▶ 00:00 Inleiding: de Hebreeuwse Kalender en het Loofhuttenfeest ↑ hoofdstukken

Goedemorgen, vrienden, dames en heren, jongens en meisjes. Ik ben blij dat ik vanmorgen weer eens in uw midden mag wezen. Terwijl het vandaag 7 oktober is, gaan we het hebben over de achtste dag. Daar is een hele goede reden voor, en dat zal ik u toelichten. Maar dan moet ik u even meenemen naar de Hebreeuwse kalender. Degenen die een klein beetje op de hoogte zijn van de Joodse gebruiken en van de Joodse kalender, die weten dat de afgelopen weken erg in het teken stonden van hoogtijden en feesten.

Het was een tweetal weken geleden dat de Joodse nieuwjaarsdag werd gevierd. Een tiental dagen later, afgelopen woensdag een week terug, was het Grote Verzoendag en vorige week zondag begon het Loofhuttenfeest. Dat Loofhuttenfeest, in het Hebreeuws heet dat Sukkot, duurt zeven dagen. Vandaag is de zevende dag. Het is een beetje lastig, want de Hebreeuwse kalender verwisselt altijd van dag en datum in de avond. Daarom is het soms een beetje lastig communiceren, maar in elk geval begon op zondagavond inderdaad het Loofhuttenfeest.

Vandaag is de laatste dag van het Loofhuttenfeest, van Sukkot, waarin Israël zeven dagen lang herinnerd wordt aan de woestijnreis. Dat is terugdenkend, maar ook vooruitziend naar het grote Messiaanse Rijk, want daar heeft het Loofhuttenfeest alles mee te maken. Zeven dagen lang viert men werkelijk feest. Dat wordt in de Bijbel altijd heel sterk benadrukt. Het is absoluut het meest feestelijke feest, echt een heel feestelijke hoogtijd op de kalender van God. Het wordt ook niet voor niets de Hoogtijden des HEEREN genoemd. Het zijn Zijn dagen; Hij heeft ze allemaal ingesteld.

Vandaag is de zevende dag, de laatste dag van het Loofhuttenfeest. Maar waarom heb ik het dan vandaag over de achtste dag? Wel, dat is omdat dat feest vervolgens wordt afgesloten met nog een achtste dag. Dat is niet meer het Loofhuttenfeest, maar dat wordt specifiek de achtste dag genoemd. En dat speelt een grote rol in de Bijbel. Ik wil u vanmorgen meenemen, zowat bij elkaar sprokkelend in de Schrift — en ik ben daar allesbehalve compleet in — om wat gedachten mee te geven en dingen te delen over die achtste dag. Het is namelijk een hele bijzondere dag, alleen al qua telling.

Voordat ik dat doe, wil ik eerst wat vertellen over die kalender van Israël. In de eerste maand, in de lente — Aviv heet dat in het Hebreeuws, of Nisan — heb je op de veertiende dag het Pascha. Dan wordt er een lam geslacht. Dit is, zo zeg ik er meteen bij want ik wil hier niet te diep op ingaan, ook de dag geweest dat de Heer Jezus als Lam Gods stierf. Precies op die dag. Veertienhonderd of vijftienhonderd jaar daarvoor was die dag al gefixeerd door God op Zijn kalender. Vandaar dat het de Hoogtijden des HEEREN zijn. God wist het uiteraard. De Heer voorziet, en dat betekent niet alleen dat Hij geeft wat nodig is, maar dat Hij het ziet vanaf het begin. Hij verkondigt van den beginne reeds de afloop.

Op de veertiende dag had Hij aan Israël al gezegd: op de veertiende van de eerste maand is het Pascha. Vervolgens begint op de vijftiende het feest van de Ongezuurde Broden. Dat is de eerste dag dat de Heer Jezus in het graf lag. En dan kreeg je ergens in die week — waarvan geen datum wordt genoemd, maar er staat 'daags na de Sabbat' — de dag van de Eerstelingsschoof. Op die dag verrees de Heer uit het graf. Zo zie je dat in die eerste maand de grote hoogtijden van Israël precies samenvallen met de hoogtijden in de heilshistorie; ze houden direct verband met de eerste komst van Christus. Hij stierf, Hij werd begraven, Hij lag in het graf en Hij verrees uit de doden, daags na de Sabbat, op de dag dat Israël het feest vierde van de Eerstelingsschoof van de gerstoogst.

In de derde maand, zeven weken verder gerekend, had je het Wekenfeest, bij ons beter bekend als het Pinksterfeest. Er zitten precies zeven weken tussen deze dagen. Men moest vanaf de dag van de Eerstelingsschoof een week van weken tellen, dat wil zeggen zeven keer zeven dagen. Het getal zeven speelt altijd weer een grote rol als er in de Bijbel geteld wordt.

Vervolgens gaan we een paar maanden verder naar de zevende maand, waar weer een aantal hoogtijden plaatsvinden. Je hebt hoogtijden in de eerste maand en hoogtijden in de derde maand. In de zevende maand heb je op de eerste dag de Dag van het Bazuingeschal, de Joodse nieuwjaarsdag. Ik ga u nu niet uitleggen waarom de Joden nieuwjaarsdag op de eerste van de zevende maand vieren, want dat is een apart verhaal, maar het is wel zo. Dat is de Dag van het Bazuingeschal.

Om meteen de betekenis te duiden: de eerste maand houdt verband met de eerste komst van Christus, en de zevende maand houdt verband met de voltooiing van de komst van Christus, oftewel wat wij Zijn wederkomst noemen. Dat begint met de Dag van het Bazuingeschal. Vervolgens krijg je op de tiende van deze maand de Verzoendag, Yom Kippur. En dan nog een paar dagen later begint het feest waar we het over hadden: het Loofhuttenfeest, Sukkot. Dat duurt zeven dagen lang, vanaf de vijftiende van die maand tot en met de eenentwintigste.

Vandaag, op dit moment, is het dus 21 Tishri, de eenentwintigste dag van de zevende maand. Volgt u het allemaal nog een beetje? Ik heb geprobeerd het zo overzichtelijk mogelijk weer te geven, want het valt niet mee om dat in een paar minuten te vertellen. Maar als u in elk geval begrijpt: die eerste maand houdt verband met de eerste komst van Christus, die zevende maand houdt verband met Zijn terugkeer en de voltooiing van Zijn komst. Wat daartussen ligt, heeft te maken met wat er tussen de eerste en de tweede komst van Christus plaatsvindt, namelijk de verzameling van de eerstelingen van de tarweoogst. Het is vandaag dus de 21ste Tishri, de laatste dag van het Loofhuttenfeest, van Sukkot, en die hoogtijden worden als volgt beschreven.

▶ 08:19 Simchat Torah: de Achtste Dag als een Volkomen Nieuw Begin ↑ hoofdstukken

Leviticus 23 is een heel overzichtelijk hoofdstuk; dat moet u echt in gedachten houden en in uw oren prenten. Daar staan alle hoogtijden keurig op een rijtje, van de Sabbat tot en met de zeven hoogtijden van Yahweh. Het is natuurlijk niet toevallig dat het er precies zeven zijn. In het 39ste vers van dat hoofdstuk staat: "Toch op de vijftiende van die zevende maand, wanneer gij de opbrengst van uw land inzamelt..."

Ik moet hierbij opmerken dat men in de eerste maand de gerst verzamelde en in de derde maand de tarwe. In de zevende maand, in september of oktober — dat wisselt per jaar — zamelt men de druiven (de wijnoogst) en de olijven in. Houd die olijven vooral even vast, want daar kom ik straks nog op terug. Wanneer u dus de opbrengst van het land inzamelt, de druiven en de olijven, zult u zeven dagen het feest van de Heer vieren. Op de eerste dag zal er rust zijn en — daar komt het — op de achtste dag zal er rust zijn.

Die achtste dag hoort eigenlijk niet meer bij het Loofhuttenfeest, want dat feest duurt precies zeven dagen. De achtste dag is in wezen een volkomen nieuw begin, maar hij is er wel direct aan gekoppeld. Dat is heel eigenaardig; je ziet in de Bijbel heel vaak dat de zevende en de achtste dag alles met elkaar te maken hebben. De zeven is het getal van volheid. Als we kijken naar de telling: de eerste dag is de vijftiende, en dan volgen de zestiende, zeventiende, achttiende, negentiende, twintigste en de eenentwintigste. Dat is de zevende dag. Vanavond bij zonsondergang wordt op de Joodse kalender die zevende dag weggetikt en breekt de achtste dag aan.

Het is een grote dag. In Israël heet die dag Simchat Torah. In de diaspora valt het nog een dag later, maar we gaan het niet ingewikkelder maken dan het is. Simchat Torah betekent 'Vreugde der Wet'. Het is een buitengewoon blijde dag waarin men zich verheugt in de Torah. Ik zeg het expres zo, want wij linken het begrip 'wet' meestal niet aan vreugde, maar Torah is godsonderwijzing. Ik ben ervan overtuigd dat dit alles te maken heeft met de toekomst, met het Messiaanse Rijk en wat daarna komt. Dan zal Israël werkelijk gaan verstaan wat de Torah behelst en waar het allemaal om gaat. Het is niet iets wat opgelegd wordt, maar het heeft te maken met dat wat God doet, wat Hij voorzegd en beloofd heeft en wat Hij realiseert. Dat is pure, werkelijke vreugde waarin je je echt kunt verblijden.

Dat is de achtste dag: een heel nieuw begin. Ik wil op een aantal schriftplaatsen wijzen waarin de achtste dag een rol speelt. Dit is inmiddels het tweede voorbeeld; ik noem er vandaag in totaal vier. Ik heb u er nu op gewezen dat de achtste dag de appendix is, het aanhangsel en de 'grootdag' na het Loofhuttenfeest. Maar ik zal u op nog een voorbeeld wijzen.

▶ 12:35 Leviticus 22 en de Octaaf: het Eerstgeborene voor de Heere ↑ hoofdstukken

Leviticus 22 vers 27. Daar staat: wanneer een rund, een schaap of een geit geboren wordt, dan zal dat – het gaat hier over de eerstgeborene – zeven dagen bij zijn moeder blijven. Maar vanaf de achtste dag en daarna zal het de HEERE als een offergave, een vuuroffer, welgevallig zijn.

Het gaat hier over de eerstgeborene. In de Bijbel is het altijd zo dat God zegt: "Het eerste is van Mij. Dat heeft de hoogste bestemming." Of het nu gaat om de eerstgeborenen van het vee of de eerstelingen van de oogst, dat is voor de HEERE en krijgt de hoogste bestemming. Vandaar ook dat de Ecclesia, die verbonden is met de Eerstgeborene – Hij die opstond uit de doden, ik kom daar straks nog echt op terug – ook de hoogste bestemming heeft. En dat bedoel ik zowel letterlijk als figuurlijk: in de hoogste hemelen zijn wij geplaatst met Hem, gezeteld in Christus in de hemelse gewesten, met Hem verbonden. Dat is met recht de hoogte waar wij op gebracht zijn.

Er wordt hier dus gesproken over een rund, schaap of geit dat geboren wordt. Zeven dagen blijft het bij de moeder, maar na die zevende dag krijg je uiteraard de achtste. Vanaf die dag is het voor de HEERE en wordt het als een vuuroffer gebracht. Dat wil zeggen: het wordt geslacht, maar dat is niet de kern van wat een vuuroffer is. Natuurlijk moest het geslacht worden, maar het ging op in rook. Het werd verhoogd op een altaar en steeg vervolgens in rook op tot God – er staat in de Bijbel dan altijd bij: "tot een lieflijke reuk". Het idee bij dat vuuroffer is niet de dood, maar de opstanding. Wat er gebeurt na de slachting is verrijzenis, verhoging op het altaar, en vervolgens stijgt het op tot God. Het heeft met nieuw leven te maken, met de acht.

Een nieuw begin. En u zegt: "Ja, waarom heb je die toonladder hier nu bij gezet?" Nou, er zit namelijk nog muziek in ook, want dit is een octaaf. Ik ben niet muzikaal en ik weet er ook niet zo heel veel van, dus ik moet er niet al te veel over zeggen, maar ik weet wel dat een octaaf... 'Oct' komt van acht. We zitten nu in oktober, maar oktober is oorspronkelijk de achtste maand. Dat is nu een beetje raar natuurlijk, want het is de tiende maand, maar laat ik het even kort uitleggen. September was 7, oktober was de achtste, november de negende en december de tiende. Dan zou je eigenlijk moeten doortellen: januari is dan de elfde en februari de twaalfde. Dat was inderdaad oorspronkelijk het einde van het jaar, waarna het nieuwe jaar begon in het voorjaar. Zo hoort het eigenlijk ook. U moet het mij niet kwalijk nemen dat dat veranderd is; door die verandering verschuift de telling alleen maar. Maar dan weet u ook meteen waarom februari de schrikkelmaand is.

Maar goed, die octaaf... Het is do-re-mi-fa-sol-la-ti. Dan is de reeks van zeven vol. En dan krijg je weer de 'do', de achtste. Daarbinnen zijn de tonen opgesloten en dat is de muziek: allemaal binnen die octaaf. Waarom ik dat nu zeg? De zeven is altijd de volheid. Je hebt zeven dagen in de week, zeven kleuren van de regenboog... we kunnen nog wel even doorgaan. Maar in elk geval krijg je daarna weer een hele nieuwe reeks. Bij een week is dat ook heel duidelijk: je hebt zeven dagen en dan de achtste dag. De dag na de sabbat is de eerste dag van de nieuwe week, maar als je doortelt is dat dus de achtste. Zodat de achtste uiteindelijk hetzelfde is als de eerste.

In elk geval heeft die acht alles te maken met een nieuwe schepping. Dat kan niet missen. Na zeven huishoudingen, na zeven millennia menselijke geschiedenis – en dat zevende millennium staat binnenkort aan te vangen – volgt de achtste. Er zijn nu inmiddels bijna zesduizend jaren voorbij en die zevende dag van God, het zevende millennium, gaat aanbreken. En daarna krijg je weer een heel nieuw begin: de achtste, een nieuwe schepping. Dat is voor de HEERE, dat is volmaakt, dat is nieuw leven. Dat wordt op allerlei manieren in de Bijbel, in rituelen en in voorschriften, allemaal al vastgelegd. Alles spreekt dezelfde boodschap: het gaat inderdaad om die acht, dat nieuwe begin. Ik ga snel verder.

▶ 18:22 Johannes 7: Levend Water, de Geest en Overvloed ↑ hoofdstukken

We gaan inmiddels naar Johannes 7, waar we lezen dat de Heer Jezus in Jeruzalem is, op het tempelplein. Daar vindt een waterprocessie plaats en dan staat de Heer Jezus op en roept Hij: "En op de laatste, de grote dag van het feest..." Als u even doorleest, of eigenlijk terugleest in ditzelfde hoofdstuk, dan weet u dat het gaat over het Loofhuttenfeest. De laatste dag, de grote dag van het feest, dat is dus die appendix, die achtste dag. Dat is namelijk de grote dag. Dat is de dag die vanavond aanvangt op de Hebreeuwse kalender.

Op die dag, de laatste, de grote dag van het feest, stond Jezus en Hij riep: "Indien iemand dorst heeft, hij kome tot Mij en drinke!" Dat riep Hij niet zomaar; ik zei al dat dit was tijdens een hele waterprocessie die daar op het tempelplein werd opgevoerd. Dan zegt Hij erbij — en dat was inderdaad op de achtste dag — "Wie in Mij gelooft," zo staat er in het vervolg, "wie in Mij gelooft, gelijk de Schrift zegt: stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien." Dat heeft te maken met overvloed. Wat de Heer Jezus hier zegt, is dat als je drinkt van dat levende water — en leven heeft te maken met dat wat sterker is dan de dood, wat de dood overwint — dat je dan overvloed zult ontvangen.

Overvloed heeft ook weer alles te maken met de acht. Dat zal ik u nu vertellen, want dit wordt uitgelegd in datzelfde hoofdstuk Johannes 7. Daar staat: "Dit zeide Hij van de Geest, welke zij, die tot geloof in Hem kwamen, ontvangen zouden." Ik zei al dat dit op de achtste dag van het feest was en de Heer Jezus spreekt hier over overvloed. Je ontvangt levend water, maar het zal vervolgens weer uit je binnenste vloeien. Waar het hart vol van is, daar loopt de mond vervolgens weer van over; dat is waar Hij van spreekt. Iets wat opborrelt, wat blijft geven: overvloed. Dit zeide Hij van de Geest.

Wat is de Geest? De Geest is leven. Dat is niet zo moeilijk. Als je in de Bijbel de Geest ontvangt, dan krijg je leven, net zo goed als dat wanneer je de geest geeft, je doodgaat. Geest is synoniem met leven. En dat leven waar het hier over gaat, dat is Leven met allemaal hoofdletters. Dat leven kwam pas aan het licht toen Hij opstond uit de doden. Niet eerder. Wij kennen pas leven, écht leven, sinds Zijn verrijzenis uit de dood. Leven namelijk dat sterker is dan de dood, dat het graf overwon.

Hij zei dit van de Geest, en een van de mooiste beelden van de Geest die ik in de Bijbel ben tegengekomen, is de olijfolie. Het is mij vroeger al geleerd op de zondagsschool dat olie een beeld is van de Geest, dat wat licht geeft. U ziet hier trouwens een Chanoeka, ook met acht armen trouwens, die licht geeft. Maar waardoor geeft ze licht? Doordat er olie in gedaan wordt. En olie in de Bijbel is altijd olijfolie. Nooit olie uit de aarde, maar olie van boven. Olijfolie is een beeld van de Geest.

Ik zal daar nog iets aan toevoegen, want die verbanden ontgaan je gemakkelijk, maar in de taal van de overkant, in het Hebreeuws, ligt dat zo voor het oprapen. Het Hebreeuwse woord voor acht is shmoneh of shmona. En het Hebreeuwse woord voor olie, dat spul van de olijf, is shemen. Het is dezelfde stam. Dus wie 'acht' in het Hebreeuws zegt, die zegt eigenlijk ook 'olie' en daarmee ook weer 'overvloed'. Hier komen ze allemaal bij elkaar, want de Heer Jezus spreekt op de achtste dag over overvloed, Hij spreekt over de Geest en over nieuw leven, over olie. Precies.

Die Geest zouden zij ontvangen, en dan staat er nog bij: "Want de Geest was er nog niet, omdat Jezus nog niet verheerlijkt was." Is dat niet eigenaardig? Terwijl de Heer Jezus nog zou moeten sterven, spreekt Hij nu al en voorzegt Hij op die achtste dag wat er zou gebeuren. Het wordt er uitdrukkelijk bij gezegd: op die achtste dag spreekt Hij over overvloed en over de Geest. Hij spreekt over dat wat aan het licht zou treden bij Zijn verheerlijking, toen Hij opstond uit de dood en met recht verheerlijkt werd. Hij steeg ook op, want het was op diezelfde dag dat Hij verrees uit het graf, dat Hij ook naar Zijn Vader ging. Niet definitief nog, dat zou pas veertig dagen later zijn, maar niettemin is het wel zo.

In elk geval spreekt het van die achtste dag. Ik zeg nu de achtste dag, maar het spreekt natuurlijk van Zijn opstanding. Wij zijn gewend om bij de opstanding van de Heer Jezus Christus te denken en te zeggen: "Het was de derde dag." De Heer Jezus stond op ten derde dage. Dat is natuurlijk waar, gerekend vanaf het moment dat Hij stierf. Maar dat was inderdaad daags na de sabbat, dus op de achtste dag, oftewel de eerste dag van de week. Daarom zijn we vandaag ook bij elkaar: om daaraan te denken en om daar altijd weer aan herinnerd te worden op die achtste dag. Die acht is feitelijk ook de vervulling van de drie. Eigenlijk is een acht ook een dubbele drie... nou ja, goed. De achtste dag verrees Hij uit het graf en toen kwam er Geest, toen kwam er Leven aan het licht. Zo geweldig: leven namelijk dat sterker is dan de dood. Daar gaat de hele Bijbelse boodschap over: over een nieuwe schepping, over nieuw leven, over dat wat aan het licht kwam op dit moment. En dan wil ik u nog wat vertellen.

▶ 25:54 De Besnijdenis op de Achtste Dag: Leven uit de Dood ↑ hoofdstukken

Dat is de laatste schriftplaats die ik in dit verband noem, en dat gaat over de besnijdenis. Ik heb de proef niet op de som genomen, maar als ik aan iemand had gevraagd: waar link jij de achtste dag in de Bijbel aan? Dan denk ik dat de meeste mensen, voor zover ze daar een antwoord op zouden kunnen geven, de besnijdenis genoemd zouden hebben. Een Joods jongetje, een Israëliet, werd immers besneden ten achtste dage.

