▶ 00:00 Inleiding: Adieu God en de Verwarring Rond Gods Almacht ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen, vrienden. Goed u hier weer eens te mogen treffen. Ik wil vanmorgen heel graag uw aandacht bepalen bij wat u hier op het scherm ziet geprojecteerd, bij dát thema. Want ik wilde het hebben over het punt dat die beide begrippen 'plan' en 'wil' – Gods plan en Gods wil – nogal eens door elkaar gehaald worden. En wat schetste mijn verbazing toen ik vanmorgen hier binnenkwam? Toen zag ik dat het thema voor vanmorgen zou zijn: 'Gods plan of Gods wet'. Toen dacht ik: dat begint goed, meteen al die verwarring! Maar bij dezen is dat dan even rechtgezet.

Vorige week zondag was er een uitzending van het programma Adieu God. Dat is een serie die de EO al enige jaren uitzendt en waarin bekende Nederlanders voor het voetlicht worden gebracht die inmiddels 'adieu' hebben gezegd tegen God. In de praktijk is het meestal – ik weet niet of u het weleens gezien heeft, maar ik vind het eigenlijk altijd wel een goede serie – zo dat de vraagsteller, presentator Tijs van den Brink, altijd scherpe vragen weet te stellen. Over de antwoorden ben ik wat minder enthousiast, maar daar wilde ik het eigenlijk ook nog even over hebben. In elk geval blijkt vaak dat mensen in dat programma niet zozeer afscheid hebben genomen van God, maar meer afscheid hebben genomen van de kerk. Soms ook heel expliciet.

Dat was afgelopen zondag ook het geval. Ik heb het zondag toen niet direct bekeken, maar later werd ik erop gewezen en toen heb ik het via Uitzending Gemist alsnog eens bekeken. Dat triggerde mij. Ik dacht: dat is misschien wel een aardige binnenkomer voor het onderwerp dat ik vanmorgen graag eens hier in uw midden wil neerleggen. Want – nou ja, het ging er al over – Paul Witteman was de gast. U ziet hem hier op het scherm afgebeeld. Een bekende presentator natuurlijk, die zelf ook altijd heel scherpe vragen weet te stellen. Maar in dit geval moest hij antwoorden geven op de vraag waarom hij gedag heeft gezegd tegen het geloof en alles wat hij daaronder verstaat. Hij heeft een rooms-katholieke achtergrond en dat heeft hij heel hardgrondig van zich geworpen. Het was nogal duidelijk in deze uitzending dat deze man, die doorgaans in mijn optiek altijd heel vriendelijk overkwam, nu nogal eens venijnig uit de hoek kon komen. Je voelde soms ook de spanning aan.

Wat frappant was, is dat hij vertelde dat hij al op jonge leeftijd – eigenlijk al op veertien-, vijftienjarige leeftijd – hele grote twijfels kreeg, of eigenlijk al afstand in zijn hart had genomen van dat geloof. Dat had er ook mee te maken dat hij was opgegroeid met het idee – dat was hem altijd in de kerk verteld – dat de doden niet echt dood zijn, maar op een andere manier voortleven. En ja, dat wilde er bij hem niet in, want de 'dooien' – ik gebruik zijn terminologie – die hij zag, die waren toch echt zo dood als een pier. Dat wilde er bij hem niet in.

Dat bedoelde ik zojuist toen ik aangaf dat de antwoorden van de presentator, in dit geval van de EO dus, wat teleurstellen. Want het had een prachtige gelegenheid geweest om vanuit de Schrift eens te laten zien dat de Bijbel dat net zo zegt: namelijk dat de doden echt dood zijn en niets weten. Maar dat hoorde ik niet. De presentator maakte het er ook niet beter op door te zeggen: 'Ja, in het Oude Testament geloofden ze eigenlijk ook nog niet in de opstanding en wisten ze daar niet van.' Toen dacht ik: ai, ai, ai, tenenkrommend!

Maar nu ben ik nog steeds niet bij mijn punt; soms heb ik even moeite om mijn aanloopje te nemen. Want het grootste probleem dat Witteman in deze uitzending heeft met God, is het feit dat Hij claimt de Almachtige te zijn. Zo heeft hij dat altijd gehoord. En als hij om zich heen kijkt in de wereld, dan ziet hij een puinhoop. Nou, hoe zijn die twee gegevens nou te matchen? Hij noemde het voorbeeld alleen al van de Holocaust. Dit bezwaar komt u uiteraard bekend voor, maar het feit dat hij dit zo naar voren bracht, is toch wel veelzeggend.

