⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Terugblik: Dood Is Echt Dood en de Metafoor van de Slaap⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Nou, dan gaan we van start met deze laatste avond over het onderwerp, dat overkoepelende thema: dood, opstanding en onsterfelijkheid. Al die begrippen, die drie woorden, zijn inmiddels al vrij uitgebreid de revue gepasseerd. Met name de eerste avonden hebben we ons beziggehouden met het begrip dood en wat dat precies is. Laat ik nog even kort terugblikken – u bent het inmiddels van me gewend – zodat we weer helemaal bij zijn en ons geheugen wordt opgefrist.⟨/p>
⟨p>De avonden één tot en met vijf zou je, als je het helemaal platslaat, kunnen samenvatten als: dood is in de Bijbel echt dood. Het is niet een andere vorm van leven. Het boek Prediker vat dat als volgt samen: "De doden weten niets." Een heel bekende en belangwekkende metafoor voor de dood in de Bijbel is de slaap. Dat werkt op twee manieren. In de eerste plaats is degene die slaapt zich normaal gesproken van niets bewust, en dat komt overeen met de doodstoestand. Maar er zit nog een element in waar een enorme verwachting uit spreekt: degene die dood is, zal weer ontwaken. Zoals we ons normaal gesproken te rusten leggen en de volgende dag weer mogen ontwaken en opstaan, zo is dat precies ook wat de dood in de Bijbel is.⟨/p>
⟨p>De dood is weliswaar een vorm van niet-zijn, van zich nergens bewust van zijn, maar het is in feite een tijdelijke onderbreking van ons bewustzijn. In feite gaat de klok weer lopen. Ik vind dat trouwens wel een aardige metafoor nu ik het zo formuleer. Het is immers een oud gebruik dat wanneer iemand overlijdt, de klok wordt stilgezet. Dat is feitelijk ook wat de dood is. Weliswaar gaat hier op aarde de tijd gewoon door, maar voor degene die overleden is, staat alles stil; die weet niets meer. Ongeacht hoe lang die tijdspanne hier op aarde gerekend ook mag duren, die klok gaat weer lopen op het moment dat de doden worden levend gemaakt. En dat kan op allerlei tijdstippen zijn, want we hebben inmiddels gezien dat er verschillende tijdstippen zijn waarop God de doden doet opstaan en levend maakt.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="168" title="Speel af vanaf 02:48">▶ 02:48⟨/button> ⟨span>Tweeërlei Opstanding: uit de Doden Versus van Doden⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>De zesde avond hebben we ons beziggehouden met tweeërlei opstanding. Wat ik daarmee bedoel zijn deze twee begrippen, twee soorten opstanding: namelijk een opstanding uit de doden en een opstanding van doden. Een opstanding uit de doden betekent dat er een opstanding plaatsvindt terwijl de andere doden gewoon in het graf achterblijven. De doden die in de aarde liggen, die begraven zijn, daaruit staan in dat geval een aantal mensen op. Onze Heer Christus Jezus stond op uit de doden. Ook Lazarus stond op uit de doden. De Heer Jezus zei: "Lazarus, kom naar buiten!" De reden waarom Hij specifiek de naam noemde, vind ik de mooiste en meest simpele, maar ook de meest trefzekere verklaring: als Hij namelijk niet de naam had genoemd, dan was de hele begraafplaats levend geworden. Nee, er moest één dode opstaan terwijl de andere doden zouden achterblijven.⟨/p>
⟨p>De opstanding van doden daarentegen wil zeggen dat de doden opstaan. Dat zijn echt twee verschillende begrippen. Meestal wordt die eerste term opgevat als opstanding uit de dood, uit de doodstoestand, maar dat is niet de gedachte. Doden is echt een meervoud: één dode, twee doden, drie doden. Je hebt ook de dood als toestand. In het Nederlands hoor je dat verschil niet zo goed, maar als je dat in het Grieks ziet, dan zijn er echt twee verschillende woorden voor: ⟨em>nekros⟨/em> en ⟨em>thanatos⟨/em>. Het ene is een toestand, de doodstoestand, en het andere is de aanduiding van iemand die dood is. Dat zijn gewoon twee verschillende begrippen.⟨/p>
⟨p>Het is niet alleen zo dat er twee soorten opstanding zijn, maar ook de toestand waarin men vervolgens terechtkomt is heel verschillend. Bij de opstanding uit de doden is er echt sprake van een levendmaking, en daarmee bedoel ik ook een levendmaking in onvergankelijkheid. Bij de tweede soort, de opstanding van doden, is dat een opstanding in vergankelijkheid; dat is bij de grote witte troon.⟨/p>
⟨p>Deze eerste opstanding, de opstanding uit de doden, vindt plaats vóór de duizend jaren. Dat gebeurt overigens op verschillende tijdstippen, maar het eerste moment dat we mogen verwachten is dat waar Paulus over spreekt in de Korinthebrief of de Thessalonica-brief: dat we de Heer tegemoet zullen gaan in de lucht. Dat is in Zijn parousia. Later zullen ook de heiligen van Israël opstaan. In ieder geval gebeurt dit allemaal vóór de duizend jaren, in de parousia.⟨/p>
⟨p>Daarnaast vindt er een opstanding plaats ná de duizend jaren, dus na het millennium, en dat is bij de grote witte troon. Velen die daar terechtkomen of die daar opstaan en wier naam niet geschreven staat in het boek van het leven, worden geworpen in het meer van vuur; dat is de tweede dood. In feite is de opstanding van degenen die daar bij de grote witte troon staan en wier naam niet geschreven staat in het boek van het leven, een korte onderbreking van hun doodstoestand. Die doodstoestand wordt vervolgens weer voortgezet, vandaar ook dat het de tweede dood heet. Ze waren dood, ze staan op, de dingen worden rechtgezet — want ze worden natuurlijk niet zomaar opgewekt — maar niettemin is het tijdelijk. Zaken worden rechtgezet en vervolgens sterven zij opnieuw; dat is dan de tweede dood. Je ziet dus dat het echt twee soorten opstandingen zijn, met verschillende termen en op daadwerkelijk verschillende tijdstippen. Nou, dat was de inhoud van avond zes.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="424" title="Speel af vanaf 07:04">▶ 07:04⟨/button> ⟨span>Levendmaking in Rangorde: Christus de Eersteling⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>De zevende avond, de vorige keer een maand geleden, hebben we ons beziggehouden met de levendmaking en de levendmaking in rangorde. Als we het hebben over levendmaking zoals Paulus daarover spreekt in 1 Korinthe 15, dan heeft hij het echt over opstaan uit de dood, maar dan in onvergankelijkheid. Daar is Christus de eersteling van. Want natuurlijk is het waar dat er vóór Christus meerdere mensen zijn opgestaan uit de doden, maar zij zijn allemaal weer teruggekeerd. In feite was hun opstanding een terugkeer naar het vergankelijke leven om daarna weer opnieuw te sterven. Zij zijn in feite voor een tweede keer gestorven, als u begrijpt wat ik bedoel.⟨/p>
⟨p>Paulus heeft het echter niet over zomaar een opstanding. Hij doelt niet op de opstanding ten oordeel of de opstanding na de duizend jaren; nee, hij heeft het over levendmaking. Levendmaking zoals Christus als de eersteling levend gemaakt is. Ik wil dat graag nog even schematisch naar voren brengen. Ik heb het plaatje de vorige keer al laten zien, maar nu wil ik het nog wat duidelijker maken, want ik denk dat het buitengewoon belangrijk is om dit zo te zien. De rangorde die Paulus daarin aangeeft – in feite ook een volgorde – is heel simpel. Wat hij zegt is: zoals allen in Adam sterven, zo zullen in Christus ook allen worden levend gemaakt. Maar, zegt hij, ieder in zijn eigen rangorde.⟨/p>
⟨p>Eerst Christus, de eersteling, en dat is bij die gelegenheid inmiddels bijna tweeduizend jaar geleden gebeurd. Vervolgens de tweede rang: zij die van Christus zijn in zijn parousia. Zijn parousia is niet één moment, maar het is zijn aanwezigheid. Op dit moment is Hij absent en straks is Hij weer present; in de eerste plaats voor de Ecclesia, het lichaam van Christus, en vervolgens voor Israël. Dat is de periode van zijn parousia. Daarna volgen de duizend jaren. Er is ook nog de opstanding van degenen die in de grote verdrukking en in de tijd van de beestheerschappij omgekomen zijn. Zij zullen ook opstaan vóór de duizend jaren en zij zullen met Christus gedurende die duizend jaren regeren.⟨/p>
