▶ 00:00 Introductie: Wat Is een Monotheïst? ↑ hoofdstukken

Een hele goedemorgen, vrienden. Hartelijk dank voor het welkom en ik ben blij dat ik na een halfjaar hier weer een keer mag terugkomen, want het was in oktober dat ik hier ook mocht zijn. En ik wil u vanmorgen eens bepalen bij dit onderwerp.

Ik kan me voorstellen dat een aantal mensen eventjes geholpen moet worden om überhaupt de titel te begrijpen: Bent u een monotheïst? Wat is dat, een monotheïst? Dat is een hele mond vol. U zegt misschien dat het volgens mij geen Nederlands is, en dat klopt. Want monotheïst komt eigenlijk uit het Grieks. Eén woord herkent u sowieso al, lijkt mij: mono.

Het staat tegenover stereo of poly. Je kan bijvoorbeeld – maar dat is een ander begrip – je kunt monogaam zijn, maar je kunt ook polygaam zijn. Dat wil zeggen: één partner in het huwelijk hebben of meerdere huwelijkspartners. Ja, dat bestaat ook. Nu hebben we het vanmorgen over monotheïsme. Of eigenlijk dat woordje 'theïs', dat komt van het Griekse woord 'theo' en dat betekent God. En monotheïst betekent iemand die gelooft dat er één God is, slechts één God is.

▶ 01:51 Het Hart van de Bijbelse Belijdenis: het Sjema ↑ hoofdstukken

Ik zal u vertellen hoe een buitengewoon belangrijk onderwerp dit is. Als u aan een Jood vraagt: "Wat is het allerbelangrijkste wat jij gelooft?", gewoon op basis van zijn heilige boeken, de Tenach, de Hebreeuwse Bijbel, dan zal hij dat onmiddellijk zeggen. Van orthodox tot vrijzinnig en alle schakeringen daartussen: dan zal hij zeggen, het Sjema. "Hoor Israël, de Heere onze God, de Heere is één." Daar staat hij 's morgens mee op en daar gaat hij mee naar bed. Het is het eerste wat een Joods kind op school leert en het zijn ook de woorden die idealiter als laatste gesproken worden op het sterfbed. Het is bekend dat vele Joden destijds in de gaskamer ook met deze woorden op de lippen stierven: "Hoor Israël, de Heere onze God, de Heere is één."

Dat wil zeggen: Hij is één uit één stuk. Betrouwbaar; wat Hij doet, dat spreekt Hij, of beter omgekeerd: wat Hij spreekt, dat doet Hij. Maar ook: er is er maar één. Hij is enig, uniek dus.

Om dat even nader toe te lichten: het is niet alleen wat een Jood zal zeggen, we hebben daar ook een prachtig Bijbels voorbeeld van. U moet het maar eens nalezen in Markus 12; ik heb daar geen diaatje van. Maar in Markus 12 leest u dat een schriftgeleerde tot Jezus komt en dan vraagt hij: "Wat is het allerbelangrijkste? Wat is het eerste gebod van allen?", zo vraagt hij precies. En dan vraagt de Heer Jezus: "Nou, hoe lees je? Wat staat er?" En dan geeft Jezus zelf het antwoord uit Deuteronomium 6 vers 4: "Hoor Israël, de Heere onze God, de Heere is één. Gij zult de Heere uw God liefhebben met geheel uw hart, met geheel uw ziel." U weet wat er verder volgt, maar het begint met: "Hoor Israël, de Heere onze God is één."

We praten dus over het hart van de hele Bijbelse belijdenis, in het Oude Testament en in het Nieuwe Testament. En ik wil u dat vanmorgen graag eens laten zien. Ik wil u ook laten zien hoe dat woordje "monotheïsme" rechtstreeks te herleiden is tot de Schrift. Ik wil een aantal passages laten zien – en ik pretendeer absoluut niet compleet te zijn – een aantal markante Schriftgedeelten waaruit dat volgt en waarin dat gewoon expliciet zo gezegd en geleerd wordt. En ook de enorme betekenis daarvan gaan beseffen: wat betekent dat, dat er één God is?

Laten we de Schrift zichzelf laten uitleggen. U zult vanzelf zien – en ik wil daar niet eens zoveel op wijzen, ik wil u gewoon laten zien wat de Schrift zegt – hoe dat haaks staat op zoveel theologie, op wat mensen ervan hebben gemaakt. En dan zal ik u iets schokkends vertellen. Zit u allemaal stevig in uw stoel?

Er zijn drie monotheïstische godsdiensten – kijkt u het maar eens na op internet, het is algemeen bekend – Jodendom, Christendom en de Islam. Alle drie pretenderen ze één God te geloven. En nu komt het: Moslims, maar ook Joden, zeggen tegen christenen: "Jullie zijn geen echte monotheïsten. Jullie noemen jezelf wel zo, maar in werkelijkheid hebben jullie nog verkapt veel goden." En nu wil ik u laten zien dat dat verwijt – laat ik me dan even beperken tot de Joden – feitelijk terecht is.

▶ 06:22 De Onvergankelijke en Enige God (1 Timotheüs 1) ↑ hoofdstukken

We gaan eerst naar 1 Timotheüs 1. Dat is een lofzang waarin Paulus uitbarst. De vertaling die u hier ziet is een wat letterlijke weergave, die direct aansluit bij de interlineaire tekst die u hieronder ziet. Dat is de wijze waarop ik meestal bijbelstudies geef; ik wil zo dicht als mogelijk bij de bron komen. Waar u vooral op moet letten is de tweede regel, dat is de meest letterlijke weergave. De onderste regel is de wijze waarop de MBG dit heeft weergegeven.

Het begint ermee dat Paulus zegt—het is eigenlijk één grote ode, maar zo machtig—: de Koning van de aeonen. De aeonen, of de eeuwen, de wereldtijdperken. De Schrift denkt dan niet aan tijdperken van honderd jaar, zoals wij het woord 'eeuw' meestal gebruiken, maar aan wereldtijdperken of het echte bijbelse woord 'aeonen'. Die hebben een begin en die hebben een einde. God heeft ook een plan van aeonen. En voordat er ook maar iets was, had Hij een voornemen. En als God een plan maakt, dan is dat perfect.

Hij beheerst die aeonen; dat is zo geweldig. Hij maakt niet alleen maar een plan waarbij Hij afhankelijk is van andere factoren of partijen in de uitvoering. Nee, want dan zou Hij het niet echt meer beheersen. Er is maar één God. Hij heeft een plan gemaakt, maar Hij is ook degene die het vervolgens uitvoert. Hij is degene die de aeonen, al die wereldtijdperken, hoe het ook gaat—zelfs deze boze aeon waarin Satan een god is en zijn invloed uitoefent en alles beheerst—uiteindelijk beheerst. Er is maar één grote regisseur. Hij is de Koning van de aeonen, dat wil zeggen: degene die al die wereldtijdperken beheerst.

Dan volgt die tweede regel, dat wat onderstreept is, waar het vanmorgen vooral over gaat: Hij, de Koning van de aeonen, Hij is de onvergankelijke. Alles in de wereld—we kennen het fenomeen onvergankelijkheid helemaal niet, want alles wat we zien, waarnemen en ervaren is vergankelijk—maar Hij is de onvergankelijke God. De onvergankelijke en bovendien de onzienlijke. Ik zal dat straks nog laten zien. God is degene die per definitie niet gezien kan worden. Niemand, zegt Johannes in hoofdstuk 1 vers 18, niemand heeft ooit God gezien. Hij laat zich wel kennen, maar dat parkeer ik even; daar kom ik straks op terug. Hij zelf is de onzienlijke. Hij is onvergankelijk. Het zijn twee negatieve woorden: onvergankelijk en onzienlijk. Niet met de perceptie, niet met de ogen waar te nemen.

De onvergankelijke, de onzienlijke, de enige God. En u ziet het hier al in de interlineaire tekst, hier staat dit in het Grieks: Monô Theô. Zo heeft Paulus dat opgetekend, ongeveer 19,5 eeuw geleden. U herkent hier meteen ons woord 'monotheïsme' of 'monotheïst' in. 'Mono' betekent enig, uniek. Er is er maar één van. Het is niet iets kwantitatiefs, zoals bij de vraag: 'Hoeveel bomen staan er in jullie tuin?' De een zegt: 'twee', de ander: 'drie', weer een ander: 'één'. Nee, dit is kwalitatief. Hij is enig, Hij is uniek, en omdat Hij enig is, is Hij ook werkelijk God. Want God is degene die alles een plek geeft—dat is wat het woordje 'theo' eigenlijk betekent in het Grieks, het komt van een werkwoord dat 'plaatsen' betekent.

Hij is God, Hij is degene die alles een plek geeft. Maar omdat er maar één is, is Hij ook werkelijk God. Stel u voor dat Hij zijn positie als God zou moeten delen met anderen; dan is Hij niet meer absoluut. Want wat de één bedenkt, kan de ander dwarsbomen. En als God, waar ik het zojuist over had, een plan maakt en Hij is afhankelijk van andere factoren en van een uitvoerder die misschien niet precies kan doen wat Hij wil, ja, dan beheerst Hij de aeonen niet. Maar dan is Hij dus ook niet echt God. Dus het komt er feitelijk op neer: er is óf één God, of geen God. Meer smaken zijn er niet.

Als Hij enig is, uniek, dan kan Hij ook werkelijk God zijn in de absolute zin. Zoals Paulus dat zegt in Romeinen 11: uit Hem zijn alle dingen, door Hem zijn alle dingen, maar ook tot Hem zijn alle dingen. Alles. Op het moment dat er meerdere goden zijn, moet Hij Zijn plaats delen en is het niet absoluut meer. Daarom heeft Monô Theô—enig en God—alles met elkaar te maken. Hij is God omdat Hij enig is. Hij is in de absolute zin dus de enige God. En daarom ook werkelijk God.

Paulus zegt dan: de Koning van de aeonen, de onvergankelijke, de onzienlijke, de enige God. Nou, zij eer en heerlijkheid tot in de aeonen der aeonen. Het begon met die aeonen. Hij is de Koning van de aeonen. We leven nu in een boze aeon, maar er gaan nog tijdperken komen. Gods plan is nog lang niet tot volheid gebracht; het is nog werk in uitvoering. Maar er volgen nog aeonen. De aeonen der aeonen, dat zijn die meest overtreffende aeonen die God voornemens is voort te brengen, waarin Zijn Zoon, de Heer Jezus Christus, zal heersen. Hij zal heersen tot in de aeonen der aeonen. Tot in die aeonen der aeonen zij Hem de eer en de heerlijkheid. Waarom? Omdat Hij de onvergankelijke, de onzienlijke en de enige God is.

Eigenlijk komt het erop neer: als u weet dat er maar één God is, dan kent u feitelijk het hele evangelie. De rest is voetnoot, toelichting en commentaar; dat zet het nader uiteen. Maar de waarheid is: er is één God. Dat betekent dus ook dat het allemaal uit Hem voortkomt, dat Hij degene is die het allemaal beheerst en dat Hij ook degene is die het—omdat er maar één God is—tot een goed einde kan brengen. Dan ben je dus echt veilig. Zoals we zojuist ook gezongen hebben van de 'Ik Ben': Hij is de enige. Hij is de enige die voor alles was, die alles bedacht heeft en bij wie nooit iets misgaat. Als u zich dat realiseert, heeft u rust, vertrouwen, maar ook perspectief. Waarom? Er is maar één God. Er is niemand die Hem kan weerhouden.