Wat zo jammer was, was dat ook in dit geval wederom de presentator van de Evangelische Omroep – ik zeg het expres even zo – totaal niet in staat bleek om hier ook maar enigszins adequaat op te reageren. Want wat deed Tijs van den Brink? Hij probeerde wat afstand te nemen van dat 'Almachtig'. 'God is niet almachtig in die zin...' En toen werd hij meteen weer door Paul Witteman tot de orde geroepen: 'Hallo, jij gelooft toch dat God almachtig is? Ga daar dan niet aan afdoen! Het begrip is volstrekt eenduidig.' Paul Witteman werd toen ook even een beetje giftig: 'Almachtig is almachtig!'

Ja, en toen kwam totaal niet uit de verf dat God werkelijk God is en aan goed en kwaad een plaats geeft. Maar ik weet dat dit waarheden zijn die echt buiten de kerkelijke kaders liggen, dus ik had eigenlijk ook niet zo'n antwoord van Tijs van den Brink verwacht. Maar jammer is het wel. Want dat zijn nu twee dingen die tijdens zo'n uitzending naar voren komen: grote, rationele bezwaren die Paul Witteman heeft tegen het geloof. Hoe mooi en goed zou het zijn geweest als dan het Woord van de Bijbel had geklonken? Als er was gezegd: 'Zo is het.' Kijk, dat had een antwoord geweest.

Of het overtuigend voor Witteman zou zijn, dat weet ik niet. Maar ja, als je het niet hoort, hoe zou je het dan kunnen geloven? De boodschap dat God inderdaad de Almachtige is en een geweldig plan heeft. Dat alles wat er gebeurt – dat kwaad en al die dingen die wij geen plaats kunnen geven... En als ik 'wij' zeg, dan bedoel ik ook gewoon wij mensen, ook wij gelovigen. Er gebeuren zoveel dingen die je niet kunt verantwoorden. Maar het Bijbelse antwoord is ook niet dat wij dat een plaats kunnen geven, maar dat God de Plaatser is. Hij is het die aan alles een plek geeft. Sterker nog: Hij heeft het in Zijn plan opgenomen. Dat kwade is nodig – noodzakelijk kwaad – om dat goede, alomvattende, perfecte doel te bereiken. Kennis van het goede is niet los verkrijgbaar; kennis van het goede komt alleen via en door middel van contrast, door kennis van het kwaad. Dat zijn logische, rationele antwoorden, maar ze werden niet gehoord.

▶ 08:01 Romeinen 9: de Farao en het Verschil Tussen Gods Wil en Gods Bedoeling ↑ hoofdstukken

Laten we eens naar Romeinen 9 gaan, want dat is zojuist voorgelezen. Daarin gaat Paulus ook in op dat machtige Godsconcept, als ik het zo mag noemen. Dat begrip van God die alles een plaats geeft; magistraal wordt dat in deze brief naar voren gebracht, maar met name in Romeinen 9. Er wordt een voorbeeld opgevoerd van de Farao. De Farao, die van Godswege bij monde van Mozes te horen kreeg wat God te zeggen had. U kent de geschiedenis, het is verfilmd, het is zo'n bekend verhaal, dus daar hoef ik nauwelijks op in te gaan. Maar kijk hoe Paulus dit naar voren brengt, juist ook in verband met dat plan van God.

Mozes geeft aan de Farao door wat God te zeggen heeft, namelijk: "Laat mijn volk gaan." En de Farao doet dat niet. Heel uitdrukkelijk niet. Er volgen plagen en op een gegeven moment dreigt hij te bezwijken. Maar dan is het God die vervolgens zijn hart versterkt – er staat letterlijk dat Hij het verhardt, hard maakt – zodat hij "nee" blijft zeggen. Dat is iets heel eigenaardigs. En dan krijg je dat bezwaar, want hoe zit dat nou? Paulus voert een betoog op en hij heeft een denkbeeldige opponent. Hij zegt: "Gij zult nu tot mij zeggen: Ja, wat heeft Hij daar nog aan te merken? Want wie wederstaat Zijn wil?"

Kijk, als God tegen de Farao zegt bij monde van Mozes: "Laat mijn volk gaan," en de Farao zegt "nee", en op een gegeven ogenblik dreigt hij te bezwijken onder de druk, wat doet God dan? Hij versterkt, Hij verhardt zijn hart zodat hij "nee" blijft zeggen. Maar dan kun je de vraag stellen: maar wat heeft God daar nog aan te merken? Dan doet hij toch precies wat Hij wil? Over die verwarring van Gods plan en Gods wil is dit een schitterend voorbeeld. Nou ja, "schitterend" tussen aanhalingstekens, want het is eigenlijk toch wel heel kwalijk. Waarom? Ik heb het in deze tekst ook meteen even doorgestreept, want hier staat in de gangbare vertalingen: "Want wie wederstaat" – of letterlijk in de voltooide vorm: "wie heeft wederstaan" – "Zijn wil?"

In het Grieks staat hier echter het woordje boulema. Ik zeg het eventjes om straks ook onderscheid te kunnen maken, zodat we die twee even heel duidelijk naast elkaar kunnen neerzetten. Er staat het Griekse woordje boulema en dat betekent raad of bedoeling. Zo wordt het ook meestal weergegeven, alleen hier heeft men het vertaald met "wil". Kijk, en dat is buitengewoon verwarrend. Want zoals de vertaling het nu wil voorgeven, zou de Farao Gods wil niet hebben weerstaan. En dat is niet waar. De Farao weerstond Gods wil juist wel! De wil van God was heel duidelijk en ook heel kort: "Laat mijn volk gaan." Dat was Gods wil. Heeft de Farao Gods wil weerstaan? Jazeker! Heel duidelijk zelfs.

Maar nu iets anders. Dat is niet wat Paulus hier zegt, of de denkbeeldige opponent hier zegt. Er staat: "Want wie heeft Zijn bedoeling weerstaan?" Dat is wat er staat. Zijn raad, Zijn intentie. En die heeft de Farao inderdaad niet weerstaan. Die kende hij trouwens ook helemaal niet. Hij wist alleen van Gods wil en die heeft hij weerstaan. Kan je Gods wil weerstaan? Ja, wis en waarachtig! En er gebeurt zelfs bijna niet anders. We zingen ergens in een lied en daar heb ik soms wel wat moeite mee met de tekst – ook hier moeten we de hand in eigen boezem steken: "Het gaat alles in deze tijd naar Uw wil." Is dat zo? Nee, het gaat alles naar Zijn plan. Dat is correct. Maar naar Zijn wil? Nee.

Ik zal u vertellen, ik neem u even mee naar Exodus 4. God had al tegen Mozes gezegd hoe het zou gaan toen Hij hem riep, dus voordat hij ooit de gang had gemaakt naar de Farao. Dit was bij de roeping van Mozes en voorafgaand aan zijn gang naar het paleis en het domein van de Farao. De Heer zei tot Mozes: "Nu gij gaat terugkeren naar Egypte, zie toe dat gij voor het aangezicht van de Farao al de wonderen doet die Ik in uw macht gesteld heb." Mozes kreeg het vermogen en de autorisatie van Godswege om dat te doen. Maar er staat vooraf dus al: "Ik, God Zelf, de Heer, zal zijn hart verharden zodat hij het volk niet zou laten gaan."

Kijk, dat wist Mozes al op voorhand. Mozes wist dus al dat de Farao niet zou luisteren en, sterker nog, dat God hem daartoe ook in staat zou stellen om niet te luisteren. Dat is iets heel eigenaardigs, want dan krijg je dus het onderscheid tussen Gods wil en Gods bedoeling. Gods wil kende de Farao, maar Gods bedoeling kende Mozes op voorhand. De Farao kreeg dat helemaal niet te horen; dat was helemaal niet voor zijn oortjes bestemd. En waarom? Wel, daar zullen we het zo over hebben. Maar ziet u het verschil tussen Gods wil en Gods bedoeling? Gods bedoeling kende Mozes. Zijn raad. Zijn intentie.

Ik neem u weer even mee terug naar Romeinen 9, naar een vers dat daaraan voorafgaat, vers 17. Want het Schriftwoord zegt tot de Farao – en nu wordt er weer uit Exodus geciteerd, eigenlijk uit diverse schriftplaatsen trouwens: "Daartoe heb Ik u doen opstaan..." Dat wordt dus tegen de Farao gezegd, of van de Farao gezegd. Daartoe! Dat is dus de bedoeling: "...opdat Ik in u Mijn kracht zou tonen en Mijn naam verbreid zou worden over de hele aarde." Daarom!

Kijk, een Farao die "nee" zei, was heel bruikbaar voor dat doel. Daarvoor was het nodig dat God Zijn wil bekendmaakte. Daar was ook een weerspannige Farao voor nodig die zei: "nee". En daar was ook voor nodig dat, als hij zou bezwijken onder de enorme druk, hij alsnog inderdaad van Godswege de kracht zou krijgen en verhard of versterkt zou worden. Waarom? Wel, omdat Gods intentie was dat Hij Zijn kracht zou demonstreren. En zelden in de geschiedenis is zozeer Gods kracht publiekelijk gedemonstreerd als juist bij die gelegenheid. Waarom? Omdat de Farao "nee" zei tegen wat God tegen hem gezegd had en wat hij zou moeten doen. Ziet u hoe wonderlijk dat is?

