waar verwachting verdwijnt

Demografen luiden de noodklok. Het aantal geboorten ligt al jaren ver onder het niveau dat nodig is om de bevolking op peil te houden. Men spreekt inmiddels van een “babycrisis”. Als oorzaken worden woningnood, economische onzekerheid, psychische problemen en veranderende leefomstandigheden genoemd. Maar daarmee wordt slechts de oppervlakte beschreven.

huwelijk en gezin

De Bijbel leert dat God het huwelijk heeft ingesteld als een levenslange verbintenis tussen man en vrouw. Daarin gaf Hij ieder een eigen plaats. De man is het hoofd van zijn vrouw en draagt verantwoordelijkheid voor haar en voor zijn gezin. Dat betekent dat de man zijn vrouw liefheeft, voor haar zorgt en bescherming biedt. De vrouw ontvangt op haar beurt een centrale plaats in haar zorg voor gezin en kinderen. Vanuit dit perspectief zijn kinderen geen last of belemmering, maar juist een zegen!

Deze fundamentele inzichten zijn in de westerse samenleving zo goed als geheel verdwenen. Het huwelijk is gereduceerd tot een relatievorm die kan worden aangegaan en beëindigd wanneer men dat wenst. Mannen worden niet langer opgevoed met het besef dat zij verantwoordelijkheid dragen voor vrouw en gezin. Vrouwen wordt geleerd dat hun waarde vooral ligt in economische zelfstandigheid en maatschappelijke carrière. Moederschap wordt steeds vaker beschouwd als iets dat ondergeschikt is aan betaald werk.

De gevolgen laten zich raden. Als het huwelijk zijn zekerheid verliest, wordt gezinsvorming een risico. Als mannen hun plaats niet innemen, kunnen vrouwen niet op hen bouwen. Als kinderen worden gezien als een belemmering van persoonlijke ambities, worden er vanzelf minder geboren. Wat vandaag een babycrisis wordt genoemd, is daarom in werkelijkheid een symptoom van een wereld die gedesoriënteerd is.

wanneer verwachting verdwijnt

Daar komt nog iets bij. Een samenleving krijgt alleen kinderen wanneer zij vertrouwen heeft in de toekomst. Niet voor niets spreken we van ‘in verwachting’ zijn. Maar wanneer God uit beeld verdwijnt, welke solide basis is er dan nog voor verwachting? En omdat het denken richting mist, raakt ook het leven ontwricht. Dan worden Gods ordeningen ingeruild voor menselijke ideeën en de wrange vruchten daarvan blijven niet uit. Wat wij vandaag zien, is niet slechts een demografisch probleem. Het is een symptoom van een samenleving die van God los is.

Immers, hoewel zij God kenden, hebben zij Hem niet als God verheerlijkt of gedankt, maar hun redeneringen zijn op niets uitgelopen en het is duister geworden in hun onverstandig hart.
-Romeinen 1:21-

Delen: