1Thessalonika 3:9 – al de vreugde

Want welke dankzegging kunnen wij God vergoeden omtrent jullie, voor al de vreugde waarmee wij ons vanwege jullie verheugen voor onze God?

Paulus zoekt naar woorden om God te danken, maar eigenlijk schieten die tekort. “Welke dankzegging kunnen wij God vergoeden?”, vraagt hij. In vergoeden klinkt mee dat er iets wordt teruggegeven als antwoord op wat ontvangen is. De vreugde die het bericht over de Thessalonikers hem had gebracht, was zo groot dat Paulus zich afvraagt hoe hij God daarvoor naar behoren zou kunnen danken. Geen dankzegging kan Gods genade evenaren. Maar hoe groter het besef daarvan, des te groter ook de dank.

Daarbij stapelt hij de woorden bijna op: “al de vreugde waarmee wij ons vanwege jullie verheugen”. Vreugde en verheugen behoren in het Grieks tot dezelfde woordfamilie. Wat in vers 7 begon met bemoediging en in vers 8 klonk als “nu leven wij”, wordt hier benoemd als grote vreugde. Die vreugde tekent de innige band die Paulus met hen had. Eerder had hij immers al in de taal van ouders en kinderen over hen gesproken (2:7,11).

Maar die vreugde bleef niet bij de Thessalonikers zelf staan. Paulus verheugde zich vanwege hen “voor onze God”. Hij zag in hun vaststaan reden om God te danken. Hun geloof was immers geen vrucht van menselijke inspanning. Gods woord werkte in hen. Daarom werd Paulus’ vreugde over mensen tegelijk dankzegging aan God!

Delen: