⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Terugblik: Eén God de Vader en het Woord Dat Vlees Werd⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Voor de derde achtereenvolgende keer gaan we ons bezighouden met het thema 'De Ene God'. De eerste keer hebben we vastgesteld dat er geen fundamenteler onderwerp in de hele Bijbel te vinden is dan dit woord, dit begrip en deze leerstelling. Het is wat Israël elke dag op de lippen neemt: "Hoor Israël, de HEER onze God, de HEER is één." Hij is uniek en enig.⟨/p> ⟨p>Het is goed om kort terug te blikken op wat we tot dusver hebben gezien. De eerste keer vormde het platform voor wat we deze avonden met elkaar bespreken, onder de titel 'Eén God, de Vader'. Die term vinden we herhaaldelijk terug in de Schrift. We hebben gezien dat dit niet zomaar een onderwerp is dat te maken heeft met een getal, maar dat het zo fundamenteel is dat er óf één God is, óf geen God. God kan immers alleen God zijn – de Almachtige, de Alwetende, Degene die alles beschikt – als er slechts één is. Zodra er meer zouden zijn, is die God geen God meer in de absolute zin. Slechts één God is absoluut God. We hebben ook gezien hoe het begrip monotheïsme – of het benadrukken van één Vader – in de Bijbel een grote rol speelt. 'Eén God, de Vader' is het refrein in de Schrift. Daarover worden zeer expliciete uitspraken gedaan; er wordt tientallen keren gesproken over God de Vader en feitelijk zet dat de toon. Als je weet dat er één God is, namelijk de Vader, dan weet je ook dat de termen waar we vanuit de traditionele christenheid mee te maken hebben – zoals de drie-eenheid of 'God de Zoon' – niet kunnen kloppen. Als er één God de Vader is, kan er geen sprake zijn van 'God de Zoon'. Als er sprake is van de Zoon, dan moet dat de Zoon van God zijn, en dat is precies wat we vinden.⟨/p> ⟨p>De tweede keer, een maand geleden, hebben we ons opnieuw met dit onderwerp beziggehouden, maar dan specifiek gericht op het Woord dat vlees werd. We hebben toen vooral ingezoomd op Johannes 1, dat begint met die beroemde woorden. God is de onzienlijke; niemand heeft ooit God gezien. Daarom wordt Hij ook zo genoemd: de Onzienlijke. Weliswaar is God op allerlei wijzen verschenen, ook in het Oude Testament, maar dat was altijd in indirectheid via engelen of boodschappers, zoals de Engel des Heren. Daar zullen we later vanavond via een andere route nog op terugkomen.⟨/p> ⟨p>In Johannes 1 gaat het over het Woord waar alle dingen door ontstaan zijn. Dat Woord kwam duizenden jaren later tot Maria, aan wie werd toegezegd dat zij zonder tussenkomst van een man zwanger zou worden. Daarom zou hetgeen uit haar voortkwam de Zoon van God genoemd worden. Het Woord werd vlees.⟨/p> ⟨p>Eén van de lastigste onderdelen van dat verhaal was de pre-existentie of het 'voortbestaan' van de Zoon. Het idee van één God de Vader is zo simpel dat een kind het kan begrijpen, maar in de Bijbel is ook vaak sprake van beeldspraak. Johannes de Doper zegt over de Heer Jezus: "Hij was eer dan ik." Hoe kan dat? Dat zagen we in het voorgaande deel van Johannes 1: Hij was er als het Woord. Wij kunnen dat wel zo benoemen, maar we zeggen er altijd bij dat de Zoon 'bij wijze van spreken' bestond voor Zijn geboorte. In de letterlijke zin bestond Hij toen nog niet als Zoon, maar als het Woord wel. Dat is uiteraard wat abstract.⟨/p> ⟨p>Hetzelfde idee vinden we in Hebreeën 7, waar we lezen over Levi. Er staat dat Levi al neerboog voor Melchizedek, terwijl het nog generaties zou duren voordat Levi geboren werd. Hij was, zoals dat dan wordt uitgedrukt, nog in de lendenen van zijn vader Abraham. Dat is een stijlfiguur, zoals de hele mensheid in zekere zin pre-existent was in Adam. Waar was je voor je geboorte? In je vader, je voorvader of in de stamvader. Dat is eerder overdrachtelijk bedoeld dan letterlijk.⟨/p> ⟨p>Hetzelfde geldt voor Spreuken 8, waar we lezen over de Wijsheid die bij God was voordat de wereld bestond. Wijsheid wordt daar voorgesteld als een persoon: "Ik was een troetelkind bij Hem." Er staat dat de Wijsheid woont bij de schranderheid. Zij worden gepersonifieerd als degenen die bij God waren en de schepping tot stand hebben gebracht. Dat wil zeggen: God heeft de schepping tot stand gebracht dóór middel van Zijn wijsheid, schranderheid en inzicht. In beeldspraak worden deze eigenschappen gepersonifieerd, maar letterlijk was God natuurlijk de enige bij de schepping. Het is cruciaal om die beeldspraak en stijlfiguren te onderscheiden van de letterlijke werkelijkheid.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="511" title="Speel af vanaf 08:31">▶ 08:31⟨/button> ⟨span>Het Thema van Vandaag: de Zoon van God⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Vandaag gaan we ons bezighouden met dit onderwerp: de Zoon van God. De eerste keer ging het over de ene God, één God, de Vader, en nu gaat het over de Zoon van God. Er zit natuurlijk in deze Bijbelstudies wat overlap in, want de vorige keer hadden we het over het Woord en het Woord dat vlees werd. Nu gaan we speciaal inzoomen op de Zoon van God.⟨/p> ⟨p>Laat ik eerst even iets zeggen over de indeling van deze avond. Er zullen vijf dingen aan de orde komen. Ten eerste: waarom heet Hij de Zoon van God? Ten tweede: de Zoon van God in de profetie. Daarbij is er nog iets bijzonders met dit onderwerp, namelijk dat er een dubbele reden is waarom de Heer Jezus Christus de Zoon van God heet. Hij is namelijk in de dubbele zin van het woord verwekt.⟨/p> ⟨p>Dan is er nog iets wat vanuit Johannes 10 aan de orde zal komen, namelijk dat de Heer Jezus Christus de Zoon van God is en niet 'God de Zoon'. Tenslotte zullen we ons bezighouden, vooral aan de hand van Hebreeën 1, met de Zoon van God als het beeld van God. Goed, laten we meteen maar eens de koe bij de horens vatten en onszelf de eerste vraag stellen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="607" title="Speel af vanaf 10:07">▶ 10:07⟨/button> ⟨span>Waarom Heet Hij de Zoon van God? de Claim voor het Sanhedrin⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Waarom heet de Messias, onze Heer Jezus Christus, de Zoon van God? Ik zei het zojuist al even in mijn gebed dat het vandaag, op deze 14e Nisan, toch wel apart is. Het is toevallig dat het op de kerkelijke kalender vandaag nu ook Witte Donderdag is en dat valt nu dus qua datum samen. Dat mag, dat is toeval, want het is werkelijk uitzonderlijk.⟨/p> ⟨p>Op weg hiernaartoe heb ik de hele tijd, of vrijwel de hele tijd, de maan gezien. En wat zie je dan? Wat is het bijzondere van de maan nu? Het is zo goed als volle maan. En dat komt ook omdat het inderdaad de veertiende, de vijftiende van de maand is, dus halverwege de Hebreeuwse maand. Halverwege een Hebreeuwse maand is het altijd volle maan, zoals er aan het begin van de maand altijd nieuwe maan is. Ja, een nieuwe maan is een nieuwe maand. Ik keek dus de hele tijd tegen een volle maan aan. De Heer Jezus is inderdaad bij volle maan overgeleverd en gekruisigd. Dat is inmiddels duizend jaren geleden. Maar niettemin is vandaag de datum: de 14e Nisan of de 14e Aviv.⟨/p> ⟨p>Ik heb niet zoveel met de kerkelijke kalender, dat is in feite een menselijk verzinsel; maar als we het hebben over de Hebreeuwse kalender, die heeft God aan het volk van Israël gegeven. En als je het dan toch hebt over de grote historische feiten waar de Bijbel op wijst, namelijk over de dag dat het Lam van God stierf, dan was dat gefixeerd op deze datum. Dat is dus niet voor niks.⟨/p> ⟨p>Waarom wijs ik er nu ook even op? Omdat op die 14e Nisan, in de nacht dat de Heer Jezus werd overgeleverd en voor de Joodse raad terechtkwam, Hij daar voor de Joodse raad stond en voor Kajafas. Ik heb daar juist afgelopen zondag over gesproken, maar Hij wordt daar ondervraagd en Kajafas ondervraagt Jezus op een gegeven ogenblik ten einde raad: "Zeg mij bij de levende God — waarbij hij zwoer — zeg mij: bent u de Christus, de Zoon van de levende God?" En dan zegt de Heer Jezus: "U zegt het." In gespeelde verontwaardiging roept Kajafas dan uit dat dit godslastering is. Dat keert het hele proces en de Joodse raad zegt dat de Heer Jezus veroordeeld moet worden om te worden gekruisigd. Vervolgens gaat Hij naar Pilatus, maar dat was allemaal vanwege deze claim.⟨/p> ⟨p>Het loutere feit dat we het over dit onderwerp hebben — ik geef toe dat het tamelijk toevallig is — maar het heeft op deze datum nog wel een hele speciale klank. Dit is namelijk de reden dat de Heer Jezus op deze datum ooit officieel door de Joodse raad, door het Sanhedrin, werd veroordeeld.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="823" title="Speel af vanaf 13:43">▶ 13:43⟨/button> ⟨span>De Unieke Verwekking Door de Kracht van de Allerhoogste (lukas 1)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Oké, we gaan nu even terug naar Lukas 1. Want als er één tekst is waar expliciet wordt gezegd waarom Jezus de Zoon van God is, dan is het wel deze. En hij is al een keertje even gepasseerd, maar in verband met dit onderwerp moet dit nog een keertje even in de highlights gezet worden. Er staat in Lukas 1 vers 35 dat de engel, de boodschapper, antwoordt tot Maria en zei dat heilige geest op haar zou komen. Kijk, Maria had gevraagd: hoe kan het nou? Ik heb geen gemeenschap met een man, hoe zou ik zwanger kunnen worden? En dan krijgt ze dit antwoord: "Heilige geest zal op jou komen en kracht van de Allerhoogste zal jou overschaduwen."⟨/p> ⟨p>Dus het woord van God komt tot haar en nu wordt er gezegd: dat woord is krachtig. Het is de kracht van de Allerhoogste die jou zal overschaduwen en daarom zal het heilige dat daaruit verwekt wordt, Zoon van God worden genoemd. Dit is volstrekt uniek, uiteraard. Van alle miljarden mensen die sinds Adam ter wereld zijn gekomen, is er één die op deze wijze, zonder tussenkomst van een man, verwekt is. En daarom zal het heilige dat verwekt wordt, Zoon van God worden genoemd.⟨/p> ⟨p>Ja, waarom? Kijk, in feite hoef ik dit niet eens te verklaren. Dit is de verklaring. Hij is de Zoon van God in de meest letterlijke zin van het woord en sterker nog, hij heet ook bij gelegenheid, meerdere keren trouwens, vooral in het Johannesevangelie: de eniggeboren Zoon of de enige verwekte Zoon van God. De bekendste tekst in de Bijbel, Johannes 3 vers 16, daar staat het ook zo: "God heeft deze wereld al zo liefgehad dat hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft." Uniek! De enige die inderdaad zo geboren is, de unieke Zoon van God. En daarom heet hij dus de Zoon van God.⟨/p> ⟨p>Daar zouden nog wat meer schriftplaatsen in dat verband genoemd kunnen worden, maar dit is zo, zoals de Engelsen zeggen, obvious; dit is zo duidelijk. Dit hoeft verder nauwelijks nog te worden toegelicht.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="997" title="Speel af vanaf 16:37">▶ 16:37⟨/button> ⟨span>De Zoon van God in de Messiaanse Profetie (psalm 2)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Met deze simpele vraag, of met het simpele antwoord waarmee de vraag beantwoord is, komen we op een andere kwestie: de Zoon van God in de profetie. Daar kom je onwillekeurig op het boek van de Psalmen terecht. Dat kan niet anders, want ook in het Nieuwe Testament wordt er, als er gesproken wordt over de Zoon van God, gerefereerd aan Psalm 2. Psalm 2 is een hele duidelijke, zo niet één van de allerduidelijkste psalmen die spreken over de Messias die zou komen. Het is een psalm van David en daarin wordt voorzegd wie de Christus zou zijn.⟨/p> ⟨p>U weet het hè, Psalm 2 begint met de vraag: waarom woeden de volkeren en zinnen de natiën op ijdelheid? Het gaat daar in feite over een eindstrijd die nog steeds moet plaatsvinden aan het einde van deze aion. De volken trekken op naar Jeruzalem en zullen daar strijden tegen Yahweh en Zijn Gezalfde. In het Hebreeuws staat er: tegen Yahweh en Zijn mashiach, oftewel Messias. In het Grieks zeg je Christus, en in het Nederlands zeg je Gezalfde, maar het is allemaal hetzelfde; het betekent iemand die gezalfd is.⟨/p> ⟨p>De identiteit van die Christus wordt in die psalm heel duidelijk door David profetisch belicht. Er wordt gezegd dat Hij die in de hemel zetelt, lacht. En dan zegt God: "Ik toch heb Mijn Koning gezalfd en gesteld op Sion." Met andere woorden: de hele wereld kan op zijn kop staan, maar als Ik bepaal dat Mijn Messias daar in Jeruzalem zal zitten en dat het vanuit die stad zal gaan, dan gebeurt dat. De vreemde naties die het er niet mee eens zijn, kunnen hoog of laag springen, maar God gaat Zijn weg en trekt Zijn plan. Daarover gaat het dus in Psalm 2.⟨/p> ⟨p>We moeten naar vers 7 toe, waar staat: "Ik verhaal van het besluit van Yahweh." Hier wordt de Messias sprekend ingevoerd. Dan zie je ook dat dit echt een Messiaanse psalm is; David heeft dit opgetekend, maar hier is de Messias zelf aan het woord. Hij zegt: "Ik verhaal van het besluit van Yahweh," of zoals de NBG-vertaling zegt: "Ik wil gewagen van het besluit des Heren." Dat wil zeggen: ik wil ervan spreken en ik wil het melden. Yahweh heeft dus een besluit genomen. Hij, Yahweh, sprak tot de Christus: "Mijn Zoon bent U."⟨/p> ⟨p>Dat was nogal wat, dat Yahweh tegen de Christus zegt: "Je bent Mijn Zoon." Overigens klinken deze woorden in het Nieuwe Testament bij meerdere gelegenheden. Ik denk in de eerste plaats aan de doop in de Jordaan, waarbij de hemel zich opende en Johannes de Doper daar getuige van was. Er kwam een stem uit de hemel: "Deze is Mijn Zoon, in wie Ik al Mijn welbehagen heb." Later op de berg, bij de verheerlijking, klinken diezelfde woorden weer: "Deze is Mijn Zoon." Die stem uit de hemel is een goddelijke bevestiging van wat pakweg duizend jaar daarvoor al door David was gezegd: "Mijn Zoon bent U."⟨/p> ⟨p>Nu komt er nog iets bijzonders. Tegen die Messias wordt gezegd: "Mijn Zoon bent U, vandaag — of heden — heb Ik U verwekt." Als je dit goed en aandachtig leest en er even bij stilstaat, zou je de vraag moeten stellen: hoe moet ik dat opvatten? Wordt dit gezegd tegen een embryo, tegen een bevruchte eicel? "Ik heb je heden verwekt." De Zoon wordt aangesproken en er wordt gesproken over de verwekking van die Zoon. Wanneer vond dat plaats? Heden. Het is duidelijk dat dit tegen de Messias wordt gezegd, maar gaat dit over de verwekking uit Maria of zou het toch nog wat anders zijn?⟨/p> ⟨p>De vraagstelling is suggestief, dat geef ik toe, maar dat is niet zonder reden; het is opzettelijk. Want wat zegt de Schrift namelijk? Dit "vandaag heb ik U verwekt" slaat niet op het feit dat de Heer Jezus verwekt is uit Maria. Dat is een reden waarom Hij de Zoon van de Allerhoogste genoemd wordt, absoluut. Sterker nog, het is de allereerste reden, maar daar gaat het hier niet over. En dat brengt me bij het derde punt.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1403" title="Speel af vanaf 23:23">▶ 23:23⟨/button> ⟨span>Heden Heb Ik U Verwekt: de Opstanding uit de Doden (handelingen 13)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Namelijk dat de Zoon van God, in de dubbele zin van het woord, de Zoon van God heet en door God is verwekt. En ik zal het laten zien aan de hand van Handelingen 13. Ga maar eens met me mee. U hoort het, zo af en toe moet er 'gewoest' worden. Maar als het niet erger wordt dan dit, dan is het nog te overzien.⟨/p> ⟨p>Ik zal even de context aangeven. We zijn, als we Handelingen 13 lezen, in de synagoge van Antiochië. Paulus is daar met Barnabas en zij waren uitgenodigd om het een en ander te vertellen. Nou, dat gebeurde dan ook. Dat is een heel apart verhaal, want Handelingen 13 bevat een lange geschiedenis over hun verblijf daar in Antiochië. Wat ze daar in de synagoge vertellen, is een evangelie. En wat is het evangelie? Ja, dat is een blijde boodschap, dat is een goed bericht. Hoezo een goed bericht? Wel, dat God de belofte die Hij in het Oude Testament al had gedaan — nou eigenlijk de beloften, want het hele Oude Testament staat vol met voorzeggingen en beloften van wat God zou gaan doen, dat er ooit iemand zou komen: de Christus, het zaad van de vrouw, hoe je het ook maar zeggen wil — dat die belofte nu daadwerkelijk in vervulling is gegaan.⟨/p> ⟨p>Waarom heet het evangelie het evangelie? Nou, om meerdere redenen, maar als je het bekijkt vanuit het Hebreeuwse perspectief, vanuit het oogpunt van een Jood, dan is het antwoord waarom het evangelie een evangelie is: God heeft Zijn belofte gegeven en nu is de belofte daadwerkelijk in vervulling gegaan. Dat is het 'heden'. Dat waar we naar uit hebben gekeken op basis van de vele beloften en voorzeggingen, dat is nu inmiddels vervuld. En dat dit zo is, blijkt ook wel, want wat zegt Paulus in Handelingen 13? "En wij, wij evangeliseren jullie." In de meeste vertalingen staat dan: "Wij verkondigen jullie een evangelie," maar eigenlijk staat daar gewoon het werkwoord voor het evangeliseren.⟨/p> ⟨p>Goedenavond. Goedenavond ja. Ik had wat strubbelingen onderweg, maar... ja, uit Friesland gekomen hè? Ja, nou, Fianne de Schoonzang was jarig en die komt nog in Zwolle. Oké, maar ik moet erbij zeggen: ik ben inmiddels wel halverwege mijn verhaal. Ja, maar ik heb het ook wel eens gekeerd op de onderwerpcollege. Oké, nou, in ieder geval, ik zet mijn studie gewoon voort. Overigens hartelijk welkom, Ton.⟨/p> ⟨p>Wat Paulus daar eigenlijk zegt in de synagoge, is: "Wij hebben een evangelie voor jullie." En hoezo? Nou, dat de belofte die aan de vaderen geschiedde, dat God deze volledig heeft vervuld aan hun kinderen, namelijk door Jezus te doen opstaan. Zie daar, dat is de reden waarom het met recht 'evangelie' heet. God heeft de belofte vervuld en wel volledig vervuld. Door Jezus te doen opstaan? Aha! Dus het feit dat Jezus is opgestaan is dus... Ja, ik kan me voorstellen dat je nu denkt: dat is nogal logisch als de dood wordt overwonnen, dan is dat een evangelie. Ja, maar het heeft ook een andere reden, via een andere route zeg maar; het is ook een evangelie omdat het namelijk beloofd was. God heeft dat volledig vervuld aan hun kinderen, dat wil zeggen aan de volgende generaties. Paulus zegt — wat zal het in die dagen geweest zijn? Enkele jaren geleden — dat dit daadwerkelijk geheel vervuld is door Jezus te doen opstaan.⟨/p> ⟨p>En nu komt hij, want ik geef toe, de route duurt een beetje lang. In vers 33 staat er: "...zoals ook in de tweede psalm staat geschreven." Even de hele zin nog een keer voordat u de draad kwijtraakt: "Wij evangeliseren jullie dat de belofte die aan de vaderen geschiedde, dat God deze volledig heeft vervuld aan hun kinderen door Jezus te doen opstaan, zoals ook in de tweede psalm staat geschreven: 'U bent mijn Zoon, vandaag heb Ik U verwekt'."⟨/p> ⟨p>Aha, daar hadden we het over! Psalm 2 vers 7: "U bent mijn Zoon, vandaag heb Ik U verwekt." En zie daar, dit bewijst dat de verwekking — het "heden verwekt" — inderdaad slaat op het feit dat God Hem verwekte uit de doden. Dat is niet zo bekend, hoewel ik het eigenlijk vreemd vind dat het niet bekender is, want het staat hier namelijk gewoon zwart op wit. En het is ook zo begrijpelijk. Natuurlijk, de Heer Jezus werd verwekt uit Maria door God Zelf; de kracht van de Allerhoogste overschaduwde haar. Dat is waar, maar als er staat: "Mijn Zoon bent U, Ik heb U heden verwekt," dan slaat dat niet daarop. De Zoon werd niet aangesproken op het feit dat Hij verwekt was toen Hij nog in de moederschoot van Maria was. Nee, toen Hij — om zo te zeggen — uit de schoot van de aarde werd tevoorschijn geroepen doordat God Hem op de derde dag deed opstaan. Zo verwekte God Hem uit de doden.⟨/p> ⟨p>Wat dus blijkt, is dat de Heer Jezus Christus de Zoon van God is om een dubbele reden: God heeft Hem eerst verwekt uit Maria en pakweg 33 jaar later uit de doden. Daar slaat die profetie van Psalm 2 vers 7 op, namelijk: "Heden heb Ik U verwekt." Dat is de dag dat de Heer Jezus opstond uit de doden. Op de dag overigens van de eerstelingsgolf, als de Eersteling uit de doden. Dan zeggen we: de rest volgt nog. Maar goed, daar mag ik het de aanstaande zondag over hebben.⟨/p> ⟨p>Ik sta nu te popelen, want dat blijft wat mij betreft altijd het grootste en meest ultieme waar we het over hebben: dat Hij, die ooit Zijn leven gaf tot een losprijs voor allen, op de derde dag door God werd verwekt uit de doden. En dat als garantie dat de rest — heel het mensdom — zal volgen, ieder in zijn eigen rangorde. Wat wil je nog meer, mensen? Het is toch het grootste, het heerlijkste, het rijkste wat er is. Maar dat is de Zoon van God. Hij is de eerste die dus uit de doden verwekt is, de eerstelingsgolf. En dat God dat allemaal zo gepland heeft door de Heer Jezus op de veertiende van de maand te laten sterven, op de dag dat het Pascha geslacht werd. Dat de Zoon van God toen moest sterven en als een lam ter slachting werd geleid, en dat Hij vervolgens op de dag van de eerstelingsgolf als Eersteling verwekt werd uit het graf. Ja, er is maar Eén die zo de kalender, de data en het tijdpad volgt, en dat is God Zelf. Hij die het Zelf heeft gecreëerd en ontworpen. Kijk, dat is onze God, en ik vind het geweldig om daarbij stil te staan.⟨/p> ⟨p>Ja, dit is dus vervuld op de dag van de opstanding. Dat moet duidelijk zijn. Oké, dan nog iets.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1963" title="Speel af vanaf 32:43">▶ 32:43⟨/button> ⟨span>De Confrontatie: de Zoon van God Versus God de Zoon (johannes 10)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Een vierde punt wat ik had aangekondigd, is: de Zoon van God versus God de Zoon. En wat ik daarmee bedoel is dit. We gaan naar Johannes 10 toe. Overigens is er geen evangeliebeschrijving waarin zo uitgebreid gesproken wordt en waarin ook zo vaak de term 'de Zoon' gebruikt wordt als juist in het Johannes-evangelie. Dat zie je dan ook in Johannes 10.⟨/p> ⟨p>Laat ik het kader even weergeven. De Heer Jezus – dat lees je in de verzen die daaraan voorafgaan – was op het feest van de tempelwijding, het Chanukkafeest. Dat komt qua tijd ongeveer overeen met ons kerstfeest. Het is trouwens echt een feest van lichtjes. Er staat bij dat het in de winter was; logisch, want dat is precies wanneer het Chanukkafeest plaatsvindt. Jezus is dan in Jeruzalem, meer specifiek in de tempel.⟨/p> ⟨p>Er ontstaat een discussie, maar dat is een net woord; eigenlijk is het een pure confrontatie. Het is echt een confrontatie, want de Heer Jezus beriep zich altijd op de Schriften, maar Hij liep altijd stuk op de orthodoxie die Hem het leven zo zuur maakte. In vers 32 staat: 'Jezus antwoordde hen: Ik toon jullie vele voortreffelijke werken' – of zoals de NBG-vertaling zegt: 'vele goede werken' – 'vanuit de Vader.' Dat wil zeggen: er is er maar één die kan doen wat er via mijn handen gebeurt, namelijk God zelf.