⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Inleiding: de Bijbel Bewijst Zichzelf als een Levende Eenheid⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ik zei al dat we ons opnieuw gaan bezighouden met het thema van de Bijbel die zichzelf bewijst. Ik wil nog wel een keertje herhalen wat ik daarover de vorige keer zei, namelijk dat het uitgangspunt daarbij is dat de Bijbel zichzelf bewijst. Wij doen dus geen moeite om de Bijbel te bewijzen. Nee, we openen de Bijbel en we willen ons blootstellen aan de kracht, aan de logica, aan alles wat in dat Woord vervat ligt om dat tot ons te laten komen en om dat Woord zelf de gelegenheid te geven ons te overtuigen. Dat betekent dus dat het ook heel relaxed is; het is voor ons geen academische oefening om argumenten te verzamelen. In alle eenvoud, en natuurlijk zo intelligent mogelijk maar niettemin zonder pretenties, openen we de Bijbel en laten we die zichzelf ook uitleggen. Ik heb dat plaatje van die leeuw er maar in gehouden wat u hier achter mij ziet. We zeggen altijd: laat hem maar los, die leeuw hoef je niet te verdedigen, die bewijst zichzelf wel. Ik geloof ook dat de Bijbel van die aard is: zo krachtig, zo sterk en zo overtuigend.⟨/p> ⟨p>Nog even aanhakend op wat we de vorige keer hebben gezegd, zodat we daarop inderdaad ook kunnen voortbouwen: de vorige keer was de ondertitel trouwens 'de Bijbel bewijst zichzelf uniek in zijn eenheid'. Dat is een heel bijzondere eigenschap van de Bijbel als je je realiseert dat de Bijbel eigenlijk geen boek is. Kijk, van een boek weten we dat het doorgaans een auteur heeft — niet een acteur, dan moet je aan films denken, maar een auteur — en logischerwijs vertelt die auteur een coherent verhaal. Maar als de Bijbel geen boek is, maar een bibliotheek van vele, vele boeken die in de loop van duizenden jaren zijn geschreven, dan is die eenheid van de Bijbel ineens een heel ander verhaal en heel bijzonder. Ik heb er bij de aanvang al even op gewezen dat het getal van 66 boeken, dat altijd toegeschreven wordt aan de Bijbel, op een foute telling berust. Dat is heel simpel aan te tonen. In werkelijkheid is de Bijbel een verzameling van 70 boeken en als je een klein beetje feeling hebt met getallensymboliek, dan begrijp je ook waarom 70 zoveel beter past bij het goddelijke karakter van de Bijbel dan het getal 66.⟨/p> ⟨p>Wat ik daarbij vooral heb laten zien die avond een maand geleden, is dat al die afzonderlijke boeken — ik gebruikte de metafoor van puzzelstukjes — allemaal een stukje, een facet laten zien van het geheel, maar ook precies in elkaar passen. Ze vormen één grote samenhang van allerlei kanten. Niet alleen uitlegkundig, in de zin dat het ene het ander uitlegt, maar ook dat er zelfs onder de oppervlakte allerlei watermerken zichtbaar worden. Dat verzint geen mens. Juist die eenheid van de Schrift bewijst dat daar een concept achter ligt; iemand die dat alles bedacht heeft, geregisseerd heeft, om even in de filmtermen te blijven. Ja, dat is een geweldige gedachte aan zich al. Ik moet er wel bij zeggen dat ik naderhand nog diverse keren mailtjes kreeg van mensen die het via de livestream hebben bekeken, over hoe dat dan zit met sommige dingen die toch tegenstrijdig leken in de Bijbel. Maar de aardigheid was dat op het moment dat je je enigszins verdiept in de voorbeelden die daarvan gegeven worden, die tegenstrijdigheden slechts schijnbaar blijken te zijn. Dat wil zeggen: op het oog verschillende optieken. Het kan ook te maken hebben met foute vertalingen of, nou ja, er zijn nog heel wat meer mogelijkheden.⟨/p> ⟨p>In werkelijkheid vertoont de Bijbel juist een geweldige, wonderbaarlijke eenheid. Puzzelstukjes die één panorama vormen, of zal ik zeggen één gezicht? Die vind ik ook wel aardig, want al die puzzelstukjes laten het gezicht zien van de Auteur zelf, namelijk wie God is. Zijn aangezicht, dat is feitelijk Christus Jezus. Want God is de Onzienlijke, maar Hij vertoont Zich in Zijn Icoon, Zijn Beeld: Christus Jezus. Een van de schriftplaatsen die daarbij centraal stonden, was een tekst uit de brieven van Petrus waar ik straks naartoe ga. Dat is waar hij in zijn laatste brief opmerkt dat geen profetie van de Schrift een eigen uitleg heeft. Het idee daarvan is dat profetieën van de Schrift, of van de Schriften, elkaar uitleggen. Dat is nou precies de rode draad — waar we het trouwens ook over gehad hebben bij het rode koord in de Bijbel — die alles in samenhang vertaalt: een profetie of een schriftgedeelte kan nooit op zichzelf uitgelegd worden. De betekenis kan je slechts verstaan in het grote geheel, in het licht van de andere Schriften. Zodat je daarmee eigenlijk het uitlegkundig principe krijgt dat de Bijbel zichzelf uitlegt. Het betekent dat je Schrift met Schrift moet vergelijken om tot inzicht, uitzicht en doorzicht te komen, maar in ieder geval om het te verstaan.⟨/p> ⟨p>Die Bijbel is trouwens niet alleen maar een eenheid qua samenhang, het is zelfs nog meer. Het is een levende eenheid, zoals ons lichaam bijvoorbeeld, of een organisme in het algemeen, ook een levende eenheid is. Het is dus niet alleen maar zo dat alle onderdelen, als ik het zo oneerbiedig mag zeggen, met elkaar samenhangen zoals je dat bij puzzelstukjes hebt. Kijk, een puzzel is geen levende eenheid. Ons lichaam is een levende eenheid waarbij alles met alles samenhangt. Eigenlijk was de Bijbel vanaf het begin ook al opmerkelijk genoeg één geheel. Dat is trouwens ook een kenmerk van een levend organisme. Zestig jaar geleden — over een week hoop ik 61 te worden, dus ik kan zeggen: zestig jaar geleden — was ik van een heel ander formaat, maar ik was al wel één geheel. Ik was nog niet compleet, ik weet niet of ik het zo mag zeggen, maar in elk geval nog niet volwassen. Het kan zelfs zijn dat er bepaalde dingen zichtbaar zijn die feitelijk nog prematuur zijn en pas in een later stadium, als het organisme volwassen wordt, betekenis krijgen. U begrijpt wat ik bedoel. In feite geldt dat voor de Bijbel ook. De Bijbel is vanaf de aanvang, vanaf die eerste boeken, al een eenheid; één geheel, maar nog niet compleet volgroeid, om even in de termen te blijven. Ook dat is in feite een organische eigenschap, die eenheid.⟨/p> ⟨p>Maar ik wil eigenlijk op nog iets anders wijzen, en dat is dat het in heel de Bijbel altijd gaat over LEVEN, maar dan met allemaal hoofdletters, zoals ik dat graag zeg. Namelijk niet levend zoals we dat hier kennen, wat eigenlijk geen leven is maar sterven; je bent immers bezig om dood te gaan, om het even makaber uit te drukken. Nee, LEVEN met allemaal hoofdletters, dat is leven dat de dood achter zich heeft en dus onvergankelijk is. Echt leven, dat de dood te boven gaat en triomfeert. Daar getuigt heel de Bijbel van vanaf het begin, vanaf het eerste hoofdstuk. De eerste keer dat er al sprake is van leven, is op de derde dag. Dat was trouwens ook de dag dat het land tevoorschijn kwam uit de doodswateren. Ik aarzel om daar nog verder op in te gaan, maar dit is zo geweldig: hoe in elk facet van de Bijbel, op elke bladzijde — ik durf dat rustig zo te zeggen — heel de Schrift spreekt van dat leven. Nou, dat eventjes voor wat de korte samenvatting van de voorgaande keer betreft. Een hele goede avond! Ik heb nu alleen nog maar een samenvatting gegeven van de voorgaande avond en daar waren jullie toen ook niet bij, dus ja, die moeten jullie dan even missen. Maar er is momenteel een video van opgenomen, dus dat zou u, mocht u dat per se willen, kunnen terugzien.⟨/p> ⟨p>Dan kun je dat naderhand nog terugkijken. Ik ga ondertussen gewoon verder.⟨/p> ⟨p>Nu we deze zaken zo even samengevat hebben, denk ik dat we verder kunnen gaan met het onderwerp van vanavond. Dat is namelijk: de Bijbel bewijst zichzelf, en wel in het feit dat zij uniek is in zijn voorzeggingen.⟨/p> ⟨p>Mag ik wel wat vragen? Of vind je dat lastig? Misschien kun je die vraag even parkeren. Ja, we gaan hem parkeren. Ik ben namelijk bang dat als het net even iets anders is, ik in het gedrang kom met mijn aantal dia’s. Dan bewaren we die vraag even voor de pauze. Helemaal goed, dat doen we.⟨/p> ⟨p>Er komen nog meer mensen binnen. Het was waarschijnlijk niet helemaal duidelijk dat de aanvangstijd gewijzigd is. De vorige keer begonnen we om acht uur en nu dus om half acht. Nou ja, daar zijn ze al. Goed, laat ik eens met dit statement beginnen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="707" title="Speel af vanaf 11:47">▶ 11:47⟨/button> ⟨span>Het Verschil Tussen Menselijk Voorspellen en Goddelijk Voorzeggen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>De mens voorspelt, maar God voorzegt. Dat de mens voorspelt, of tenminste pogingen daartoe doet, dat maken we allemaal mee. En heel af en toe, als je maar genoeg voorspelt, dan komt het altijd wel een keertje uit. Maar als er één ding duidelijk is, dan is het wel dat de mens niet in staat is om met zekerheid iets over de toekomst te zeggen. Zelfs als dat op professionele basis gebeurt, gaat het meestal om prognoses. Het KNMI bijvoorbeeld zegt ook nooit dat zij voorspellingen doen, maar zij spreken van weersverwachtingen. Dat wil zeggen dat ze op basis van modellen een prognose doen waar ze een waarschijnlijkheidsfactor aan toekennen. Nou, waarschijnlijk gaat het morgen weer waaien. Maar dat weet je in Nederland de laatste maanden eigenlijk al van tevoren zeker, want zo is het bijna elke dag. Maar u begrijpt: dat zijn verwachtingen.⟨/p> ⟨p>Wanneer je op professionele basis de toekomst claimt te duiden, dan heet dat echt voorspellen en dan heet je een waarzegger. Ik vind dat altijd een grappige term, want de Bijbel noemt waarzeggers 'leugensprekers'. Ja, leugensprekers. Zij proberen aan de hand van de vormen van de wolken, de stand van de sterren, door in een glazen bol te kijken of in de iris iets te zeggen over de toekomst. Maar dat is voorspellen en geen mens kan daar een claim op leggen; geen mens kan ook maar bij benadering met zekerheid over de toekomst spreken. Het is een mens niet gegeven om iets zinnigs of vaststaands te vertellen over de toekomst.⟨/p> ⟨p>God doet dat echter wel. Maar dan heet dat ook niet voorspellen, maar voorzeggen. Dat is een heel interessant gegeven, want ons woord profetie komt uit het Grieks en dat betekent letterlijk voorzeggen. Als we kijken naar het Griekse woord profeteia, dan valt dat uiteen in twee elementen: een voorzetsel pro-, dat 'voor' betekent, en het tweede deel feteia, dat 'zeggen' betekent. Eigenlijk betekent het verklaren, dat wil zeggen: met nadruk iets zeggen. Profetie is dus per definitie voorzeggen. En wie kan dat? Wie kan iets zeggen over de toekomst? Dat is exclusief voorbehouden aan God zelf.⟨/p> ⟨p>Ik haak hierbij nog een keertje aan bij wat ik de vorige keer heb gezegd naar aanleiding van die laatste woorden in 2 Petrus 1. Petrus schrijft aan het einde van zijn leven een brief en bindt zijn lezers nog een aantal belangwekkende dingen op het hart. Dan zegt hij in vers 20 van het eerste hoofdstuk: "Dit eerst wetende..." Dat wil zeggen: voor alles moet je dit weten. "...dat geen profetie van de Schrift haar eigen uitlegging heeft." Daar hadden we het de vorige keer al over: de Schriften zijn uniek in hun eenheid en leggen elkaar uit.⟨/p> ⟨p>Vervolgens komen we bij het onderwerp dat de basis vormt voor vanavond. Want, zegt Petrus: "Nooit werd profetie door de wil van een mens voortgebracht." Daar heb je het woord profetie: voorzegging. Het woord profetie heeft een bredere betekenis dan alleen voorzeggen, maar in de aard, in het wezen en in essentie is dat wat het woord betekent. En aangezien er maar Eén is die kan voorzeggen, namelijk God, die met zekerheid over de toekomst spreekt als ware het verleden, is profetie eigenlijk een verzamelterm geworden voor al het spreken van God. Als God spreekt, dan is dat profetie. Maar strikt genomen is het dus voorzeggen.⟨/p> ⟨p>Petrus zegt dus dat profetie nooit door de wil van een mens werd voortgebracht. Dat illustreert exact waar we het over hadden, namelijk dat voorzeggen exclusief is voorbehouden aan God. Daar kan volgens mij geen mens bezwaar tegen maken, want iedereen weet het; het is een open deur intrappen. Wat weet je nou zeker? We weten niet eens zeker of we deze avond hier voltooien. Ik denk het wel, maar heeft u zekerheid of garanties? Helemaal niet. We weten één ding zeker en dat is dat we doodgaan, maar zelfs dat is nog maar de vraag. Zullen we die ook nog even bewaren voor na de pauze? Maar goed, ik geef toe: het is de mens gezet eenmaal te sterven. Dat is waar en dat is op zich een aardige uitzondering.⟨/p> ⟨p>Nooit werd profetie door de wil van een mens voortgebracht. Een mens zou het wel willen misschien, maar hij kan het niet. Hij kan wel voorspellen, maar niet voorzeggen. Maar er staat dan: "onder Heilige Geest gebracht". Zo staat het er letterlijk. Je ziet dat ook in de interlineair, de oorspronkelijke Bijbel zoals die is opgetekend door Petrus. In de tekst zie je de meest letterlijke weergave en daaronder de gangbare NBG-vertaling. Als je dus echt wilt weten hoe het precies staat vanuit het origineel, dan zou je hier even naar moeten kijken om daar zicht op te krijgen. Onder Heilige Geest gebracht spraken mensen van Godswege. Met andere woorden: een mens van zichzelf kan niets zeggen over de toekomst, maar als hij bevangen wordt door of aangesproken wordt door God, dan wordt het anders. Dan deelt God dingen mee via iemand. Zoals men zegt dat God spreekt 'bij monde van', ik noem maar wat, Jesaja. Dan wordt het anders, want in de Bijbel vinden we heel veel profetieën en voorzeggingen. Dat kan slechts zijn omdat zij door Gods Heilige Geest zijn gebracht en zo van Godswege kunnen spreken. Ik heb daar een heel aantal voorbeelden van en een paar echt magnifieke. Sommigen waarvan ik denk dat u die niet kent, maar waarvan ik ook echt van mening ben: die moet u weten.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1197" title="Speel af vanaf 19:57">▶ 19:57⟨/button> ⟨span>God Voorzegt de Afloop Vanaf Den Beginne (jesaja 46)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Oké, Jesaja 46. Dat is een hele mooie om zo vanuit de Hebreeuwse Bijbel te beginnen. Daar staat in vers 10 dit — en dit is trouwens typisch zo’n voorbeeld waarbij God spreekt bij monde van Jesaja — want als het vers begint met: "Ik, die van den beginne de afloop vertel," ja, wie is die Ik? Dat is God zelf. Dat is niet Jesaja. Nee, God zelf spreekt bij monde van Jesaja en dan zegt Hij dus: "Ik, die van den beginne..." Eigenlijk zou je kunnen denken: vanaf Genesis 1, vanaf het begin, "... de afloop vertel."⟨/p> ⟨p>Met andere woorden: toen God aanving, toen wist Hij al hoe het zou aflopen. Dat betekent dat we dan inderdaad van doen hebben met iemand die God is, en daarmee bedoel ik iemand die alwetend is. Iemand die dus met zekerheid kan spreken over de toekomst, zoals wij met zekerheid kunnen spreken over het verleden — als je geheugen je tenminste niet al te zeer in de steek laat. Want ook dat kan nog; je kunt zelfs nog tot het minister-presidentschap horen, daar niet van.⟨/p> ⟨p>"Ik, die van den beginne de afloop vertel." Dat betekent dat Hij alwetend is, maar het betekent ook dat Hij almachtig is. Als je namelijk alles weet, dan betekent het dat je alle factoren ook onder controle hebt. Alleen als je ook almachtig bent, dan weet je ook dat er niets is wat buiten Gods invloedssfeer valt. Hij heeft alles in de hand. ⟨em>He’s got the whole world in His hand.⟨/em> En er is geen enkele factor die ook maar iets van Zijn plan in de war kan sturen. Want Hij is de enige die God is en Hij is almachtig. Dat wil zeggen: wat Hij wil, dat is Hij bij machte te doen. "Wat Zijn liefde wil bewerken," zegt een lied weer, "dat ontzegt Hem Zijn vermogen niet." En Hij is alwetend.⟨/p> ⟨p>Oké, "Ik, die van den beginne de afloop vertel," en er staat nog bij: "en vanouds wat er nog niet is geschied." Dus al van lang tevoren kon Ik al vertellen, zegt God hier, wat er zou geschieden. Hij zegt: "Mijn raad zal bestaan." Dat wil zeggen: Mijn plan, dat wat Ik beraad, dat zal bestaan en "Ik doe al wat Ik verlang." Dat is trouwens ook iets wat een mens niet bij machte is te doen. Een mens kan wel van alles willen, maar wij zijn niet almachtig, wij zijn maar heel beperkt. En daarom ook: je kunt plannen wat je wilt, je kunt prognoses maken wat je wilt, maar hoe was het ook alweer? De mens wikt, maar God beschikt. Maar God beschikt inderdaad, Hij doet al wat Hij verlangt.⟨/p> ⟨p>En dan staat er in vers 11, in het vervolg: "Ik, die vanuit het oosten," vanuit Israël gezien dus, "een roofvogel roept..." En daarmee bedoelt Hij specifiek iemand, want dan volgt er: "... vanuit een ver land de man van Mijn raadsbesluit." Die roofvogel waar Hij het over heeft uit het oosten, die komt uit een ver land en dat is de man van Zijn raadsbesluit. Hij heeft besloten dat die man geroepen zou worden. En ja, wie dat is en waarom, daar gaan we het zo over hebben, maar eerst even dit nog. "Ja," zegt God dan, "Ik heb gesproken, Ik zal het ook doen komen. Ik heb het geformeerd en Ik zal het ook doen." Let op iedere keer dat "Ik". Dat betekent dus dat daar niemand is aan wie iets gevraagd wordt. de mens hoeft geen bijdrage te leveren, de mens kan het ook niet in de war sturen.⟨/p> ⟨p>Ik vind dat trouwens ook een hele geruststellende gedachte: dat wij niet hoeven bij te dragen aan die heilswil van God. Want dan weet je eigenlijk op voorhand ook wel — het klinkt wat cynisch misschien of sceptisch — maar ik denk altijd maar: op het moment dat je afhankelijk wordt van mensen, nou, dan komt er ineens zoveel onzekerheid binnen. Maar hier is het God die bepaalt, die beschikt, die doet, die spreekt en zo zal het gebeuren. "Ik heb het geformeerd, Ik zal het ook doen." Dus God zelf staat garant voor de uitkomst en Hij verklaart ook wat die uitkomst zal zijn. Nou, en die man van Zijn raadsbesluit uit een ver land, dat is degene die Jeruzalem zou doen herbouwen. Hoe weet ik dat? Nou, dat had Jesaja juist in de voorgaande hoofdstukken gezegd.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1536" title="Speel af vanaf 25:36">▶ 25:36⟨/button> ⟨span>De Spectaculaire Voorzegging over Kores (jesaja 44 & 45)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan gaan we nu even naar Jesaja 44, want die is zo boeiend. In Jesaja 44 vers 26 lees je dit: "Ik, de Heer God, die spreekt bij monde van Jesaja, die het woord van mijn knecht gestand doe." Mijn knecht, dat is Jesaja. Dat wil zeggen: het woord dat Ik mijn knecht geef, daar zorg Ik voor dat dat ook daadwerkelijk zal worden vervuld. "Die het woord van mijn knecht gestand doe en de aankondiging van mijn boden volvoer." Dat wil zeggen: God heeft boodschappers eropuit gestuurd en Hij zorgt er zelf voor dat dat woord van die boodschappers vervuld wordt. En nou komt het: "Die tot Jeruzalem zegt: het worde bewoond, en tot de steden van Juda: laten zij herbouwd worden; haar puinhopen richt Ik weer op."⟨/p> ⟨p>Nou moet u even iets weten van de context en van de samenhang, want er staat hier: "Die tot Jeruzalem zegt: het worde bewoond." U moet weten dat dit uitgesproken werd ongeveer 120 jaar vóór Jeruzalems verwoesting. Ik laat u een plaatje zien, een soort tijdlijn. Van Jesaja weten we wie hij was en in welke tijd hij werkzaam was, dat staat al in hoofdstuk 1 vers 1. Daar lees je dat het was in de regeringsjaren van Uzzia, Jotam, Achaz en Hizkia. Dat zijn allemaal koningen uit de dynastie van David. Ik heb de regeringsjaren erbij vermeld: Uzzia heeft 53 jaar geregeerd, Jotam 17, Achaz 17 en Hizkia 30 jaar. In die lijn, ergens in die regeerperiodes, heeft Jesaja geprofeteerd. Hij heeft diverse koningen meegemaakt en tijdens hun regeerperiodes gearbeid. De periode waarin Jesaja heeft geprofeteerd beslaat in totaal 123 jaar. Ik bedoel niet te zeggen dat Jesaja die volledige 123 jaar heeft geleefd, maar hij was in die periode van die koningen actief.⟨/p> ⟨p>Daarna heb je nog een heel aantal andere koningen gekregen. Toen was Jesaja er dus al niet meer. Toen kreeg je Manasse, die notabene 56 jaar geregeerd heeft, Amon, Josia, Joahaz, Jojakim, Jojakin en Zedekia. Dat was de laatste trouwens. Als je de regeringsperiodes van de koningen die na Jesaja kwamen bij elkaar optelt — en de Bijbel geeft zelf precies aan hoe lang die periodes waren — dan kom je op een periode van nog eens 116 jaar. Nou, in de dagen van Zedekia, die laatste koning van Juda in Jeruzalem, werd de stad verwoest door koning Nebukadnezar uit Babel. Jeruzalem bleef toen voor zeventig jaren verwoest. Het volk dat de oorlogssituatie overleefd had, is toen in ballingschap naar Babel gegaan. Na die zeventig jaar zijn ze weer teruggekeerd onder leiding van Kores.⟨/p> ⟨p>Maar nu heb ik eigenlijk al het geheim verklapt. Want wat ik wilde zeggen is dit: in Jesaja, terwijl er nog minimaal 120 jaar te gaan was voordat Jeruzalem überhaupt verwoest zou worden, voorzegt Jesaja al dat Jeruzalem niet alleen verwoest zal worden, maar te zijner tijd ook weer herbouwd zou worden. En wat hij ook nog doet: hij voorzegt door wie dat zal gebeuren. En dat is echt helemaal spectaculair. Hoe weet ik dat? In datzelfde hoofdstuk, Jesaja 44, staat in vers 28: "Die tot Kores zegt: Mijn herder, hij zal al mijn welbehagen volvoeren door tot Jeruzalem te zeggen: het worde herbouwd en de tempel worde gegrondvest."⟨/p> ⟨p>Ik haal het plaatje weer even voor de geest, zodat het echt even indaalt. Dit wordt dus voorzegd door Jesaja terwijl het nog ruim 120 jaar zou duren voordat Jeruzalem verwoest zou worden. En pas weer zeventig jaar later zou het herbouwd worden. Jesaja profeteert dus al dat Jeruzalem herbouwd zou worden — wat natuurlijk ook veronderstelt dat het eerst verwoest wordt — en hij voorzegt ook door wie dat zal gebeuren. Hij noemt de naam ook: Kores. In totaal zou het tot de verwoesting nog zo'n 120 à 130 jaar duren, en pas zeventig jaar daarna zou de stad herbouwd worden. Dat betekent dat Jesaja hier een voorzegging doet die pas tweehonderd jaar later vervuld werd.⟨/p> ⟨p>Dat was Jesaja 44, dan gaan we nu even naar Jesaja 45. Daar staat dit: "Ter wille van mijn knecht Jakob..." Ook hier is God weer zelf aan het woord bij monde van Jesaja. "Ter wille van mijn knecht Jakob en van Israël, mijn uitverkorene, riep Ik u bij uw naam en gaf u een erenaam, hoewel u Mij niet kende." Zo zegt JAHWEH — ik zeg er trouwens bij: over wie gaat het hier? Het gaat over diezelfde Kores die Jeruzalem zou bouwen. "Ik riep u bij uw naam en Ik gaf u een erenaam, hoewel u Mij niet kende." U moet zich realiseren dat die Kores waar we het over hebben, die Jeruzalem zou laten herbouwen, iemand was uit een ver land in het oosten: uit Perzië. Kores was de eerste koning van het wereldrijk van Perzië. Het was dus geen koning uit Israël. Hij kende God niet, maar hij wordt wel de man van Gods raadsbesluit genoemd. Sterker nog, hij wordt zelfs een gezalfde, een mashiach, een messias genoemd.⟨/p> ⟨p>In Jesaja 45 staat verder: "Zo zegt JAHWEH" — dat is de Godsnaam — "de Heilige Israëls en zijn Formeerder: Vraagt Mij naar de toekomstige dingen." Met andere woorden: als je wilt weten hoe de toekomst eruit zal zien, dan moet je het Mij vragen, want Ik ken die. We zingen dat in een lied: "Die het heden kent en de toekomst overziet." Als je wilt weten hoe het zit met de toekomst, dan is er maar één bij wie je kunt aankloppen en dat is God zelf. Hij zegt: "Vraag Mij naar de toekomstige dingen." In dit hele verband gaat het inderdaad over Jeruzalems verwoesting en herstel, inclusief de naam van de herbouwer, terwijl dat alles nog tweehonderd jaar zou duren.⟨/p> ⟨p>Dan sla ik nu twee verzen over en kom ik in Jesaja 45 vers 13. Daar zegt God weer zelf: "Ik ben het die hem verwek" — hem, dat is die Kores dus — "die hem verwek in gerechtigheid, en al zijn wegen zal Ik effen maken." Ik zorg ervoor dat de weg die hij gaat voorspoedig is, dat hij deze weg kan gaan. "Hij is het die mijn stad herbouwen zal." Ziet u hoe opmerkelijk en hoe plechtig, maar ook hoe nadrukkelijk hier dingen worden aangekondigd? Er wordt heel nadrukkelijk gezegd: dat gaat gebeuren, dat is één ding, maar Ik vertel je ook alvast wie, en Ik noem hem bij name. Hij is het. "Hij zal het zijn die mijn stad herbouwen zal en mijn ballingen ook weer vrij zal laten." Dat wil zeggen: al die mensen van het Joodse volk die in ballingschap waren gegaan, hij zou ervoor zorgen dat ze gewoon weer terug zouden kunnen keren naar het eigen land. Dat was het einde van de Babylonische ballingschap.⟨/p> ⟨p>En dan staat er nog bij: "Zonder koopprijs, zonder geschenk, zegt JAHWEH van de legerscharen." Dat wil zeggen: zonder dat je een cent hoeft te betalen. Gratis, voor niets. Daar gaan we de volgende keer over hebben: hoe uniek de Bijbelse boodschap is. Ik kan alvast verklappen dat dit over genade gaat. God doet dingen om niet, zonder kleine lettertjes, zonder "voor wat hoort wat". God is niet afhankelijk van de mens. God gaat zijn weg. Zonder koopprijs, zonder geschenk, zo gaat het gebeuren. Kijk, daar kun je op bouwen.