Ik beperk me vanmorgen trouwens tot het Nieuwe Testament, maar er is één boek bij uitstek dat daar zo uitgebreid op ingaat en dat zo geweldig bezinkt. Ik denk dan aan het boek Jesaja: 'Ik ben Jahweh, er is geen ander, buiten Mij is er geen God. Ik die hemel en aarde geformeerd heb, en Ik die van den beginne de afloop verkondig. Ik ben God, niemand anders.' Als u dat weet, ja, van die God ben ik, bent u. Al die miljarden mensen zijn daarvan afhankelijk. Hij is die God.

▶ 15:52 Jezus Christus als Gods Icoon en Afgevaardigde ↑ hoofdstukken

We gaan naar een briefje toe, een heel klein briefje aan het einde van het Nieuwe Testament, vlak voor het boek Openbaring: de Judasbrief. En ook dat is opmerkelijk: als dat woordje monô theô gebruikt wordt, dat dat iedere keer in een lofzang is. Je kan eigenlijk niet spreken over die enige God zonder in een lofzang uit te barsten. Hoe groot en hoe geweldig is Hij? Dan val je op je knieën. Het is één God, de enige.

Judas zegt dit: "De enige God" – en ik herhaal of wijs erop: hier wordt exact hetzelfde gezegd als wat we lazen in 1 Timotheüs 1: monô theô, de enige God. Kijk, Judas was een Jood. En elke Jood – ik wees er al in de aanvang even op – weet dit: de ene God. Dat is in het Nieuwe Testament niet veranderd, zo van: nu weten we beter. Nee, dat was de basis, dat is de basis en dat verandert nooit.

Nu zegt hij: "De enige God en onze Redder". De Redder van ons. Ja, wat kan Hem weerhouden? Hij redt. Maar nu nog iets anders, want ik lees even door: "Zij, door Jezus Christus, de Heer van ons... heerlijkheid, majesteit, kracht en macht". Het gaat nog verder, maar goed, eerst even dit: de enige God, onze Redder, zij door Jezus Christus, onze Heer.

Met andere woorden: hier wordt gesproken over de enige God. Hoe kennen wij Hem? Dat is heel belangrijk en we zullen het straks nog een keer zien. Dan wordt er een voorzetsel gebruikt: door. Die enige God is de onzienlijke. Hij is de Redder. Maar hoe redt Hij? Door wie doet Hij dat? Wel, dat doet Hij door Jezus Christus, de Heer van ons.

In Kolossenzen 1:15 lees je dit: Hij – en dan gaat het over Gods Zoon, de Zoon van Gods liefde – Hij is een beeld. In het Grieks staat daar het woordje eikon – dat kennen we trouwens ook, we kennen veel meer Grieks dan we denken. Daar staat het woordje eikon. In het Engels zeggen we dat ook: een icoon. De Heer Jezus Christus, Gods Zoon, is beeld, icoon van de God, de onzichtbare.

Kijk, hier hebben we weer een bevestiging van wat we eerder zagen: de enige God, de onvergankelijke, de onzichtbare. Maar wie is dan de Heer Jezus Christus? Wel, Hij is icoon van de God. Hij, een icoon, dat is een beeld. Dat wat je kunt zien. God, de enige God, is de onzienlijke. Maar de Heer Jezus Christus, door Hem komt Hij tot ons en door Hem kunnen we Hem zien. Hij is Gods beeld.

Wil je weten wie God is? Hoe God is? Dan heeft Hij een beeld. Een mens zou zichzelf geen beeld maken van God; God heeft zichzelf een beeld gemaakt. Zijn beeld, zijn icoon, is God. Als je Hem ziet, dan zie je God. "Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien" – dat zegt de Heer Jezus ook, hè. Hij is niet de Vader, maar Hij is Gods beeld. "Niemand heeft ooit God gezien. De enige geboren Zoon, die aan de boezem van de Vader nu is, die heeft Hem doen kennen."