Maar het geweldige is, beste mensen: wij hebben één God. Dat wil zeggen: Eén die alles plaatst. Wat je ook doet en wat er ook gebeurt, hoe je ook je vuisten balt naar de hemel, het past allemaal in Zijn plan. Daar val je nooit buiten, wat er ook gebeurt. Dat is geweldig! En zelfs als je tegen Zijn wil ingaat, dan is dat nog niet tegen Zijn raad. Aan die God valt niet te ontkomen. Dat is de ene God van de Bijbel die nooit mistast. "Een sterke hand," zingen we ergens in een lied, "een sterke hand die nooit heeft misgetast." Bij Hem gaat er nooit iets mis. Dat wat Hij zich voorneemt, gebeurt.

God heeft een plan. Een plan van de aeonen, zoals dat in Efeze 3 genoemd wordt. Een voornemen. En Hij verkondigt – er staat in Jesaja, ook zo'n man die zo geweldig die godheid van God etaleert en beschrijft: "Ik verkondig van den beginne de afloop." Ja, waarom? Nou, er is maar één God. Er is er maar één die alles beschikt, dus daar kan helemaal niets tegenin gebeuren. Dat kan niet. Daarom kan Hij het ook: Hij heeft het script in handen en op voorhand staat het einde al volstrekt vast. Daar valt niet aan te morrelen, zo is het. Kijk, dat is rotsgrond waar je op staat, dat kan niet missen.

Ik neem u nog mee naar een andere schriftplaats: Efeze 1. Daar zie je trouwens heel mooi dat verschil tussen Gods plan, Gods bedoeling, Gods intentie en Zijn wil. Efeze 1 vers 11 – allemaal enen, dat is ook wel mooi en makkelijk te onthouden. Het gaat over die Ene "die naar het voornemen van Hem, die in alles" – daar staat het al – "werkt, inwerkt naar de raad van Zijn wil."

En letterlijk, dat woordje raad, dat is hier de bedoeling. Waar we het in Romeinen 9 vers 19 ook over hadden — weet u wel, daar werd het dan weer vertaald met ‘wil’. Maar stel je voor dat ze het hier op dezelfde wijze hadden vertaald als in Romeinen 9, dan had er hier moeten staan: ‘naar de wil van zijn wil’. Ja, dan krijg je onzin natuurlijk. Nee, er staat: naar de raad, naar de intentie, naar de bedoeling van Zijn wil.

Kijk, en dat is een ander Grieks woord: thelema. Die twee moet je heel goed uit elkaar houden. Gods plan wordt nooit weerstaan. En zoals vader Odezee bij herhaling zei: hij weerstond Gods wil en vervulde daarmee Gods raad. Want die heeft nooit iemand weerstaan. Zo kolossaal, zo geweldig, magistraal!

Maar ook: hoe belangrijk is het om dat verschil te zien en die twee niet door elkaar te halen. En dat doe je heel gemakkelijk. Ook mensen die dit onderscheid wel kennen, hoor ik bijvoorbeeld zeggen als ze een keuze moeten maken in hun leven: “Ach, wat maakt het eigenlijk uit, het is alles uit God.” En daarmee bedoelt men dat het eigenlijk elke keuze rechtvaardigt.

Maar ik zou het haast een wisseltruc noemen. Nou ja, dat is niet helemaal juist natuurlijk, want daarmee zou ik suggereren alsof men dat zo bedoelt, maar er vindt wel — misschien onbewust — een verwisseling plaats van twee hele belangrijke dingen. Men suggereert: omdat het allemaal Gods plan is, zou het ook Gods wil zijn. Nou, echt niet! Dat zijn twee dingen die je goed uit elkaar moet houden. Ik zal u nog een voorbeeld geven.

▶ 20:49 Spreuken 16 en 25: Alles Dient Zijn Doel en Gods Verborgen Wegen ↑ hoofdstukken

Spreuken 16 vind ik een hele mooie uit het Oude Testament. Vers 4 moet u eigenlijk uit uw hoofd kennen. Nou ja, u moet niets, maar ik kan het u wel aanbevelen, want het staat er werkelijk glashelder: "De HEERE heeft alles gemaakt voor Zijn doel." En wat bedoelt hij met 'alles'? Dan bedoelt hij ook echt alles. Zelfs de goddeloze voor de dag des kwaads. Is die goddeloze dan aan het doen wat God wil? Een goddeloze is juist iemand die niet buigt voor Gods wil; dat is precies wat hem goddeloos maakt. En is die dag des kwaads wat God wil? Nee, dat staat hier ook niet. God heeft alles gemaakt voor Zijn doel, en niets, werkelijk niets – zelfs die goddeloze die goddeloos handelt en die dag des kwaads – is uitgezonderd. Het is allemaal integraal onderdeel van dat plan, van dat doel van God. Dat kun je never nooit missen. En dat is niet de eer van de mens, dat is Zijn eer. Het is Zijn eer dat Hij met werkelijk alles een doel heeft. Niet alles is de bedoeling, maar alles heeft een bedoeling. Niet alles is de raad van Zijn wil, maar alles gaat wel naar de raad van Zijn wil. Dat zijn subtiele verschillen waarbij je zomaar over je woorden struikelt, dus laten we ons gewoon houden aan de taal van de Schrift. Maar geef God de eer dat Hij alles gemaakt heeft voor Zijn doel. Dat is zo belangrijk.

Er zijn ook dingen die helemaal niet voor iedereen bestemd zijn. Neem bijvoorbeeld Gods bedoelingen met de farao. De farao was daar helemaal niet van op de hoogte en die bedoelingen waren ook niet voor hem bestemd. Maar God wist ervan en Hij heeft dat ook gedeeld. In Spreuken 25 vers 2 staat nog zo'n mooie tekst die u zou moeten onthouden: "Het is Gods eer een zaak te verbergen, maar de eer der koningen een zaak uit te vorsen." Het gaat mij nu even om dat eerste deel: het is Gods eer een zaak te verbergen en het niet voor iedereen direct duidelijk te maken. Dat ligt niet zomaar op straat. God verbergt dingen. De grootste, machtigste en heerlijkste dingen van vandaag zijn stuk voor stuk verborgen. Dat haalt de krant niet, de nieuwsredacties vinden het niet en het ligt niet op straat. Men hoort er niet van; het onttrekt zich volledig aan de camera's. Eigenlijk is alles wat God vandaag doet verborgen. Ik zou dat kunnen verduidelijken aan de hand van de brieven in het Nieuwe Testament: Gods werk is verborgen, ons leven is verborgen en Christus, die ons leven is, is verborgen. Het wachten is op het moment dat het openbaar wordt, maar vandaag is alles verborgen – het is Gods eer.

Een heleboel mensen vragen weleens: "Als het allemaal zo duidelijk is wat je naar voren brengt uit de Schrift, waarom weet ik dat dan niet? Waarom is het evangelie dat je uiteenzet niet veel bekender?" Dan denk ik vaak aan Spreuken 25:2. Het is Gods eer een zaak te verbergen. Tegelijkertijd is het heel koninklijk – royaal bedoel ik – om het uit te vorsen. In de Schrift is het namelijk allemaal te vinden. Dat is het mooie: ondanks dat het verborgen is, is het wel te checken en na te speuren. U ziet dat ik van de ene schriftplaats naar de andere ga om de waarheid zo breed mogelijk uiteen te zetten. In Genesis 18, voorafgaand aan de verwoesting van Sodom en Gomorra, lees je in vers 17 dat de HEERE dacht: "Zou Ik voor Abraham verbergen wat Ik ga doen?" Ik zei al dat er dingen zijn die niet voor iedereen bestemd zijn, maar voor bepaalde mensen wel. God zegt hier: "Ik ga dat niet verbergen voor Abraham, mijn vriend." Abraham wordt de 'chaver', de geliefhebber, de vriend van God genoemd, en die verborgenheden deelt God met sommigen. Niet met iedereen.

Ik kom zelf uit een reformatorisch nest en vroeger in de kerk zongen wij Psalm 25. Ik weet zeker dat er mensen in de zaal zitten die die psalm zelfs nog uit hun hoofd kennen: "Gods verborgen omgang vinden zielen waar Zijn vrees in woont." Kunt u me aanvullen? "'t Heilgeheim wordt aan Zijn vrienden, naar Zijn vreêverbond, getoond." Het is oud-Nederlands, dat weet ik, maar het is prachtig. Dit is de berijmde versie, maar de kern vindt u in de Psalm zelf terug: Gods verborgen omgang is voor hen die Hem vrezen. Het heilgeheim, de geheimen van het heil en van wat God te melden heeft, deelt Hij niet zomaar met iedereen – dan zou het immers geen geheim meer zijn. Hij deelt het met Zijn vrienden. Abraham was zo iemand; hij wist ervan. Lot trouwens niet. Maar goed, dat is een ander verhaal.

Ik neem u nog mee naar Psalm 103, waar dit in vers 7 ook zo mooi wordt uiteengezet: "Hij maakte Mozes Zijn wegen bekend, de kinderen Israëls Zijn daden." Let eens op dat verschil. De kinderen van Israël – en de Egyptenaren trouwens ook – werden bekendgemaakt met Gods daden. Die waren nogal evident, voelbaar en zichtbaar; daar was geen ontkomen aan. Maar er staat iets bij: God maakte aan Mozes Zijn wegen bekend. Ik heb expres dat plaatje van een wegenkaart erbij gedaan. Mozes wist van de route. God maakte aan Mozes vooraf Zijn wegen bekend. Hij zei: "Jij gaat naar de farao en zegt: 'Laat Mijn volk gaan'." Dat was het. Maar God wist meer en dat zei Hij ook tegen Mozes: "De farao gaat niet luisteren, en als hij dreigt te bezwijken, zal Ik zijn hart verharden." Kijk, dat zijn Gods wegen, de routekaart. Dat deelt God niet met iedereen. De farao wist Gods wil, Israël werd bekendgemaakt met de daden, maar Mozes wist van Gods wegen. Een prachtig onderscheid.

▶ 29:51 Wat Is Gods Wil? (deel 1): Onze Heiliging ↑ hoofdstukken

En dan wil ik u nog naar twee schriftplaatsen meenemen in het Nieuwe Testament. Want ik zei al: heel gemakkelijk wordt dat plan van God en Zijn voornemen, en het feit dat Hij alles een plaats geeft, gebruikt als een vrome smoes. Helaas, zo gaat dat. De kostbaarste waarheden worden misbruikt. Dat kan ook met deze waarheid: dat God God is en dat alles in Zijn plan past. Dat is zo geweldig, dat geeft Hem de eer. Maar het kan gebruikt worden als een excuustruus om je eigen wil te doen en je niks van Hem aan te trekken.

Wat is Gods wil? Kijk, het komt er eigenlijk op neer: als je niet luistert naar Gods wil, dan heb je feitelijk – mag ik het even plat zeggen? – geen barst te maken met Zijn bedoelingen. Daar gaat je helemaal niks aan. Zijn plannen deelt Hij met Zijn liefhebbers, met degenen die van Hem houden en die zich voegen naar Zijn wil. Dáár deelt Hij Zijn plannen en Zijn voornemens mee. Nou, wat wil God nu concreet? Kijk, als je praat over Gods plan en Gods bedoelingen: ja, daar past alles in. In feite is Gods plan geen richtingaanwijzer. Ik bedoel hiermee te zeggen dat het je niet vertelt welke keuze je moet maken, want ongeacht wat je ook kiest, het is allemaal in Gods plan. Dus als je zegt: "Ja, ik moet een bepaalde keuze maken, laat ik het zó maar doen, want dat past wel in Gods plan," dan is dat nogal wiedes. Het is eigenlijk zelfs onlogisch als je het zo zegt. Want ongeacht wat je ook doet, het zal toch in overeenstemming zijn met de raad van Zijn wil. Daar is namelijk geen ontkomen aan. Maar dat is ook niet de vraag die voor ons primair geldt. De vraag is: wat is Zijn wil? Wat is nu Zijn wil?

Nou wil ik twee voorbeelden geven. Dat is eigenlijk een onderwerp apart, maar ik wil die twee toch beide de rechtmatige plaats geven op een ochtend als deze. Want dit is, zegt Paulus in 1 Thessalonicenzen 4 vers 3: "Want dit wil God." Letterlijk: "Dit is de wil van de God." Ik hou van dat bepaalde lidwoord: de God. Namelijk die Ene, u weet het wel. God, niet een godje, nee: de God. En wat wil God nu van ons? Dit schrijft Paulus, leermeester van de natiën – ik laat het straks nog zien. Wat schrijft hij nu over Gods wil? Hij zegt: "uw heiliging". Wat is dat? Nou, heiliging wil gewoon zeggen dat je bent apart gezet voor de God. Heiliging betekent in feite niet zozeer dat je afgezonderd bent van, maar het is positief: je bent afgezonderd tot, namelijk voor Hem. En wij zijn feitelijk – degenen die geloven en die vandaag overtuigd zijn door Hem – ja, die zijn daarmee op zich al "apartelingen". Je wordt apart gezet met de bedoeling er voor Hem te zijn.

En weet u wat het geweldige is? Als Hij jou roept, dan geeft Hij jou ook alles wat je nodig hebt om die roeping te vervullen. Hij roept, maar Hij bekwaamt ook. Hij geeft je wat je nodig hebt. Dat is toch geweldig? En dat is dus ook Zijn eer weer. "Dit wil God: uw heiliging." Dat wil zeggen dat je beseft: ik ben van Hem. En dat is het enige wat in het leven telt. Het fijne van een gelovige zijn is: je gelooft Hem, en dan is er nog maar één ding wat telt, en dat is Hij. De rest is ten opzichte van dat allemaal flauwekul. Zo absoluut. Er is maar één uit wie, door wie en tot wie alles is. Als ik Hem nu heb leren kennen en Hij heeft mij geroepen, dan zeg je: "U bent voor mij." En dat wil zeggen – ja, Hij roept, maar waarom? Omdat Hij een plan met jou heeft, omdat Hij je vandaag wil gebruiken als een instrument in Zijn handen, zodat je ingezet kunt worden. En wat wil God nu? Dat we er voor Hem zijn. Alsjeblieft Heer, gebruik me maar. "Dit wil God: uw heiliging." Eigenlijk is dit ABC, dat is logisch. Denk even na en je kunt je niet onttrekken aan dit soort ijzeren logica. Dit wil God: uw heiliging. Ja, duh, als ik Hem ken, dan is dat juist: ik ben apart gezet.

