▶ 00:00 Hoezo Bidden? Wij Weten Niet Wat Wij Bidden Zullen ↑ hoofdstukken

Een hele goedemorgen, vrienden. Goed u hier te treffen en met elkaar het Woord van God te openen. U ziet hier op het scherm geprojecteerd waar het vanmorgen over gaat en waar ik heel graag eens uw aandacht voor wil vragen: een onderwerp dat mij de laatste tijd nogal heeft beziggehouden. Ik heb heel vaak over deze vraag nagedacht en ik weet zeker dat er hier mensen in de zaal zijn die dat aanspreekt, omdat velen hier toch wat verlegen mee zijn. Het onderwerp van gebed; juist van de week las ik in een blad nog een uitspraak van iemand die zei: "Ik ben nog nooit iemand tegengekomen die tevreden was over zijn eigen gebedsleven." Ik denk trouwens dat als je het op die manier benadert, dat je verkeerd instapt. Want het gaat niet over ons gebedsleven, maar wel om een andere vraag en dat is: hoezo bidden?

Nou, ik wil daar graag eens een aantal schriftplaatsen voor lezen met u en ik beperk mij vanmorgen tot de brieven van de apostel Paulus. En daarin beperk ik me trouwens ook nog enorm. Het is een selectie, een aantal schriftgedeelten die antwoord geven op de vraag die hier zo kort in twee woorden staat geformu­leerd: Hoezo bidden? En de verlegenheid waar ik het over had, die is heel begrijpelijk. Het is een verlegenheid waar de apostel Paulus ook over spreekt. En ik vind dat altijd heel kernachtig geformuleerd zoals hij dat doet in Romeinen 8. Daar geeft Paulus heel kort, maar zo duidelijk en trefzeker aan wat het probleem vaak is met bidden. En dat zijn deze woorden – en het is midden in het betoog, dus ik knip er gewoon wat uit – daar schrijft Paulus: "Wij weten niet wat wij bidden zullen naar behoren." Letterlijk staat er: "Wij weten niet wat wij bidden zullen naar wat moet zijn."

Zoals God de dingen gepland heeft, zoals de dingen zullen gaan... dat weten we helemaal niet. Daar hebben we geen idee van. Ja, we hebben wel onze wensen daarover natuurlijk. Maar we voelen allemaal wel aan dat de wens die wij hebben – ongeacht op welk niveau zich dat bevindt of over welk onderwerp dat gaat – talloze aardse omstandigheden kunnen zijn. Meestal is dat zo, per slot van rekening. Wij zijn echt van die aardse mensen. We hebben het over financiën of over de familie of over de gezondheid. Er zijn wensen te over en dat kan zeer nijpend zijn. Maar we weten en we voelen wel aan dat je God kunt bidden, maar je weet niet naar hoe het moet zijn. Hoe dus bidden naar behoren? Wat moet je nou bidden? Dat weet je niet. Je kunt God vragen, maar je weet niet wat Zijn wil daarin is als het gaat om de aardse omstandigheden.

Dan moet u even doorlezen in Romeinen 8. Ik sla even een paar woorden over en dan komen we in vers 28. En dat contrast moet u even goed op u laten inwerken. Dus in het voorgaande vers, in vers 26, had hij geschreven: "Wij weten niet wat wij bidden zullen naar wat moet zijn." En vervolgens zegt hij: "Wij weten nu..." Ik leg het expres even op dat accent nu. "Wij weten nu dat God alle dingen doet medewerken ten goede voor hen die God liefhebben en die volgens Zijn voornemen – dat plan dat Hij heeft – geroepenen zijn." Dat wist Paulus in elk geval wel. Wat hij bidden moest naar behoren, wist hij niet. Maar hij weet wel dat wat er ook gebeurt... hij spreekt over "alle dingen". Alles wat er plaatsvindt – mooi woord hè: "alles vindt plaats". Er is een Plaatser die de dingen een plek geeft. En alles vindt zo zijn plaats, omdat er één Iemand is die het allemaal dirigeert. Dat gaat volstrekt boven ons voorstellingsvermogen uit, maar zo wat? We zijn maar mensjes.

Maar de wetenschap... het is een wetenschap, het is geen gevoel. Wij weten niet wat wij bidden zullen, maar we weten wel – althans dat kunnen we weten – want er is een God. Wat zeg ik? Er is één God, één Plaatser, die alles wat er gebeurt in het ganse heelal... maar pak het dan eventjes wat beperkter, gewoon in jouw leven, in ons leven een plek geeft. Hij doet het allemaal medewerken ten goede. Let op wat er staat. Er staat niet dat alles wat wij meemaken zo goed is of dat wij dat goed beleven. Dikwijls niet. Dat is juist de aanleiding waarom wij bidden. Maar we weten niet wat we moeten bidden. We weten één ding wel en dat is: Hij doet het allemaal medewerken. Wat er ook gebeurt in je leven... uiteindelijk is het dus het allerbeste wat er gebeurt. Waarom? Wel, God doet het medewerken naar het goede. Dat wil zeggen: dat plan, dat doel – zo moet ik het zeggen – dat doel wat Hij Zich gesteld heeft. Het draagt daar allemaal aan bij. En dan kunnen er talloze minnetjes in ons leven zijn.

▶ 05:48 Minnen Zijn Onvoltooide Plussen: Bidden Transformeert in Danken ↑ hoofdstukken

Ik houd er altijd van om er zo over na te denken: er kunnen allerlei minnetjes in ons leven zijn, of grote minnen, negatieve dingen. Maar het is een momentopname. Een min is geen min. Zo beleven wij het misschien, maar in feite is het een plus die nog niet af is.

Kijk er zo eens tegenaan: daar gaat die verticale streep nog doorheen. Van boven dus. Als die lijn van boven er nog doorheen gaat door dat negatieve – om even in de metafoor te blijven – dan blijft die min natuurlijk wel staan, maar het is ineens geen min meer; het is een plus geworden.

Er bestaan dus voor hen die God liefhebben – dat wil zeggen: God kennen en Hem daarom ook liefhebben, want als je weet dat er een God is, dan heb je Hem ook lief – geen minnen meer. Het is zo geweldig om Hem zo te eren in je leven, om Hem lief te hebben en Hem alles te geven wat Hem toekomt. Welnu, degenen die God liefhebben, die weten dat er geen minnen zijn, maar alleen plussen die nog niet af zijn.

Kijk, en nu komen we eigenlijk al op het eerste antwoord. Als we nu niet weten wat we bidden zullen naar behoren, als het gaat om de aardse omstandigheden – ik ga het straks hebben over wat we wél weten en waar we wél om kunnen bidden, maar nu even over de dingen waarvan we niet weten wat we bidden zullen naar behoren – weet je wat je dan het beste kunt doen? Dank God gewoon op voorhand.

Hoe de dingen precies moeten zijn, dat weet je niet. Maar je weet wel dat de dingen waar je misschien zo’n moeite mee hebt, die wij als pijnlijk of als negatief ervaren in ons leven, in wezen niet negatief zijn. Het is een godsgeschenk. Het maakt deel uit van dat plan dat Hij heeft met deze hele schepping en van het doel dat Hij Zich gesteld heeft.

En er gaat niks mis. Als dat nu waar is voor die negatieve dingen – en ik zeg het maar even in het algemeen, omdat ieder voor zich hier op deze plaats daar weer iets anders bij denkt, maar we kennen dat allemaal wel: dingen die we als een gebrek ervaren of als een handicap, een moeite in ons leven waar uw buurman of buurvrouw misschien geen idee van heeft, maar u kent het – dan zijn die minnen in feite plussen. En dan kun je God, als je weet dat Hij de enige God is, nu al danken.

Dan wordt dat bidden, dat niet weten waarvoor we bidden moeten, getransformeerd in danken. Waarom zouden we bidden voor al die aardse omstandigheden? We weten immers toch niet hoe het moet zijn. Maar we weten wel dat we Hem daarvoor kunnen danken.

▶ 08:47 Paulus' Doorn voor het Vlees: Gods Genade Is Genoeg ↑ hoofdstukken

Ik zal u een voorbeeld geven, en daarvoor gaan we naar dat schriftgedeelte toe wat we zojuist hebben gelezen. Het is wat lastig om dat zo kortweg te zeggen, maar ik zal toch een poging doen om het in een paar woorden even samen te vatten. Paulus heeft juist in het voorgaande verteld over de conflicten die er waren in Korinthe. Er waren andere boodschappers. Hij had de boodschap van genade neergelegd, van vreugde, en nu waren daar andere leraren binnengekomen en die hadden de genade veranderd. Dat zie je altijd weer; dat zie je in de Galatenbrief, je ziet het in de Kolossenbrief, waarbij men niet bleef staan in die genade die Paulus heeft verkondigd en mocht verkondigen onder de natiën.

Daarbij kwam in Korinthe ook nog eens een keer dat Paulus in een persoonlijke strijd verwikkeld was geraakt, gewoon omdat hij persoonlijk werd aangevallen. Eigenlijk gaan die hoofdstukken daar ook over. En dan gaat Paulus soms — hij excuseert zich — hij zegt: 'Ik ga nu even heel... ik spreek als een dwaas.' Dan gaat hij ook dingen schrijven waarvan je denkt: dat is ook vreemd, ja, maar hij had zich al geëxcuseerd: 'Ik schrijf ook als een dwaas.' Hij houdt zich als het ware op het niveau van de Korinthiërs waar zij zich op bewogen. Daartoe had hij zich verlaagd.

Dan gaat hij spreken in dat hoofdstuk — en we hebben dat zojuist gelezen — over een ervaring die hij veertien jaar daarvoor had gehad. Hij was ooit opgetrokken geweest en hij zegt: 'Ik weet niet of het in het lichaam was of buiten het lichaam, God weet het.' Maar hij is opgetrokken geweest in de derde hemel. Heel interessante uitdrukking — ik ga het daar nu verder niet over hebben. Hij is opgetrokken geweest in de derde hemel, naar het paradijs van God, zegt hij, zo noemt hij dat dan ook. En hij zegt: 'Ik heb onuitsprekelijke dingen gezien', waar hij aan toevoegt dat het een mens niet geoorloofd is om te spreken. Waarbij ik dan altijd me de vraag stel: niet geoorloofd door wie? Mag ik het van God niet? Of mag ik het niet van mensen vertellen? Eerlijk gezegd neig ik naar het laatste. Ik kan niets bewijzen, dat geef ik toe. Maar dat je zulke geweldige dingen hebt gezien en het wordt je belet om het te vertellen... Afijn. Hij schrijft soms wat cryptisch in dat gedeelte. We gaan er nou allemaal niet op in, ik wil namelijk naar mijn punt toe.

Hij zegt: 'Ik heb zo'n ervaring gehad, met recht zo verheven.' Ik zeg dat expres even zo, want dan begrijp je ook waarom hij dan in het zevende vers van 2 Korinthe 12 zegt: 'Daarom is mij, opdat ik mij niet te zeer zou verheffen...' Ja, hij had zo'n verheven ervaring gehad dat je makkelijk een persoon zou worden die gaat zweven, maar ook op anderen neer gaat kijken die dat allemaal niet kennen. Paulus had dingen gezien en ervaren en beleefd die zo met recht bovenmenselijk zijn, zo ongelooflijk heerlijk en rijk. Nou, dan schrijft hij: 'Daarom is mij, opdat ik mij niet te zeer zou verheffen, een doorn in — of eigenlijk staat er: voor — het vlees gegeven.'

Dat is een onderwerp apart. Er zijn hele dikke boeken, hele bibliotheken maak ik me sterk, zelfs over geschreven over wat die doorn voor het vlees nou van Paulus is geweest. Men denkt vaak aan een fysieke kwaal, men heeft er alles in geprojecteerd. Juist omdat Paulus het niet zegt, kun je er eigenlijk alles in plaatsen, in projecteren. En men projecteert vaak ook hun eigen probleem daarin. Maar goed, als u mij vraagt — u vraagt het mij niet, maar ik sta hier dus ik kan het zo zeggen: ik denk dat ik weet wat het is. Weet u wat? Ik denk dat die doorn niet in zijn vlees, maar voor zijn vlees was. Voor zijn ego, want die betekenis heeft het woord 'vlees' ook. Die doorn voor zijn vlees, dat was een engel des satans. Dat denk ik. Staat er namelijk bij. De metafoor is: een doorn voor zijn vlees. Het was niet letterlijk een doorn, het was ook niet letterlijk zijn vlees, maar een doorn voor zijn vlees.

En dan legt hij het uit: het is een engel des satans. Alleen, dat zijn van die wazige woorden ook weer geworden. Maar als je het even gewoon letterlijk neemt: een engel is een boodschapper. Dat hoeft niet een hemelwezen te zijn, dat kan wel, maar in wezen is het gewoon een boodschapper. De verspieders in Jericho, daarvan lees je ook dat het engelen waren: boodschappers. Goed, een engel des satans. Satan is een tegenstander. Dus: een boodschapper van de tegenstander. Dat is hem. En die maakte het Paulus zo moeilijk. Eerlijk gezegd denk ik aan iemand daar in de gemeente van Korinthe, of in ieder geval in de nabijheid van Paulus, die dingen vertelde die voor hem een slag in het gezicht waren, die hem met vuisten sloegen. Wellicht — maar nu ga ik fantaseren — wat ik tot dusver heb gezegd, kan ik vrij hard maken omdat het zo staat, naar mijn bescheiden mening. U mag erover denken zoals u wilt.

Afijn, die boodschapper voor de tegenstander... dat was iemand daar in Korinthe wellicht... maar in ieder geval een boodschapper die hem een slag in het gezicht toebracht en hem van dingen betichtte. Wellicht gewezen heeft op zijn verleden. Maar in ieder geval: het was buitengewoon zwaar. Hij heeft het als een doorn voor zijn vlees ervaren. Buitengewoon pijnlijk, dat is één ding wat duidelijk is. 'Daarom is mij, opdat ik mij niet te zeer zou verheffen, een doorn voor het vlees gegeven. Een boodschapper van de tegenstander.' Om mij... Hij noemt zijn naam niet. Hij zegt: 'Het is een boodschapper van de tegenstander.' Misschien hebben de Korinthiërs wel geweten van: 'O, hij bedoelt wellicht die.' Maar Paulus zegt het cryptisch. Hij zegt het ook heel discreet en noemt geen namen. Een boodschapper van de tegenstander om mij met vuisten te slaan, opdat ik mij niet te zeer zou verheffen. Omdat ik niet zou gaan zweven en omdat ik niet op anderen zou neerkijken.

En dan schrijft hij: 'Driemaal heb ik de Here hierover gebeden dat hij van mij zou aflaten.' Die boodschapper dus hè, die het hem zo moeilijk maakte. Die dingen tegen hem zei, boodschapte, die een slag in zijn gezicht waren, die zo als een doorn voor zijn vlees zijn ervaren. En hij zegt: 'Ik heb drie keer de Here gebeden of hij — die boodschapper dus — van mij zou aflaten.' Kijk, hier zie je nou een voorbeeld waarbij Paulus zelf ook bidt voor aardse omstandigheden, voor iets wat voor hem een doorn voor zijn vlees was. Je zou zeggen: dat is toch logisch dat je daar God om bidt? Ja, maar hij wist niet wat hij moest bidden naar behoren, naar wat moet zijn. Want hij geeft hier feitelijk zelf ook wel het antwoord, mede omdat dit natuurlijk achteraf ook is dat hij dit zo beschrijft.

Hij zegt: 'Het is mij gegeven.' Het was negatief in zijn beleving, ja, maar het was juist positief, want het zou hem klein houden. En ik geloof trouwens dat dat in het algemeen ook de eerste les is van de problemen in ons leven. Het houdt ons klein, nederig, zodat je je niet te zeer verheft, niet neerkijkt op andere mensen. Verbeeld je nou maar niks. Als, zoals Paulus in dit geval, hij had geweldige dingen gezien, ja, maar het was hem ook maar van God gegeven. En als je dat dan mag kennen en mag beleven, mag zien... Hij heeft het verkondigd. Het was hem niet geoorloofd, maar hij heeft het verkondigd, die rijkdom. Dat is genade. Dat is gewoon genade. En hij werd klein gehouden, dat is zo mooi. En die handicaps en die negatieve dingen... Kijk er eens een keer zo tegenaan. Je kunt de Here natuurlijk bidden — en dat lijkt ook heel vroom, weet je wat ik zeg: 'Here, neem dat van mij af.' Maar heb je Hem wel eens een keer gedankt daarvoor? Dat is uiteindelijk de les van deze geschiedenis ook.

Van deze verzen die Paulus hier zo optekent. Want lees maar, want het antwoord dat God hem geeft... Hij heeft drie keer tot God gebeden of die boodschapper van hem zou aflaten. En Hij, de Heer zelf, heeft tot mij gezegd: "Mijn genade is u genoeg." Dat is het antwoord, hè? Mijn genade is u genoeg, want de kracht openbaart zich eerst ten volle in zwakheid.

Nou, ik projecteer het nu niet meer, maar we hebben het zojuist gelezen. En dus is Paulus' conclusie: ik roem alleen maar in zwakheden. Als het nou werkelijk waar is... Het is geen theorie, hè? Als het louter over theorie gaat, is het gewoon geluid; daar heb je niks aan. Het gaat erom dat dit de praktijk is. Dat je die doorn in het vlees, die negatieve dingen... daar kun je natuurlijk voor gaan bidden. Niks mis mee, ik zeg helemaal niet dat dat verboden is. Dat was ook niet het antwoord dat Paulus kreeg, maar de Heer liet hem wel een hogere weg zien.

Hij zegt: "Mijn genade is u genoeg." Wees er nou gewoon van overtuigd dat wat er op jouw levenspad komt — en dat komt van boven — afdoende is. Dat volstaat, dat is meer dan genoeg. Dat was het antwoord dat Paulus kreeg. En dus zegt Paulus: "Ja, waarom zou ik nu nog bidden voor al die dingen, voor die zwakheden?" Wij zeggen dan: "Heer, neem die moeite van mij af." Dat had Paulus ook gedaan, maar hij had geleerd om dat gebed maar te stoppen. Stoppen met dat bidden; dat bidden zou danken worden.

En die problemen, dat zijn zegeningen. Paulus zegt: "Ik roem..." Nou, het zijn woorden die ik nog niet eens in mijn gemoed kan nemen. Zover ben ik nog niet, zoals Paulus dat in zijn leven heeft ervaren. Voor Paulus was dit geen theorie. Hij zegt: "Ik zal zelfs roemen in vervolgingen, verdrukkingen en benauwdheden." Hij geeft een hele rits voorbeelden in deze hoofdstukken van 2 Korinthe van wat hij allemaal heeft meegemaakt. En Paulus, wat een man, zeg! Ja, dat klinkt als persoonsverheerlijking, maar zo bedoel ik het niet. Wat heeft God in zijn leven kunnen doen!

De Heer heeft hem klein gehouden. En zelfs voor datgene wat zo pijnlijk was, heeft hij God leren danken. Waarom? Gods genade is genoeg. Dat is waar voor Paulus, en dat is ook waar voor ons. Dat bidden wordt verstomd en dat wordt danken. Je gaat opzien naar boven, want er gaat nooit iets mis. Alles heeft betekenis in jouw leven.

En als jij zegt: "Ja, maar er zijn een heleboel dingen die niet oké zijn met mij...", weet je, als je het antwoord van God kent uit Zijn Woord, dan leer je dat het oké is dat de dingen niet oké zijn. Ja, dit is hogere wiskunde. Dat gaat goed. Het gaat dus heel goed als er allerlei dingen zijn waarvan je denkt: "Dat ontbreekt nog aan mij." Prachtig! Dank God, want Hij houdt jou klein en dat is des te beter, om allerlei redenen.

▶ 21:22 Bidden Naar Gods Wil: een Geest van Wijsheid en Besef van Hem (efeze 1) ↑ hoofdstukken

Ik neem u mee naar een ander Bijbelgedeelte, want ik zie dat de klok verder tikt en ik wilde nog naar twee gedeelten in de Efeze-brief. In Efeze 1, in dat eerste hoofdstuk — men noemt het wel eens terecht de schatkamer van God — worden zulke geweldige dingen uitgestald zoals die aan Paulus zijn geopenbaard. De rijkdommen; ik geloof dat er in de NBG-vertaling ook boven dat gedeelte staat: de rijkdom van de uitverkiezing in Christus. Dat wat onze schatten zijn in Hem. Paulus heeft daar het een en ander over verteld. Geweldig, maar dat passeren we nu allemaal, want we komen aan in vers 15.

Als Paulus dat allemaal heeft beschreven — kortweg, maar ook overlopend in superlatieven en lange zinnen — dan gaat het je soms echt duizelen. Maar dat is precies de beleving van Paulus: onuitsprekelijke dingen die haast niet uit te spreken of op te tekenen waren. Dat voel je meteen bij binnenkomst al: dit is zo sprankelend! Hier is iemand aan het woord die werkelijk dingen gezien heeft, aan wie dingen geopenbaard zijn die zo machtig zijn. En nu gaat hij bidden. Let maar op.

In vers 15 zegt hij: "Daarom houd ook ik, gehoord hebbende van uw geloof in de Heer Jezus en van uw liefde voor al de heiligen..." Paulus had daarvan vernomen en hij zegt: "Ik houd niet op voor u te danken." Dat is heel karakteristiek voor Paulus geworden; hij begon altijd met dankzegging. Waarom? Iemand die leeft uit genade krijgt het 'om niet', 'om niet', 'om niet'. En niet in beperkte mate, maar genoeg, meer dan genoeg. God voorziet in al je behoeften. Wees in niets bezorgd. "Ja, dat is maar makkelijk," krijg ik dan altijd te horen. Ik vind dat een geweldige aanbeveling! Dat is ook precies waarom het evangelie is, mensen. Er wordt zo graag moeilijk gedaan, juist door christenen. We zeggen dat we een evangelie hebben, maar als het werkelijk een evangelie is, dan betekent het dat God de last van ons afneemt, dat Hij ons vreugde geeft en dat Hij voorziet. En dus danken wij Hem gewoon.

Dat deed Paulus ook voor deze gelovigen te Efeze. Hij hield niet op te danken en hij schrijft erbij: "u gedenkende bij mijn gebeden." Dus toch gebeden! Maar moet u eens opletten; dit is het soort gebed dat ik altijd aantref bij de apostel Paulus. Het zijn geen gebeden voor zichzelf. Ja, in 2 Korinthe 12 wel, maar daar schrijft hij juist dat hij afgeleerd heeft om voor die aardse omstandigheden te bidden en dat hij heeft geleerd te danken onder al die omstandigheden. Maar hij bidt wel een gebed naar Gods wil, een gebed waarvan hij weet dat God het vervult.

Ik ga u voorbeelden geven uit Efeze 1 en Efeze 3. Ik zou ook nog naar Filippenzen 1 of Kolossenzen kunnen gaan, maar ik beperk me. De lijn is deze: Paulus bidt voor zijn broeders en zusters. En wat bidt hij dan? Niet voor gezondheid, niet voor werk of iets dergelijks. Hoezo, interesseerde Paulus dat niet? Jawel, maar voor die dingen dankte hij God juist. Dat is zo’n geweldige les voor ons leven: ga God danken in al je omstandigheden. Als je de Heer gebeden hebt, prima, maar leer dan ook juist dat gebed te laten verstommen in dankzegging.

Wat echter niet verstomt, is dit gebed: "u gedenkende bij mijn gebeden... opdat de God van onze Heer Jezus Christus, de Vader der heerlijkheid..." — dat wil zeggen: de oorsprong van al die heerlijkheid waar hij zojuist over geschreven had, de heerlijkheid die God voornemens is aan ons en aan Israël te geven om uiteindelijk de hele schepping ermee te vullen — "...u geve een geest van wijsheid en van openbaring." Kijk, dat is van belang. Het gaat hier niet over aardse omstandigheden, maar dat we een geest zouden hebben en daardoor geleid zouden worden: een geest van wijsheid, zodat je weet hoe je met de dingen om moet gaan en hoe je ze kunt toepassen. En een geest van openbaring, dat wil zeggen dat het je duidelijk wordt wat Hij allemaal heeft mogen openbaren van Godswege.

Hij geeft die geest van wijsheid en openbaring "in besef van Hem". In de NBG-vertaling staat "rechte kennis van Hem", en dat is ook prima, maar er staat eigenlijk "besef". Dat woord epignosis wordt in de Concordant Version weergegeven met realisation. Dat is een heel vitaal punt. Je kunt dingen weten zonder dat je het beseft. Als je het alleen maar weet, is het theorie; het zegt eigenlijk niets. Natuurlijk begint het bij weten — je moet eerst iets horen en begrijpen hoe het in elkaar zit — maar dat is niet genoeg. In ons leven gaat het om besef. Dat is precies het gebed dat Paulus altijd weer bidt, hier en overal elders. Er zijn nogal wat gebeden die we in zijn brieven aantreffen, kortere en langere, maar hij bidt steevast voor besef. Zodat we ons zouden realiseren, ons ervan bewust zouden zijn. "Besef van Hem", dat wil zeggen: besef van God. Daar hadden we het al even over: dat je je zou realiseren dat er één God is die alles plaatst, alles beschikt en alles daar brengt waar Hij het hebben wil. Voor dat besef van Hem bidt hij.

