⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2" title="Speel af vanaf 00:02">▶ 00:02⟨/button> ⟨span>Inleiding en Terugblik op het Afgebakende Millennium⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Een hele goede avond, beste vrienden, dames en heren. Hartelijk welkom in deze Bijbelstudie over het boek Openbaring. Dit is deel 43 en we gaan ons vanavond bezighouden met slechts een viertal verzen uit het slot van Openbaring 20: de grote witte troon. Dit is een heel bijzonder gedeelte in dit boek omdat het verhaalt over een enorm grootse gebeurtenis waar de Bijbelse boodschap eigenlijk al vanaf het begin dikwijls op wijst, namelijk het moment dat God de dingen recht gaat zetten. Dat gebeurt voor degenen die gestorven zijn en bij die gelegenheid zullen opstaan; alles zal dan in het gericht komen.⟨/p>
⟨p>Laat ik eerst nog even terugblikken op wat we tot dusver hebben gezien. In de voorgaande keren hebben we ons ook al beziggehouden met Openbaring 20 en dat gaat dan voornamelijk over de duizend jaren. Wat daarbij geteld wordt, is de binding van Satan. Al meerdere keren heb ik erop gewezen dat de uitdrukking 'het duizendjarig rijk' of 'het duizendjarig koninkrijk van Christus' absoluut niet Bijbels is. Wat er vanaf het begin tot het einde geteld wordt, is de periode waarin Satan totaal geen enkele gelegenheid meer zal hebben om de volkeren te verleiden. Alleen dit gegeven op zich is al voldoende om je ervan bewust te maken dat deze periode toekomstig is. Dat blijkt uit nog veel meer dingen, niet in het minst door de uitdrukking zelf: 'de duizend jaar'. Het is een gelimiteerde tijdsperiode, weliswaar een hele lange, een compleet millennium, maar niettemin met een heel duidelijk afgebakend begin en einde. De periode wordt gekenmerkt door de binding van Satan; de volkeren worden niet meer verleid.⟨/p>
⟨p>Wat trouwens ook bijzonder is en veel nadruk krijgt in de beschrijving in Openbaring 20, is dat het voorafgegaan wordt door de eerste opstanding. Dat zijn zij die opstaan uit de doden. Dat is karakteristiek voor de eerste opstanding: het is namelijk niet een opstanding 'van' de doden – dat is waar we ons vanavond mee bezig gaan houden – nee, het is een opstanding 'uit' de doden. Dat wil zeggen: een opstanding van een selectie van doden die opstaan terwijl de anderen achterblijven in het graf. In dit geval gaat het in het bijzonder over de opstanding van hen die tijdens de Beest-heerschappij zijn omgekomen als martelaren.⟨/p>
⟨p>Gedurende die duizend jaren is de heerschappij in handen van een volk van koningen en priesters. Dan weet je eigenlijk ook meteen, als je tenminste de draad niet geheel kwijtgeraakt bent in de lijn van de Schriften, dat dit slechts één volk kan zijn. Dat was in Exodus 19 al heel expliciet zo door God gedefinieerd. Dus er is één volk, namelijk het volk van de Israëlieten, dat onder alle volkeren van de aarde bestemd is om een koninkrijk van priesters te zijn; een volk waar God Zich van bedient om de hele wereld tot Hem terug te brengen. Dat is de priesterlijke functie van het volk, maar ook om de wereld te beheersen.⟨/p>
⟨p>Eigenlijk is wat in Openbaring 20 met name benadrukt wordt niet de geweldige zegenrijke gevolgen voor de volkeren; over vrede, een geweldig welzijn en welvaart wordt feitelijk niet eens gesproken. Het gaat om de voorrangspositie, de suprematie van dit specifieke volk. Eindelijk, na zoveel wereldrijken, komt dan de heerschappij in handen van het volk wat van Godswege daartoe bestemd is. En dat is in het millennium, de zevende dag vanaf Adam, het zevende millennium; de tijdsperiode die binnenkort gaat aanvangen.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="327" title="Speel af vanaf 05:27">▶ 05:27⟨/button> ⟨span>Satans Loslating en de Oordelen Na de Duizend Jaren⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Na de duizend jaren, dat is wat we de vorige keer hebben gezien, wordt Satan losgelaten en dan is er ook sprake van Gog en Magog. Dat zijn een tweetal namen die we kennen uit Ezechiël, hoewel de strijd die daar in Ezechiël 39 beschreven wordt, voorafgaat aan de duizend jaren. Maar ook na de duizend jaren zullen Gog en Magog weer opnieuw met een hele alliantie van volkeren opkomen van de breedte der aarde. Satan zal worden losgelaten, en doordat hij is losgelaten, worden de volkeren opnieuw verleid; er blijkt weinig voor nodig te zijn.⟨/p>
⟨p>Dus ondanks het feit dat er een geweldige tijdsperiode zal zijn, die duizend jaren, zijn de volkeren zo weer verleid. Ze verkeren natuurlijk ook in onvrede vanwege hun onderworpen positie. Vandaar ook dat zij van de breedte der aarde opkomen en de heilige, de geliefde stad omsingelen. Dat wil zeggen: daar gaat het uiteraard over Jeruzalem. Zij komen op en vuur daalt neer. Dat is wel een aardig contrast: terwijl de volkeren opkomen, is het vuur dat neerdaalt en korte metten maakt met deze tegenstand. Zij worden verslonden.⟨/p>
⟨p>Dan lezen we nog in het tiende vers van Openbaring 20 dat Satan vervolgens wordt geworpen in het meer van het vuur. Dat is iets wat we straks in de bespreking ook weer tegen zullen komen. In dat meer bevonden zich al voor de duizend jaren het beest en de valse profeet. Ik heb er al eerder op gewezen dat alles erop wijst dat we bij dit tweetal moeten denken aan geesten uit de afgrond. Wat het beest betreft weten we dat sowieso zeker, en die andere is trouwens ook een beest, maar dan uit het land. Ook daar moeten we denken aan een geest, want het loutere feit dat zij gedurende duizend jaren in een meer van vuur vertoeven en toch levend blijven, geeft aan dat het geen gewone mensen betreft. Als mensen daarin geworpen worden, dan betekent dat namelijk hun dood. Ook dat zullen we straks zien.⟨/p>
⟨p>Maar voor het beest en de valse profeet, en trouwens voor Satan, is het geen dood. Zij worden daar gekweld tot in de aeonen van de aeonen. Daarbij denk ik niet aan fysieke pijniging, maar aan een kwelling vanwege hun nederlaag. Daar zullen ze gaan ondervinden dat zij inderdaad niets in te brengen hebben tegen de plannen van God.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="544" title="Speel af vanaf 09:04">▶ 09:04⟨/button> ⟨span>De Grote Witte Troon van Licht, Heerlijkheid en Rechtzetting⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>We zetten de bespreking nu gewoon weer voort in vers 11. In Openbaring 20 vers 11 lezen we: "En ik nam waar een grote witte troon." Dat de beschrijving zo begint, geeft opnieuw aan dat dit een logisch vervolg is op het voorafgaande. Alles wijst erop dat wat hier beschreven wordt, inderdaad een logisch vervolg is en dus volgt op dat wat hieraan voorafgegaan is. Wat Johannes waarneemt, is een megagrote witte troon. Dat die troon wit is, vormt het contrast – het tegendeel van zwart. Deze kleur symboliseert inderdaad licht, zoals zwart precies het tegendeel symboliseert: de duisternis, de nacht. Dit is wat Johannes ziet: een grote witte troon. Het is licht, het is blinkend. Zo wordt het ook elders wel weergegeven: blinkend wit. Daarmee is het ook een troon van heerlijkheid, want dat is wat licht is. Zeker in het Nieuwe Testament zijn licht en heerlijkheid min of meer synonieme begrippen. Deze troon is opgericht om alles recht te zetten. Het is een oordeel wat hier beschreven wordt, maar vergis u niet: het is geen zwarte troon, het is geen duisternis, het is licht en heerlijkheid. Het mag dan weliswaar buitengewoon confronterend zijn wat hier allemaal plaatsvindt, het oogmerk is heerlijkheid. Het gaat om God die Zijn stappen zet op weg naar de voltooiing om iedereen daarin mee te nemen. Maar voordat die grote uitkomst gerealiseerd is – namelijk dat Hij alles wordt in allen – moet er nog het een en ander, als ik het eufemistisch mag zeggen, worden rechtgezet.⟨/p>
⟨p>Het is een grote witte troon, en ik moet erbij zeggen dat dit gericht terdege onderscheiden dient te worden van andere gerichten of zittingen waarvan de Bijbel spreekt. In de gangbare theologie, op kansels en in studies wordt het dikwijls allemaal door elkaar en op één hoop gegooid. Dat komt doordat men de tijden niet onderscheidt en het feit dat God diverse betrekkingen onderhoudt met diverse groepen en plannen heeft. Alles wordt maar op één hoop gegooid, maar daardoor zie je de verschillen niet meer. We zouden deze zitting hier zeker moeten onderscheiden van wat elders in 2 Korinthe 5 de Bema wordt genoemd: het erepodium. Dat is een gebeurtenis die zal plaatsvinden na wat in 1 Thessalonicenzen 4 de wegrukking wordt genoemd. Wanneer dat precies zal plaatsvinden, is niet helemaal helder, maar in ieder geval na de wegrukking. Degenen die daar staan en daarbij aanwezig zijn, zijn uitsluitend gelovigen. Het oogmerk van deze zitting is dat er loon en een kroon vergeven zal worden. Het gaat daar bij de Bema totaal niet om veroordeling; het gaat juist om een kroon, om heerlijkheid en beloning.⟨/p>
⟨p>Deze grote witte troon na de duizend jaren moet ook onderscheiden worden van de troon der heerlijkheid zoals die wordt beschreven in Mattheüs 25. U weet wel, dat gericht waarvan we lezen dat alle volkeren voor de Heer zullen worden verzameld. Dat is een gericht dat plaatsvindt vóór de duizend jaren, en zij die daarbij aanwezig zijn, zijn de levende volkeren. Ook dat is heel uitdrukkelijk onderscheiden van de grote witte troon, want bij de grote witte troon staan juist doden op – dat zullen we straks in het volgende vers zien. Bij het gericht in Mattheüs 25 gaat het om de dan levende volkeren die worden verzameld bij Jeruzalem. Daar vindt een selectie plaats op basis van hoe men zich heeft opgesteld ten opzichte van de minste van Jezus’ broeders, Zijn volk. Het oogmerk bij dat gericht zal het beërven van de toekomende aion zijn, wat in de termen van Openbaring 20 gewoon de duizend jaren is. Maar die troon der heerlijkheid waar het over gaat in Mattheüs 25 is dus uitdrukkelijk een troon die is opgesteld voor het gericht dat plaatsvindt vóór de duizend jaren. Het gericht bij de grote witte troon is uitdrukkelijk ná de duizend jaren; dat mag je niet op één hoop gooien. Dat moet je uit elkaar houden, want daar zit een hele tijdsruimte tussen. In Mattheüs 25 gaat het om levenden, hier gaat het om doden.⟨/p>
⟨p>Eerst nog even dit, voordat we dat in vers 12 zullen zien. Er staat: "en Hem die daarop zat". Johannes neemt dus een grote witte troon waar en Degene die daarop zit. Wie dat is, kan niet missen, want Hij is Degene die hier het oordeel uitvoert. Van de Heer Jezus lezen wij zelf dat Hij heeft verklaard, in Johannes 5 vers 22: "Want ook de Vader oordeelt niemand, maar Hij heeft het gehele oordeel aan de Zoon gegeven." De Zoon is Zijn icoon, Degene die uitvoert wat van goddelijke aard is. De Zoon is de zichtbare uitdrukking van de onzienlijke God. Vandaar dat Johannes Hem waarneemt die op de troon zit. In Openbaring 20 wordt inderdaad gesproken over Degene die het oordeel uitspreekt en ook uitvoert. Degene die hier door Johannes wordt waargenomen, is niemand minder dan de Zoon. Ik vind het een geweldige gedachte dat Degene die hier op deze witte troon van licht en heerlijkheid zit, Dezelfde is die ooit stierf voor deze wereld en Zijn leven gaf. Al die doden die straks voor deze troon staan, daar heeft de Heere Jezus Christus, Degene die op deze troon zit, ooit Zijn leven voor gegeven. Alleen dat feit werpt al licht op het feit dat het een witte troon is. Het oordeel wordt hier uitgesproken en hoe confronterend het navolgende ook beschreven wordt – en dat is mega, heel groots en alomvattend voor alle doden – de doelstelling van God is zó groots. Het kan ook niet missen: Degene die daarop zit is de Zoon, Degene die ooit stierf en die opgewekt werd om uiteindelijk aan alle mensen het leven te geven. Zulke dingen moet je allemaal overwegen als Johannes opmerkt: "Ik zag Hem die daarop zat." We zouden ons ervan bewust moeten zijn wie dat is en waar we Hem van kennen. In feite gaat het hier dus ook om Degene die eerder in het boek de Openbaring het lammetje genoemd wordt. Het lammetje dat geslacht is, maar dat staat omdat Hij opgewekt is. Hem ziet Johannes hier in een heel andere hoedanigheid, maar niettemin is Hij het.⟨/p>
⟨p>Er staat nog bij wat precies demonstreert hoe geweldig Zijn glorie is: "voor wiens aangezicht de aarde en de hemel vluchtten". Later, als we inmiddels in hoofdstuk 21 vers 1 zijn aangekomen – wat we de volgende keer zullen bespreken – zegt Johannes: "En ik nam waar... een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, want de eerste hemel en de eerste aarde gingen voorbij." Dat is dus voorbij de grote witte troon. De hemel en de aarde worden getransformeerd. Over de precieze aard van die nieuwe hemel en die nieuwe aarde wil ik de volgende keer wat meer vertellen; in hoeverre dat werkelijk iets totaal nieuws is of dat het vernieuwd is doordat het eerst een reinigingsproces heeft ondergaan. Hier lees je in ieder geval: hemel en aarde vluchtten voor Hem.⟨/p>
⟨p>Het geeft ook aan dat wat hier waargenomen wordt, je niet kunt lokaliseren. Zo van: dat is daar in de hemel of daar op de aarde. Nee, want er wordt geen plaats voor hen gevonden. Johannes ziet daar dus die troon, sec, en vervolgens de doden daar staan. Zij kunnen zich achter niets verschuilen; het is een doorlichting die hier beschreven wordt waarbij hemel en aarde inderdaad voorbijgegaan zijn.⟨/p>
⟨p>In Mattheüs 24, daar lees je in vers 35, zegt de Heer Jezus dat zelf ook op de Olijfberg in die rede over de laatste dingen. Dan zegt Hij: "De hemel en de aarde zullen voorbijgaan." Dat wil zeggen: de hemel en de aarde in hun huidige vorm, die gaan voorbij. Die vluchten weg om op een hernieuwde wijze tevoorschijn te komen. Nu geef ik toch alvast een hint in welke richting ik denk bij een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, maar in ieder geval zullen de hemel en de aarde in hun huidige vorm en toestand voorbijgaan.⟨/p>
⟨p>Maar, zo zegt de Heer erbij: "De woorden echter van Mij zouden geenszins voorbijgaan." Ook dat is van belang, want die woorden komen we straks weer tegen. Namelijk woorden die zwart op wit zijn opgetekend. Het klinkt wat cryptisch, maar het wordt vanzelf straks wel duidelijk. En dan vers 12.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1416" title="Speel af vanaf 23:36">▶ 23:36⟨/button> ⟨span>De Tweede Opstanding: de Doden in het Zicht van de Troon⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En ik nam waar: de doden, de groten en de kleinen, opgestaan in het zicht van de troon. Wat Johannes ziet, dat zijn doden; ja, hij noemt ze doden omdat ze dood waren, maar ze zijn opgestaan. Nu hoeft dat niet te verbazen, want we hadden al gelezen in Openbaring 20 over die eerste opstanding waar ik zojuist het een en ander over zei. Bij die eerste opstanding lees je dat daar aan toegevoegd wordt dat de overige van de doden, de resterende doden, niet leven totdat de duizend jaren voleindigd zijn. Dus terwijl de martelaren van de beestheerschappij opstaan vóór de duizend jaren, zijn alle overige doden — degenen die geen deel hebben gehad aan de eerste opstanding — gedurende die duizend jaren in het graf. Zij zijn dood en leven niet. Dat staat hier ook nog eens bij: de overige van de doden leven niet, namelijk totdat de duizend jaren volleindigd zijn.⟨/p>
⟨p>Als de duizend jaren eenmaal voorbij zijn, dan zullen ook zij opstaan. Vandaar dat die opstanding vóór de duizend jaren de 'eerste opstanding' wordt genoemd; dat betekent dat deze opstanding de tweede opstanding is. Eigenlijk is dit ook de opstanding der doden. Je hebt een opstanding ⟨em>uit⟨/em> de doden, waarbij een selectie van doden opstaat, en je hebt de opstanding der doden of de opstanding van de doden: een algemene opstanding waarbij alle resterende doden, de overige van de doden, opstaan. Dat vindt plaats na de duizend jaren en dat is wat Johannes hier waarneemt. Behalve die grote witte troon en Hem die daarop zat, nam hij nog iets waar, namelijk de doden, oftewel de overige van de doden, en die zijn inmiddels opgestaan. Zij leven. Ze worden weliswaar nog steeds 'de doden' genoemd, maar ze zijn opgestaan.⟨/p>
⟨p>Dit betreft iedereen, alle overige van de doden, ongeacht of ze groot of klein zijn. Dat kun je opvatten als een fysieke aanduiding, namelijk de volwassenen en de kinderen, de grote mensen en de kleine mensen. Maar je kunt het ook opvatten in overdrachtelijke zin: de groten als de aanzienlijken en de kleinen als degenen die niet in aanzien staan omdat ze klein zijn. Het is mij om het even aan welke lezing u de voorkeur geeft, want in beide gevallen betreft het gewoon alle doden, ongeacht wie zij zijn of wie zij waren. De groten en de kleinen betekent ook dat zij die geen deel hadden aan de eerste opstanding, daar zullen staan.⟨/p>
⟨p>Het betekent dat ook de kleine kinderen die, om welke reden dan ook, zijn gestorven, daar zullen opstaan. Ook zij moeten worden gericht; de dingen moeten worden rechtgezet. Daarbij is het niet het idee dat zij dingen fout gedaan zouden hebben; een baby of een klein kind is zich immers van nog niets bewust en kan links nog niet van rechts onderscheiden. Niettemin moeten ook zij in dat proces voor die grote witte troon verschijnen. Niet om verantwoording af te leggen — dat zijn termen die in dit verband helemaal niet aan de orde zijn — maar er moeten nog dingen geleerd worden. Dingen moeten worden rechtgezet en alles zal aan het licht komen, waaronder waarom de dingen gingen zoals ze gingen. Alles zal duidelijk worden en er moeten dingen worden geleerd. Dit hele proces dat hier beschreven wordt, is ook een leerproces. Dan begrijp je waarom ook de kleinen opstaan, in de zin van de kleine kinderen die nooit groot geworden zijn. Ook zij zullen opstaan, want ook zij hebben nog het een en ander te leren. Iedereen staat op, niemand uitgezonderd, in het zicht van de troon.⟨/p>
⟨p>Terwijl ik er zo over spreek, denk ik: dit is onvoorstelbaar. Johannes ziet het, en als ik mijn ogen dichtdoe, zie ik het ook voor me. Althans, dan kan ik proberen me een voorstelling te maken van wat Johannes heeft waargenomen. Dit is inderdaad zo groot; eigenlijk kunnen we ons daar nauwelijks een idee van vormen. Maar er is nog zo enorm veel recht te zetten en te leren. Alles waar het aan tekort is gekomen, zal worden aangevuld. Wat mensen tekort zijn gekomen, zal daar worden aangevuld; ook dat is rechtzetting. Het is geweldig te beseffen dat er in dit leven zo enorm veel krom kan zijn, zoveel onrecht, en te bedenken dat er één God is die rechtvaardig is en die aan eenieder het zijne zal geven.⟨/p>
⟨p>Zeker als je dat met religieuze oren beluistert, en misschien zelfs met 'zwaar christelijke' oren, dan hoor je daar altijd weer veroordeling in, maar dat is niet de gedachte. Er vindt hier juist recht plaats. De dingen worden gericht, en dat betekent letterlijk ook rechtgezet, recht gedaan. Het hele idee dat er een God is die niets vergeet, maar die alle tekorten zal aanvullen en alles wat krom is gaat rechtzetten, is een ontzagwekkende en tegelijkertijd een enorm troostrijke gedachte. Aan die God kunnen we alles overlaten. Je leest meerdere keren in de Schrift dat God zegt: 'Mij komt de wraak toe.' Wraak betekent eigenlijk ook rechtzetting. Je kunt denken dat er hier zoveel onrecht is en je afvragen wie dat allemaal goed gaat maken, maar er is Er één die alles goed gaat maken. Dat is in feite wat de grote witte troon is.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1920" title="Speel af vanaf 32:00">▶ 32:00⟨/button> ⟨span>De Geopende Boekenrollen en de Rechtvaardige Weging van Ieders Werken⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En dan staat erbij: en boekenrollen die werden geopend. In de volgende zin wordt dat nog wat nader toegelicht, maar nu al kan ik vaststellen dat vanuit die boekrollen – de boeken, 'biblia', ons woord Bijbel komt daar ook vandaan – de werken beoordeeld worden. Er staat ook nog iets bij: je hebt boekrollen én een specifieke andere boekrol, namelijk die werd geopend, en dat is het Boek van het Leven. Ook daar kom ik straks nog op terug, want in vers 15 wordt het wat uitgebreider beschreven en dan wil ik nog wat schriftplaatsen voor het voetlicht brengen die daarover spreken.⟨/p>
⟨p>Maar in ieder geval: de boeken gaan open. Daar gaat men met recht 'een boekje open doen', maar niet zoals wij dat plegen te zeggen. Nee, de boeken gaan open. Dat wat tot dusver gesloten, toegesloten en verborgen was, dat komt daar allemaal open te liggen. En er staat bij: de doden werden geoordeeld vanuit hetgeen geschreven is in de boekrollen, of de boeken, zo u wilt.⟨/p>
⟨p>Vroeger dacht ik iets anders, maar dat is niet wat hier staat. Iemand heeft me er ooit op gewezen. Ik dacht toen eigenlijk dat in die boekrollen alles opgetekend stond, namelijk de werken van de mensen. Maar dat is een oppervlakkige lezing. Er staat hier niet dat in die boekrollen hun werken staan geschreven en dat daarom de boekrollen open gaan. Nee, er staat: de doden werden geoordeeld vanuit hetgeen geschreven is in de boekrollen. Het zijn dus de boeken of de boekrollen – ⟨em>biblion⟨/em> staat hier – die het criterium vormen. De doden worden vanuit die boeken geoordeeld.⟨/p>
⟨p>Ik heb er met een vraagteken en een uitroepteken bij vermeld: de Bijbel. Want als we het hebben over 'de boeken', welke boeken zouden dan eigenlijk een rol spelen? Als ik daarover doordenk, dan kan ik me eigenlijk maar één antwoord goed rekenen: dat het inderdaad gaat om de collectie van schriften die van Gods wege aan ons zijn toevertrouwd. Lazen we ook niet in Matthäus 24 dat Hij zei: "Hemel en aarde gaan voorbij, maar Mijn woorden zullen niet voorbijgaan"? Die boeken, die woorden, die blijven. Mede ook omdat ze opgetekend zijn; wie schrijft, die blijft. Nou, die woorden van God zijn blijvend, want ze zijn zwart-op-wit opgetekend. Die boeken gaan allemaal open. De Schriften gaan bij die gelegenheid ook open en zij zullen het licht werpen op hoe de doden zullen worden geoordeeld. Ik vind het geweldig om eraan te denken dat de Schriften juist bij dat proces, bij deze zitting, bij dit gericht, zo'n prominente rol zullen spelen.⟨/p>
⟨p>De doden werden geoordeeld vanuit hetgeen geschreven is in de boekrollen, naar hun werken. Dat wordt trouwens ook elders gezegd. Ik wil een paar schriftplaatsen noemen, maar in Prediker 12 staat in het laatste vers: "Want God zal elke daad doen komen in het gericht over al het verborgene, hetzij goed, hetzij kwaad." Ook hier blijkt weer dat wat verborgen was, wat toegesloten was, bij die gelegenheid allemaal in de openbaarheid komt en rechtgezet zal worden. Elke daad. Wat het goede betreft, is het een geweldige gedachte om eraan te denken dat het goede ook inderdaad gehonoreerd zal worden. Dat wat hier op aarde misschien nooit gehonoreerd werd of zelfs niet gezien werd, zal daar openbaar worden, ook al was het verborgen. Elke daad. En het kwaad zal ook openbaar worden en dat zal dus worden rechtgezet. Alles, elke daad zal in het gericht komen over al het verborgene, ongeacht of het goed of kwaad is.⟨/p>
⟨p>Paulus schrijft daarover in Romeinen 2. Laat ik vanaf vers 5 lezen: "Maar in overeenstemming met jouw hardheid en onbezonnen hart spaar je voor jezelf toorn op in de dag van toorn en onthulling van Gods rechtvaardig oordeel." Paulus heeft het hier over degene die een oordeel heeft over de wereld – primair de Jood, maar in het algemeen iedereen die oordeelt – en zegt: weet wat je zegt. Want in je hardheid en onbezonnen hart spaar je voor jezelf toorn op in de dag van toorn. Die dag van toorn kennen we uit Openbaring 6; dat is in feite de dag die zal aanbreken wanneer de Heer Jezus Christus zal verschijnen voor Israël. Dan zal ook Zijn toorn over de volkeren worden uitgegoten en de dan levende volkeren zullen daardoor worden getroffen, omdat God het zal opnemen voor Zijn volk Israël.⟨/p>
⟨p>Maar er is hier niet alleen sprake van de dag van toorn, ook van de onthulling van Gods rechtvaardig oordeel. Dat is breder en heeft ook te maken met wat we hier in Openbaring 20 lezen: de grote witte troon. Ook dat is Gods rechtvaardig oordeel dat Hij uitvoert in Zijn Zoon, die aan een ieder betaalt naar zijn werken. Dat is diezelfde uitdrukking die we in Openbaring 20 lazen. Ieder wordt vergolden. Dat wat je tekort bent gekomen, zal dan worden aangevuld, en wat je teveel hebt gekregen, zal worden weggenomen. Alles zal eerlijk en rechtvaardig zijn; ieder wordt betaald, vergolden naar zijn werken.⟨/p>
⟨p>Maar hen die vanuit eigenbelang ongezeggelijk zijn voor de waarheid, terwijl zij zich door de onrechtvaardigheid laten gezeggen, daar zal toorn en woede voor zijn. Verdrukking en benauwdheid komt over elke ziel die het kwade bewerkt, eerst de Jood en ook de Griek. Primair dus, maar niet uitsluitend. Over elke ziel die het kwade bewerkt komt het gericht; die zal verdrukking en benauwdheid ondergaan. Ook dat gaat over het gericht waar we het nu over hebben, namelijk dat van de grote witte troon. Reken maar dat als de dingen openbaar worden, dat verdrukking en benauwdheid betekent.⟨/p>
⟨p>Ik zal dat straks nog wat nader toelichten, maar in feite is wat hier plaatsvindt in Openbaring 20 inderdaad ook een crisis. Alleen al het openbaar maken van de dingen is al verdrukking en benauwdheid. Als je altijd gedacht hebt dat bepaalde dingen onder de pet gehouden konden worden en niet gezien werden, wel, dan zal dat straks aan het licht komen. Voor degene die geprobeerd heeft de waarheid ten onder te houden en ongezeggelijk is voor de waarheid, reken maar dat het benauwd is wanneer hij zal ondervinden dat alles openbaar wordt. De waarheid zal dan zegevieren en de leugen wordt achterhaald. Dat kan lang duren, maar uiteindelijk gebeurt het. In feite is dat wat de grote witte troon laat zien, want het is de afsluiting van de hele menselijke geschiedenis. Na het zevende millennium vindt dit gericht plaats en dan zal blijken dat, hoe snel de leugen ook is, ze uiteindelijk altijd en per definitie achterhaald wordt door de waarheid.⟨/p>
⟨p>In Matteüs 11 zien we ook zoiets. Daar zie je hoezeer er sprake is van gradaties. De Heer Jezus zegt daar tegen Kapernaüm: "Ik zeg jullie dat het voor het land van Sodom draaglijker zal zijn in de dag van oordeel (of van beoordeling) dan voor u." Sodom, waar het ooit vuur regende uit de hemel en waardoor die zee ontstond die wij nu nog steeds kennen als de Dode Zee. Ik zeg jullie dat het voor het land van Sodom draaglijker zal zijn in de dag van beoordeling dan voor u, Kapernaüm. Dat geeft aan dat alles zal worden meegewogen. De dingen worden niet over één kam geschoren, want bij alle confrontatie is juist dit een geweldig gerecht.⟨/p>
⟨p>Van de grote witte troon, het ultieme recht. Waarom? Omdat ook alles wat verborgen was, allemaal aan het licht zal komen. En dus ook nuances die mensen gemakkelijk opzij zouden kunnen schuiven, of die voor het menselijk gerecht niet gezien worden.⟨/p>
⟨p>Want ja, hoe gaat dat met processen die we hier op aarde zien? Zelfs als er sprake is van het hoogrechtshof: zo’n rechter is uiteindelijk toch een mens met allerlei motieven en allerlei dingen die hij nu eenmaal niet kan weten. Hier in Openbaring 20 hebben we het over een oordeel, een gericht waar Degene die daarop gezeten is, alles meeneemt. Alles wordt gewogen, volstrekt eerlijk.⟨/p>
⟨p>En dat betekent dus ook dat in ogenschouw wordt genomen wat mensen weten. In het land van Sodom was er minder kennis; dat is eigenlijk wat de Heer Jezus hier in Matteüs 11 ook zegt ten opzichte van Kapernaüm. Want aan jullie is zo enorm veel licht gegeven, het Woord heeft zo rijkelijk geklonken, dat het draaglijker zal zijn voor Sodom. Hoezeer dat ook getroffen werd door Gods oordelen, het zal niettemin voor Kapernaüm en voor de inwoners van Kapernaüm minder draaglijk zijn dan voor de inwoners van Sodom.⟨/p>
⟨p>Dus in dat gericht zijn er wel degelijk ook weer soorten en maten en dingen die verschillend gewogen worden. Alles naar recht.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2761" title="Speel af vanaf 46:01">▶ 46:01⟨/button> ⟨span>De Doden uit de Afgrond: Materialiserende Geesten van de Voortijd⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En dan staat er in vers 13: "en de zee gaf de doden die in haar waren". Dat is opmerkelijk, want zij worden hier onderscheiden van de doden in het dodenrijk in de rest van dit vers. Dat is een hint, als u mij vraagt, dat het hier niet zomaar over de doden in het dodenrijk gaat, maar over een speciale categorie. Ik denk dat de zee hier ook synoniem is met de afgrond. Dat zie je trouwens eerder in de Openbaring; het beest uit de zee in Openbaring 13 wordt in Openbaring 17 het beest uit de afgrond genoemd, zodat zee en afgrond daarmee synonieme begrippen zijn.⟨/p>
⟨p>Als je dat daarbij betrekt, krijg je iets anders te zien, namelijk dat hier een speciale categorie van doden wordt genoemd die uit de zee, uit de afgrond komen en die daar bij het gericht getroffen worden. Ik denk dat het hier gaat over de doden die ooit omkwamen voor de zondvloed in de dagen van Noach. Het zijn de zonen Gods die... laten we het maar even lezen in Judas vers 6. Daar staat: "bovendien engelen die hun oorsprong niet bewaarden". Ik ga dat nu verder niet uitgebreid toelichten, want het is een onderwerp apart, maar Judas verwijst hier naar de zonen Gods die zich vermengden met de dochters van de mensheid, de dochters van Adam, en gemeenschap met hen hadden. Het nageslacht, dat waren de Nefilim. Zij waren genetisch gemodificeerd, om het even modern te zeggen, en dat waren de reuzen van de voortijd. Dat was trouwens de aanleiding voor de grote vloed in de dagen van Noach. Dat kwam doordat de zonen van God — engelen worden ze hier genoemd, geestelijke wezens — zich materialiseerden en gemeenschap hadden met vrouwen.⟨/p>
⟨p>Zij bewaarden hun oorsprong niet; ze deden alsof ze mensen waren en zo gedroegen ze zich ook. Zij hebben hun eigen woning achtergelaten en zijn omgekomen. Materialiserende geesten eigenlijk, gehumaniseerd, maar zij zijn omgekomen in de vloed. Ook 1 Petrus 3 spreekt daarover. Zij zijn in de afgrond geworpen en daar terechtgekomen, en daar wachten zij. "Bovendien engelen die hun oorsprong niet bewaarden maar hun eigen woning achterlieten voor het oordeel van de grote dag." Nou, over dat oordeel hebben we het hier, namelijk het oordeel van de grote witte troon na het millennium. Daar zijn ze voor gereserveerd. In de tussentijd zijn er inmiddels duizenden jaren gepasseerd sinds de dagen van Noach. Straks, na het millennium, zullen zij uit de afgrond komen. De zee zal de doden geven, zal ook deze doden geven, en zij zullen dan gericht worden. In de tussentijd zijn ze eigenlijk in voorarrest en worden ze in onwaarneembare boeien onder donkerheid bewaard. Onwaarneembaar wil zeggen: ze zijn in de afgrond, wij zien ze niet, we kunnen ze ook niet aanwijzen en we weten er verder niks van, behalve wat hierover geschreven staat in Judas en andere schriftplaatsen. Ik denk dus inderdaad dat het over deze doden gaat als een aparte categorie.⟨/p>
⟨p>Dat blijkt ook vervolgens, want er staat: "en de dood en het dodenrijk gaven de doden die in hen waren". Dus eerst geeft de zee de doden die in haar waren — dat is die afgrond, dat zijn de doden, de zonen Gods die omgekomen zijn in de dagen van Noach — en vervolgens geven de dood en het dodenrijk de doden die in hen waren. Dat zijn dus echte mensen die gestorven zijn. Ook zij staan op; kortom: alle doden. De groep die uit de zee komt, uit de afgrond komt, is een aparte categorie. Zij zijn inderdaad ook omgekomen, maar zij waren geesten, dus gedurende al die duizenden jaren hebben zij bewustzijn gehad. Mensen die sterven, die zijn echter dood. Al die duizenden jaren, al die mensen die vanaf Adam gestorven zijn en die geen deel hebben aan de eerste opstanding, zullen opstaan na het millennium bij deze gelegenheid. Zij bevonden zich in de dood, oftewel het dodenrijk. Dat zijn min of meer synonieme begrippen, een hendiadys eigenlijk: twee in één. De dood en het dodenrijk bevinden zich in de sfeer van het onwaarneembare; dat is eigenlijk ook wat Hades betekent.⟨/p>
⟨p>Zij, de dood en het dodenrijk, gaven de doden die in hen waren. Dat zijn dus die overige doden die in Openbaring 20 vers 5 al genoemd waren, die geen deel hadden aan de eerste opstanding. En er staat: "zij werden geoordeeld". Dus zowel die doden uit de zee — de geesten uit de voortijd, als u het mij vraagt — als al die doden. We praten dus echt over miljarden mensen uit al die millennia die al gepasseerd zijn, maar ook de tijden die nog gaan komen. Zij allemaal, voor zover ze tenminste geen deel hadden aan de eerste opstanding, staan bij deze gelegenheid op en werden geoordeeld.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3222" title="Speel af vanaf 53:42">▶ 53:42⟨/button> ⟨span>De Crisis: het Onweersprekelijke Uur van de Waarheid⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Ieder naar hun werken. Er wordt hier een werkwoord gebruikt, krino, en dat hangt weer samen met het zelfstandig naamwoord crisis; ook een Grieks woord. En dat is eigenlijk een oordeel. Een crisis heeft bij ons een negatieve klank gekregen als je in een crisis komt, en dat heeft waarschijnlijk vooral te maken met het feit dat een crisis toch zeer confronterend is, zwaar. Maar de gedachte van crisis is eigenlijk: er vindt een schifting plaats. Het is het uur van de waarheid. Dat is eigenlijk wat een crisis is. Bij een crisis vindt er een situatie plaats waarbij de dingen aan het licht moeten komen.⟨/p>
⟨p>En het is inderdaad confronterend, dat is hier zeker ook het geval, want ja, er wordt geoordeeld naar hun werken. Alles wordt openbaar, maar dat wil dus ook zeggen dat dit een beslissend moment is. Omdat alles openbaar wordt, is dit met recht een crisis. De eigenaardigheid is – en dat wil ik toch graag even benadrukken in dit verband – dat er bij deze beschrijving helemaal geen melding gemaakt wordt over een hardhandige aanpak ofzo. Totaal niet. Die doden die staan daar, zij worden geoordeeld, ieder naar hun werken. En dat betekent dat alles aan het licht komt, maar dat is nu juist die crisis.⟨/p>
⟨p>Wat ook opmerkelijk is daarbij, is dat dit in feite een proces is dat de opgestane doden ondergaan. Er wordt hier geen kritiek gehoord. Waarom niet? Wel, omdat alles wat God aan het licht brengt, hier bij de grote witte troon aan het licht komt. Dat kan helemaal niet eens bekritiseerd worden, want alles komt aan het licht. De waarheid wordt daar gedemonstreerd. Alles wat gedaan is, maar ook alles wat gesproken is, alles wat gedacht is, alle motieven – alles is volstrekt evident.⟨/p>
⟨p>Dus er is niemand die daar zal staan die zal zeggen van: "Ja, maar dit is niet eerlijk." Want zoals in Romeinen 3 vers 20 ook staat: elke mond wordt gestopt. Niet omdat ze niks mogen zeggen, er valt niets meer tegen te zeggen. Degene die hier zit... mensen kunnen daar hele grote woorden over hebben en zeggen wie God is. Nou, God gaat straks de mensheid, de overige doden, in de crisis brengen. Confronteren met de waarheid. Alles komt aan het licht. Alles wat gedaan, gesproken en gedacht is, het komt aan het licht. En niets kan worden weersproken. Alles wordt onder bewijs gesteld, zodat niemand ook maar de gedachte zou hebben: mij wordt onrecht aangedaan.⟨/p>
⟨p>Dat vind ik ook geweldig. Dat is namelijk wat je heel dikwijls ziet bij een menselijk gericht, bij een tribunaal of bij een rechtbank: dat mensen zeggen van: "Ja, maar de rechter heeft een uitspraak gedaan waarbij hij bepaalde dingen over het hoofd heeft gezien." Dat is onvermijdelijk. Straks bij de grote witte troon is dat niet aan de orde. Niets zal over het hoofd worden gezien. Ieder die daar staat, zal moeten erkennen dat het volstrekt eerlijk en rechtvaardig is wat daar plaatsvindt.⟨/p>
⟨p>Dat is ook de rechtzetting. Het is niet alleen maar dat alles aan het licht komt, maar de rechtzetting is nu juist dat ieder zal moeten erkennen van: zo is het. God bewijst daar ook wie Hij is: de Alwetende. En dat er met Hem geen spelletje gespeeld kan worden, maar dat ook niet hoeft te worden. Dit is wat Hij is. En eigenlijk wat Hij doet, is de mens tonen wie hij is. Eigenlijk laat Hij daar een spiegel zien: dit ben jij. En niemand zal het ook maar in zijn hoofd halen om dat tegen te spreken, omdat het volstrekt helder is.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3558" title="Speel af vanaf 59:18">▶ 59:18⟨/button> ⟨span>Het Meer van het Vuur Verklaard als de Letterlijke Tweede Dood⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Vers 14 zegt: "Dood en het dodenrijk werden geworpen in het meer van het vuur." Dat klinkt wat vreemd, want je zou zeggen dat de dood en het dodenrijk abstracte begrippen zijn. Hoe kan zoiets worden geworpen in het meer van het vuur? Dat kan maar één ding betekenen: wat hier geworpen wordt, is datgene wat de dood en het dodenrijk bevat, namelijk degenen die daarin waren. Abstracte begrippen kun je niet werpen in een meer, maar wel de mensen die zich daarin bevinden. In dit geval gaat het dus over degenen die in de dood zijn of die zich in het dodenrijk bevinden; zij worden geworpen in het meer van het vuur. We zullen dat ook in het volgende vers zien.⟨/p>
⟨p>Laten we nog even stilstaan bij een term waar we het al diverse keren over gehad hebben: het meer van het vuur. In het Grieks staat hier het woord ⟨em>limne⟨/em>. Een ⟨em>limne⟨/em> is een door land omringde watervlakte. Wij noemen dat ook een meer, hoewel wij een meer vaak associëren met zoetwater. Dat is hier echter niet de essentie; het gaat er niet om wat voor soort water zich in dat meer bevindt, maar om het feit dat het een watervlakte is die door land wordt omringd. Er staat bij: het is het meer van het vuur. Zoals ik al eerdere keren heb aangegeven, is er mijns inziens maar één meer dat puur Bijbels gezien in aanmerking komt om het meer van het vuur genoemd te worden. Het feit dat dit woord met het lidwoord wordt aangeduid – ⟨em>het⟨/em> meer – suggereert dat het om een bekend meer gaat. Het meer van Genezareth wordt ook een ⟨em>limne⟨/em> genoemd, maar dat is niet het meer van het vuur.⟨/p>
⟨p>We kennen wel een ander meer dat met vuur geassocieerd wordt, namelijk de Dode Zee. Deze ontstond daar zelfs ooit door. We lezen in Genesis 19 vers 24: "Toen liet JAHWEH zwavel en vuur op Sodom en Gomorra regenen." Als je nu nog steeds naar die streek gaat, naar het zuidelijk deel van de Dode Zee en de omgeving, dan vind je daar nog heel veel zwavel terug; dat heeft ooit allemaal in brand gestaan. God liet het destijds bij die gelegenheid regenen en zo ontstond die zee die wij nu nog steeds kennen en associëren met de dood, omdat het de enige zee ter wereld is waarin totaal geen leven te vinden is. Bovendien bevindt deze zee zich op het allerdiepste punt van de aarde, wat ik ook een veelzeggend gegeven vind.⟨/p>
⟨p>Je zou natuurlijk kunnen vragen: "Maar hoe kan dat nou? Hemel en aarde vluchten toch weg?" Dat is waar, maar dit is juist een aanwijzing dat die hemel en aarde weliswaar wegvluchten, maar in een vernieuwde, gezuiverde gedaante terug zullen komen. Ik zeg hiermee alvast wat meer over iets wat ik later nog wil toelichten, want er zijn meer Schriftplaatsen die we hierbij moeten wegen, zoals met name 2 Petrus 3. We zullen het daar uitgebreider over hebben als we de volgende keer spreken over de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Voor nu geef ik vast een voorzetje: ik geloof dat de huidige hemel en aarde gezuiverd zullen worden en in een vernieuwde toestand weer gevonden zullen worden.⟨/p>
⟨p>Het meer van het vuur zal dus bij de grote witte troon, of in ieder geval na afloop van dat gericht, een rol spelen. De dood en het dodenrijk – oftewel degenen die daarin waren – zullen daar terechtkomen. En dan staat er nog bij: "Dat is de tweede dood." Dat is het meer van het vuur. Ik weet dat dit vaak opnieuw verklaard wordt, maar dat is een zware uitlegkundige uitglijer. Je moet een verklaring die de Bijbel zelf geeft niet vervolgens ook weer willen verklaren. Die tweede dood ⟨em>is⟨/em> de verklaring voor het meer van het vuur. Je kunt het ook omkeren: degenen die in het meer van het vuur terechtkomen, komen in de tweede dood terecht.⟨/p>
⟨p>Wat hier in feite gezegd wordt, is dat zij die dood waren, ter gelegenheid van het gericht van de grote witte troon opstaan. Zoals vers 15 toelicht: als hun naam niet in het boek van het leven staat, dan sterven zij opnieuw. Zij komen in het meer van het vuur terecht en dat is voor hen de tweede dood. Voor de Satan gaat dat niet op; hij is sowieso nooit de eerste dood gestorven, dus voor hem is het meer van vuur geen tweede dood. Dat geldt ook voor het beest en de valse profeet. Voor hen is het sowieso geen doodstoestand; zij worden daar gekweld. Maar voor degenen die in het dodenrijk waren: zij waren dood, ze staan op, worden geoordeeld en vervolgens komen ze opnieuw in de dood terecht.⟨/p>
⟨p>Kijk, het is ook niet zo dat hier de dood vernietigd wordt, zoals weleens wordt uitgelegd. Men zegt dan: "De dood en het dodenrijk komen in het meer van het vuur en dat is de vernietiging van de dood." Nee, helemaal niet. Het is geen vernietiging, het is een voortzetting. Het wordt immers de tweede dood genoemd. De wijze waarop het beschreven wordt is heel concreet; het is met recht een tweede dood. De tweede dood is dus niet een toestand waarin mensen gepijnigd worden, want het is een ⟨em>dood⟨/em>. Dan moet je natuurlijk onderkennen wat de Bijbel onder de dood verstaat: de doden weten niets. Mensen die dood zijn, leven niet op een andere manier voort; ze zijn dood en hebben geen enkel besef. Welnu, zij die in het meer van het vuur terechtkomen, zijn voor de tweede keer dood. Dat is heel letterlijk. Ze waren dood, en nu sterven ze opnieuw. En dat is dus de tweede dood.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4130" title="Speel af vanaf 01:08:50">▶ 01:08:50⟨/button> ⟨span>Het Boek van het Leven en de Uitgedelgde Namen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>In vers 15 staat nog het volgende: "En indien iemand niet gevonden werd geschreven te zijn in het boek van het leven, zo werd hij geworpen in het meer van het vuur." Indien iemand niet gevonden werd geschreven te zijn in het boek van het leven. We hadden het al even eerder over de boeken, de boekrollen, van waaruit de werken beoordeeld zullen worden. Maar er is nog een ander boek en dat is het boek van het leven. En dat is bepalend voor de bestemming.⟨/p>
⟨p>Er staat: "indien iemand niet gevonden werd". Het idee is dus dat ook het boek van het leven wordt geopend en als een naam niet voorkomt in dat boek, dan werd hij geworpen in het meer van het vuur. En niet bevonden te worden geschreven te zijn, dat betekent dat ze daaruit uitgewist of uitgedelgd zijn. Dat verzin ik niet; dat zijn termen die de Schrift meer dan eens in dit verband, in verband met het boek van het leven, inderdaad noemt. Het idee is in feite dat elke levende in dat boek gevonden wordt, maar door ongeloof en onrechtvaardigheid daaruit uitgewist of uitgedelgd wordt.⟨/p>
⟨p>Dat is dus niet het vanzelfsprekende lot. Ik weet dat er uitleggers zijn die menen dat allen die hier bij dit gericht geoordeeld worden, in dat meer van het vuur geworpen zullen worden, maar ik vind dat niet. Bovendien suggereert de hele formulering in vers 15 het tegendeel: "indien iemand niet bevonden werd geschreven te zijn in het boek van het leven". Dat kan dus wel. Waarom zou het anders op deze manier worden geformuleerd? Indien iemand niet gevonden werd geschreven te zijn in het boek van het leven, zo werd hij geworpen in het meer van het vuur.⟨/p>
⟨p>Zoals ik al zei, wordt er in zowel het Oude als het Nieuwe Testament in verband met het boek van het leven gesproken over uitgedelgd worden. In Psalm 69 staat dit: "Laten zij uit het boek van het leven worden uitgedelgd, met de rechtvaardigen niet worden geschreven." Het gaat daar inderdaad over de onrechtvaardigen, wat in de Bijbel feitelijk de ongelovigen zijn; zij die niet geloven wat God zegt. Dat is wat een ongelovige is. Hun namen stonden dus wel in het boek van het leven, maar ze worden daaruit uitgedelgd en blijven dus niet met de rechtvaardigen opgetekend staan. Rechtvaardigen blijven in dat boek staan en de onrechtvaardigen worden eruit uitgedelgd.⟨/p>
⟨p>In Openbaring 3 staat weer iets soortgelijks, waar de Heer zegt: "En Ik zal zijn naam niet uitwissen uit het boek van het leven." Zo'n uitdrukking heeft alleen zin wanneer er namen zijn die wel worden uitgewist. Maar de Heer zegt: "Ik zal zijn naam niet uitwissen uit het boek van het leven." Inderdaad, in dat boek van het leven staat ieder die ooit geleefd heeft, maar door ongeloof en onrechtvaardigheid wordt men daaruit uitgedelgd, uitgewist of uitgegumd. Wanneer je naam daar dus niet meer in staat, betekent dit ook dat je die aeon, die ook nu nog zal volgen, niet zal gaan meemaken. Er staat: "En indien iemand niet gevonden werd geschreven te zijn in het boek van het leven, zo werd hij geworpen in het meer van het vuur."⟨/p>
⟨p>Overigens hoeft het niet per se te betekenen dat hij levend geworpen werd in het meer van het vuur en in die vuurzee komt te sterven. Dat kan, maar het staat hier niet noodzakelijk. Als dat al zo zou zijn, dan is het een plotselinge dood. Het verblijf in dat meer geeft aan dat ieder die hierin geworpen wordt — nogmaals, ter onderscheiding van satan, het Beest en de valse profeet die daarin gekweld worden — de doden zijn die opgestaan zijn in een vergankelijk lichaam. Want ze worden hier weer in het meer geworpen en opnieuw sterven ze daar.⟨/p>
⟨p>De term 'tweede dood' moet je dus heel letterlijk nemen: zij sterven daar voor een tweede keer. En dat is ook volstrekt logisch, want een gewoon mens leeft niet in zo'n meer. Dat kan niet. Geesten kunnen daarin gekweld worden omdat ze daarin gevangen gehouden worden, maar mensen — ook al zijn ze opgestaan — zijn niet opgestaan in onvergankelijkheid. Degenen die hier opstaan bij de grote witte troon, staan op en zijn nog steeds stervelingen. Het is in feite vergelijkbaar met de opstanding zoals je die ook elders in de Bijbel aantreft, bijvoorbeeld bij Lazarus of het dochtertje van Jaïrus. Dat zijn voorbeelden van mensen die inderdaad opstonden uit het graf, vervolgens voortleefden en later opnieuw zijn gestorven. Feitelijk zijn zij dus ook een tweede dood gestorven. Zo plegen we dat niet te noemen, maar het is een tweede dood. Mensen die hier op aarde ooit tot leven gewekt zijn en opgestaan zijn, maar daarna weer opnieuw zijn gestorven, zijn dus ook een tweede dood gestorven.⟨/p>