⟨/p> ⟨p>Nou, over bouwen gaat het hier ook. "Hij is het die mijn stad herbouwen zal." Ik heb u nu dus vanuit Jesaja 44 en 45 laten zien dat al voorzegd wordt dat Jeruzalem ooit herbouwd zou worden, dat erbij gezegd wordt door wie dat zal gebeuren en dat hij zelfs met name genoemd wordt. En dan gaan we nu naar de geschiedenis.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2188" title="Speel af vanaf 36:28">▶ 36:28⟨/button> ⟨span>De Historische Vervulling: Kores Herbouwt Jeruzalem⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Hoe het daadwerkelijk verlopen is, daarvoor komen we in 2 Kronieken. Dat zijn de kronieken, gewoon de registraties van de geschiedenissen. In die boeken van de Kronieken vind je al die koningen en hoe dat gegaan is; een hele lijst van koningen die allemaal in Jeruzalem hebben geregeerd, twintig stuks in totaal na Salomo. Uiteindelijk is dat bij Zedekia beëindigd, dat wil zeggen: Jeruzalem is verwoest. In 2 Kronieken 36, het laatste hoofdstuk van de Kronieken, staat het volgende.⟨/p> ⟨p>"Ook voerde hij — en daar gaat het over Nebukadnezar — hen die aan het zwaard ontkomen waren naar Babel." Aha, daar had ik het dus over. Nebukadnezar kwam en die heeft Jeruzalem belegerd, ook een heel apart verhaal trouwens, en Jeruzalem uiteindelijk verwoest. Zelfs de tempel is door zijn wereldhonden helemaal in vlammen opgegaan; er is geen steen op de andere gebleven. De ballingen die ontkomen waren aan het zwaard, dus die niet omgekomen waren in de oorlog, werden vervoerd naar Babel. Er staat bij: "totdat het koninkrijk van Perzië de heerschappij verkreeg." Want je kreeg eerst het Babylonische wereldrijk onder Nebukadnezar en daarna kreeg je het wereldrijk van de Meden en de Perzen, en dat was zeventig jaar later.⟨/p> ⟨p>Je leest in vers 21 dat zij naar Babel werden vervoerd totdat het koninkrijk van Perzië de heerschappij verkreeg, om het woord van Yahweh door Jeremia verkondigd in vervulling te doen gaan, totdat het land zijn sabbatsjaren voorgoed gekregen heeft. Laat ik dit even kort toelichten, want het is misschien niet zo bekend. Israël had de bepaling gekregen dat elke zevende dag een rustdag was, maar het land kreeg ook elk zevende jaar rust. Een sabbatsjaar heet dat. Dan mocht het niet bebouwd worden; het land kreeg gewoon rust. Na zeven sabbatsjaren kreeg je dan een jubeljaar, dat was weer een ander fenomeen, maar in ieder geval was elk zevende jaar een sabbatsjaar. Wat heeft Israël daarmee gedaan? Antwoord: niets. Dat hebben ze nooit gedaan.⟨/p> ⟨p>Toen heeft God op een gegeven ogenblik gezegd: "En nou is het mooi geweest, nu neem ik mijn rust. Al die sabbatsjaren die jullie niet hebben gehouden, die neem ik gewoon zelf en jullie gaan het land uit." Ik zeg het nu even kort door de bocht, maar daar komt het op neer: jullie gaan het land uit en het land ligt daar gewoon voor zeventig jaar. Dat gaat in totaal om een periode van vijfhonderd jaar — 490 zo u wilt. Als je zeventig keer het sabbatsjaar niet hebt gevierd, dan is dat in een periode van een kleine vijfhonderd jaar. Die zeventig jaren die Israël niet heeft onderhouden, heeft God gewoon weer teruggeëist. Hij zegt: "Ik vergoed gewoon het land de sabbatsjaren. Dat land heeft recht op sabbatsjaren; jullie geven ze niet, dan neem ik ze."⟨/p> ⟨p>De periode was dus al van tevoren bepaald en er staat bij: "Al de dagen dat het woest lag, heeft het gerust om zeventig jaar vol te maken." Hoezo Jeremia dan? Nou, dat had Jeremia al van tevoren gezegd. Ik heb de schriftplaatsen hier bij vermeld; we hoeven daar nu niet naartoe te gaan, maar kijk die schriftplaatsen maar na. Voordat Jeruzalem verwoest werd — Jeremia heeft het allemaal zelf meegemaakt, een vreselijke, tragische tijd — heeft hij ook de Klaagliederen geschreven. Daar hebben wij het werkwoord 'jeremiëren', klagen, aan overgehouden. Het is een enorm tragische tijd geweest, maar in ieder geval had Jeremia gezegd: "Het zal zeventig jaar duren." En na die zeventig jaar zal het volk weer terugkeren naar het land. Want God oordeelt wel, maar dat is nooit definitief; Gods oordelen hebben altijd een opvoedkundige betekenis. Het is altijd om te corrigeren, zo kennen we God.⟨/p> ⟨p>Jeremia had gezegd dat er zeventig jaar volgemaakt moesten worden. Dan staat er vervolgens aan het einde van 2 Kronieken 36: "Maar in het eerste jaar van Kores..." Aha, nu hebben we het erover. Het Babylonische Rijk werd beëindigd en toen kreeg je het Perzische Rijk. In het eerste beste jaar van het Perzische Rijk, toen Kores de koning werd van Perzië, wekte Yahweh zijn geest op. Er staat: "In het eerste jaar van Kores, de koning van Perzië, wekte Yahweh, opdat het woord van Yahweh door Jeremia verkondigd zou worden voltrokken — want ja, als God het voorzegt, dan doet Hij het ook — wekte Hij de geest van Kores, de koning van Perzië, op om door zijn hele koninkrijk, ook in geschriften, deze oproep te doen uitgaan." Dat wil zeggen: dat was aan het einde van de zeventig jaren van ballingschap en nu is het voorbij.⟨/p> ⟨p>En wie kreeg je waarachtig als vorst, als koning aan het einde van de zeventig jaren? Kores. En wat zegt Kores dan? "Zo zegt Kores," het staat allemaal in 2 Kronieken 36 — u kunt het trouwens ook in Esther 1 teruglezen — "Zo zegt Kores, de koning van Perzië: Alle koninkrijken van de aarde heeft Yahweh, de God van de hemel, mij gegeven." Je had eerst het Babylonische Rijk dat eigenlijk het hele Midden-Oosten en alle natiën domineerde, en toen kreeg je het Medo-Perzische Rijk. In het eerste jaar zegt Kores al: "Al die landen, al die koninkrijken zijn nu aan mij gegeven. Hij heeft mij opgedragen Hem een huis te bouwen in Jeruzalem, in Juda." Met andere woorden: Kores wist wat hem te doen stond. Notabene een heidense vorst! Wat wist hij van de God van Israël?⟨/p> ⟨p>Kores wist dat zijn naam vermeld was. Hoe hij dat wist, is nog een heel apart verhaal, maar ik kan het heel kort zeggen. Weet u wie er aan het hof van Kores minister was? Daniël. En van Daniël lees je aan het einde van die zeventig jaren dat hij al zegt: "De termijn is vervuld, het moet nu over zijn." Hij heeft Kores op de hoogte gesteld: "Weet je dat jouw naam in onze Hebreeuwse Bijbel al twee eeuwen geleden is opgetekend? En dat jij degene bent die Jeruzalem zal laten herbouwen en de tempel weer zal oprichten?" Dus Kores zegt gewoon in het eerste beste jaar, als precies de termijn voorbij is van zeventig jaar, vaardigt hij eigenlijk een edict uit, een bevel over de hele wereld. Heel het volk van Israël dat verstrooid was, mocht weer terugkeren naar het land. Hij zegt: "Want God heeft mij opgedragen Hem een huis te bouwen in Jeruzalem." Zijn naam was genoemd en het stond in de Schriften.⟨/p> ⟨p>De Israëlieten wisten dat dus al een paar eeuwen; dat het zo zou gaan gebeuren. Niet alleen wanneer het zou gebeuren en dat het zou gebeuren, maar zelfs door wie het zou gebeuren. Dat Kores dan zegt dat Hij hem bij zijn naam heeft geroemd, zolang tevoren... wie kan dat? Dat kan alleen God zelf. Ja, dat is toch geweldig hoe God zichzelf inderdaad zo bewijst. Dit kan geen mens. Reken maar dat Kores, toen hij geconfronteerd werd met de geschriften van Jeremia — die al had gezegd: zeventig jaar — maar ook van Jesaja, waar was gezegd dat Kores dat zou doen... dat toen Daniël bij hem kwam en zei: "Kijk eens, weet je dat jouw naam hier staat en dat je dit jaar dit al moet doen?", dat het vandaar ook voor Kores kennelijk geen enkel punt is geweest. In het eerste beste jaar doet hij het meteen. Hij zegt het gewoon.⟨/p> ⟨p>"Yahweh heeft het mij opgedragen." Hoe wist hij dat Yahweh hem dat opgedragen had? Nou, omdat Kores zich realiseerde: als mijn naam al zoveel eeuwen in hun geschriften staat opgetekend en dat ik dit nu op dit moment, in dit jaar moet doen... ja, daar kan hij niet omheen. Dus hij zegt: "Jullie God, dat moet de God zijn van hemel en aarde." Vandaar ook dat hij de "man van Gods raadsbesluit" genoemd wordt; hij heeft dus gewoon gedaan wat tevoren gezegd en gedocumenteerd was.⟨/p> ⟨p>Ik vind dat geweldige dingen: hoe Kores dat inderdaad vervolgens gedaan heeft en hoe hij via Daniël daarmee geconfronteerd is. Het is een geweldig verhaal, maar er zijn nog zoveel meer voorbeelden en die wil ik graag ook met jullie delen. Maar ik denk dat we het verstandig gaan doen: dat we eerst even een kopje koffie gaan drinken en dan ga ik jullie straks weer meenemen naar het boek Genesis. Want er zijn nog veel meer voorbeelden.