⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Introductie en Terugblik op de Geheimenissen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Wederom gaan wij ons bezighouden met Top Secrets, inmiddels de achtste avond zoals u ziet. Vanavond is het thema het geheim rond de wegrukking. We hebben het al die avonden over geheimenissen of verborgenheden, en in dit geval specifiek rond de wegrukking. Ik kan me voorstellen dat als u helemaal niet van deze terminologie op de hoogte bent, dat wat vreemd overkomt, maar ik beloof u dat het vanzelf duidelijk wordt. Het gaat in ieder geval – dat kan ik alvast verklappen – over een gebeurtenis die beschreven wordt in 1 Thessalonika 4. Daar gaan we het straks zeker uitgebreid over hebben.⟨/p>
⟨p>Laat ik even terugblikken. U bent dat van mij gewend en ik doe dat nu even kortweg. De eerste avond, in september, hebben we ons beziggehouden met de geheimen van het koninkrijk; Mattheüs 13 was toen het onderwerp. De daaropvolgende avond in oktober ging over het fenomeen dat de geheimen of de verborgenheden altijd te maken hebben met die tussentijd tussen de eerste en tweede komst van de Messias. Of anders gezegd: de onderbroken komst van de Messias, want dat is een andere manier om feitelijk hetzelfde te zeggen.⟨/p>
⟨p>Een van de karakteristieken – en dat zagen we eigenlijk al vanaf de eerste avond en ook in de tweede – hebben we in de derde avond echt extra belicht vanuit de Romeinenbrief, Romeinen 9, 10 en 11. Daarin is sprake van het geheim van Israëls verharding in de tegenwoordige tijd, waarbij het volk afwijzend staat ten opzichte van haar eigen Messias. Die tijd is karakteristiek voor de tijd van de verborgenheid. Het geheim van Israëls verharding is juist dat het ook een 'totdat' heeft. Paulus zegt in Romeinen 11: "Ik deel u een geheim mede" – zo leidt hij die geheimenissen vaak in als hij iets daarover te melden heeft – "een gedeeltelijke verharding is over Israël gekomen, totdat de volheid van de natiën ingaat." Over die tijd, namelijk de fase in de heilshistorie waarin Israël verhard is, daar hebben de geheimenissen altijd mee van doen.⟨/p>
⟨p>In de avond in december hebben we ons beziggehouden met de onthulling van het geheim. Dat was – ik moet het even goed zeggen – Romeinen 16. Ik dacht even aan Efeze 3, maar de onthulling van het geheim is het slot van Romeinen 16. Paulus vertelt daar in een tussenzin, ook heel karakteristiek, over zijn evangelie. Zo formuleert hij dat ook: "mijn evangelie" dat aan hem geopenbaard is en dat nu onthuld wordt, terwijl het voorgaande generaties en aionen lang altijd verborgen was gebleven. Dat was naar aanleiding van Romeinen 16.⟨/p>
⟨p>In januari hebben we ons beziggehouden met het geheim van Gods wil uit Efeze 1. Dat heeft te maken met het feit dat God vandaag een volk verzamelt waarvoor Hij zo'n geweldige bestemming heeft voorgenomen. Straks, in de volheid van de tijden – zo staat het in Efeze 1 – zal heel de schepping, in de hemel en op de aarde, onder de naam van Christus worden samengevat. Maar het geheim daarvan is dat daar een volk bij betrokken is. De Christus is namelijk niet alleen één iemand, het Hoofd, maar het lichaam, de ekklesia, zal in dat lot, in die bestemming en in die taak delen. Dat was geheim. Niet dat Christus heel de schepping gaat samenvatten en dat God via Hem dat allemaal gaat realiseren, maar het geheim is dat de ekklesia daarin deelt als een eenheid, zoals hoofd en lichaam een eenheid vormen.⟨/p>
⟨p>In februari was het onderwerp het geheim van de Christus, zoals dat in Efeze 3 wordt beschreven. En de laatste keer, de vorige maand in maart, hebben we ons beziggehouden met het geheim zoals Paulus daarover schrijft in de Kolossenbrief. Diverse passages waarin dat aan de orde wordt gesteld, hebben we toen besproken. Dat is even kort samengevat wat we tot dusver hebben gezien. En dan nog even dit.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="345" title="Speel af vanaf 05:45">▶ 05:45⟨/button> ⟨span>De Verborgenheden in de Tussentijd⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Als vaststelling en ook als inleiding voor wat we vanavond gaan zien: de geheimen of de verborgenheden houden altijd en per definitie verband met het werk van God nu in de tussentijd. Ik gaf dat al even aan: het gaat om de tijd tussen de eerste en de tweede komst van Christus, inmiddels al zo'n twintig eeuwen. Dat is ook een onderbreking in de heilsgeschiedenis in verband met Israël. God heeft tijdelijk het volk terzijde gesteld; er is een breuk, maar die zal worden geheeld. En in die breuk, in die onderbreking, daarin bevinden wij ons tot op heden.⟨/p>
⟨p>De verborgenheden hebben ook altijd een specifiek kenmerk, en dat zul je iedere keer weer zien. Dat is ook heel logisch, want wat is een geheim? Dat is iets wat verteld wordt, maar wat voorheen niet bekend was. Anders is het geen geheim, toch? Dat wordt dan ook heel dikwijls benadrukt, en zelfs heel sterk benadrukt, dat het voorheen totaal onbekend was. Paulus zegt dan ook: ik vertel je een geheim. In de geslachten, de generaties die aan ons voorafgegaan zijn, ook in het Oude Testament, gaf God weliswaar in allerlei verborgenheden en in allerlei typen hints, maar die zijn pas achteraf te begrijpen.⟨/p>
⟨p>Zelfs als God hints heeft gegeven in het Oude Testament, was het niettemin toch wel degelijk verborgen; het was onbekend totdat het inderdaad bekendgemaakt is, met name door de apostel Paulus. Nu we achteraf de kennis van het geheim hebben, kunnen we vervolgens het Oude Testament lezen en dan zien we ineens: hé, het stond er allemaal al zo duidelijk in beschreven. Of nou ja, duidelijk... ja, achteraf wel. Je ziet het in typen van rituelen, maar ook in geschiedenissen. Dat maakt het in mijn beleving ook zo buitengewoon boeiend, en iedere keer verbaas ik me er weer over hoe geweldig het is om allerlei geschiedenisverhalen te lezen en letterlijk te ontdekken dat de bedekking ineens wordt weggenomen. Dan zie je ineens wat er verborgen lag onder de bedekking en dat het inderdaad spreekt over de onderbreking in de huidige tijd en over dingen die God juist in onze tijd doet. Dat is het hele bijzondere daarvan.⟨/p>
⟨p>Het houdt dus ook verband met de Ecclesia, of de gemeente zo u wilt, het lichaam van Christus. Daarmee houdt het ook verband met haar bestemming en haar toekomst. Als ik dat zo gezegd heb, dan is het ook niet moeilijk meer om de volgende stap te zetten. Aangezien de geheimen verband houden met de Ecclesia, het lichaam van Christus, is het dus ook logisch dat het te maken heeft met de voltooiing van de weg van de Ecclesia in de huidige tijd. Het houdt in dat de Ecclesia ook fysiek, letterlijk fysiek, haar plaats gaat innemen en de Heer tegemoet zal gaan. Als ik het zo formuleer, dan heb ik meteen ook de stap gezet naar 1 Thessalonika 4, want daar gaan we dan inderdaad naartoe. Dit dus even in het algemeen over geheimen. Het heeft te maken met de Ecclesia en dus ook met de toekomst van de Ecclesia. Nou, dat zullen we vanavond ook gaan zien.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="589" title="Speel af vanaf 09:49">▶ 09:49⟨/button> ⟨span>Thessalonicenzen 4: Onkundigheid over de Ontslapenen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En dan begin ik bij 1 Thessalonika 4 vers 13. Ik herinner me trouwens dat we ons met deze passage ook hebben beziggehouden een paar seizoenen eerder hier in dit huis, maar dat had toen een andere reden. We hadden toen een heel seizoen lang gesproken over dood, opstanding en levendmaking, en toen kwam dit via die route ook al aan de orde.⟨/p>
⟨p>Oké, ik lees vanaf vers 13. Daar zegt Paulus: "wij willen jullie...". Even voor de goede orde, wellicht ten overvloeden, maar als het cursief staat, dan wijk ik even af van de NBG-tekst. Het is namelijk meervoud: wij willen jullie. In de NBG-tekst blijkt dat niet altijd; als er staat "wij willen u niet onbekend, niet onkundig laten", dan kan dat "u" zowel enkelvoud als meervoud zijn. Maar in het Grieks is het hier heel duidelijk meervoud. In goed, modern Nederlands zeg je dan gewoon "jullie". Er staan wel broeders, dus dat is meervoud. En dan kun je ook nog het punt maken dat als de broeders aangesproken worden, de zusters daarbij ook meegerekend worden. Dat is een bekend gegeven, inclusief als wij denken.⟨/p>
⟨p>Toch willen we jullie niet onkundig laten, broeders. In feite is dit al de introductie, de aankondiging dat er iets medegedeeld gaat worden. Ik wil jullie niet onkundig laten; ze waren blijkbaar wel onkundig, maar hij wilde hen niet in die onwetendheid laten. Onkunde met betrekking tot wat dan? Wel, wat betreft hen die ontslapen, opdat gij niet bedroefd zijt zoals de andere mensen die geen hoop hebben. Ik blijf die term "ontslapen" zo mooi vinden; ik wil hem graag nog eens onderstrepen. Daarin zit enerzijds de gedachte dat de dood als een slaap is en dat mensen zich van niets bewust zijn. Maar het andere gegeven is dat je uit de slaap normaal gesproken gewoon weer ontwaakt. Dat is het normale idee en dat is precies ook zoals wij, en zoals God, tegen de dood aankijken: het is een toestand van niet weten, van niets bewust zijn, totdat de wekker gaat en je gewekt wordt, of opgewekt wordt, en ook opstaat. Die hele metafoor blijkt uit alle termen die wij in datzelfde verband gebruiken.⟨/p>
⟨p>Ze waren dus onkundig met betrekking tot degenen die ontslapen zijn. Die onkunde leidde ertoe, dat kun je hier direct opmaken, dat zij bedroefd waren zoals de andere mensen, de overigen, die geen hoop hebben. Het idee was – dat zal zo direct vanzelf wel blijken – dat men in die tijd, zeker voor Handelingen 28 voordat definitief het doek voor Israël viel, nog steeds leefde met de gedachte van een mogelijke bekering van Israël. Het licht stond weliswaar op oranje. De boodschap was niet meer "kom tot bekering en dan zal de Messias terugkeren", zoals dat in de dagen van Petrus het geval was, maar de boodschap was nu eigenlijk: het heil is nu naar de natiën gegaan, tenzij jullie alsnog via die route tot geloof zullen komen. Tot Handelingen 28 was daar eigenlijk geen definitieve duidelijkheid over. In Handelingen 28 leest u heel uitdrukkelijk dat Paulus zegt dat het vanaf nu echt definitief voorbij is – definitief tussen aanhalingstekens natuurlijk.⟨/p>
⟨p>Waarom zeg ik dat nu? Men leefde in die dagen heel sterk in de verwachting dat zij mogelijkerwijs de generatie zouden zijn die het zou gaan meemaken: de parousia van de Heer. Dat was toen weliswaar nog onzeker, maar de verwachting was er zeker. Eigenlijk is dit in onze dagen ook weer zo actueel. Maar hoe zit dat dan met degenen die inmiddels overleden zijn? De ontslapenen in hun eigen midden. Paulus was een aantal weken in Thessalonika geweest, dat weten we uit het boek Handelingen, en hij heeft daar weken achtereen onderwijs gegeven. Slechts enkele weken later schrijft hij deze brief; het is een betrekkelijk korte tijdspanne. Hij had vragen gekregen en één van die vragen ging hierover.⟨/p>
⟨p>Wij zijn mensen met hoop, en Paulus onderstreept dat nog eens een keer in verband met wat hij nu gaat schrijven. "Want," zegt hij, "indien wij geloven dat Jezus gestorven en opgestaan is...". Dat "indien" is hier niet zozeer bedoeld als voorwaarde, maar als "ervan uitgaande dat". Wij geloven – dat lijkt me nogal wiedes, dat is wat een gelovige is – dat Jezus stierf en opgestaan is. En waarom is Hij opgestaan? Wel, omdat God Hem heeft gewekt. Ik zit nog erg in de modus van de studie die ik afgelopen zondag in Benthuizen heb gegeven; die ging juist daarover: opgewekt en opstaan. Voor degenen die dat verschil niet zo goed kennen: je slaapt eerst, dan word je gewekt (dat heeft te maken met het bewustzijn, je wordt wakker) en vervolgens sta je op. Opstaan is echt een lichamelijk gebeuren; je bevond je in een positie van rust, je zat of je lag, en dan sta je op. Dat is heel fysiek uitgedrukt.⟨/p>
⟨p>Jezus Christus is dus gestorven en ook opgestaan. Dat geloven wij. En waarom zegt Paulus dit nu zo? Wel, hij zegt dat hetzelfde wat met Hem gebeurde, ook ons zal overkomen; dat wil zeggen: degenen die ontslapen zijn. Want er staat: "zo zal God ook hen die ontslapen zijn door Jezus wederbrengen met Hem", of letterlijk "uitleiden". Dat betekent hier in dit geval gewoon uitleiden uit de dood, oftewel doen opstaan. Zoals Hij Jezus deed opstaan, zo zal Hij ook hen die ontslapen zijn bij gelegenheid uitleiden of wederbrengen. Dat "weder" staat er eigenlijk helemaal niet; waarschijnlijk was dat het idee van de vertaler dat ze eerst levend waren en dan terugkomen uit de dood, maar dat zit niet in het Griekse woord zelf. Het is "uitleiden uit de dood". Maar goed, de gedachte is sowieso helder: zo zal God ook hen die ontslapen zijn door Jezus, via Jezus dus, wederbrengen met Hem.⟨/p>
⟨p>Paulus gaat dat nu nader toelichten. Hij heeft zijn punt nu gemaakt: die doden, de ontslapenen, zullen net als Jezus ooit zelf opgewekt worden. Ik denk wel dat ze dat wisten, maar ze hebben het zich nooit goed gerealiseerd. U moet zich voorstellen: het waren mensen die nog maar kort tevoren volstrekt onwetend waren. Paulus zegt in het eerste hoofdstuk van deze brief immers dat zij zich van de afgoden hebben bekeerd tot een waarachtige, levende God. Weliswaar had een deel een Joodse achtergrond, maar de grote groep had een heidense achtergrond. Anders zou Paulus niet zeggen: jullie hebben je afgekeerd van de afgoden om de levende en waarachtige God te dienen.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1233" title="Speel af vanaf 20:33">▶ 20:33⟨/button> ⟨span>Een Rechtstreeks en Nieuw Woord van de Heer⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En dan zegt hij in vers 15: "Want dit zeggen wij jullie met een woord van de Heer." Nu zou je op zich kunnen verdedigen dat dit een woord is dat Paulus via de Schriften heeft ontvangen. Dat zou kunnen, maar in dit geval is dat niet de gedachte. Trouwens, dat is vaker zo als hij het op deze manier zegt. Ik verwijs hier naar 1 Korinthe 11 vers 23, waar hij het heeft over het brood en de beker. Daar zegt hij ook dat hij het van de Heer zelf heeft ontvangen. Dat wil zeggen: hoogstpersoonlijk.⟨/p>
