⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Terugblik op de Voorgaande Studies: de Aion van de Aionen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Ja, en inmiddels is het dus — ik merkte het zojuist al even op — de vijftigste keer dat we een avond hebben. Ik moet erbij zeggen: niet allemaal hier in De Aker, want die telling klopt niet helemaal. Er zijn heel wat avonden uitgevallen die ik destijds heb ingevuld voor mijn cameraatje in mijn studeerkamer. Dat vond ik veel minder boeiend dan dit live contact, want dit is natuurlijk het echte werk. Maar goed, er zijn toen heel wat van zulke studies gegeven, en niettemin zijn we nu bij vijftig studies over dit onderwerp aangeland. We zijn inmiddels aangekomen in het laatste hoofdstuk, namelijk hoofdstuk 22 van het boek De Openbaring. Daarmee zijn we ook bij de afsluiting van heel de Bijbelse canon, zoals dat met een mooi woord heet.⟨/p>
⟨p>Laten we nog even — u bent het inmiddels van mij gewend — terugblikken. Ik ga niet alle vijftig studies recapituleren, dat ga ik u niet aandoen. Maar laten we ons in ieder geval concentreren op wat we de laatste zes avonden hebben besproken. De voorgaande zes avonden hebben we gesproken over de aeon van de aeonen. Daarmee doel ik op de bespreking vanaf hoofdstuk 21 vers 1, waar Johannes — nadat het millennium is beschreven en het gericht van de grote witte troon waar de doden voor staan en worden geoordeeld — schrijft: "Ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde." Daar hebben we een heel aantal avonden aan gewijd, aan die eerste acht verzen.⟨/p>
⟨p>Waarom ook? Niet alleen als bespreking van wat er in die acht verzen staat, maar ook omdat dit een onderwerp is dat voortbouwt op wat de Hebreeuwse profeten daarover al hebben gezegd. Het was Jesaja, en trouwens later Petrus ook, die over deze dingen heeft gesproken: over een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Dat betekent dus dat Johannes daarop voortbouwt. Wat we in Jesaja vinden vermeld, moet je eerst weten. Het is van uiterst belang — en we hebben dat al zoveel keren gezien — dat het boek Openbaring het sluitstuk is van de profetie. Dat betekent in de praktijk dat je er eigenlijk alleen maar echt kennis van kunt nemen als je de rest van de profetie kent en weet wat de Hebreeuwse profeten — Jesaja, Jeremia, Ezechiël, et cetera — allemaal hebben gezegd. Als je dat weet en kent, dan is het boek Openbaring de top van de piramide, het sluitstuk.⟨/p>
⟨p>Het brengt de dingen allemaal bij elkaar, ook in chronologisch perspectief: de hele ordening van zegels, bazuinen en schalen. We vinden het hier allemaal keurig in dit boek beschreven. Ja, keurig, maar ook met recht een openbaring. Het is de openbaring van Jezus Christus, waarin alle dingen worden onthuld en openbaar worden. Vanaf hoofdstuk 21 vers 9 vinden we specifiek de beschrijving van dat Jeruzalem dat uit de hemel neerdaalt. Je moet je goed realiseren — en dat is ook weer zo'n frappant ding — dat op het moment dat God in actie komt en Zijn Messias inbrengt in deze wereld, er een nieuwe aeon aanbreekt. Die gaat alle wereldtijdperken die daaraan voorafgegaan zijn overtreffen. Het zijn daarom ook de aeonen van de aeonen, de wereldtijden die nog gaan komen. Dat wil zeggen: ze overtreffen al het voorgaande.⟨/p>
⟨p>Het is niet alleen zo dat het millennium dat gaat komen, die duizend jaren die binnenkort gaan aanbreken, een geweldig tijdperk zal zijn. Dat wat dáárna komt, overtreft dat nog weer in glorie op een indrukwekkende wijze. Het is opmerkelijk dat iedere keer de overtreffende trap gebruikt wordt. Het zijn de aeonen van de aeonen, maar die laatste aeon heet ook de aeon der aeonen. Sterker nog, het heet ook de aeon van de aeon. Dat betekent dat het de laatste aeon die daaraan voorafgegaan is — het millennium — zal overtreffen. God gaat... ja, dat is typisch goddelijk werk. Als God Zijn licht laat schijnen en Zijn heerlijkheid inbrengt, dan is het inderdaad een gaan van heerlijkheid tot heerlijkheid; steeds groter, steeds rijker. Dat zie je hier heel duidelijk gedemonstreerd.⟨/p>