⟨/p> ⟨p>Als je bijvoorbeeld even terugbladert, zie je de geschiedenis van de blindgeborene die vrij uitgebreid wordt beschreven. Die man was vanaf zijn geboorte blind. Dat verslag zit vol met allerlei diepere lagen, dubbele bodems en diepere betekenissen. Hij wordt naar het badwater van Siloam gestuurd en die man, die dus zijn hele leven nog nooit gezien had – het was inmiddels een volwassen kerel – wordt genezen. Wie kan dat? Er staat ook ergens bij: het is toch nog nooit gebeurd dat iemand die blindgeboren is, genezen wordt en het zicht ontvangt?⟨/p> ⟨p>'Ik toon jullie vele voortreffelijke werken vanuit de Vader.' En nu vraagt Hij: 'Om welke van die werken stenigen jullie Mij nu?' Want ik zei net wel 'discussie', maar het is ronduit een confrontatie. Zelfs dat vind ik nog een eufemisme, want in feite werden er stenen opgenomen en wilden ze Jezus stenigen. Nu vraagt de Heer Jezus: 'Om welke van die voortreffelijke werken, van die goede werken die Ik gedaan heb, willen jullie Mij nu stenigen?' Dat is natuurlijk een hele uitdagende vraag. Reken maar dat de Heer Jezus met de dingen die Hij naar voren bracht, de scherpte van Zijn uitspraken en de bewijzen die Hij aan de dag legde, het bloed onder de nagels van de orthodoxe leiders heeft weggehaald. Dat moet zo confronterend geweest zijn. Vandaar ook die heftige reactie, misschien ook van mensen uit het publiek die dat niet konden aanhoren en daarom Jezus wilden stenigen.⟨/p> ⟨p>De Heer Jezus vraagt dus: 'Vertel Me om welke reden, of om welke van die werken stenigen jullie Mij nu?' En de Joden antwoordden Hem: 'Niet om een voortreffelijk werk stenigen we U, maar om lastering.' Aha. Hier staat het Griekse woord ⟨em>blasphemia⟨/em>, waarin we direct het woord 'blasfemie' herkennen. Wat was dat lasterlijke dan? We zullen straks zien dat dit was vanwege Zijn claim dat Hij de Zoon van God is. Ik heb hier ook expres even een verwijzing naar Mattheüs 26 vers 65 gemaakt, het vers waar ik zojuist al even aan refereerde. Daar zegt Kajafas eigenlijk ook: 'Dit is lastering.' Dat U claimt degene te zijn van wie David in de Psalmen spreekt. Dat kon niet in hun ogen. Het is trouwens heel bizar zoals zij dat argumenteren, maar in ieder geval is dat wat zij zeggen: 'Het is niet vanwege Uw werken dat wij U nu willen stenigen, maar vanwege lastering; namelijk omdat U, een mens zijnde, Uzelf God maakt.'⟨/p> ⟨p>Orthodoxe christenen zouden zeggen: 'Ja, maar dat klopt, want de Heer Jezus was God en zo.' Maar die Joden konden daar sowieso niet mee overweg. Maar ik zal u dit vertellen: dit is absurd. (Ik neem even een slokje water... Ik ben niet de enige geloof ik die last heeft van de keel. Oké, ik ga even verder). Als je erover doordenkt, is dit absurd. Waarom? Wel, als Jezus inderdaad claimt de Zoon van God te zijn – en dat deed Hij – maakt Hij Uzelf daarmee God? Dat is toch bizar? Hoezo? Als Hij de Zoon van God is, dan maakt Hij Uzelf toch niet God zelf? Ja, tenzij je uitgaat van het idee: Hij is niet de Zoon van God, maar Hij is 'God de Zoon'. Maar dat kent de Schrift niet.⟨/p> ⟨p>Tientallen keren is er sprake van 'God de Vader'. Volgens mij nog vaker zelfs. En tientallen keren is er ook sprake van 'de Zoon van God'. Maar dat betekent dus ook: 'van God' betekent dat als er maar één God is, namelijk de Vader, en Hij heeft een Zoon, dan is dat de Zoon van God. En dus niet God zelf. Het hele idee dat Hij, omdat Hij claimde de Zoon van God te zijn, Uzelf God zou maken, is absurd. Dat slaat nergens op. Dat is iets heel anders.⟨/p> ⟨p>Nu gaan we zien hoe de Heer Jezus hierop reageert. En dan moeten we dit even heel goed zien. Want kijk, hier vind je dus heel uitdrukkelijk de beschuldiging van de Joodse zijde dat de Heer Jezus Uzelf God zou maken terwijl Hij een mens was. Dat is zonneklaar. Nu is de vraag: hoe heeft Jezus hierop gereageerd? Heeft Hij gezegd: 'Ja inderdaad, Ik ben God zelf'? Of heeft Hij er anders op gereageerd? Laten we het eens lezen. Jezus antwoordde hen: 'Is het niet geschreven in jullie wet...' – en ik kan u verklappen: Hij gaat nu een citaat geven uit Psalm 82 vers 6. Hij zegt: 'Is het niet geschreven in jullie wet: Ik zei, jullie zijn goden'? Het begrip 'wet' kan soms een aanduiding zijn van heel het Oude Testament, in dit geval ook de Psalmen.⟨/p> ⟨p>Dat wil zeggen: God spreekt daar. Je leest daar: 'God is in de vergadering der goden.' Dat is een heel apart onderwerp trouwens, maar oké. De Allerhoogste spreekt daar tot dat gezelschap van de richters der aarde, want dat is waar het over gaat. Hij zegt: 'Jullie zijn goden.' Dat is exact de formulering die je daar ook aantreft. Er staat hier trouwens in het Hebreeuws het woordje ⟨em>Elohim⟨/em>. Dat is heel erg raar, maar ⟨em>Elohim⟨/em> is eigenlijk een meervoudsvorm. Dat blijkt uit die 'im'-uitgang, een mannelijk meervoud. Nu is de grote vraag dus: zijn er dan meerdere goden?⟨/p> ⟨p>Die vraag hebben we bij de eerste gelegenheid zelfs al onder ogen gezien toen we het hadden over 1 Korinthiërs 8, waar Paulus zegt: 'Inderdaad, er zijn goden en heren in menigte, zowel in de hemel als op de aarde.' Dus ja... dat is een goede vraag, hè? Zie je ook dat je soms met twee woorden moet spreken? Zo ben ik ook opgevoed: met twee woorden spreken. Namelijk: is er één God of niet? Ja, Paulus zegt: 'Zeker, er zijn goden in menigte, zowel in de hemel als op de aarde.'⟨/p> ⟨p>Maar, zegt hij er meteen achteraan, voor ons nochtans is er maar één God: de Vader, uit wie alle dingen zijn en wij tot Hem. Dus ja, in zekere zin tot je dienst: er zijn goden en heren vele. Want kijk, het begrip 'God' betekent in feite: een beschikker, een plaatser. Dat is de betekenis vanuit het Grieks, maar ook in het Hebreeuws heeft het te maken met iemand die beschikt: de richter.⟨/p> ⟨p>Je leest dat op meerdere plaatsen, ook in Exodus bijvoorbeeld. Daar wordt tegen de Israëlieten gezegd dat wanneer ze met een geschil zitten, ze naar de goden toe gaan. De meeste vertalingen geven dat weer met: 'dan ga je naar de rechter toe'. Maar er staat gewoon het woordje 'God'. En waarom? Omdat een richter iemand is die de dingen neerzet en beschikt. Natuurlijk relatief, want hij is zelf ook maar een mens en een schepsel, maar niettemin staat hij in de positie van iemand die besluiten neemt, beschikt, oordeelt en dingen rechtzet. Dus in relatieve zin zijn zij inderdaad goden. De richters der aarde, de grote machthebbers die de dingen beschikken, oordelen en besluiten: zij zijn goden in de relatieve zin van het woord. Ook al is het waar wat Paulus zegt: 'voor ons nochtans is er maar één God'.⟨/p> ⟨p>Maar ik ga weer even terug naar wat de Heer Jezus zegt: "Is het niet geschreven in jullie wet: Ik heb gezegd: jullie zijn goden"? En nu volgt de conclusie die de Heer Jezus zelf trekt: indien Hij, God, hén goden noemde tot wie het woord van God kwam... God spreekt dus zelf mensen aan die Hij goden noemt. En de Heer zegt er dan nog even bij: "en de Schrift kan niet ontbonden worden". Met andere woorden: dit staat geschreven en ga dat nou niet ontkennen. Ga het ook niet ontbinden of losmaken, of probeer je er niet onderuit te draaien. Nee, dit staat geschreven. De Schrift kan niet ontbonden worden. De Schrift vormt trouwens een onverbrekelijke eenheid; die kán je niet eens verbreken.⟨/p> ⟨p>Nou, indien Hij hen goden noemde tot wie het woord van God kwam – en de Schrift kan niet gebroken worden – zeggen jullie dan tegen Hem die de Vader heiligt en afvaardigt in de wereld: "U lastert", omdat ik zei dat ik de Zoon van God ben? Voel je de logica? De Heer Jezus zegt: jullie zeggen dat ik God laster omdat ik de Zoon van God ben, terwijl God zelf nota bene mensen aanspreekt als goden. Hoe kunnen jullie dan zeggen dat ik God laster als ik zeg dat ik de Zoon van God ben? Met andere woorden: die conclusie die de Joden, de orthodoxe leiders, trokken – "u maakt uzelf God" – is bizar en absurd. Dat blijkt trouwens ook wel, want ze hebben er niets meer op te zeggen. Dit argument is echt ronduit vernietigend. Het is bizar.⟨/p> ⟨p>Weliswaar hoorden ze dit, maar dit bleef maar rondzingen. Uiteindelijk, een maand of vier later – dit gesprek was ergens in december en het was in de maand april – is Jezus om deze reden alsnog door de Joodse raad veroordeeld. Ze hadden namelijk niets anders; Hij werd alsnog veroordeeld op oneigenlijke gronden. Afgezien van het feit dat, kijk, als de Joden nou inderdaad geloven dat de Messias komt en ze weten dat één van de kenmerken van de Messias is dat hij ook de Zoon van God is... En dan komt Hij en zegt: "Ik ben de Zoon van God". Wat is er dan lastig aan om zo'n claim neer te leggen? En dan zeggen ze: "Ja, u maakt uzelf God". Dat is bizar, dat is absurd en het slaat helemaal nergens op. Want dat deed Hij namelijk helemaal niet.⟨/p> ⟨p>Hij wist het heel duidelijk. De Heer Jezus heeft altijd aan zijn God en Vader alle eer gegeven: "U bent de enige, de enige waarachtige God, en ik ben Jezus Christus die U gezonden hebt". Dat zijn de verhoudingen. Dat de priesters en de oversten van het volk de Heer Jezus hiervan beschuldigden, is dus absoluut vals. De Heer Jezus weerlegt het ook overduidelijk. Goed, nou.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2997" title="Speel af vanaf 49:57">▶ 49:57⟨/button> ⟨span>Zeven Heerlijkheden: de Zoon als de Afdruk van Gods Wezen (hebreeën 1)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Dan hebben we nog één punt te gaan en dat is de Zoon van God als Gods beeld. En daarvoor gaan we naar Hebreeën 1. Je zou misschien verwachten dat we daarvoor naar Colossensen 1 zouden gaan, waar staat dat de Zoon van Gods liefde het beeld is van de onzienlijke God. Daar staat het inderdaad heel duidelijk, maar er is nog een passage die in dit verband zo ontzettend helder is, en dat is in de Hebreeënbrief. Ga maar eens met mij mee naar meteen de aanhef. Het is eigenlijk niet eens echt een brief, want het heeft geen formele aanhef; het begint meteen door met de deur in huis te vallen.⟨/p> ⟨p>De tekst luidt in Hebreeën 1 vers 1: "In vele delen en op vele wijzen vanouds sprak God tot de vaderen in de profeten." De vaderen zijn hier uiteraard de vaderen van de Hebreeën. Waarmee eigenlijk de hele vraagstelling aan wie deze brief geschreven is, in feite in hoofdstuk 1 vers 1 al impliciet beantwoord is. God heeft op vele wijzen en op vele manieren van oudsher tot de vaderen gesproken en dat deed Hij via de profeten. En nu, op het laatst van deze dagen, ter afsluiting van Gods spreken via de profeten, spreekt Hij tot ons in de Zoon. Vijfde letter, in de Zoon. Let op: de Zoon. Dus God sprak vanouds tot Israël via de profeten, maar in het laatst, ter afsluiting, doet Hij dat in de Zoon.⟨/p> ⟨p>Dan volgt er een opsomming van een zevental heerlijkheden, echt geweldige glorie. In de Hebreeënbrief wordt direct bij aanvang de geweldige heerlijkheid van de Zoon van God gedetailleerd beschreven. Van die Zoon worden zeven dingen gezegd; ik heb ze expres even genummerd. Ten eerste: die Zoon heeft God gesteld tot een lotbezitter van alle dingen. In de Herziene Statenvertaling staat daar 'erfgenaam'. Ik heb op zich niet zo veel problemen met dat woord, maar eigenlijk is het een lotbezitter. Wat is het verschil? Een lotbezitter is iemand die iets bezit omdat het hem ten deel valt. In zekere zin is dat een erfenis ook hoor, want een erfenis valt je ook ten deel, maar het begrip lotbezitter is veel breder. Denk bijvoorbeeld aan het land Israël; toen het land verdeeld werd na de intocht in Kanaän, lees je dat het land via loting aan de verschillende stammen en geslachten van het volk werd toebedeeld. Dat is dezelfde term. Het gaat dus niet alleen over erfenis, maar over een lotbezit en alle termen die daarmee gerelateerd zijn. Je moet even wennen aan het woordje lotbezitter, maar het idee is: Hij bezit het doordat het hem ten deel is gevallen.