⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Inleiding: Voorbij aan de Actualiteit⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Een hartelijke goedenavond allemaal, vrienden. Wat ben ik blij dat ik hier eindelijk weer een keertje mag staan. Er zijn een paar gelegenheden geweest die we hebben moeten overslaan vanwege de maatregelen die genomen werden, en daar waren we door gedupeerd. Maar zie daar: we zijn hier weer!⟨/p> ⟨p>Het doet mij enorm goed om met jullie de Schriften te openen en compleet voorbij te gaan aan de actualiteit. Nee, we gaan het niet hebben over wat er allemaal in het nieuws is; dan had u gewoon thuis moeten blijven en naar een van de Nederlandse zenders moeten gaan kijken. Wij gaan ons echter bezighouden met wat er al duizenden jaren geleden is opgeschreven en door Johannes is opgetekend.⟨/p> ⟨p>U ziet het, we zijn inmiddels aanbeland bij deel 47 in de serie over het boek Openbaring. Overigens wil ik nog hartelijk danken voor wat jij al met ons hebt willen delen. Ik wilde daar nog van zeggen: prachtig! Die geweldige garantie, die verzekering die God ons heeft gegeven.⟨/p> ⟨p>Maar goed, nu gaan we dus verder met het boek Openbaring. We hebben inmiddels al een aantal keren bij dat 21ste hoofdstuk stilgestaan, als ik me niet vergis. Nee, ik vergis mij niet: we hebben al drie keer over de eerste acht verzen van dat hoofdstuk gesproken. Dit keer heb ik als titel gegeven: 'Het Jeruzalem dat uit de hemel neerdaalt'.⟨/p> ⟨p>Ik wil eerst – dat bent u van mij gewend en ik vind het een heel goede gewoonte, vandaar dat ik het altijd zo doe – even terugblikken op wat we de voorgaande keren hebben vastgesteld. Al was het maar om weer even een raamwerk te hebben: waar ging het ook alweer over? Daarbij beperk ik me dan tot die eerste acht verzen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="134" title="Speel af vanaf 02:14">▶ 02:14⟨/button> ⟨span>Terugblik: de Laatste Aion en de Nieuwe Aarde⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Nou, na de duizend jaren. Als ik zeg de duizend jaren, bedoel ik gewoon de duizend jaren waar Johannes over schrijft in hoofdstuk 20 van de Openbaring. Maar die duizend jaren – ik noem het met opzet nooit het duizendjarig rijk, want dat suggereert alsof Jezus Christus slechts duizend jaar regeert. Dat is niet waar. Hij regeert tot in de aeonen der aeonen, zoals de Bijbel dat zegt. Nee, wat geteld wordt, dat is de termijn waarin Satan gebonden is en niet in staat is de volkeren te verleiden. Als ik het zo zeg, dan weet u ook meteen dat dit dus nog moet gaan plaatsvinden, aangezien hij op dit moment nog erg veel succes heeft. Trouwens, zijn meest succesvolle periode daarin moet nog aanbreken, al moet ik erbij zeggen dat die zeer kort is. Maar juist omdat die nog zo kort is, is hij des te actiever. Dat staat trouwens ook in dit boek: "Ik weet dat zijn tijd kort is."⟨/p> ⟨p>Goed, na de duizend jaren krijg je vervolgens het Grote Witte Troon-gericht waarin de overige doden opstaan en de boeken open gaan. Welnu, na die periode van hoofdstuk 20, krijg je hoofdstuk 21 en dan start een nieuwe aeon, een nieuw wereldtijdperk, een vernieuwde hemel en aarde. En waarom ik zeg vernieuwd? Wel, in ieder geval als het gaat over de aarde: die aarde blijft namelijk staan. De aarde zal gevonden worden, daar hebben we het de vorige keren ook over gehad. In elk geval wordt de aarde vernieuwd en hier zie je dat chronologisch in het schema. Die aeon, of dat wereldtijdperk, of die eeuw zo u wilt – maar dan niet in de zin van honderd jaar uiteraard – die wordt ook genoemd "de aeon van de aeonen". Dat wil zeggen: het is de meest overtreffende aeon van alles wat wij tot dusver gekend hebben aan wereldtijdperken. En het is ook de "aeon van de aeon", dat wil zeggen zelfs de aeon die gaat komen, die alle aeonen zal overtreffen, inclusief de duizend jaren. Het is de meest overtreffende aeon. Deze aeon overtreft de voorgaande duizend jaren. Zo wordt dat genoemd in Hebreeën 1 vers 8: de aeon van de aeon.⟨/p> ⟨p>Dan even enkele karakteristieken van de Nieuwe Aarde, want dat is het onderwerp van die eerste acht verzen in hoofdstuk 21. We lezen dat Johannes aanvangt met: "Ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde." Eén van de dingen die hij dan als eerste beschrijft, is dat de zee niet meer is. Een wat vreemd gegeven, maar daar hebben we onder andere ook bij stilgestaan. Al eerder was vermeld, in vers 2, dat Johannes een nieuw Jeruzalem ziet neerdalen vanuit de hemel. Hij tekent dat op in vers 2 zonder daar verder nog op in te gaan. In die eerste acht verzen komt dat niet meer aan de orde. Pas vanaf vers 9, wat we vanavond gaan bespreken, wordt dat onderwerp weer opgepakt en uitgebreid beschreven. Zo uitgebreid dat we daar vanavond bij lange na niet helemaal aan toekomen.⟨/p> ⟨p>Op die nieuwe aarde is ook nog steeds sprake van volkeren, en we zullen later ook nog zien: volkeren die zelfs nog genezing behoeven. Ik heb er al bij eerdere gelegenheden op gewezen dat op die nieuwe aarde – en dat is wat sommige mensen misschien moeizaam vinden om te verstaan – nog steeds niet de volmaaktheid is aangebroken. Als u het mij vraagt, gaan ook de generaties nog gewoon door. Nou ja, gewoon, wat heet? Het zal een geweldig tijdperk zijn. Zoals gezegd: het overtreft zelfs nog het millennium dat eraan voorafging. Maar toch is daar nog een proces gaande. Want we lezen in vers 4 dat dood, rouw, geklaag en moeite uiteindelijk niet meer zullen zijn. Dat is een proces. Eigenlijk is het meest kenmerkende van die laatste aeon dat daar alles nieuw gemaakt wordt: "Zie, Ik maak alle dingen nieuw." Dat staat in de tegenwoordige tijd. Eigenlijk staat er zoiets als: "Ik ben bezig alle dingen nieuw te maken." Dat is de tegenwoordige tijd en dat is in feite de samenvatting van die laatste aeon: dat alle dingen nieuw gemaakt worden op aarde.⟨/p> ⟨p>En daar gaan nog heel veel generaties overheen. Want we hebben op een van de vorige avonden al besproken dat God Zijn verbond bevestigt tot in het duizendste geslacht. Als we dat letterlijk nemen, dan komen we echt voor die laatste aeon uit. Dat gaat tienduizenden jaren duren voordat je aan het duizendste geslacht toe bent. Als je ervan uitgaat dat een geslacht veertig jaar duurt, waar goede redenen voor zijn, reken het maar uit: dan is duizend geslachten veertigduizend jaar. Als je dan rekent vanaf Abraham... Ja, dat zijn gegevens waar je van gaat duizelen. Daar hadden we het eerder over, dat je soms zomaar als spreker kunt gaan duizelen. Daar heb ik recent nog last van gehad, maar we hoeven dat nu niet verder uit te diepen. Dat moet ik er ook bij zeggen. In ieder geval is het een merkwaardig en mindblowing gegeven dat die laatste aeon zo lang duurt, zo geweldig zal zijn en eigenlijk al onze voorstellingen tart.⟨/p> ⟨p>Ik moet er nog één ding bij zeggen, en dat was het laatste waar die eerste pericoop over gaat. Namelijk in vers 8, dat ongelovigen en al de mensen die in die categorie vallen, deze aeon niet zullen meemaken. Waarom? Wel, hun lot is in de tweede dood. Ik weet dat een heleboel mensen denken dat de tweede dood dan wel het definitieve einde zal zijn, maar dat kan niet, want de dood is namelijk nooit definitief. Als u het mij vraagt, is dat zelfs de basis van het hele evangelie: dat de dood tenietgedaan wordt. Dat is het evangelie. Geen enkele dood, of dat nu de eerste is of de tweede, is definitief. De tweede dood is gewoon dood. Of doodgewoon. Ik bedoel: als je voor de tweede keer sterft en opnieuw in de doodstoestand komt, ben je dan minder dood dan de eerdere keer? Nee. In feite is die opstanding bij de Grote Witte Troon voor hen alleen maar een onderbreking waarin ze gericht worden. Dat heeft wel degelijk een hele specifieke functie. Niettemin zou je het zo kunnen lezen dat hun doodstoestand kort wordt onderbroken bij de Grote Witte Troon en vervolgens wordt voortgezet in de laatste aeon. Zij waren dood, ze worden opgewekt, gericht en alles wordt rechtgezet, maar ze komen opnieuw in de doodstoestand omdat die laatste aeon voor hen niet is weggelegd. Hun doodstoestand is bij de Grote Witte Troon dus onderbroken, maar zij zullen die laatste aeon niet meemaken. We komen daar trouwens later nog over te spreken, want Johannes gaat dat nog wat nader uit de doeken doen in een latere versie die we vanavond trouwens ook niet meer zullen bespreken.⟨/p> ⟨p>Goed, dat is zo ongeveer samengevat wat we tot dusver hebben gezien. Dan gaan we ons nu, vanaf dit moment dus, bezighouden met de beschrijving van het Jeruzalem dat uit de hemel neerdaalt. Johannes had al opgemerkt dat dit kenmerkend is voor die nieuwe hemel en die nieuwe aarde die hij beschrijft, maar nu gaat de beschrijving echt gedetailleerd volgen. En dan staat er dit in vers 9.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="741" title="Speel af vanaf 12:21">▶ 12:21⟨/button> ⟨span>De Parallel met Hoofdstuk 17: de Hoer en de Bruid⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>"En één uit de zeven boodschappers die de zeven schalen hadden, die vol waren van de laatste zeven rampen..." Als je dat zo leest, is dat vreemd. Want dat is al lang geleden. Ik bedoel: we bevinden ons hier in hoofdstuk 21 vers 9, na de duizend jaren. Als hij het dan vervolgens heeft over een van de zeven boodschappers die de zeven schalen hadden, die vol waren van de laatste zeven rampen, dan praten we over een situatie van vóór de duizend jaren. Waarom grijpt Johannes daar nu op terug?⟨/p> ⟨p>Hij doet dat omdat hij nu te maken krijgt met een boodschapper die identiek is aan degene die hij al eerder had gezien, of eigenlijk had gesproken – of nog beter gezegd: die hij had gehoord. "Eén uit de zeven boodschappers die de zeven schalen hadden, die vol waren van de laatste zeven rampen." Dat herinnert direct aan hoofdstuk 16, aan die zeven schalen. Ik hoop tenminste dat u zich die nog herinnert. Het is al erg lang geleden dat we het daarover hadden; nog geen duizend jaar natuurlijk, maar het scheelt niet veel. Over die zeven schalen leest u in hoofdstuk 16 en in hoofdstuk 17. In hoofdstuk 17 vers 1 begint Johannes met een formulering die bijna identiek is aan wat we hier in hoofdstuk 21 vers 9 aantreffen.⟨/p> ⟨p>Kijk maar met me mee, want in hoofdstuk 17 vers 1 staat: "En één uit de zeven boodschappers die de zeven schalen hadden..." Want u weet het: er werden zeven schalen uitgeworpen en dat werd iedere keer door een andere boodschapper gedaan. Nou, één uit hen kwam en hij sprak met mij en hij zei... Dus zelfs de formulering is vrijwel gelijk. Als ik dan weer naar hoofdstuk 21 ga, dan staat er: "Die kwam tot mij en hij sprak met mij, zeggende: Kom hier, ik zal jou tonen de bruid, de vrouw van het Lammetje."⟨/p> ⟨p>Nu begrijpen we ook meteen waarom Johannes het op deze wijze formuleert en waarom hij de link legt met een van die zeven boodschappers. Ik gaf u net dat citaat uit hoofdstuk 17 vers 1, maar ik deed het voor de helft. Lees maar met me mee: "En één uit de zeven boodschappers die de zeven schalen hadden... die kwam en hij sprak met mij en hij zei: Kom hier, ik zal jou tonen het oordeel van de grote hoer, die zit op vele wateren." Nu begrijpt u waarom die twee aan elkaar gelinkt zijn. Vóór de duizend jaren gaat een van die zeven boodschappers iets tonen en hij toont de hoer. En wat blijkt die hoer te zijn? Dat is de grote stad genaamd Babylon.⟨/p> ⟨p>Zij zat op een beest met zeven koppen en tien hoorns. Dat is het laatste wereldrijk dat nu nog steeds toekomstig is. We hebben het er destijds over gehad dat die zeven koppen en die tien hoorns tien koningen zijn. Hoe dan ook: de grote stad Babylon daar aan de Eufraat, een rivier die in het boek Openbaring ook een grote rol speelt. In ieder geval zal die grote stad daar in de eindtijd weer zijn. Daar waar ooit de wereldrijken begonnen, na de zondvloed in Noachs dagen, daar kreeg je de eerste grote stad die opkwam: Babel. Waar ooit een toren gebouwd werd, dat weten we wel. Dat is nog meer dan duizend jaar geleden, dat is al duizenden jaren geleden. Maar goed, later in de geschiedenis heeft Babylon nog zo'n grote rol gespeeld: in het Babylonische Rijk, in het Medo-Perzische Rijk en in het Griekse Rijk. Daarna hebben we nooit meer wat van Babylon vernomen, maar het is begonnen in Babylon en in deze boze aeon eindigt het er ook weer.⟨/p> ⟨p>Het wonderlijke van die stad Babylon in de eindtijd is dat het een verlengstuk is van Jeruzalem, een dependance, bijna als een tweelingstad van Jeruzalem. En zo begint het. Nu zou ik in de verleiding komen om daarover te gaan spreken, maar dat doe ik niet. Het gaat mij nu even om het punt dat Johannes eerder die zeven boodschappers zag die de zeven schalen hadden. Eén van hen toont de grote stad, maar dat is een hoer. Dan weet u trouwens ook meteen dat dit te maken heeft met het volk dat ontrouw is aan haar man, namelijk Israël. Maar nu krijgen we te maken met het grote contrast: niet de hoer, maar de bruid. En daarover staat nog iets geschreven in Openbaring 21 vers 10.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1118" title="Speel af vanaf 18:38">▶ 18:38⟨/button> ⟨span>Op een Hoge Berg: Visionaire Overeenkomsten met Ezechiël⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En hij bracht me in geest weg. Niet fysiek, nee, het was geestelijk, visionair, of hoe je het ook maar noemen wilt. Het is net zoals we lezen in hoofdstuk 1 vers 10: "dat ik kwam in geest in de dag van de Heer." Ik ga ervan uit dat Johannes dus fysiek gewoon op Patmos bleef, maar in de geest werd hij verplaatst; hij heeft als het ware een tijdreis gemaakt en werd verplaatst naar de dag van de Heer. Hier in hoofdstuk 21 werd hij in de geest weggebracht naar een grote, hoge berg.⟨/p> ⟨p>Dat is trouwens heel aardig, want dit is de derde parallel met Openbaring 17. In hoofdstuk 17 vers 3 werd Johannes in de geest ook weggebracht, maar toen naar een woestijn, waar hij een vrouw zag op een beest met zeven koppen en tien horens. Ziet u? Dat Johannes hierop teruggrijpt is niet zomaar; dat heeft een heel specifieke bedoeling.⟨/p> ⟨p>Johannes wordt hier dus in de geest op een grote, hoge berg geplaatst, waardoor hij een enorm uitzicht heeft. Dat vind je vaker in de Schrift. Het eerste waar ik dan aan denk is Mozes. Hij mocht zelf het beloofde land niet binnengaan, maar hij werd op een bergtop geplaatst, namelijk die van de berg Nebo, en zo kon hij het hele beloofde land aanschouwen. De naam "Nebo" betekent trouwens "profeet", dus hij had daar ook een profetisch zicht.⟨/p> ⟨p>Nog frappanter is het voorbeeld van Ezechiël. In hoofdstuk 40 lezen we dat hij ook op een zeer hoge berg werd geplaatst. Daar bevond hij zich en daar zag hij Jeruzalem en de nieuwe tempel, zo staat het in vers 2. Dit is een heel opvallende overeenkomst. U kent Ezechiël 37 wel over de dorre doodsbeenderen en het herstel van Israël, en hoofdstuk 38 en 39 over Gog en Magog, waar het boek Openbaring trouwens ook over spreekt, zowel voor als na de duizend jaren. Vanaf hoofdstuk 40 krijg je een beschrijving van Israël in het Millennium. Het is een beschrijving van het land en hoe het verdeeld zal worden; dat is nog nooit vervuld. Er worden daar dingen beschreven die onbekend zijn. De tempel die daar beschreven wordt tot in de kleinste details — ik heb daar wel maquettes van gezien hoe die tempel van Ezechiël er straks uit komt te zien. Ik zeg "straks", want hoewel die tempel uitgebreid is beschreven door Ezechiël, is hij nooit gebouwd. Dat kan maar één ding betekenen: die tempel komt er nog. En niet alleen die tempel, maar ook Jeruzalem en alles wat daarmee verband houdt.⟨/p> ⟨p>In Ezechiël 47 wordt beschreven dat er uit het heiligdom een waterstroom zal ontstaan die uiteenvalt in twee richtingen, naar de ene zee en naar de andere zee. De Dode Zee wordt door dat water levend, zodat de Dode Zee zelfs een levende zee gaat worden. Sterker nog, er komen weer vissersplaatsen. Moet je nu eens proberen daar je hengeltje uit te werpen! Ik hoorde laatst een grap van iemand die met zijn hengel bij de Dode Zee was gaan zitten. Er kwam iemand langs die vroeg: "En, heb je al wat gevangen?" Waarop de visser antwoordde: "Ja, jij bent vandaag al de vijfde!" Zo zal de vraag straks zijn: "Heb je al beet gehad?" "Ja, jij bent erbij."⟨/p> ⟨p>Het beeld is misschien wat slecht op dit moment, daar kan ik heel weinig aan doen. Dat probleem met de apparatuur heb ik al vaker meegemaakt. Ook de geluidskwaliteit bij de livestream is soms matig. Maar ik heb goed nieuws: als het straks op de website komt, dan is het wel goed. De livestream is nu niet best, maar ik maak een opname op een kaartje en die is gewoon perfect. Dus als ik het alsnog op de website zet, dan is de beeldkwaliteit wel goed. Volgens jou is het wel goed? Marcel durfde het niet te zeggen, maar hij hoort het toch niet, joh.⟨/p> ⟨p>Waarom wijs ik nu even op Ezechiël en al die details? Ik doe dat om aan te geven dat wat Ezechiël beschrijft — over Israël, over Jeruzalem en over een tempel en een heel gebied met de Dode Zee en de rivier — toekomstig is. Alleen is het niet in de laatste aion waar we het nu over hebben. Daar heb ik een hele goede reden voor, want in het Jeruzalem dat wij nu bespreken is namelijk geen tempel aanwezig. Dat staat er heel uitdrukkelijk: een tempel zag ik er niet in. Wat Ezechiël ziet is een Jeruzalem, een Israël en een tempel in het millennium, in de duizend jaren. Zie je hoe belangrijk het is om de tijden te onderscheiden? Anders probeer je de puzzelstukjes passend te maken terwijl het niet past, en dan ga je drukken en sjorren. Nee, de Bijbel past, en als het niet past, dan moet je nog even wachten en een paar stukjes verder kijken. "Onderscheid de tijden en de Schrift is in harmonie met zichzelf," was een uitspraak van de kerkvader Augustinus. Hij heeft weleens goede dingen gezegd, hoor. Die uitspraak onderschrijf ik graag en van harte.⟨/p> ⟨p>Ezechiël werd dus op een zeer hoge berg geplaatst en hij ziet Jeruzalem en de nieuwe tempel van het millennium. Hier in Openbaring zijn we inmiddels een hele fase verder. Johannes wordt in de geest weggevoerd naar een grote, hoge berg door een van die zeven boodschappers die hij kende. En hij toonde hem de heilige stad Jeruzalem. Dat vind ik mooi. Waarom? Wel, eerst stond er in vers 9: "Ik zal je tonen de bruid, de vrouw van het Lammetje." Vervolgens wordt Johannes weggebracht en wordt hem de heilige stad Jeruzalem getoond. Je hebt dus helemaal geen theologie nodig voor het beantwoorden van de vraag wie of wat de bruid is.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1655" title="Speel af vanaf 27:35">▶ 27:35⟨/button> ⟨span>De Identiteit van de Bruid: de Heilige Stad Jeruzalem⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ja, daar zijn hele theologische disputen over, maar het is eigenlijk heel simpel. Johannes zegt het hier gewoon expliciet: de bruid die hem getoond wordt, dat is de heilige stad Jeruzalem. Dit speelt zich af in de laatste aeon, in een hele nieuwe fase, maar niettemin is de identiteit van de bruid gewoon gedefinieerd: het is de heilige stad Jeruzalem. En ik zal u dit zeggen, het stemt volledig overeen met wat we ook al vinden bij de profeten in het Oude Testament. Dit is dus geen nieuws. Wat Johannes hier opmerkt over die heilige stad Jeruzalem als de bruid, dat staat al in Hosea. Je vindt het bij Ezechiël niet zozeer, maar bij Jeremia en bij Jesaja staat het er allemaal. Je ziet dus ook dat Johannes voortbouwt op dat wat Israël al wist vanuit de Tenach, vanuit de Schriften.⟨/p> ⟨p>Hier staat het: de bruid is niet de huidige ekklesia. Dat is het lichaam van Christus; die maakt deel uit van de bruidegom, als je het helemaal goed zegt. Ik vind dat een prachtige gedachte: deel uitmaken van het lichaam van de bruidegom. Maar hier gaat het over de stad Jeruzalem, de heilige stad. We praten hier wel over een hele nieuwe fase, die laatste aeon, want deze heilige stad Jeruzalem is niet die van het Millennium, die zich op aarde bevindt en van waaruit de wereld — niet alleen Israël maar heel de wereld — geregeerd wordt. Hier zijn we niet alleen een fase verder, maar we zijn eigenlijk ook een etage hoger opgestapt. Dit is namelijk een Jeruzalem dat neerdaalt vanuit de hemel.⟨/p> ⟨p>Ook hier weer staat er de tegenwoordige tijd. Ik had het net al over 'Zie, Ik ben bezig alle dingen nieuw te maken'. Hier wordt 'neerdalend' ook in de tegenwoordige tijd gebezigd — dat verticale streepje in de tekst geeft het aan — en dat betekent: is bezig neer te dalen. Strikt genomen staat er niet dat Jeruzalem op de aarde terechtkomt; er staat dat het bezig is neer te dalen. Dat is van belang omdat vanaf hier, eigenlijk al vanaf vers 9, het onderwerp dat Jeruzalem is dat Johannes vanuit de hemel ziet neerdalen.⟨/p> ⟨p>Alleen al als ik het zo formuleer, valt het niet mee om te visualiseren: een stad die neerdaalt uit de hemel. Daar heb je eigenlijk nog wat meer gegevens voor nodig, en die gaat Johannes aanreiken. Hij gaat echt het een en ander vertellen over de dimensies, over de lengte, over de breedte en over de hoogte. Dat zal een onderwerp voor de volgende keer zijn: hoe we ons deze stad moeten voorstellen. Als een kubus? De stad ligt in het vierkant, dat zullen we straks al zien, maar de hoogte was ook gelijk aan de lengte en de breedte. Er zijn twee vormen die daaraan voldoen, namelijk een kubus en een piramide. Ik ga voor het laatste, maar dat ga ik nu verder niet aantonen. Daar gaan we het echt nog over hebben, want dat is heel boeiend.