Maar wij, broeders, voor korte tijd van jullie verweesd — van aangezicht, niet van hart — beijverden ons des te meer jullie aangezicht te zien, in groot verlangen.

Paulus gebruikt een bijzonder woord voor zijn gedwongen afscheid van de Thessalonikers: “verweesd”. Het Griekse aporphanizō is verwant aan ons woord “wees”. Eerder vergeleek Paulus zijn zorg met die van een voedende moeder en sprak hij over zijn omgang met hen als een vader met zijn kinderen (1Thes.2:7,11). Nu draait hij het beeld als het ware om. Door van hen gescheiden te zijn, voelde hij zichzelf verweesd. Zó nauw waren zij hem aan het hart gegaan. Maar die verweesdheid was slechts voor korte tijd en alleen “van aangezicht”.

Niet van hart. Ze konden elkaar niet meer zien, maar innerlijk was de afstand er niet. En juist hun aangezicht verlangde Paulus weer te zien. Hun zichtbare aanwezigheid ontbrak hem, maar de afstand had aan hun verbondenheid niets veranderd.

Sterker nog: Paulus beijverde zich “des te meer” hen terug te zien, “in groot verlangen”. De afstand verkoelde de liefde niet, maar maakte de behoefte aan ontmoeting alleen maar groter. Het bleef dus niet bij verlangen; hij zette zich daadwerkelijk in voor een weerzien.Juist de afstand maakte des te duidelijker hoezeer zij hem aan het hart gingen!