▶ 00:00 Inleiding ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen toegewenst, beste vrienden. Het gaat er vanmorgen wat anders aan toe dan ik de laatste jaren eigenlijk gewend ben. Want u bent van mij inmiddels gewend dat er meestal, als ik hier spreek, een projectiescherm staat en dat ik een PowerPoint-presentatie geef, maar door omstandigheden was ik daar vandaag niet toe in staat. De beamer stond mij niet ter beschikking, dus we gaan vandaag weer eens ouderwets dit boek openen.

Ja, u hebt misschien uw bijbeltje thuisgelaten; u dacht: nou, die heb ik helemaal niet nodig, want het wordt straks allemaal keurig geprojecteerd. Niet dus. We openen de Bijbel bij een geschiedenis waarvan ik het vermoeden heb dat een aantal van u die helemaal niet eens zal kennen. En wel bij 1 Samuël 19, de geschiedenis van David. Dat is een heel uitgebreide geschiedenis, zoals u weet, en we vallen midden in dat verhaal van David als we dat negentiende hoofdstuk hebben opgeslagen. En als ik zeg 'midden in het verhaal van David', dan bedoel ik dat eigenlijk vrij letterlijk.

▶ 01:27 David als Type van Christus ↑ hoofdstukken

Want zoals u weet – en als u het niet weet, dan zal ik het u bij dezen nog eens vertellen of eraan herinneren – valt Davids leven eigenlijk in twee delen uiteen. In eerste instantie was hij die herdersjongen uit de stad Bethlehem, die zijn leven inzette voor de kudde, voor zijn schapen. Terwijl ik het zo formuleer, hoop ik dat u meteen al een beetje in de stemming komt en denkt: "Hé, dat klinkt wat dubbelzinnig, ik moet dan aan een ander denken, aan de Zoon van David." Nou, dan bent u meteen op de goede weg.

Maar die jongeman uit Bethlehem, die herdersjongen, was bovendien van Godswegen gezalfd tot koning van Israël. Het zou echter nog een hele tijd duren voor hij daadwerkelijk koning werd over Israël. Onderwijl had hij overigens ook nog de grote overwinning behaald op de reus Goliath en voor Israël een grote verlossing gebracht; zo lees je dat in de Bijbel: een grote verlossing voor geheel Israël. Dat is de ene kant, daar begint zijn leven.

Uiteindelijk eindigt zijn leven als koning. De laatste veertig jaar van zijn leven – hij is in totaal zeventig jaar geworden – is hij koning geweest. In eerste instantie zeven jaar over Juda en later nog eens drieëndertig jaar over zowel de twee stammen als de tien stammen; over geheel Israël. Zo zie je dus aan de ene kant het plaatje van David, de herdersjongen uit Bethlehem die de grote reus had verslagen en gezalfd was om koning te worden, wat echter nog een hele tijd zou duren. Aan de andere kant zie je koning David, de grote koning die niet alleen zijn heerschappij over Israël heeft gevestigd, maar ook een machtig rijk heeft verworven en vijandige volkeren heeft verslagen.

Een geweldige koning, en zoals ik u al gezegd heb – en dat moet ook in dit gezelschap geen geheim zijn – is hij daarmee een geweldige illustratie, een type van de Heer Jezus Christus. David was bovendien een profeet. Hij heeft veel gesproken en ons veel nagelaten, denk maar aan het boek van de Psalmen. De Psalmen zijn profetisch. Dat zijn geen beweringen die ik zomaar doe, maar dat lees je bijvoorbeeld in het Nieuwe Testament. Als Petrus op het tempelplein staat, zegt hij dat David een profeet was. Hij heeft gesproken over de toekomst aangaande iemand die uit zijn lendenen zou voortkomen, dat wil zeggen: iemand die zijn zaad zou zijn, het zaad van David, de Zoon van David.

Het Nieuwe Testament begint ook heel triomfantelijk in Mattheüs 1 vers 1, de eerste woorden van het Nieuwe Testament: "Het geslachtsregister van Jezus Christus, de Zoon van David." Over Hem hebben we het. De erfgenaam van David die werkelijk kon pretenderen de troon van David te bezitten. Dat wil zeggen: Hij die in de rechte lijn afstamde van David en de troon van zijn vader David zou gaan bezetten. Dat had de bode uit de hemel immers ook tegen Maria gezegd over dat wat uit haar voort zou komen: "Hij zal Zoon van God genoemd worden", maar er staat nog iets bij, namelijk dat Hij zal zitten op de troon van Zijn vader David, tot in de eeuwen, tot in de aionen. Hij is de Zoon van David.

Afijn, wat ik hiermee gezegd heb, is dat zijn leven aan de ene kant bestond uit die jongen uit Bethlehem en aan de andere kant de koning die hij uiteindelijk werd. Maar daartussen, midden in het verhaal, heb je eigenlijk ook nog een heel uitgebreid segment. Dat is de geschiedenis die tussen die twee delen in ligt. Hij was inmiddels de gezalfde en had de verlossing voor Israël al bereid, maar hij was nog geen koning. Hij werd verworpen en omdat hij vervolgd werd door Saul, moest hij maken dat hij wegkwam. Hij heeft gedurende vele jaren in de verborgenheid verkeerd. We lezen bijvoorbeeld dat hij in een spelonk in Adullam verbleef, waar hij een legertje om zich heen had verzameld. Dat waren misschien niet zulke brave mensen, maar daar gaat het even niet om. Trouwens, daar gaat het juist wel om! Want dat is een schitterende illustratie van de tegenwoordige tussentijd.

Dat is natuurlijk het verhaal. Het verhaal is eigenlijk heel simpel: David is een illustratie van Hem die zou komen, de Zoon van David. Maar midden in dat verhaal dient zich een tussentijd aan waarin hij de verworpene is en achtervolgd wordt door Saul. Ik ben haast geneigd om te zeggen: "Saul, Saul, wat vervolg je Mij?" Nu haal ik dingen door elkaar, maar dat doe ik expres. In die tijd worden allerlei scènes geschilderd. Ik had het net over Adullam; feitelijk leidde hij daar een ondergrondse beweging. Hij bevond zich in het verborgene en moest zich ook verborgen houden. Hij had een groep om zich heen verzameld – niet allemaal zulke brave mensen, dat is waar – maar ze waren wel bestemd voor de troon. Wat lees je over hen? Ze hadden allemaal schuldeisers, ze zaten in de problemen of ze waren verbitterd door de omstandigheden. Zulke mensen had David om zich heen verzameld. Later lees je dat ze in zijn heerschappij zouden delen. Toen hij eenmaal koning werd, kregen zij een geweldig hoge positie tezamen met hem.

En zo lees je nog wel meer geschiedenissen. U kent misschien wel de geschiedenis dat hij bij de priester komt en eet van de toonbroden. Dat mocht hij eigenlijk helemaal niet, want hij kwam niet uit een priesterlijke familie of uit de stam van Levi. Hij deed priesterlijke dingen die niet mochten. Maar als je eenmaal weet waar het een beeld van is, dan begrijp je meteen het hele verhaal. Hij was bestemd om de koning te zijn, maar hij deed priesterlijke dingen. Voor David was het verboden, maar als je eenmaal weet waar David een type van is, dan begrijp je het verhaal in één keer. Dan weet je: we hebben het over de Koning, de Zoon van David, bestemd om Koning te zijn, maar tegelijkertijd is Hij wel degelijk ook Priester. Koning-Priester in één persoon.

Onder het Oude Verbond kon dat helemaal niet. Maar onder het Oude Verbond was het al wel geprofeteerd dat er iemand zou komen die Koning-Priester zou zijn naar de ordening van Melchizedek. Niet alleen Koning, maar ook Priester, krachtens onvernietigbaar leven. Ik zit zomaar wat dingen bij elkaar te sprokkelen vanuit de Bijbel, maar één ding moet duidelijk zijn: deze David is een geweldig type. Juist in die tijd dat hij verworpen is en in de verborgenheid verblijft, is hij een schitterend type van de Heer Jezus Christus in onze dagen. Ook nu is Hij verworpen, ook door Zijn eigen volk, door de leiding van Israël.

Saul is eigenlijk ook een type van het jodendom, van de heerschappij die verdwijnen moest. Het Oude Verbond was tijdelijk; de heerschappij zou naar een ander overgaan. Dat was ook de bedeling van de wet: het was een tijdelijke heerschappij die moest verdwijnen. En als we het dan toch over Saul hebben: als ik daar meteen het Nieuwe Testament bij betrek, dan ken ik nog een andere Saul. We hadden het er al even over: Saulus van Tarsus. Weet u, die kwam trouwens ook uit de stam van Benjamin, net als koning Saul. Die vervolgde ook – niet David, maar de Zoon van David. En die Saulus van Tarsus...

▶ 11:22 Ontkomen Via het Venster ↑ hoofdstukken

Laten we gaan naar 1 Samuël 19. U weet waar we het nu over hebben. Ik lees twee episodes, twee scènes, twee bedrijven, en eigenlijk valt het allemaal in elkaar; dat wil ik u laten zien. In vers 11 lees je – en daarvoor lees je nog dat David voor de derde keer ontkwam aan koning Saul, die hem aan de wand wilde spietsen nadat David liefdelijke klanken voor hem had voortgebracht, maar ze kwamen niet bij hem aan.

Dan lees je in vers 11: "En Saul zond boden naar het huis van David om het te bewaken en hem des morgens te doden." Maar Michal, de vrouw van David, deelde hem mee: "Indien gij vannacht uw leven niet weet te redden, dan zult gij morgen ter dood gebracht worden." Toen liet Michal David door het venster naar beneden en hij ging op de vlucht en ontkwam. Daarop nam Michal de terafim – dat zijn de huisgoden – en legde die op het bed. Ze legden een net van geitenhaar aan het hoofdeinde daarvan en spreidden er een kleed over uit.

Toen zond Saul boden om David te halen, maar zij zeiden: "Hij is ziek." Daarna zond Saul de boden om naar David te gaan zien met het bevel: "Breng hem op het bed tot mij, opdat ik hem dode." Toen kwamen de boden binnen en zie, daar lag de terafim op het bed met het net van geitenhaar aan het hoofdeinde daarvan. Saul zei tot Michal: "Waarom hebt gij mij zo bedrogen, dat gij mijn vijand liet gaan, zodat hij ontkomen is?" Maar Michal zei tot Saul: "Hij zei tot mij: 'Laat mij gaan, waarom zou ik u doden?'"

Laat ik hier even pauzeren, want ik wil straks nog verder gaan in vers 18, maar laten we eerst eens op dit gedeelte inzoomen. Wat staat hier nu eigenlijk? De geschiedenis is voor sommigen bekend, voor anderen misschien veel minder bekend. Maar ook hier vind je weer een van die vele verhalen die in deze hoofdstukken als een refrein iedere keer terugkeren: David weet te ontkomen. In dit geval is het Saul die David opspoort in zijn eigen huis, het huis van David.

Aangezet door zijn vrouw, want die was het een en ander ter ore gekomen, weet David zijn vege lijf te redden. Hij vertrekt niet via de deur, want Saul had een wacht bij het huis gezet, dus via de deur ontkomen was er niet bij. Hij moest een sluiproute nemen en via het venster ontkomt hij dan. Uiteindelijk bedenkt Michal een leugen en creëert zij een 'nep-David'. Dat is wat ze doet: ze legt een beeld van David in het bed om de schijn op te houden dat het inderdaad David zelf was.

In wezen wordt koning Saul, degene die hem achtervolgde, in een leugen achtergelaten door zijn eigen dochter. Want Michal was niet alleen de vrouw van David, maar ook nog de dochter van Saul. Ja, 'it's all in the family'. Dat neemt hij haar uiteindelijk ook enorm kwalijk, wat Michal dan weer rechtvaardigt met opnieuw een leugen. David zou gezegd hebben: "Als je dat niet doet, dan dood ik je." Maar dat lees je helemaal niet; dat heeft hij helemaal niet gezegd.

De geschiedenis zelf is eenvoudig en het is een spannend verhaal. Je kunt dat natuurlijk wat breedsprakiger vertellen en op de zondagsschool zou je daar een geweldig verhaal van kunnen maken. Maar laten we meteen ter zake komen en onszelf de vraag stellen: waar gaat het werkelijk over? Houd de draad vast. Bedenk dat het gaat over David, de gezalfde, de man uit Bethlehem, de grote overwinnaar die een verlossing tot stand had gebracht. Hij is degene die koning moet gaan worden en daartoe ook voorbestemd is. Hij zal het ook werkelijk worden, maar in de tussentijd wordt hij verworpen. Dat is de tegenwoordige tijd.

▶ 16:24 Waar Is de Zoon van David? ↑ hoofdstukken

En dan is de vraag: waar is David? David wordt gezocht. En in feite is dat ook precies een uitbeelding van de tegenwoordige tijd, van de afgelopen 2000 jaar. Waar is de zoon van David? Want was het dan niet zo dat als de zoon van David zou verschijnen, hij zijn vrederijk zou vestigen in deze wereld en dat hij koning zou worden in Jeruzalem? Maar het is er niet van gekomen. Er blijkt nog een hele tijd tussen te zitten. En het jodendom begrijpt er ook helemaal niets van. Hoe zit dat nou met het huis van David? Hij zou toch in het huis van David moeten zijn?

En u begrijpt het, dat is ook dubbelzinnig. Want onder 'het huis van David' kun je het huis verstaan waarin David woont, zoals hier in deze geschiedenis. Maar elders in de Bijbel betekent het huis van David gewoon het koningshuis van David, de dynastie van David, de troon van David. Het huis van David staat voor de troon van David. En waar is hij nu? Waar is de zoon van David? Hij zou toch gewoon in het huis van David moeten zijn en moeten regeren vanuit Jeruzalem, in Zion. Maar daar is hij niet.

En dat is het grote probleem wat het jodendom ook heeft met de messiaanse pretenties die we vinden in het Nieuwe Testament. Jezus kan nooit de zoon van David zijn, kan nooit de beloofde Messias zijn. Want als de Messias komt, als de zoon van David komt, dan zal hij zijn koninkrijk vestigen in Jeruzalem. Dan zal er een wereld komen van vrede en gerechtigheid, in de eerste plaats voor Israël, maar ook voor de hele volkerenwereld. Waar is Hij dan?

Nou, men zou eens kennis moeten nemen van de geschiedenis van zijn voorvader, namelijk van David, en zien hoe het werkelijk werkt. Ja, dit zijn typen, ik weet het. Maar ook in de profetie vind je dat. Er zou een tijd zitten tussen zijn eerste komst en zijn tweede komst. Waar is hij? Nou, niet in het huis van David. Eigenlijk is dat mooi. Hij is niet in het huis van David, de dynastie van David. Zo spreken wij ook over 'het huis'. Het huis is natuurlijk niet alleen maar een gebouw. Mijn huis, daar kun je Steenplaats 17 in Rijnsburg onder verstaan. "Ik en mijn huis, wij zullen de Heer dienen" – dat is mijn familie, mijn gezin. Als je praat over het huis van de koning, dan is het koningshuis. Maar dat is niet alleen maar dat paleis op Soestdijk of in Den Haag, nee, dat is de dynastie van Oranje.

En het huis van David, die dynastie, is momenteel vervallen. Of zal ik het met de woorden van dit gedeelte zeggen: het is verlaten. Het is een verlaten huis van David. Waar is hij? Niet op de troon in Jeruzalem. Nee, want hij is namelijk ontkomen via het venster. Daar in dat huis in Jeruzalem – want daar staat het huis van David – is hij ontkomen via het venster. Hij is uit het zicht verdwenen, want dat is waar het venster voor staat.

Trouwens, de eerste keer dat we dat woord 'venster' tegenkomen in de Bijbel is in Genesis 8. Dat is de geschiedenis van de zondvloed, van de ark. En dan lees je dat de ark vaste grond onder de voeten kreeg op het gebergte van Ararat. Ararat betekent trouwens: 'de vloek is omgekeerd'. Weet u wanneer dat was? Dat staat erbij: dat was de zeventiende van de zevende maand. Nou, dat verdient enige toelichting, maar laat ik het even heel kort door de bocht zeggen: dat is gewoon exact de datum dat de Heer Jezus opstond uit de dood en vaste grond onder de voeten gaf van verlossing, en een hele nieuwe wereld aan het licht bracht. Dat was de zeventiende van die maand, exact de datum dat vele eeuwen later de Heer Jezus Christus inderdaad opstond uit de doden en de vloek omkeerde en nieuw leven aan het licht bracht.

Maar dan moet je even verder lezen, want er staat dat Noach veertig dagen later het venster open deed. Dat is de eerste keer dat het woordje 'venster' – wat hier ook gebruikt wordt – in de Bijbel voorkomt. Hij deed het venster open en liet een vogel gaan. En nog een paar dagen later kwam die duif terug. Ik denk dat dat de vijftigste dag is geweest – denk daar maar eens over na. Maar de veertigste dag ging het venster open en verdween er een vogel zo het hemelruim in. Het is niet zo moeilijk waar dat venster van spreekt. Het spreekt van het moment dat de Heer Jezus inderdaad deze aarde verliet. Daar in Jeruzalem, eigenlijk het venster van Jeruzalem, want het was de Olijfberg met dat zicht op de stad. Daar verdween hij door het venster, uit het zicht. Een wolk onttrok hem aan hun ogen, lees je dan.

En waar is hij? Nou, niet in het huis. Het huis van David ligt er momenteel verlaten en vervallen bij. Het heet niet voor niets de 'vervallen hut van David'. Maar hij gaat dat TZT, met de hoofdletter Z natuurlijk, herstellen: de vervallen hut van David die er nu verlaten bij ligt. Daar is hij niet. En het jodendom, trouwens dat geldt voor de hele wereld, leeft in bedrog; men weet niet waar hij is. Men weet niet hoe het werkelijk zit met het huis van David. Men denkt dat hij daar nog in het graf ligt of ergens op bed ligt, dat hij ziek is of zo, begrijpt u? Maar men leeft in een leugen. Men weet niet hoe het zit. Men had ooit wachters bij het graf gezet, maar hij wist te ontkomen.

En dan lees je nog dat de Joodse Raad zelfs geld uitkeert aan die soldaten om een leugen de wereld in te blazen. En er staat dat deze leugen tot op de huidige dag wordt geloofd. Ja, en inderdaad, dat is nog steeds zo. Men weet niet hoe het zit met het huis van David. Men weet ook helemaal niet waar hij nu eigenlijk verblijft. Maar wij weten het, dat wil zeggen: als je de Schriften kent, weet je waar hij is. Inderdaad, niet in het huis van David. De wereld is achtergelaten en het Joodse volk in het bijzonder leeft met een leugen over wie hij is en waar hij verblijft. Dat is waar.

Maar nu even verder. Het eerste antwoord op de vraag 'waar is de zoon van David?' is: in ieder geval niet in zijn huis. Hij is ontkomen via het venster. Dat wil zeggen: op een mysterieuze wijze is hij aan het zicht onttrokken. Dat is ook de tegenwoordige positie van de zoon van David. Het is zo belangrijk om te weten dat hij vandaag verborgen is, om 'de verborgenheid' te kennen. Dat is niet maar een of ander stokpaardje om over te praten. Om de verborgenheid te kennen, om te verstaan dat de Heer Jezus Christus vandaag verborgen is. En niet alleen Hij is verborgen, maar ons leven is met Hem ook verborgen. Dat is zo belangrijk.