Er staat hier trouwens nog iets bij. Ik kon net de zin niet eindigen, daarom voeg ik het eraan toe of lees ik verder: "...dat gij u onthoudt van..." – afstand neemt van – "...de hoererij." Weet u wat dat is? Nou, dat is weer een heel ander onderwerp natuurlijk. Maar hoererij – het Griekse woord is porneia. Dat herkent u natuurlijk onmiddellijk. Porneia, dat betekent... ons woordje "porno" is daarvan afgeleid, maar eigenlijk is porno wat anders. Het is niet alleen maar kijken naar seks of zo. Nee, porneia wil zeggen dat je één vlees bent met iemand anders dan je eigen man of vrouw. Dat is porneia. Ja, ik heb er ook nog de "bonnetjes" bij gedaan voor degenen die niet meteen overtuigd zijn; dan kunt u dat in 1 Korinthe 6 of in Genesis 2 al zien. Want het was er al van den beginne. God zei, toen Hij de vrouw gecreëerd had – "maninnen" toen nog: "Een man zal zijn vader en moeder verlaten, zijn vrouw aanhangen, en die twee, de man en zijn vrouw, zullen tot één vlees zijn."

Nou, dat is het idee: man en zijn vrouw, één vlees. Dat wil zeggen: lichamelijke eenwording, seksuele gemeenschap of hoe dat maar heten mag. Feitelijk heeft het ook nog te maken met het mannelijke en het vrouwelijke: de zaadcel en de eicel die één worden in het kind dat voortkomt. Dat is dat ene vlees. En Paulus zou er nog aan toevoegen in Efeze 5: "Deze verborgenheid, mensen, is groot. Giga!" Ik zeg het met het oog op Christus en de Ekklesia. Maar zo diep gaan we nu even niet. Dit is porneia, dat is duidelijk.

Kijk naar de hele wereld. Men zegt dan dat het modern is om er anders tegenaan te kijken, maar dat is natuurlijk leuterkoek. Het is helemaal niet modern, want duizenden jaren geleden had men ook al losbandige ideeën en had men helemaal geen benul van trouw. Dus met modern heeft het niks te maken. Maar als je gewoon weet zoals het van den beginne is, dan weet je: een man is bestemd voor zijn vrouw en zij zijn tot één vlees. Is dat modern? Nee, het is niet modern; het is zo oud als de weg naar Rome. Sterker nog, het is zo oud als de mens zelf. Zo is het. Het demonstreert trouw. Dat is wat God wil. Dat is gewoon een voorbeeld, het is niet moeilijk. Als je rekent met wat Hij zegt, dan is dat waarheid. Ik heb nog een voorbeeld.

▶ 37:56 Wat Is Gods Wil? (deel 2): de Redding van Alle Mensen ↑ hoofdstukken

We kijken naar 1 Timotheüs 2, over wat God wil. Dit is goed en aangenaam voor God, onze Redder. Eigenlijk had je dat voorafgaande vers er dan ook nog even bij moeten lezen natuurlijk; daar wordt gesproken over voorbeden en dankzeggingen doen voor alle mensen, voor alle hoge plaatsen, de overheden die boven ons staan. En dan staat er waarom dat nou zo ideaal is, waarom dat zo voortreffelijk is. Het is goed en welkom voor God, onze Redder. Hij is onze Redder. Jawel, de onze, wij die geloven. Maar zegt Paulus er meteen bij in vers 4: Die wil dat alle mensen gered worden.

En sterker nog, twee hoofdstukken later lees je dat hij zegt... Hij wil dat, want ik weet natuurlijk dat mensen zich daaraan proberen te onttrekken. En dan bedoel ik mensen... en dan heb ik het eigenlijk over diezelfde omroep bijvoorbeeld als waar ik het zojuist over had. Want ja, dit is allemaal... dat hoor je niet: Gods wil. Kijk, Gods wil kan nu weerstaan worden, maar er komt een moment dat Gods wil niet meer weerstaan kan worden. Zijn wil zal geschieden. Gods wil triomfeert. Als je niet gelooft dat er één God is, en denkt dat de mens eigenlijk ook een godje is die een vrije wil heeft, en als die niet wil, dan zegt God: "Sorry, dan maar niet", dan heb je dus niet één God, dan heb je miljarden godjes.

Nou, gefeliciteerd. Het geweldige is juist: er is één God die wil dat alle mensen gered worden en Hij is ook een Redder van alle mensen. Dat is een duidelijke Bijbelse waarheid. Kijk, wat wil God nou? Nou, dat. En Hij wil nog iets, namelijk dat mensen dat zouden beseffen. Tot erkentenis of letterlijk tot besef, epignosis. Dat ze dat niet alleen zouden weten, maar echt daaroverheen ook zouden beseffen — van mijn part: tot erkentenis van de waarheid komen. In ieder geval die waarheid dat Hij God is en dat Hij wil dat alle mensen gered worden. Dat wil God en het is ook Zijn plan trouwens. Maar wat wil God nou? Nou dit: dat we dat weten, dat we dat zouden beseffen, deze waarheid.

Paulus gaat gewoon verder. Na 1 Timotheüs 2 vers 3 en 4 gaan we nu naar vers 5. Want, zegt hij, er is één God. Daarom. Trouwens ook één middelaar, de brug die de verbinding aanbrengt tussen God en mensen. En wie is dat dan? Dat is de mens Christus Jezus. Ik hou van... dit is een soort mission statement van Paulus. Kijk, dit is waar het nou allemaal om gaat: dat te vertellen. De hele wereld, die heidenwereld bekendmaken met die ene God en die ene wil van Hem. En die mens Christus Jezus, die heeft Zich gegeven tot een losprijs voor allen. Diezelfde "allen" die in vers 3 genoemd werden. God wil dat alle mensen gered worden. De prijs is betaald. Wat is het toch geweldig, mensen!

En hoe wordt deze waarheid juist door degenen die geacht worden het door te geven, bestreden? Dat is vreselijk. Dat is echt vreselijk. En je zegt: "Ja, dat is toch ook naar Gods plan?" Ja, dank je de koekoek natuurlijk. Maar Gods wil is duidelijk, dat is dit. En daarom kan ik er soms ook boos om worden, heel erg boos om worden, als dat er zo duidelijk staat en men weerstaat het. Ik weet het, het is naar Gods plan. Maar dit is wat God wil: dat dit verteld zou worden. Dit is de blijde tijding. Elk van die miljarden mensen, kinderen. En of ze nou vaarwel hebben gezegd tegen de kerk of niet... Zo wordt, denk ik dan. Als je dit niet hoort, wat moet je daar dan zoeken?

De prijs is betaald voor alle mensen. Voor al die miljarden mensen. Ze zijn het eigendom van Christus Jezus. Zo staat het er. Hij betaalde de prijs opdat ze verlost zouden worden. Dus één God, één middelaar en die prijs is universeel. Ziet u, er is één en één voor allen. Dat moet één vrouw toch hier helemaal wel aanspreken als ik het zo zeg: één voor allen en allen voor één.

En zegt Paulus er dan nog bij — ik had het over een mission statement, en dat is het laatste wat ik wil noemen: "Ik ben daartoe als een heraut." Maak het bekend! Ja, het is de waarheid. "Ik ben daartoe als een heraut en bovendien als een afgevaardigde gesteld." Dat wil zeggen: hij is geroepen, hoogstpersoonlijk door Christus Jezus in zijn kladden gegrepen. Paulus wilde niet, nee, maar God wilde het. Gods wil heeft hem overruled, overweldigd, zegt hij in dezezelfde brief trouwens. Gods genade heeft mij overweldigd. Dat is trouwens ook... nou ga ik iets aardigs zeggen over onze calvinistische vrienden. Die noemden dat dan de onwederstandelijke wil Gods. Dat is zo. Ik zou dan zeggen: het is het onwederstandelijke plan van God, de bedoeling van God. Maar het is inderdaad onwederstandelijk.

En Paulus is geroepen als een heraut, als een afgevaardigde. Hij zegt: "Ik spreek waarheid, geen leugen. Denk erom." Als een leermeester van natiën in geloof en waarheid. Kijk, als je de waarheid kent, als je bent geroepen, dan ken je Gods wil. En dan weet je: dit is Gods wil. Dit moet uitgedragen worden, dit moet bekendgemaakt worden. Dit is de missie. Dit is waartoe we geroepen zijn. En Paulus, de boodschap van de apostel van de natiën, dat is vastgelegd in de Schriften. Zwart op wit. Maak het bekend. Paulus zegt: "Ik ben daartoe gesteld." En als je die waarheid ook kent in geloof en waarheid, wat doe je dan? Nou, dan mag je het naspreken en Hem zo de eer geven die Hem waarlijk ook toekomt.