1Thessalonika 2:19,20 – onze lauwerkrans

Want wie is onze hoop of vreugde of lauwerkrans van roem? Zijn ook jullie het niet, voor onze Heer Jezus in zijn parousia? 20 Want jullie zijn onze heerlijkheid en vreugde.

Paulus vraagt niet wát zijn hoop, vreugde en lauwerkrans van roem is, maar wie. Het antwoord staat voor hem vast: de Thessalonikers. Een stephanos was de lauwerkrans waarmee een overwinnaar werd geëerd. Paulus ziet eveneens een lauwerkrans voor zich, maar die bestaat uit mensen. Met hén kan hij straks voor de Heer Jezus verschijnen.

Dat is geen roemen in eigen prestaties. Eerder schreef Paulus over “het woord van God, dat ook inwerkt in jullie die geloven” (1Thes.2:13). Hij had dat woord aan hen geheraut, maar God was het die door zijn woord in hen werkte. De Thessalonikers waren de vrucht van die bediening en dáárom Paulus’ lauwerkrans. Zijn roem bestond uit wat Gods woord in mensen had uitgewerkt.

Zo wordt ook begrijpelijk waarom Paulus hen zo intens verlangde terug te zien. Zij waren niet slechts geliefden die hij door de afstand miste. Hij zag hen ook in het licht van hun gezamenlijke toekomst. Bij de parousia zal hij voor de Heer Jezus staan met mensen in wie het goede bericht werkzaam werd. Vandaar zijn hartelijke conclusie: “jullie zijn onze heerlijkheid en vreugde”. Wat een lauwerkrans: mensen in wie Gods woord zijn werk heeft gedaan!

Delen: