1Thessalonika 2:7 – kleinen in jullie midden

Maar wij werden kleinen in jullie midden, zoals een voedster haar eigen kinderen koestert.

Het “maar” vormt een scherp contrast met het voorgaande. Als apostelen van Christus hadden Paulus en zijn medewerkers tot last kunnen zijn, maar zij werden juist “kleinen in jullie midden”. Nēpioi duidt op kleinen, jonge kinderen. In plaats van zich groot te maken en heerlijkheid uit mensen te zoeken, maakten zij zich klein. Geen gewichtige positie tegenover de Thessalonikers, maar een plaats midden tussen hen.

Vervolgens verandert Paulus het beeld. Zij waren als een “voedster” die haar eigen kinderen koestert. Een voedster verwacht niet dat de kinderen voor haar zorgen; zij zorgt voor hen. Dat is precies het tegenovergestelde van tot last zijn. Koesteren spreekt van warmte en zorg; hetzelfde woord vinden we in Efeze 5:29.

En Paulus spreekt niet zomaar over kinderen, maar over “haar eigen kinderen”. Daarmee krijgt het beeld iets heel persoonlijks. De Thessalonikers waren voor hem geen publiek waarvan hij iets wilde ontvangen. Zij waren hem dierbaar geworden en daarom wilde hij juist aan hen geven. Hoe ver dat ging, zegt het volgende vers: niet alleen het evangelie van God wilden zij hun meedelen, maar zelfs hun eigen zielen. Wie werkelijk koestert, geeft niet alleen een boodschap door, maar geeft zichzelf.

Delen: