⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1" title="Speel af vanaf 00:01">▶ 00:01⟨/button> ⟨span>Terugblik op de Duizendjarige Binding van de Satan⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Een hele goede avond, beste vrienden. Hartelijk welkom bij deze bijbelstudie over het boek Openbaring, inmiddels nummer 42 in de serie. We gaan verder met de bespreking van hoofdstuk 20, dat fameuze hoofdstuk over het Millennium. Daar hebben we ons inmiddels al een aantal keren mee beziggehouden en vanavond wil ik u meenemen naar slechts een viertal verzen, namelijk vers 7 tot en met 10 van dat hoofdstuk. Ik heb de studie als titel meegegeven: 'Satans loslating', want daar gaat het dan ook over.⟨/p> ⟨p>Laten we eerst nog even terugblikken op wat we tot dusver hebben gezien in de bespreking van de eerste zes verzen van dit hoofdstuk. Wat betreft de duizend jaren: het beschrijft het vervolg op de overwinning van de legers van het Beest en van de valse profeet. Dat was hoofdstuk 19, die grote eindstrijd die in hoofdstuk 16 Harmageddon wordt genoemd, waarbij de volkeren verzameld zullen zijn daar ergens in het noorden, in de vlakte van Megiddo in Israël. Daar worden de legers van de leider van het wereldrijk – het Beest – en zijn kompaan, de valse profeet (ook wel het beest uit het land genoemd), overwonnen.⟨/p> ⟨p>Hoofdstuk 20 is daar een direct vervolg op en ook een heel logisch vervolg, zoals we vanzelf nog zullen zien. In hoofdstuk 20 lezen we dat satan wordt gebonden en niet alleen dat: hij wordt verzekerd bewaard. Dat alles met de doelstelling dat hij niet langer in staat zal zijn om, zoals voorheen, de natiën te verleiden. Elke bewegingsmogelijkheid is hem ontnomen; hij wordt in de afgrond geworpen, de afgrond wordt vervolgens afgesloten en de deksel wordt ook nog eens verzegeld. Kortom, er is voor hem geen ontkomen aan. Dat alles dient eigenlijk om hem volstrekt op non-actief te zetten.⟨/p> ⟨p>Duizend jaren lang zal hij daar verblijven. Het is wellicht goed om eraan te herinneren dat de Bijbel niet spreekt over het 'duizendjarig rijk' met de suggestie alsof het Koninkrijk slechts duizend jaar zou duren. Nee, de Bijbel spreekt over de duizendjarige binding van satan. Dat is de periode die geteld wordt. Dat wil zeggen: de telling begint vanaf het moment dat satan wordt gebonden en de periode loopt af op het moment dat hij weer wordt losgelaten. Dat is gewoon de periode van het Millennium, oftewel de duizend jaren.⟨/p> ⟨p>Een ander kenmerk van die duizend jaar is dat er voorafgaand een opstanding zal plaatsvinden, namelijk van alle gelovige gesneuvelden die tijdens het Beest-regime, zo laat ik het maar even noemen, zijn omgekomen. Zij zullen voorafgaand aan de duizend jaren worden opgewekt. Dat wordt de eerste opstanding genoemd; een opstanding die eigenlijk vooral een soort opstanding is. Het duidt niet zozeer op één moment, maar de eerste opstanding is een opstanding uit de doden die voorafgaat aan de duizend jaren. Dat is wat de eerste opstanding feitelijk is.⟨/p> ⟨p>Ik heb de vorige keer ook laten zien dat deze eerste opstanding gefaseerd verloopt. Feitelijk is de eerste die opstond en levend gemaakt werd, de Heere Jezus Christus. Dat is inmiddels tweeduizend jaar geleden, maar het hoort allemaal bij de opstanding voorafgaand aan de duizend jaren. Dat is een opstanding uit de doden, oftewel met achterlating van de overige doden. Pas na de duizend jaren zullen alle overige doden opstaan, de doden die daarvoor nog niet waren opgewekt.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="306" title="Speel af vanaf 05:06">▶ 05:06⟨/button> ⟨span>De Koninklijke en Priesterlijke Heerschappij Vanuit Jeruzalem⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan is het heel karakteristiek voor de duizend jaren dat de heerschappij over de natiën – die gedurende dat millennium niet verleid kunnen worden en niet geïnspireerd of zelfs beïnvloed worden door de tegenstander – wordt gegeven aan Christus, die samen met het koninklijk-priesterlijk volk zal regeren. Ik heb daar de vorige keer al bij stilgestaan. In vers 6 worden beide termen gebruikt, namelijk koningen en priesters. Welnu, die beide functies zijn weggelegd voor één speciaal volk. Dat is wat reeds bij de voet van de berg Sinaï tegen Israël gezegd werd: zij waren van Godswege uitverkoren om uit alle volken een volk van koningen en priesters te zijn. Dat is eigenlijk ook de reden waarom God hen uitgekozen heeft: om via hen de heerschappij over deze wereld uit te oefenen, maar ook om via dit volk de natiën te voorzien van Zijn woord en van alle zegeningen, en daarmee dus een priesterlijke functie te vervullen. Koninklijk is vooral een politieke hoedanigheid, priesterlijk is een religieuze hoedanigheid. Het politieke en ook het religieuze middelpunt wordt gedurende dat millennium gevormd door Israël, met als middelpunt de stad Jeruzalem, waar de enige Rechthebbende zal regeren, namelijk de Zoon van David.⟨/p> ⟨p>Een zesde punt is dat – en daar heb ik al diverse keren op gewezen – in hoofdstuk 20 van Openbaring feitelijk helemaal niet gesproken wordt over de heilrijke gevolgen voor de natiën van die heerschappij van Christus. Dat bevreemt eigenlijk zelfs; er wordt niet gesproken over een vrederijk. Het gaat helemaal niet om de effecten die het zal hebben. Waar het om gaat, is de suprematie – een moeilijk woord voor het feit dat de macht zal worden gegeven aan Christus en aan zijn volk. Zij zijn degenen aan wie de heerschappij zal worden toegekend. Tijdens dat millennium zal over de natiën worden geregeerd met een ijzeren knots. Zo wordt dat in hoofdstuk 19 vers 15 ook genoemd. Ook dat laat zien dat het niet zozeer gaat om het feit dat dat geweldige gevolgen zal hebben voor de natiën. Dat is wel zo, maar daar gaat het hier niet om. Het gaat erom dat er één volk zal zijn dat de heerschappij over de wereld in handen heeft. Nadat er vele wereldrijken zijn geweest – 'talloze' is wat overdreven, maar vele wereldrijken die om voorrang hebben gestreden en hebben genoten in de wereld – zal uiteindelijk de heerschappij worden gegeven aan één volk en vanuit Jeruzalem zal de wereld worden beheerst.⟨/p> ⟨p>Maar dat is ook een heerschappij waarbij werkelijk sprake is van Israël dat de macht in handen heeft en deze ook zal afdwingen bij de volkeren. Daarom heet het ook niet voor niets dat er geheerst zal worden met een ijzeren knots; meer van dat soort gewelddadige associaties worden daarbij gegeven. Met andere woorden: tegenstand en rebellie zullen absoluut niet worden getolereerd. Ook de Hebreeuwse profeten spreken over deze periode. Hoewel de term 'de duizend jaren' als zodanig specifiek alleen hier in Openbaring 20 wordt genoemd, is het niettemin zo dat deze periode waarin de heerschappij wordt uitgeoefend door Israël een groots onderwerp is voor de profeten, want zij worden eigenlijk niet moe om daarover te zingen. Of het nu Jesaja is, of Jeremia, Micha of Zacharia; allemaal spreken zij over dat geweldige rijk.⟨/p> ⟨p>Ik noem het hier een preludium, want het is nog maar een voorspel. Die duizend jaren vormen feitelijk de inleiding van het Godsrijk. Ik zal daar een volgende keer – nou, niet dé volgende keer, maar als we het gaan hebben over hoofdstuk 21 over de nieuwe hemel en de nieuwe aarde – nog wel wat dieper op ingaan. Maar het loutere feit dat dit rijk zo in Openbaring 20 beschreven wordt, heeft eigenlijk ook iets provisorisch. Het is nog niet het ultieme wat God voor ogen heeft. Trouwens, dat geldt ook voor de aion die daarop zal volgen; ook die zal nog niet het ultieme zijn. Het gaat eigenlijk, zo zou je het kunnen zeggen, van heerlijkheid tot heerlijkheid over. Het is iedere keer een trede hoger; het wordt steeds grootser, steeds glorierijker. De duizend jaren vormen feitelijk de ingang, de toegang. Het is het preludium, het voorspel van dat wat God voornemens is.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="710" title="Speel af vanaf 11:50">▶ 11:50⟨/button> ⟨span>Kenmerken van het Millennium: Hoge Leeftijden, Vrede en Rechtspraak⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ik wil een aantal dingen noemen die kenmerkend zijn voor die periode, zoals ook de profeten van Israël daarover gesproken hebben. Een van de zaken die we bijvoorbeeld in Jesaja 65 lezen, is dat de mensen leeftijden zullen bereiken als die van bomen. We praten dan niet meer over decennia, maar over honderden jaren. In feite krijg je in dat laatste millennium terug wat er in het eerste millennium ook was, namelijk in de dagen na Adam, toen mensen zomaar acht of negen eeuwen oud werden. Van Metusalach lees je dat hij 969 jaar oud werd, en er zijn diverse anderen van wie zulke leeftijden worden vermeld. Wel, dat zal ook in het millennium, in de duizend jaren die straks gaan komen, wederom het geval zijn. De mensen zullen ongekend oud worden.⟨/p> ⟨p>Heel karakteristiek is wat je leest in Jesaja 65: wie als honderdjarige dan zal sterven, wordt nog een jongeling genoemd. In onze dagen is het zo dat je echt stokoud bent als je honderd jaar mag worden; je wordt in de krant vermeld omdat je die leeftijd hebt bereikt. In die tijd zul je misschien ook in de krant komen, maar juist omdat je zo jong bent overleden. Dat is precies wat ik daarmee wil aangeven: het is een preludium op wat gaat komen. In de aion die daarop volgt, zal er geen dood meer zijn; daar zal niemand meer sterven. Maar in die duizend jaren sterft men nog wel, ook al zijn het geweldige leeftijden. Je kunt je voorstellen dat als zulke condities zich op de aarde gaan voordoen – wat te maken zal hebben met voeding en klimatologische veranderingen – alles op aarde zodanig zal zijn dat mensen die leeftijden bereiken. Dat heeft wellicht ook te maken met kosmische straling of andere factoren; je kunt daar allerlei gedachten op loslaten. Feit is dat in dat millennium de leeftijden enorm hoog zullen zijn.⟨/p> ⟨p>Een ander kenmerk is dat er geen oorlogen meer gevoerd worden, wat eigenlijk al volgt uit het gegeven dat satan gebonden zal zijn. Hij zal niet in staat zijn de volkeren te verleiden. Er zal geen oorlog meer geleerd of onderwezen worden. Een bijkomend effect is dat al het geld dat nu wordt geïnvesteerd in wapens en materieel, dan gestoken zal worden in vreedzame projecten. Je leest in Jesaja dat zwaarden zullen worden omgesmeed tot ploegscharen. Als die hele oorlogsindustrie verdwijnt – waar nu een gigantisch kapitaal van alles wat er in de wereld aan geld rondklotst in gaat zitten – zal dat een ongekende welvaart en ongekende mogelijkheden tot gevolg hebben. Het is eigenaardig als je daarbij stilstaat: als je aan mensen vraagt of ze oorlog willen, zegt iedereen nee. Iedereen droomt van een wereld zonder oorlog, maar niettemin is er zoveel strijd. De mens is blijkbaar niet in staat om zijn dromen op dat gebied te realiseren. Maar straks, onder de heerschappij vanuit Jeruzalem en onder de heerschappij van Christus in het millennium, zal er geen oorlog worden gevoerd. Voorafgaand aan dat millennium is er een grote oorlog en na het millennium is er ook weer een oorlog, waar ik straks op inga, maar tijdens het millennium zelf niet.⟨/p> ⟨p>Vanuit Jeruzalem zal de Messias, als de vertegenwoordiger van God, over de natiën rechtspreken. Er zal een hof van justitie zijn en allerlei internationale geschillen zullen vanuit Jeruzalem rechtvaardig worden beslecht, want de Koning zal heersen in recht en gerechtigheid, en dat ook heel streng. Het millennium kent geen democratie; dat ideaal zal dan in ieder geval niet vervuld worden. Het is geen democratie, maar een rechtvaardige heerschappij met bijbehorende rechtspraak. Daar waar verschillen zijn, zullen vanuit Jeruzalem knopen worden doorgehakt.⟨/p> ⟨p>Het slot van Jesaja, hoofdstuk 66, bevat een interessant detail in de laatste verzen. Er wordt gesproken over de lijken van rebellen, zij die opstandig zijn tegenover JAHWEH. Hun lichamen zullen daar bij Jeruzalem liggen, heel demonstratief en onbegraven. De pelgrims die daar voorbijtrekken naar Jeruzalem, zullen dat zien als een waarschuwing: dit gebeurt er met degenen die zich niet onderschikken aan de heerschappij van de Messias. Ook dit geeft aan dat de heerschappij wordt afgedwongen. Over de Nieuwe Aarde lees je dat gerechtigheid daar zal wonen, maar in de duizend jaren zal gerechtigheid heersen. Het wordt afgedwongen; de volkeren zullen onderworpen zijn en vanuit Jeruzalem geregeerd worden. Rebellie zal geen schijn van kans hebben. Dit is ook wat Gehenna is, waar de kerk helaas 'de hel' van gemaakt heeft, maar dat heeft er werkelijk niets mee te maken. Gehenna is het dal van Hinnom; het dal dat de pelgrims passeren en waar zij de lijken zullen zien. Daar zal vuur branden en de lijken worden aangevreten door wormen. Het is een luguber aanblik, maar het is geen hel; het is geen onderaards oord waar zielen worden gepijnigd. Nee, het is een heel concreet dal waar de lijken van de opstandigen liggen als een voorbeeld voor alle voorbijtrekkende pelgrims. Ook dit is karakteristiek voor die duizend jaren en niet voor de aion die daarop volgt, want nogmaals: daar zal geen dood meer zijn, dus dit soort toestanden zullen daar niet meer bestaan.⟨/p> ⟨p>Ik had het zojuist over het klimaat en de gelukkige omstandigheden waarin de aarde dan zal verkeren. De woestijn zal bloeien, zoals we lezen in Jesaja 35; daar wordt het prachtig beschreven. Ziekte zal worden uitgeroeid, lammen zullen lopen en blinden zullen zien. Handicaps en ziektes zullen niet meer bestaan of grotendeels worden teruggedrongen. Het is dus niet alleen een periode van enorme welvaart, maar ook een periode van geweldig welzijn onder zeer gelukkige omstandigheden.⟨/p> ⟨p>Dit laatste punt illustreert ook weer hoezeer daar macht en gezag wordt afgedwongen. Volkeren die bijvoorbeeld weigeren op te trekken naar het Loofhuttenfeest, of delegaties die daar geen deel aan willen nemen, zullen getroffen worden door droogte. In Zacharia 14 lees je dat er op hen geen regen zal vallen. Dit demonstreert dat we weliswaar te maken hebben met een rijk van vrede, maar ook met een macht die wordt afgedwongen. Dat is karakteristiek voor het millennium. Je ziet daaraan duidelijk dat het niet het ultieme is; het is op weg naar het overtreffende. Het is een voorspel, een intro. God heeft nog zoveel meer op het programma, maar je ziet hierin dat God Zijn weg gaat en dat niet alles in één keer perfect is, zoals het dikwijls wel wordt voorgesteld.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1416" title="Speel af vanaf 23:36">▶ 23:36⟨/button> ⟨span>De Voleinding van de Duizend Jaren en de Ware Sabbatsrust⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>We pakken de draad op bij vers 7, waar staat: "En wanneer de duizend jaren zouden worden volleindigd." In Lukas 22 wordt ditzelfde begrip vertaald met "vervuld", en die gedachte zit er ook in. Dat is trouwens ook vrij logisch, want als iets volleindigd of gecompleteerd wordt en tot een einde wordt gebracht, dan wordt het volgemaakt. Die periode wordt vervuld, zoals ook profetie vervuld wordt.⟨/p> ⟨p>Dat millennium heeft het karakter van een dag, en wel een heel bijzondere dag: de sabbatdag. Dat is wat Hebreeën 4 noemt: de sabbat die overblijft voor het volk van God. Hieruit blijkt ook weer dat de instelling van de sabbat, zoals die werd gegeven aan Israël, een teken is dat God aan Zijn volk gaf. Maar dat is niet alleen een teken; het is vooral ook een profetie die vervuld moet én zal worden. In het loutere feit dat God aan Zijn volk de instelling van de sabbat gaf, zit dus profetisch onderwijs vervat. Die laatste duizend jaren vormen de laatste dag – want bij de Heer is één dag als duizend jaar – en dat betekent dat het zevende millennium de sabbat zal zijn. Het is de grote dag waarin God zal rusten van Zijn werken en waarin ook de wereld en Israël rust zullen vinden.⟨/p> ⟨p>Waar het op neerkomt, is dat we gedurende al die millennia vanaf Adam nu bijna bij de zesduizend jaren zijn aangekomen. Als mijn chronologie klopt – voor zover mijn inzicht daarin reikt, zoals ik vaker heb verteld – dan kan het niet missen of die zesduizend jaar zijn bijna voltooid. Dat betekent dus dat het zevende millennium binnenkort gaat aanbreken. Er zit tweeduizend jaar tussen Adam en Abraham, tweeduizend jaar tussen Abraham en Christus, en vanaf Christus zijn er tot nu toe ook weer tweeduizend jaar verstreken. Dat zijn zes millennia, en dat betekent dat het zevende millennium aanstaande is. Dat zijn de duizend jaren, het grote millennium waarin rust zal zijn; die sabbatdag inderdaad.⟨/p> ⟨p>Wanneer die jaren volleindigd zijn, zie je overigens dat God een geweldig plan heeft met deze schepping. Hij gaat niet alleen een nieuwe schepping maken en de huidige schepping compleet vernieuwen, maar Hij gaat deze wereld op Zijn wijze voltooien en tot vervulling brengen. Het zal eindigen in een apotheose, een geweldige climax. Na zes dagen van duizend jaar, waarin de mens arbeidt en probeert zijn idealen te bereiken, zal God zeggen: "En nu is het Mijn dag; nu is het rust. Staken jullie je arbeid maar, want nu is de dag voor Mij." Dat zal een geweldige dag zijn. Dat is waar die duizend jaren over gaan.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1659" title="Speel af vanaf 27:39">▶ 27:39⟨/button> ⟨span>Satans Loslating en de Verleiding in de Vier Windhoeken⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Maar zoals ze een begin hebben, hebben ze uiteraard ook een einde. En als ze voleindigd zijn, dan zal Satan vanuit zijn gevangenis worden losgelaten. Zodat die duizend jaren niet eindigen met Christus... Die betekenen niet het einde van Christus' heerschappij. Nee, die duizend jaren eindigen met het einde van Satans gevangenschap. Die houdt dan op; hij wordt duizend jaar gevangen en na die duizend jaren wordt hij dus losgelaten.⟨/p> ⟨p>En hij zal uitgaan, zo lees je dan, om de natiën te verleiden. Waaruit blijkt dat Satan – oftewel 'tegenstander', want dat is de betekenis van het Hebreeuwse woord – echt een recidivist is. Hij gaat weer herhaaldelijk in de fout. Maar tegelijkertijd moet ik erbij zeggen dat hij daarmee ook werkelijk zijn functie vervult op het goddelijke schaakbord. Niet iedereen kijkt daar zo tegenaan, maar Satan is niet een zelfstandige macht. Nee, God heeft een tegenstander nodig, oppositie nodig om Zijn macht te doen blijken en om Zich te manifesteren. Daarin werkt God altijd door middel van contrast. Hij heeft ook een tegenstander geschapen en in dit geval, ook na de duizend jaren, gaat hij weer Satan wezen. Hij is op non-actief gezet, duizend jaar lang met een doel, maar hij wordt net zo goed ook weer met een doel losgelaten. Vervolgens gaat hij precies weer doen wat je van hem zou mogen verwachten als tegenstander, namelijk de natiën verleiden.⟨/p> ⟨p>Daarmee vervult hij in feite ook weer een functie, want via Satan, of door middel van Satan, worden de natiën getest. Ze hebben duizend jaren lang genoten van de zegenrijke effecten van de heerschappij van Christus vanuit Jeruzalem en van de Israëlitische wereldheerschappij. Wat hebben die natiën gedurende die tien eeuwen geleerd? Nou, dat gaat nu blijken. Je zou zeggen: "Nu hebben we de les wel geleerd", maar wat blijkt dan?⟨/p> ⟨p>Hij zal uitgaan om de natiën te verleiden die in de vier hoeken van de aarde zijn. Sommige mensen hebben daaruit afgeleid dat de Bijbel zou leren dat de aarde een plat vlak zou zijn met een vierkant of een vierhoek, wat niet het geval is. De Bijbel spreekt trouwens ook over "het rond der aarde", maar dat is daar helemaal niet mee in strijd. De vier hoeken van de aarde zijn gewoon de vier windhoeken. Daar spreken wij ook over. In hoofdstuk 7 vers 1 lees je over Johannes die zegt: "Ik nam vier boodschappers waar, staande op de vier hoeken van de aarde", en er staat pal achter dat zij de "vier winden van de aarde" vasthouden. Wij spreken ook nu nog steeds over die vier hoeken: de vier windhoeken noord, zuid, oost en west.⟨/p> ⟨p>Daarbij moet ik trouwens ook nog zeggen dat in de Bijbel "de aarde" niet een planeet is. Nee, echt niet. De aarde is het land. Soms zelfs in de heel enge zin van het woord – ik heb daar al vaker op gewezen in de bespreking van het boek Openbaring – is het heel specifiek het land Israël. Maar in de breedste zin is het gewoon het land. Dat betekent dus dat iemand die op zee vertoeft, niet op aarde is. De aarde is dus niet een planeet; de aarde is gewoon het droge. Zo staat het al in Genesis 1, dat is zelfs de definitie van Godswege; daar staat dat Hij het droge "aarde" noemde. Kortom, wie op het droge is, bevindt zich op aarde. Degene die op zee is, bevindt zich niet op aarde, want dat wordt juist van elkaar onderscheiden: de aarde, het droge, en de zee.⟨/p> ⟨p>Dus ja, zulke termen als aarde en hemel – en dat geldt voor een heleboel begrippen – die moet je goed definiëren. Je moet zulke woorden Bijbels invullen, anders ga je gekke conclusies trekken. De vier hoeken zijn hier dus gewoon de vier windhoeken. En dan staat er nog iets bij: hij ging uit om de natiën te verleiden die in de vier hoeken van de aarde zijn. En daar staat achter: Gog en Magog.