⟨p>Dat blijkt ook wel uit de beschrijving van de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Er is echter één probleem dat zich voordoet, en dat is een probleem voor ons voorstellingsvermogen. Vooral als we het hebben over dat hemelse Jeruzalem, is de beschrijving nogal concreet. We hebben ons vrij uitgebreid beziggehouden met de maten, de beschrijving van het gesteente en de opbouw van de stad. Het is rijk en gedetailleerd beschreven, en tegelijkertijd zodanig dat je zegt: "Maar dit is geen stad die door mensen gebouwd is." Nee, dat is ook zo. Het is de stad waarvan God zelf niet alleen de bouwmeester is, maar ook de architect; de ontwerper van de stad. Dat blijkt uit alles. Het is een stad die de heerlijkheid van God heeft en ze daalt neer vanuit de hemel richting de aarde.⟨/p>
⟨p>Die heerlijkheid is zo overtreffend. We hebben ons ook beziggehouden met de lengte van die tijd en de geslachten die nog voortgaan, de generaties. Wat een tijd zal dat zijn! Maar wat we ook hebben gezien — en dat is zo onbekend — is dat de generaties inderdaad doorgaan, maar dat er ook nog ziekte is. Er is zelfs nog dood op aarde. Niet in dat hemelse Jeruzalem, dat voor de opgestane heiligen is, maar op de aarde is de situatie voor de volkeren zo dat zij bijvoorbeeld nog genezing behoeven. Eigenlijk word je, alleen al als je hoofdstuk 21 en 22 van de Openbaring leest, direct gewaar: "Hé, dit wijkt af van alle traditionele voorstellingen die ons altijd zijn bijgebracht over de nieuwe hemel en de nieuwe aarde." Het is anders.⟨/p>
⟨p>Dan heb je altijd de neiging om te denken: "Oh, dan zal het wel anders bedoeld zijn." Je zegt niet snel: "Dan zit ik er zeker naast." Nee, want dat is ongeveer de laatste optie waar je mee rekent. Dat is heel menselijk hoor, dat doen we allemaal. Maar ja, het is toch de meest verstandige afslag die je kunt nemen als het niet matcht. Kijk nou eens naar wat er staat. Als het er echt staat, dan moet ik gewoon mijn inzichten bijstellen. En wat is het heerlijkste wat er is? Dat je hervormd wordt — gereformeerd als u dat liever hebt — in je denken. Dit is dus het sluitstuk van de Christus-koningsheerschappij, want Christus moet heersen. Christus heerst nog steeds, jazeker, op de meest ultieme wijze zelfs in die laatste aeon. Dan weet je trouwens ook meteen dat het nog niet het laatste is, want Christus moet heersen totdat. Het is ultieme heerlijkheid, en dat geldt ook voor de heerlijkheid op aarde, ook al is er nog ziekte en dood.⟨/p>
⟨p>Nou, die dingen hebben we zo overwogen. Ik vind het heel lastig om zes avonden zo even samen te vatten, maar dit is om een impressie te geven van de dingen die gepasseerd zijn. Trouwens, ik weet niet hoe u dat hebt, maar als je zo vijftig avonden hiermee bezig bent geweest — en toch wel diepgaand, van vers tot vers en zinsdeel voor zinsdeel daar doorheen gekropen bent — en je doet het open-minded, dan is de insteek: wat staat er nou? We weten bij wijze van spreken nog helemaal niks en we zetten al onze zogenaamde kennis even aan de kant.⟨/p>
⟨p>Wat staat er nou eigenlijk? Dat is als een fris bad dat je neemt. Heerlijk om zo vernieuwd te worden in je denken. En dan wordt het boek inderdaad een openbaring.⟨/p>
⟨p>En dan beklag ik degenen die – en dat waren niet de eersten de besten – beweerden dat het boek Openbaring een gesloten boek is. Moet u nagaan: het boek heet Openbaring en men noemt het een gesloten boek. Het was trouwens Calvijn die dat zei. Of dat iets zegt over het boek, over de beste man, of over zijn benadering, dat is aan u.⟨/p>