⟨p>Welnu, van zo'n tweede dood is hier ook sprake als iemand niet bevonden wordt geschreven te zijn in het boek van het leven en geworpen wordt in het meer van het vuur. Als je daarover doordenkt, dan betekent dit dat voor hen die bij dit gericht betrokken zijn, dit gericht eigenlijk een intermezzo is van hun doodstoestand. Ik bedoel dit: zij waren dood, sommigen zelfs al duizenden jaren. Na het millennium staan ze op, alles wordt rechtgezet, en vervolgens, voor een deel van hen wiens naam niet staat in het boek van het leven, sterven ze opnieuw een tweede dood. In feite is dat proces bij de grote witte troon dus een onderbreking van hun doodstoestand. Ze waren dood — dat was de eerste dood — ze staan op, alles wordt rechtgezet, en ze sterven opnieuw: de tweede dood. Je vraagt je af...⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4663" title="Speel af vanaf 01:17:43">▶ 01:17:43⟨/button> ⟨span>Gods Ultieme Doel: Rechtzetting Totdat God Alles Is in Allen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Wat is daarvan nou de zin? Waarom zou God zulke mensen weer levend maken, doen opstaan en in het gericht brengen, om hen vervolgens ook weer dood te maken? Waarom zou Hij dat doen? Dat kan maar één ding betekenen, en dat is dat dingen moeten worden rechtgezet. Waarom? Wel, dit gericht is noodzakelijk voordat God alles gaat worden in allen. Dan is Gods grote doelstelling bereikt: zoals in Adam allen sterven, zo zullen ook in Christus allen worden levend gemaakt. Iedereen in zijn eigen rangorde.⟨/p>
⟨p>De laatste categorie, dat zijn degenen die dan nog dood zullen zijn – dat wil zeggen de tweede dood – ook zij zullen worden levend gemaakt. En dat is de voltooiing van Gods plan. Gods plan is om alles te worden in allen. Maar dat kan niet zomaar. Stel je voor: mensen hebben hier het woord van God verworpen en er heeft zoveel onrecht plaatsgevonden. Ze hebben de vuist gebald naar de hemel, enzovoort. Het is toch onmogelijk dat God hen op zou laten staan en dat het meteen allemaal pais en vree is en dat ze meteen God loven? Je kunt zeggen: voor God kan toch alles? Ja, maar dat is niet logisch. Als God Zijn weg gaat met zulke mensen, dan moet Hij, alvorens Hij hen tot hun bestemming brengt, dingen rechtzetten. Hij is een rechtvaardig God. Alles moet worden rechtgezet.⟨/p>
⟨p>Ook alles wat – ik herhaal wat ik al eerder daarover gezegd heb – aan mensen tekortgedaan is, moet worden rechtgezet. Ook wat mensen tekortgekomen zijn. Denk aan waar ik het ook over had: over die kleine kinderen die overleden zijn, om welke reden ook, die omgekomen zijn in oorlogen, whatever. Er moet nog zo enorm veel geleerd en bijgebracht worden. Alles wordt rechtgezet en tekorten moeten worden vergoed. Wel, dat is wat die grote witte troon, die zitting, allemaal behelst. In een paar zinnen wordt dat zo sober neergezet en beschreven, maar dat is wat er gaat gebeuren. Het is de crisis, maar ook het uur van de waarheid. Dat is wat een crisis in essentie ook is.⟨/p>
⟨p>Waar het me nu even om gaat is: waarom zou God dit gericht laten plaatsvinden voor hen die toch weer opnieuw sterven? Wel, de reden is dat dit noodzakelijk is om eerst alles recht te zetten. U moet zich dit realiseren: als deze mensen zullen vernemen dat hun naam niet in het boek van het leven staat, dan zullen ze ook de billijkheid daarvan direct onderkennen. Ja, het is recht, het is terecht. Dus wanneer zij geworpen worden in het meer van vuur, zal dat niet onder kritiek zijn. Ze zullen dat inderdaad ondergaan en ze zullen dat kunnen billijken. Ze zullen weten: dit is wat ons toekomt, dit is ook recht. Dit is een voltrekking van een vonnis van recht.⟨/p>
⟨p>Maar dat betekent in feite dat, hoe tragisch dit misschien ook moge zijn, degenen die dit ondergaan in harmonie zijn met God. Ze erkennen het recht van God. Dat betekent dat wanneer zij dan dood zijn en de dood uiteindelijk tenietgedaan wordt als laatste vijand, en zij staan op, er niets meer rechtgezet hoeft te worden. Dan staan ze op, en of ze het verwacht zullen hebben, weet ik niet. Het is wellicht een verrassing. Maar dan zullen ze meteen de mond gevuld hebben met lof tot eer van God, want bij de grote witte troon was hun mond gestopt; er wordt daar niets gezegd. Maar als eenmaal de dood tenietgedaan wordt – de tweede dood – en zij worden dan definitief levend gemaakt, dan zal hun mond gevuld zijn van lof. Dan zullen ze erkennen dat Jezus Heer is, tot eer van God de Vader, en dan zal het één grote lofzang zijn.⟨/p>
⟨p>Maar u begrijpt: voordat dat gerealiseerd wordt, moeten er dingen rechtgezet worden. En ik moet erbij zeggen dat die periode van dood die eraan voorafgegaan is... Ik bedoel, degenen die bij de grote witte troon opstaan, die waren dood. Misschien waren ze al duizenden jaren dood. Maar ja, dat heb je als je besef hebt van wat de dood is: de doden weten niks, dus die hebben ook geen besef van tijd. Mensen overlijden en staan misschien millennia later op, maar die millennia werden hier op aarde gerekend. Voor hen was die tijd er helemaal niet. Zij staan op alsof ze het vorige ogenblik hun ogen gesloten hebben.⟨/p>
⟨p>Dat is dan ook weer het geval als zij hier bij de grote witte troon gericht worden en opnieuw komen te sterven: dan zijn ze opnieuw dood, voor de tweede keer dood. De aeon die dan gaat volgen, die missen zij. Maar het eerstvolgende bewuste moment na dit grote gericht bij de grote witte troon, het eerstvolgende bewuste moment voor hen, zal zijn wanneer de dood tenietgedaan wordt en zij levend gemaakt worden. In onvergankelijkheid, zoals Jezus Christus in onvergankelijkheid werd levend gemaakt. Dat leven ontvangt uiteindelijk ieder in zijn eigen rangorde, elk mensenkind.⟨/p>
⟨p>Wat ik er eigenlijk mee wil aangeven, en daar wil ik het ook bij laten, is dat dit grote gericht na alle millennia die voorafgegaan zijn, bij de grote witte troon een kolossaal doel dient. Namelijk God die recht doet en God die rechtzet, en God die ook alles en iedereen weer op Zijn tijd en wijze terecht gaat brengen. Kijk, dat is de God van de Bijbel en dat is een God die al onze eer en waardering meer dan waard is. Nou, daar wilde ik het graag bij laten. Dit was mijn laatste dia en de volgende keer gaan we het hebben over Openbaring 21. Hartelijk dank voor jullie aandacht en tot een volgende keer in Gods zegen.⟨/p>