Hem herkennen aan Zijn littekens.

Dat hebben ze gezien en Hij heeft met hen gegeten. Hij zegt: "Laten we een visje eten met elkaar." Toen zagen ze het. Hij zegt: "Een geest heeft geen vlees en beenderen, zoals jullie zien dat Ik heb." Oké, het was een geestelijk opgewekt lichaam van een totaal andere orde, maar niettemin een lichaam. Echt concreet een lichaam. Vlees – geen vlees en bloed, maar wel vlees en beenderen. Dat is een onderwerp apart, maar ik denk dat het opstandingslichaam inderdaad geen bloed heeft, maar dat er geest door de aderen stroomt. Als u mij vraagt: "Wat is dat?", dan moet ik zeggen dat ik dat niet weet. Maar het heeft te maken met niet de ziel en het bloed, maar de geest. Leven. Echt leven. Opstandingsleven.

Hij heeft Zichzelf na Zijn lijden levend gepresenteerd in vele bewijzen, veertig dagen lang. Hij verscheen aan hen. Hij bivakkeerde daar dus niet voortdurend; Hij was daar zomaar ineens, terwijl bijvoorbeeld het lokaal gesloten was. Je leest dat bij verschillende gelegenheden: Hij stond plotseling in hun midden. Het opstandingslichaam heeft totaal andere vermogens waar we nu geen idee van hebben. Het is fascinerend als je bedenkt dat Hij een lichaam heeft. Hij is nu de eersteling. Er is nog niemand anders die zo'n lichaam heeft, maar Hij is de eersteling en wij zullen volgen, ieder in zijn eigen rang. Wij krijgen ook zo'n lichaam. Paulus zegt dat het gelijkvormig zal zijn aan Zijn verheerlijkt lichaam, aan Zijn lichaam in heerlijkheid.

Ik moet daarbij altijd denken aan het beeld van een rupsje; dat zijn wij nu. Straks worden we een vlinder. Het is hetzelfde wezen: een rups met al die pootjes, gebonden aan de aarde, die er geen idee van heeft wat hij eenmaal zal zijn. Een vlinder die zo het hemelruim invliegt, daar heeft zo’n rups geen voorstelling van. Er zijn allerlei typen in de natuur die dat illustreren. Denk aan een waterkever die later een libel wordt. Kun je het je voorstellen? Nee, maar het gebeurt. De natuur laat tal van dat soort metamorfoses zien.

In ieder geval: de Heer verscheen. Hij verscheen bij tal van gelegenheden en dat deed Hij veertig dagen lang. Over die termijn hebben we het al even gehad. U ziet een hele lijst schriftplaatsen op de dia om u even te imponeren, want we gaan ze niet allemaal afzonderlijk na. Maar het geeft aan waar je die termijn van veertig dagen allemaal vindt in de Bijbel. Je vindt ook veertig jaren natuurlijk. Veertig weken niet direct, hoewel we die termijn wel kennen als de duur van een menselijke zwangerschap. Dan begint het leven pas; u weet het wel: het leven begint bij de veertig. Ik weet even niet of die veertig weken ook in de Bijbel genoemd worden, dus die parkeren we even. Maar in ieder geval: veertig dagen.

▶ 30:48 Veertig Dagen als Bijbelse Blauwdruk ↑ hoofdstukken

Veertig dagen. Waar kent u dat van? Noem eens een voorbeeld. Help mij eens. Met Jezus in...? Ja, de verzoeking van de Heer Jezus in de woestijn was veertig dagen. Elia was ook veertig dagen in de woestijn. Van Mozes lees je dat hij veertig dagen op de berg vertoefde. Jakob werd na zijn sterven veertig dagen lang gebalsemd, volgens Genesis 50. De verspieders die in het land waren, waren veertig dagen lang op pad. Nou ja, ik heb hier nu maar 'enzovoort' gezegd, want het is nog veel meer hoor. De periode van veertig dagen speelt een grote rol.

Eén voorbeeld vind ik heel erg bijzonder, die wil ik in dit verband ook even noemen. Nou, er zijn er eigenlijk twee. Oké, over twee weken hoop ik er nog een voorbeeld van te geven, die nummer dertien. Maar nu gaan we eventjes naar Genesis 8. Daar lees je de geschiedenis van de zondvloed. Er staat dat op de zevende maand, de zeventiende dag van die maand, de ark vastliep op de bergen van Ararat. Dat was de eerste dag dat de ark vaste grond kreeg. Ik ga het niet bewijzen, want als ik dat zou gaan doen, dan ben ik weer een kwartier verder, maar die dag komt exact overeen met de datum van de opstanding van de Heer Jezus. Dus de dag dat de ark daar in de doodswateren – want dat was toch de zondvloed – vaste grond vond. Ararat betekent trouwens 'de omkering van de vloek'. Wat dacht je daarvan? Daar werd de vloek omgekeerd die over de aarde lag: de dood. Daar vond de ark vaste grond op exact dezelfde dag dat later, duizenden jaren later, de Heer Jezus zou opstaan uit de doden.

In diezelfde geschiedenis lees je dat na verloop van veertig dagen... Of dat exact ook de veertigste dag na de opstanding is, dat is nog even een ander verhaal. Maar na verloop van veertig dagen, Genesis 8 vers 6, lees je dat Noach een venster opende. Hij liet toen een raaf los. Op de veertigste dag wordt het venster op de hemel geopend en een vogel vliegt weg. Waar denkt u dan aan? Ik denk dan inderdaad aan de hemel; de associatie ligt zo voor de hand.

En ruim een week later lees je trouwens dat een duif met een boodschap kwam. U weet het hè, een duif heeft altijd een boodschap. Een postduif toch? Die brengt iets over. En wat draagt die over? Die kwam terug met een embleem van nieuw leven: een olijftak. Een olijftak is in de Bijbel altijd een beeld van nieuw leven. Niet alleen om wat het produceert – olijfolie, licht, leven – maar goed: de boodschap van nieuw leven. Dat was nog weer een week later. En dat komt uiteraard overeen: die duif, de geest, komt weer overeen met Pinksteren. Die parallellen zijn geweldig mooi.

Dus de dag van de opstanding, na verloop van veertig dagen gaat het venster open en die vogel vliegt weg: de hemelvaart. En nog weer ruim een week later vliegt daar die duif terug met die olijftak in zijn snavel. Dat was het signaal dat de aarde was opgedroogd en dat hij de ark uit kon. Ik heb me niet vergist. In ieder geval heeft de Heer hier op aarde nog veertig dagen vertoefd na zijn opstanding. En dat betekent dus ook dat de hemelvaart – maar dat is een open deur intrappen – tien dagen voor Pinksteren was. Dat was de vijftigste dag. Veertig dagen lang verschijnende aan hen en vertellende omtrent het koninkrijk van God.

▶ 35:38 Onderwijs Omtrent het Koninkrijk van God ↑ hoofdstukken

Wat heeft de Heer Jezus gedaan in die veertig dagen? Hij heeft Zich levend gepresenteerd in vele bewijzen, veertig dagen lang. Maar als je nu vraagt wat Hij behalve dat heeft gedaan en wat Hij heeft gecommuniceerd... Nou, het bewijs was: "Ik leef", maar Hij heeft gesproken over alles omtrent het Koninkrijk van God. Dat is eigenlijk het grote, centrale thema van het onderwijs van de Heer. Niet alleen voor Zijn sterven, maar ook in die veertig dagen heeft Hij gesproken over dat Koninkrijk. En vergis je niet: dat is letterlijk een koninkrijk.

Als de Bijbel spreekt over het Koninkrijk van God, dan is dat echt een koninkrijk. Dat wil zeggen: het rijk en het gebied van een Koning die een speciale stamboom heeft. Hij komt uit de stam van Juda, uit het geslacht van David. Hij heeft ook een troon op een specifieke locatie, namelijk Jeruzalem, Sion, en van daaruit zal het Koninkrijk op aarde gevestigd worden. Over Israël, maar wat dacht je wat: over heel de wereld. Dat is het Koninkrijk, en de Heer heeft daar in die veertig dagen over gesproken. Hij vertelde hen omtrent het Koninkrijk van God. Dat was in feite het onderwijs: de toekomst en wat er gaat gebeuren. We zullen dat de volgende keer trouwens ook heel duidelijk zien.

Ik moet er nog één ding bijzeggen; ik wil dat even vermeld hebben. In Handelingen 10 lees je daarover. Ik heb er geen diaatje van, dus lees even met mij mee als u een Bijbeltje bij u hebt. Of bent u nou zo lui geworden door al die PowerPoints van André Piet, dat u geen Bijbeltje meer meeneemt? Daarom laat ik zo af en toe een diaatje weg. In Handelingen 10 lees je dat Petrus in het huis van Cornelius is, daar aan de grens van het land. En als Petrus dan het woord neemt — ik begin te lezen in vers 39: "Wij zijn getuigen." Kijk, Petrus was echt een ooggetuige. Lukas niet, maar Petrus wel. "Wij zijn getuigen van alle dingen die Hij deed in zowel de landstreek van de Joden als in Jeruzalem, welke zij uit de weg hebben geruimd door Hem te hangen op een hout. Deze heeft God opgewekt ten derde dage."