⟨/p> ⟨p>Bij een onderwerp als dit — je hebt het over profetie, dat de Schrift, de Bijbel, uniek is in de voorzeggingen — geef ik een paar voorbeelden, maar het is zo moeilijk om daarin een keuze te maken. Ik geef er een paar die heel frappant zijn. Dit verhaal, deze geschiedenis, is echt geweldig en zij is heel onbekend, tenminste dat is mijn indruk. Dus dat wil ik graag vertellen, maar er zijn er nog zoveel meer.⟨/p> ⟨p>Het spreken van God is per definitie profetisch en dat is waaraan je het goddelijk spreken ook herkent: Hij spreekt over de toekomst als ware het inderdaad geschiedt. Ja, dat is een geweldige, solide bodem. Nog een heel mooi voorbeeld...⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2907" title="Speel af vanaf 48:27">▶ 48:27⟨/button> ⟨span>De Nauwkeurige Voorzegging aan Abraham (genesis 15)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>In Genesis 15 zijn we in de geschiedenis van Abraham verzeild geraakt. Daar lees je dat Abraham — dat is aan het begin van het hoofdstuk — naar buiten geroepen wordt. Een kinderloze man; hij was onvruchtbaar, of in ieder geval zijn vrouw. Hij was hier nog net in de zeventig, schat ik, maar in ieder geval moet hij in de nacht omhoog kijken. Dan zegt God: "Kun je die sterren tellen?" Nee, dat kan hij niet. "Nou, zo zal jouw zaad zijn, zo zal jouw nageslacht zijn."⟨/p> ⟨p>Dan staat er in Genesis 15 vers 6: "En Abraham geloofde..." Letterlijk staat er: hij beaamde God. En het werd hem tot gerechtigheid gerekend. Abraham was in de ogen van God een rechtvaardige, omdat hij vertrouwde op wat God zei. Hij deed niks; er werd ook niks van Abraham gevraagd. Daar heb je het weer: er werd niks gevraagd. God belooft en Abraham zegt: "Amen. U zegt het, dus dan zal het gebeuren." Hoe? Ja, dat is het mooie: als je God vertrouwt en Hij belooft, dan rust de schuld ook bij Hem. "Belofte maakt schuld," zeggen we dan, maar dat is bij God ook zo. Ik bedoel, als Hij belooft, dan is het aan Hem om het te doen. En als de menselijke armen dan tekortschieten, nou en? We hebben nu van doen met een God die zegt: "Ik ga het realiseren." Ons onvermogen — in dit geval ook dat van Abraham of Sarah, de onvruchtbaarheid of de impotentie — speelt geen rol. Uit een dood lichaam verwekt God nieuw leven. Heb je het weer? Nieuw leven.⟨/p> ⟨p>Goed, maar dan wordt er nog meer gezegd. De hele verdere samenhang van het gedeelte laat ik even voor wat het is, maar in vers 13 staat dit: "En Hij," dus God, "zei tot Abraham: weet, ja weet, dat jouw zaad, jouw nageslacht, vreemdeling zal zijn in een land dat het hunne niet is." Hier wordt tegen een kinderloze Abraham gesproken over zijn zaad, over zijn nakomelingschap. God zegt dat ze vreemdeling zullen zijn in een land dat niet van hen is. En er staat nog bij: "En ze zullen hen dienen." Dat wil zeggen: in het land waar zij zelf maar bijwoners zijn, vreemdelingen, zullen zij hen dienen onder een vreemde heerschappij. "En ze zullen hen verdrukken." Dat wordt allemaal al tegen Abraham gezegd, die notabene nog kinderloos was. Er wordt al gezegd hoe het met zijn zaad zal verlopen, in eerste instantie.⟨/p> ⟨p>Het is nog sterker: niet alleen wat er met hen zou gebeuren, maar ook hoe lang. Want er staat: "Vierhonderd jaar." De termijn wordt heel uitdrukkelijk vastgesteld. Met recht een termijn; het heeft een terminus, een einde. Want het begint vanaf het moment dat hij zaad zal hebben tot aan dat moment: ze zullen hen dienen en ze zullen hen verdrukken, vierhonderd jaar. "En ook de natie, het volk dat zij zullen dienen, zal Ik berechten. En daarna zullen zij uitgaan met veel bezittingen." Dus daarna, na die vierhonderd jaar. Er staat bij: "Ik zal het volk waar zij dan vertoeven, berechten."⟨/p> ⟨p>Inmiddels is dit historie, dus we kunnen nu gemakkelijk vaststellen dat dit het volk van Egypte is. God heeft dat volk inderdaad berecht; denk aan de plagen die over het volk zijn gekomen. Maar vervolgens zouden zij — het zaad van Abraham — daarna uitgaan. De Exodus. Ze zouden vertrekken met veel bezittingen; ze zouden nog een heleboel meenemen ook. De uittocht van Abrahams zaad zou dus na vierhonderd jaar plaatsvinden.⟨/p> ⟨p>Nou, dan gaan we eventjes... dat is het mooie van historie. We hebben het over Abraham, die ongeveer 4000 jaar geleden leefde. Dan kunnen we een aantal eeuwen skippen en dan komen we uit bij de beroemde geschiedenis van de Exodus.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3202" title="Speel af vanaf 53:22">▶ 53:22⟨/button> ⟨span>De Uitocht uit Egypte: tot op de Dag Nauwkeurig Vervuld⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Exodus 12. Je leest dit aan het einde van de plagen die over Egypte zijn gekomen. Het gaat over het Paaslam dat geslacht werd: Pesach. De datum wordt ook genoemd: 14 Aviv, het voorjaar waar ons Pasen nog steeds via-via van afgeleid is. In vers 40 van Exodus 12 staat letterlijk — en dit is de letterlijke vertaling: "en de bewoning van de zonen van Israël, die in Egypte wonen, is dertig jaar en vierhonderd jaar." Zo staat het er letterlijk. Dat wil zeggen: de zonen van Israël, de zonen van Jakob, eigenlijk het huis van Jakob na al die honderden jaren die in Egypte wonen. Dat is wat hier wordt gezegd: het is dertig en vierhonderd jaren.⟨/p> ⟨p>Dat moet ik even toelichten aan de hand van een tijdlijn. De tijdlijn begint met de geboorte van Abraham. Hij werd geroepen toen hij zeventig was, uit Ur der Galdeeën. Hij had toen nog geen kinderen. Want toen hij honderd was — ik wou het net zeggen — toen kreeg hij pas zijn zoon, en Sarah was toen negentig, tien jaar jonger. Dat was menselijkerwijs gesproken nogal een opgave, maar zo gaat God te werk. Abraham geloofde er zelf ook niet meer in. Ik denk dat als Sarah naar de gynaecoloog was gegaan, ze de garantie had gekregen dat het hem niet meer zou worden. Je leest ook dat Abraham als een verstorvene was; hij was impotent. En Sarah was trouwens altijd al onvruchtbaar geweest. Nou ja, en dan nog een keertje over de tijd en de datum heen. De geboorte van Abraham is trouwens heel interessant als je de Bijbelse chronologie volgt. Ik heb dat elders wel eens uiteengezet: dat was in het jaar 2000, gerekend vanaf Adam. Dat was trouwens ook het sterfjaar van Noach.⟨/p> ⟨p>Abraham wordt geboren, en zeventig jaar later wordt hij geroepen in Ur der Galdeeën. Maar het zou nog dertig jaar duren voordat zijn zoon Isaac geboren werd. Dan begrijp je meteen waar die dertig jaar mee te maken heeft. Je krijgt namelijk dit: tussen de roeping van Abraham en de geboorte van Isaac zijn dertig jaren gepasseerd. In die periode vindt onder andere ook de geschiedenis plaats van Ismaël en Hagar, waarbij Abraham dacht God even te moeten helpen. Het zou dan wel via Hagar moeten, dacht hij, en hij nam zo het eigen initiatief. Nou, dat was dus niet de bedoeling. Maar het is wel gebeurd en ik ben eigenlijk ook blij dat het zo gegaan is. In ieder geval, hoe dan ook, je leest dat Abraham honderd jaar was toen hij Isaac kreeg. Vanaf dat moment is er sprake van het zaad van Abraham, dat wil zeggen: het beloofde zaad. Ismaël rekenen we dus niet mee.⟨/p> ⟨p>Vervolgens krijg je een periode van 400 jaar vanaf het moment dat Isaac geboren is tot aan de Exodus. Dus als er hier gezegd wordt dat het 30 en 400 jaar was, dan gaat het over die dertig jaren vanaf de belofte aan Abraham tot aan de vervulling van de belofte — de geboorte van Isaac — en daarna nog eens 400 jaar. In totaal is dat dus inderdaad 430 jaar, gerekend vanaf de belofte aan Abraham tot aan de Exodus.⟨/p> ⟨p>En nu komen we bij vers 41: "En aan het einde van dertig en vierhonderd jaar" — dat is de Hebreeuwse manier van zeggen, maar we weten nu waar het over gaat — "juist in diezelfde dag, gingen al de legermachten van Yahweh uit het land van Egypte." Wat hier dus gezegd wordt, is dat de beloofde uittocht plaatsvindt. Dat was immers al tegen Abraham gezegd: ooit zal jouw volk vreemdeling zijn, maar ze zullen ook weer uittrekken. Dat wordt bij deze gelegenheid vervuld. Maar niet alleen dat het zou gebeuren en hoe het zou gebeuren, met veel bezittingen en terwijl Egypte plagen zou ondervinden — wat allemaal was voorzegd — maar vooral de termijn is zo heel apart. Het is namelijk niet alleen op het jaar nauwkeurig, maar op de dag nauwkeurig. Er staat: "juist in diezelfde dag." We weten dat dit 14 Aviv was, 14 Nisan, de dag van Pesach. Toen trokken ze uit. Dus op die dag was het precies 400 jaar geleden dat de belofte aan Abraham een aanvang nam met de geboorte van Isaac. Niet alleen op het jaar nauwkeurig, maar ook op de dag nauwkeurig. Juist op diezelfde dag. Zo staat het er dan.