▶ 28:47 Verlichte Ogen van het Hart: Uitzicht op de Hoop van Zijn Roeping ↑ hoofdstukken

Precies in lijn daarmee ook: besef van Hem verlicht de ogen van uw hart, zodat gij weet – letterlijk staat er: waarneemt – welke hoop Zijn roeping wekt. En ik lees meteen maar even verder: hoe rijk de heerlijkheid is van Zijn erfenis bij de heiligen. Daar bidt hij voor. Nogmaals: niet voor de aardse omstandigheden, want daarvan zegt hij op voorhand dat we God daarvoor kunnen danken, want God geeft ons wat we nodig hebben. Don't worry, maak u in niets bezorgd. En inderdaad: be happy in Hem.

En hij bidt dat we verlichte ogen zouden hebben van het hart, zodat we zouden zien, waarnemen welke hoop Zijn roeping werkt. Kijk, het is één ding om te weten dat God de Redder is van deze wereld, de Redder van alle mensen. Dat is ook al heel wat trouwens, hoor. Ik weet niet of u de afgelopen week het nieuws een beetje hebt gevolgd in de christelijke wereld, maar het grote item is daar de hoop die zij hebben: de hel. Nou, gefeliciteerd, denk ik dan. We lachen er nu om, wij kunnen er ook om lachen, maar het is diep en diep triest. U zegt: "Ja, maar er schuift een heleboel." Ja, dat is waar, er schuift een heleboel, maar welke kant op, denk ik dan?

Kijk, waar het om gaat is dat we niet zouden weten hoe er nu in christelijk Nederland gedacht wordt over de hel. Dat zal onze zorg zijn! Het gaat er niet om hoe men denkt over de hel; het gaat erom wat de Schrift zegt. Gaat die Bijbel ook open? Is men daarin geïnteresseerd? Daar liggen de antwoorden, en dan zou men het niet hebben over de hel. Ja, ik sta me een beetje op te winden, dat weet ik, en misschien op de verkeerde plaats, maar ja, ik vind het diep triest. We hebben zo'n hoop van het evangelie, en de hoop van het evangelie is dat God de hele schepping dáár gaat brengen waar Hij het hebben wil. En dat is niet de hel, dat kan ik u wel vertellen. Dat is in heerlijkheid.

Gelukkig worden er ook nog wat andere geluiden vernomen, zoals ik gisteren op de EO hoorde. En daar ben ik God erg dankbaar voor. Toch nog wat waarheid, gelukkig. Maar dat we zouden weten... want daar kom ik nu op. Het is één ding om te weten wat de hoop van onze roeping is, wat God voor ons, voor de gemeente, in petto heeft. Dat je het kunt zeggen: "Nou nee, dat staat er geschreven en zo is het." Ja, dat is prachtig. Daar begint het mee: je moet het eerst weten. Maar het moet niet bij weten blijven, dan is het alleen nog maar theorie. Het gaat erom dat je het gaat beseffen. Dat je verlichte ogen gaat hebben en dat je waarneemt die hoop van Zijn roeping. Dat is wat wij noemen: uitzicht. Dat is het woord wat hier eigenlijk helemaal in past.

Wat is die hoop nou voor ons? Is dat maar iets van wat je weet, een lichtpuntje ofzo? Of is dat die schitterende, dat stralende perspectief? Wat zie jij in je hart? Is dat inderdaad dat machtige licht? Ik ben er vast van overtuigd, dat is absoluut zeker: als we maar een glimp zouden hebben gezien van de heerlijkheid die God voornemens is te geven aan uiteindelijk heel de schepping, dan zou dat ineens al onze zorgen doen verdwijnen. Daar ben ik absoluut van overtuigd.

Ik bezoek elke vrijdag een vrouw in Hillegersberg; die zit in een karretje en die kan helemaal niks meer. En het is diep en diep triest wat die, naar de mens gesproken, meemaakt. Ze is 42 jaar en ze kan helemaal niks meer, ze heeft niet lang meer te leven. En ze kan bijna niks zeggen, ze kan niks meer zien. Er gaat bijna geen keer voorbij dat ze spreekt over die woorden in Romeinen 8. Ze kan het nauwelijks uitspreken, je moet er echt goed bij zitten anders versta je het niet eens: "Ik ben er zeker van dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet waard is vergeleken te worden met de heerlijkheid die over ons geopenbaard zal worden."

