⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Inleiding en Reacties op Eerdere Studies⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Het was de bedoeling, vrienden, dat we ons vanavond zouden gaan bezighouden met de onderwereld. Maar dat subthema heb ik toch maar even geparkeerd naar het volgende jaar, januari 2023. Want wat mij gebleken is – en ik had het eigenlijk kunnen weten, maar ik heb het me toch onvoldoende gerealiseerd – is dat er naar aanleiding van wat ik met name de vorige keer heb verteld, nogal wat vragen binnengekomen zijn. Vragen, opmerkingen, aanmerkingen, kritiek. Boeiend genoeg, en dat is waar ik trouwens altijd toe uitnodig: denk zelf na. Of zoals ik meestal zeg: denk zelf, niet mij nadenken. Gewoon zelf denken bij het licht van de Schrift en laat je niks op de mouw spelden, door wie dan ook. Dat geldt dus ook voor mijzelf; dat is de disclaimer die ik heel vaak lever en dat doe ik ook nu weer, juist wanneer het onderwerpen betreft die op voorhand al discutabel zijn, of waar zoveel verschil van inzicht over is. Wie ben ik dan om daar wat over te zeggen? Uiteindelijk hebben we het te doen met de Schrift, het Woord – dat probeerde ik in mijn dankgebed ook al naar voren te brengen – en dat is maar gelukkig ook.⟨/p>
⟨p>Goed, de vorige keer. De eerste keer heb ik het met name gehad over de aarde en wat de Bijbel daaronder verstaat: het land. Ik ga dat nu niet nog eens samenvatten. De tweede keer heb ik gesproken over de dagen in Genesis 1. Ik heb daar een korte blauwdruk van gegeven, maar ook de aard van die dagen besproken: dat het niet zozeer de dagen van de schepping zijn, als wel de dagen waarin de schepping geopenbaard werd.⟨/p>
⟨p>En dan de vorige keer, toen ging het over het uitspansel dat God creëerde, waarvan gesproken wordt op de tweede dag in Genesis 1 vers 6 tot 8, als ik me niet vergis. De merkwaardigheid is dat dit uitspansel geplaatst wordt in het midden van de wateren. Als er één ding is wat altijd over het hoofd gezien wordt, of weggemoffeld, of in mijn beleving wegverklaard, dan is het juist dat gegeven wel. Ik wil graag naar aanleiding van de laatste bijbelstudie wat vragen en opmerkingen voor het voetlicht brengen en daar eens nader op ingaan. Laat ik eerst nog...⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="188" title="Speel af vanaf 03:08">▶ 03:08⟨/button> ⟨span>Recapitulatie van het Hemelcentrisch Wereldbeeld⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Laten we beginnen bij het begin, of in elk geval bij dat wat ik de vorige keer naar voren heb gebracht. Ik heb dat voor het gemak het hemelcentrisch wereldbeeld genoemd; ik vind het in ieder geval een mooie term. Hemelcentrisch wil gewoon zeggen dat de hemel in het centrum staat. Ik geef toe dat de term niet in een concordantie staat, maar het is een woord dat direct ontleend is aan Genesis 1, waarin we lezen dat God het uitspansel in het midden plaatst. Als we het hebben over een wereldbeeld dat hemelcentrisch is, dan bedoel ik daarmee dat die hemelen of het uitspansel — God noemde het uitspansel immers hemel, dus die beide begrippen zijn onderling uitwisselbaar — in het midden staan, wat dat dan ook precies mag betekenen. Dat is het idee.⟨/p>
⟨p>Dit is gebaseerd op de lezing van Genesis 1, de eerste tien verzen, want daarin komt dat uitspansel via verschillende routes ter sprake. Ook op de vierde dag wordt er melding gemaakt van de lichten: het grote licht, het kleinere licht en de sterren, die dan in het uitspansel worden geplaatst. Dat hemelcentrisch wereldbeeld waar we het over gehad hebben, is dus gebaseerd op de eerste bladzijde van de Bijbel. Je moet er altijd aan denken dat de ruimtevaarders — waarover straks meer — ooit in de ruimte inderdaad Genesis 1 hebben gelezen. Daar zijn zelfs nog geluidsopnames van; ik heb ze zelf gehoord. Daar gaan we het straks nog over hebben.⟨/p>
⟨p>Wat lees je in Genesis 1? De wereld was bedekt met de wateren en de Geest Gods zweefde over de wateren. Vervolgens creëerde God te midden van de wateren het uitspansel. Het idee daarbij is dat er iets uitgespannen wordt. Het wordt gelokaliseerd in het midden van de wateren, zodat je zowel boven als onder wateren hebt. Die voorzetsels zijn van groot belang om de lokalisatie te beseffen. Vervolgens worden in dat uitspansel de hemellichamen — de zon, de maan en de sterren — geplaatst. Dan krijg je, ongeacht of dit nu rond is — het hemelrond, daar lijkt mij weinig twijfel over, maar voor mijn part maak je het vierkant of driehoekig — het beeld dat in het midden, te midden van de wateren, de hemellichamen worden geplaatst. Dat betekent — en dat is de basis van wat ik de vorige keer naar voren heb gebracht — dat het hemelruim wordt omsloten door de wateren.⟨/p>
⟨p>Meestal worden die wateren boven het uitspansel benoemd als zijnde de wolken of eventueel een watermantel in de bovenlaag van de atmosfeer. Ik kan dat echter niet goed rekenen. Later zijn er nog heel wat discussies geweest op Facebook, onder andere op het Ebenezerplein. Ik vond het erg boeiend en heb daar de degens gekruist met Thijs Amersfoort, die daar het een en ander tegenin bracht, wat natuurlijk zijn goed recht is en waar ik alleen maar blij om ben. Hij verdedigde het standpunt dat die wateren boven het uitspansel eigenlijk niets anders zijn dan de wolken of de wateren in de atmosfeer. Iedereen heeft een mening, maar volgens mij kan dat eenvoudigweg niet, omdat er sprake is van de zon, de maan en de sterren die ín het uitspansel geplaatst worden, terwijl de wateren zich bóven het uitspansel bevinden. Het zijn dus niet de wateren in het midden van het uitspansel; nee, het is het uitspansel in het midden van de wateren. Dan krijg je echt een heel ander idee. Je kunt dat wegverklaren omdat je het niet snapt of omdat het wereldbeeld je niet aanstaat, maar zo wordt het mijns inziens inderdaad naar voren gebracht. Om op die voorzetsels terug te komen: in Genesis 1 vers 6 tot 8 wordt gesproken over het uitspansel dat in het midden van de wateren is, en later lees je wat God in dat uitspansel zelf plaatst.⟨/p>
⟨p>Dat is dus gebaseerd op de lezing van wat we vinden over de creatie van het uitspansel en de verhouding tot de wateren die eromheen staan. Zo kom je bij dat hemelcentrische wereldbeeld. Dat sluit typologisch aan — wat niet direct een bewijs is, maar wel een bevestiging die de schoonheid van dit wereldbeeld weergeeft — bij het Bijbelse concept waarin God zijn uitgespannen tent centraal stelt. Die beeldspraak is geweldig, want we weten dat God een type heeft gemaakt van de hemelen: de tabernakel. In de Hebreeënbrief wordt uitgelegd dat die tent een uitbeelding is van de hemelen. Er wordt uitgelegd dat Jezus in het binnenste heiligdom is ingegaan, niet in een heiligdom met handen gemaakt, maar in de hemel zelf. Dat is die tent die God had uitgespannen. Van dat uitspansel, die uitgespannen tent, wordt heel uitdrukkelijk gezegd dat deze geplaatst wordt in het midden. We zullen er straks op terugkomen dat God de hemelen maakte en uitspande als een tent. Die beeldspraak zet onze gedachten in een bepaalde richting.⟨/p>