⟨/p> ⟨p>God heeft Hem gesteld tot een lotbezitter van alle dingen, van alles. Daarmee is Hij in de Bijbel de Erfgenaam, want wie een zoon is, is ook een erfgenaam. Paulus zegt in Galaten 4: "Bent u zonen, dan bent u ook erfgenaam." Zoonschap heeft alles te maken met het feit dat je een lotbezitter wordt. Op het moment dat jij de zoon bent, valt op een bepaald moment het hele bezit van de vader jou ten deel. Vandaar dat Hij de Zoon is en dat alle dingen Hem ten deel vallen; alles van God krijgt Hij. God heeft Hem daar al op voorhand toe gesteld. Heel de schepping is eigenlijk een cadeau voor de Zoon.⟨/p> ⟨p>De tweede heerlijkheid die van Hem genoemd wordt: "door wie Hij ook de aeonen maakt". We hadden het in de pauze even over hoe vertalingen je soms op een dwaalspoor kunnen zetten, en dit is daar een aardig voorbeeld van. In de NBG-vertaling staat dat Hij 'de wereld geschapen heeft'. Maar er staat 'aeonen', meervoud van aion. Bovendien is er van 'geschapen' een voltooide vorm gemaakt, maar het gaat hier niet over het werkwoord scheppen. God ⟨em>maakt⟨/em> door de Zoon de aeonen. Er staat niet dat God door Hem de aeonen ⟨em>heeft⟨/em> gemaakt; Hij ⟨em>maakt⟨/em> door Hem de aeonen. Dan gaat het over de aeonen die vooral de toekomende aeonen zijn waarin de Christus, de Zoon, zal heersen. Die toekomende aeonen gaat Hij vormgeven en beheersen. Hij zal heersen tot in de aeonen. Tot op de dag van vandaag bevinden we ons in een boze aion, maar aan het einde van deze aion gaat de Zoon de macht in handen krijgen en vanaf dan gaat Hij regeren. God gaat de aeonen vormgeven, maken, vormen, beschikken en beheersen via de Zoon.⟨/p> ⟨p>De derde heerlijkheid: "die een afstraling is van de heerlijkheid", namelijk Gods heerlijkheid, de Sjechina. De gedachte is ook hier weer dat God de onzienlijke is. De lichtbron zelf is niet te zien, zoals we ook de zon zelf niet zien; wat we zien is de uitstraling, de afstraling van de zon, het licht dat ze geeft. Dat geldt voor God ook; Hij is de onzienlijke en de heerlijkheid van God zelf is niet te zien, maar wel de afstraling daarvan. Wie is die afstraling? Dat is een persoon. In Johannes 1 vers 18 hebben we de vorige keer gezien: "Niemand heeft ooit God gezien; de eniggeboren Zoon die aan de boezem van de Vader is, die doet Hem kennen." Vandaar ook dat Hij in Johannes 14 zegt: "Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien." Is Hij dan de Vader? Nee. Maar wie Hem ziet, ziet de heerlijkheid van de ongeziene Vader.⟨/p> ⟨p>Dan krijg je de boeiende vraag: is Hij nou God of niet? Letterlijk natuurlijk niet; Hij is het beeld van God. Maar aangezien Hij het beeld van God is, is Hij in de beeldspraak wel God. Je ziet namelijk God in Hem; Hij is het icoon van God. Daarmee verschrompelt de hele theologische discussie tot wat we deftig een semantische kwestie noemen. Het is gewoon een taalkundig fenomeen, een simpel stijlgebeuren waarbij beeldspraak altijd draait om identificatie. We kennen het allemaal: als ik bij een standbeeld zeg "Dat is Abraham Kuyper", dan zal er niemand zeggen: "Nee, dat is Abraham Kuyper niet, dat is een beeld van hem." Dat is hoe beeldspraak werkt. Het heeft niets met theologie te maken, het is een kwestie van je taallesje kennen. Het is een fenomeen dat we in het dagelijks leven voortdurend gebruiken. Beeldspraak is zo bekend dat je het vaak niet eens meer herkent.⟨/p> ⟨p>Dat was de derde heerlijkheid: de afstraling van de heerlijkheid. De vierde heerlijkheid is wat moeilijker, of in ieder geval een afdruk. Hier staat in het Grieks het woordje 'karakter'. Wij herkennen dat woord natuurlijk, een karakter is bijvoorbeeld ook...⟨/p> ⟨p>Bij een typemachine heb je een karakter, en dat drukt door in het lint en dan zie je de letter. Welnu, hij is het karakter; inderdaad een afdruk. De afdruk van zijn aanname. Die term is wat moeilijk; de NBG-vertaling zet ter verduidelijking 'van zijn wezen', van dat wat niet gezien wordt maar wat hem wel veronderstelt. ⟨em>Hypostasis⟨/em> – dat betekent letterlijk wat eronder staat, vandaar ook de aanname daarvan.⟨/p> ⟨p>God is de onzienlijke, maar hij is de uitdrukking van alles wat God veronderstelt. De afdruk van zijn aanname. Van wie? Wel, van de God die alle dingen draagt in het woord van zijn kracht. Wie representeert die God? Dat is hij. Hij is namelijk de afdruk van Gods wezen. Is hij Gods wezen? Nee, hij is de afdruk van Gods wezen. Is hij de heerlijkheid? Nee, hij is de afstraling van zijn heerlijkheid.⟨/p> ⟨p>Dat is de vijfde heerlijkheid, die reiniging van zonde teweegbrengt. Het gaat er nog niet eens zozeer om dat hij de reiniging van onze zonde máákt, maar dat is zijn heerlijkheid: hij reinigt zonde. Dat wil zeggen dat hij het zondeprobleem inderdaad ten einde brengt. Hij reinigt dat, hij maakt het schoon. Hij brengt namelijk een hele nieuwe schepping tot stand, en zo brengt hij de reiniging van zonde teweeg.