Kijk, dat is hoop. Dan zit je daar in een karretje te wachten eigenlijk op het moment dat de Heer je wegneemt, zodat het lijden over is. Ja. Maar de echte schat zit natuurlijk van binnen hè, niet in de omstandigheden. Daar kom je dan achter: dat stelt helemaal niks voor. Er zijn mensen die in de meest comfortabele omstandigheden diep ongelukkig zijn, en je hebt mensen die in een karretje zitten, helemaal niks meer kunnen, en die een schat van binnen hebben waar je jaloers op bent. Geweldig!

Nou, Paulus spreekt hier over die schat. Hij zegt: "Ik bid ervoor." Kijk, het is één ding om te weten dat die heerlijkheid in het Woord staat opgetekend, maar het gaat erom: beseffen we het? Hebben we verlichte ogen van het hart? Kijk, en dat bidt hij. Hij buigt zijn knieën dat we dat zouden beseffen. Dat we zouden weten die hoop... nee, dat we zouden beseffen en zouden zien, zicht zouden hebben op die hoop van Zijn roeping. Hoe rijk we zijn.

Het is één ding om verschrikkelijk rijk te zijn, maar als je het niet weet, als je het niet beseft, heb je er nog niks aan. Kijk, en dat is de grote ellende, denk ik, echt waar. Ook voor ons als gelovigen: laten we gewoon maar de hand in eigen boezem steken. Je kunt zeggen: "Ja, we zijn heel erg rijk." Maar leef je er ook uit, of leven we gewoon altijd zwaar onder de maat? Leef je een rijk leven? Een waardevol leven? Als je niet die rijkdom kent, kun je ook niet de Here waardig wandelen, hoor. De Here waardig wandelen is niks anders... dat betekent niet dat je netjes allemaal het geijkte paadje gaat. Kom nou! Een waardig leven is dat je een leven kent dat waarde hééft. Dat Hem waardeert. En dat waardeert wat Hij in Zijn Woord heeft gesproken. Dat elke stap die je zet in je leven in het bewustzijn is van wat Hij geeft.

Kijk, dat is zinvol gebed. Voor aardse omstandigheden weten we het niet, nee, maar dit weet ik wel: dit wil God in ons leven. Het beste gebed wat je voor elkaar kunt bidden. Ja, en hoe overweldigend groot Zijn kracht is aan ons die geloven, naar de werking van de sterkte van Zijn macht. En dan gaat hij verder spreken over de kracht die God heeft bewezen toen Hij Christus uit de doden deed opstaan. Die kracht staat ons zo ter beschikking; daar transformeert Hij ons ook mee.

▶ 35:56 Efeze 3: Boven Alles Wat Wij Bidden of Denken ↑ hoofdstukken

En dan ga ik naar Efeze 3, want ik moet nu echt doorgaan. In Efeze 3 lees je weer een gebed van Paulus. Hij zegt: "Om die reden buig ik mijn knieën..." In het voorgaande had hij gesproken over het geheimenis dat hem geopenbaard was, over de onnaspeurlijke rijkdom die hij onder de natiën mocht bekendmaken, en dan zegt hij: "Om die reden buig ik mijn knieën voor de Vader, naar wie alle geslachten – elke familie – in de hemelen en op de aarde genoemd wordt."

En nu komt het weer: exact dezelfde trant van bidden. Weer niet die aardse omstandigheden, maar waar gaat het nu om? "Opdat Hij u geve, naar de rijkdom van Zijn heerlijkheid..." Dat is de maatstaf: zóveel! "Naar" betekent: in overeenstemming met. "Naar de rijkdom van Zijn heerlijkheid met kracht gesterkt te worden door Zijn Geest in de inwendige mens."

Dat is niet dit [de buik] trouwens. Nee hè? Ja, we zeggen vaak dat de "innerlijke mens" sterker wordt; dat is, denk ik, ontleend aan dit vers. Maar die inwendige mens is niet de buik. Dat is typisch weer hoe wij de dingen een slag draaien – verdraaien bedoel ik. Nee, de inwendige mens is de mens die je niet kunt zien. Dat is de binnenkant, het hart waar het werkelijk om gaat, het centrum. Dat je dáár met kracht gesterkt wordt. Als je verlichte ogen hebt, als je uitzicht hebt en besef hebt van Hem, als je weet en realiseert hoe rijk je bent, dan sterkt Hij je met kracht.

In de inwendige mens – en ik sla nu weer een paar verzen over – zegt hij dat we, samen met al de heiligen (al degenen die de Heer heeft uitgekozen en apart heeft gezet), in staat zouden zijn te vatten hoe groot de breedte, de lengte, de hoogte en de diepte is. Dat is onvoorstelbaar. En hij gaat nog verder: "En te kennen de liefde van Christus die de kennis te boven gaat, opdat gij vervuld wordt tot alle volheid Gods." Poeh, dat is een hele mond vol. Ook hier weer dat overtreffende. Dit is té veel. Hoe is het mogelijk dat je zo in het leven kan staan? Je zou haast zeggen: dit kan niet. Dat je samen met al de heiligen nu al hier een indruk krijgt van wat God gaat geven en gaat realiseren. De hoogte en de diepte, de lengte en de breedte.