⟨p>Net zoals die tabernakel, die de hemelen uitbeeldt, geplaatst werd in het midden van het volk, zo plaatste God in de aanvang de hemelen — het uitspansel — in het midden van de schepping. De wereld was bedekt met water en Hij spande die ruimte uit; Hij trok die ruimte uit. In feite is dat wat je met een tent ook doet. Ik heb daar niet zoveel verstand van en daar wil ik het graag bij laten — ik ben geen kampeerder, eufemistisch gezegd — maar wat gebeurt er als je een tent uitspant? Hij ligt daar op de vloer en op een gegeven moment wordt hij uitgespannen, waardoor je ineens ruimte creëert. Dat is wat het uitspannen van die tent uitbeeldt. Daarmee is gezegd dat die hemelen centraal staan. In die hemelen staat God centraal, in het binnenste heiligdom. In feite is het zo dat als je omhooggaat, je naar binnen gaat, naar het centrum. Ik hoop dat dat duidelijk is geworden, want meer nog dan een hemelcentrisch wereldbeeld, krijg je daarmee een theocentrisch wereldbeeld waarbij God centraal staat in Zijn schepping. Letterlijk en fysiek.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="771" title="Speel af vanaf 12:51">▶ 12:51⟨/button> ⟨span>Alles in de Schepping Vormt Zich Vanuit het Centrum⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>In de schepping zie je dat principe eigenlijk altijd uitgebeeld: dat alles zich vanuit het middelpunt vormt. Zelfs in de seculiere kosmologie – de gangbare kosmologie – gaat men uit van een oerknal, ooit in het verleden, en vervolgens een explosie vanuit die knal. Dan krijg je ook een uitbreiding, een uitdijend heelal. Dat is logisch; wat er bij een explosie gebeurt, spreekt ook voor een uitdijend heelal. Dat is in feite wat wij hier ook doen; dat wil zeggen dat de ruimte wordt uitgespannen en uitdijt. Maar wel op een heel andere wijze: niet vanuit een oerknal, maar vanuit God, die het centrum is.⟨/p>
⟨p>Dat zie je inderdaad overal; ik gaf al een paar voorbeelden. Maar realiseert u zich hoe prachtig dat hele concept is van God die inderdaad centraal staat en hoe alles vanuit het centrum zich ontwikkelt of, zo u wilt, hoe alles wijst naar het centrum. Je ziet hier een schelp. Of wat dacht je van een ei? Ja, die hoort erbij, die moest er ook bij, hè. Of een eicel, of in dit geval is het kikkendril; het is allemaal vanuit het centrum. Of wanneer u een sinaasappel of een kiwi opent: alles komt vanuit en wijst naar het centrum.⟨/p>
⟨p>Nu gaan we naar de kleinste onderdelen van de kosmos. Een atoom – daar zie je datzelfde verhaal van een kern en dat wat eromheen draait. Of je nu naar een heel groot niveau gaat of naar het heel kleine (maar daar hebben we het misschien nog over): wat je hier ziet is een foto, gemaakt met een telescoop, van een melkwegstelsel. Of neem jaarringen: je kapt een boom om en alles vormt zich om het centrum.⟨/p>
⟨p>Deze vind ik ook erg mooi: het oog. Alles komt binnen in de pupil. Hoe was het ook alweer? Vorige keer werd dat nog opgemerkt bij het oog. Komt het binnen? In? Ja. En dan komt het binnen en ik zie u nu zitten. Ja, ik zie u altijd zitten – u ziet mij niet zitten natuurlijk. Maar eigenlijk ziet u mij in uw oog omgekeerd, en het zijn vervolgens onze hersenen die dat dan weer corrigeren. Dat is wat er gebeurt met zo’n lens: het beeld wordt omgekeerd. Maar ook daar zien we weer een prachtig beeld. Allemaal beelden; de hele schepping is er vol van, met het idee dat het allemaal draait om en gaat over het centrum. Van daaruit worden de dingen gevormd.⟨/p>
⟨p>Nou, dat is dus ook de Bijbelse gedachte. Oké, maar ik zei al: ik kreeg een heel aantal vragen naar aanleiding van dat wat we de vorige keer al hebben overwogen. Toen heb ik al een aantal dingen even aangestipt, maar goed: waarom zien wij eigenlijk...⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1013" title="Speel af vanaf 16:53">▶ 16:53⟨/button> ⟨span>Waarom Wij de Aarde Niet als Hol Ervaren⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Waarom zien we de wereld dan niet zoals ik dat zojuist beschreef? Met de wereld als een globe, waarbij wij ons aan de binnenkant bevinden. Ik weet het, ik heb het de vorige keer misschien ook al even aangegeven, maar ik heb zelf echt wel de nodige aarzelingen gehad voordat ik dit onderwerp ter sprake bracht. Het lijkt immers zo bizar: dat we ons in de globe bevinden, dat we aan de binnenkant zijn en dat we naar binnen wijzen wanneer we naar boven wijzen. Dat is toch te gek voor woorden? De vraag is dus: hoe komt het dan dat we de wereld niet op die manier waarnemen?⟨/p>
⟨p>Eerst even een paar zaken over de wijze waarop we de wereld zien. Naïef gezien zien wij de wereld namelijk ook niet als een bol. En met 'naïef' bedoel ik niet dom, maar gewoon puur vanuit onze eigen observatie, zonder verdere kennis van zaken. Als aardbewoners ervaren we de wereld eigenlijk als relatief plat, of – en die vind ik ook wel mooi – als een holle schaal. Staat u er wel eens bij stil dat we de gezichtseinder, de horizon dus, altijd op ooghoogte zien? Dat geeft een bijzonder effect. Als ik hier kijk, kijk ik tegen de muur aan, maar als ik genoeg zicht heb, bijvoorbeeld op het strand van Katwijk, dan zie ik de gezichtseinder op ooghoogte. Maar op het moment dat ik op een berg sta of in de duinen ben, dan klimt die gezichtseinder mee omhoog. Daardoor krijg je eigenlijk een soort kom-idee.⟨/p>
⟨p>Dus als het er echt op aankomt, ervaren we de wereld weliswaar als plat, maar feitelijk hebben we dat idee van een holle schaal. Dat idee heb je helemaal sterk wanneer je in een vliegtuig zit en je je kilometers hoog in de lucht bevindt. Dan zie je de horizon nog steeds gewoon op ooghoogte en kijk je naar beneden alsof je in een soort kom zit. In ieder geval zie je dit effect altijd, ongeacht op welke hoogte je je als aardbewoner bevindt. Dat is één ding: plat, bol of hol is dus ook een kwestie van perceptie.⟨/p>
⟨p>In het hemelcentrisch wereldbeeld gaat het licht – en daar hebben we al wat over gezegd – uiteraard niet langs een rechte weg. Als dat namelijk wel het geval zou zijn, dan zou het binnen die hele holte overal licht zijn. De zon zou zijn licht schijnen en de volledige holte zou verlicht zijn, maar zo werkt het niet. Waar we het over gehad hebben, is het hele wereldbeeld waarbij alles wat we denken dat zich buiten de globe bevindt, in werkelijkheid binnenstebuiten is gekeerd. De meest opvallende consequentie hiervan is dat het licht zich niet op een rechte manier beweegt, maar veel meer via een elektromagnetisch veld, waarbij je dezelfde krommingen krijgt als in een kerstbal. De zon schijnt en het licht buigt op zo'n manier dat de helft van de wereld donker blijft. Omdat het licht geen rechte weg gaat, ontstaan er allerlei optische effecten die vergelijkbaar zijn met een fisheye-lens, waarbij alles kromt. Wat recht is, lijkt hier eigenlijk krom.⟨/p>