⟨/p> ⟨p>Vanaf vers 9 tot hoofdstuk 21 vers 23 — dus dan gaan we nog dertien verzen verder — is het onderwerp het Jeruzalem dat neerdaalt uit de hemel. Let op, het gaat hier niet over een beschrijving van de situatie op de nieuwe aarde. Dat komt nog wel aan de orde, maar dat is pas vanaf vers 23 of na vers 23, wanneer het gaat over de volkeren die op aarde zijn en die ook toegang krijgen tot die stad, en over de bladeren die er tot genezing zijn. Maar hier gaat het nogmaals over Jeruzalem dat uit de hemel neerdaalt.⟨/p> ⟨p>Zoals het hier beschreven wordt, vervult het een soort brugfunctie tussen hemel en aarde. Het daalt neer uit de hemel, dus het bevindt zich niet meer in de hemel, maar aangezien het neerdalende is, bevindt het zich dus ook nog niet op de aarde. Het bevindt zich tussen hemel en aarde, zoals de Jakobsladder in Genesis 28. Die ladder — wat volgens mij trouwens geen ladder is maar een stenen trap — maakt de verbinding tussen hemel en aarde. Dat zag Jakob in die droom heel duidelijk en daar doet deze stad aan denken.⟨/p> ⟨p>Ik zei al dat het niet meevalt om zoiets helemaal te visualiseren. Als je zegt dat de stad neerdaalt uit de hemel: wat is dit? Laten we ons gewoon vers voor vers en zinsdeel voor zinsdeel beperken tot dat wat er geschreven staat. Voor zover wij ons dat kunnen voorstellen, is dat mooi meegenomen, maar anders lezen we wat er staat. Dat vind ik de meest veilige route om kennis in het algemeen op te doen, maar zeker als het gaat om de Schrift. Luister gewoon. En we gaan er niet iedere keer tussendoor toeteren van: hoe kan dat nou? Nee, luister nu maar. Dit staat opgetekend: Johannes ziet de heilige stad Jeruzalem neerdalen vanuit de hemel, van God.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2101" title="Speel af vanaf 35:01">▶ 35:01⟨/button> ⟨span>Een Stad uit de Hemel: Ontworpen en Gebouwd Door God⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Abraham heeft deze stad, die Johannes hier beschrijft, al verwacht. Eigenlijk zeg ik het nu verkeerd: hij heeft haar niet gezien, maar hij verwachtte deze stad. Het loutere feit dat hij haar verwachtte, geeft aan dat het hem bekendgemaakt moet zijn. Abraham leefde uit geloof; in de brief aan de Hebreeën staat dat telkens weer. Hij verwachtte dat, wat betekent dat we hier praten over een man die vierduizend jaar geleden al uitzag naar de stad die Johannes hier beschrijft.⟨/p> ⟨p>In Hebreeën 11 vers 10 staat het prachtig verwoord: "Want hij verwachtte de stad met fundamenten, waarvan God de ontwerper en bouwmeester is." Dit is de NBG-weergave, en die is vrij goed. Hij verwachtte de stad met fundamenten – daar zullen we het trouwens zo nog over hebben, want ook dat beschrijft Johannes verderop. Deze stad komt uit de hemel, en Johannes benadrukt dat zij "van God" is. Hoezo van God? Wel, Hij is namelijk de architect en de ontwerper; Hij heeft het getekend en het helemaal zo bedacht. En dat niet alleen, Hij heeft het ook nog eens een keer gemaakt. In het Grieks staat daar het woord ⟨em>technitēs⟨/em>, de bouwmeester. Hij heeft dit dus ontworpen en ook daadwerkelijk zo gemaakt.⟨/p> ⟨p>Geen enkele stad voldoet aan die beschrijving, behalve deze. Zij komt uit de hemel en is van goddelijke origine, zowel qua ontwerp als qua bouwwerk. God Zelf heeft haar gemaakt, en dat is met recht onvoorstelbaar. Wij kennen zulke steden immers niet. Wij kennen geen steden die uit de hemel komen, en we kennen ook geen steden waar God volledig de ontwerper en de bouwmeester van is. Maar deze stad staat daar; zij komt uit de hemel. Abraham verwachtte haar al, aan Johannes wordt zij getoond en hij tekent het op, zodat wij daar notie van mogen nemen. Neerdalend vanuit de hemel, van God, en dan staat erbij: en zij had...⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2297" title="Speel af vanaf 38:17">▶ 38:17⟨/button> ⟨span>Gods Heerlijkheid Weerspiegeld in Kristalhelder Diamant⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En zij, die stad, had de heerlijkheid van God. Dat verbaast ons eigenlijk niet meer als we bedenken dat God, dé God, daarvan de bouwmeester en architect is. Natuurlijk heeft die stad dan Gods heerlijkheid; hemels van origine, maar ook goddelijk in elk detail van het ontwerp en in het gehele bouwwerk. Er staat bij: "haar lichtglans leek op het kostbaarste gesteente, als op een kostbaar helder jaspis." Er is eigenlijk geen detail waar je hier zomaar aan voorbij kunt of mag gaan.⟨/p> ⟨p>Laten we eerst stilstaan bij dit punt: er wordt gesproken over het feit dat zij de heerlijkheid van God had en vervolgens over haar lichtglans. Dat woord voor lichtgeving of glans komt vaker voor, maar ik zal u dit vertellen: heerlijkheid in de Bijbel — en laat ik mij even beperken tot het Nieuwe Testament en de Griekse taal — is heel vaak een synoniem voor licht. Ik zal u een paar voorbeelden geven. In 1 Korinthe 15 gaat die vlieger in de NBG-vertaling helaas niet helemaal op, want daar wordt gesproken over "glans". Maar ik zal u vertellen dat daar in het Grieks gewoon het woord voor heerlijkheid staat: ⟨em>doxa⟨/em>. Dat is het Griekse woord voor heerlijkheid.⟨/p> ⟨p>Paulus spreekt daar over de heerlijkheid van het lichaam van de opwekking. Wanneer hij daar onderwijs over geeft, zegt hij dat de heerlijkheid van de zon weer anders is dan die van de maan, en die verschilt weer van die van de sterren. In onze vertaling staat dan dat de glans van de zon anders is dan die van de maan en de sterren, maar er staat niet "glans", er staat "heerlijkheid". De heerlijkheid van de zon is anders dan die van de maan en die is weer anders dan die van de sterren. Maar wat is heerlijkheid dan? Dat is lichtglans. Want wat is de heerlijkheid van de zon, de maan of de sterren anders dan het licht dat ze geven? Heerlijkheid is licht.⟨/p> ⟨p>Het is trouwens heel boeiend, want er staat dat dit lichaam in zwakheid wordt gezaaid, in oneer, in vergankelijkheid en in ontluistering. Dat is dit lichaam, en dat wordt aan de aarde toevertrouwd. Maar, zegt Paulus, het wordt opgewekt in een absoluut contrast. In zwakheid wordt het gezaaid, in kracht wordt het opgewekt. In vergankelijkheid wordt het gezaaid — dat hoef ik u niet uit te leggen, dat is onze aller ervaring — maar in onvergankelijkheid wordt het opgewekt. En daar staat nog iets bij: in ontluistering. Dit lichaam moet in de loop der jaren steeds meer luister prijsgeven. Ik zit naar u te kijken en u zit naar mij te kijken, en sommigen zien het al. Dat zijn dingen die eigenlijk niet eens toegelicht hoeven te worden.⟨/p> ⟨p>Maar nu komt het: dat lichaam dat opgewekt wordt, wordt opgewekt in heerlijkheid. Als ik die heerlijkheid van de zon en de maan vasthoud, dan betekent dit dat het opstandingslichaam ook werkelijk lichtgevend zal zijn. Er wordt heel vaak gesproken over kleding, maar kijkt u het maar eens na: als het gaat over het lichaam van heerlijkheid, dan wordt er gesproken over een bekleding met licht. Het straalt. Er zijn heel wat voorbeelden van, hoewel we ons er geen voorstelling van kunnen vormen. Je kunt het proberen, maar het blijft onvoorstelbaar. Als God straks werkelijk een kleding van heerlijkheid geeft die schijnt, dan kun je met recht zeggen dat we schitterend bekleed worden, en dan nog van binnenuit ook.⟨/p> ⟨p>Ik zeg dit omdat die stad die Johannes uit de hemel ziet neerdalen, de heerlijkheid van God had, en wat blijkt: zij geeft ook licht. Als u nog niet tevreden bent met de bewijsvoering: in 2 Korinthe 3 leest u dat de Israëlieten de heerlijkheid op het aangezicht van Mozes niet konden verdragen. Wat was die heerlijkheid dan? Dat was dat zijn gelaat straalde en letterlijk een schitterend licht gaf, zodanig dat zij het niet konden en mochten zien. Die heerlijkheid nam overigens weer af, maar het gaat erom: die heerlijkheid op Mozes' aangezicht, dat is licht. Trouwens, de heerlijkheid van Christus is ook licht; dat zou u aan Paulus moeten vragen. Dat lezen we ook weer in 2 Korinthe 4.⟨/p> ⟨p>De heerlijkheid die deze stad heeft, die van Godswege vanuit de hemel neerdaalt, uit zich in haar lichtglans. Er staat: "haar lichtglans leek op het kostbaarste gesteente, als op kristalhelder jaspis." Hier doet zich een interessant punt voor. De weergave in de interlineair als "diamant" is naar mijn overtuiging volstrekt correct. Ik moet erbij zeggen dat "jaspis" eigenlijk geen vertaling is, maar een klanknabootsing van het Griekse woord ⟨em>jaspis⟨/em>. Het verwarrende is dat wat wij tegenwoordig kennen als jaspis, totaal niet voldoet aan deze beschrijving. Het gaat hier om diamant omdat het beschreven wordt als doorzichtig, helder en als het kostbaarste gesteente: "als op kristalhelder jaspis".⟨/p> ⟨p>Dit is ook werkelijk het allerkostbaarste. Dat kan nooit gaan over wat wij tegenwoordig kennen als jaspis. Want wat tegenwoordig jaspis heet, is ten eerste ondoorzichtig en ten tweede niet helder. In tegendeel: het is juist vetglanzend. Dat is het leuke van een PowerPoint, want ik kan het u even laten zien: dit is het verschil. Wat tegenwoordig jaspis genoemd wordt, kan meerdere kleuren hebben, maar het is niet eens het kostbaarste gesteente; het is een halfedelsteen. U ziet het: het is niet doorzichtig en het is niet helder, maar vetglanzend.⟨/p> ⟨p>Diamant daarentegen is met recht een edelsteen. Het is lichtdoorlatend en kristalhelder; het licht gaat er dwars doorheen. Dat is precies wat een edelsteen tot een edelsteen maakt. Ik ben absoluut geen expert, maar vroeger woonde ik in Aalsmeer tegenover een garage en daar was ook een tankstation van Mobil. Dat bestaat tegenwoordig allang niet meer, dat is nu geloof ik een BP geworden. Maar in de jaren zeventig — ik was een tiener — kreeg je bij elke tankbeurt een halfedelsteen cadeau. Wij hadden een hele verzameling, want die overbuurman gaf ons soms zomaar een hele handvol van dat spul. Dat heette dan "halfedelstenen cadeau". Dat is heel fraai spul hoor, daar niet van, maar ik kan u vertellen dat het geen echte edelstenen zijn. Die zouden ze zeker niet cadeau doen, want daarvoor zijn ze veel te kostbaar.⟨/p> ⟨p>Waar Johannes het hier over heeft, is het kostbaarste gesteente. Er is maar één steen die daaraan voldoet; het allerkostbaarste is inderdaad diamant. Dat heeft natuurlijk ook te maken met de wijze waarop het bewerkt wordt en al die facetten. We komen daar wellicht later nog over te spreken, want dit jaspis — deze diamant — komen we later in de beschrijving van de poorten nog een keer tegen. Dan komen we nog veel meer parels en edelstenen tegen, dus dan zal ik daar wat meer op inzoomen. Het is heel erg boeiend, want wat blijkt is dat we die edelstenen ook elders in de Schrift nogal eens tegenkomen.⟨/p> ⟨p>Bekend zijn vooral die twaalf edelstenen op de schouders en op de borstplaat van de hogepriester. De twaalf stammen, ja. Het kostbaarste gesteente, gesneden als het kristalheldere jaspis. En dan wil ik nog op één ding wijzen, want er staat een vergelijkingsteken. Dat betekent dat zelfs het kostbaarste gesteente dat wij kennen, namelijk diamant, slechts een benadering is van de heerlijkheid van deze stad. Want diamant heeft dus iets weg van die heerlijkheid. Het laat die stad die Johannes ziet — over visualiseren gesproken — zien als een doorzichtige stad. Later lees je inderdaad ook "als kristalhelder", en we komen ook de formulering tegen "doorzichtig als glas". Met andere woorden: het is inderdaad doorzichtig.⟨/p> ⟨p>Maar dat betekent dus dat we hier praten over een nieuwe schepping. En die stad die hier beschreven wordt, wordt zo enorm gekenmerkt door Gods heerlijkheid dat zelfs de benaming diamant nog tekortdoet aan die glorie. Als je nu een steen hebt van dit formaat en dat is diamant, dan ben je al steenrijk als je je dat kunt veroorloven. Maar die hele stad, die een enorme omvang heeft — daar gaan we het nog uitgebreid over hebben, want dat is zo fenomenaal, echt duizenden kilometers in het vierkant — die stad heeft die glorie waar diamant slechts op lijkt.⟨/p> ⟨p>En er staat nog bij: zij had een grote, hoge muur. Ik kan daar al iets meer over zeggen, want dat wordt later in vers 17 nog uitgebreid beschreven. Het is namelijk een muur van 144 el, oftewel 77 meter. Nou, dat is een hoge muur hoor! En ze had twaalf poorten. We zijn nu bij vers 12. Dat is een mooi vers om het over te hebben, want als er één getal is dat iedere keer in de beschrijving van deze stad terugkomt, dan is het wel het getal twaalf. Op de een of andere manier, of een twaalfvoud daarvan; een dozijn, een gros dus: 144. In ieder geval komen we dat iedere keer weer tegen en dat heeft allemaal betekenis.⟨/p> ⟨p>Ik stel voor dat we eerst even op adem komen, want ik begrijp dat het hard gaat. Wij hebben nog een paar dia's te gaan. Nou, ik heb er nog een heleboel te doen, maar voor vanavond heb ik er nog een stel op het programma staan. We waren gebleven bij vers 12 over die stad die de heerlijkheid van God had, heeft, of zal hebben, moet ik zeggen. Hij komt uit de hemel. Dat betekent dat hij steeds in de hemel is; de Hebreeënbrief spreekt daar ook over. Daar ga ik trouwens een volgende keer ook nog wel naartoe, dus die parkeer ik eventjes. Maar in ieder geval ziet Johannes hem hier in die laatste aeon uit de hemel neerdalen. En zij had een grote, hoge muur, daar had ik het al over. De grootte en de hoogte worden later beschreven.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3247" title="Speel af vanaf 54:07">▶ 54:07⟨/button> ⟨span>De Twaalf Poorten en de Stammen van Israël⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En zij had twaalf poorten. We kennen dit beeld, maar het wordt misschien een beetje eentonig, dat geef ik toe. Toch is het niet exact hetzelfde als wat we in Ezechiël 48 lezen over het Jeruzalem in het millennium. Je leest daar weliswaar ook over een toekomend Jeruzalem, een stad hier op aarde, maar dat wijkt af van wat hier beschreven wordt. Die stad heeft echter ook twaalf poorten en op de poorten twaalf boodschappers, twaalf engelen, en namen die daarop geschreven staan.⟨/p> ⟨p>Ik heb daar een voorstel bij. De gebruikelijke gedachte is dat er op die poorten twaalf engelen staan en dat er daarnaast ook nog namen op geschreven zijn. Ik opteer voor iets anders, namelijk dat de opgeschreven namen op de poorten de boodschappers zelf zijn. De namen op de poorten hebben elk een boodschap in zich, en dus zijn die namen ook boodschappers. Dat is misschien even wennen. U zegt: "Ja, maar er staat toch het woordje 'en'?" Dat klopt, maar dat voegwoord heeft heel dikwijls de betekenis van 'namelijk'. Het voegt twee zinsdelen aan elkaar, maar het heeft lang niet altijd de betekenis van een plus, alsof het om iets extra's zou moeten gaan. Denk aan het voorbeeld van "de God en Vader van onze Heer Jezus Christus". Dat zijn er ook niet twee. Het is niet én de God van onze Heer Jezus Christus én daarnaast heb je ook nog de Vader. Nee, het is de God, namelijk de Vader van Jezus Christus. Als je het woordje 'en' op die manier leest, krijg je: "en op de poort twaalf boodschappers, namelijk namen daarop geschreven." Ik zeg niet dat het zo is, maar ik vind het een zinnige gedachte. Want wat doen die boodschappers daar anders? Wat is hun boodschap en wat is hun functie? Dat wordt allemaal niet vermeld. Al die bezwaren en onbeantwoorde vragen verdwijnen op het moment dat je leest: "en op de poorten waren twaalf boodschappers, namelijk namen daarop gezeten." Ik geef het u ter overweging.⟨/p> ⟨p>Als daar namen opgeschreven zijn en dat een boodschap heeft, wat zijn die namen dan? Er staat bij: "welke zijn de namen van de twaalf stammen van de zonen van Israël." De erfgenamen van Israël, dat zijn de twaalf stammen. Het staat er eigenlijk dubbel op: twaalf stammen, namelijk de zonen van Israël. Hier wordt het wederom eentonig, want ook dat wordt beschreven door Ezechiël als hij het heeft over Jeruzalem in het millennium, de duizend jaren. Ook daar lees je van die stad die twaalf poorten heeft en waarvan elk de naam draagt van de zonen van Israël.⟨/p> ⟨p>Gelooft u het niet? Ik neem u even mee naar Ezechiël 48, vers 31. Ik lees het even voor uit de NBG-vertaling: "De poorten van de stad dragen de namen van de stammen Israëls; drie poorten op het noorden: de Rubenpoort, de Judapoort en de Levipoort." Bij die Judapoort moet u niet schrikken. Wij hebben aan de naam Judas natuurlijk een negatieve klank gekoppeld, maar dat is puur vanwege de Griekse vorm van dat woord. Judas is gewoon Juda. Goed, een poort van Ruben, een poort van Juda en een poort van Levi. Aan de oostzijde wordt ook de lengte vermeld. Daaruit blijkt trouwens dat die stad in het millennium weliswaar een hele forse stad is, maar het haalt bij benadering niet het formaat van de stad in die laatste aeon. Alles in die laatste aeon is overtreffend. Zelfs de plaats waar ze waargenomen wordt, is overtreffend: boven de aarde. In alle opzichten is het meer, groter en rijker. Zelfs het allerrijkste en kostbaarste dat wij hier kennen, lijkt er slechts op. Het is mooi om daarbij bepaald te worden.⟨/p> ⟨p>Aan de noordzijde, de oostzijde en de zuidzijde zijn elk drie poorten. De stad ligt dus in een vierkant. Aan de westzijde hebben we de Gadpoort, de Aserpoort en de Naftalipoort. In totaal twaalf poorten die elk de naam dragen van een van de zonen van Israël, oftewel de stammen Israëls. Johannes begrijpt dat ook, al is het eigenaardig dat hij begint te lezen vanaf het oosten. Dat doe je toch niet? Normaal begin je in het noorden, van bovenaf met de klok mee, maar hij begint in het oosten. Dat is een volgorde die opvalt. Hij begint eigenlijk met de oriënt, en de oriënt staat voor het oosten, waar de zon opgaat, oftewel voor het licht. Dat vind ik altijd het mooie van het woord "oriënteren". De meeste mensen denken daar niet over na, maar oriënteren betekent je richten op de oriënt. Waarom op de oriënt? Omdat daar de zon opkomt. Daar verrijst het licht en daar richten wij ons op. Wij oriënteren ons op het Woord; daar komt het licht op. Sommige mensen associëren het met de richting van Jeruzalem of Mekka. Moslims richten zich altijd naar Mekka en moeten zich dus ook oriënteren. Als je weet waar het oosten is, weet je ook waar het westen is, en dan weet je ook waar het noorden en het zuiden is. Je hebt een vast punt nodig om te weten in welke richting je gaat.⟨/p> ⟨p>Vanaf het oosten drie poorten, vanaf het noorden drie poorten, vanaf het zuiden drie poorten en vanaf het westen drie poorten, zodat je ook hier al ziet wat later expliciet vermeld wordt: dat ook deze stad in een vierkant ligt. Vier keer drie dus. Er staat ook nog bij dat de muren van de stad, waar we later nog op in zullen gaan, twaalf fundamenten hadden, en daarop twaalf namen van de twaalf apostelen van het Lammetje. Daar moeten we ook eens goed kennis van nemen, want dat is een boeiend gegeven. In de eerste plaats valt natuurlijk het getal twaalf op, want dat repeteert zich iedere keer; het herhaalt zich voortdurend in alle vormen. Je had de twaalf poorten die verwijzen naar de twaalf stammen, en hier spraken we van twaalf fundamenten die verwijzen naar de twaalf apostelen. Daarover straks meer.⟨/p> ⟨p>En dan de muur zelf, waarvan we al even een voorschot hebben genomen. Er wordt gezegd dat de muur 144 el is. Er is een hele discussie over de vraag of dat de dikte, de lengte of de hoogte is. De lengte is het in ieder geval niet. Ik zeg dat het de hoogte is, maar daar gaan we het nog over hebben als we de vorm van de stad nader onder ogen zien. Dat is een lokkertje, want het staat er namelijk niet direct bij. Maar we gaan het erover hebben als we de vorm van de stad bekijken. In ieder geval zien we ook daarbij weer het getal twaalf: twaalf maal twaalf. En trouwens, veel eerder in het boek kwamen we ook al de vierentwintig oudsten tegen, wat weer twee keer twaalf is.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3919" title="Speel af vanaf 01:05:19">▶ 01:05:19⟨/button> ⟨span>Het Getal Twaalf als Universeel Kenmerk van Heerschappij⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Waar heeft het getal twaalf in de Bijbel mee te maken? Met Israël. Als ik dat zo zeg, dan weet u eigenlijk al dat het iets met heerschappij te maken moet hebben. Want Israël – daar is ook nogal wat om te doen – betekent inderdaad zoiets als 'Heerser Gods'. Het heeft te maken met heerschappij. En als God heerst in deze wereld, dan gaat dat via Israël. U zegt: "Jeruzalem?" Jawel, maar dat is de hoofdstad van Israël. Het gaat allemaal via Israël. Het Koninkrijk van Israël gaat zodanig uitgebreid worden dat het wereldwijd gevestigd wordt. Maar dat betekent dus – we hebben het er al vaker over mogen hebben – dat het laatste wereldrijk een Israëlitisch wereldrijk is. Jeruzalem is de stad van de grote Koning en Israël is het Koninkrijk van God, uitgebouwd en uitgebreid. Alles loopt via Israël en daar herinnert het getal twaalf in alle opzichten aan.⟨/p> ⟨p>Dat zie je trouwens ook in andere opzichten, want we rekenen de tijd ook in twaalf. De heerschappij van de tijd, of laat ik het anders zeggen: de tijd wordt beheerst door twaalf. Twaalf maanden. U zegt: "Ik ben vooral geïnteresseerd in die dertiende." Ja, ik ben ook vooral geïnteresseerd in de dertiende, maar dan bedoel ik het toch weer anders. Daar gaan we het zo meteen nog even over hebben. Maar twaalf maanden, ja. En dan hebben we natuurlijk ook nog de twaalf uren. Gaan er geen twaalf uren in een dag? Want zowel de dag als de nacht wordt beheerst door twaalf. De zon en de maan; de zon was gesteld tot heerschappij over de dag en de maan tot heerschappij over de nacht. Maar beide tellen, of in ieder geval zowel de dag als de nacht, gemiddeld twaalf uren. Ja, gemiddeld is een dag twaalf uur. Ook hier maakt het niet uit: overal telt de dag gemiddeld twaalf uur. Nee, dat ga ik niet uitleggen, maar dat is zo. U ziet het aan de klok en de kalender: het is twaalf. De tijd wordt beheerd door de twaalf.⟨/p> ⟨p>Ik kwam er ook nog eentje tegen: in de muziek, in de oude wereld, wordt ook geregeerd door de twaalf. Want een octaaf heeft twaalf tonen, twaalf toetsen zoals u hier kunt zien. Een octaaf verwijst trouwens naar een achtste; 'oct' betekent acht. De achtste is het nieuwe octaaf. Eigenlijk is dat het, want de acht is weer met do-re-mi-fa-sol-la-ti, en dan krijg je de achtste. De achtste is dus eigenlijk weer de eerste van een nieuwe reeks. Trouwens, bij ons is dat ook zo in de dagen: zeven dagen en dan krijg je de achtste dag. Dat is in feite weer de eerste van een nieuwe reeks. Maar goed, de acht. Er zijn echter ook twaalf tonen. Twaalf beheerst alle dingen en vandaar dat het getal twaalf inderdaad de heerschappij symboliseert.⟨/p> ⟨p>En als er in de nieuwe aion – de laatste aion bedoel ik nu – geregeerd wordt, dan is dat inderdaad vanuit die stad die neerdaalt vanuit de hemel, die de heerlijkheid van God heeft en die gekenmerkt wordt door twaalf. Door twaalf poorten. Trouwens, een poort in de Bijbel is ook niks anders dan de plaats waar de in- en uitgang geregeld en beheerst wordt. Want als je de poort opent, dan kun je naar binnen en naar buiten, maar als hij gesloten wordt, dan kun je er niet in en niet uit. De poort in de Bijbel is ook de plaats waar geregeerd wordt. Dat zie je wel vaker. Over Lot lees je bijvoorbeeld dat hij in de poorten van Sodom zat. Hoezo? Nou, dat was gewoon de plaats van de gemeenteraad, zal ik maar zeggen. De poort was de plaats waar de in- en de uitgang werd geregeld. Ook dat is weer heel symbolisch: als je de stad wilt beheersen, dan moet je bij de poort wezen. De poorten en de fundamenten worden gekenmerkt door de twaalf. En nu komen we op nog een ander punt, maar mag ik eerst nog even lezen?⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4259" title="Speel af vanaf 01:10:59">▶ 01:10:59⟨/button> ⟨span>De Twaalf Fundamenten en de Apostelen van het Lam⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>De muur van de stad had twaalf fundamenten en daarop — op die fundamenten — stonden twaalf namen van de twaalf apostelen van het Lammetje. Ja, de twaalf apostelen. Nu hangt het er helemaal van af wat je achtergrond is of wie je nu overstelt of niet. Want de meeste mensen zeggen: "Ja, twaalf, twaalf apostelen." Maar u zegt misschien: "Jammer, ik ben vooral geïnteresseerd in die dertiende." Trouwens, dat is heel grappig.⟨/p> ⟨p>Wij hebben het wel over de twaalf stammen, maar kijk maar eens een keertje na in de reeksen die genoemd worden van de twaalf stammen. Dan blijkt, als je ze allemaal met elkaar vergelijkt, dat er dertien lijken te zijn. Weet je hoe dat komt? Dat komt omdat Jozef dubbel geteld wordt via Manasse en Efraïm. Hij had ook het eerstgeboorterecht en dat betekent ook dat je een dubbel deel krijgt. Maar in de reeks is het altijd twaalf; er worden er altijd twaalf genoemd.⟨/p> ⟨p>Is het u nooit eens opgevallen? We hebben daar ooit wel een keer met elkaar over gesproken toen we in Openbaring 7 de 144.000 bespraken, twaalf keer 12.000. Toen we het hadden over de 144.000, werd er gezegd dat er uit alle stammen 12.000 verzegeld worden, en dan worden ze alle twaalf genoemd. Maar één ontbreekt. Dat komt omdat er met Manasse gerekend wordt. Dat betekent dus dat als je er twaalf wilt hebben, er eentje moet afvallen. Waarom dan? Nee, daar gaan we het nu niet over hebben. Maar ik bedoel maar, ter illustratie van het gegeven dat op het moment dat je Jozef — een van de twaalf — rekent als twee, namelijk de onderverdelingen in twee stammen, er in een reeks van twaalf altijd eentje moet afvallen.⟨/p> ⟨p>Maar waarom vermeld ik dat nu? Oh ja, ik had het over de twaalf apostelen. Want hoezo heeft de Heer twaalf apostelen uitgekozen? Hij koos trouwens eerst twaalf discipelen. Hij koos twaalf discipelen en Hij maakte ze tot apostelen. Toch? Discipelen — Hij leerde ze, het waren leerlingen — en vervolgens heeft Hij ze afgevaardigd, uitgezonden. Dat is wat het apostelschap ook uitdrukt. Maar oké, hoezo twaalf?⟨/p> ⟨p>Ja, dat staat er trouwens bij. Op één plek wordt het zelfs heel expliciet vermeld. Ik heb de tekst hier even genoemd, en daar lees je dat de Heer bij gelegenheid tegen hen spreekt over de beloning die hen straks ten deel zal vallen. Er staat dan: "Jullie hebben alles achtergelaten, maar Ik geef je deze verzekering dat als de Zoon des mensen in de wedergeboorte zal zitten op Zijn troon — dus de Ben Adam zal zitten op Zijn troon — dan zullen jullie..." Wat zegt Hij eerst tegen Zijn leerlingen? "Dan zullen jullie zitten op de twaalf tronen van de stammen van de zonen Israëls, om de stammen van Israël te richten."⟨/p> ⟨p>Dus elk van de twaalf krijgt een troon om te oordelen, te richten over de stammen van Israël. Dus ja, hoezo twaalf? Omdat de twaalf apostelen alles met Israël te maken hebben. Vandaar ook dat als de Heer de twaalf uitzendt, zij het evangelie van de besnijdenis krijgen. Want via Israël zou het Koninkrijk baan gaan breken. Toen dat niet gebeurde en toen Israël het evangelie afwees, ja, toen kwam er een dertiende in zicht. Maar dat is een ander verhaal. De twaalf heeft alles te maken met Israël.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4537" title="Speel af vanaf 01:15:37">▶ 01:15:37⟨/button> ⟨span>Waarom de Naam van Paulus Ontbreekt op de Fundamenten⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Dat betekent dus dat in de fundamenten van de stad Jeruzalem de naam van Paulus niet voorkomt. Dat kun je missen, want hij is namelijk de dertiende. Nu ga ik iets zeggen – en ik zeg het alleen maar voor degenen die zich daar nog wat meer in willen verdiepen, maar ik geef toe dat het heel kritisch is: Efraïm was ook een dertiende. Ik noemde hem zojuist al; hij kreeg het eerstgeboorterecht, maar hij was eigenlijk de dertiende.⟨/p> ⟨p>Over Efraïm zegt Jakob, wanneer hij de zonen van Jozef gaat zegenen, dat hij tot de volheid van natiën zou komen. De situatie was zo gepositioneerd dat Jakob zijn rechterhand op Manasse zou leggen – de eerstgeborene van Jozef – en zijn linkerhand op Efraïm. Maar wat doet Jakob? Hij kruist zijn armen en geeft de eerstgeboortezegen niet aan Manasse, maar aan Efraïm. Jozef probeert hem nog te corrigeren, maar nee: Jakob wist dat het omgedraaid moest worden. Dat wist hij uit ervaring.⟨/p> ⟨p>Dat zijn prachtige dingen. Jakob zegt: uit Efraïm zal een volheid van natiën komen. Efraïm zou later model staan voor de tien stammen die onder de natiën verspreid zouden worden. En u vraagt zich misschien af: 'Volheid van natiën, had Paulus het daar ook niet over?' Jazeker. Nu ben ik geneigd om die cryptische puzzel op te lossen of om dat toe te lichten, maar dat doe ik expres niet, want dan is het geen cryptogram meer. U moet ook nog wat huiswerk doen; denk er maar eens over na. Het zijn zulke boeiende lijnen: Efraïm, de dertiende, de volheid van de natiën; en Paulus, de dertiende, die ook naar de natiën ging.