Zij doodden Hem, maar God heeft Hem opgewekt op de derde dag. En Hij heeft gegeven — let op — dat Hij verscheen, niet aan het hele volk, doch aan de getuigen die door God tevoren geselecteerd waren: aan ons, die samen aten en samen dronken met Hem nadat Hij uit de doden was opgestaan. Aha, dit is weer diezelfde periode waar Petrus nu over spreekt. Maar het gaat me even om dit ene punt: dat hij zegt dat Hij niet verschenen is aan het hele volk. De Heer Jezus had dat ook al gezegd: "De wereld ziet Mij niet meer, maar jullie zullen Mij zien."

Niet aan het volk dus. Het volk zal Hem weer zien, maar je zou je kunnen afvragen: wat als de Heer toen wel aan het hele volk was verschenen? Dat gaat Hij nog doen, en als Hij dat doet, dan zal het Koninkrijk ook daadwerkelijk aanbreken. Dan zullen zij overtuigd worden, echt wel. Want ze zullen zien Wie zij doorstoken hebben. Net als Thomas komen zij tot geloof en tot erkenning doordat ze zien. Wij niet. Wij geloven namelijk omdat het zwart-op-wit staat. Het hangt niet zomaar in de lucht, maar we hebben Hem niet gezien. Wij zijn geen ooggetuigen. Afijn, Hij heeft toen gesproken over het Koninkrijk van God. En dan nog één vers.

▶ 40:28 De Belofte van de Doop in Heilige Geest ↑ hoofdstukken

En terwijl zij bijeenkwamen – ik mag aannemen dat dit de veertigste dag was, wat ook uit het verband blijkt; de laatste dag, de dag dat Hij werd opgenomen – was dat waarschijnlijk om te eten. Het woord dat hier wordt gebruikt, is eigenlijk het woord voor een maaltijd: 'samenzout gebruiken'. Hij gaf hen de opdracht niet uit Jeruzalem te vertrekken. Kort daarvoor waren ze dat nog wel; ze waren bijvoorbeeld nog bij het meer van Galilea geweest om te vissen, maar nu gaf Hij hen de opdracht niet uit Jeruzalem te vertrekken, maar te blijven wachten op de belofte van de Vader die jullie van Mij hebben gehoord.

Welke belofte was dat dan? Want Johannes doopte inderdaad in water, maar jullie zullen worden gedoopt in heilige geest, niet vele dagen na deze. Dat was de belofte die op de vijftigste dag – tien dagen later dus – in vervulling zou gaan. Ze zouden gedoopt worden, maar niet in water. Want Hij zegt: "Johannes doopte in water, maar jullie..." Dat is de echte doop. Over de doop in water zeg ik niets negatiefs; we lezen ook van Paulus dat hij zegt dat hij nog een enkele gedoopt heeft, maar hij zegt ook dat het dat niet is. De echte doop, waar het echt om gaat, dat is die doop in heilige geest. Maar jullie zullen worden gedoopt in heilige geest.

Je leest in het evangelie dat Johannes zegt: "Ik doop u in water tot bekering. Maar Hij die na mij komt, die sterker is dan ik – ik ben niet waardig Zijn schoenen na te dragen – Die zal u dopen in heilige geest en in vuur." Dat is trouwens ook nog een verwijzing naar de Pinksterdag, als u het mij vraagt. Feitelijk zegt Johannes: "Ik doop in water," maar als Hij komt, komt de echte christelijke doop. De doop in water is de doop van Johannes, maar de echte christelijke doop is de doop in heilige geest. Hij die na mij komt, Die zal u dopen in heilige geest en in vuur. In Johannes 1 lees je ook dat Johannes zegt: "En zelf wist ik niet van Hem, maar opdat Hij aan Israël zou geopenbaard worden, daarom kwam ik dopen in water." Maar daar wijst de Heer op als Hij zegt: "Blijf in Jeruzalem, want de belofte van de Vader gaat over jullie komen." Namelijk: de heilige geest zal over jullie komen. Jullie zullen gedoopt worden, niet vele dagen na deze.

Over die dingen moeten we het nog maar eens een keer hebben, want de geschiedenis gaat verder. Maar ik zie dat de klok ook verder gaat. Ik stel voor dat we hier maar even afbreken, of onderbreken zo u wilt, en wij pakken gewoon over twee weken, zo God het wil, de draad weer op. Maar houd dit even vast: de veertig dagen dat de Heer hier op aarde was, heeft Hij bewezen de Levende te zijn. Eigenlijk is dat ook die olijftak, die boodschap. Hij leeft, en dat is ook de boodschap waar wij mee leven, nu in 2017. Ik stel voor dat we daar ook een lied over gaan zingen. Ik dacht aan Lied 47, want dat verandert namelijk alles. Het feit dat de Eersteling uit de doden is verrezen, dat verandert niet alleen ons leven vandaag, maar dat geeft ons toekomstvisie. Omdat Hij leeft, ben ik niet bang voor morgen. Omdat Hij leeft, is mijn angst weg.