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2003" title="Speel af vanaf 33:23">▶ 33:23⟨/button> ⟨span>Gog en Magog: de Geschiedenis Herhaalt Zich⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Daar moeten we nu eens wat dieper op ingaan. Eerst over Magog. Magog was een van de zonen van Jafeth. We komen die naam tegen in Genesis 10 vers 2, in de volkerentafel. Zeventig namen worden daar genoemd, nakomelingen van Noach, en een van de zonen van Jafeth was dus Magog. Hij is de stamvader van een volk daar in het uiterste noorden ten opzichte van Israël. Ik ga nu helemaal voorbij aan de vraag waar dat precies gelokaliseerd moet worden. Dat is een hele boeiende vraag op zich, maar het zou nu te ver voeren, want er is wat verschil van inzicht over. Sommige mensen denken aan de contreien van Turkije en daarboven de Kaukasus. Maar er zijn ook hele goede redenen om aan te nemen dat het nog verder gelegen is, in het uiterste noorden. Dan kom je echt in Moskou uit.⟨/p> ⟨p>Eerst nog even dit: 'Magog' is eigenlijk 'Ma-Gog'. Dat 'Ma' is een Hebreeuws voorzetsel en betekent 'vanaf' of 'van'. Dus eigenlijk betekent Magog gewoon 'van Gog'. Dat heeft natuurlijk niets te maken met de bekende Nederlandse schilder, hoewel de uitspraak ongeveer identiek is, maar het betekent gewoon 'Van Gogh'. En Gog is wellicht de titel van de hoofdvorst. We komen hem zo ook tegen in Ezechiël 38 en 39, zodat het wel degelijk een persoonsnaam is, maar dan gekoppeld aan zijn functie. Vergelijk dat met begrippen als een tsaar of de sjah. De sjah van Perzië, wie is dat? Dat is gewoon een functie. Net zo goed als farao een functie is; dat is het hoofd van Egypte en je hebt allerlei farao's.⟨/p> ⟨p>Gog is dus niet per se gekoppeld aan één persoon, maar wel aan één functie, namelijk de hoofdvorst. Ik vergelijk het ook met het Amerikaanse POTUS: President of the United States. Het zijn allemaal van die termen die gekoppeld zijn aan de functie van macht over een bepaald volk. Of dat nu een Russische tsaar is, een Perzische sjah, de Egyptische farao of de Amerikaanse POTUS. Er zijn ongetwijfeld nog veel meer voorbeelden van te geven, maar dat is waarschijnlijk het idee van Gog. Je leest ook dat hij de hoofdvorst van Mesech is. Als je even de klinkers wegdenkt, die in het Hebreeuws feitelijk geen rol spelen, dan kom je uit bij een woord dat wellicht dezelfde stam heeft als Moskou. En Tubal wordt vereenzelvigd met Tobolsk.⟨/p> ⟨p>Ik laat het even in het midden, maar in ieder geval wordt hij zo 'Gog' genoemd in Ezechiël 38. Het loutere feit dat hier in Openbaring 20 Gog en Magog weer genoemd worden, is opmerkelijk. Waarom? Omdat het een herhaling is. De strijd van Gog en Magog, zoals die in hoofdstuk 38 en 39 wordt beschreven in Ezechiël, vindt namelijk plaats vóór het millennium. Ik heb daar al eerder op gewezen toen we bezig waren met de bespreking van hoofdstuk 19. In Openbaring 19 vers 17 en 18 worden termen gebruikt die regelrecht refereren aan Ezechiël 39 vers 17 tot 20. Het gaat over die volkeren die zich verzamelen in het land, wat uitloopt op één grote slachtpartij. Het wordt vergeleken met een maaltijd voor de vogels van de hemel en de dieren van het veld. De natuur wordt uitgenodigd om al die kadavers op te eten. Dat is de beschrijving in Ezechiël 38 en 39, en die vindt zijn vervulling in de oorlog die genoemd wordt in Openbaring 19, voorafgaand aan het millennium.