⟨/p> ⟨p>Want waarom werd Paulus geroepen? Laat ik het Paulus zelf maar even toelichten. Hij zegt: 'Hun struikeling is de rijkdom van de natiën.' En daarom zegt hij: 'Ben ik een apostel van de natiën.' Paulus was geen apostel van Israël; dat is een heel ander verhaal. Hem was ook niet het evangelie van de besnijdenis toevertrouwd, maar dat van de natiën. Hij zegt: 'Ik ben een apostel van de natiën.' Paulus kwam ook niet uit het land, maar uit het buitenland; Paulus was een Romein.⟨/p> ⟨p>En dan nog even iets: Paulus was een apostel van de natiën. Wij denken vaak dat dit alleen betekent dat hij naar de natiën gezonden werd, maar eigenlijk was hij een apostel van de natiën die een boodschap had voor Israël, namelijk dat het evangelie van hen was afgegaan. Als u zegt: 'Dit gaat mij te ver', dan is dat prima.⟨/p> ⟨p>Ik pak hier de draad weer op wat betreft de fundamenten van de stad. Deze dragen de namen van de twaalf apostelen, niet die van Paulus. De reden is heel simpel: Paulus is namelijk de apostel van de natiën. En nu komen we op een punt waarmee ik deze avond graag wil afsluiten. Het moet zo wezen, maar ik kreeg toevallig deze week twee keer de vraag van iemand die de serie over de Openbaring had beluisterd. En dat is heel wat om te beluisteren!⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-12" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4777" title="Speel af vanaf 01:19:37">▶ 01:19:37⟨/button> ⟨span>De Positie van de Ecclesia in Openbaring: Ingelijfd in Christus⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Maar toen kwam de vraag: hoe zit het nou eigenlijk met de Ecclesia? Wij, het lichaam van Christus, waar zitten wij nou in de Openbaring? Ik bedoel, we hebben het de hele tijd over Israël en ook over de volkeren, maar waar zijn wij dan? Nou, het antwoord is: wij spelen geen expliciete rol. Paulus wordt helemaal niet genoemd. Als je hem zou willen tegenkomen bij de apostelen, dan miste je hem alsnog, toch? Want er worden er maar twaalf genoemd en daar valt net Paulus vanaf. En de Ecclesia, het lichaam van Christus, wordt dat genoemd? Nou, expliciet nergens.⟨/p> ⟨p>Ja, er wordt wel gesproken over 'ecclesia's', maar dat blijkt om synagoges te gaan. Daar hadden we het ook al over bij hoofdstuk 2 en 3. Nee, maar waar worden wij nou genoemd? Nou, expliciet nergens. Het gaat over Israël en over de volkeren, over Jeruzalem en over hoe God Zijn koninkrijk gaat bouwen, voortbouwen en openbaren hier op aarde. Zijn wij dan helemaal niet in zicht? Zijn wij daar niet in betrokken? Jazeker, maar niet expliciet. Impliciet. En impliciet betekent stilzwijgend; wij worden erin begrepen.⟨/p> ⟨p>Ik heb nog een heel mooi woord, dat moet u onthouden. Het staat heel intelligent, academisch: geïncorporeerd. Dat is de academische versie voor ingelijfd. 'Corpus' betekent lichaam. Geïncorporeerd betekent dat je ingelijfd bent. Dat is een mooi woord, van 'lijf'. Wij zijn ingelijfd in Christus, toch? Wij zijn het lichaam; Hij het hoofd, wij het lichaam. Wordt dat lichaam van Christus genoemd? Nee. En toch spelen wij echt wel degelijk een rol. Alleen impliciet, dat wil zeggen: we zijn ingelijfd in de Christus. En die Christus Jezus, gewoon als de Leeuw van Juda, die is ook het hoofd van het lichaam. Dus ons hoofd wordt in ieder geval genoemd, toch? Dat zult u niet ontkennen. Ons hoofd wordt genoemd.⟨/p> ⟨p>En ik moet erbij zeggen: soms vind je een hint. Maar begrijpt u hem al? Een hint is een verborgen aanwijzing. En die vindt u — ja, die is inmiddels beroemd in dit gezelschap — in de mannelijke zoon in Openbaring 12. Die wordt weggerukt tot God en Zijn troon. En wanneer vindt dat dan plaats? Vlak voor de 1260 dagen; dat is wel vlug naar de woestijn. En de identiteit van die mannelijke zoon staat vast: dat is gewoon Christus. Dat zal niemand kunnen ontkennen zelfs; het wordt ook gezegd. Maar Christus dan wel inclusief Zijn lichaam, die inderdaad wordt weggerukt voor de 1260 dagen. Dat klopt helemaal, want dat is precies wat Paulus ook zegt over die wegrukking.⟨/p> ⟨p>Dus ja, als het gaat over de Christus en de rol die Hij gaat spelen om het koninkrijk te openbaren, daar zitten wij in, namelijk in de Christus. En ik denk dat wij vooral als lichaam ook dat hemelse deel vertegenwoordigen. Maar als het expliciet gaat over Israël — want dit wat Johannes schrijft, bouwt voort op wat de profeten zeggen over Israël, over de volkeren, over Jeruzalem en over hoe dat geopenbaard wordt via de Messias die ons hoofd is — jazeker, maar dat is niet het onderwerp van Johannes. Ik vind het van belang om dat eventjes goed te onderstrepen, want sommigen proberen de Ecclesia terug te vinden in bijvoorbeeld de 24 oudsten. Of, zoals ik dat van de week nog las, in de legers die uit de hemel komen in Openbaring 19. Maar dan blijkt bij nader inzien dat het ook daarbij gaat over Israël.⟨/p> ⟨p>Wij, dat moet wel duidelijk zijn, wij maken deel uit van de Christus. En dat is het hoogste deel wat je maar kunt voorstellen, toch? Ook wij zijn bestemd voor de heerschappij, maar dan niet over de aarde, maar over het hele universum. Hoe zegt Paulus dat in Efeze 1? Dat is echt het laatste waar ik nog op wil wijzen. Hij zegt in Efeze 1 dat wij het lotsdeel hebben ontvangen in Hem, in Christus. In Wie alles in hemel en op aarde zal worden samengevat. Eigenlijk staat er zoiets als 'opgehoofd'. Maar in ieder geval: in Hem, en daar staat bij: 'in wie wij ook het lotsdeel hebben ontvangen'. Wij zijn namelijk in Christus het allerhoogste deel. Niet de bruid, maar de bruidegom; het lichaam namelijk van de bruidegom. Wij worden niet expliciet, afzonderlijk op een uitdrukkelijke wijze genoemd. Nee, maar we zijn wel in Hem inbegrepen. En ik zeg dat erbij om aan te geven hoe geweldig ons deel is.⟨/p> ⟨p>Wij zijn niet het onderwerp van het boek de Openbaring, maar we zijn er wel degelijk in betrokken, want Hij die het grote onderwerp is, het Lammetje, de Leeuw van Juda, dat is ons hoofd. Het is niet onze bruidegom, maar het is wel ons hoofd. Dus ja, wij staan dus — dat is eigenlijk kort samengevat — wij staan niet buitenspel hoor, zeker niet. Maar wij hebben het aller-, allerhoogste deel. En u zegt: 'Waar hebben we dat nou aan verdiend?' Nou, dat hebben we niet verdiend, toch? En je kunt het ook niet ongedaan maken; wij zijn gewoon de eerstelingen. U weet het, wij zijn toch de eerstelingen? Christus is het hoofd en het gezelschap dat Hem volgt, namelijk Zijn lichaam, krijgt het hoogste deel. Waarom? Is het het beste? Hebben we er iets voor gedaan? Nee, zo heeft God dat bepaald. De eerste krijgt het hoogste deel, het hemelse deel. Alsjeblieft. En of je het nou weet of je weet het niet, je eraan onttrekken kan je ook niet. Als Hij je ertoe geroepen heeft, dan is dat lot verzekerd. En zo is de cirkel weer rond, want daar begonnen we mee en daar eindigen we mee. Gegarandeerd.⟨/p>