En altijd weer zie je dat: in Hebreeën 1 staat dat Hij het afschijnsel van Gods heerlijkheid is, de uitdrukking van Zijn wezen. Nou, ik zou door kunnen gaan. Maar altijd weer: daar heb je God, de onzienlijke, de enige God. Hij maakt Zich bekend door Jezus Christus, de Heer van ons. Eigenlijk simpel, hè? Ik begon met een moeilijk woord: misschien monotheïst. Maar – en daar ben ik wel blij mee – wat ik vanmorgen vertel is echt heel simpel. Simpel betekent eenvoudig: dat is één God.

Waar heeft de spreker het over gehad? Nou, over één God. Wat betekent nou dat er één God is? En wie is dan de Heer Jezus Christus? Nou, dat is Gods icoon, Gods beeld. God is de onzienlijke, maar Hij maakt Zich bekend. En door Jezus Christus kennen wij Hem en wordt Hij zichtbaar.

En als je dan, bij wijze van spreken, een beeld ergens ziet staan – een standbeeld, ik noem maar wat, van Abraham Kuyper – en dan zeg je: "Kijk, dat is Abraham Kuyper". Wat moet ik eens zeggen? Dat noemen we beeldspraak. Dat is niet letterlijk Abraham Kuyper, het is een beeld, want Abraham Kuyper leeft al niet meer. Maar het is een beeld. Je kunt zeggen: "Het is Abraham Kuyper", prima, maar dan moet je wel zeggen dat het beeldspraak is. Wel, Hij is beeld van de God, de onzichtbare.

Hij is trouwens dat beeld, eerstgeborene van elk schepsel. Dat wil zeggen: Hij neemt de voornaamste plaats in, de hoogste plaats. Het betekent niet eens in de eerste plaats dat Hij het eerst geboren is, maar het betekent dat Hij tot eerstgeborene is gesteld. Enfin, dat is weer even een ander onderwerp.

Maar "de enige God", zegt Judas, "zij door Jezus Christus, onze Heer, heerlijkheid, majesteit, kracht en macht". Want aan God, aan wie dit alles wordt toegekend en toegebracht, die manifesteert dat allemaal door Jezus Christus, onze Heer. Een andere schriftplaats – allemaal waarheden van "één God is".

En dan gaan we naar het zogenoemde hogepriesterlijk gebed, Johannes 17. En daar, vlak voor Jezus' overlevering, dat Hij gevangen zou worden genomen, lees je dat Hij zich tot God richt, tot Zijn Vader. En dan staat er dit, dat Hij zegt – Jezus is hier zelf aan het woord –: "Dit nu is het eeuwige leven" – het leven van die toekomende eeuw, dat is dat eeuwige leven – "Dit nu is dat eeuwige leven, dat zij U kennen, de enige waarachtige God".

Straks in die toekomende eeuw zal de aarde vol zijn van de kennis van Yahweh, en iedereen in dat tijdperk, in die aion, zal dat weten: Hij is die enige God. En de Heer Jezus zegt hier: "Dit nu is dat eeuwige leven, dat zij U kennen, de enige waarachtige God". Ziet u hoe de Heer Jezus hier exact in dezelfde lijn over spreekt als Paulus in Kolossenzen 1, maar Judas net zo?

De Vader, die enige waarachtige God. En zegt de Heer Jezus er dan, voegt Hij eraan toe? Dan zegt Hij: "en Jezus Christus, die Gij gezonden hebt". De enige waarachtige God, die heeft iemand gezonden, namelijk Jezus Christus. Een afgevaardigde, degene die Hem, God, representeert, Zijn icoon dus weer. Een beeld is een representatie. En dan nog een andere schriftplaats.

▶ 24:59 Eén God de Vader (1 Korinthe 8) ↑ hoofdstukken

1 Korinthe 8, om u gewoon zo vanuit vele schriftgetuigen mee te nemen hoe elementair deze waarheid iedere keer weer op ons afkomt. In 1 Korinthe 8, vers 5, snijdt Paulus een kwestie aan die we even voor wat het is – kort samengevat kwam het erop neer: wat moesten die gelovigen in Korinthe met vlees dat eerst in de afgodstempel had gelegen, wat geofferd was? Mocht dat nou wel of niet gegeten worden? Was dat op kult belast misschien? Wel, Paulus gaat daarop in en dan zegt hij: ja, al zijn er zogenaamde goden, hetzij in de hemel en hetzij op de aarde. Paulus ontkent dat niet, want dan zegt hij er even als tussenzin bij: en werkelijk, zijn er goden in menigte en heren in menigte? Dat klopt.