Weet u waarom? Om vrede te hebben in je leven. Om niet geobsedeerd te zijn door zichtbare dingen en het koninkrijk te willen vestigen of gestalte te willen geven of te openbaren in deze wereld. Je wilt dingen zien. Er zijn zoveel liederen in deze bundel – met alle respect hoor – waarin staat: "Jezus regeert, je ziet het om je heen." Nou, vergeet het maar. Dat zie je niet en het is ook helemaal niet de bedoeling. Dat komt nog. Hij is vandaag verborgen, dat is de situatie. En het loutere feit dat wij nu niets zien van de Messias en de triomf die hij teweeg heeft gebracht en alles wat hij aan het licht heeft gebracht, dat we er niets van zien, dat is een bevestiging van het Woord. Daarom zeg ik: het is ook belangrijk om niet gefrustreerd te raken en om vrede te hebben, om bevestigd te worden in het Woord. Om de verborgenheid te kennen.

Wij zijn verborgen, de wereld kent ons niet. Ze maken ons trouwens uit voor een dwaas. Dat gebeurde David ook, weet u nog? Dat hij in Gath was. Daar was hij onder de Filistijnen, dat is een Filisteinse plaats, en daar werd hij ook voor een dwaas uitgemaakt. Hij deed ook erg gek. Ja, dat weet ik. Maar goed, dat is de positie van Christus. Hij is een dwaas; te midden van de heidenen wordt hij ook zo neergezet. Laat het zo zijn, wees een dwaas met hem. Maar ik denk bij mezelf altijd: wie het laatst lacht, die lacht het best. Ik ken nog een variant daarop: wie het laatst lacht, heeft de mop niet begrepen. Maar wij wel.

We lezen even verder, want nu hebben we de vraag in wezen al beantwoord: waar is David? Het eerste antwoord dat ik nu vanuit dit schriftgedeelte kan geven, is dat hij niet in het huis van David is. Hij is niet op de troon. Dat huis van David is een verlaten, vervallen gebeuren. En waar is hij dan wel? Hij is ontkomen via het venster. Maar daarmee heb ik nog geen echt positief antwoord gegeven; dan heb ik alleen maar gezegd waar hij niet is. Waar hij wel is, dat moeten we even verder lezen. Nou, onaantastbaar, dat blijkt.

▶ 27:12 Najoth bij Rama: Rust op een Hoge Plaats ↑ hoofdstukken

Want laat ik dat dan eens lezen vanaf vers 18: "Nadat David gevlucht was en ontkomen was, kwam hij bij Samuel te Rama." Rama, weet je wat Rama betekent? Dat is een hoge plaats. En hij deelde hem mee al wat Saul hem aangedaan had en daarop ging hij met Samuel weg en ze bleven te Najoth. Weet u wat Najoth betekent? Ja, kan ik 'rust' zo vragen, want u zegt: "Nee, dat weet ik niet," maar Najoth betekent rust. Ja.

En toen aan Saul werd meegedeeld: "Zie, David is te Najoth bij Rama," zond Saul boden om David te halen. En deze zagen een groep profeten in geestvervoering. Als u een Statenvertaling hebt, dan staat er gewoon 'profeterende' en dat is ook inderdaad het woord wat er staat. Niet in geestvervoering – misschien dat dat er zo wel uitgezien heeft – maar er staat gewoon profeterende. Dat wil zeggen: het woord Gods sprekende. Ja, Saul zond dus boden om David te halen en deze zagen een groep profeten profeterende met Samuel aan hun hoofd. Ik zeg het meteen maar even goed. En de geest Gods kwam over de boden van Saul, zodat ook zij gingen profeteren. In geestvervoering geraakten, maar hier staat weer hetzelfde: zodat ook zij gingen profeteren.

Toen deelde men het aan Saul mee en deze zond andere boden. Maar ook deze geraakten in geestvervoering, ook deze gingen profeteren. Dus in plaats van dat ze David gingen halen, raakten ze helemaal – bij wijze van spreken – in de ban van David. Ze konden David niet pakken, ze werden bevangen door de geest van God en ze gingen het woord van God spreken. En dan staat er aan het einde van vers 21: opnieuw zond Saul boden, een derde groep, en ook deze geraakte in geestvervoering, ook deze gingen profeteren.

Toen ging hij zelf ook naar Rama. Bij de grote put te Seku – of Seku betekent... nee, niet Seku... nou, dat laat ik dan toch maar Nederlands zeggen: CQ. Dat betekent overwinning, of te boven komen, of triomf. Bij de grote put bij Seku gekomen, vroeg hij: "Waar zijn Samuel en David?" En men zeide: "Zie, te Najoth bij Rama." En toen ging hij daarheen, naar Najoth bij Rama. En ook over hem kwam de geest Gods. Hij verkeerde, terwijl hij zijn weg vervolgde, in geestvervoering. Maar ook hier staat weer opnieuw: profeterende, het woord Gods sprekende, totdat hij te Najoth bij Rama kwam. Ook hij trok zijn kleren uit – mogelijk gewoon zijn koningsmantel, want dat kan het ook gewoon betekenen. Hij was profeterende in tegenwoordigheid van Samuel. En hij lag die hele dag en de gehele nacht naakt – half of heel, dat maakt me even niet uit – hij lag die hele dag en de gehele nacht naakt terneer en daarom zegt men: "Is Saul ook onder de profeten?"

Dat is het einde van de geschiedenis. Eigenaardig, mensen, om dit te lezen. Maar goed, we zagen zojuist: hij was dus ontkomen. David bevond zich niet in het huis van David, maar hij was ontkomen via het venster. Maar waar bleek hij uiteindelijk dus te zitten? Ja, ik zeg 'zitten', maar dat bedoel ik eigenlijk vrij letterlijk. Nou, hij was bij Samuel. En waar was dat? Nou, er wordt hier een paar keer gezegd: hij bevond zich in Najoth bij Rama. Neem nu even, pak de lijn weer op waar we hem net loslieten, en het plaatje laat zich als vanzelf invullen. Je weet, je onderzoekt: wat betekenen die woorden? Wel, waar is David? De zoon van David. Antwoord: hij is onaantastbaar, want wie zou ook naar hem toe sturen? Ze konden hem geen van allen pakken. Sterker nog, daar waar hij verbleef, iedereen die maar in zijn nabijheid kwam, de geest Gods kwam over hem en men ging profeteren.

En waar verbleef hij dan? Wel, in Rama bij Najoth. Of in Najoth bij Rama, zo moet ik het zeggen. Dat wil zeggen – zal ik het gewoon Nederlands zeggen? – hij verbleef in rust op een hoge plaats. Alsjeblieft. U wilt antwoord hebben op de vraag: waar is David? Waar is de zoon van David? Hier is het antwoord. Niet in het huis, niet bij de dynastie, niet in het koningshuis, dat wacht nog even. Het huis van David ligt er verlaten bij, maar hij is wel degelijk ergens. En de schrift maakt er geen geheim van waar hij momenteel verblijft. Het antwoord is: hij verblijft op een hoge plaats. Ja, in rust. Dat is waar hij verbleef. In Najoth, in rusten op bij Rama. De hoge plaats.

En dat is precies wat de Bijbel over hem zegt, over de Heer Jezus Christus. Hij is ten hoogste verheven. Op de hoogste plaats is hij gesteld. Onaantastbaar. Met de woorden van Efeze 1: boven alle overheid en macht is hij gezeten. Hij is de machthebber, hij is het hoofd over alle dingen. Ja inderdaad, de koningsheerschappij moet hij nog op zich gaan nemen, maar hij is tot hoofd gesteld op de allerhoogste plaats in rust. Ja, hij zit in volmaakte rust en vrede die hij heeft bewerkstelligd. Dat is... ja, ik vind het geweldig om daar zo aan te denken. Als er iemand is die werkelijk in rust verblijft, maar ook rust kan geven, dan is het hij die momenteel op de allerhoogste plaats is. Inderdaad, in Najoth bij Rama.

Nou, en hij kan rust geven. Sterker nog, we hadden het er vanmorgen al even over voordat we hier naar binnen kwamen, dat we te midden van de omstandigheden in dit leven – en daar kan van alles gebeuren... er kan van alles gebeuren, allerlei zorg en je kan vermoeid raken en belast worden met zorgen om je familie, om je werk of waarom niet. Alles kan als een last op je schouders liggen. Trouwens, ook godsdienst kan je belasten, je geweten belasten of in onrust achterlaten. Hoe gaat dat met mijn familie? Ze geloven niet en ja... Weet u, er is er één die jou rust kan geven. Maar dan ook een volmaakte rust. Maar dan moet je wel wezen bij het juiste adres natuurlijk. Dan moet je niet zien op elkaar hoor, en al helemaal niet op jezelf. Maar dan moet je je ogen richten naar Rama, naar die hoge plaats waar de zoon van David gezeten is.

En hij zei het: "Kom allemaal tot mij." Wie? Die verbitterd zijt of een schuldenlast hebt... ik zit nou even dingen door elkaar te halen, maar u begrijpt wel wat ik bedoel. Kom allemaal tot mij die vermoeid en belast zijn. Misschien belast met de last en met het juk van religie, van dat waar je onder gebukt gaat, waardoor je een slecht mens zou zijn. Want dat is wat religie altijd doet: veroordelen. Je bent niet goed, of in ieder geval niet goed genoeg. En belasten met zorgen. Maar waar vind je rust? Niet in de zin van dat hij jouw sores oplost, nee, hij tilt je er gewoon bovenuit. Hij zet jou ook bij wijze van spreken op die hoge plaats. En iedereen die bij hem komt, die geeft hij rust. Die geeft hij zijn geest. Zo is het hier toch? Iedereen die in de nabijheid van David kwam, ontving Gods geest.