⟨/p> ⟨p>Dan staat er de zesde heerlijkheid: hij is rechts gaan zitten. Dat staat er letterlijk: "die rechts is gaan zitten van de majesteit in hoogten". Je ziet, het is misschien soms wat een vreemde weergave, maar het is zo letterlijk mogelijk. Vandaar ook het meervoud: niet zomaar "in de hoge", maar van de hoogste, de majesteit in de hoge plaatsen. Waar is hij nu? Wel, hij is onttrokken aan het oog, maar hij bevindt zich daar rechts. Dat betekent in de Bijbel gewoon – trouwens bij ons ook – een positie van eer. Rechts is de eerste plaats die wordt toegekend, en daar is hij gaan zitten. Dat is trouwens ook de vervulling van wat in de psalm van David staat, waar tegen de Messias wordt gezegd: "Zet u aan mijn rechterhand, totdat ik uw vijanden gesteld zal hebben tot een voetbank voor uw voeten."⟨/p> ⟨p>En waar is hij nu dan? Wel, aan de rechterhand Gods, verhoogd. Dat hij nu verhoogd is, betekent dus dat hij daarvoor vernederd was hier op aarde, maar hij is aan de rechterhand Gods gezeten en hij bevindt zich nu op die allerhoogste plaats. De majesteit in de hoogten, daar is hij gaan zitten. Dat zitten geeft ook aan dat hij in rust is; het werk is gedaan. Hij wacht totdat zijn vijanden gesteld worden tot een voetbank voor zijn voeten. In deze tussentijd leven wij nu. Eigenlijk gaat de hele brief daarover, dat hij nu gezeten is aan de rechterhand Gods. In het hemelse heiligdom bevindt hij zich, en vandaar is hij onttrokken aan het oog. Dus ja, er is nog niks te zien, maar wij weten het: hij is rechts gaan zitten van de majesteit in de hoogte.⟨/p> ⟨p>En dan zeven: zoveel beter geworden dan de engelen. Dit is de zevende heerlijkheid. Waarom noem ik dit en waarom noem ik een verwijzing naar Hebreeën 1? Wel, dat is om deze reden: deze zevende heerlijkheid. Want hij is zoveel beter geworden, of letterlijk staat er: zoveel machtiger geworden. 'Beter' wil hier zeggen: meer overtreffend. Zoveel beter geworden dan de engelen. U moet zich realiseren dat God in het Oude Testament – daar hadden we het al vaker over – verscheen via boodschappers. Maar deze Zoon, van wie we nu een zestal heerlijkheden hebben gezien, overtreft alle heerlijkheid van welke engel dan ook. Er zijn machtige engelen, denk ook aan de Engel des Heren. Met wat voor glorie zij ook verschenen, oogverblindend, dat is allemaal waar. Maar hij is zoveel beter geworden dan de engelen. Hoezo? Nou, er staat bij: "als hij een uitnemender naam dan hen als lotbezit heeft ontvangen". Hoezo is hij overtreffend boven alle engelen? Het antwoord is: hij is zoveel beter omdat hij een zoveel uitnemender naam heeft ontvangen.⟨/p> ⟨p>Het is hem ten deel gevallen. En wat is die heerlijkheid, wat is die uitnemende naam van hem? In feite hebben we het al gelezen, namelijk dat God ten laatste ook gesproken heeft in de Zoon. Hier wordt de cirkel weer rondgemaakt, want wat lezen we vervolgens in vers 5? "Want tot wie van de engelen heeft hij ooit gezegd: U bent mijn Zoon, ik heb u vandaag verwekt?" Hier hebben we hem weer. Zie je hoe vaak die tekst uit de Psalmen terugkomt in het Nieuwe Testament? Soms wordt er alleen aan gerefereerd doordat er vaag dezelfde woorden in de mond genomen worden, maar bij allerlei gelegenheden wordt ook heel direct een citaat gegeven, zoals hier: "Want tot wie van de engelen zei hij ooit: U bent mijn Zoon, ik heb u vandaag verwekt?" Waar staat dat? Ja, in Psalm 2 vers 7; dat hadden we al gezien. Maar ziet u trouwens ook dat hier staat: "Hij is zoveel beter geworden dan de engelen, als hij een uitnemender naam dan hen als lotbezit heeft ontvangen." Hij is de Zoon van God.⟨/p> ⟨p>Tot niemand van de engelen is ooit gezegd: "U bent mijn Zoon." Al in het enkelvoud: dat een engel werd aangesproken met "U bent mijn Zoon". En ook niet: "Ik heb u vandaag verwekt." Waaruit trouwens ook blijkt dat de engelen die in het Oude Testament verschenen als representatie van God – bijvoorbeeld ook de Engel des Heren... Ik ken de uitleg, ik heb hem zelf ook ooit gegeven, maar bij nader inzien heb ik hem toch moeten laten varen. Ik dacht namelijk dat wanneer God in het Oude Testament via zo’n engel verscheen, dat eigenlijk al de Zoon van God was. Dat kan niet, want de Zoon van God is geen engel. Hij is veel meer dan een engel. Trouwens, hij werd ook pas de Zoon doordat hij door God verwekt is. Dus hij is zoveel meer. Die uitnemende naam die hem ten deel is gevallen, dat is die van het zoonschap: "U bent mijn Zoon, ik heb u vandaag verwekt."⟨/p> ⟨p>Dan gaat de schrijver nog verder: "En wederom..." En nu citeert hij weer uit het boek Samuel, 2 Samuel 4. Heel interessant trouwens, want daar spreekt God over de zoon van David. Als ik het zo zeg, is het nog lekker dubbelzinnig ook, want wie bedoel ik dan? Bedoel ik dan Salomo? Ja, maar kijk er maar naar: uiteindelijk gaat het niet over Salomo, maar over de Zoon van David. Daar wordt ook dan weer profetisch gezegd: "Ik," zegt God dan, "ik zal voor hem, voor de Zoon van David, tot een vader zijn, en hij zal voor mij een Zoon zijn." Hier zie je opnieuw hoe in de profetie de Messias, de Koning van Israël, al de Zoon van God wordt genoemd.⟨/p> ⟨p>Het feit dat wij hem vanuit het Nieuwe Testament zo kennen, is dus geen nieuwigheid. Het is niet een nieuwe waarheid die zomaar uit de hemel is gevallen en die we nu pas kennen in de Griekse geschriften. Nee, in de Hebreeuwse Bijbel stond het al opgeschreven en men kon het dus weten; het was voorzegd. Dat is wat ik vandaag met jullie graag wilde delen over de geweldige glorie van de Heer Jezus Christus. Dat was een motief voor het Joodse volk om hem te kruisigen, maar God zij dank, juist daardoor is hij om een dubbele reden de Zoon van God geworden. Want God heeft hem verwekt uit de doden op de derde dag. Kortom, daar zit zoveel heerlijkheid aan vast, zoals de Hebreeënbriefschrijver dat voluit in de schijnwerpers plaatst. Hij is de Zoon van God. En ik stel voor dat we het daar voor vanavond bij laten.⟨/p>