⟨p>Die duizend jaren zijn in feite niet zozeer een aanduiding van de tijd waarin Christus heerst, maar het is een aanduiding van de tijd waarin Satan gebonden is. Satan wordt duizend jaar gebonden, terwijl de heerschappij van Christus gewoon wordt voortgezet, ook in de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Maar ik had het ook al even over de grote witte troon.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="609" title="Speel af vanaf 10:09">▶ 10:09⟨/button> ⟨span>De Grote Witte Troon, de Tweede Dood en de Nieuwe Aarde⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Dat is weer dat plaatje, dat is een icoontje. Je zou kunnen zeggen: het is een rechtszitting, maar in feite is het ook een rechtszetting. Dat is in feite wat het gericht is: alles komt daar openbaar, alles zal aan het licht komen en daar wordt alles bij die gelegenheid rechtgezet. Pijnlijk, want ja, u weet het: als de waarheid aan het licht komt, reken maar dat dat een enorme, confronterende werkelijkheid is. Het is zo indrukwekkend wat daar in Openbaring 20 in een paar verzen wordt beschreven. Maar het is een rechtzetting van de overige doden, want je leest bij deze gelegenheid, wanneer er gesproken wordt over de opstanding vóór de duizend jaren, dat de overige doden niet levend werden alvorens de duizend jaren voleindigd zijn. Nou, en dat is bij deze gelegenheid; dit is dus de opstanding van de doden. Dit is hier een opstanding uit de dodenplaats, dit is de opstanding van de doden, want alle doden staan bij die gelegenheid op. En degenen voor wie de naam, zoals we al zagen, niet staat geschreven in het boek van het leven, die komen in de poel van vuur; dat is de tweede dood.⟨/p>
⟨p>Nou, die toestand wordt voortgezet, ook bij de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Er is een hele nieuwe fase, een nog weer grootsere heerlijkheid. Dan komt er een stad uit de hemel, ja, een stad van goud, en van proporties en van een kwaliteit die alles wat we in het millennium kenden – ik spreek nu al in de verleden tijd, maar ik bedoel: alles wat in het millennium beleefd zal worden – ver achter zich zal laten. Dus het is echt een aion die hier aanbreekt na de Grote Witte Troon. Dat is iets totaal nieuws, maar in zekere zin ook een voortzetting, want Christus beheerst daar nog. Je leest over allerlei dingen die in het millennium waren, maar die ook daar nog plaatsvinden, maar van een veel grootsere glorie. Het is in deze aion, de komende aion, maar ook in de aion die daarop zal volgen; daar heerst Christus nog steeds. Dat is essentieel.⟨/p>
⟨p>Je leest over de troon van het Lam en je leest ook over het heersen met Christus; dat lees je immers ook in verband met de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Daar heerst Christus nog. Dat is ook logisch, want daar is ook nog steeds de dood. U zegt: de tweede dood? Ja, maar de tweede dood is ook dood. Dat is namelijk de tweede keer dat men in de doodstoestand is. Oké, maar Christus moet heersen, dat zagen we in 1 Korinthe 15, totdat... Want ja, er zijn drie rangorden, drie momenten waarvan Paulus zegt dat er een levendmaking plaatsvindt: Christus de Eersteling, daarna die van Christus zijn in Zijn parousia, en daarna het einde, de laatste.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="820" title="Speel af vanaf 13:40">▶ 13:40⟨/button> ⟨span>Het Einde: de Dood Tenietgedaan Doordat God Alles in Allen Wordt⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Ja, wat gebeurt er dan bij het einde, bij de laatste levendmaking? Wel, dan worden alle mensen namelijk levend gemaakt; de resterende, degenen die nog niet levend gemaakt zijn. En als alle mensen levend gemaakt zijn, ja, dan is er geen dood meer. Dat het levend maken van alle mensen synoniem is met het tenietdoen van de dood, dat lijkt mij heel simpel. Je kunt zeggen: Hij doet de dood teniet. Hoe doet Hij dat dan? Door alle mensen levend te maken. Of van de andere kant bekeken: Hij maakt alle mensen levend, en dat is de wijze waarop Hij de dood tenietdoet. De dood wordt verzwolgen in de overwinning.⟨/p>
⟨p>En dan praten we dus over – ja, dat moet ik er ook nog bij zeggen, we hebben het de vorige keer volgens mij ook wel overwogen – maar wat Paulus in 1 Korinthe 15 ziet, is zover als hij kijkt door de aionen heen. Het gaat zelfs voorbij de heerschappij van Christus. Dat gaat verder dan het boek Openbaring. Want in het boek Openbaring is Christus er nog altijd, ook in die laatste aion. Daar heerst Hij nog en daar is ook nog de tweede dood. Maar alles wat Paulus laat zien, is dat de dood wordt tenietgedaan. En als allen levend zijn gemaakt, dan pas wordt God alles in allen en dan ontbreekt er niemand meer.⟨/p>
⟨p>Degenen die bij deze gelegenheid levend gemaakt zullen worden in de derde rangorde, die zullen levend gemaakt worden en er hoeft ook niets meer voor hen te worden rechtgezet. Dat is namelijk al bij de grote witte troon gebeurd. Dus het eerste wat zij zullen doen als God alles in allen wordt, wat zullen ze doen? Hun knieën buigen en met hun tong belijden dat Jezus Heer is, tot eer van God de Vader. Dat is een universeel halleluja, want dan zal heel de schepping – allen die ooit dood waren – levend zijn. Tot eer en glorie van God zijn zij dan levend gemaakt en gerechtvaardigd.⟨/p>
⟨p>En dan is Gods plan volledig voltooid. Dan zal Christus ook een volmaakt koninkrijk teruggeven aan zijn God en Vader die Hem dat alles heeft toevertrouwd. En dan zal Hij inderdaad, zoals we de vorige keer ook nog gememoreerd hebben, opnieuw kunnen zeggen: "Het is volbracht". Dan ontbreekt niets en niemand meer. Dat is de volmaaktheid die God op het oog heeft en ook daadwerkelijk zal brengen. Dit is adembenemend als je dit mag zien. Maar dit is ook precies het Evangelie: dat de dood tenietgedaan wordt.⟨/p>
⟨p>Nou, dat is meteen even een mooi opstapje. Ik moet eventjes voelen aan de mobiel of die niet al oververhit raakt zoals de vorige keer, maar het valt mee geloof ik. Het zijn zulke geweldige onderwerpen, je weet het maar nooit; die apparaten worden steeds intelligenter. Oké, vanavond...⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1021" title="Speel af vanaf 17:01">▶ 17:01⟨/button> ⟨span>De Ernst van de Boodschap: Ontkenning van de Dood Ontkracht het Evangelie⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Ik wil laten zien dat dit onderwerp, dat we eigenlijk dit hele seizoen hebben besproken, niet zomaar een aardig en interessant bijbelstudieonderwerp is. Het raakt echt de essentie en zelfs het ABC van het evangelie. Want zonder zicht op wat de dood werkelijk is en de overwinning op de dood, kan men het evangelie ook niet verstaan. Dat wil ik graag toch wat nader verduidelijken.⟨/p>
⟨p>Kijk, en dit is wel heftig wat ik nu ga zeggen. Wat ik tot dusver naar voren heb gebracht over hoe de Schrift dit neerzet in verband met wat de dood is, wat de opstanding is – de tweeërlei opstanding, de rangordeningen en de levendmakingen – dat is de basis. Maar dan kom je ook tot het besef, als dat kwartje valt en je je echt gaat realiseren: "Wauw, dit is wat de Schrift zegt." Dan ga je ook het grote contrast zien met wat men van het evangelie gemaakt heeft. In feite is dat een karikatuur geworden. Dat is heftig, en daar bedoel ik dit mee: want als de dood geen dood is – en dan bedoel ik zoals ik het zojuist zei: niet een andere vorm van leven, maar echt dood – dan is Christus er ook niet aan gestorven.⟨/p>
⟨p>Dat is trouwens ook wat men zegt. Men beweert dan dat in het graf slechts Zijn stoffelijk overschot lag, zoals men dat noemt. Ik vind dat een onterechte term trouwens. De Bijbel spreekt nooit zo over het lichaam of het lijk als een stoffelijk overschot. Want dit is het lichaam dat wordt gezaaid in de aarde. En u zegt misschien: "Ja, maar dat vergaat dan toch ook?" Jawel, maar dat lichaam wordt namelijk opgewekt in heerlijkheid. Dus dat is geen stoffelijk overschot. God heeft een geweldig plan met dit lichaam. Ik bedoel met dit sterfelijke lichaam, dit vergankelijke lichaam, dit lichaam in oneer, dat getransformeerd gaat worden in geweldige glorie. Dus vergeet die term 'stoffelijk overschot'.⟨/p>
⟨p>Men spreekt er echter zo over omdat men in het algemeen over de mens die sterft zegt: "Je gaat niet echt dood." Dat is in feite de grote leugen van de slang vanaf den beginne. Dat is wat men altijd zegt: eigenlijk is de dood een andere vorm van leven. Want men beweert, ongeacht of dat nu de leer van de reïncarnatie is of die van de zielenslaap – in beide gevallen is dat een algemeen religieus gegeven, ook in de christelijke religie – dat als een mens sterft, hij niet echt doodgaat, maar op een andere wijze en op een andere plaats voortleeft.⟨/p>
⟨p>Men zegt dan bijvoorbeeld dat Christus' lichaam, Zijn stoffelijk overschot, in het graf lag, maar dat Hijzelf gedurende die dagen in het paradijs was. Daar hebben we het ook nog over gehad: waarom men dat dan baseert op die uitspraak die de Heer Jezus deed aan een van de misdadigers die met Hem gekruiseld waren. Of men zegt, en ook die tekst uit 1 Petrus 3 hebben we besproken, dat Hij gedurende de dagen dat Hij in het graf was, heeft gepredikt aan de geesten in de gevangenis. Het zijn wat mysterieuze teksten in 1 Petrus 3, maar beide zijn uit hun verband gerukt. Ik ga dat nu verder niet meer bespreken, want dat is aan de orde gekomen en ik moet niet te veel herhalen natuurlijk.⟨/p>
⟨p>Het gaat er even om dat men inderdaad ontkent dat Christus echt stierf. Dat doen velen op een bepaalde manier, en de moslims doen dat trouwens ook. Die zeggen ook dat Jezus niet echt gestorven is; zij beweren dat er een verwisseling heeft plaatsgevonden bij het kruis. In ieder geval zou Jezus dan niet echt gestorven zijn. Maar in dat geval, als Hij niet echt stierf... het evangelie is toch juist de boodschap dat Jezus Christus stierf met geweldige doeleinden? Hij is voor ons gestorven. Maar als Hij niet echt stierf, dan heb je de boodschap dus feitelijk uitgehold. Dat is het eerste: als de dood geen dood is, dan is Christus ook niet echt gestorven.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1321" title="Speel af vanaf 22:01">▶ 22:01⟨/button> ⟨span>God Wekte Jezus Op: een Bijbels Weerwoord op de Orthodoxie⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Dat Christus door God is opgewekt uit de doden, is wat de Bijbel op tal van plaatsen leert. Het is sterker nog, het is in feite de standaarduitdrukking als er gesproken wordt over de opstanding van Jezus Christus. In het merendeel van de gevallen wordt ons dat verteld. Kijk maar naar de prediking in Handelingen aan het adres van Israël: "Jullie hebben Hem gedood, jullie hebben Hem overgeleverd aan Pilatus en de stadhouder en de Romeinen, maar God heeft Hem ten derde dage opgewekt uit de doden." Jullie doodden Hem, maar God heeft Hem uit de doden opgewekt.⟨/p>
⟨p>Dat is essentieel. Als Christus door God is opgewekt uit de doden, dan was Hij dus echt dood. Dat is één ding. Maar dat betekent ook dat Hij dus niet... en dit was trouwens het onderwerp van vorig seizoen, want toen hebben we dat veel uitgebreider gezien, maar dan was Hij dus ook niet God Zelf. Dan was Hij een mens. Er zijn liederen waarin wordt gezongen: "Hij steeg uit het graf door eigen kracht, want Hij is God bekleed met macht." Nee, dat zegt de Bijbel juist niet. De Bijbel zegt dat Jezus Christus dood was, drie dagen dood. God sterft niet. Hij was drie dagen dood en op de derde dag heeft God Hem opgewekt uit de doden. En als God Hem niet had opgewekt uit de doden, dan was Hij nog steeds dood geweest. Dat is de wijze waarop de Bijbel erover spreekt.⟨/p>
⟨p>Het staat ook in Romeinen 10 vers 9, een bekend vers: "Want indien u met de mond belijdt dat Jezus Heer is en met uw hart gelooft dat God Hem opwekte uit de doden, zult u gered worden." Er komt trouwens een moment dat elke tong dat zal belijden, maar het gaat hier om de weg van geloof in de Messias. Wat moet men dan met het hart geloven? Wel, dat God Hem opwekte uit de doden. Maar hoe kun je dat geloven als je meent dat Jezus 'God de Zoon' is? Nee, Hij is de Zoon van God. Dat is iets heel anders. God, Zijn Vader, de enige waarachtige God, heeft Hem opgewekt uit de doden. Inderdaad, Jezus Christus is het beeld van de onzienlijke God; Hij is de uitstraling van Zijn heerlijkheid. En als Hij God genoemd wordt, dan is dat beeldspraak, want er is maar één God: de Vader. En God wekte Hem op uit de doden.⟨/p>
⟨p>Je kunt je de heftigheid voorstellen van de punten die ik hier neerzet. Als je gelooft dat Jezus — zoals vanaf Nicaea officieel door de hele orthodoxie wordt geleerd — God de Zoon is, hoe kun je dit dan rijmen? Niemand kan mij dat duidelijk maken. Ik heb me de vraag zelf gesteld en ik heb hem ook heel vaak aan anderen voorgelegd, maar ik krijg daar geen antwoord op. Dat antwoord is er namelijk niet. Als je zegt dat Jezus God de Zoon was, waarom moest God Hem dan uit de doden opwekken? Als Hij Zelf God is, kon Hij immers niet sterven, want God kan niet sterven. En ten tweede: waarom had Hij God nodig om opgewekt te worden uit de doden? Hoe kan ik van harte geloven dat God Hem opwekte uit de doden als ik meen dat Jezus God de Zoon is? Dat kan niet!⟨/p>
⟨p>Ziet u hoe essentieel dit is? Dit is de samenvatting van het Evangelie. De leer van de Drie-eenheid is niet alleen een misverstand, het is een regelrechte aanslag op het Bijbels monotheïsme. Er is één God, de Vader, de enige waarachtige God. Het is een aanslag op het Bijbelse monotheïsme, maar ook een aanslag op wie Jezus Christus Zelf is, namelijk de Zoon van God. Daarmee is het in feite ook een misleiding waardoor het onmogelijk gemaakt wordt om werkelijk te geloven. De ernst hiervan is gigantisch.⟨/p>
⟨p>U zegt misschien: "Ja, maar dat wordt toch overal geleerd?" Dat is juist waarom ik het zeg. Het is zo ernstig omdat dit vanaf Nicaea officieel zwart op wit is gezet en is neergelegd als dé orthodoxie: de rechte leer. En als je dat niet gelooft, dan ga je naar de hel; dat staat ook allemaal in die belijdenisgeschriften. Zo zwart-wit is dit. Het is niet eens zo dat ik dit contrast zo scherp neerzet, het is zelfs zo dat Athanasius en de mannen die dat destijds hebben opgesteld, zelf hebben aangegeven: als je niet gelooft in onze orthodoxie, dan kun je niet behouden worden. Dus het is of dit, of dat. Je kunt niet zeggen dat het niet uitmaakt of je de ene weg volgt of de andere. Nee, het is echt zwart-wit en daar is geen compromis in mogelijk. Dat is het tweede punt, en dan hebben we nog een derde punt.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1705" title="Speel af vanaf 28:25">▶ 28:25⟨/button> ⟨span>Het Absolute Contrast: een Eindeloze Dood Staat Haaks op de Blijde Boodschap⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Als het evangelie — en dat ga ik straks ook laten zien, in feite heb ik het al getoond, maar straks wil ik het nog wat uitgebreider laten zien aan de hand van 2 Timotheüs 1 — als het evangelie de proclamatie is, de herautboodschap om het even bij ons te zeggen, dat de dood teniet gedaan wordt, dan is de leer van de eindeloze dood een ontkenning van dat evangelie. De 'eeuwige dood', daar heeft men het dan over, en daarmee bedoelt men de eindeloze dood, de nimmer eindigende dood. Of de nimmer eindigende eeuwigheid; die kent de Bijbel ook al niet.⟨/p>
⟨p>Maar dat betekent dus — en dat is het werk van het evangelie — dat als de dood niet teniet gedaan wordt, er niets overblijft. En als dat de essentie is van het evangelie... dat is ook wat allerlei paasliederen naar voren brengen: de dood is overwonnen. Maar dat betekent dus dat elke gedachte waarbij de dood altijd blijft bestaan, eindeloos, inhoudt dat de dood feitelijk niet teniet gedaan wordt. En als de dood niet teniet gedaan wordt, dan kun je het evangelie, om het even plat te zeggen, wel op je buik schrijven. Dan is het er gewoon niet.⟨/p>
⟨p>Ook hier in dit derde punt zie je weer een enorm contrast tussen wat de Bijbel leert — geweldig, duidelijk, klaar, helder en solide aan de ene kant — en dat wat de orthodoxie ervan gemaakt heeft. In feite blijft men met de dood opgescheept: altijd, nooit meer eindigend. Als je dat beweert, dan heb je daarmee echt het evangelie van zijn kracht beroofd.⟨/p>
⟨p>Lieve koekjes worden er niet gebakken. Dus laat ik het zo samenvatten en daarmee dit onderdeel afsluiten. Lieve koekjes worden er niet gebakken; dit is de scherpte. De dingen die we dit seizoen naar voren gebracht hebben over de dood, maar ook over het teniet doen van de dood, raken direct de essentie van wat de Bijbel de blijde tijding, het goede bericht of het beste nieuws noemt. Dat is de reden. Nou, laten we eens naar het schriftgedeelte toegaan.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1860" title="Speel af vanaf 31:00">▶ 31:00⟨/button> ⟨span>De 2 Timotheüs Brief: het Blijvende Licht van de Schriften in Duistere Tijden⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Waar ik vanavond uitgebreide aandacht aan wil geven, is 2 Timotheüs 1. 2 Timotheüs, dat is de brief die Paulus geschreven heeft vlak voorafgaand aan zijn verscheiden. Hij zegt in het laatste hoofdstuk van deze brief aan Timotheüs – het is een persoonlijke brief – dat het moment van zijn verscheiden nabij is. Hoe staat het er ook alweer? "Reeds word ik als een plengoffer geofferd." Het zou niet lang meer duren voordat hij geëxecuteerd zou worden. We praten hier waarschijnlijk over ergens halverwege de zestiger jaren van de eerste eeuw. De zestiger jaren van de vorige eeuw waren weliswaar ook onstuimig, maar ik verspreek me hier een beetje omdat ik vorige week donderdag juist over de zestiger jaren van de eerste eeuw wat meer gezegd heb. Vandaar dus.⟨/p>
⟨p>Hoe dan ook, Paulus schrijft deze brief en het is een hele aangrijpende brief. Het is persoonlijk, de omstandigheden geven aan hoe nijpend het voor hem was, en tegelijkertijd straalt er zoveel licht uit deze brief. Paulus is vol goede moed, zo krachtig is dit. En dat terwijl de omstandigheden, niet alleen voor hemzelf maar ook als hij om zich heen keek in de christenheid, verre van rooskleurig waren. Hij zegt in het eerste hoofdstuk: "Allen die in Azië zijn, hebben mij verlaten." Moet je nagaan, het arbeidsterrein waar hij met name actief is geweest, voor zover we dat weten uit Handelingen. Dan heb ik het niet over een werelddeel, maar over dat stuk in het huidige Turkije, de westkant.⟨/p>
⟨p>In feite is dat ook de opmaat van wat Paulus tegen Timotheüs zegt. Hij steekt hem zeker een hart onder de riem, maar hij waarschuwt hem wel. Hij zegt: "Er komen tijden, Timotheüs, dat men in het algemeen de gezonde leer niet meer zal verdragen, en dat men voor zichzelf leraren zal bijeenverzamelen om het gehoor te kittelen." Met andere woorden, wat hier eigenlijk al tegen Timotheüs gezegd wordt – de tweede generatie, zou je kunnen zeggen – is dat men de gezonde leer niet meer zal verdragen. Dat onderstreept trouwens ook dat Paulus waarschuwt dat het in de christenheid na het verscheiden van de apostelen echt pikkendonker zou worden.⟨/p>
⟨p>Waarom? Omdat het onderwijs vastgelegd is in de Schriften. Paulus is zelf aan het einde van zijn leven heel drukdoende geweest om de Schriften bij elkaar te brengen; hij heeft dat met Petrus gedaan om boeken te bundelen en heeft dat betrouwbaar achtergelaten voor de volgende generaties. Dat Woord, dat blijft. De Schriften. Geweldig zoals Paulus dat ook in deze brief naar voren brengt: dat bij alle duisternis die er gaat komen, hij zegt: "Maar jij, blijf bij wat je geleerd is." En hij zegt erbij: "Elke Schrift is van God geblazen en nuttig om te onderwijzen." 2 Timotheüs 3. De Schrift, altijd weer die Schrift.⟨/p>
⟨p>En het geweldige vind ik – ik heb er vorige week donderdag ook nog op gewezen, maar ik wil het hier graag herhalen – dat bij alle duisternis die er is in de wereld, ook in de christelijke wereld, het licht van het Woord nog nooit zo rijk en zo uitbundig heeft gestaan als juist in onze dagen. Nooit is het wereldwijd zo beschikbaar geweest als nu. Er is nooit een tijd geweest waarin iedereen zo gemakkelijk toegang heeft tot dat wat er staat geschreven. Zelfs als je helemaal geen Grieks of Hebreeuws kent, dan nog kun je doordringen in de gedachten van God, namelijk in de woorden, de levende orakels van God Zelf. Dat is toch geweldig?⟨/p>
⟨p>Ik moet zeggen dat het loutere feit dat de christenheid daar al sinds eeuwen afstand van heeft genomen, niets afdoet aan het gegeven dat de Schriften blijvend zijn. Sterker nog: juist hoe donkerder het wordt, hoe meer het licht gaat stralen. Dat is in onze dagen ook zo. Voor degene die wil weten wat er in de Schriften staat, waar je je ook bevindt: nooit is het zo gemakkelijk te benaderen geweest. Dat is de glorie van het Woord, juist in onze dagen. Is de tweede Timotheüs-brief dan pessimistisch? Nee, allerminst. Wel als het gaat om wat er zou gaan gebeuren met de christenen; dan is het inderdaad zeer pessimistisch. Paulus zegt: "Maak je geen illusies." Hij heeft het zelf meegemaakt dat hij niet meer welkom was in de ecclesia's, onder andere waar hij zelf ooit aan de wieg heeft gestaan. Paulus werd als een lastpak gezien; er zijn immers veel interessantere dingen om je gehoor mee te kietelen. Maar goed, dan zegt hij tegen Timotheüs dit, en nu kom ik bij vers 8.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2228" title="Speel af vanaf 37:08">▶ 37:08⟨/button> ⟨span>Schaam Je Niet voor het Getuigenis: Bereidheid tot Lijden en Miskenning⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Hij zegt tegen hem: "Schaam je dus niet voor het getuigenis van onze Heer, noch voor zijn gevangene." Kijk, dat zijn die twee dingen; in feite is dat hetzelfde. Want dat getuigenis van onze Heer, wat Paulus nu ook tegen Timotheüs zegt, dat is het getuigenis wat de Heer aan zijn gevangene heeft toevertrouwd. Omdat hij dat — ik kom daar straks nog op terug — als een heraut zou gaan bazuinen onder de natiën en om dat te onderwijzen.⟨/p>
⟨p>Ik heb er tussen haakjes al eventjes aandacht aan gegeven, maar ik vind het toch wel apart dat hier in het Grieks het woord voor getuigenis staat: ⟨em>martyrion⟨/em>. Ons woord martelaar is afgeleid van het Griekse woord wat hier staat voor een getuige. Vindt u dat niet opmerkelijk? Dat een getuige in het Grieks de basis is van ons woord martelaar. Waarmee eigenlijk ook is aangegeven: als je getuigt van de Heer en van Zijn Woord, en van wat Hij heeft toevertrouwd aan — in dit geval — zijn gevangene, dan weet je wat je te wachten staat. Dan rollen ze niet de rode loper voor je uit. Dan vind je miskenning, in ieder geval ook in de christenheid. Dus dat is een martelaar.⟨/p>
⟨p>En dat bedoel ik ook wanneer u misschien zegt: "Ja, maar dat valt toch in onze dagen wel mee?" Het is een enorme mogelijkheid vandaag om je nek uit te steken en om te vertellen... Ik bedoel, een paar eeuwen geleden, als ik deze dingen die ik gedurende deze seizoenen naar voren breng hier in ons lieve vaderland had verteld, dan had ik waarschijnlijk geen twee seizoenen kunnen afronden. Nee, dan was het niet alleen zo dat je uit de kerken wordt gezet — want dat is nog steeds zo — maar dan mocht je op de brandstapel terecht. Er zijn er velen die dat lot beschoren is geweest.⟨/p>
⟨p>Maar het blijft zo dat miskenning je deel is. Er is geen plaats voor je; je komt buiten de legerplaats te staan, om het even in de termen van Hebreeën 13 te zeggen. En dat is eenzaam. Dat klinkt vrij zielig, maar ja, het is wat het is. Het is van belang om je dat te realiseren. Paulus zei: "Ik ben een gevangene," en hij ondervond miskenning. Hij kwam buiten te staan. Maar hij zegt ook tegen Timotheüs: "Dat is wat je te wachten staat." Dat moet je weten. Weet je waarom je dat moet weten? Om frustratie te voorkomen. Want als je hele hoge verwachtingen hebt, dan denk je: "Jongens, Nunspeet hè... voor Jezus!" En dat er grote opwekkingen gaan komen, zoals dat geweldige festival daar in de Flevopolder, et cetera. Als je zulke dingen denkt in grote aantallen: "Jongens, dat is het!", ja, sociaal gezien kan ik me zo voorstellen dat je daar gehecht aan bent. Zeker als je van nature niet erg solitair bent en behoefte hebt om de verbinding te zoeken — wat een prachtige eigenschap is — maar het gaat om het getuigenis van de Heer, wat Hij te zeggen heeft en wat Hij gesproken heeft. En dan zijn aantallen volstrekt oninteressant. Het loutere feit dat het democratisch gezien niets voorstelt, omdat het slechts een kleine minderheid is die deze dingen kent en erkent... Verkijk je niet op aantallen; dat zegt niks. Trouwens, in de geschiedenis van de wetenschap is dat ook zo; grote ontdekkingen werden nooit begroet door de massa met: "Oh geweldig!" Nee, eerst was er altijd miskenning. Zo gaat dat.⟨/p>
⟨p>Schaam je dus niet voor het getuigenis van onze Heer, noch voor zijn gevangene, maar lijd samen kwaad in het Evangelie. Zo staat het in het Grieks: lijd samen kwaad, of wees mede bereid te lijden. Het idee is dus — zie je bij een gegeven moment trouwens correct weergegeven — samen met mij. Ik ben zijn gevangene, maar weet: als je met mij dit getuigenis hoog houdt en daarvoor uitkomt, dan moet je erop bedacht zijn dat dat zomaar ook jouw lot kan wezen. En dat lijden hoeft helemaal nog niet eens een executie te betekenen of de brandstapel; het kan ook gewoon inderdaad volledige miskenning zijn en dat je buiten komt te staan. Dat is ook al kwaad lijden in het Evangelie.⟨/p>
⟨p>Maar, zegt hij: "Lijd samen kwaad met mij in het Evangelie naar de kracht — ⟨em>dynamin⟨/em> — naar de macht of de kracht, eigenlijk het vermogen van God." Want God is het die Zijn Woord heeft gegeven, maar in dat Woord zit zo'n geweldig dynamiet, een ⟨em>dynamine⟨/em>. Een geweldige kracht dat als je dat Woord kent, de rijkdom daarvan, dan laat je dat stralen en dan maakt die miskenning je eigenlijk ook niets meer uit. Het klinkt misschien wat onverschillig; natuurlijk is het kwaad. Het is lijden en miskenning is niet fijn, absoluut niet. En toch, als je weet hoe geweldig dat getuigenis is, ja, dan denk je: "Wie kan mij wat?" Dit is zo groots en dat is ook de power om er daadwerkelijk voor uit te komen.⟨/p>
⟨p>Ik weet nog heel goed, als ik dat mag zeggen, dat ik dat destijds — goed, dat is alweer 30 jaar geleden, 31 jaar geleden in 1992 — sprak in wat gemeentetjes en dergelijke. Toen deed ik de ontdekking dat God werkelijk God is en alles op zijn plek zet, en dat Hij de Redder is van alle mensen. Ik wist: als ik dat ga vertellen, ja, dan is daar het gat van de deur. En zo ging het ook. Ik heb geprobeerd het voorzichtig te vertellen, maar dat werd hem dus niet. Ik weet nog zo goed dat het heel pijnlijk was om achter elkaar door te horen: "Nee, hier mag je niet meer komen." Meestal was het om de lieve vrede. Men kon het niet echt uitleggen, want men kon niet zeggen dat wat je zegt niet waar is. Maar men zei: "Ja, maar je doorbreekt de consensus. De eenstemmigheid en de eenheid in onze gemeente raakt in gevaar als we jou ook een podium geven." Nou, dat soort argumenten. En dat was heel pijnlijk.⟨/p>
⟨p>Juist omdat ik net die ontdekking gedaan had, was ik er zo enorm blij mee. Ik had er als kind al enorm mee geworsteld en toen kreeg ik het antwoord. Dat was zo'n geweldig licht in mijn leven. Ja, wat kunnen ze doen? Mag ik het nergens meer vertellen dan nog? Dan verblijf ik me daarin. Maar je kunt er niet over zwijgen, dat is het. Paulus zegt: "Ik schaam mij het Evangelie niet." Juist omdat het mij niet beschaamt. Goed, ik ga door naar vers 9.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2740" title="Speel af vanaf 45:40">▶ 45:40⟨/button> ⟨span>God Redt en Roept: Onvoorwaardelijke Genade Zonder Werken⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>"Die ons redt," staat er. Die ons redt en roept in een heilige roeping. Daar moet ik even iets bij zeggen, want in het Grieks, in de NBG-vertaling en de meeste andere vertalingen, wordt dat weergegeven met de aorist. Ze geven dat dan vaak weer als een voltooid tegenwoordige tijd: "die ons behouden heeft". Maar dat staat er niet. Voor de voltooid tegenwoordige tijd is er een andere vorm. Het is de aorist, en aorist betekent letterlijk "zonder horizon". "Oris" heeft te maken met de horizon; het is een tijdneutraal begrip. In de werkwoordsvorm zelf zit niet besloten wanneer het plaatsvindt. Ik kan dus niet zeggen dat het de verleden tijd, de tegenwoordige tijd of de toekomende tijd is; het kan het allemaal zijn. Maar in de werkwoordsvorm zelf ligt dat niet besloten. Het is dus ook niet zozeer "die ons gered heeft", maar "die ons redt", ongeacht wanneer. En die ons roept. Niet die ons geroepen heeft. Op zich heb ik er helemaal geen moeite mee hoor, begrijp me goed, met het feit dat Hij ons geroepen heeft. Maar in de werkwoordsvorm is het gewoon: Hij redt en Hij roept, wanneer dan ook. Dat is het punt dat ik van belang vind.⟨/p>
⟨p>Hij redt en roept ons in een heilige roeping, "niet naar onze werken". Hier zijn we met deze terminologie echt heel dicht bij het vocabulaire van Paulus gekomen. Dit is natuurlijk het aambeeld waar hij altijd op hamert. In Romeinen 4 staat daar ook iets over geschreven; dit is een prachtig gedeelte. Romeinen 4 gaat over Abraham, die een belofte van God kreeg. Hij moest omhoog kijken – in Genesis 15 lees je dat – en God zegt tegen hem: "Zo zal jouw nageslacht zijn." En Abraham geloofde God en het werd hem tot rechtvaardigheid gerekend. God vroeg niets van hem, helemaal niets. God beloofde het. Dat was een onvoorwaardelijke belofte en Abraham zei "amen", hij geloofde God.⟨/p>
⟨p>Wanneer Paulus hier later commentaar op geeft in Romeinen 4, dan zegt hij: "Maar hem die niet werkt..." Abraham werd ook geen opdracht gegeven, hij moest niet iets doen. Nee, God beloofde hem: "Zo zal jouw nageslacht zijn." En dat ondanks alle aardse omstandigheden; de situatie van in ieder geval zijn vrouw die onvruchtbaar was. Maar Abraham zegt: "Als U dat zegt, U, de God van hemel en aarde, U die dit alles gemaakt hebt, dan gebeurt dat." Dan is het ook een dwaasheid om te zeggen dat het volgens de wetenschappelijke regels eigenlijk helemaal niet kan. We hebben het over de almachtige God, hè? Zou voor Hem iets te wonderlijk zijn? Dat is Bijbelse logica, dat is theologica.⟨/p>
⟨p>"Maar hij die niet werkt, maar zijn geloof vestigt op Hem die de goddeloze rechtvaardigt, diens geloof wordt gerekend tot rechtvaardigheid." Abraham was een rechtvaardige. Waarom? Omdat hij beaamde wat God onvoorwaardelijk beloofde. Paulus zegt nu: wat is nou een gelovige? Dat is iemand die "amen" zegt op het feit dat God de goddeloze rechtvaardigt. Dat gaat via de weg van geloof, maar welke goddeloze ook, God mag hem rechtvaardigen. Moet je daarvoor strijden? Nee, het is geen werken, want God belooft het, op Zijn tijd trouwens.⟨/p>
⟨p>Dit staat in Romeinen 4 vers 5. In het voorgaande hoofdstuk werd al gezegd dat allen gezondigd hebben en de heerlijkheid van God derven, en "om niet gerechtvaardigd worden uit Zijn genade". Dat is Romeinen 3. En Romeinen 5 vers 18 zegt: "Zoals door één daad van ongehoorzaamheid alle mensen zijn veroordeeld, zo zullen ook door één daad van rechtvaardigheid alle mensen worden gerechtvaardigd en leven." Dat is zo logisch, een kind kan het begrijpen. Waarom? Omdat één persoon ervoor zorgt dat alles... Ik bedoel, Adam staat er garant voor dat de hele mensheid zondaar en sterveling is. Dat is geen keuze, dan ben je dat gewoon vanaf het moment dat je geboren bent. Welnu, zo zal door één daad van gerechtigheid de hele mensheid worden gerechtvaardigd. Zie daar het evenwicht. Dat is geen prestatie, dat kun je ook niet tegenhouden. Het is ook geen aanbod, het is een mededeling.⟨/p>
⟨p>"Niet naar onze werken." Hij redt en roept in een heilige roeping, niet naar onze werken, maar naar Zijn eigen voornemen en genade. Daarmee is gezegd dat als wij gered of geroepen worden, dat niet is vanwege onze prestatie of iets wat wij doen. Ook niet omdat wij voor Jezus kiezen. Nee, dat is omdat God een voornemen heeft. En als Hij een plan heeft, dan realiseert Hij dat. En al ben je er nog zo op tegen – vraag het maar aan Paulus. Precies op Zijn tijd pakt Hij je. Zoals Paulus dat later zegt in de Timotheüs-brief, de eerste dan, daar zegt hij: "Zijn genade is overvloedig over mij geweest." Wat blijft er dan over van een keuze? Het is Zijn voornemen. "Naar Zijn eigen voornemen en genade." Ik zie dat het inmiddels negen uur geweest is. Het is wellicht verstandig om nu eerst even te pauzeren, dan gaan we straks hiermee verder.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-12" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3159" title="Speel af vanaf 52:39">▶ 52:39⟨/button> ⟨span>Genade Gegeven in Christus Vóór de Eonische Tijden⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Zullen we weer verdergaan met het laatste deel van deze laatste avond over dit onderwerp. We hadden het over wat Paulus schrijft in 2 Timotheüs 1. Ik ga naar vers 10 toe, maar ik vind de aanloop erg belangrijk. Die wil ik er beslist bij pakken, omdat dat precies aangeeft en beschrijft wat de essentie van de heerlijkheid is. We hadden het er al even over: God redt en Hij roept, in een heilige roeping, niet naar onze werken. Dat staat er volledig los van. En waarom? Wel, het is namelijk naar Zijn eigen voornemen. Het is niet gebaseerd op iets wat wij presteren en ook niet op onze keuze. God heeft een plan en een voornemen, en het is naar Zijn eigen voornemen en naar Zijn eigen genade.⟨/p>
⟨p>Daar hebben we weer die term die we ook kennen uit de Romeinenbrief. Want wat is genade? Genade betekent: om niet. Zoals ik eerder citeerde uit Romeinen 3: allen zondigden en derven de heerlijkheid Gods, en worden om niet gerechtvaardigd door Zijn genade. Feitelijk staat het er dubbelop: om niet én door Zijn genade. Het is gratis. En ook dat is weer zo'n zwart-witbegrip; daar bestaan namelijk geen soorten en maten in. Je kunt niet een beetje genade hebben. Paulus zegt in Romeinen 11 vers 6 — en die moet u onthouden: "Indien het nu in genade is, dan is het niet meer uit werken; anders is de genade geen genade meer."⟨/p>
⟨p>Dat is geen hogere wiskunde, het is zo simpel. Het is namelijk het één of het ander. Op het moment dat je zegt: "Ja, maar er is wel één voorwaarde, het is bijna niks, je hoeft alleen maar te kiezen", en als die keuze dan de voorwaarde is voor het heil... Let wel, ik moet er misschien even dit bij zeggen, want het kan zijn dat er nu een tegenwerping in uw hart of gedachten opkomt. De Bijbel zegt toch dat het door geloof is? Jawel, maar geloof is het kanaal, niet de voorwaarde. Geloof is de wijze waarop God Zijn heil schenkt. Hij opent ogen, Hij opent oren en het is inderdaad door geloof dat we gerechtvaardigd worden. Maar niet in de zin dat dit geloof een voorwaarde zou zijn, want dat kan namelijk niet. Genade is onvoorwaardelijk; dat is juist wat genade genade maakt. Anders is genade geen genade meer, en daarin bestaan dus geen gradaties. In feite wordt de misleiding groter naarmate men het subtieler verdraait. Men moet beseffen dat "bijna niks" simpelweg niet bestaat. Een beetje genade bestaat niet, zoals een beetje zwanger ook niet bestaat.⟨/p>
⟨p>Het is naar Zijn eigen voornemen en de genade die ons gegeven werd in Christus Jezus vóór de eonische tijden. Ik zei net dat ik deze verzen er straks bij wil hebben, omdat het een opeenstapeling is van gegevens die de menselijke inbreng volstrekt buiten werking stellen. Want het was inderdaad zoals we lazen: Hij redt, en het is niet naar onze werken. Het is ons gegeven, het is genade, en bovendien is het ons gegeven in Christus Jezus — wanneer? Vóór de eonische tijden. Ja, die toevoeging is erg belangrijk.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-13" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3407" title="Speel af vanaf 56:47">▶ 56:47⟨/button> ⟨span>Eonen Versus Eeuwigheid: de Fatale Misvatting in Vertalingen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Want die 'eeuwige tijden'... letterlijk zou je dat moeten weergeven als: vóór-aeonische tijden. Je moet misschien even wennen aan die term, maar omdat er in het Grieks het woord 'aion' staat en het een bijvoeglijke vorm is, is het 'aeonisch'. Vóór-aeonische tijden dus. Het hele idee dat een aeon een eeuwigheid is, is een miskenning. Sterker nog, het blindeert voor het evangelie.⟨/p>
⟨p>Ik zal daar nog dit over zeggen: in de Statenvertaling wordt dit weergegeven met 'voortijden der eeuwen' of 'voortijden der aionen'. Hoewel 'aeonisch' bijvoeglijk is en er op deze manier een zelfstandig naamwoord van is gemaakt, maakt dat in de praktijk geen verschil; 'aeonische tijden' is hetzelfde als 'de tijden van de aeonen'. Maar als ik het helemaal correct zou willen weergeven zoals dat in het Grieks gebeurt, dan zijn het aeonische of 'eeuw-ige' tijden. Ik zeg het altijd expres met een klein streepje tussen 'eeuw' en de rest van het woord. Daarmee geef ik aan dat het woord verwijst naar een eeuw, een tijdperk, en niet naar de eeuwigheid.⟨/p>
⟨p>Dat hele verschil tussen een eeuw en eeuwigheid maken wij in ons denken, maar in het Grieks bestaat het helemaal niet. Het is gewoon het woord 'aion'. In de Bijbel staat 'aion' ook nooit tegenover 'tijd'. Sterker nog, de Bijbel spreekt verschillende keren over aeonische tijden. Je hebt allerlei soorten tijden: uren, dagen, maanden, jaren... en je hebt ook tijden van aeonen, wereldtijdperken. Dat is essentieel. Waarom? Omdat het betekent dat een aeonische tijd weer overgaat in een andere aeonische tijd. Die tijden volgen elkaar op. Het idee dat er zoiets zou zijn als een eindeloze eeuwigheid of een eindeloze aeon kent de Schrift domweg niet.⟨/p>
⟨p>Een aeon is een groot wereldtijdperk dat niet alleen een einde heeft, maar ook een begin. Er wordt hier immers gesproken dat wat ons in Christus Jezus ten deel is gevallen, reeds naar Gods voornemen geregeld is voordat de tijden der eeuwen aanvingen. Er bestaat dus ook niet zoiets als een beginloze eeuwigheid; dat zijn allemaal menselijke constructies. Het gaat om de tijd vóór de aeonische tijden.⟨/p>
⟨p>De leer dat 'aion' gelijkstaat aan 'eeuwigheid' is niet alleen maar een misverstand waar je overheen kunt stappen. De ernst ervan is dat het blindeert voor het evangelie. Dat is de kern van de zaak. Want op het moment dat je denkt dat een aeon eindeloos is, ga je ook denken dat er zoiets bestaat als een eindeloze straf. De Bijbel spreekt wel over een aeonische straf of een aeonisch oordeel, maar als je denkt dat een aeon eindeloos is, verlies je het zicht op de redding van allen. Je kunt dan niet meer zien dat er aan de straf en het oordeel een einde komt. Kortom, dan kun je het evangelie niet eens meer zien.⟨/p>
⟨p>Daarom is het zo belangrijk dat je dat hele idee doorziet en toetst aan wat er werkelijk in de Schrift staat. Wat er in onze bijbelvertalingen terecht is gekomen, is gewoon fataal. Het zorgt ervoor dat je niet meer kunt zien dat God werkelijk de hele schepping door Zijn Zoon tot Zichzelf terug gaat brengen. Dat kun je nooit zien op het moment dat je denkt dat er een eindeloze eeuwigheid van straf is. Ziet u dat het zo belangrijk is om dit aan de kaak te stellen? Dit moet, want anders kun je niet tot de volle waarheid komen.⟨/p>
⟨p>Dit onderstreept bovendien wat ik zojuist zei: het is pure genade. Wanneer is onze redding geregeld? Dat is Gods voornemen. En wanneer was dit al in Gods voornemen een gegeven? Paulus zegt: in Christus Jezus, vóór aeonische tijden. Dus voordat de wereld er was, voordat de aeonen begonnen te lopen, was dat al geregeld. Wauw! Dat kan nooit meer stuk. Het staat helemaal los van mijn keuzes, mijn prestaties of mijn wanprestaties. Het is genade; dat is het evangelie. Het feit dat het ons gegeven is in Christus Jezus vóór de aeonen, betekent dat het volstrekt onafhankelijk is van elke menselijke bedoeling. Daarom is het evangelie werkelijk een Goed Bericht. Het is de mededeling van een voldongen feit. En dat geloof ik.⟨/p>
⟨p>De meeste mensen geloven het niet. Zelfs degenen van wie je zou verwachten dat ze het zouden vertellen, doen het vaak niet, terwijl dit de gezonde leer is. Dit is solide, het is Bijbels, het is gezondmakend en het vitaliseert. Het geeft namelijk een geweldig uitzicht. Maar op het moment dat je deze waarheid aan de kant zet, ontgaat het evangelie je.⟨/p>
⟨p>In Christus Jezus, vóór aeonische tijden. Wauw. En dan zegt Paulus in vers 10 dat het al een gegeven was, maar dat het 'nu geopenbaard wordt door de verschijning van onze Redder, Christus Jezus'. Hij is de Redder, en dat is ook wat de naam Jezus betekent: 'Jahweh redt'. Via Hem, en in Hem, is de redding gerealiseerd. Dat was al een gegeven voordat de tijden gingen lopen en voordat de aeonen begonnen. Nu is dat openbaar geworden door de verschijning van onze Redder, en daar horen wij over in het evangelie.⟨/p>
⟨p>Luister maar, want nu komen we bij het gedeelte waar ik naartoe wilde. Er staat: 'onze Redder, Christus Jezus'. Dat is een typische term van Paulus; deze term komt bij hem bijna honderd keer voor. Op één uitzondering na is het altijd Paulus die dit zo formuleert: niet 'Jezus Christus', maar 'Christus Jezus'. Is dat nou gewoon een variant in stijl? Nee, het heeft alles te maken met de wijze waarop Paulus Christus Jezus leerde kennen. Hij kende Jezus niet tijdens Zijn omwandeling op aarde. Voor zover hij Hem al gekend heeft, zegt hij later in de Korinthebrief: 'thans niet meer'.⟨/p>
⟨p>Paulus kwam in aanraking met Christus als de Opgestane. Toen hij vroeg: 'Wie bent U, Heer?', antwoordde Hij: 'Ik ben Jezus, die jij vervolgt.' Hij kende Hem dus eerst als de Christus, de Opgestane, en leerde vervolgens wie Hij was: Jezus. Dat is precies de omgekeerde volgorde van de twaalf discipelen. Zij waren opgetrokken met Jezus van Nazareth, die vervolgens in Zijn opstanding de Christus werd. Zij kenden Hem dus letterlijk historisch als Jezus Christus. Voor Paulus is het precies omgekeerd. Dat verklaart de wijze waarop hij dat zo formuleert. Het is niet zomaar een stilistische omkering; het is illustratief voor hoe hij Christus Jezus presenteert.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-14" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4008" title="Speel af vanaf 01:06:48">▶ 01:06:48⟨/button> ⟨span>Christus Jezus Onze Redder: Hij Brengt Leven en Onvergankelijkheid aan het Licht⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Onze Redder Christus Jezus, wie is dat? Hoe redt Hij dan wel? En waarom is Hij de Redder die de dood tenietdoet en leven en onvergankelijkheid aan het licht brengt door het evangelie? Hier moeten we even nader bij stilstaan.⟨/p>
⟨p>In de eerste plaats staat er: die de dood tenietdoet. Nu moet ik u opnieuw ergens op attenderen. In de gangbare vertalingen zie je weer hetzelfde fenomeen: dit is namelijk ook weer een aorist. Ik vertel u dat niet omdat ik u graag wat Griekse grammatica wil bijbrengen — we blijven tenslotte nuchtere Nederlanders — maar omdat het van belang is voor het verstaan van de tekst. Er staat hier weer een aorist, niet een voltooid tegenwoordige tijd. Er staat dus niet dat Hij de dood teniet 'heeft gedaan' of de dood van zijn kracht 'heeft beroofd'. Dat is weer zo'n voltooid tegenwoordige tijd. Nee, Hij doet de dood teniet, ongeacht wanneer.⟨/p>
⟨p>In dit geval is het zo klaar als een klontje. Want als je de vraag stelt: heeft Christus Jezus de dood reeds tenietgedaan? Ik hoor het vaak zeggen, maar het klopt niet. Dat was het onderwerp van de vorige keer: de dood is de laatste vijand die zal worden tenietgedaan, pas aan het einde van de aeonen. Ik had het net over de tijd voordat de aeonische tijden aanvingen, maar nu hebben we het over de voleinding van de aeonen. Christus zal heersen tot in de aeonen der aeonen, de toekomende aeonen; daarin zal Hij heersen. En hoe lang gaat die heerschappij dan door? Wel, totdat Hij de laatste vijand, dat is de dood, tenietgedaan heeft. En hoe doet Hij dat? Daar hadden we het al over: door alle mensen levend te maken.⟨/p>
⟨p>Hier zie je het: Christus Jezus is onze Redder en Hij doet de dood teniet. Heeft Hij dat al gedaan? Nee. Hij heeft de dood overwonnen, dat is waar, God zij dank! Hij is de garantie, Hij is de eersteling. Maar dat de dood tenietgedaan wordt, dat duurt nog wel even hoor. Want dat is ook nog voorbij het millennium en die laatste aeon. Daar hebben we de vorige keer in de wandelgangen nog even over gesproken, maar daar kun je je hart aan ophalen, om het zo te zeggen. Als u mij vraagt: is dat de langst durende aeon van allen? In die zin overtreft die zelfs de aeon der aeonen. Maar waar het mij om gaat, is dat Hij pas aan het einde daarvan de dood teniet zal doen. Het gaat er niet om wanneer dat precies gebeurt, maar dat Hij het doet. God neemt daar de tijd voor en Hij doet dat op Zijn wijze en Zijn tijd, maar het gaat erom: Hij doet het.⟨/p>
⟨p>Hij doet de dood teniet en brengt leven en onvergankelijkheid aan het licht. Feitelijk staat hier twee keer hetzelfde. Het woordje 'en' betekent hier niet 'plus', maar fungeert als een voegwoord in de betekenis van 'namelijk'. De 'God en Vader van onze Heer Jezus' is niet God plus de Vader, nee, het is de God, namelijk de Vader. Hij doet de dood teniet, namelijk door leven en onvergankelijkheid aan het licht te brengen. Ga maar na: op het moment dat allen onvergankelijk leven hebben ontvangen, dan is er geen dood meer. Dus die twee begrippen zijn gewoon identiek. Het is alleen een andere aanvliegroute om het te formuleren. Inhoudelijk zeg je hier exact hetzelfde: Hij doet de dood teniet, namelijk door leven en onvergankelijkheid aan het licht te brengen.⟨/p>
⟨p>En, zegt Paulus erbij: door het evangelie. Wat doet dat evangelie? Wel, het evangelie is het goede bericht; dat is wat het woord betekent. Het goede bericht dat de dood tenietgedaan wordt en dat God redt en roept naar Zijn eigen voornemen, zonder werken en in genade, en dat dit alles al vóór aeonische tijden is gegeven. Dat is wat Paulus zegt. Hij zegt: Christus Jezus is onze Redder. Hoezo dan? Wel, Hij doet de dood teniet. Wat is dat dan? Dat is door leven en onvergankelijkheid aan het licht te brengen. Hoe komen we dat te weten? Door dat bericht. Dit is het hele verhaal, dit is het goede bericht. Dit is de positieve manier van formuleren.⟨/p>
⟨p>Wat is dus géén evangelie? Dat is wanneer je ontkent dat de dood tenietgedaan wordt en dat er werkelijk leven en onvergankelijkheid aan het licht komt waarbij er geen dood meer is. De ontkenning van het feit dat de dood tenietgedaan wordt, is tevens een ontkenning van het evangelie. Is dat scherp? Ja. Is het waar? Ja. Dat bedoel ik. Daarom is het zo belangrijk om dit vast te houden, in weerwil van wat er overal gezegd wordt en wat al sinds eeuwen in documenten en geschriften is vastgelegd en in beton gebeiteld in dogma's. Dogma betekent letterlijk ook: wat in besluiten is vastgelegd. Op het moment dat je buiten die besluiten om gaat, ben je onorthodox. Ja, maar Paulus zegt: dit is de levengeving.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-15" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4404" title="Speel af vanaf 01:13:24">▶ 01:13:24⟨/button> ⟨span>Paulus Gesteld als Exclusieve Heraut, Apostel en Leraar Der Natiën⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En Paulus zegt erbij waartoe hij werd gesteld: als heraut, als apostel of als afgevaardigde. Een apostel is immers gewoon het Griekse woord voor een afgevaardigde. Hij werd rechtstreeks afgevaardigd door Christus Jezus, hoogstpersoonlijk. "Jij bent mijn ambassadeur, jij gaat namens mij spreken." Hij is de heraut, dat is het eerste wat hij zegt. Een heraut is iemand die rondgaat en het bekendmaakt; een bekendmaker. Hij is een afgevaardigde, dus hij is niet zomaar iemand. Nee, hij is rechtstreeks, hoogstpersoonlijk door Christus Jezus – om het even "Paulienisch" te zeggen – afgevaardigd. "Jij moet dat gaan doen." Waar? Onder de natiën.⟨/p>
⟨p>En niet alleen maar om het bekend te maken, maar ook om het te onderwijzen. Als heraut, als afgevaardigde en als leraar of onderwijzer van de natiën. Daarvoor moet je niet bij Jakobus, Petrus of Johannes zijn; die hebben een geweldige bediening, maar die is speciaal voor de besnijdenis. Maar Paulus is déze apostel. En ja, als u wilt weten hoe het zit, of in het algemeen wilt weten hoe u de Bijbel moet lezen, dan moet u bij de leraar wezen. En God heeft hem aangewezen: dat is de leraar der natiën. De leermeester der natiën, of de leermeester der heidenen, zoals er in sommige vertalingen staat. Bij hem moet u wezen. Wilt u naar de leraar gaan, dan moet u bij Paulus zijn, anders begrijpt u van de Bijbel geen snars.⟨/p>
⟨p>En als u bij de natiën behoort... trouwens, in onze huidige tijd maakt God überhaupt dat verschil niet tussen Israël en de natiën – straks weer wel – maar hij is het. Hij, de gevangene, werd gesteld, neergezet, "gelukkig geplaatst", om heraut, apostel en leraar te zijn. Van wie? Van de natiën. Dat is de bediening van Paulus en het is ook zijn boodschap. Dit is in feite een soort mission statement, om het even modern te zeggen. Wat doe ik nou? Wat vertel ik?⟨/p>