Wel, zo is het toch? Al ben je nog zo'n grote tegenstander, maar als je bij hem komt, dan geeft hij jou rust en vrede en vreugde en toekomst en alles wat een mens maar echt nodig heeft. En dan kijk je omhoog. Dan ga je stralen inderdaad. En dan ben je gericht op de zoon van David die in staat is een volkomen rustige... hij tilt je boven de dingen uit. En dat is het geweldige voorrecht als je hem mag kennen. Dan leer je een vrede te verstaan die alle verstand te boven gaat. En hij geeft inderdaad geluk en blijdschap. En dat is wat je hier dus ook ziet. Iedereen die bij hem kwam, die ontving Gods geest. Raakte in geestvervoering, staat er dan. Maar die werd bevangen door Gods geest, die ontving Gods geest en ging Gods woorden uitspreken. Zelfs de grootste tegenstander als die uiteindelijk dan zelf ook komt, nadat al die delegaties die David gevangen moesten nemen – die kwamen niet meer terug, die raakten allemaal in geestvervoering.

▶ 37:21 Saul Onder de Profeten ↑ hoofdstukken

En dan gaat op een gegeven moment Saul zelf – maar zelfs Saul zelf ondergaat hetzelfde. De grootste tegenstander – en nu bedoel ik het weer dubbelzinnig – dan komt hij bij de Zoon van David. Of zal ik het beter zeggen? Eigenlijk is het dan omgekeerd: dan komt de Zoon van David bij hem: "Saul, Saul, wat vervolg je Mij?" En dan wordt de grootste tegenstander inderdaad bevangen door Gods Geest. En dan wordt hij een mond van God. En dan wordt het vraagteken van dit gedeelte, van het einde van dit hoofdstuk: "Is Saul ook onder de profeten?", ineens een levensgroot uitroepteken. Saul is onder de profeten.

Sterker nog, de grootste profeet die ik in de Bijbel heb leren kennen, dat is hij aan wie het Woord van God is toevertrouwd om het onder de heidenvolkeren bekend te maken. Saul is onder de profeten. Hij, die grote tegenstander die de Zoon van David vervolgde. Ja, maar toen hij daar in Najoth bij Rama kwam, toen was er geen ontkomen meer aan. Toen ontving hij de Geest. Hij zegt later zelf – ik heb het nu over Saulus van Tarsus – dan zegt hij: de genade van God heeft mij overweldigd. Als een stortbui is het over hem heengekomen; er was geen weg terug. Dat is geen kwestie van vrije keuze, zo van: "ik heb voor Jezus gekozen". De genade... Hij had helemaal niet voor Jezus gekozen, kom nou! Jezus koos voor hem en Gods genade heeft hem zo overweldigd dat hij geen kant meer op kon.

En zo werd hij een mond van God. En het vraagteken van dit hoofdstuk is inderdaad een levensgroot uitroepteken geworden. Hij heeft het Woord van God mogen verkondigen. Ja, het zit allemaal in zo'n eenvoudige geschiedenis, of geschiedenissen, die je hier zo leest. Het richt de blikken onwillekeurig, als je Schrift met Schrift gaat vergelijken, naar Hem Die daar op die hoge plaats is gezeten. In rust. Hij zit, het werk is volbracht, volmaakt, en Hij gaat alles tot een goed einde brengen. En dan ben je natuurlijk ook nog nieuwsgierig – want ik zie dat het echt tijd wordt, sorry, maar ik kan het niet nalaten – want dan heb je natuurlijk ook nog even de vraag: wanneer komt hij dan weer tevoorschijn?

▶ 39:43 Openbaar op de Derde Dag ↑ hoofdstukken

En dan zeg ik: ja, maar dan moeten we naar het volgende hoofdstuk, naar hoofdstuk 20. Ik laat u hier gewoon even mee achter; u moet dat zelf nog maar eens een keertje, dat hele hoofdstuk, doorlezen. Zo mooi! Bij een andere gelegenheid gaan we dat nog eens doen.

Ja, want dan lees je van David en Jonathan ook zo’n prachtige geschiedenis. En mensen verstaan het niet. Weet u waarom niet? Omdat ze gewoon helemaal niet de Schrift met Schrift vergelijken, en omdat ze niet zien dat David een type is van de Zoon van David. Want dan lees je dat David... nou, lees het maar na. Gewoon even in vers 5, daar staat het. Dan zegt David tegen Jonathan – ik ga de geschiedenis nu niet vermelden, maar het ging er eventjes om dat David werd geacht weer te komen bij de koninklijke maaltijd van Saul. Hij was daar uitgenodigd; ja, hij was uitgenodigd om aan des konings tafel te zitten. Maar dan gaat David zich excuseren en dan zegt hij in vers 5: "Ik houd mij in het veld verborgen tot overmorgenavond."

Maar als u een Statenvertaling hebt, wat staat daar? Daar staat: "Tot de derde dag." Is dat letterlijk? Ja, u zegt: dat is toch hetzelfde als overmorgen? Ja, maar... kijk, die vertalers hebben er volgens mij weinig van begrepen, even onder ons. Nee, er staat gewoon: "tot de derde dag". Tot de derde dag zou hij zich verborgen houden. Op de derde dag zal de Zoon van David openbaar worden. En David excuseert zich. Hij zegt: "In die tussentijd zal ik niet aan des konings tafel zitten." Nee, geen koninklijke positie. "Weet je wat je moet zeggen waar ik ben? Nou," zegt hij, "ik ben bij mijn vader thuis, een offerfeest aan het vieren." Lees het maar eens na: "Ik ben bij mijn vader thuis een offerfeest aan het vieren."

Ja, dat is niet daar op die hoge plaats. Het offer is gebracht, er is een feest te vieren, en waar is hij nu? Nou, gewoon bij zijn vader thuis. En wanneer wordt hij dan openbaar? Antwoord: op de derde dag. En dat is ook niet moeilijk te verstaan, en daar sluit ik dan echt mee af. Want hij komt inderdaad weer in de openbaarheid. Hij zal inderdaad de belofte van God gaan vervullen met betrekking tot Israël, met betrekking tot Jeruzalem, met betrekking tot deze wereld en met betrekking tot deze hele schepping. Hij gaat Gods beloften vervullen en hij wordt openbaar op de derde dag. "Ik houd mij verborgen tot de derde dag." Twee dagen van duizend jaar zal hij onttrokken zijn aan het oog, en dan gaat het gebeuren.

En daarom leven we vandaag, na die twee millennia van "waar is de Zoon van David", in zulke spannende tijden. Vandaag. Want hij zal namelijk uit de verborgenheid treden; dan zal hij zich openbaren. Ik wil vragen om nu met elkaar...

▶ 43:08 Dankgebed ↑ hoofdstukken

Laten we de ogen sluiten en onze ogen naar Rama richten, die hoge plaats. Hemelse Vader, we danken U dat onze ogen daarop gevestigd mogen zijn. Op Hem die daar verheven is boven alle overheid en macht en de Naam heeft ontvangen boven alle naam; hoger dan de hemelen is Hij gezeten. We danken U dat Hij zich daar in die toppositie bevindt en een volmaakte rust en vrede heeft aangebracht. Hij heeft een grote verlossing bereid en verkeert nu in rust. Er is geen werk meer te doen; Hij zit. Hij is gezeten omdat het werk volbracht is.

We danken U, Heer, dat we Hem mogen kennen die het offer gebracht heeft. Hij heeft alle reden om nu in deze twee dagen, deze tweeduizend jaar, bij Zijn Vader thuis feest te vieren omdat het grote offer is gebracht. Hij is degene die Zijn leven gaf tot een losprijs voor allen, voor deze hele wereld. Het werk is volbracht en Hij is nu gezeten in rust. Hij leeft, Hij is de grote Overwinnaar. Inderdaad is Hij daar gezeten bij Sechu, bij die put van levend water, en Hij heeft de triomf aangebracht.

Heer, we danken U dat onze ogen daarop gericht mogen zijn. Dat we ons niet hoeven blind te staren op dat huis van David dat er momenteel verlaten bij ligt, want hij is ontkomen door het venster. Hij leeft en Hij heeft vandaag belangrijke dingen te doen. Al is Hij verworpen door deze wereld en al wordt Hij nog steeds vervolgd of achterna gezeten; al wordt Hij niet geaccepteerd door het volk Israël, het Joodse volk of door de volkerenwereld. Hoewel het voor velen een dwaasheid is om dat te geloven, is Hij niettemin daarboven verheven. Het duurt niet lang meer voordat Hij Zijn positie zal gaan opeisen als de Zoon van David.

Heer, we zien daarnaar uit. We zien uit naar wat U allemaal nog in petto hebt met ons, met Israël, met de volkerenwereld en met heel Uw schepping. Want er is geen ontkomen aan. We danken U, Heer, dat dit geen werk is van onszelf of een eigen keuze. Zelfs de grootste tegenstander weet U te overweldigen met Uw genade. Heer, we danken U dat het waar is wat er in Uw Woord staat: dat alle tong gaat getuigen en belijden dat Jezus Heer is, en dat alle knie gaat buigen tot eer van God de Vader.

Heer, we prijzen onszelf gelukkig dat wij daar nu al weet van mogen hebben, dat we nu al een kanaal van zegen mogen zijn en dat we gegroepeerd mogen zijn in het ondergrondse, rondom de Zoon van David. Inderdaad zijn we niet in tel in deze wereld, maar dat maakt niet uit; onze tijd komt nog. Wie het laatst lacht, lacht het best, en Heer, we danken U voor die vreugde. Voor die toekomst die U voor ons hebt weggelegd en voor de genade die we hebben leren kennen.

Zo willen we ons bij U aanbevelen aan het woord van Uw genade. We geven de eer dat we ons daarin elke dag weer opnieuw verblijden. Door het opzien naar boven zullen we werkelijk rust en vrede in het hart hebben. We hoeven ons niet af te pijnigen met de vraag hoe we onze problemen oplossen, maar we verwachten het van U. Wentel uw weg op de Here en Hij zal het maken; dat is en blijft de waarheid, ook van ons leven. We danken U, Heer, dat we zo’n God, zo’n vrede en zo’n toekomst van Uw Zoon gratis en voor niets van U mogen ontvangen. We danken U nogmaals in de Naam van Uw Zoon, de Heere Jezus Christus, de Zoon van David. Amen.