⟨p>Goed, nu even genoeg over die laatste avonden dan.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="661" title="Speel af vanaf 11:01">▶ 11:01⟨/button> ⟨span>De Epiloog: Geloofwaardige en Waarachtige Woorden⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En ja, we zijn dus nu echt aangekomen in het laatste gedeelte van het boek. In feite is hiermee, met hoofdstuk 22 vers 5, het hele profetische gedeelte afgesloten. En wat nu volgt is een – zoals dat deftig heet – epiloog. Een nawoord. Een afsluiting van het boek. Het boek zelf is al een afsluiting van de profetie. Maar hier wordt alles nog eens even, nou, niet zozeer op een rijtje gezet, als wel dat er een aantal belangwekkende dingen gezegd worden over de aard van het boek. Nou, laten we gewoon maar lezen, dan komen we er zelf wel achter wat er nog zo gezegd en geschreven wordt.⟨/p>
⟨p>Er staat in vers 6 dit. Dat was nummer 1. Ga jij het durven dan? Goed. "En hij zei tot mij..." Die is lastig. Nou, je zou zeggen: die hoeft niet zo lastig te zijn. Want de eerste oplossing die je voor die vraag hebt, is: wie is die 'hij'? Dan moet je even terugkijken naar over wie het ging. Wat was het onderwerp? Wie was degene met wie Johannes contact had? En dan kom je in hoofdstuk 22 vers 1 en dan blijkt dat een engel, of zoiets, de boodschapper te zijn. Dat was een van die zeven boodschappers die de zeven schalen hadden. Dat was ook al in hoofdstuk 21 vers 9 gezegd. Dat ligt voor de hand.⟨/p>
⟨p>Maar er is nog een optie die misschien minder voor de hand ligt, maar als je even doorleest in vers 7, dan staat er: "Ik kom snel" (of in uw vertaling: "Ik kom spoedig", waarover straks meer). Maar dan is het Christus zelf die aan het woord is. En er vindt geen overgang plaats. Het is niet zo dat er een wisseling van personage is, of in ieder geval niet expliciet. Dus ja, de uitleggers stoeien daarover. Want hoe zit dat nou eigenlijk?⟨/p>
⟨p>Er is nog een optie, en persoonlijk opteer ik daarvoor. Kijk, er zijn een heleboel dingen die klaar en helder zijn. Ook al zijn ze misschien heel erg afwijkend en staan ze diametraal op wat er altijd gezegd wordt, niettemin is de tekst zelf duidelijk. Maar dit vind ik nou echt zo'n kwestie waarvan je zegt: "Ah, je moet goed lezen, en hoe zit het nou?" En ja, die 'hij', wie is dat? Ik draag gewoon drie antwoorden aan. De eerste is dus dat het de boodschapper is van hoofdstuk 22 vers 1. De tweede optie is dat het Christus zelf is. En de derde optie is dat je niet kiest. Dan zeg je dat het namelijk de boodschapper is die namens Christus spreekt, namelijk als spreekbuis. Waarbij die engel dan de boodschapper is, de spreekbuis van Christus. Daar hoef je geen keuze te maken. Het grote voordeel daarvan is dat ik geen keuze hoef te maken en dat je aan beide argumenten het volle gewicht kunt toekennen. Dus eerlijk gezegd denk ik inderdaad dat het hier de boodschapper is die namens Christus aan het woord is. Maar als u er anders over denkt: laat het me weten als u daar goede argumenten voor heeft. En ik beloof u: ik ga er geen ruzie over maken. Dat doen we trouwens toch niet, daar houden we het maar op.⟨/p>
⟨p>"Hij zei tot mij: deze woorden zijn geloofwaardig en waarachtig." Geloofwaardig. We hadden het in de auto nog even over dat Griekse woord. In een ander verband heeft dat de betekenis van 'gelovig'. Maar als het over een woord gaat... kijk, van een mens kun je zeggen dat hij gelooft, maar een woord kan ook 'geloven', maar dan vanuit de Griekse gedachte dat het geloofwaardig is. Het is betrouwbaar, het is te vertrouwen. Het woord is trouw. Deze formulering en de nadruk die gelegd wordt op de geloofwaardigheid en de waarachtigheid betekent dat je ervan op aan kunt. En je kunt ervan op aan omdat het zuiver is. Het is waar.⟨/p>