Zo zingen we het toch ook? Kleine kinderen vinden het prachtig om te zingen: "Hoog, hoog, hoog als de lucht, wijd, wijd, wijd als de zeeën, en diep, diep, diep als het waterblauw, dat is Zijn liefde voor jou." Voor heel die schepping, voor elk mens, wie je ook bent... Het maakt allemaal helemaal geen barst uit, als ik het even zo onbescheiden mag zeggen. Hij houdt van jou, onvoorwaardelijk. En Hij laat je ook nooit los. Er kan misschien nog een hele diepe weg te gaan zijn, maar Hij brengt jou daar waar Hij je hebben wil, want Hij heeft een plan en Hij is God. Hij doet gewoon wat Hij wil.

Gisteren hoorde ik nog iemand zeggen – van diezelfde omroep die ik net ook noemde – een dame die zei: "Ja, God kan dat wel willen, maar helaas, dat gebeurt niet." Nou, vrijwel woordelijk zoals ik het nu zeg, werd dat gezegd. Helaas voor God? Dan heb je een zielige God. De God die Paulus predikte is nog steeds de onbekende God, hoor. Dat is een "godje" dat ze op een voetstuk hebben gezet misschien, maar Hij is onbekend. Nee, de God en wat Hij kán! Dat je zicht gaat krijgen en besef van wat Hij geeft, totdat je de liefde van Hem zou kennen. Hier ook weer: kennen. Werkelijk zou kennen en zou beseffen. Zó groot.

Ik kreeg vorige week van iemand een mailtje; dat vond ik zo prachtig. Die was onlangs via internet in aanraking gekomen met die boodschap van de apostel Paulus. Het hele gezin was er helemaal kapot van – ergens in het noorden van het land. Kapot van... ik bedoel: helemaal ondersteboven. Ze schreef me dit, en dat maakte indruk: "Als we het Woord openen, dan lezen we allemaal nieuwe openbaringen. Het is echt prachtig. De Heere moet ons geluk zelfs draagbaar maken, want anders is het te veel. Zoveel rust, zoveel vrede. Eindelijk." Want er was een hele zoektocht naar Hem voorafgegaan, en nu dit. "De Heere moet ons geluk zelfs draagbaar maken." Dat je zegt: ik kan die vreugde gewoon niet aan. Daarom krijgen we straks ook een nieuw lichaam, want anders kunnen we dat geluk niet aan. Dan slaan alle stoppen door en slaan we op tilt, zeg maar. Dat meen ik echt.

Toen Paulus één glimp had gezien van dat licht, toen was hij drie dagen ineens blind met zijn fysieke ogen. Waar het om gaat is dat we verlichte ogen hebben, en dan worden we vervuld tot alle volheid Gods. Je zou zeggen: dat kan niet. Nou, dan eindigt Paulus met deze woorden, en dat doe ik dan ook maar: "Hem nu, Die machtig is meer dan..." – ik citeer uit de Statenvertaling, die is wat beter hier – "Hem nu, Die machtig is meer dan overvloediglijk te doen, boven al wat wij bidden of denken."

Ik moet even goed inzoomen op deze formulering. Dat zijn allemaal superlatieven. "Die machtig is méér dan overvloediglijk". Overvloedig vind ik al heel veel, maar meer dan overvloediglijk te doen, boven alles wat wij bidden of denken. Wij bidden altijd maar over deze aardse dingen en zo, maar weet u wat Hij doet? Dat gaat daar ver bovenuit, zelfs boven wat wij maar denken over ons leven.

Ach mensen, Paulus zegt: "Ik vermag alles in Hem die mij kracht geeft." En ik richt mij op dat waar het werkelijk om gaat. Wel, Hij is bij machte dat in jouw leven te geven: je ogen te verlichten en te doen beseffen hoe rijk je bent, naar de kracht die in ons werkt. "Hem nu", schrijft Paulus, "zij de heerlijkheid in de Ecclesia" – degenen die nu uitgeroepen worden. Tot dat selecte gezelschap mag je dan behoren. Ik hoop tenminste dat velen van u dat hier echt ook van harte mogen beamen en zeggen: "Ja inderdaad, die boodschap is bij mij in mijn hart geland." En anders komt dat nog wel. Buig je knieën nu maar, net zoals Paulus. Dat is het beste wat je kunt doen voor Hem. "Hem nu, zeg ik, zij de heerlijkheid in de Ecclesia door Christus Jezus in al de geslachten."

En dan zegt hij letterlijk niet: "tot in alle eeuwigheid", maar: "van de aeon der aeonen". Want als de Heer straks terugkomt, dan breekt niet een eindeloze eeuwigheid aan in de zin van: "eeuwig wel, eeuwig wee, hemel of hel". Ach nee mensen, er is toch zoveel meer! Tijdperken zijn er nog te gaan waarin God Zijn voornemen zal uitwerken. En als een steen in de vijver worden die cirkels steeds grootser, totdat uiteindelijk de hele vijver, zeg maar tot de rand toe, bereikt is. Heel Zijn schepping zal in die glorie delen. Dat is de hoop van Zijn roeping. Uitzicht! En dat we inderdaad verlichte ogen van het hart zouden hebben die dat zouden zien. Dáárom zouden we bidden. Amen.