⟨p>Dat is ook interessant in verband met het zogenaamde hull-down-effect. Dat is de perceptie dat iets, bijvoorbeeld een schip, verdwijnt achter de horizon. Als je een verrekijker pakt, zie je het schip op een gegeven moment echt zakken. Voor dat verschijnsel zijn twee verklaringen mogelijk. Of het komt door de bolle kromming van de aarde, zoals ons altijd verteld is, of het komt door de holle kromming van het licht. Kijkt u maar: aan de ene kant heb je het bekende beeld waarbij het schip wegtrekt en je op een gegeven moment alleen nog het topje ziet wanneer de afstand groot genoeg is. Maar het kan natuurlijk ook andersom: als het licht geen rechte weg gaat, krijg je dit effect waarbij niet het aardoppervlak bol loopt, maar het licht krom loopt. Overigens loopt het aardoppervlak in dit model ook hol, maar het licht kromt nog sterker. Ik kom daar later nog op terug, in verband met dat licht dat zich kromt.⟨/p>
⟨p>Maar nu eerst nog even dit, want het is een kwestie waar ik tot dusver nog nauwelijks aandacht aan heb gegeven, hoewel de serie 'Leert de Bijbel een platte aarde?' heet. Ik heb al een paar keer wat gezegd over de einden der aarde. Dat betekent niet dat je op een gegeven moment van een schijf afvalt. De aarde is het land, het droge waarop je loopt, en de einden der aarde betekenen de plek waar de zee begint. Maar wat u nu van mij te horen krijgt, is dat het uitspansel zich in het midden van de wateren bevindt en dat die hemel dus aan de binnenkant is.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1462" title="Speel af vanaf 24:22">▶ 24:22⟨/button> ⟨span>De Platte Aarde: Overeenkomsten en Knelpunten⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Hoe verhoudt zich dat nou tot die platte aarde? Want ik ken nogal wat mensen die menen dat we ons op een platte aarde bevinden. Daar heb ik het weleens mee aan de stok gekregen; ik krijg eigenlijk met iedereen ruzie over deze dingen. Er zijn mensen die zeggen dat we aan de buitenkant van de globe rondlopen – 'normale mensen', zal ik maar zeggen. Laten we ze voor nu even 'bollanders' noemen. Ik ben zelf een Hollander, en daarnaast heb je ook 'Plattlanders'. Maar wat is het nou? Ik moet u verklappen dat dit ook de aanleiding was waarom ik deze serie sowieso heb aangesneden. We moeten daar eens een keertje wat uitgebreider aandacht aan geven, omdat er de laatste tijd best wel veel te doen is over dat idee van de platte aarde. Ik heb daar sympathie voor. Waarom? Wel, omdat men daarvoor Bijbelse argumenten geeft, en dat staat mij altijd enorm aan. Maar dit model, waarbij het uitspansel in het midden van de wateren van die globe zich bevindt, is een heel ander idee.⟨/p>
⟨p>Waarin verschilt het dan van elkaar? Nou ja, dat is nogal duidelijk. In het ene geval is het aardoppervlak plat en in het andere geval is het holgekromd. Maar laat ik positief beginnen met de belangrijkste overeenkomst tussen beide wereldbeelden. Over de platte aarde denken een hoop mensen die nu luisteren waarschijnlijk: ze zijn allebei gek; of je nou Hollander bent of Plattlander, het spoort niet. Oké, prima, daar maken we geen ruzie over. Ik breng deze dingen alleen naar voren omdat ik denk dat het inderdaad zo is als ik u verteld heb, en ik heb u ook verteld waarom ik dat zo zie. De belangrijkste overeenkomst tussen beide modellen – ik bedoel het platte en het holle – is dat beide uitgaan van God als de Allerhoogste. Letterlijk en fysiek zelfs. In het platte-aarde-idee, waarbij je een platte schijf hebt met een hemelkoepel daarboven, staat God daar letterlijk boven. Maar dat heb je in dat concave, holle wereldbeeld net zo goed. Waar je ook omhoog wijst op aarde, je wijst altijd naar het centrum, of naar de Allerhoogste zo u wilt. In dit geval ga je omhoog, en omhoog is hetzelfde als naar binnen; dan kom je bij God uit. Dit is dus letterlijk ook een theocentrisch wereldbeeld. In beide gevallen is God het ankerpunt, ook heel fysiek.⟨/p>
⟨p>U moet zich goed realiseren hoe dat een aantal eeuwen geleden is geweest in termen van wereldbeeld. Destijds had men een geocentrisch wereldbeeld; de aarde stond in het middelpunt en men had houvast aan het hemelruim. Toen kreeg je de zogenaamde Copernicaanse omwenteling, waarbij de aarde ineens een onbetekenende planeet werd die om de zon draaide. Dat was zo'n enorme verschuiving in het denken, maar ook in de hele beleving van hoe de wereld in elkaar steekt. Men noemt vaak Darwin als het punt waarop het hele denken eigenlijk van God is losgeraakt, omdat men ervan uitgaat dat er geen Schepper meer is en dat we afstammen van de apen. Maar het is eigenlijk al veel eerder begonnen, namelijk op het moment dat God niet meer de Allerhoogste is en men het ankerpunt aan de hemel kwijt is geraakt. Ik heb een prachtig boek in de kast staan van Walter van der Kamp, getiteld ⟨em>Hou vast aan het hemelruim⟨/em>. Dat is een prachtige titel. Het idee daarbij is dat er een vastheid is, een oriëntatie, een vast punt. Je moet er vanuit gaan dat die aarde vaststaat; dan heb je grond onder de voeten. Dat is een wereldbeeld waarbij God inderdaad het ankerpunt is, de hemel vastheid biedt en ook de aarde vastheid geeft.⟨/p>
⟨p>De moderne kosmologie gaat er daarentegen vanuit dat de aarde slechts een stofje is en het resultaat van een enorme explosie. Dat is een totaal ander concept. God is daar weg en heeft er totaal geen plaats, laat staan de centrale plaats. En dat is precies het punt: even los van plat of hol, in beide gevallen is het werkelijk zo dat God het beginpunt en het uitgangspunt is. Dat is een belangrijke overeenkomst tussen die beide modellen. Voordat we de verschillen gaan uitvergroten, wilde ik dat toch even gezegd hebben.⟨/p>
⟨p>Het belangrijkste verschil – en dan ga ik toch weer een paar onaardige dingen zeggen – is dat het platte-aarde-idee ontkent dat de wereld een globe is. Het idee van een globe is dat wanneer we hier vertrekken en voortdurend rechtdoor gaan, we uiteindelijk hier weer uitkomen. Volgens mij is dat heel goed te verifiëren. Nu zegt u: lopen we dan eens helemaal in de rondte? Dat is 40.000 kilometer, maar je kunt de ronde natuurlijk ook kleiner nemen. In het idee van een platte aarde is de aarde echter een schijf. Ik ken dit wereldbeeld al heel lang en ik heb daar het bezwaar dat dit helemaal niet kan, want hun landkaart deugt als u het mij vraagt voor geen kilometer. Weet u waarom? Het zuidelijk halfrond maakt men veel groter dan het noordelijk halfrond.⟨/p>
⟨p>Ik zal u een plaatje geven, al is het een beetje donker zo te zien. Er zijn wel meer van die plaatjes waarbij men probeert een boloppervlak vlak te maken, maar dan krijg je dit idee. Kijk, dit is de Noordpool bij de platte aarde. Wie van u kent het idee van de platte aarde? Dat zijn er niet eens zo heel veel. Het is trouwens ook de voorstelling op het embleem van de Verenigde Naties. In dat model is de Noordpool het centrum van die ronde schijf en is de Zuidpool in feite de rand van die schijf. Maar dat betekent dus dat het zuidelijk halfrond vele malen groter is dan het noordelijk halfrond. Ik heb het uitgetekend: Australië is op zijn breedst 4000 kilometer. Maar op een landkaart van een platte aarde is dat dezelfde afstand als tussen Californië en Groot-Brittannië, wat ruim 8000 kilometer is. Zo moet ik het eigenlijk zeggen: die afstand is ruim 8000 kilometer, maar op de landkaart van een platte aarde is het dezelfde afstand als die 4000 kilometer. Dat kan dus niet. Zulke dingen zijn gewoon na te meten. Ik heb daar allerlei websites over opgezocht en dat wordt niet verklaard. Niemand geeft trouwens van die platte aarde een goede voorstelling van wat nou precies de afmetingen zijn, want het zuidelijk halfrond is veel te groot.⟨/p>
⟨p>Er komt trouwens nog iets bij. Op een platte aarde, als de hemelkoepel zich daarboven bevindt en al die hemellichamen daar omheen draaien, dan zou men overal de Poolster in het midden moeten zien waar alles omheen draait. Is dat zo? Op het noordelijk halfrond zie je dat wel. Als je kijkt naar het noorden, naar de Poolster, dan blijft die de hele nacht op die plek staan en de hele sterrenhemel beweegt zich daar gedurende de nacht omheen. Maar op het zuidelijk halfrond zie je dit dus niet.⟨/p>
⟨p>Dan heb je geen Poolster. En trouwens, dan heb je ook heel andere sterrenbeelden. Dan heb je het Zuiderkruis; dat is niet helemaal hetzelfde als bij ons de Poolster, maar het scheelt niet veel. Maar hier zien wij het Zuiderkruis niet.⟨/p>
⟨p>Dus ik noem deze argumenten, of deze twee punten die in dat hele idee van een platte aarde niet kunnen. Ik weet wel, dat zeggen ze ook van die holle aarde, maar goed, daar hadden we zojuist al een paar dingen over.⟨/p>
⟨p>Dan wil ik nog een derde punt noemen. In tegenstelling tot het hemelcentrisch model waar ik het over had, hoeft daarin niets van de ruimtevaart ontkend te worden. Terwijl iemand die in een platte aarde gelooft, per definitie ook niet gelooft in het idee van de ruimtevaart. Alles moet in scène gezet zijn, alles is in feite een complot, ongeacht of het de maanlanding is of die Earthrise-afbeeldingen.⟨/p>
⟨p>Dat geldt trouwens ook voor luchtvaart dwars over de Zuidpool. Dat bestaat wel degelijk, maar in het idee van de platte aarde kan dat helemaal niet. Want de Zuidpool zou op de rand zijn en daar kun je niet overheen. Nu ga ik geen discussie aan over de vraag of ze op de maan geland zijn, ja of nee, maar er is wel een verschil. In het hele idee van de platte aarde kan dat überhaupt niet. Dan kan er geen maanlanding plaatsgevonden hebben. Trouwens, dan zijn ook al die afbeeldingen niet correct.⟨/p>
⟨p>Terwijl ik u de vorige keer heb verteld dat in dat hemelcentrisch model — of in ieder geval waarbij de hemel in het middelpunt staat, de hemelen te midden van de wateren — je exact dezelfde observaties krijgt als die wij hier op aarde meemaken. Ik heb de vorige keer ook een aantal citaten gegeven van mensen die inderdaad bevestigen dat het geen verschil maakt of je nu aan de buitenkant van de bol staat of aan de binnenkant; in beide gevallen doe je dezelfde observaties.⟨/p>
⟨p>Ja, nu zit ik me alleen nog even af te vragen: hoe laat is het nu? Acht voor? Oh, sorry. Laten we dit technische gedeelte afronden. Want ik realiseer me dat die laatste vraag, en de vraag daarvoor en die daaraan voorafging trouwens ook, natuurlijk niet strikt Bijbelse vragen zijn. Maar goed, je komt daar wel op op het moment dat je over deze dingen doordenkt.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2348" title="Speel af vanaf 39:08">▶ 39:08⟨/button> ⟨span>Astronomische Afstanden en Inversie⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En dit is dan ook zo'n vraag: hoe kunnen die astronomische afstanden kloppen in het hemelcentrische model? Want ja, als de aarde een omtrek heeft van 40.000 kilometer en een middellijn van 11 à 12.000 kilometer — met een straal van 6.300 kilometer — hoe kunnen die astronomische afstanden dan kloppen? Nu kom ik op het punt dat ik de vorige keer al even naar voren heb gebracht. Het hele idee is: het wereldbeeld keert zich gewoon binnenstebuiten. Richting het centrum wordt alles exponentieel kleiner. Dat wil zeggen dat naarmate je dichter bij het centrum komt, bij het middelpunt, alles steeds kleiner wordt. En daarmee wordt de ruimte groter.⟨/p>
⟨p>Die moet ik even uitleggen. Stel je voor dat ik nu zou zeggen dat alles hier op dit moment honderd keer groter wordt. Zou u dat in de gaten hebben? Nee, dat zou u niet in de gaten hebben. Maar wat nu als alles honderd keer groter wordt en u niet? Dan kom je op een andere vraag. Stel je voor, even als gedachte-experiment: als alles honderd keer groter wordt en u niet, wat is dan de conclusie? Is alles honderd keer groter geworden of bent u honderd keer kleiner geworden? Die vraag kun je niet beantwoorden, tenzij er een objectieve buitenstaander zou zijn die het zou kunnen beoordelen. Maar op basis van observatie kun je dat niet zeggen; dat is relatief.⟨/p>
⟨p>Of alles wordt richting de buitenkant van de bol oneindig en exponentieel veel groter, of alles wordt veel kleiner, maar dan wordt de ruimte namelijk ook steeds groter. Stel je voor, in deze ruimte wordt alles ineens honderd keer kleiner. Dan heb je ineens heel veel ruimte, toch? Ja, want dat is... wanneer was het, eergisteren? Toen las ik een verhaal over de opslagruimte van computers. Terwijl de computers steeds kleiner worden, neemt de schijfruimte toe. De datadisk is zo gigantisch, ook exponentieel toegenomen; voor wat ik hier nu op die laptop heb, daar had je vroeger hele zalen voor nodig om dat op te slaan.⟨/p>
⟨p>Ik bedoelde hier eigenlijk mee te zeggen: als alles richting het centrum kleiner wordt — dus ook je meetlat, alles — dan wordt de ruimte daarin dus groter. Dan krijg je dit idee: je hebt een raket en die gaat omhoog, maar richting het centrum wordt hij kleiner en kleiner en kleiner, en dan ook nog exponentieel. Dat is net als met die graankorrel die je op het eerste vlakje van een schaakbord neerlegt. Op het tweede vlakje krijg je er twee, op het derde vier, dan acht, zestien... Dat is een exponentiële stijging en toename.⟨/p>
⟨p>Ik heb hier nog iets leuks: een inversietool. Dat heb ik even van internet geplukt. 'Inversie', dat is het woord. Dan krijg je dit fenomeen waar ik het eigenlijk over heb en wat ik heel lastig vind om uit te leggen — en wat eigenlijk ook helemaal geen Bijbelstudie is. Maar goed, het is de logische consequentie als de hemel zich aan de binnenkant van de globe bevindt. Dat betekent dus dat het geïnverteerd is. Dat wil zeggen: het is naar binnen gekeerd. Binnenstebuiten of buitenstebinnen, zo u wilt. Hoe werkt dat dan? Je ziet dat hier ook. Dit is wat er buiten de bol plaatsvindt, maar in de inversieversie zie je dit fenomeen: het gaat richting het centrum, maar het wordt a) steeds kleiner en b) beweegt het zich steeds langzamer, om diezelfde reden.⟨/p>
⟨p>Op de website van GoedBericht heb ik naar aanleiding hiervan, en naar aanleiding van eerdere artikelen daarover, wel eens wat links geplaatst over hoe dat fenomeen werkt. Ik ga daar nu op in, maar met enige tegenzin. Enerzijds omdat ik er geen expert in ben, en voor zover ik erover vertel, is dat wat ik te horen heb gekregen van mensen die er wel verstand van hebben. Dat geef ik dan door. Ik heb een heel aantal links gegeven van mensen die uitleggen hoe dat fenomeen werkt, ook met hele interessante tools en allerlei artikelen van wiskundigen of natuurkundigen die daar wat meer over vertellen. Dus als u daar interesse in hebt, dan zou ik zeggen: kijk eens naar die links. Daar kun je trouwens nog aardig wat tijd in gaan steken, want het is onwijs interessant, maar niet voor iedereen even interessant. Dat moet ik er ook bij zeggen.⟨/p>
⟨p>Nu komen we op een ander punt en dit is wel echt een Bijbelstudieonderwerp. Maar ik zie dat het inmiddels vijf voor negen is, dus voordat we hiermee verder gaan... Goed, wij gaan weer verder. Een aantal van u heeft wellicht gemerkt dat ik het helemaal niet makkelijk vond om het laatste halfuur zo te bespreken. Ik ben gewend om Bijbelstudie te geven en nu moest ik iets vertellen over inversie en over wiskundig en natuurkundig gerelateerde onderwerpen die ik machtig interessant vind, maar waarin ik mij volstrekt een leek voel. Ik hoop dat u enig begrip hebt voor mijn verlegenheid in dezen.⟨/p>
⟨p>Maar toch — en dat is waarom ik het even ter sprake heb gebracht — tegen zulke vraagstellingen loop je onwillekeurig op het moment dat je daarover doordenkt. En kijk, ik wil graag Bijbelstudie doen. Ik weet ook dat dit precies de reden is waarom u hier bent gekomen: u wilt weten wat er staat geschreven. Ik heb u het een en ander verteld over die hemel die in het midden staat en wat dat, mijns inziens, niet anders kan betekenen. Oké, maar dat betekent dus dat je wereldbeeld binnenstebuiten keert en daar sta je toch even bij te tollen. Hoe zit dat dan?⟨/p>
⟨p>Wat ik daarover verteld heb tot dusver is enigszins stamelend, met excuses. Ik moest dat doen, maar ik kan niet anders dan nog even benadrukken wat ik daar aan het einde over heb gezegd. Daar wil ik het ook echt bij laten. Wilt u daar meer over weten, wat ik heel begrijpelijk vind, lees dan over deze dingen door. Ik hoop dat u het me niet kwalijk neemt dat ik zulke technische kwesties gewoon parkeer; ik vind ze simpelweg niet aan de orde en niet wezenlijk ter zake op het moment dat je Bijbelstudie doet. In feite heb ik maar één verantwoordelijkheid en dat is te vertellen en door te geven wat er staat geschreven. Wat dat aan consequenties heeft voor ons wereldbeeld en voor het verstaan van allerlei effecten en fenomenen die we zien — ruimtevaart en dergelijke — is heel boeiend, maar toch slechts zijdelings van belang. Dus Therese, ik begrijp je heel goed dat je zegt: "Gewoon bij het Woord blijven." Ja, zeker. Dan heb ik nog een vraag die zeker ook even aan de orde moet komen.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2965" title="Speel af vanaf 49:25">▶ 49:25⟨/button> ⟨span>Uitspansel, Firmament of Koepel?⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Dat onderwerp was al eerder aan de orde gesteld, maar het lijkt mij nu een mooie gelegenheid om daar alsnog eventjes op terug te komen: waarom spreken zoveel Bijbelvertalingen van ‘firmament’ of ‘koepel’? Er zijn één of twee vertalingen die dat op die manier weergeven in plaats van ‘uitspansel’. Hoe zit dat?⟨/p>
⟨p>Over dat uitspansel hebben we het al wel wat gehad. Het idee is dat het Hebreeuwse woord voor uitspansel ⟨em>raqia⟨/em> is. Ik heb de Strong-codering ervan gegeven, zodat je kunt zoeken op dat bewuste Hebreeuwse woord. Dat woord zelf duidt op iets dat uit elkaar getrokken of geplet is. Die twee verschillende werkwoorden – uit elkaar trekken en pletten – verklaren precies deze kwestie van firmament en uitspansel.⟨/p>
⟨p>Ik zal het even duidelijk maken. Je leest in Psalm 104 vers 2 en Jesaja 40 vers 22 – die laatste is helemaal mooi – dat God de hemel uitspant. Het is al aan de orde geweest in verband met de tabernakel als type van het uitspansel: dat God de hemel uitspant als een tentkleed. De Statenvertaling zegt geloof ik ‘als een gordijn’, maar ook in dat geval is het iets wat uitgespannen wordt. Iets wat compact is, wordt groter gemaakt. Er wordt ruimte gecreëerd. Dat is natuurlijk ook het idee bij het uitspannen van een tent; er wordt ruimte gecreëerd voor degenen die daarin wonen, in dit geval de hemelbewoners en de hemellichamen in het bijzonder. Dat is dus de gedachte van uitspansel of ‘expanse’.⟨/p>
⟨p>Dan dat andere woord: firmament. Je leest in Job 37 vers 18 dat God het uitspansel vastmaakte als een gegoten spiegel. In beide gevallen praten we over metaforen: als een tent of als een gegoten spiegel. Niet dat de hemel letterlijk een tent is, maar het is ⟨em>als⟨/em> een tent. En in dit geval is het ook ⟨em>als⟨/em> een gegoten spiegel. Van dit idee van een gegoten spiegel is het woord ‘firmament’ afgeleid. In dat woord zit het Engelse ‘firm’, wat vast betekent. Ons woord ‘ferm’ trouwens ook. Dit is te herleiden tot de Latijnse vertaling van de Bijbel, de zogenaamde Vulgata. De Latijnse vertaling spreekt over ⟨em>firmamentum⟨/em>. In allerlei moderne talen klinkt daar nog steeds die Latijnse gedachte in door: ‘firmament’ of ‘het firmament’, zoals wij zeggen. Dat is op haar beurt weer de vertaling van het Griekse ⟨em>stereoma⟨/em>, wat inderdaad duidt op een solide geheel, zoals een gegoten spiegel.⟨/p>
⟨p>Met het uitspreken daarvan komen we weer op de kwestie van dat uitspansel en het karakter, de wijze waarop het zich aan ons voordoet. De hemelkoepel. Eigenlijk suggereert het woord ‘koepel’ ook al een vast geheel, een ‘dome’ boven ons als een bol glazuur. We zeggen wel eens: we zien als in raadselen, als in een spiegel. Dat is trouwens weer ontleend aan een heel ander Bijbelvers, maar het idee is wel dat als we omhoog kijken, we kijken als in een spiegel. Dat is in feite een heel Bijbelse gedachte, want dat is zoals God de hemel ook maakte; zo doet het zich voor, als een bol glazuur.⟨/p>
⟨p>De aardigheid bij een spiegel is dat je de dingen in spiegelbeeld ziet: links wordt rechts en rechts wordt links. Dat moet je altijd goed beseffen. Je hebt ook weer spiegels die dat omkeren, maar dat is in de basis wat een spiegelbeeld doet. Ik vind dat wel aardig, want sommige mensen zeggen: zit God ons te foppen? Nee, God fopt ons niet. Hij geeft ons wel altijd de verzekering dat we niet zouden afgaan op onze ogen. De wereld is vol van optische illusies. Dat is een prachtig onderwerp. De vorige keer liet ik u al wat filmpjes zien over hoe dat bollen en hollen in een glas water zich manifesteert en hoe het beeld omdraait.⟨/p>
⟨p>De wereld is er vol van. Wij als Nederlanders mogen trots zijn op de man die inmiddels al lang niet meer leeft: Escher. Die naam kent u wellicht van die prachtige tekeningen. Ik heb heel veel boeken van hem uit de bibliotheek meegenomen en daar kon ik eindeloos naar kijken. Allemaal dingen die eigenlijk niet konden: een waterstroom die in zichzelf blijft keren, van die onmogelijke dingen. Optische illusie. Dat is eigenlijk ook wat we aan de hemel zien. Niet alleen als je de zon ziet zakken in de zee – de zon ziet zakken, ja – dan zie je ook dingen die er eigenlijk niet zijn. Maar nog even iets over dat...⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3402" title="Speel af vanaf 56:42">▶ 56:42⟨/button> ⟨span>De Lenswerking en Optische Illusies van de Hemel⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Als het gaat over die lenswerking, over zo'n bol glazuur: een bolle lens, dat geldt voor een bril, maar het geldt ook voor een verrekijker. Een bolle lens, een positieve lens, die maakt dingen groter. En een holle lens maakt dingen juist kleiner. In feite is dat ook het fenomeen wat zich voordoet aan de hemel. Vanaf de aarde bezien vergroot het, net als bij een verrekijker. Als je aan de ene kant van die verrekijker kijkt, dan wordt het beeld vergroot; dat is immers waarom je een verrekijker aanschaft.⟨/p>
⟨p>Kijk, want die sterren staan daarboven, helemaal bovenin, maar je ziet ze over de hele koepel verspreid. Ja, dat is lenswerking. Of in ieder geval, het werkt als bij een lens. En dat heeft dus te maken met die verdeling van het licht. Het licht gaat daar geen rechte weg. De sterren staan daar, maar je ziet ze over de hele koepel verspreid. Maar omgekeerd geldt het ook: als je vanuit de hemel naar de aarde kijkt, dan zie je dit. Ik weet dat jij daar je grote twijfels over hebt over zulke plaatjes, maar ik moet u zeggen dat ik er niet de minste moeite mee heb. Sterker nog: zo moet het er ongeveer uitzien.⟨/p>
⟨p>Dat verklaart zich vanuit diezelfde spiegelwerking, of lenswerking moet ik eigenlijk zeggen, van die hemelkoepel. Vanaf de ene kant vergroot het en vanaf de andere kant verkleint het. Dus ja, inderdaad: als we in die spiegel of in die lens kijken, dan zien we inderdaad dingen op een andere wijze dan ze in werkelijkheid zijn. Daar zouden we rekening mee moeten houden. Op het moment dat je je dat realiseert, krijg je ook veel minder moeite met de gedachte dat God zich inderdaad theocentrisch in het midden bevindt. Dat wil zeggen: Zijn troon.⟨/p>
⟨p>Want natuurlijk — en dat moet ik er ook nog even bij zeggen — is het dan niet zo dat God overal is? Waar ik ook heen ga, zegt de psalmist, steeg ik ten hemel, U bent daar. Maakte ik het dodenrijk tot mijn bed, zie, U bent daar eveneens. Dus waar zou ik heen gaan voor Zijn aangezicht? Ik kan nergens heen gaan zonder dat Hij daar is. Dat is waar. Maar dat neemt niet weg dat Zijn woonplaats, de troon van God, de hemel der hemelen, inderdaad het bovenste en het hoogste is, maar tevens het midden.⟨/p>
⟨p>Die twee waarheden strijden niet met elkaar. Het feit dat Hij centraal staat, dat Hij vanuit het middelpunt inderdaad regeert en de dingen leidt — en met recht centraal leidt — strijdt niet met de gedachte dat Hij overal met ons gaat. Beide zijn waar. Hoe staat het ook alweer? De hemel is de hemel van onze Heere God, en de aarde die heeft Hij de mensenkinderen gegeven. Betekent dat dat Hij dus niet bij ons hier op aarde is? Jawel, maar op een andere wijze. En daar is Zijn troon, dat wordt wel degelijk ook boven ons gesitueerd.⟨/p>
⟨p>Nou, dat dus even wat betreft dat firmament. Waarom heet dat firmament? Wel, omdat het als een spiegel is, als een glazuur. En ongeacht of je dat nu als spiegel opvat of als een lens, in beide gevallen heeft het een bepaalde werking waardoor er zich optisch dingen aan ons voordoen die ja, een soort van lachspiegel zijn, zou ik maar zeggen. Nou, dan heb ik er nog één.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3677" title="Speel af vanaf 01:01:17">▶ 01:01:17⟨/button> ⟨span>Is het Bijbelse Wereldbeeld Wetenschappelijk?⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En dit brengt mij op een vrij groots onderwerp. Want is dit hemelcentrische model waar ik het over gehad heb – wat nu deze twee avonden het grote onderwerp was – is dat wetenschappelijk? Ja, dat hangt er maar net vanaf hoe je dat woord 'wetenschap' definieert. Weten wij dat? En zo ja, als we zeggen dat we iets weten, op grond waarvan weten we dat dan?⟨/p>
⟨p>Kijk, het hemelcentrische model is gebaseerd op, ofwel afgeleid van, wat de Bijbel leert. Wat ik aan de aanvang van de avond al naar voren bracht over het uitspansel dat zich te midden van de wateren bevindt. Oké, dat is één ding. Dat is geen wetenschap in de zin dat het gebaseerd is op observatie; het is simpelweg een goddelijke mededeling. Want ik zal u dit vertellen: u en ik hebben nog nooit die wateren boven de hemel gezien. We kijken in de hemel en we zien daar de zon, de maan en de sterren, maar wat daarboven is, hebt u nog nooit gezien en ik ook niet. God heeft daar het Zijne over gezegd, namelijk dat Hij in die wateren de hemel geplaatst heeft. Dat is wat Hij gezegd heeft. Hij kan het weten, want Hij heeft het geschapen. That's it.⟨/p>
⟨p>Is dat wetenschap? Nou ja, daar kun je dus over strijden. Als je bedoelt: 'Weet jij dat?', dan zeg ik: ja, ik weet dat omdat Hij dat gesproken heeft. Maar als u wetenschap verstaat als een tak van sport die volledig gebaseerd is op waarneming, dan zeg ik: nee, dit neem ik niet waar. Dit geloof ik, omdat God dat zo gezegd heeft. Maar laten we wel wezen, dat geldt toch voor zoveel dingen? Kijk, Adam was de eerste mens. Is dat wetenschappelijk? Ja, ik weet het. Maar als u aan mij vraagt of ik dat volgens academische termen of via academisch aanvaarde criteria aan u kan bewijzen, peer-reviewed... nee, dat gaat me niet lukken. Maar ik hoef het ook helemaal niet. God heeft gesproken en dat is meer dan genoeg.⟨/p>
⟨p>En de grote vloed, de zogenaamde zondvloed – 'zondvloed' betekent trouwens 'grote vloed' – in de dagen van Noach: is dat te bewijzen? Als je het anders vraagt: zijn er allerlei aanwijzingen om dat inderdaad aannemelijk te maken voor andere mensen die de Bijbel niet accepteren? Ja, wellicht, dat geloof ik wel. Maar dat wordt al heel lastig. In feite was dat ook mijn probleem van voor de pauze. Want toen ik u vertelde over die inversie en dat dingen daar binnen zijn en buiten, en wat er dan gebeurt met licht en allerlei natuurkundige wetten... dat kunnen andere mensen wellicht beter uitleggen, maar uiteindelijk kom je daar niet zoveel verder mee.⟨/p>
⟨p>Uiteindelijk is er maar één vraag: wie weet nu hoe deze wereld in elkaar steekt? Kunnen wij dat als waarnemers op deze aarde vaststellen? Nee, we kunnen alleen maar observeren. Maar of het licht nu een rechte weg gaat of niet, dat hangt er maar net vanaf wat je uitgangspunten zijn. Ik bedoel dit te zeggen: wij weten niet zoveel. Op basis van pure observatie kunnen wij dingen helemaal niet met zekerheid zeggen. Het kan zus zijn, of het kan zo zijn.⟨/p>
⟨p>Daarom ga ik het omkeren: echte wetenschap is als God gesproken heeft. Als Hij het heeft vastgelegd in Zijn Woord, dan weet ik het, want dan heb ik het van iemand die het echt kan weten. De rest heeft een telescoop gepakt, of – als we praten over de microscopische wereld – andere apparatuur. Je kunt gebruikmaken van allerlei meetapparatuur, maar wat als... kijk, dat vind ik zo leuk. Men gaat in de hele kosmologie altijd uit van de veronderstelling dat licht een rechte weg gaat en een constante snelheid heeft; dat is een van de uitgangspunten. Maar als dat nou eens een keertje niet waar is? Als licht geen rechte weg gaat, maar gewoon een gekromde weg volgt volgens dat hemelcentrische model? Ja, dan keer je alles om. Dat betekent dat je hele meetlat gewoon niet klopt, want die is niet recht. Bovendien blijkt die zogenaamde constante snelheid dan ook niet te kloppen, want het licht gaat steeds trager naarmate je richting het centrum gaat. Ziet u? Dan kun je zeggen: 'Ja maar, we hebben toch een meter.' Ja, maar wat als je meetlat nou niet klopt?⟨/p>
⟨p>Wat ik ermee wil zeggen is: we weten eigenlijk alleen maar iets echt 'geëikt', om het zo maar te zeggen, als God dat heeft gezegd en laten vastleggen in Zijn Woord. Dan weet ik het. Zoals we vroeger in de kerk zongen – of zoals ik vroeger zong, ze zingen het nog steeds: 'Ik heb het zelf uit Zijnen mond gehoord; ik roem in God, prijs 't onfeilbaar woord.' Ik heb het zelf uit Zijne mond gehoord! Dat wil zeggen: Hij heeft het gesproken, Hij kan het weten. En als Hij zegt dat het zo gegaan is, dan weet ik het. Als andere wetenschappers hebben gevonden dat dat inderdaad zo is, nou, dat vind ik mooi. Ik wist het al. En als andere wetenschappers zeggen: 'Daar geloven we geen bal van', dan is dat jammer voor hen, want Hij heeft gesproken.⟨/p>
⟨p>U zegt misschien: dat is simpel. Ja, daar houd ik wel van. Daarom had ik voor de pauze ook zo'n hekel aan die ingewikkelde uitleggingen. Neem de ondergang van Sodom en Gomorra, de wondertekenen in Egypteland voorafgaand aan Israëls bevrijding, de doortocht door de Rode Zee: is dat wetenschappelijk? Zijn er nog allerlei overblijfselen van? Nou, daar is wel het een en ander over te zeggen hoor. Maar op het moment dat je dit ter sprake brengt, krijg je natuurlijk meteen weer allerlei discussie. Komt dat wat ze in de Rode Zee gevonden hebben daar inderdaad van afkomstig? En trouwens, waar dan precies?⟨/p>
⟨p>Dat geldt trouwens ook – en er zijn hele mooie studies over gedaan – voor de ondergang van Sodom en Gomorra. Het is geen mooie gebeurtenis, maar wat er allemaal daar in het zuiden van de Dode Zee te zien is aan overblijfselen, al die zoutpilaren en al dat zwavel... natuurlijk heeft dat zijn sporen daar gelaten. Het is waanzinnig boeiend, maar denk niet dat je daarmee de Bijbel kunt bewijzen. De Bijbel bewijst zichzelf. Als je iets wilt bewijzen, doe je dat altijd aan de hand van iets wat geëikt is; je moet iets hebben dat betrouwbaarder is dan het andere. Maar wat is betrouwbaarder: mijn oog, of dat wat Hij gesproken heeft?⟨/p>
⟨p>Denk aan de kosmologie: de zon en de maan die stilstonden ten tijde van Jozua. De zon staat stil bij Gibeon en de maan in het dal van Aijalon. Wat is er toen gebeurd? In ieder geval stonden de zon en de maan stil. Ik weet wel, er is dan ook weer die kwestie van: 'Oh, dat betekent dus dat de zon en de maan bewegen en de aarde stilstaat', of is dat alleen maar de beschrijving zoals wij dat zien? Hoe dan ook, er vond daar een wonder plaats waarbij de zon voor degenen die daar streden een hele tijd langer heeft stilgestaan.⟨/p>
⟨p>Er zijn boeken door Velikovsky geschreven – hij heeft het over deze dingen, al is dat ook weer hevig bestreden – zoals 'Eeuwen in Chaos' en hoe hij vertelt dat de aarde in botsing is gekomen... nou ja, whatever. Hij geeft een verklaring voor wat er toen gebeurd is en hoe dat zijn sporen heeft nagelaten. Dat is echt hartstikke boeiend, dat zeg ik niet cynisch. Maar waardoor weten we het? Gewoon omdat God het gesproken heeft en het in de Schrift staat geschreven. Wat ik een paar seizoenen terug verteld heb over de Bijbelse chronologie: kan ik dat bewijzen? Ik weet nog dat ik toen ook begon met een grote disclaimer: 'Hoor eens, ik ga het niet hebben over allerlei gangbare chronologieën'.⟨/p>
⟨p>Ik ga ze ook niet bestrijden. Ik ben een biblicist en ik ben er nog trots op ook. Ik heb alleen de Bijbel. En als ik het een keertje even niet alleen over de Bijbel heb, zoals voor de pauze, dan excuseer ik mij daarvoor. Dat moet ik ook zeker niet willen ervaren, maar dat is ook de kracht: het Woord bewijst zichzelf.⟨/p>
⟨p>Dat wat daar staat, heeft hoe dan ook plaatsgevonden. Ik weet wel dat er wetenschappers genoeg zijn—sterker nog, ik durf haast mijn handen in het vuur te steken dat 99% van de wetenschappers, of misschien iets minder, zal zeggen dat dat nooit gebeurd is ten tijde van Jozua. Net zo goed als dat het merendeel van de wetenschappers niet gelooft in Adam en Eva, het eerste mensenpaar. So what? Weten zij veel. Ze hebben het Woord niet en dus tasten ze in het duister. Dan moet je het doen met je eigen vooroordelen, want als je God hebt weggeredeneerd, dan moet het dus allemaal vanzelf ontstaan zijn. Dan heb je miljarden jaren nodig en een oerknal. Maar zeg niet dat dat dan bewezen is; nee, dat is gewoon tunnelvisie.⟨/p>
⟨p>Wij hebben ons eigen axioma: de vreze des Heren. Dat is het beginsel, oftewel het uitgangspunt, de basis van wijsheid. Daar begint de wijsheid; niet dat er wijsheid uit voortkomt, nee, daar begin ik. En van daaruit denken wij. Vandaar ook dat ik begon met Genesis 1 en het uitspansel in het midden van de wateren. Goh, hoe kan dat nou weer? Nou, eigenlijk had ik mezelf moeten corrigeren en moeten zeggen: dat weet ik niet. Ik weet niet hoe dat kan; ik weet alleen dat het zo is, want het staat er. In feite is dat genoeg.⟨/p>
⟨p>We kunnen nog even doorgaan: is de opstanding van Jezus Christus wetenschappelijk bewezen? Ik zeg ja. Ik bedoel hiermee te zeggen: het is een feit. Het is het grootste en meest gedocumenteerde historische feit ooit. De Schrift spreekt daar ook heel overtuigend over. Dat is heel boeiend; recentelijk zijn we met een groep van rond de dertig mensen avondenlang bezig geweest met 1 Korinthe 15 over het feit van de opstanding. Het is geweldig om daarmee bezig te zijn.⟨/p>
⟨p>Weet je wat ik zo geweldig vind? Op het moment dat je je daarmee bezighoudt, dan ontdek je hoe krachtig het Woord is. Hoe het Woord intern als een geheel van goddelijke boekwerken zichzelf bewijst. Hoezo kun je de Bijbel bewijzen? De Bijbel bewijst zichzelf en dat is de grote kracht van het Woord. Eat it. Nee hoor, dat is niet 'eat it', ik ben in de war met een andere spreuk: "Eet het en je weet het." De proof of the pudding is in the eating. Hoe weet je nou of het lekker is? Nou gewoon, eet het zelf maar. En dat is met de Schrift en met de waarheid ook: neem het tot je. Dan zul je zien wat een geweldige kracht en logische bewijskracht het heeft. Maar durf het aan om gewoon uit te gaan van de Schrift zoals ze zich aandient.⟨/p>
⟨p>De Bijbel is uiteraard nooit in strijd met de feiten, want de Bijbel is de waarheid. En als er dus een conflict is tussen beide, dan is dat of omdat we de Bijbel fout verstaan—en daar moet je altijd open voor staan—of omdat we de bevooroordeelde wetenschap te hoog aanslaan. Vandaar ook dat ik vanavond weer begon met die disclaimer: neem het niet van mij aan, maar kijk het na. Check it! Op die bodem staan we en op die bodem kunnen we vrij met elkaar van gedachten wisselen en converseren. Dat is een geweldige ruimte.⟨/p>
⟨p>Inderdaad, we kunnen de Bijbel fout verstaan; het is mij al vaak overkomen en het is geweldig om door dat Woord gecorrigeerd te worden. Maar als er een conflict is tussen de Bijbel en de zogenaamde feiten, dan komt dat of door ons onbegrip, of doordat we de 'wetenschap' tussen aanhalingstekens te hoog aanslaan. Dit laatste gevaar is een heel boeiend fenomeen. Juist mensen die zwaar opgeleid zijn, trappen daar gemakkelijk in.⟨/p>
⟨p>Onlangs had ik daar nog een gesprek over, over wat er in Mattheüs 11 vers 25 staat. Daar staat dat de Heer Jezus, na een groot conflict met de theologen van Zijn dagen, Zijn ogen ten hemel heft en zegt: "Ik dank U, Vader, dat U deze dingen voor wijzen en verstandigen verborgen hebt, maar aan kindertjes hebt geopenbaard." Gewoon simpele mensen die luisteren naar wat Hij zegt. Je verstand, je intellect of je academische cv kan je gigantisch in de weg staan om de Schriften te accepteren. Want ja, men zegt dit en zij zijn toch ook niet van gisteren? Die bibliotheken op de universiteit zijn volgeschreven...⟨/p>
⟨p>Weet je hoe de Bijbel dat noemt? In 1 Timotheüs 6 spreekt Paulus over "valselijk genaamde wetenschap", zoals de Statenvertaling dat zegt. De NBG-vertaling zegt: "ten onrechte genoemde kennis". Het staat te boek als kennis of wetenschap; zo wordt het ook verkocht en iedereen denkt dat ook. En als iedereen dat denkt, en vooral geleerde mensen dat denken, dan krijg je een enorme zeepbel. Het lijkt heel veel, maar het is niks. God prikt er doorheen. En wat blijft er dan van over? Niks, precies. Dat heb je met valselijk genaamde wetenschap, oftewel de wijsheid van deze wereld. Heeft God niet de wijsheid van deze wereld tot dwaasheid gemaakt?⟨/p>
⟨p>Ik denk dat dat echt een les is die we allemaal moeten leren. Niet zo hoog opgeven over wat men allemaal zegt en denkt, over wat er 'bewezen' is of wat 'de wetenschap' zegt. Veel blijkt helemaal geen wetenschap te zijn. Het kan wel mainstream wetenschap zijn, of wat de meesten zeggen, maar wetenschap is wat anders dan wetenschappers. Wetenschappers zijn ook gewoon mensen. Het is niet zo dat als je maar genoeg wetenschappers bij elkaar brengt, ze daardoor meer waarheid produceren. Juist niet, zou ik zeggen. Nu wordt het tijd om inderdaad af te sluiten.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4840" title="Speel af vanaf 01:20:40">▶ 01:20:40⟨/button> ⟨span>Afsluiting en Vooruitblik op de Onderwereld⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Dit is het laatste diaatje dat ik hier nog heb. En dat is ook meteen het excuus dat ik maak. Het hemelcentrische wereldbeeld is waarschijnlijk dwaasheid in de ogen van de wereld; dat weet ik ook wel. Daarom heb ik ook echt wel geaarzeld om hiermee aan te komen, want het is natuurlijk wel een beetje van de zotte om te gaan vertellen dat wij aan de binnenkant van de globe rondlopen. "Ben je helemaal gek geworden?" Dat weet ik.⟨/p>
⟨p>Maar wat dacht u toen God tegen Abram zei: "Je vrouw zal zwanger worden"? Hij was honderd jaar — nou ja, negenennegentig — en zijn vrouw was een jaar of wat jonger. Stel je voor dat Sara had gezegd: "Ik ga morgen even naar de gynaecoloog voor een bevestiging of dat wel kan." Die gynaecoloog had ongetwijfeld gezegd: "Nee, dat kan absoluut niet." De geboorte van Izak was menselijkerwijs gesproken onmogelijk.⟨/p>
⟨p>En wat dacht u van waar ik het net over had: de opstanding van Jezus Christus? Naar de mens gesproken is dat ook volstrekt onmogelijk. Of als we het hebben over de toekomstige terugkeer van de Heer Jezus Christus. Ik weet dat het gaat gebeuren, maar is dat wetenschappelijk? Zie u hoe betrekkelijk zulke begrippen als "wetenschappelijk" zijn? Als God het gezegd heeft, dan is het zo. En als God zegt dat het uitspansel zich in het midden van de wateren bevindt, nou, dan is dat zo. Dat is wat ik naar voren heb gebracht.⟨/p>
⟨p>Ik moet er wel bij zeggen dat ik het erg leuk vind dat zelfs wetenschappers die het idee belachelijk vinden — ik heb de vorige keer al een aantal van die mensen aan het woord gelaten, zoals professor Sexl en zo’n wiskundige — dat zij stuk voor stuk het idee absurd vinden en er niets mee hebben, maar wel zeggen dat ze er wetenschappelijk niets tegen kunnen inbrengen. Het is onweerlegbaar. Voor mij is dat meer dan genoeg. Als Hij het zegt, en als wetenschappers die het niet geloven erkennen dat ze er niets tegen kunnen inbrengen, dan moet ik u zeggen: daar kan ik heel goed mee leven.⟨/p>
⟨p>Inmiddels zie ik dat het tien uur is. Lieve mensen, ik wilde het hier voor nu bij laten, bij dat hemelcentrische model. En als u een ander idee daarover hebt: even goede vrienden. We gaan hier geen ruzie over maken. Ik heb u verteld wat ik hierover heb ontdekt en ik vind het heerlijk om te weten dat Hij zo centraal staat in Zijn schepping. Dat wij allemaal in die holte van Hem zo geborgen zijn. Geweldige wetenschap! Ik verblijd mij daarin. Ach, de wetenschap...⟨/p>
⟨p>Er is nog één onderwerp in verband met deze serie over het wereldbeeld dat nog op ons wacht, en dat is wat er onder de aarde is. Want daar zegt de Bijbel ook het een en ander over: over die onderwereld, de afgrond. Dat is wat we in januari 2023 gaan bespreken. Het wordt dus in ieder geval nog één avond. Daarna heb ik nog een aantal avonden over de tijdlijn van het Nieuwe Testament. Maar wie weet worden er de volgende keer ook weer allerlei Q&A's opgeroepen door de studie die ik dan geef; ik weet het niet, we gaan het zien. Inmiddels is het hoog tijd om deze avond af te sluiten.⟨/p>