⟨p>Nou, het Evangelie heeft hij verteld. Het is allemaal al gegeven vóór aionische tijden, Gods voornemen buiten de mens om, en de dood wordt tenietgedaan. Waartoe ik gesteld werd als heraut of leraar van de natiën. Hij zegt trouwens in 1 Timotheüs 2, in het zevende vers – als ik het goed zeg – in dezelfde volgorde ook deze dingen. Laten we eventjes naar 1 Timotheüs 2 gaan; ik vind het namelijk te frappant om dit verband in dit opzicht achterwege te laten.⟨/p>
⟨p>Daar zegt hij: "Want God, onze Redder..." God onze Redder, namelijk door Christus Jezus, die wil dat alle mensen gered worden. "Ja, maar als er mensen niet willen, dan gebeurt het niet hoor", zeggen mensen dan. Nou, vergeet het maar. God, onze Redder, wil dat alle mensen gered worden en tot besef van waarheid komen. Welke waarheid? Nou, dat Hij wil dat alle mensen gered worden. Want, zegt Paulus, er is één God. Geen drie-eenheid, dus één God. En één middelaar van God en mensen: de mens Christus Jezus, die zichzelf geeft tot een losprijs voor allen.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-16" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4630" title="Speel af vanaf 01:17:10">▶ 01:17:10⟨/button> ⟨span>De Losprijs Is voor Allen Betaald: Gods Wil als Vaststaand Mededelend Feit⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>God wil dat alle mensen gered worden en daartoe heeft Hij Christus Jezus gegeven als een middelaar van God en mensen om de losprijs te betalen. De prijs om allen te verlossen; die prijs is voor jou betaald. Kijk, de vraag is dus niet: heeft Christus Jezus ook voor jou gestorven en als jij "ja" zegt, dan is Hij ook voor jou gestraft? Nee! Hij hééft de prijs voor jou betaald. Dus ook dat is een mededeling. Voel je dat? Dat weet ik niet. Nou, voel maar niets. Dat is gewoon een gegeven. Ik word heel erg blij op het moment dat ik dat geloof, maar daar hangt het niet vanaf. Want ik kan tegen al die miljarden mensen zeggen: er is namelijk geen uitzondering. Hij heeft de losprijs voor allen betaald. Ik kan zeggen: jij bent gekocht en betaald. God houdt van jou. Hoeveel? Nou, kijk maar naar het kruis van Golgotha; zoveel houdt God van jou en dat laat Hij nooit veranderen. Het zijn de werken van Zijn handen. Zoveel houdt God van de mensheid, en daarom gaat Hij alles redden en levend maken en rechtvaardigen.⟨/p>
⟨p>Ieder in zijn eigen rangorde. En er zijn er die dat vandaag al mogen geloven. En hoe komt dat? Is dat een keuze? Nee, dat komt omdat God het Woord bij jou gebracht heeft en Hij jouw ogen daarvoor geopend heeft. Ja, maar dan heb ik helemaal niks te verdienen, dan heb ik helemaal niks om... is er dan helemaal niks voor mij bij? Precies! Dat bedoel ik. Hij opent ogen, Hij opent oren, Hij opent harten en alle eer is aan Hem. Dan ben je een eersteling. Dat is trouwens ook heel eenzaam, daar hadden we het in de pauze ook nog over, want de rest... maar de rest komt wel! Dat is ook vreugdevol, dat is ook heel vreugderijk, want een eersteling betekent namelijk: de eerste krijgt in de Bijbel altijd de hoogste bestemming. Dus ja, het is een groot voorrecht. Ga er dus niet zielig over zitten doen, zo bedoel ik het eigenlijk te zeggen. Ook al is het inderdaad een miskenning, wij weten dat wat wij nu geloven en belijden — wie Jezus Christus is, tot eer van God de Vader — dat daarvoor eens alle knieën gaan buigen en elke tong dat gaat belijden. Even geduld, het gaat gebeuren. Wie staat er garant voor? God Zelf.⟨/p>
⟨p>De prijs is betaald. Hij Die Zichzelf gegeven heeft tot een losprijs voor allen; het getuigenis bij gelegenheden. Dat wordt verteld op de tijdstippen die Hij bepaalt en die Hij geeft. En dan zegt hij er weer bij — en daar ging het me nu even om: "waarin ik werd gesteld". Wie ben ik? Nou, heraut en afgevaardigde. Heb je weer exact dezelfde volgorde als wat ik zojuist las in 2 Timotheüs 1 vers 11. Heraut. Hier ook weer hetzelfde. Ziet u? In feite is de formulering anders, maar de waarheid die uitgedrukt wordt, is exact dezelfde. Eén God, één middelaar, de prijs betaald voor allen. God wil dat alle mensen gered worden. Dat is het Evangelie. God wil dat we komen tot besef van die waarheid. En Paulus zegt: "Ik ben daarin gesteld. Ik ben heraut. Dit maak ik bekend. Hiertoe ben ik afgevaardigd." En om dat nog even extra te benadrukken zegt hij: "Waarheid spreek ik, ik lieg niet." Dit is het. Doe hier niks van af. Zo zwart-wit is het, het staat er zwart-op-wit. Hij zegt: "Ik ben een leraar van de natiën." Hier: heraut, afgevaardigde, leraar. Van wie? Van de natiën. Hoe? Wel, in geloof en waarheid. Paulus heeft de dingen ook onder bewijs gesteld. De bonnetjes zijn erbij geleverd. Zo staat het geschreven. Hiertoe ben ik geroepen om dit bekend te maken en te onderwijzen. En Paulus zegt tegen Timotheüs: "Blijf hierbij." Ja, nou dat is eigenlijk ook waar ik op uit wilde komen.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-17" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4891" title="Speel af vanaf 01:21:31">▶ 01:21:31⟨/button> ⟨span>Ik Weet in Wie Ik Geloofde: Standvastig het Gepande Woord Bewaren⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Nou, dat wil ik als laatste vers dan nog graag voorlezen: vers 12. Om die reden... ik ben nu weer terug bij 2 Timotheüs 1. Om die reden lijd ik ook deze dingen. Maar man, man, man, wat ben je te feliciteren als je die reden kent! We gaven er al eerder even aandacht aan dat de ontvangst vaak zo minimaal is en dat miskenning je deel is. Paulus zegt: dat is ook zo. Maar hij zegt: om die reden lijd ik deze dingen. Is het solide? Absoluut. Is het geweldig? Nog veel meer dan je ooit kunt beseffen. Ja, maar wees hierop bedacht. Hij zegt: schaam je daarvoor niet. Oké, miskenning, maar integendeel: dan ben je trots om daarvoor uit te komen. Want, zegt Paulus, ik weet in Wie ik geloofd heb. In Hem.⟨/p>
⟨p>Het gaat verder naar deze woorden, maar ik wil het eigenlijk hierbij laten. Want hij zegt: Hij heeft mij een pand toevertrouwd en Hij zorgt er ook voor, Hij bewaart dat pand voor mij tot die dag. Dus ook dat is allemaal in Zijn hand. En Hij geeft je ook de... ja, in dit geval geeft Paulus dat als persoonlijk getuigenis: Hij zorgt ervoor dat dat bewaard wordt. En hij zegt tegen Timotheüs: sta in dit woord. Zijn eigen dagen zijn geteld; hij zou bijna het aardse toneel verlaten. Maar hij geeft het stokje over aan Timotheüs: ga mee. Maar jij, tegenover de hele massa die hier gewoon afstand van neemt... De christenheid incluis. Of ik moet eigenlijk zeggen: de christenheid die hier afstand van heeft genomen. Dat is eigenlijk het meest tragische.⟨/p>
⟨p>Ik bedoel, dat de wereld er zo over denkt en zegt van... Maar het is toch juist het grootste getuigenis dat je kunt bedenken? Zo adembenemend en zo solide. Dat zou juist het volk moeten vertellen, dat zou van de kansels verteld moeten worden. Dat is het! En als je het vertelt en men herkent het niet, dan "spoor je niet", ben je "onorthodox" of moet je "buitengesloten worden" — welke kwalificaties je daar nog meer aan zou kunnen toekennen. Maar Paulus zegt: ik weet in Wie ik geloofd heb. Ja, dat vind ik een geweldig voorrecht. Dat was voor Paulus, toen hij dit zo optekende, waar. En nu, anno 2023, nemen we er kennis van. We lezen dit. Dit is het. Hier blijven we op staan.⟨/p>
⟨p>Lieve mensen, het was mij een groot genoegen om dit seizoen deze dingen met jullie te delen. Dat is ook echt studie. Ik bedoel, dit was afrondend, maar we zijn ook echt naar allerlei details gegaan. We hebben ons vragen gesteld, kritische vragen en tegenwerpingen hebben we besproken. En ik zeg er maar weer bij: dat wat ik vertel is per definitie feilbaar. Daarom zeg ik het ook tegen jullie: toets het, check het. Klopt het? Staat het inderdaad in de Schrift? Want het enige wat interessant is: staat het ook in de Schrift? En als je dat dan terugvindt, erken het dan. En ik moet er nog even bij zeggen, misschien ten overvloede: als je het mag erkennen, dan is er geen prestatie meer van jou bij. Dan is dat wat Hij heeft gedaan; Hij heeft jouw hart daarvoor niet bereid gevonden, maar bereid gemaakt. Zullen we het dan weer daarbij laten voor vanavond en voor dit seizoen eigenlijk, ja?⟨/p>