⟨p>We moeten niet vergeten dat Paulus, toen hij geroepen werd, niet slechts op één moment onderwezen werd. De Heer had tegen hem gezegd – even geparafraseerd: "Ga maar naar Arabië en Ik ga je nog veel meer vertellen. Ik heb je nog zoveel te melden en zoveel onderwijs te geven." Paulus is door de Heer rechtstreeks onderwezen en op de hoogte gebracht. De dingen die hij hier zegt, zijn inderdaad geen onderwijs vanuit de Schrift. Het zou natuurlijk kunnen dat de Heer hem ook op allerlei passages in de Schrift heeft gewezen, maar wat hier gezegd wordt, heeft Paulus rechtstreeks van de Heer zelf ontvangen.⟨/p>
⟨p>Hoe weet ik dat zo zeker? Omdat de dingen die hij nu gaat zeggen, in de Schrift helemaal niet gevonden worden. En dat is een heel sterk bewijs dat hij inderdaad doelt op een woord dat hij persoonlijk van de Heer heeft ontvangen. Daarom kon hij dit zo zeggen. Ik loop hiermee een klein beetje vooruit op wat we nog moeten gaan zien, maar dat is niet erg. Lees maar eens mee en denk met me mee: nergens in de Schrift is er sprake van dat bij de Parousia eerst de doden worden opgewekt, zoals hij in deze passage wel zegt. En dat vervolgens daarna de levenden, tezamen met de opgestane doden, de Heer tegemoet gaan in de lucht. Nergens vind je dat.⟨/p>
⟨p>Ik noem een bekend gedeelte uit het Oude Testament, uit de Schriften, dat handelt over de terugkeer van de Heer voor Israël. Er zijn diverse passages, maar ik denk dan vooral aan Zacharië 14. Daar staat dat de Heer Zijn voeten zal zetten op de Olijfberg. Dat zal zijn als het volk in grote benauwdheid is en uiteindelijk de naam van de Heer zal aanroepen, waarna ze zullen vluchten naar de woestijn. Maar van een "de Heer tegemoet gaan" is totaal geen sprake. Er is trouwens wel sprake van – dat wil ik dan wel even noemen – dat Hij zal verschijnen met al Zijn heiligen. Wie die heiligen zijn, wordt daar niet gezegd, maar met de kennis van de verborgenheden is dat niet zo moeilijk. Overigens zijn de heiligen in de Bijbel nooit een aanduiding voor engelen aan zich. Je leest soms wel over heilige engelen, maar "de heiligen" zijn altijd mensen.⟨/p>
⟨p>De dingen die Paulus in dit gedeelte naar voren brengt, is een woord dat hij nu voor het eerst optekent en bekendmaakt. Het was voorheen nooit te vinden in de Tenach of bij de Hebreeuwse profeten. Je vindt er ook niets over een wegrukking die voorafgaat aan de Parousia; de termen vind je trouwens ook niet. Daarmee wil ik vaststellen dat wat Paulus hier zegt, voorheen inderdaad verborgen was. Later op de avond zullen we ons ook nog wenden naar 1 Korinthe 15, en daar gebruikt hij ook expliciet het woord "verborgenheid". Hier in de brief aan de Thessalonicenzen doet hij dat niet, maar de gedachte zit er al volledig in. Waarom? Omdat een geheim dat bekendgemaakt wordt, in feite niets anders is dan iets wat je van Godswege vertelt; je maakt iets bekend wat voorheen niet bekend was. Dat is precies wat hier aan de orde is. Het beantwoordt dus helemaal aan wat een verborgenheid of een geheim in de Bijbelse zin van het woord is.⟨/p>
⟨p>Paulus zegt: "Dit zeggen wij jullie met een woord van de Heer, dat wij levenden die achterblijven..." Ik wil daar toch even op ingaan, want het is mij gebleken dat daar soms wat vreemde conclusies uit getrokken worden. Dit woord zelf – u weet dat zulke Griekse termen zijn opgebouwd uit bepaalde elementen – bestaat in dit geval uit een voorzetsel met een werkwoord dat "rondom ontbreken" betekent. Het idee van dit Griekse woord is: zij die rondom waren, maar nu ontbreken. En wat houd je dan over? Achterblijvers. Ik vind het altijd wel leuk om zulke woorden letterlijk te nemen en die elementen sec te bekijken. Je kunt de betekenis van een woord nooit alleen ophangen aan de etymologie, maar als je eenmaal de betekenis kent, kun je het dikwijls herleiden en terugzien in die elementen. Dat is hier naar mijn inziens heel duidelijk: zij die rondom waren, ontbreken nu, en dus ben je een achterblijver.⟨/p>
⟨p>De tegenstelling hier is heel duidelijk. Er zijn mensen die ontslapen, en degenen die niet ontslapen zijn, dat zijn degenen die achterblijven. Misschien zegt u: "Dat was mij allang duidelijk." Oké, dan heb ik nu een probleem voor u opgelost dat u niet had. Daar word je ook niet echt wijzer van natuurlijk, maar mocht u ooit tegen alternatieve verklaringen aanlopen, dan is dit wellicht nuttig. Wij levenden die achterblijven, blijven achter tot in de komst van de Heer.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1680" title="Speel af vanaf 28:00">▶ 28:00⟨/button> ⟨span>De Betekenis en Fasen van de Parousia⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Soms heb je weer zo’n begrip, een woord dat ik overigens heel dikwijls gebruik. Het is soms handig om het woord onvertaald te laten en dan blijf je gewoon bij het Griekse of, voor mijn part, Hebreeuwse woord. Wij spreken allemaal over 'apostelen', maar dat is eigenlijk een Nederlandse verhaspeling van het Griekse ⟨em>apostolos⟨/em>, wat eigenlijk een afgevaardigde betekent. Er zijn vele woorden die rechtstreeks ontleend zijn aan het Grieks; ⟨em>parousia⟨/em> is daar ook een van.⟨/p>
⟨p>Het woord ⟨em>parousia⟨/em> zelf betekent ⟨em>par⟨/em> – dat is ook weer zo’n voorzetsel – en dat betekent 'erbij zijn', aanwezigheid dus. Het is heel grappig, maar het is de tegenstelling van een ander woord dat je zelf had kunnen bedenken: want waar is aanwezigheid de tegenstelling van? Nou, van afwezigheid. Dat zie je in het Grieks ook. Je hebt ⟨em>parousia⟨/em> en je hebt ⟨em>apousia⟨/em>. Kijk het maar eens na in Filippenzen 2 vers 12. Daar gebruikt Paulus beide woorden in één zin: zoals jullie altijd naar mij luisteren bij mijn afwezigheid, luistert u ook zo in mijn aanwezigheid (of omgekeerd). Dat is in ieder geval de gedachte.⟨/p>
⟨p>En hoe geeft de Statenvertaling het meestal weer? De NBG-vertaling had het met 'komst'. 'Toekomst', ja, 'toekomst'. Zo staat het waarschijnlijk in de Statenvertaling, al hangt het wellicht af van de versie. Toch vaak 'komst'. Heel vaak geeft de Statenvertaling, of de oudere versie, ⟨em>parousia⟨/em> weer met het woord 'toekomst'. De toekomst ontcijferen... maar dan staat er eigenlijk... Het mooie van 'toekomst' is dat het niet zozeer gelinkt is aan één moment, maar feitelijk aan een hele tijd.⟨/p>
⟨p>Dat is ook een beetje het probleem met ons woord 'komst'. Dan denk je aan één moment, aan de aankomst. Maar dat is niet de gedachte; het is niet één moment. Het is bovendien een relatief begrip. Want ja, ik ben nu hier in Nunspeet aanwezig, maar in Rijnsburg ben ik afwezig. Dus ben ik nou aanwezig of afwezig? Dat hangt ervan af ten opzichte van wie. Het is dus relatief. Waarom zeg ik dat? Wel, het loutere feit dat de Heer aanwezig zal zijn voor ons, wil nog niet zeggen dat Hij ook aanwezig is voor anderen.⟨/p>
⟨p>Nu wordt het van belang dat je inderdaad ziet dat het een tijdsperiode betreft. Kijk, de Heer zal komen in eerste instantie voor de ⟨em>ekklesia⟨/em>. Dan is Zijn ⟨em>parousia⟨/em> voor ons aanwezig, maar voor de anderen is Hij nog afwezig. Ik vergelijk het wel eens met het opgaan van de zon. De zon komt op in het oosten en daar is de zon dan al, maar pas op een later tijdstip komt hij ook in het westen. Eerst in Moskou, om zo te zeggen, dan in Amsterdam en later in New York. Dus als je vraagt wanneer de zon opkomt, dan hangt dat af van de plaats waarover je het hebt.⟨/p>
⟨p>Dat geldt ook voor de ⟨em>parousia⟨/em> van de Heer. Wanneer komt Hij voor ons, wanneer komt Hij voor Israël en wanneer komt Hij voor de volkerenwereld? Dat blijken allemaal verschillende momenten te zijn, zodat de ⟨em>parousia⟨/em> feitelijk een heel concreet begrip is, maar tegelijk een containerbegrip. We zeggen dan: daar valt heel veel onder. Het is een paraplu waar veel onder verborgen ligt, omdat het een reeks van momenten is. Het begint inderdaad met de gebeurtenissen waar Paulus het hier over heeft. Wij gaan Hem tegemoet. Terwijl de Heer dus bezig is te komen, gaan wij Hem tegemoet. Dat is de eerste fase.⟨/p>
⟨p>Maar er blijken nog meer momenten te zijn. Hoe het precies zit met die tijdsperioden, de tijden en gelegenheden, dat is nu even niet het onderwerp, maar ⟨em>parousia⟨/em> is dus niet zozeer een moment, maar een reeks van momenten of een periode. Zo kun je dat trouwens ook teruglezen in al die naslagwerken waarin het woord behandeld wordt. Ik heb me laten vertellen – ik kan dat niet vanuit de Bijbel bewijzen – dat het woord ⟨em>parousia⟨/em> in de Griekse cultuur en taal een bekend gegeven was. Namelijk, als de keizer of een andere hoogheid een bezoek bracht aan een plaats, dan was dat de ⟨em>parousia⟨/em>, de aanwezigheid van zo'n koninklijke of keizerlijke figuur.⟨/p>
⟨p>Daar kunnen allerlei dingen aan voorafgaan, maar het was niet alleen het moment dat zo'n keizer kwam dat de ⟨em>parousia⟨/em> vormde; ook het verblijf vervolgens in zo'n stad viel onder de noemer van 'de aanwezigheid'. Het is dus niet één moment van aankomst, dat is mijn punt. Oké. "Wij levenden, die achterblijven tot de ⟨em>parousia⟨/em> van de Heer," zullen in geen geval, zegt Paulus, de ontslapenden voorgaan. Hij zegt ook niet het omgekeerde per se, maar in ieder geval zullen de ontslapenden – om het even proper uit te zeggen – de boot niet missen.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2083" title="Speel af vanaf 34:43">▶ 34:43⟨/button> ⟨span>Het Roepen van de Aartsengel Michaël en de Bazuin⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Nee, in geen geval. Sterker nog, hij gaat het eigenlijk min of meer omkeren om het daarna alsnog een beetje te relativeren. Maar let er even op hoe het er staat. Want de Heer Zelf zal op een teken — of zoals je dat in het Grieks ziet: in een commando — en met een stem, en vervolgens bij het geklank van de bazuin, nederdalen. Dat gebeurt bij het roepen van een aartsengel.⟨/p>
⟨p>Wat Paulus nu zegt is: hoezo niet? Wel, er komt inderdaad een moment dat Hij Zelf een teken zal geven, een signaal, een commando. En dat zal zijn bij het roepen van een aartsengel. Ik heb het woordje 'een' even tussen haakjes gezet, want dat kent het Grieks niet. Maar ook omdat de Bijbel in feite maar één aartsengel kent. Dat blijkt niet zozeer hier, maar in het Grieks staat hier het woord ⟨em>archaggelos⟨/em>. Dat is een leuk voorbeeld van een woord dat rechtstreeks uit het Grieks is overgenomen: aartsengel. De Statenvertaling heeft 'de archangel', maar dat is eigenlijk puur Grieks. ⟨em>Arch⟨/em> heeft te maken met een vorst of een overste; dat is nogal duidelijk. En ⟨em>angelos⟨/em> is een boodschapper, een engel. Dus in feite is een aartsengel een eerste, een vorst of een voorste onder de engelen.⟨/p>
⟨p>Ik weet dat er maar één van is, want in Judas vers 9 wordt gesproken over 'Michaël, de aartsengel'. Daar staat een bepaald lidwoord: ⟨em>de⟨/em> aartsengel. Ook op andere manieren wordt dat bevestigd. Het loutere feit dat de Schrift inderdaad geen andere aartsengelen noemt, bevestigt dit: er is één aartsengel. Daarom komt er wat mij betreft maar één voor in aanmerking, en dat is Michaël. Zijn naam betekent: 'Wie is als God?'⟨/p>
⟨p>Nu wordt het profetisch interessant. Waarom? Deze Michaël wordt drie keer genoemd in het boek Daniël. We gaan dat nu niet zo uitgebreid bezien, maar ik moet het wel even aanstippen. Vooral die laatste keer dat hij vermeld wordt, in Daniël 12 vers 1, is in dit verband heel boeiend. Je leest daar dat Daniël zegt dat in die dagen Michaël zal opstaan om uw volk — namelijk Daniëls volk — terzijde te staan in een tijd van benauwdheid zoals er nooit geweest is en ook nooit meer wezen zal. Zo staat het in Daniël 12 vers 1. Dat is de beroemde, of liever beruchte, grote verdrukking. In die tijd zal Michaël, uw vorst, uw volk terzijde staan. Er is dus een speciale band achter de coulissen, in de hemelse sfeer om zo te zeggen, tussen Michaël en het volk van Daniël. En als het er echt om gaat spannen, als er werkelijk een tijd van benauwdheid komt, dan zal Michaël zijn volk terzijde staan. Hoe precies staat er niet bij, maar hij zal zijn volk daarin tot hulp zijn.⟨/p>
⟨p>Nu wordt het nog boeiender, want wat lezen we? Dit is Daniël 12, maar we gaan nu naar Openbaring 12. Daar lees je eerst over een mannelijke zoon die alle natiën zou hoeden. Dat lijkt me duidelijk een aanduiding van Christus, maar in feite staat het daar cryptisch, want de Christus blijkt daar ook een volk te zijn. Je leest over die mannelijke zoon dat hij, zodra hij geboren is, wordt weggerukt tot God en Zijn troon (Openbaring 12 vers 5). Vervolgens lees je dat de vrouw die de mannelijke zoon baart, vlucht naar een onderduikadres, een plaats door God bereid in de woestijn, alwaar zij 1260 dagen gevoed en onderhouden zal worden. Dat is drieënhalf jaar.⟨/p>
⟨p>Pal daarop beschrijft Johannes dat er oorlog in de hemel is. Die mannelijke zoon was naar boven gegaan en dan ontstaat er een oorlog in de hemel waarbij Michaël en zijn engelen oorlog voeren tegen satan, de diabolos, en zijn engelen. De satan kan geen stand houden en hij en zijn engelen worden werkelijk uit de hemel 'geduveld'. Ja, dat is het mooiste woord dat je in dit verband kunt gebruiken. Hij wordt daar uitgekieperd en komt op aarde terecht. Daar gaat hij de vrouw vervolgen. Hij weet dat hij korte tijd heeft en hij gaat het de vrouw uiterst moeilijk maken. Hij zit die vrouw achterna gedurende die tijd van verdrukking. Zonder succes overigens, want die vrouw is veilig op haar onderduikadres.⟨/p>
⟨p>Maar dat is dus ook weer Michaël. Er komt een moment dat de mannelijke zoon wordt weggerukt. Houd me vast: op het moment van de wegrukking van die mannelijke zoon gaat Michaël, de aartsengel, optreden. Die twee gebeurtenissen zijn aan elkaar gekoppeld; het een valt samen met het ander. Op het moment dat de mannelijke zoon weggerukt wordt, gaat Michaël optreden, hemels maar ook aards, want hij gaat daar zijn volk Israël terzijde staan. Dat zal zijn aan het begin van die 1260 dagen, de beroemde periode van drieënhalf jaar.⟨/p>
⟨p>Het roepen van de aartsengel Michaël is dus heel beslissend, bepalend en ook heel kenmerkend voor het moment van de wegrukking. Ik heb nu gesuggereerd — en voor de meesten van jullie is het misschien heel bekend — dat die mannelijke zoon inderdaad een aanduiding is van de ekklesia. Het is Christus, maar dan inclusief Zijn lichaam. En die zal worden weggerukt vlak voorafgaand aan die grote verdrukking. Zo hebben we via deze route alsnog iets gezegd over wanneer dit zal plaatsvinden.⟨/p>
⟨p>En dat zal zijn bij het geklank van een bazuin van God. Bij allerlei gelegenheden klinken er bazuinen, maar in de Schrift is een bazuin per definitie een signaal van bijeenverzameling. Altijd. In het leger is dat trouwens nog steeds het geval, heb ik me laten vertellen. Je leest in Jeremia 4 — ik verwijs hiernaar — dat een boodschap in Juda en Jeruzalem laat horen: 'Blaast de bazuin en zegt luidkeels: verzamelt u!' Het is dus een signaal tot bijeenverzameling. Dat is in dit verband natuurlijk zeer voor de hand liggend, want daar gaat het nu juist over.⟨/p>
⟨p>Het gebeurt dus bij een teken, een signaal, een commando, in verband met het roepen van de aartsengel en het geklank van een bazuin van God. De Heer zal dan nederdalen van de hemel. Dat is nog steeds het onderwerp van Paulus hier, want dat is wat hij hen wil vertellen. Voor een deel hebben ze dit al geweten — dat zegt Paulus trouwens ook in het vervolg — maar dit specifieke punt niet, of ze waren het vergeten. Er was geen duidelijkheid over.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2652" title="Speel af vanaf 44:12">▶ 44:12⟨/button> ⟨span>Eerst de Opstanding, Daarna de Wegrukking⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Wat Paulus ons zegt, is dat op het moment dat die bazuin klinkt en de aartsengel gaat optreden, de doden in Christus – zij die in Christus gestorven zijn – als eerste zullen opstaan. De vertalers voegen daar vaak 'gestorven' aan toe, maar er staat letterlijk: de doden in Christus. Dat zijn dus precies die ontslapenen waarover de Thessalonikers zo ongerust waren. Want de vraag die zij hadden, was: missen zij de boot? Nee, zij missen de boot niet. Integendeel, op het moment suprême, bij het klinken van de bazuin, zullen zij als eerste opstaan.⟨/p>
⟨p>Daarna zullen wij, levenden die achterbleven – dat wil zeggen degenen die niet ontslapen zijn – tegelijk samen met hen in wolken weggevoerd worden. Het is opvallend dat er staat: tegelijkertijd én samen. In de NBG-vertaling en de Statenvertaling wordt dat 'tegelijk' vaak weggelaten, maar in de praktijk maakt het niet veel verschil. Het idee is hoe dan ook dat de doden eerst opstaan en wij daarna samen met hen worden weggerukt. Als je het zo formuleert, suggereert dat ook een gelijktijdigheid; hoe zou je het anders 'samen' kunnen doen? Maar dat 'tegelijkertijd samen' onderstreept iets fundamenteels: het gaat niet één voor één. Eerst zullen zij opstaan en vervolgens worden wij, de achterblijvers, samen met hen weggevoerd.⟨/p>
⟨p>Paulus hield er in zijn dagen al rekening mee dat hij tot die generatie zou behoren, maar er komt een generatie die dit daadwerkelijk in levende lijve gaat meemaken. Ik zeg dit met een grote grijns op mijn gezicht, want we zijn nu veertig cycli van jubeljaren verder, twintig eeuwen of twee millennia. Het begint nu echt spannend te worden. Het is nog maar even en dan is het precies tweeduizend jaar geleden dat onze Heer vanaf de Olijfberg ten hemel voer. Dat was op die plaats die precies tweeduizend el als reisafstand van Jeruzalem lag. Al dat soort elementen wijzen erop dat er een generatie komt die dit gaat meemaken, die 'achterblijft' en niet bij de ontslapenen hoort, maar die hierbij zal zijn.⟨/p>
⟨p>Zoals Paulus schreef: dan zullen wij, levenden die achterbleven, tegelijk samen met hen in wolken worden weggevoerd. Er staat letterlijk 'in wolken'. Je kunt daarbij aan verschillende richtingen denken, maar je gaat in ieder geval opwaarts. Misschien gaan we wel echt 'in de cloud', om het modern te zeggen, of zijn we simpelweg 'in de wolken'. Maar ik denk eigenlijk vooral aan het massale aspect: we 'wolken' daarin massaal samen opwaarts. Het zal een groots gebeuren zijn wanneer wij met hen in een oogwenk weggevoerd worden.⟨/p>
⟨p>In de NBG-vertaling worden voor dat wegvoeren een heel aantal woorden gebruikt, maar in het Grieks staat er slechts één woord: harpazo. Ik heb de Studiebijbel er vaak op nageslagen en het werkwoord harpazo betekent: snel wegnemen, haastig grijpen, wegrukken, roven. Dat snel wegnemen zie je vaak in situaties waarin mensen of dieren aan het roven zijn, maar het gaat bovenal om de snelle beweging op zichzelf. Het is een gebeurtenis met een zekere urgentie, een bijna gewelddadige actie. Dat zie je ook in Openbaring 12, wanneer de mannelijke zoon wordt weggerukt vanwege een naderend gevaar. Zoals je een kind met een ruk wegtrekt wanneer het een weg dreigt over te steken waar een auto aankomt; dat doe je niet langzaam, dat gebeurt met kracht en snelheid om het kind te redden van het naderende onheil.⟨/p>
⟨p>In Nederland wordt deze gebeurtenis meestal aangeduid met 'de opname', wat nogal gemoedelijk klinkt – tenzij het natuurlijk om een spoedopname gaat. In het Engels spreekt men echter van de 'rapture', wat die lading van snelheid en hoogste urgentie veel sterker in zich heeft. Die urgentie had Paulus overigens al eerder belicht in deze brief. Ik verwijs dan naar 1 Thessalonicenzen 1, waar hij zegt dat zij de Zoon uit de hemelen verwachten die ons behoedt voor de toekomende toorn. Daar zie je dat 'behoeden uit' weer terug; het is als het wegtrekken uit een leeuwenmuil. Je dreigt verslonden te worden en wordt ternauwernood uitgered.⟨/p>
⟨p>Vergis u niet, op het moment dat de ekklesia weggerukt wordt, zal de draak op aarde in toorn ontbranden. Ik geloof dat die toorn waar dan sprake van is, te maken heeft met de toorn van de draak die op de aarde geworpen wordt. De mannelijke zoon wordt daarvóór weggerukt tot God en Zijn troon. Zo weten we ook meteen waarom die wegrukking plaatsvindt: het heeft te maken met het innemen van de positie waar we toe bestemd zijn, namelijk de troon, om samen met Christus die plaats te delen. Dat zal voorafgaan aan de vlucht van de vrouw naar de plaats in de woestijn. Ik zeg het nu allemaal heel compact, maar Paulus drukt het hier ook tamelijk compact uit. Het idee is in ieder geval eenvoudig: op het moment dat de bazuin klinkt, zullen de ontslapenen eerst opstaan en vervolgens zullen de levenden samen met hen tegelijkertijd de Heer tegemoet gaan.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3196" title="Speel af vanaf 53:16">▶ 53:16⟨/button> ⟨span>De Heer Tegemoet in de Lucht⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>De Heer tegemoet in de lucht. In feite geeft dat 'tegemoet' ook inderdaad aan dat het de eerste fase is van de parousia. Eerst komt de Heer vóór de zijnen om vervolgens daarna te verschijnen mét de zijnen. En nogmaals, het gaat er nu niet zozeer om hoe groot die tijdspanne is tussen het een en het ander, maar wel dat dit van elkaar verschilt. Hij komt eerst voor ons. We gaan Hem tegemoet in de lucht en zo, zegt Paulus, zullen wij altijd met de Heer wezen. Geweldig zoals hij dit onderwijs ook afsluit. Dat 'met de Heer zijn' betekent niet alleen maar gewoon dat wij bij Hem zullen zijn, maar het betekent ook dat wij Zijn positie zullen delen op de troon. Zijn plaats is onze plaats en via die weg gaan wij naar de Heer.⟨/p>
⟨p>Eén ding moet inmiddels wel duidelijk zijn: wat Paulus hier vertelt, was inderdaad iets waar de profeten van Israël, wanneer zij spraken over de komst van de Messias, helemaal niets van wisten. Dit is iets wat Paulus bekendmaakt als iets wat tevoren onbekend was, waar ze onwetend over waren en wat hij vertelt met een 'woord van de Heer'. Hij zegt dan ook: "Bemoedig elkaar dus met deze woorden." Ik moet u zeggen, ik vind dat altijd een geweldige troost. Dat is altijd nog wat anders dan de gedachte van: "Hij juicht nu voor Gods troon." Ik vind het vaak heel frappant dat je dat soort dingen in advertenties leest: "Hij is nu bij de Heer." Maar vervolgens wordt er dan een tekst gelezen uit 1 Thessalonikers 4, waar juist staat: waar zijn die ontslapenen nu? Nou gewoon, ze slapen. Te zijner tijd zullen wij dan samen met hen de Heer tegemoet gaan. Zij blijven niet achter; integendeel, zij worden als eerste opgewekt. Maar tegelijkertijd en samen gaan we naar de Heer toe. Paulus zei: "Bemoedig elkaar dus in verband met de ontslapenen met deze woorden." Dat heb ik bij dezen dan ook mogen doen en dit mogen doorgeven.⟨/p>
⟨p>Ik vind dat geweldig onderwijs. Ik zie dat het precies negen uur is, dus ik stel voor dat we eerst maar even gaan pauzeren. Dat komt mooi uit, want ik wil straks naar 1 Korintiërs 15 toe gaan.⟨/p>
⟨p>Ik denk dat we er goed aan doen om de draad weer op te pakken. Tegen degenen die nu naar de livestream kijken of later naar de video: die zien op het scherm waarschijnlijk mooie regenboogkleuren, maar die horen daar helemaal niet te staan. Voor degenen die hier nu zijn, die zien dat helemaal niet. Het is heel... toch... maar goed, met die regenboogkleuren is natuurlijk ook niks mis. Hoewel, als je het door zeven deelt, dan hè... Trouwens, het zijn een beetje vreemde regenboogkleuren in dit geval. Dat is een technisch dingetje. Goed.⟨/p>
⟨p>Er zijn twee passages die ik vanavond met jullie wilde bespreken en dat kwam zo mooi uit. Voor de pauze kon ik 1 Thessalonikers 4 aan de orde stellen en toelichten. Het idee daarbij was vooral: we hebben het dit hele seizoen over 'het geheim'. In dit geval moet ik wel een opmerking plaatsen om het eventjes helemaal correct te zeggen: het woord 'verborgenheid' of 'geheim' wordt in 1 Thessalonikers 4 niet letterlijk genoemd, dat is waar. Maar het is wel een 'woord van de Heer' en uit alles blijkt dat Paulus dat inderdaad rechtstreeks van de Heer Zelf heeft ontvangen; het is niet ontleend aan woorden die we in de Schriften van weleer terugvinden. Dat moet even gezegd zijn en ik denk dat we daar in de loop van de bespreking ook alleen maar in bevestigd worden. Het zijn unieke dingen die hij daarin deelt. En dan gaan we nu naar 1 Korintiërs 15, waar Paulus opnieuw dezelfde gebeurtenissen bespreekt.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3517" title="Speel af vanaf 58:37">▶ 58:37⟨/button> ⟨span>Korinthe 15: het Geheim voor de Achterblijvers⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Maar dan wel vanuit een andere ooghoek, vanuit een andere optiek om zo te zeggen. En dan zegt hij in vers 51 – en nu kan ik wel met genoegen zeggen – hier gebruikt Paulus in dit vers heel uitdrukkelijk het woord geheim. Wat in 1 Thessalonika 4 nog een woord van de Heer was, is hier heel uitdrukkelijk een geheimenis, een verborgenheid of een mystérion. Dat is het woord waar we het dit hele seizoen over hebben. En dan zegt hij: "Zie, ik deel jullie een geheim mee."⟨/p>
⟨p>U weet, 1 Korinthe 15 is het hoofdstuk bij uitstek dat handelt over de overwinning op de dood en Christus die als eersteling is opgewekt uit de doden. Hij is de garantie voor de rest, want dat is wat het woord eersteling suggereert. De rest volgt en dat is universeel. Alle mensen zijn daarin besloten, ieder weliswaar in zijn eigen rangorde, maar het hele mensdom gaat de vruchten plukken van het leven dat tweeduizend jaar geleden aan het licht kwam toen de Heer Jezus Christus als eersteling uit het graf verrees.⟨/p>
⟨p>Daar gaat 1 Korinthe 15 over, en ook over wat voor lichaam dat zal zijn: in heerlijkheid, in kracht en in onvergankelijkheid. Aan het einde van dit lange hoofdstuk, in vers 51, geeft hij nog een toetje, iets extra’s wat hij nog niet had gezegd. Tot dusver heeft hij de hele tijd gesproken over de opstanding uit de doden, maar dat suggereert dat degenen die daar de vruchten van plukken, allemaal gestorven zijn. Maar, zegt Paulus, dat gaat niet op. Let op, ik deel jullie een geheim mee: "Allen zullen wij niet ontslapen."⟨/p>
⟨p>Het is trouwens opvallend: in 1 Thessalonika 4 schreef Paulus met het oog op de ontslapenen; daar was de vraag over. Hij schreef: "Ik wil niet dat jullie over hen die ontslapen zijn, in onkunde zijn." Nu gaat hij het hebben over de achterblijvers, wat hij in 1 Thessalonika 4 de achterblijvers noemde. In 1 Thessalonika 4 gaf hij een woord van de Heer door met het oog op de ontslapenen, maar nu deelt hij een geheim mee met het oog op de achterblijvers, degenen die niet ontslapen. Niet alle gelovigen van de ekklesia zullen ontslapen. Aangezien Paulus toen bij de levenden hoorde, rekent hij zichzelf erbij: "Allen zullen wij niet ontslapen."⟨/p>
⟨p>Wie zijn die achterblijvers? Dat is de generatie die in levende lijve de parousia zal meemaken en die dus nog niet ontslapen is. Wat gebeurt er met hen? In 1 Thessalonika 4 zegt hij daar al iets over, namelijk dat wij levenden ons zullen voegen bij degenen die opgestaan zijn en dan tezamen de Heer tegemoet gaan. Maar wat gebeurt er nou precies met die levenden? Dat is wat hier aan de orde komt: "Allen zullen wij niet ontslapen, maar allen zullen wij veranderd worden." Dat wel. Heel de groep die van Christus is, zal inderdaad veranderd worden, maar niet allen zullen ontslapen. Aan de ene kant dus 'niet allen' en aan de andere kant 'wel allen'.⟨/p>
⟨p>De volgende vraag is: hoe dan wel? Paulus zegt: dat zal zijn in een ondeelbaar ogenblik. Hier staat het Griekse woord atomos, wat letterlijk 'ondeelbaar' betekent. Atoomsplitsing is in feite een contradictio in terminis, zoals dat met een duur woord heet. Het is een innerlijke tegenstrijdigheid, want iets wat ondeelbaar is, kun je niet splitsen. Men dacht bij de ontdekking van het atoom dat dit het kleinste deeltje was en dat het ondeelbaar was. Dat was het dan. Tot het moment kwam dat bleek dat dit kleinste, wat men voor ondeelbaar hield, toch te delen was, met alle gevolgen van dien. Maar goed, daar hebben we het verder niet over. De betekenis van het woord is in elk geval: ondeelbaar.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3864" title="Speel af vanaf 01:04:24">▶ 01:04:24⟨/button> ⟨span>Een Ondeelbaar Ogenblik bij de Laatste Bazuin⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En Paulus zegt dat het echt een ondeelbaar ogenblik zal zijn. Bij het woord 'ogenblik' sta je misschien niet zo bij stil, maar het betekent letterlijk een blik van de ogen. Of eigenlijk staan hier in het Grieks drie woorden: in een knippering van het oog. Dat is echt zo’n flitsmoment. Vandaar ook dat woord 'ondeelbaar'. Welk deel van een seconde dat precies is, mag u zelf weten, maar zoiets is het dus: in een knippering van het oog.⟨/p>
⟨p>Er zijn trouwens ook uitleggers die het nog met iets anders in verband brengen. Zij zeggen: op het moment dat dit zal gebeuren, zullen we de ogen op Hem richten en dan is het meteen zover. Dan worden wij juist veranderd doordat we de blik op Hem richten. Of dat echt de gedachte is, weet ik niet — ik vind hem wel mooi, maar ik geef hem alleen mee ter overweging: in een ondeelbaar ogenblik.⟨/p>
⟨p>Het idee daarbij is uiteraard als volgt. Kijk, we hadden het over die doden die eerst zullen opstaan, en nu krijgen we een ander moment. Een ogenblik, een ondeelbaar ogenblik. En wat staat er nog bij? "Bij de laatste bazuin." De vraag is dan natuurlijk altijd: in welke reeks van bazuinen? Men heeft dit ook wel gekoppeld aan een heel bekende reeks bazuinen die we vinden in Openbaring 11. Dat ligt op zich voor de hand. In het boek Openbaring heb je de zeven zegels en de zeven bazuinen, die feitelijk synchroon lopen met de zeven schalen. De zevende bazuin zou dan de laatste bazuin zijn.⟨/p>
⟨p>De overweging dat dit bij je opkomt is logisch, want je vergelijkt dingen. Maar op het moment dat je het serieus beziet, kan dat helemaal niet de gedachte zijn. Want op het moment dat de zevende bazuin zal klinken, is de heerschappij van Christus over de hele aarde inmiddels gevestigd. Zo staat het ook in Openbaring 11 expliciet beschreven: nu is het koninkrijk van Christus gekomen over alle volkeren en Zijn heerschappij zal dan wereldwijd gevestigd zijn. Ook al op een veel eerder tijdstip, bij het zesde en zevende zegel, zal de heerschappij in Jeruzalem gevestigd zijn. Dus nee, over die bazuin heeft Paulus het in ieder geval niet.⟨/p>
⟨p>Maar welke dan wel? Er is dus kennelijk toch een bazuin. Het loutere feit dat er sprake is van een laatste bazuin, betekent dat er in ieder geval ook een eerdere is, een eerste. En dat wisten we eigenlijk al. Paulus heeft het nu over de achterblijvers, de levenden, maar eerder had hij het over de doden. Dat zagen we in 1 Thessalonika 4, en je zult het straks ook weer zien. Kijk, bij de eerste bazuin zullen de doden worden opgewekt. Toch? Het was toch zo dat bij het geklank van de bazuin Gods eerst de doden worden opgewekt? Dat is dus de eerste bazuin. Maar nu gaat het over de levenden, en dan zal er ook weer een bazuin zijn, een tweede. Die kun je niet missen, dat is dan dus de laatste. En dan worden de levenden veranderd.⟨/p>
⟨p>Als je het gewoon in één ruk doorleest, dan is het misschien nog wel evidenter dan wanneer ik het zo uitleg. Want de bazuin zal klinken en de doden zullen onvergankelijk opgewekt worden. Natuurlijk, zij moeten opgewekt worden. En wij weten uit Schrift met Schrift vergelijken — 1 Thessalonika 4 — dat dit bij de eerste bazuinstoot de waarheid zal zijn. Dan zal de bazuin klinken en dan zullen de doden eerst onvergankelijk opgewekt worden. En wij levenden dan? Wij levenden zullen veranderd worden bij de laatste bazuin.⟨/p>
⟨p>Ik stel me zo voor dat daar dus twee bazuinstoten zullen klinken. We hadden het er in de pauze nog even over: hoe groot is het interval tussen die beide momenten? Dat zal niet al te groot zijn, lijkt mij. Want wij zullen vervolgens samen — dat zagen we al in 1 Thessalonika 4 — de Heer tegemoet gaan in de lucht. Dat is dus tegelijkertijd. Het enige waar sprake is van een eerste en een laatste, is als het gaat om de volgorde: eerst de doden die opgewekt worden bij de bazuin, en bij de laatste bazuin, de tweede bazuinstoot, zullen de levenden worden veranderd.⟨/p>
⟨p>Zij worden uiteraard niet opgewekt, want zij waren namelijk niet dood. Nee, zij worden wel veranderd. Ze krijgen hetzelfde lichaam; dat staat hier trouwens niet zozeer, maar we zullen het straks zien. Ook op andere plaatsen staat dat ons lichaam gelijkvormig gemaakt zal worden. Paulus schrijft in de Filippenzenbrief dat het zal worden getransfigureerd — ik geloof dat dat het woord is wat hij gebruikt. Het lichaam zal een metamorfose ondergaan. Moet je je voorstellen... ja, ik zeg 'moet je je voorstellen', maar het is eigenlijk niet voor te stellen. Dat de doden worden opgewekt, dat is natuurlijk onvoorstelbaar. Hij roept het niet-zijnde tot aanzijn en Hij roept de doden tot leven.⟨/p>
⟨p>En degenen die levend zijn... nou ja, ik zeg wel 'levend', maar ze zijn stervelingen. Ze krijgen leven, maar stervend zijn ze. Ja, levend worden ze en stervend zijn ze, maar ze worden getransformeerd. Wij zullen dus allen veranderd worden, waarbij de doden opgewekt worden en de levenden in hun vergankelijke lichaam onvergankelijkheid zullen aandoen. Dat staat ook in het navolgende vers. Ik geloof dat ook vers 53 in feite specifiek gaat over de laatste generatie; degenen die dat dus in levende lijve zullen meemaken — of in stervende lijve, zo u wilt.⟨/p>
⟨p>Dan zal de bazuin klinken en de doden worden opgewekt. Natuurlijk is dit een verborgen ding. Het is niet alleen maar een geheim dat Paulus nu vertelt, maar ook dat anderen hiervan niets zullen zien. Nee, uiteraard is dit een moment dat de betrokkenen zullen meemaken, maar het is volstrekt onttrokken aan het oog. Pas op een later tijdstip zal Hij ook verschijnen voor Israël en voor de volkeren. Maar laat ik het lezen, vers 53. Want...⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4399" title="Speel af vanaf 01:13:19">▶ 01:13:19⟨/button> ⟨span>Het Vergankelijke Doet Onvergankelijkheid aan⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Dit vergankelijke moet onvergankelijkheid aandoen. Want, ja goed, ik had de dia's er eigenlijk nog even bij moeten pakken. Ik zoek het alsnog even op, want ik dacht dat ik nooit zo ver zou komen bij de bespreking. Maar dit was eigenlijk nog het vers dat daaraan voorafgaat, wat ik nu niet had voorgelezen. Dit spreek ik evenwel uit, broeders: vlees en bloed kunnen het Koninkrijk Gods niet beërven. Dat wil zeggen: dat is deze bestaanswijze die gekenmerkt wordt door vlees en bloed. Het opstandingslichaam is geen vlees en bloed. Of vlees en beenderen? Geen vlees en bloed. Het is pneumatisch; het is een pneumatisch lichaam.⟨/p>
⟨p>Ik probeer me dat voor te stellen en ik zeg dit alleen maar om het enigszins voorstelbaar te maken: dan stroomt er geen bloed meer door de aderen, maar pneuma door de aderen. Ik weet dat ik daarmee de werkelijkheid tekortdoe, maar laat ik het zo zeggen: dit lichaam is ziels, maar de ziel van alle vlees is in het bloed. Het toekomstige opstandingslichaam, het onvergankelijke lichaam, is echter pneumatisch. Dus niet ziels, niet 'bloederig' om het zo te zeggen, maar pneumatisch. Ik kan dit verder niet duidelijk maken, maar ik weet wel dat dit gigantische implicaties heeft. Denk alleen maar aan de enige die onsterfelijkheid heeft, zoals Paulus zegt in 1 Timotheüs 6. Dat is de Nummer Eén, de Eersteling, die in onvergankelijkheid is opgewekt. Wat Hij met Zijn lichaam deed, dat Hij hier was en zomaar door muren heen ging – in ieder geval in gesloten ruimtes verscheen – zulke dingen zijn onvoorstelbaar. Maar dat is dat onvergankelijke lichaam van heerlijkheid, dat gekenmerkt wordt door pneuma. Niet door psyche, maar door pneuma.⟨/p>
⟨p>Dit spreek ik evenwel uit, broeders: vlees en bloed kunnen dat Koninkrijk niet beërven en het vergankelijke beërft de onvergankelijkheid niet. In dat verband – en ik had die dia eigenlijk even bij me moeten hebben – zegt hij: "Zie, ik deel jullie een geheim mee." Want nu moest hij in feite nog een vraag beantwoorden: hoe zit het dan met degenen die die laatste generatie vormen, die de parousia zullen meemaken? Hoe zit het met hen? Zij zijn niet gestorven, maar ze zijn wel vergankelijk en ze zullen er ook bij zijn. Dan zegt hij: "Ik deel je een geheim mee: allen zullen wij niet ontslapen, maar allen zullen wij veranderd worden." Dat wel. In een ondeelbaar ogenblik bij de laatste bazuin, want de bazuin zal klinken en de doden zullen onvergankelijk opgewekt worden en wij zullen veranderd worden. Namelijk bij de laatste bazuin. Hoe zal het zijn? Het zijn twee bazuinen: de bazuin en de laatste bazuin. Twee bazuinstoten. Muzikaal gezien is dat niet zo ingewikkeld, zo begrijp ik dat.⟨/p>
⟨p>Er staat: dit vergankelijke wat u hier ziet, wat we allemaal aan den lijve ervaren, moet onvergankelijkheid aandoen. Dat kan niet anders. En dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen. Juist deze formulering bewijst voor mij ook dat hij het hier niet heeft over de gestorvenen, maar over de achterblijvers. Want wij, als levenden, als achterblijvers, wij zijn sterfelijk. Dat kun je niet zeggen van de gestorvenen; die zijn niet meer sterfelijk, die zijn gestorven. Dat onderscheid wordt duidelijk gemaakt. En dan zegt Paulus: "Ja, dit vergankelijke moet onvergankelijkheid aandoen en dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen." En dat zal gebeuren ter gelegenheid van de bazuin, de laatste bazuin. Dan zal dit sterfelijke onsterfelijk worden: onvergankelijk, pneumatisch, in heerlijkheid en in kracht. Het is dan niet meer aan de vergankelijkheid en het bederf onderhevig.⟨/p>
⟨p>Dat is wat de Heer Jezus Christus allemaal aan het licht bracht toen Hij werd opgewekt uit de doden als de Eersteling. Moet je je voorstellen: wij zullen daar als eerste van gaan profiteren. Dat is eigenlijk ook wat de ekklesia is: wij zijn eerstelingen. Hij het Hoofd, wij het lichaam. En als Hij straks gaat verschijnen, dan worden wij als eerste weggevoerd; wij gaan Hem tegemoet. Hij komt voor ons en wij gaan die positie innemen. Eerst zullen ook de hemelen worden gereinigd, want op het moment dat wij naar boven gaan, gaat satan met al zijn personeel naar beneden. Dus dan wordt het Koninkrijk gevestigd in de hemelen en vervolgens uitgebreid op de aarde. En ja, dan komt ook Israël aan de orde, de 1260 dagen en die vrouw die daar in de woestijn is. God heeft nog een geweldig programma af te wikkelen, maar het geweldige is: wij, de ekklesia, hebben de eerste plaats daarin. Waarom? Dat lot is ons gewoon toebedeeld, het is ons gegeven. Hebben jullie er iets voor gedaan? Helemaal niets. Het valt je zomaar ten deel en dat is zo geweldig om je dat te realiseren: het is genade.⟨/p>
⟨p>Dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen. Laat ik dan mogen afsluiten met deze woorden, waarvan ik ook geen diaatje heb, maar ik lees het graag voor: "Want dit vergankelijke moet onvergankelijkheid aandoen en dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen. En zodra dit vergankelijke onvergankelijkheid aangedaan heeft, en dit sterfelijke onsterfelijkheid aangedaan heeft, dan zal het woord werkelijkheid worden dat geschreven is."⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-12" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4856" title="Speel af vanaf 01:20:56">▶ 01:20:56⟨/button> ⟨span>De Dood Is Verzwolgen in de Overwinning⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>De dood is verzwolgen in de overwinning. Dus wat is er over van de dood? Helemaal niets meer. En uiteindelijk geldt dat voor de hele schepping, want aan het einde van Christus' heerschappij... maar dat was wat Paulus al eerder in dit hoofdstuk had geschreven: dat de laatste vijand, de dood, helemaal tenietgedaan wordt voor allen en dan leven allen. De dood is verzwolgen in de overwinning. Dood, waar is uw overwinning? Dood, waar is uw prikkel?⟨/p>
⟨p>Mag ik daar nog mee afsluiten, met de laatste verzen? De prikkel van de dood is de zonde en de kracht van de zonde is de wet. Maar Gode zij dank, die ons de overwinning geeft door onze Heer Jezus Christus! Daarom, mijn geliefde broeders, wees – of letterlijk: word – standvastig, onwankelbaar, te allen tijde overvloedig in het werk van de Heer, wetende dat uw arbeid niet vergeefs is in de Heer.⟨/p>
⟨p>Daar heb ik niets aan toe te voegen. Wat een toekomst, mensen! En als wij nou toch eens die laatste generatie zijn – en ik heb daar heel goede moed op – terwijl we uitzien naar die geweldige toekomst, zullen we onze hemelse Vader ook dankzeggen.⟨/p>