⟨/p> ⟨p>Nou, over voorzeggen gesproken: dit is profetie. Zo spreekt God. Ik vind dit zo geweldig. Men wist dus niet alleen wat er zou gebeuren — en dat vind je vaker in de Bijbel — want ik had het zojuist over die 70 jaren van de ballingschap. Ook die periode waarin Jeruzalem verwoest was, was gewoon van tevoren al bepaald en afgebakend. Dan begint het en dan eindigt het. Vandaar ook dat je in Daniël 9 leest dat Daniël op zijn knieën gaat zodra die termijn vervuld is. Hij zegt: "Heer God, u hebt 70 jaren beloofd." Hij las het in de boeken van Jeremia. Hij gaat op zijn knieën en hij heeft zijn gebed nog niet uitgesproken of er komt een boodschapper bij hem die zegt: "Het decreet is zojuist uitgegaan om Jeruzalem te bouwen." Dus voordat hij uitgesproken was, was het gebed al vervuld. Maar begrijpt u? Ik vind dit zo geweldig. Dit is uniek! Dat zo lang van tevoren al deze dingen voorzegd zijn, en met zo'n accuratesse. Dat is slechts aan Eén voorbehouden om dit te doen. En zo zou je nog heel lang door kunnen gaan over de talloze profetieën die vervuld zijn. Maar laat ik eerst nog iets anders zeggen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3658" title="Speel af vanaf 01:00:58">▶ 01:00:58⟨/button> ⟨span>De Komst van de Messias Aangekondigd in de Schriften⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Eigenlijk het meest belangwekkende voor ons, wanneer we spreken over het evangelie, is dat we het hebben over Jezus Christus die is gekomen als de Redder der wereld. Hij was echter ook aangekondigd, en wel vanaf het prille begin. Dat begint al in de Hof van Eden, waar tegen Eva wordt gezegd dat het zaad van de vrouw – een heel eigenaardige uitdrukking: het zaad van de vrouw – de kop van de slang zou vermorselen. Ondertussen zou de hiel van dat zaad van de vrouw ook getroffen worden; de hiel zou dodelijk geraakt worden door die slang. Het zaad van de vrouw zou dodelijk getroffen worden, maar juist daardoor zou de kop van de slang vermorseld worden.⟨/p> ⟨p>Dit is in feite al een hele accurate profetie, die later in de sterrenbeelden overigens ook weer is terug te vinden. Terwijl ik het zeg, denk ik bij mezelf: wat haal ik nu op mijn hals? Want dit hele verhaal van de kop van de slang die vermorseld wordt door het zaad van de vrouw, staat feitelijk al in de sterren geschreven. En dat is geen horoscoop, dat is geen astrologie. Dit zijn de sterrenbeelden die God heeft gemaakt en waaruit een sprake uitgaat. Die sterrenbeelden beginnen bij de vrouw, de Maagd – Virgo – en ze eindigen uiteindelijk bij de Leeuw. Connected, zoals ze dat in het Engels zeggen.⟨/p> ⟨p>Het evangelie staat dus niet alleen in de Schriften, het staat ook in de sterrenbeelden die God zelf heeft gemaakt. De Schepper, degene die ons de Schrift heeft nagelaten en gegeven, is immers dezelfde als de Schepper die hemel en aarde gemaakt heeft. Dacht u nu werkelijk dat er in die schepping dan geen sprake gelegen zou zijn en dat we daar niet van zouden leren? Het is dezelfde Maker. Ik kreeg vroeger van onze predikant in de kerk altijd te horen: God heeft twee boeken, dat zijn de Natuur en de Schriftuur. Het zijn twee boeken met één Auteur. Logischerwijs is de sprake van de natuur, van de schepping, identiek aan de sprake van de schriftuur, want het heeft namelijk dezelfde oorsprong en dezelfde Auteur. Maar goed, het evangelie – en wat ik nu wil vertellen ís het evangelie.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3832" title="Speel af vanaf 01:03:52">▶ 01:03:52⟨/button> ⟨span>Het Evangelie: de Vervulling van Gods Messiaanse Beloften⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Het evangelie betekent blijde tijding, een goed bericht. En hoezo is het een goed bericht? Wel, het goede bericht is dat wat God tevoren beloofd en voorzegd heeft, nu is vervuld. Ga maar na, met name in het boek Handelingen zie je dat. Of het nu Petrus is die op een tempelplein staat, of Paulus die zich in Klein-Azië bevindt – waar ze zich ook bevinden en waar ze ook naartoe gaan – altijd is wat ze doen de Schriften openen en zeggen: "Dat wat aangekondigd is, dat is nu vervuld."⟨/p> ⟨p>Het gaat over de Messias. Men wist dát de Messias zou komen, maar ook hóé hij zou komen. Hij zou komen via het zaad van Abraham, via Jakob en later wordt het nog specifieker: uit het huis van Juda zou hij komen. De scepter zou van Juda niet wijken. Vervolgens wordt het nog duidelijker: hij zou komen uit het zaad van David, uit het huis van David. De lijn wordt steeds preciezer. Men wist: als de Messias komt, komt hij via die lijn. En niet alleen wisten ze via welke stamboom hij ter wereld zou komen, maar zelfs in welke plaats hij geboren zou worden. In Micha lees je dat hij in Bethlehem geboren zou worden, in de velden van Efratah.⟨/p> ⟨p>Er zijn werkelijk honderden profetieën over de Messias uitgesproken in de Hebreeuwse Bijbel, ons Oude Testament. Daar vind je heel specifieke voorzeggingen: wie de Messias zou zijn, hoe hij zou zijn, waar hij zou zijn en wanneer hij zou komen. Is het u wel eens opgevallen wanneer u de evangeliën leest, dat er meteen bij de aanvang al mensen waren die de verlossing van Israël verwachtten in die dagen? Denk aan Simeon in de tempel, of aan Anna de profetes, die 84 jaar oud was. Zij verwachtten in die dagen de Koning en het Koninkrijk. Vandaar ook dat de Heer Jezus optreedt wanneer hij eenmaal dertig jaar oud is en zegt: "De tijd is vervuld." De termijn is verstreken.⟨/p> ⟨p>Ik had het eerder over Daniel en die zeventig jaren. Maar weet u, in het jaar dat Kores Jeruzalem laat herbouwen, krijgt Daniel een profetie – dat vind je in Daniel 9. Daar geeft God een nieuwe profetie, niet over zeventig jaren, maar over zeventig jaarweken: zeventig maal zeven jaren. Ik had het zojuist over sabbatsjaren, weet u nog? Welnu, na 490 jaren zou de Messias komen. Er staat letterlijk: "zeven en tweeënzestig weken tot Messias de Vorst." Men wist dus aan het begin van onze jaartelling: dit is de tijd dat hij gaat komen. Men wist misschien niet de precieze dag van zijn geboorte, maar men wist wel wanneer hij zou optreden. Die hele tijd is, om zo te zeggen, zwanger geweest van Messiaanse verwachting. Men wist dat het in deze generatie moest gaan gebeuren.⟨/p> ⟨p>Ik neem u even mee naar Handelingen 13. Paulus is dan in Antiochië in Klein-Azië en hij zegt dit – hij treedt daar op met zijn medewerker Barnabas: "Wij evangeliseren jullie." Zo staat het er letterlijk. Wij verkondigen jullie het goede bericht, of wij verkondigen jullie het evangelie, maar dat is in de grondtekst één werkwoord. Wij evangeliseren jullie dat de belofte die aan de vaderen geschiedde... Dus God heeft aan de vaderen, aan de eerdere generaties en aan de aartsvaders, al vanaf toen vele beloften gegeven, namelijk van hem die zou komen. Dat is geweldig als je zo’n belofte op zak hebt, maar het evangelie is de boodschap dat wat God beloofd heeft, hij inmiddels heeft gerealiseerd. "Wij evangeliseren jullie dat de belofte die aan de vaderen geschiedde, dat God deze volledig heeft vervuld aan hun kinderen." Dus de belofte was voor de vaderen, maar de vervulling is voor hun nageslacht. Namelijk door Jezus te doen opstaan, zoals ook in de tweede psalm staat geschreven.⟨/p> ⟨p>Kijk het maar na in Handelingen 13. Ze doen niet anders dan de boekrollen openen – dat waren in die tijd rollen die geopend werden in de synagoge. Wat Paulus daar deed, was de boekrollen openen en aanwijzen: "Kijk, daar staat het. En daar staat het." Er was in de profetie al een volledige profielschets gegeven van de kenmerken waar de Messias aan zou voldoen, en dan zeggen ze: "Nu heeft God het nauwkeurig vervuld." Precies zoals je van God mag verwachten, want zijn woord is vast en betrouwbaar. Het is een blijde tijding dat wat ooit beloofd is, nu is vervuld. We zingen dat ook met zo'n kerstlied: "Gods belofte is heerlijk vervuld." Dat is het evangelie en in feite is dat ook de openbaring van Gods gerechtigheid. God doet recht aan zijn woord en aan zijn belofte. Belofte maakt schuld; als God iets heeft beloofd, dan is het aan hem om dat te vervullen. Dat heeft hij gedaan. Hij heeft gezegd wie, waar, hoe, maar ook wanneer. En als Paulus in de synagoge in Antiochië is, dan zegt hij: "Ik heb jullie wat te melden, ik heb een hele goede tijding voor jullie. Want dat wat voorheen is beloofd, kan ik jullie nu gedocumenteerd aantonen: het is inmiddels vervuld, nauwkeurig zelfs."⟨/p> ⟨p>Als we het hebben over een goed bericht, hoezo is het dan een goed bericht? Je kunt dat via verschillende aanvliegroutes beantwoorden, maar wat je altijd ziet, met name in het boek Handelingen, is dat het een goed bericht is omdat de belofte die gedaan en gedocumenteerd was in al die boeken van die bibliotheek, de Bijbel, inmiddels is vervuld. In ieder geval dat wat in die dagen zou gebeuren: de Messias is gekomen.⟨/p> ⟨p>Ik sla nu even een paar hoofdstukken verder op naar Handelingen 17. Daar lees je over Paulus in Thessalonica, in het huidige Saloniki in Griekenland. Er staat bij: "En Paulus ging, zoals hij gewoon was, bij hen binnen." Dat wil zeggen: bij de Joden in de synagoge. En drie sabbatten achtereen argumenteerde hij bij hen vanuit de Schriften. Wat Paulus daar deed, was geen 'peptalk' ofzo, nee, hij argumenteerde. Hij zei: "Kom op met die boeken en met die rollen, dan laat ik het jullie zien." Hij heeft simpelweg geargumenteerd: "Kijk, hier staat het en daar staat het." Dat is argumenteren: iets aantonen vanuit de Schriften, vanuit hun eigen boekrollen.⟨/p> ⟨p>En dan staat erbij: "ontsluitende en voorzettende." Dat is de letterlijke vertaling. Hij ontsloot, dat wil zeggen dat hij niet alleen de rollen opende, maar ze ook duidelijk maakte. Hij zette het hen allemaal voor, zoals je iemand een maaltijd voorzet op tafel: "Alsjeblieft, eet smakelijk!" Hij was ontsluitende en voorzettende dat de Christus moest lijden en opstaan vanuit de doden. Hoezo "moest"? Wel, het was voorzegd. Als het beloofd en voorzegd is, dan moet het gebeuren. Dat is precies wat er heeft plaatsgevonden. En hij zegt: "Deze Jezus is de Christus." Hij vertelde hen over Jezus, Yeshua – ook die naam was trouwens voorzegd. Hij zegt: "De Christus, dat is hij. Dat kan niet anders. Dat is namelijk voorzegd en dat is wat vervuld is." De Jezus die ik jullie verkondig, het kan niet anders dan dat hij het moet zijn. Dat heeft hij daar in de synagoge daadwerkelijk aangetoond.⟨/p> ⟨p>Kijk, het onderwerp waar we het vanavond over hebben is er een om dieper over door te denken. Dit is zo karakteristiek voor heel de Bijbel: God voorzegt, en wat wij doen als we bij elkaar komen, is ons bezighouden met wat God te zeggen heeft.⟨/p> ⟨p>En dat is niet maar een of ander preekje. Nee, dit is echt solide waarheid waar je werkelijk op kunt staan. Het is een rots. Dat is het mooiste en beste wat je een mens kunt geven: gewoon vastheid en licht in de duisternis.⟨/p> ⟨p>Ik ben zo blij dat wanneer God spreekt, Zijn credentials — Zijn geloofsbrieven — zo vast en betrouwbaar zijn gebleken en bewezen. In het Engels noemen ze dat "God’s track record". Wat Hij allemaal al in het verleden heeft gedaan, dat is perfect. Van die God kunnen we op aan.⟨/p> ⟨p>Wat Hij over de toekomst heeft gesproken — de geweldige belofte van een nieuwe schepping en over de dood die overwonnen is en tenietgedaan wordt — en alles wat God met deze wereld gaat doen, dat gáát Hij vervullen. Hoe ik dat weet? Hij heeft het beloofd, en als Hij het belooft, dan doet Hij het ook. Dat heeft Hij namelijk bewezen. Dat is de bodem, de rotsgrond waar we op staan.⟨/p> ⟨p>Ik heb bij mezelf gedacht: ik ga nog een heleboel voorbeelden geven van dingen uit het verleden die ooit beloofd waren en die spectaculair zijn vervuld. Daarmee bewees God wie Hij is, namelijk dat Zijn woord vast en betrouwbaar is.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4559" title="Speel af vanaf 01:15:59">▶ 01:15:59⟨/button> ⟨span>Een Actueel Profetisch Decor: de Naderende Zevende Dag⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ik dacht dat het misschien mooi is om actueel af te sluiten met dat wat God gesproken heeft over de toekomst. Ik had het zojuist over de geweldige tijd die Hij voornemens is te gaan vervullen. Wij leven nu ook al in buitengewoon boeiende profetische tijden; daar ben ik vast van overtuigd en ik wil daar eigenlijk een tipje van de sluier over oplichten. Ik noem het hier een profetisch decor dat nu in aanbouw is. Wat we weten is dat er vandaag, in onze dagen — anno 2022 — opnieuw een termijn wordt vervuld.⟨/p> ⟨p>Als je de hele Bijbelse chronologie vanaf Adam rekent, kun je daar prachtige studies van maken. Ik heb dat in het verleden zelf ook gedaan en ik vind het werkelijk adembenemend om die hele lijn te volgen. Je kunt dan gewoon vaststellen — en het gaat me er niet eens om dat op het jaar nauwkeurig te plotten — dat het jaar 6000 nabij is. Volgens mij bereiken we dat in het volgende decennium.⟨/p> ⟨p>Wist u trouwens dat Maarten Luther, toen hij ongeveer veertig jaar oud was, een boek schreef over de Bijbelse chronologie en tijdrekening? Hij verwoordde daarin heel bekende oude gedachten: de hele Bijbelse tijdrekening kun je onderverdelen in drie perioden van tweeduizend jaar. Van Adam tot Abraham is tweeduizend jaar, van Abraham tot Christus is tweeduizend jaar en er volgen volgens hem nog tweeduizend jaren. Aangezien bij de Heer één dag is als duizend jaar, betekent dit dat er na zesduizend jaar zes dagen voorbij zijn en dat dan de zevende dag zal aanbreken. Toen Luther zijn boek schreef, berekende hij dat hij in het jaar 5500 zat. Het kwam erop neer dat hij zei: ergens rond 2030 of 2040 — pin me niet vast op het jaar — breekt het jaar 6000 aan. Dat dat globaal is, vind ik prima; het gaat om een afgerond getal. Wat echter duidelijk is, is dat de termijn van zesduizend jaar, zes millennia, aan het verstrijken is.⟨/p> ⟨p>Of laat ik het nog anders zeggen: de Heer verliet ooit het aardse toneel vanaf de Olijfberg. Als we het jaar van Zijn sterven en opstanding rond het jaar 30 van onze jaartelling rekenen en we kijken naar Bijbelse maatstaven, dan zijn er straks in 2030 precies tweeduizend jaar voorbij sinds Hij vanaf de Olijfberg vertrok. In de Bijbelse profetie, bijvoorbeeld in Hosea 6, wordt over Israël gezegd: "Ik zal hen verlaten, maar na twee dagen zal Ik terugkeren en zal Ik hen herstellen. Na twee dagen, op de derde dag, zal Ik hen doen herleven."⟨/p> ⟨p>Ik had het zojuist over het begin van onze jaartelling, toen men wist dat het 'nu' ergens zou gaan gebeuren. Diezelfde verwachting heb je nu weer, en ik denk op hele goede gronden. Ten eerste omdat de termijn van zes dagen vanaf Adam gerekend ten einde loopt, en bovendien omdat de termijn van twee dagen sinds het moment dat de Heer het aardse toneel verliet, ook ten einde loopt. Dit zijn dus hele spannende tijden. Ik geloof ook dat het niet voor niets is dat iedereen op de een of andere manier, zelfs in de seculiere sfeer buiten de kerken, het idee heeft dat dit unieke tijden zijn die we nog nooit in de wereldhistorie hebben meegemaakt.⟨/p> ⟨p>Als het inderdaad zo is dat die termijn verstrijkt en de 'derde dag' voor Israël aanbreekt — de grote Wereldsabbat, het nieuwe millennium van duizend jaar dat God voor ogen heeft — en dat dit ergens in deze eeuw of nog veel eerder gaat gebeuren, dan betekent dit dat er nog allerlei dingen vervuld moeten gaan worden. De Bijbelse profetie spreekt immers over dingen die zouden gebeuren voorafgaand aan de terugkeer van Christus, over de eindtijd. En wat nou zo opmerkelijk is, is wat je ziet gebeuren in de laatste eeuw. Dat bedoel ik met de zin dat het profetisch decor in aanbouw is.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4925" title="Speel af vanaf 01:22:05">▶ 01:22:05⟨/button> ⟨span>Het Herstel van Israël en de Oude Naties⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Het profetisch decor is in aanbouw. Weet u wat de Bijbel voorzegt? Alles waarvan de profeten gesproken hebben, zou weer worden hersteld. In Handelingen 3 leest u dat: het herstel van alle dingen waarvan de profeten gesproken hebben. De profeten spraken ooit over Egypte, over Syrië, over Libanon en over Jeruzalem – en over de Filistijnen zelf trouwens. Alles zou weer terugkomen. En wat zie je nou de afgelopen eeuw? Al die landen, met name in het Midden-Oosten natuurlijk, al die factoren, al die steden en volkeren: ze zijn allemaal weer terug op het schaakbord gezet nadat ze duizenden jaren verdwenen zijn.⟨/p> ⟨p>Egypte is duizend jaren lang geen zelfstandige natie geweest. Hetzelfde geldt voor Syrië en voor Libanon. En nu, na tweeduizend jaar, zijn ze de afgelopen eeuw allemaal weer stuk voor stuk op het bord gezet. Dat is zo opmerkelijk. Neem Egypte: dat werd weer een zelfstandige natie in 1922. Daarvoor is het al eeuwen achter elkaar altijd onder vreemde heerschappij geweest van de Ottomanen en de Romeinen, enzovoort. Maar het is nu weer – ik realiseer me dat het trouwens precies honderd jaar is – een zelfstandige natie. In 1943 kwam Libanon weer op de kaart, na talloze eeuwen – ik meen zo'n twintig eeuwen of iets in die geest – verdwenen te zijn. Het is weer teruggezet.⟨/p> ⟨p>Syrië... ik noem dus allemaal namen waarvan de profeten hebben gesproken en die duizenden jaren lang verdwenen waren. Ze waren weg, ze bestonden niet meer. En nu, in de laatste eeuw, zijn ze er achter elkaar weer. Syrië in 1946, en ook Amman als hoofdstad van Jordanië; dat is hetzelfde als het Bijbelse Ammon. De naam Amman komt van Ammon. In 1948 natuurlijk – dat is de beroemdste – de Joodse staat. Twintig eeuwen lang was er geen Joodse staat, ze waren helemaal onder de natiën verloren, maar waarachtig: ze kwamen er. Trouwens, degenen die de profetie herkenden, wisten dat dit zou gaan gebeuren.⟨/p> ⟨p>Misschien mag ik nog even zeggen dat ik een boek in de kast heb staan van Voorhoeve. Dat is een Bijbelverklaring van de man van die uitgeverij in Den Haag, geschreven ergens in 1870, als ik me niet vergis. Hij zei – die man was wakker en er was nog geen zionistische beweging, niets van dat al – maar hij zei al: "Er gaat een moment komen dat de Joden weer terugkeren naar hun eigen land." Hij verwachtte al dat dat gauw zou zijn. In eerste instantie nog in ongeloof, dat wil zeggen zonder dat ze hun Messias herkennen, maar ze keren weer terug. Dat zei hij doodleuk. Er was geen enkele aanleiding in de actualiteit om dat te veronderstellen of te beweren, maar hij zei: "Ja, sorry, het staat gewoon in de profetie. Het gaat gebeuren." En hoe? Dat wist hij niet, maar het gaat gebeuren. En dan weet je het: God is het die dat op Zijn manier vervult.⟨/p> ⟨p>In 1948 was het zo wonderbaarlijk dat daar weer een Joodse natie was. En in 1967 maakten we mee dat Jeruzalem weer de hoofdstad werd van die Joodse natie. En trouwens, sinds 1908 is daar ook weer zoiets als Palestina, ook waar de profeten van gesproken hebben. Want weet u, ons woordje 'Filistea' en 'Palestina' is in het Hebreeuws exact hetzelfde. Filistijnen, Palestijnen... in het Hebreeuws kun je het verschil niet eens uitdrukken. Het is gewoon hetzelfde. Al die namen zijn allemaal weer terug.⟨/p> ⟨p>Daar blijft het trouwens niet bij, want er moeten nog meer dingen gebeuren. Er moet ook weer een tempel in Jeruzalem komen. Die staat er nog niet, maar ze hebben wel alles al klaarstaan. De Joden hebben alles gereed. Op het moment dat het politieke groene licht gegeven wordt, dan kunnen ze hem zo in no time daar neerzetten. De wacht is erop, maar het gaat gebeuren. Hoe ik dat weet? De profetie spreekt erover. Ik zeg dit om aan te geven dat wat voorzegd is niet alleen over het verleden gaat. Ook in onze dagen, in de afgelopen eeuw, zien we dingen gebeuren waaruit we weten: de termijn verstrijkt. Zonder dat nu op een jaar te plotten, kun je dit gewoon vaststellen. Je ziet het inderdaad, als tenminste je ogen er open voor zijn. Je ziet het zich voltrekken. Dit kan geen toeval zijn.⟨/p> ⟨p>Die hele Oudtestamentische volkerenkaart, zeg maar... kijk naar een oude kaart van een paar duizend jaar geleden: het is in één eeuw tijd allemaal weer teruggekomen. Als we nu de krant opslaan, gaat het altijd over het Midden-Oosten. Nu is het dan Oekraïne, maar het gaat over Israël, over Jeruzalem en over die vijandige landen daaromheen: het grote Midden-Oostenprobleem. Wij zijn er inmiddels al decennia mee vertrouwd, maar het is wonderlijk. Ja, wonderlijk... je kunt ook zeggen: dit is precies wat we hadden mogen verwachten. Ik vind het geweldig dat wij nu in deze tijd mogen leven en dat we bepaald worden bij de waarheid. God doet Zijn woord gestand. Ja, geweldig.⟨/p> ⟨p>In combinatie dan nog met de neergang van het christelijke avondland; ook dat is voorzegd. Ik bedoel het christelijke Westen, dat in feite het Woord van God compleet verlaat en de boodschap uitholt. Dan kun je zeggen: dat is tragisch. Jazeker, maar ook dat is voorzegd. Paulus had al gezegd: "Weet wel dat er in de laatste dagen zware tijden zullen zijn." Men heeft een schijn van godsvrucht, maar de gezonde leer verdraagt men niet meer. Gewoon "im Großen und Ganzen", zoals de Duitsers zeggen, in het algemeen. Gunstige uitzonderingen daargelaten.⟨/p> ⟨p>En wat dacht u van de explosie van communicatietechnologie? Gewoon ICT in het algemeen, informatie... maar ook het communiceren waardoor de wereld één dorp is geworden. Je kunt vandaag de dag dingen gewoon ter plekke zien. Hoe het is bij de Klaagmuur: ik tik even een internetadres in en dan kun je precies zien wat er momenteel gaande is bij de Klaagmuur. Je leest over de twee getuigen in – ik weet niet of u die profetie kent – Openbaring 11. Daar lees je dat ze 1.260 dagen, dus ook nog toekomstig, zullen profeteren. Aan het einde van die tijd zullen ze gedood worden en hun lijken zullen op het plein in Jeruzalem liggen. En dan staat er dat de hele wereld dat ziet.⟨/p> ⟨p>Ik kan me voorstellen dat toen Johannes dat optekende in de Apocalyps, hij dacht: de hele wereld ziet dat, hoe wil je dat voor elkaar krijgen? Inmiddels weten wij: met tv-camera's is dat de gewoonste zaak van de wereld. Zo zal dat dan gaan. Het feit dat de hele wereld één is geworden en dat we de handen ineen hebben geslagen. We krijgen eigenlijk opnieuw een soort Babels tijdperk. Je leest toch over Babel, dat men zich niet wilde verspreiden over de wereld. Dan staat er dat God afdaalt en zegt: "Niets van wat zij zich nu voornemen te doen, zal hun onmogelijk zijn." Dat zie je nu ook. De mensen hebben de handen ineen geslagen, het is één communicatienetwerk en er vindt een explosie aan techniek en vaardigheden plaats. Dat is allemaal voorzegd. Wij maken het mee, we staan erbij, en ik moet u zeggen: ik vind het fantastisch.⟨/p> ⟨p>Oké, je kunt zeggen dat het soms ook zware, moeilijke tijden zijn, maar ik ben ontzettend blij dat ik nu, in 2022, dit mag meemaken. Dat ik zie wat God gesproken heeft en dat ik vanuit het licht van Zijn Woord mag weten: Hij heeft het gesproken en Hij gaat het vervullen. Daar kan ik van op aan. En ik weet ook van die zware tijd die nog gaat aanbreken in verband met Zijn terugkeer. Hij heeft alle touwtjes in handen en alles volmaakt onder controle. Het gaat allemaal goed komen, op Zijn tijd en op Zijn wijze.⟨/p> ⟨p>Met mij, Israël en de volkeren. Uiteindelijk met elk schepsel. Nou ja, wat willen we nog meer? Dit is echt licht in de duisternis.⟨/p> ⟨p>En wat wij mensen te vertellen hebben, dat is niet gewoon maar wat verhaaltjes uit een oud boek. Dan zeggen mensen: "Ja, dat zijn allemaal verhaaltjes of mythen." Een sprookjesboek, zoals ik laatst Johan Derksen hoorde zeggen op de tv: "Ah, het is een oud sprookjesboek." Die man weet gewoon niet waar hij het over heeft. Ik neem het hem niet kwalijk hoor, zo bedoel ik het niet. Maar jongens, dit is zo geweldig.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-12" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="5567" title="Speel af vanaf 01:32:47">▶ 01:32:47⟨/button> ⟨span>Conclusie: Laat de Leeuw Los en Vertrouw op Gods Woord⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Zo geweldig. Laat die Bijbel gewoon zichzelf verdedigen, zoals je een leeuw zichzelf laat verdedigen. En open het maar. Verdedig hem niet, gebruik hem gewoon. Lees hem. En de kracht ervan zal zichzelf — dat Woord zelf — bewijzen.⟨/p> ⟨p>Dus laat de leeuw maar los. Ik moet zeggen dat we juist daarom zoveel reden hebben, juist omdat we die God kennen, om met een opgeheven hoofd verder te gaan en uit te zien naar die geweldige toekomst die God voornemens is en die Hij ook beloofd heeft. Vanwege Zijn geweldige trackrecord, om het zo maar te zeggen, gaat Hij die toekomst gegarandeerd vervullen.⟨/p> ⟨p>En mag ik u bij dezen van harte feliciteren dat u daar ook kennis van mag hebben? Dan bent u echt gelukkig te prijzen. Zullen we het daarbij laten voor vanavond?⟨/p>