Dat was met de Heer Jezus trouwens ook het geval. Ik wijs nu even op Lukas 2 vers 21, maar ik had op heel wat andere schriftplaatsen ook kunnen wijzen. Daar staat: "En toen acht dagen vervuld waren, zodat zij Hem moesten besnijden." Hoezo? Nou, dat was al duizenden jaren tevoren, al bij Abraham, zo gezegd. En op die dag ontving Hij ook de naam Jezus, die door de engel genoemd was eer Hij in de moederschoot was ontvangen. Dat is opmerkelijk, want op de achtste dag vindt niet alleen de besnijdenis plaats, maar ook nog eens de naamgeving. Dan krijg je je identiteit, je naam. De achtste dag; dat is Bijbels denken.

Die besnijdenis heeft ook weer alles met nieuw leven te maken. Gaan we even terug in de tijd, een heel eind, naar Abraham. Abraham was een man die niet in staat was om nageslacht voort te brengen. Dat was het grote probleem in zijn leven gedurende tientallen jaren. Maar God had een belofte gegeven: "Door jou en jouw zaad zal Ik alle geslachten van het aardrijk gaan zegenen." Dat was de belofte. En dan geeft God op een bepaald moment ook een teken. Moet u nagaan, Sarah was onvruchtbaar en dan geeft God een teken, juist aan het mannelijk geslachtsorgaan. Dat wat nieuw leven zou voortbrengen, daar zou het mes in gezet worden. Dat is eigenlijk de gedachte bij de besnijdenis. Je kunt ook positief zeggen dat er iets zichtbaar wordt gemaakt doordat er iets wordt weggesneden. In het vlees werd er gesneden; dat vlees kan God als het ware niet gebruiken. Het gaat erom dat de vrucht vervolgens zichtbaar wordt: de vrucht van de eik. Ik zeg het eventjes heel beschaafd en het heeft alles te maken met... ja, we gaan vanmorgen wel een beetje diep, maar ik weet dat u hier allemaal heel wakker en fris en fruitig zit, dus ik zeg het gewoon maar even.

God zwoer aan Abraham een eed. Weet u wat het Hebreeuwse woord voor eed is? Dat is alah. Hetzelfde woord wordt ook gebruikt voor eik of eikel. Daarom moet u er maar eens op letten dat God aan Abraham een eed had gezworen aangaande Zijn belofte en dat er staat dat Abraham zich vestigde bij de eikenbossen van Moreh. Later lees je weer dat hij zich vestigde bij de eikenboom van Mamre. Altijd weer die eik. Trouwens niet alleen bij Abraham, maar ook bij de andere aartsvaders zie je steeds weer die eik. Die eik herinnerde Israël en de aartsvaders aan Gods belofte en aan de eedzwering die Hij had gedaan. Dat heeft dus ook alles weer te maken met het teken van de besnijdenis, want wat dan zichtbaar wordt, is de vrucht van de eik: nieuw leven.

Abraham was immers 'verstorven' en Sarah was onvruchtbaar; zij konden geen nieuw leven voortbrengen. Dat wil zeggen dat het vlees daartoe niet in staat was. Zij waren onvermogend, oftewel impotent. Maar als het vlees niet daartoe in staat is, rekent God daar niet mee. Hij zet daar gewoon het mes in, maar Hij brengt nieuw leven aan het licht. Als het menselijk vermogen voorbij is, dan gaat God een nieuw begin maken: de acht. Nieuw leven; Hij verwekt leven uit de dood. Daarom staat er ook in de Bijbel dat er uit een 'verstorvene' zaad is voortgekomen. Dat wil zeggen: nieuw leven. Dat is de nieuwe schepping die daaruit is voortgekomen. Leven uit de dood; zie daar het symbool van de besnijdenis. Daarom ook de achtste dag. Als je eenmaal vertrouwd bent met zulke gedachtenlijnen en symboliek, dan kun je het plaatje vaak zelf ook invullen. Dat ligt dan heel erg voor de hand en moet te maken hebben met de acht. Dat is allemaal Goddelijk design.

Dit is zo schitterend zoals God dat heeft vastgelegd. In elk geval werd de Heer Jezus besneden op de achtste dag en toen ontving Hij de naam Jezus. Jezus betekent: de HEERE is Redder. Denk eraan: de HEERE is Redder. En in die naam zal alle knie gaan buigen en elke tong gaan belijden. Inderdaad: Jezus. Deze naam die Hij op de achtste dag kreeg: Jezus is Heer. Nu gaan we nog even verder in dit hoofdstuk, want dan weet u ook meteen waarom ik dit symbool erbij gezet heb. Dat is voor mij een mooi embleem van de besnijdenis. Dit is Lukas 2 vers 21.

▶ 32:05 Goddelijk Design in de Heilsfeiten van Christus ↑ hoofdstukken

Maar nu ga ik even door naar Lukas 2 vers 42. Daar lees je iets heel boeiends. Daar staat dat toen Hij twaalf jaar — ja, in onze vertalingen staat 'was geworden' — maar letterlijk staat er dat toen Hij twaalf jaar werd en zij, zoals bij dit feest gebruikelijk was, optrokken. Als je dit vers letterlijk leest — en dat doe ik, daar excuseer ik me niet voor — dan staat hier dat de Heer Jezus twaalf werd toen zij optrokken naar Jeruzalem voor het Pesach. Dat betekent dus dat Jezus jarig was een paar dagen voor het Pesach. Hij werd twaalf; niet 'Hij was het geworden', nee, Hij werd twaalf toen zij gingen optrekken naar Jeruzalem.

Nou, Pesach begint op de veertiende, ik zei het u zojuist al, dus een paar dagen tevoren was Hij jarig. En dan komen wij, pak de kalender van Israël er maar weer bij, uit op de tiende Nisan, de tiende Aviv. Op die dag moest Israël een lam in huis nemen. De veertiende moest men het slachten, maar op de tiende moest men een lam in huis nemen. Laat die dag nou perfect samenvallen qua betekenis met de dag van Zijn geboorte. Het Lam kwam in huis, in het huis van Israël. Op welke datum? Op de tiende: Zijn geboortedag. Daarom was er trouwens ook die kribbe. Dat was een teken voor de herders. Waarom een kribbe? Wel, dat was een voederbak voor lammeren die ze juist bij die gelegenheid ook in huis hadden.

Ga nog even met me mee. Het was de tiende Aviv dat Hij geboren werd, de tiende van de eerste maand. Dan reken je even acht dagen verder, want op de achtste dag werd Hij besneden. Dan kom je uit op de zeventiende Aviv. Die dag werd Hij dus besneden. En wat is daar zo bijzonder aan? Ik heb het eigenlijk zojuist al gezegd: het was de dag waarop Hij later zou verrijzen uit het graf. Dus de dag dat de Heer Jezus besneden werd, was zoveel jaren later de dag dat Hij de dood overwon. Zodat de dag van de besnijdenis simpelweg als datum samenvalt met de dag dat Hij verrees uit het graf. Dat dat ook nog eens de dag van de eerstelingschoof was, heb ik al vermeld. Maar is dat niet wonderlijk? Allemaal op de achtste dag, iedere keer worden we daaraan herinnerd.

Zodat toen de Heer Jezus als jongetje besneden werd op die achtste dag, dat de dag was dat Hij ergens in de jaren dertig van de eerste eeuw buiten de poorten van Jeruzalem — toen de steen weggewenteld werd en ook weer op de dag na de sabbat, de achtste dag — verrees uit het graf. De datum klopt zelfs. Dit is, zoals ik het zojuist ook al noemde, goddelijk design. Zo was het vastgelegd en zo zie je ook dat heel de Bijbelse boodschap daarover gaat: over nieuw leven, een nieuwe schepping.

Wel, wij zijn in Christus, en daarmee wil ik ook afsluiten. Wij zijn in Christus — zo zegt Paulus dat later ook — een nieuwe schepping. Zie, het oude is voorbijgegaan en het nieuwe is gekomen. Daarin verheugen we ons. Dat is die achtste dag. Heel de Bijbelse boodschap gaat daarover. Zo mogen we leven als een nieuwe schepping. Het oude telt niet; daar heeft God het mes in gezet. En wij verheugen ons in alles wat Hij geeft en wat Hij realiseert. Zijn belofte. Het is allemaal puur om niet. Amen.