⟨p>In beide gevallen praat je over eigenschappen van woorden die, vergeleken met de woorden die in de wereld circuleren en dagelijks over ons heen gestort worden in de massacommunicatie, meestal niet gezegd kunnen worden. Die zijn namelijk vaak ongeloofwaardig en onwaarachtig. Je wordt altijd om de tuin geleid. En de grote vraag is dan altijd weer natuurlijk: hoe ga je daarmee om? En ik ken een hele goede oplossing daarvoor, namelijk: niet. Ja, ik hoorde gisteren nog iemand zeggen... weet je wat de beste manier is om al die – sorry dat ik het zeg – shitzooi aan je voorbij te laten gaan? Nou, gewoon aan je voorbij te laten gaan. De tv enzo, en al die informatie, desinformatie, fake news... gewoon te laten voor wat het is. Het scheelt je trouwens ook een heleboel ergernis. Het geeft je ook nog een heleboel rust.⟨/p>
⟨p>En nou ja, bovendien hebben wij nog een goede reden om die houding aan te nemen ten opzichte van de woorden van deze wereld. Want ja, anders sta je altijd weer voor het punt dat je moet gaan uitzoeken wat er nou wel klopt en wat niet. Dat is een ⟨em>hell of a job⟨/em>, dat is een heel moeilijk ding om daarachter te proberen te komen. Maar wij hebben een hele goede reden om die houding aan te nemen, en dat is: wij hebben zulke woorden tot onze beschikking die volstrekt geloofwaardig en waarachtig zijn. Waar je werkelijk van op aan kunt, die je rust geven, die je werkelijk informeren, die je zicht geven en die je uitzicht geven. Dan denk je: wat zal ik gaan tobben met al die onzin?⟨/p>
⟨p>Ik weet het, ik zeg het misschien wat ongenuanceerd, want u zegt zojuist: "Je hebt net toch ook iets uit het nieuws eruit gelicht?" Jawel, maar kijk uit. Kijk uit. En hiervan kan ik inderdaad zeggen: dit is het! Dit is werkelijk zo geloofwaardig en waarachtig. Heerlijk dat we zo'n woord hebben. En tot Johannes wordt dit gezegd: "Deze woorden zijn geloofwaardig en waarachtig." In hoofdstuk 21 stond iets soortgelijks. Daar gaat het over die nieuwe hemel en de nieuwe aarde en dan staat er: "En Hij die op de troon zit, zei: let op, Ik maak alles nieuw. Schrijf op dat deze woorden..." en dan krijg je dezelfde gedachte, dezelfde formulering zelfs: "...die geloofwaardig en waarachtig zijn." En daarom moest het ook genoteerd worden. Er moet zwart op wit staan. Ja, men zegt wel dat je kunt liegen dat het gedrukt staat, maar dit wordt juist genoteerd omdat het geloofwaardig en waarachtig is. Dus ja, dat wordt sterk benadrukt in dit hoofdstuk. Ik lees verder.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1182" title="Speel af vanaf 19:42">▶ 19:42⟨/button> ⟨span>De God van de Geesten Der Profeten en de Eretitel van Slaaf⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En de Heer, de God van de geesten van de profeten... Een eigenaardige formulering, hè? De Heer, de God van de geesten van de profeten vaardigde Zijn boodschapper af. Even die term. Kijk, de God van de geesten van de profeten, dat wil zeggen dat Hij degene is die de geesten van de profeten zowel leidt als stuurt en richting geeft. Hoe doet Hij dat? Wel, door Zijn woord aan hen toe te vertrouwen en zij mogen Gods spreekbuis zijn. Nou, daarmee wordt onze geest juist gestuurd en geleid doordat het in aanraking komt met Zijn woord. Doordat we het woord horen, worden we gevormd in ons denken en ook hervormd, en zo geeft God sturing. En zo heeft God ook de profeten gestuurd; inderdaad, Hij is de God van de geesten van de profeten.⟨/p>
⟨p>En die God, die de geesten van de profeten zo beschikt en beheerst en stuurt en leidt, wel, dat is dezelfde die Zijn boodschapper afvaardigde om aan Zijn slaven te tonen... Wat grappig, hè. Het woord 'slaven' – bij ons in de NBG-vertaling staat trouwens 'knechten', maar er staat 'slaven'. Ik vind het grappig dat bij ons het woord 'slaven' natuurlijk een uiterst negatief woord is geworden. Ik las gisteren op de NOS-site dat ook de gebarentaal steeds inclusiever wordt. Heb je het gezien? Ja, die wordt steeds inclusiever en allerlei elementen die eventueel discriminerend zouden kunnen zijn, die worden dan weggehaald. Ik begreep dus dat 'Chinezen' in de gebarentaal vroeger dit was en nu hebben ze... maar dat mag niet meer zo gezegd worden, want het is weer... waarom, dat snap ik ook niet.⟨/p>
⟨p>Maar er was ook het woord 'slaaf' dat niet meer gebruikt wordt, want men wilde er een morele dimensie in leggen. En nu tegenwoordig in de gebarentaal, ook in de Nederlandse gebarentaal, is het nu zo bepaald dat slaven voortaan 'slavengemaakten' heten. En daar klinkt dan meteen ook een veroordeling in door, en dat wilden ze ook om duidelijk te maken van: ja, ze zijn verkeerd bezig geweest met die gasten. Dus men heeft in feite een concreet begrip vervangen en moraliserend bewerkt tot 'slavengemaakte'.⟨/p>
⟨p>Nou ja, waarom zeg ik dit? Omdat eigenlijk de vooronderstelling bij ons bij het gebruik van het woord 'slaaf' is dat het een heel negatief woord is. En kijk het maar eens na in uw Nieuwe Testament en Oude Testament: in de Bijbel is dat helemaal niet per definitie zo. Het kán natuurlijk wel. Een slaaf was in het Oude Testament trouwens per definitie in de Hebreeuwse wetgeving zes jaar slaaf en in het zevende jaar was je vrij. Maar goed, Paulus zegt: het is een eretitel. Hoe vaak begint hij zijn brief niet met: 'Paulus, slaaf van Christus Jezus'. En dat gebruikt hij juist als een eretitel. Ook hierin is het echt een eretitel. Dat is iemand, een slaaf is iemand die 24/7 gewoon ter beschikking staat van – ja, hoe zeg je dat? – ter beschikking staat van en voor rekening is van de Heer. Dat is toch geweldig? Ja, ervan uitgaande dat je een goede Heer hebt. Iemand wiens eigendom jij bent. Als die Heer goed voor jou zorgt, dan is het heerlijk om 24/7 van Hem te zijn.⟨/p>
⟨p>Hier is dat ook: 'om aan zijn slaven te tonen'. Dat is een voorrecht. Het gaat erover hoe de Bijbel inderdaad ook ons denken hervormt, alleen al door dit soort woordgebruik. En dan moet je inderdaad af van al die vooroordelen waar we nu weer mee worden opgezadeld. Oké, om aan... Het was die boodschapper die was uitgezonden door God, die de geesten van de profeten beschikt, om aan Zijn slaven te tonen hetgeen moet geschieden in snelheid. 'Moet geschieden', dat wil zeggen: in het Grieks staat er een woord dat letterlijk 'bindend' betekent. En dat betekent dat het noodzakelijk is; je komt er niet onderuit, het is vereist. Het móet. De dingen die in Openbaring beschreven worden, zijn niet optioneel. Nee, ze zijn bindend. Het moet zo geschieden. Dus wat Johannes getoond is en wat Johannes vervolgens heeft opgetekend: het is vast en betrouwbaar. Ja, het moet geschieden. Dat is de enige wijze waarop God in snelheid van de ene aeon naar de andere gaat. En dat is waar het ook... Het moet zo geschieden. En het gebeurt in snelheid.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1558" title="Speel af vanaf 25:58">▶ 25:58⟨/button> ⟨span>Het Verschil Tussen 'gauw' en 'in Snelheid' (tachos)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Ja, daar moeten we toch eventjes op inzoomen. Want hij is wel boeiend hoor; hij is echt heel boeiend. Want hier staat in het Grieks het woordje ⟨em>tachos⟨/em>. En dat betekent letterlijk: snel. Je komt het bijvoorbeeld tegen – het is net Pasen geweest en afgelopen zondag heb ik nog een mooi nummer gehoord over Petrus en Johannes die naar het graf gingen, van Don Francisco, met dat lied dat ten gehore werd gebracht. Een heel aantal van u waren daar natuurlijk ook bij in de samenkomst in Rotterdam. Daar wordt beschreven hoe Johannes en Petrus naar het graf toe rennen. En dan lees je in vers 4 van Johannes 20: "en de twee nu renden samen, en de andere discipel" – en dat is Johannes zelf in dit geval, die zichzelf altijd zo onherkenbaar mogelijk maakt – "de andere discipel liep sneller vooruit dan Petrus en hij kwam als eerste bij het graf." Nou, hier wordt de overtreffende trap of de vergrotende trap gebruikt van ⟨em>tachos⟨/em>. Sneller. Hij liep sneller.⟨/p>
⟨p>En die is heel boeiend. Kijk, het idee is niet dat het gauw gebeurt. Het idee is: het gebeurt in snelheid. Als en wanneer het geschiedt, dan zal het in snelheid plaatsvinden. Dat is een heel andere gedachte dan die door de meeste vertalingen wordt opgeroepen. De dingen die "welhaast moeten geschieden", dat betekent volgens velen gewoon: heel gauw. Ik zeg niet dat de gedachte helemaal onjuist is, maar die zit niet in het woordje zelf. Dat betekent namelijk "in snelheid".⟨/p>
⟨p>En je ziet dat trouwens ook in het volgende zinsdeel, in vers 7. En let op: "Ik kom snel." Wie is hier aan het woord? Ongeacht of dit nu via de spreekbuis van die boodschapper is gegaan of dat Hij het direct zei – daar blijf ik dus vanaf – maar de Heer Zelf zegt dit natuurlijk: "Ik kom snel." Ook hier weer hetzelfde grondwoord: ⟨em>tachy⟨/em>. Ja, ⟨em>tachy⟨/em>... ik wou zeggen: over de trein zal het wel niet gaan, want die is meestal niet zo snel. We zijn er nog niet, maar oké.⟨/p>
⟨p>Ja, dat de Heer dat zo zegt: "Ik kom snel." En dat betekent dus inderdaad... de gedachte is, zoals je dit op het plaatje ziet: met haast namelijk. Dat áls Hij komt, dan zal dat zijn met haast. In snelheid zal dat alles zich gaan voltrekken. De dingen die in Openbaring staan, maar dat geldt ook voor de gerichten. Dat gebeurt met vaart. Dat heeft er ook mee te maken – we hebben het er volgens mij wel eens vaker over gehad – dat oordelen voor God een daad is die eigenlijk vreemd aan Hem is. Hij doet dat liever niet. En áls Hij het doet, doet Hij het daarom snel.⟨/p>
⟨p>En daarom staat er ook in de Psalmen – ik mag het graag aanhalen: "Een ogenblik duurt zijn toorn, een leven lang zijn goedertierenheid." Kijk, dat zijn de verhoudingen. Ook toorn en gericht en de dingen pijnlijk op hun plek zetten: het is noodzakelijk, maar omdat dat niet hetgeen is wat God voor ogen heeft, doet Hij dat in snelheid. Als het gebeurt, dan gebeurt het snel. Dat leest trouwens heel opvallend. Kijk maar eens naar die oude... ook de grote gerichten die je in de Bijbel vindt, van Sodom en Gomorra of denk aan de zondvloed. Dat zijn allemaal gebeurtenissen geweest die zich in snelheid hebben voltrokken. En zo opereert God. Maar goed, als de Heer zegt: "Ik kom snel..."⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1845" title="Speel af vanaf 30:45">▶ 30:45⟨/button> ⟨span>Gelukkig Is Degene Die de Woorden Overlegt en Bewaart⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Nou, gelukkig degene die de woorden van de profetie van deze boekrol bewaart. Het is de zesde gelukkige prijzing die we in het boek vinden. Dit is de een-na-laatste; de laatste zal de volgende keer aan de orde komen. Ik zal ze nog eens op een rijtje zetten: wie er in het boek Openbaring allemaal gelukkig geprezen worden. Zeven stuks, dat kan natuurlijk geen toeval zijn. Want hoeveel reeksen van zeven hebben we niet, juist in dit boek?⟨/p>
⟨p>Maar gelukkig is dus degene die de woorden van de profetie van deze boekrol bewaart. Niet wie de boekrol zelf bewaart, maar wie de woorden daarin bewaart. Van Maria lees je – ik vind dat altijd het allermooiste voorbeeld daarvan – dat wanneer de engel bij haar is gekomen en zij in verbazing heeft aangehoord wat haar is aangezegd, zij na het vertrek van die boodschapper al deze uitspraken goed bewaarde en ze overlegde in haar hart. Die twee gaan denk ik ook echt altijd hand in hand. Want je bewaart het niet door het gewoon ergens in een kastje neer te leggen en te zeggen: "Nou, we zien wel een keertje." Nee, zij bewaarde het in haar hart. Ze overlegde het in haar hart en dan weet je meteen waar ze het bewaart: namelijk hier.⟨/p>
⟨p>En wat doe je als je een woord bewaart in je hart? Daar houd je het in gedachten. Want Maria zal bepaalde dingen die tegen haar gezegd zijn – dat ze zwanger werd, oké, dat was duidelijk – maar er zijn meer dingen tegen haar gezegd die zij niet direct zal hebben begrepen. Waarvan ze pas later zal hebben ontdekt wat de impact en de implicaties daarvan zijn geweest. Zij zal zich ongetwijfeld hebben afgevraagd wat de betekenis van al die dingen is geweest. En wat doe je dan? Ja, dan overleg je dat. Dan overleg je dat met een ander, maar als je het niet met een ander overlegt, dan overleg je het bij jezelf.⟨/p>
⟨p>Dat betekent dat je jezelf afvraagt: "Wat zou dit betekenen? Zou het zus zijn? Zou het zo zijn?" Je gaat voor jezelf daarnaar op zoek. Nou, ik hoef niet voor u te praten, maar als ik wil weten hoe iets zit, ben ik gewoon heel nieuwsgierig. Wat zal de Schrift erover zeggen? Dan kijk je eens een keer: zou het zus zijn? Ja, het zou misschien ook dit kunnen zijn. En op een gegeven moment valt het kwartje. Het is onmiskenbaar, dit is het antwoord! Aha, dan weet je het.⟨/p>
⟨p>Maar er is nog een hele fase waarbij je het nog niet helemaal weet en waarbij je dat voor jezelf ook bevraagt. Kijk, dat is gezond. Want daar hoort het ook in je hart, zodat je voortdurend bezig bent en openstaat voor de antwoorden. En degene die daar zo mee bezig is, met de woorden van deze boekrol, om ze te bewaren en ze te overleggen in het hart, bij diegene doet het ook zijn werk. Want waar hoort het woord anders dan juist hier, in het hart? Degene die dat doet, wordt gelukkig gesproken. Dat geldt in het algemeen: geen mens is gelukkiger dan degene die bezig is met het Woord van God.⟨/p>
⟨p>"The happy man", is dat niet mijn naam? De happy man! Ja, er is ooit een brochure van Concordant Concern uitgekomen onder die titel, naar aanleiding van Romeinen 4: The Happy Man! En dat is degene die zich bezighoudt met de Schriften. Niemand is gelukkiger dan degene die de woorden van God tot zich neemt en bewaart. Eet het en je weet het. Ik kan het een ander vertellen, maar de mooiste manier om het bevestigd te krijgen, is gewoon diezelfde ervaring opdoen. Het is geweldig om dat te beleven.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2144" title="Speel af vanaf 35:44">▶ 35:44⟨/button> ⟨span>Johannes als Ooggetuige en de Ware Betekenis van Adoratie⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En ik, zegt Johannes, ben degene die deze dingen hoorde en bekeek. Dit is de vierde keer dat Johannes in dit boek zijn naam noemt. In de aanhef, in hoofdstuk 1, had hij het al drie keer gedaan en nu aan het einde van het hele manuscript zet hij zijn handtekening er nog eens onder om daarmee aan te geven: ik ben het. Ik, Johannes, ben degene die deze dingen hoorde en bekeek. Hij staat dus als ooggetuige garant voor de inhoud. Hij heeft het gezien en hij heeft het bovendien gehoord. Kortom, de belangrijkste zintuigen die je gebruikt voor het opnemen van informatie, zijn gebruikt: de ogen en de oren.⟨/p>
⟨p>We hebben het al eerder gezien in hoofdstuk 1 vers 10, waar Johannes zegt dat hij 'in de geest' kwam op de dag des Heren. Hij is verplaatst in een heel andere tijd; hij is in de dag des Heren en heeft daar rondgekeken. Hij heeft daar dingen gezien die hij soms zelfs heel moeilijk kon beschrijven. Het zag eruit als iets bekends, maar hij kon het vaak niet direct thuisbrengen. Toch heeft hij het gezien met zijn eigen ogen en heeft hij het zelf gehoord. Johannes staat er nu voor garant dat hij persoonlijk deze dingen heeft waargenomen en hij staat in voor de betrouwbaarheid ervan.⟨/p>
⟨p>Toen hij deze dingen had gehoord en bekeken – alles wat tot dusver in het boek is beschreven, want we zijn inmiddels aan het einde gekomen – viel hij adorerend vlak voor de voeten van de boodschapper die hem deze dingen toonde. Ik heb bij een andere gelegenheid al eens stilgestaan bij dit woord 'adorerend'. Het is misschien een wat vreemde woordkeus, maar ik wil hem graag uitleggen. Dit Griekse woord, ⟨em>proskuneo⟨/em>, komt in dit boek vierentwintig keer voor, wat trouwens ook een opmerkelijk aantal is. Letterlijk betekent het, als je naar de elementen kijkt: ⟨em>pros⟨/em> (een voorzetsel) en een deel dat te maken heeft met krioelen. Het idee is dat van een hond die zich aan de voeten van een baas neer vlijt als een daad van volstrekte onderworpenheid. Het wordt heel dikwijls vertaald met aanbidden, en uiteraard zie je dat hier ook terug in de keuze van de interlineair. Ik heb er echter voor gekozen omdat ik het onderscheid wil maken dat het woord niet per se duidt op goddelijke aanbidding.⟨/p>
⟨p>Ook in dit boek zie je dat onderscheid al. In hoofdstuk 3 vers 9 lees je over de tegenstanders uit de synagoge van de satan, waar de Heer zegt dat zij zullen komen en zich adorerend voor uw voeten zullen neerleggen. Daar gaat het dus niet om goddelijke aanbidding, maar het duidt wel op adoratie: volstrekte onderwerping. In de absolute zin komt dat uiteraard alleen aan God toe, vandaar dat ik dat verschil maak. Wanneer Johannes deze dingen heeft opgemerkt, gezien en gehoord, is hij zo diep onder de indruk van wat hij heeft meegemaakt en wat er is ontdekt, dat hij adorerend neervalt voor de voeten van de boodschapper.⟨/p>
⟨p>Natuurlijk wist Johannes, al was het maar omdat hij een Jood was, maar al te goed dat er maar één God is die men zou aanbidden. Hij was echter zo onder de indruk van wat die boodschapper hem getoond had, dat dit zijn directe reactie was. Maar de boodschapper wijst dat beslist van de hand. Hij zegt letterlijk: "Zie, nee! Doe dat dus niet." Als je goed kijkt, weet je meteen dat je het niet moet doen. Hij motiveert het ook: "Ik ben een medeslaaf." Met andere woorden: ik ben net als jij een slaaf. Dat is weliswaar een eretitel, maar ook niet meer dan dat. Hij zegt: "Ik ben een medeslaaf van u en van uw broeders de profeten."⟨/p>
⟨p>Hier wordt Johannes direct in de rij van de profeten gezet. Hij staat gewoon in het rijtje van Jesaja, Daniël, Ezechiël, Zacharia en Maleachi. In dat rijtje neemt Johannes hier ook plaats en zo wordt hij nu aangesproken. De boodschapper zegt: "Ik ben een medeslaaf van jou en van jouw broeders, de profeten, die net als jij ooit geprofeteerd, voorzegd en dingen opgetekend hebben." Daarbij komt dat dit boek zich niet alleen aansluit in de rij van de profeten, maar zelfs afsluitend is. In alle manuscripten van het Nieuwe Testament is de Openbaring het laatste boek. Dat is niet zo gek, want we leven nu in de verborgenheid waarin de Heer verborgen is. Waar eindigt die verborgenheid? Daar waar de Heer openbaar wordt. Nu is Hij verborgen, dus zien we niets van Hem of van Zijn koninkrijk. Sommige mensen denken dat het daarom niet goed gaat, maar ik denk juist dat het hartstikke goed gaat. Het is 'by design' dat alles nu verborgen is. De Heer houdt Zich verborgen en wij zijn verborgen en geborgen in Hem. Straks wordt Hij openbaar. Dat dit boek aan het einde van de canon van de geschriften staat, is het werk geweest van de Bijbelschrijver zelf; de kerkvaders hebben dat hooguit bevestigd.⟨/p>
⟨p>De boodschapper zegt dus: "Kijk Johannes, ik ben een medeslaaf van jou, van je broeders de profeten en van hen die de woorden bewaren van deze boekrol. Adoreer God!" Laat het duidelijk zijn: in de absolute zin is er maar één die werkelijk alle adoratie en alle aanbidding waardig is, en dat is God Zelf. Dat doen we door Jezus Christus, want er is één God en één middelaar tussen God en mensen: de mens Christus Jezus. God komt door Hem tot ons en wij komen door Christus Jezus tot God. Moeilijker is het niet. We zouden nu verder kunnen gaan met vers 10, maar ik denk dat we er beter aan doen om nu te gaan pauzeren en de rest te reserveren voor daarna. Zullen we het hier even bij laten?⟨/p>