Nou lijkt dit tegenstrijdig met wat ik zojuist zei, dat God de enige God is, en hier zegt Paulus: nou, er zijn weliswaar goden in menigte, zelfs, niet een paar maar in menigte, vele goden. Ik had het zojuist over Satan de tegenstander; hij is een god, hij wordt genoemd een god van deze aion. Mensen worden soms ook goden genoemd; rechters, koningen heten ook goden. Kijk, een god is feitelijk iemand die beschikt; een rechter bijvoorbeeld, maar ook een koning die iets beheerst en die de dingen onderschikt. In relatieve zin zijn er vele goden en velen die heersen; vele heren in menigte en goden in menigte. Dat is allemaal tot je dienst, dat is waar, hetzij in de hemel, zegt Paulus, of op aarde. In de onzienlijke wereld zijn er wereldbeheersers, maar ook hier op aarde zijn dat feitelijk in relatieve zin goden.

Maar nu komen we op het eigenlijke onderwerp, want dit is alleen maar even inleiding. Paulus zegt: oké, prima, er zijn goden in menigte, heren in menigte tot je dienst, dat is waar. Het is ook makkelijk bijbels te onderbouwen; God is ook de God der goden, de Allerhoogste. Dat suggereert ook inderdaad dat er goden in menigte zijn. Maar let op: dat is slechts heel betrekkelijk waar. Want, zegt Paulus, voor ons nochtans – als het er dus echt om gaat en als we in de absolute zin, niet meer relatief, daarover denken – dan zeggen wij: voor ons nochtans is er maar één God. Weer, de enige God. En wie is dat? Nou, lees verder: voor ons nochtans is er maar één God, de Vader. Zegt hij trouwens ook in de Efezebrief: één God, de Vader.

En u zegt: ja, maar ik heb anders geleerd. En dan moet ik u zeggen: ik ook. Er zijn hele doctrines die zelfs bij de ingang staan van kerkgebouwen en gemeentes: je moet eerst geloven in de 'drie-eenheid'. Dat zijn allemaal termen die de Schrift niet kent. Als je gewoon alleen maar de Schrift wil naspreken, dan heb ik niets met het woord 'drie-eenheid', de Schrift kent dat niet. Die definitie is pas eeuwen later ontstaan; dat zijn leringen geweest die men ontwikkeld heeft en opgetekend heeft, en die nu zelfs tot de standaardbelijdenis schijnt te horen. Dan zegt men: drie-eenheid, dat betekent dat er één wezen is, maar drie personen: God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest. De Bijbel spreekt heel vaak over God de Vader, één God, de Vader, maar de uitdrukking 'God de Zoon' is geen mening maar gewoon een vaststelling: die kunt u nergens in de Bijbel treffen. De Bijbel spreekt altijd over de Zoon van God, wie Gods icoon is, dat is waar. Hij representeert, Hij is Gods Zoon, de Zoon van God. Maar die enige unieke God, dat is, zegt Paulus, de Vader.

Hij voegt er trouwens nog een vers later aan toe; hij zegt: nou, niet bij allen is deze kennis. En als ik dan in het christendom zo even rondkijk, dan denk ik: nou, dat lijkt me een understatement. Maar voor ons nochtans is er maar één God, de Vader, uit wie alle dingen zijn en tot wie wij zijn. Let op die twee voorzetsels die hier gebeuren: uit wie alle dingen zijn. Die God, die ene God, de enige God, de Vader, is de bron van alles; alle dingen komen uit Hem voort, alles en iedereen. Er is geen ander diep – Hij is die ene God uit wie alle dingen zijn en tot wie wij zijn. En wat voegt hij er dan aan toe? En één – hier zouden eigenlijk streepjes voor boven de 'E' moeten staan – het is niet 'een' god, het is geen onbepaald lidwoord, nee, het is een bepaald telwoord: één God, de Vader, en één Heer, Jezus Christus, en let dan op: door wie alle dingen zijn. God de Vader, die ene God, uit Hem zijn alle dingen, en de Heer Jezus Christus, hoe staat Hij dan in die relatie, welke plaats neemt Hij hierin? Wel, zegt Paulus, Hij is degene door wie alle dingen zijn. Is het moeilijk? Nou, het is misschien moeilijk om af te komen van allerlei leringen en gedachten waarmee je groot geworden bent, dat geloof ik. Het is ook soms moeilijk om ervoor uit te komen. Maar is dit moeilijk te begrijpen? Nee, het is eenvoudig: het is één God uit wie alle dingen zijn en één Heer, Jezus Christus, door wie alle dingen zijn.

▶ 32:17 Eén Middelaar en een Losprijs voor Allen (1 Timotheüs 2) ↑ hoofdstukken

Tenslotte wil ik u nog meenemen naar 1 Timotheüs 2, waar Paulus ook soortgelijke dingen zegt. Ik zeg wel eens: 1 Timotheüs 2 lijkt een soort 'mission statement' van Paulus, waarin hij aangeeft waartoe hij is geroepen. In vers 7 zegt hij: "Hiertoe ben ik geroepen." Hoe zegt hij het precies? Ik moet even de Bijbel erbij pakken, want ik heb er geen dia van. Hij zegt in vers 7: "Ik ben daartoe als een verkondiger, als een heraut en als een apostel gesteld. Ik spreek waarheid, geen leugen; als een leermeester van natiën in geloof en waarheid."

Maar laten we naar het onderwerp kijken. In vers 5 zegt hij: "Want er is één God." Weer die vanzelfsprekendheid. Er is één God. Ik moet daar even iets bij zeggen, want hij begint met "want". Waarom schrijft hij dat? Nou, hij had in vers 4 gezegd: "Het is goed en aangenaam voor God, onze Redder, die wil dat alle mensen gered worden en tot besef van waarheid komen." Dat wil God. Wat wil God? Dat alle mensen gered worden. En dan zegt hij: "Want er is één God." Dat is het motief. Waarom wil God dat alle mensen gered worden? Nou, omdat er één God is. Hij, die ene God, is degene uit wie alle dingen voortkomen. Het is allemaal werk van Zijn handen. En hoe is het ook alweer met het werk van Zijn handen? Vandaag klinkt het weer in vele protestantse kerken: "Onze hulp is in de naam van de HEERE, die hemel en aarde gemaakt heeft, die trouw houdt en die nooit laat varen de werken van Zijn handen." Dat is die ene God, die hemel en aarde bedacht en gemaakt heeft; het werk van Zijn handen. En omdat het het werk van Zijn handen is, laat Hij het nooit varen. Daarom wil God dat alle mensen gered worden, want er is één God. Er is ook niemand die Hem daarin kan dwarsbomen, want er is maar één God. Dat is mooi hè? Dat is altijd veilig. Die ene God zie ik altijd goed. Als Hij iets in Zijn hart heeft – wat zingen we toch ook in een lied: "Wat Zijn liefde wil bewerken, ontzegt Hem Zijn vermogen niet" – dan is het niet zo van: "Ja, Hij wil dat wel graag, maar er zijn zoveel andere goden, andere factoren die Hem daarin tegenwerken." Er is één God.

"Want er is één God," zegt Paulus, "en ook één middelaar van God en mensen." Zo uniek als God is, zo uniek is ook die middelaar. Eén God en ook één middelaar van God en mensen. De mens Christus Jezus. Eén God, de mensheid, en daartussen is de middelaar: Christus Jezus. God komt door Hem tot de mens. Hijzelf is de onzienlijke, maar door Hem, Zijn icoon, komt Hij tot de mensheid. Maar omgekeerd ook: de mensheid komt alleen door Hem tot God. Er is geen ander, want het is de ene middelaar. Eén God, maar ook één middelaar. Een mens komt alleen tot God door Hem. Ziet u hoe belangrijk dat voorzetsel "door" is? Door Jezus Christus. Alles. Eén God, één middelaar van God en mensen, de mens Christus Jezus.

En dan zegt hij erbij: "Die Zich gegeven heeft tot een losprijs voor allen." Eigenlijk loopt hier de verklaring weer door. God wil dat alle mensen gered worden en Hij heeft daartoe een middelaar gegeven. En die gaf Zichzelf tot een losprijs. Hij betaalde de prijs. Natuurlijk denken we dan in de eerste instantie aan Golgotha. Daar stierf Hij. Er stond een kruis in deze wereld. Waarom? Omdat God wil dat alle mensen gered worden. En Hij is die middelaar. Hij is die ene middelaar. En Hij betaalde de prijs voor iedereen. Niet voor enkele, niet voor vele, ook niet voor heel veel, maar voor allen. Al die miljarden mensen zijn gekocht en betaald; de prijs is voor hen betaald. Wat een garantie, mensen! Eén God, één middelaar.

Paulus zegt er dan bij – ik zei al, ik heb die dia niet, als ik het op internet zet voeg ik het nog wel eventjes toe, maar ik lees het nog een keer – "Want er is één God, ook één middelaar van God en mensen, de mens Christus Jezus, die Zich gegeven heeft tot een losprijs voor allen." En Paulus voegt daaraan toe, en ik las het zojuist al voor als zijn 'mission statement': "Daartoe, dit is wat ik te melden heb." Hij zegt: "Ik ben daartoe als een verkondiger, letterlijk als een heraut, en een afgevaardigde gesteld." Paulus was een heraut, overal waar hij kwam. En hij heeft heel wat gereisd. Al die werelddelen die hij bezocht heeft, heeft hij iets bekendgemaakt. Hij was een heraut van wat? Van de waarheid dat er één God is. Dat wist eigenlijk alleen een Jood. De rest was allemaal veelgodendom. Maar Paulus wist en mocht bekendmaken: er is één God en er is één middelaar. En die ene middelaar heeft Zich gegeven tot een losprijs voor allen. Hij zegt: "Ik ben daartoe gesteld om dat te vertellen." Wat is de boodschap? Eén God, één middelaar. De prijs is betaald voor allen. En die God wil dat alle mensen gered worden. "Ik ben daartoe gesteld als een heraut, als een afgevaardigde," en hij zegt erbij om het te benadrukken: "Ik spreek waarheid, geen leugen." Alsjeblieft, dit is het: "Ik spreek waarheid, geen leugen als een leermeester van natiën in geloof en waarheid."

En dan denk ik: nu leven wij zoveel eeuwen later, deze aion loopt op zijn einde, en deze waarheid die Paulus opgetekend heeft, staat nog als een rots. Daarop kun je bouwen. Wat hebben we te vertellen? Wat hebben we de wereld vandaag? Er is één God. Het is simpel; het is niet complex. Men zegt: "Het is allemaal ingewikkeld." Dat hoor ik heel vaak als mensen over God praten. En dan hebben ze het over, nou ja, dat woord dat ik net gebruikte, "drie-enen". Dan zeggen ze: "Ja, dat is heel ingewikkeld." Dan weet ik al meteen: dat deugt niet. Want de waarheid is simpel. Er is één God; een kind kan het begrijpen. En er is één middelaar, en die gaf Zichzelf tot een losprijs voor allen. Uniek is Hij, en het bereik en Zijn domein is universeel. Dat wil zeggen: alomvattend, omdat er maar één is, omvattend ook het geheel, het totaal. Dat is de waarheid van Paulus; daartoe was hij gesteld als een heraut. En dat geloof ik. Ik ben, beste mensen – en ik hoop u net zo – een monotheïst.