⟨/p> ⟨p>Wanneer er dus in Ezechiël 38 en 39 gesproken wordt over Gog en Magog, dan wordt dat vervuld vóór het millennium. Maar het punt is: dit hier is ná het millennium. Na de duizend jaren wordt satan losgelaten. Hij gaat naar de hoeken van de aarde en hier komen opnieuw Gog en Magog ter sprake. Zodat na het millennium de geschiedenis zich feitelijk herhaalt. Magog en Gog worden wederom verleid om ten strijde te trekken tegen het land, zoals zij duizend jaar eerder ook een grote rol speelden in de oorlog tegen Israël. Duizend jaren later, na die tussenliggende periode waarin satan niet actief was, waarin er op aarde vrede was en de natiën de vruchten mochten plukken van de heerschappij vanuit Jeruzalem, blijken die volkeren toch weinig geleerd te hebben. Gog en Magog worden wederom verleid.⟨/p> ⟨p>Het is met enige aarzeling dat ik nu iets ga noemen, omdat het misschien nog een wat onrijpe vrucht is die ik nu ga delen. Ik wil het toch graag even genoemd hebben, niet om hiermee te zeggen 'zo is het', maar ik heb wel een hele aardige suggestie die in ieder geval het overwegen waard is. Het kan best zijn dat ik daar later op terugkom; zoals ik al zei, het is een wat onrijpe vrucht waar ik nog niet zo heel lang mee bezig ben. Onder een flink voorbehoud wil ik het toch graag eens ter overweging meegeven. Wellicht dat het uit reacties wordt afgeschoten, en dan beloof ik dat ik er echt op terugkom. Maar wellicht word ik er juist in bevestigd en blijkt dat het inderdaad hele goede papieren heeft om er op deze wijze tegenaan te kijken.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2527" title="Speel af vanaf 42:07">▶ 42:07⟨/button> ⟨span>Ezechiël 38 als Profetie over de Strijd Ná het Millennium⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Nou, wat ik bedoel is dit. Verwijst Ezechiël 38 vers 1 tot 16, dus de eerste zestien verzen van hoofdstuk 38, mogelijk naar de strijd van Gog en Magog ná het millennium? Ik zei al: Ezechiël 38 en 39 gaan over Gog en Magog en over de oorlog die dan plaats zal vinden, over hun optrekken naar het land. Dan zou je de vraag kunnen stellen: over welke strijd gaat het dan? Want als er zowel voor als na het millennium sprake is van zo'n oorlog, waarover gaan Ezechiël 38 en 39 dan?⟨/p> ⟨p>Toen ik hoofdstuk 19 van Openbaring besprak, heb ik laten zien dat Ezechiël 39 heel duidelijk laat zien dat het voor het millennium is; dat kan niet missen. Ik heb daar toen een hele serie van argumenten voor aangedragen. Maar ik moet er tegelijkertijd bij zeggen dat de eerste zestien verzen van hoofdstuk 38 wijzen op condities die spreken van – en vervuld worden ná – het millennium.⟨/p> ⟨p>Een paar dingen wil ik noemen. In die eerste zestien verzen van hoofdstuk 38 lees je dat als Gog optrekt naar Israël, er staat dat Israël in grote gerustheid woont. Er staat ook bij dat het land dorpsgewijs zal zijn opgebouwd. Dat wil zeggen: het is zodanig opgebouwd dat het zich totaal niet hoeft voor te bereiden op oorlog of zich hoeft te verdedigen. Dat suggereert inderdaad een conditie waarbij er een periode aan voorafgegaan is van grote vrede en gerustheid, zonder enige reden om je als nederzetting of stad te bewapenen of te beveiligen. Het land ligt helemaal open en is dorpsgewijs opgebouwd.⟨/p> ⟨p>Er is nog een hele interessante aanwijzing dat die eerste zestien verzen spreken over Gog en Magog na het millennium, en dat is dat Gog en Magog en de geallieerde volkeren die zij meenemen, komen om het land te plunderen. Het is niet eens in de eerste plaats vijandschap tegen het volk; ze komen om te plunderen. Er staat ook bij: zilver en goud, have en goed. Kortom, het land Israël zal voor Gog en Magog een schone honingpot van goederen zijn. Van zilver en goud, dus dat suggereert dat dit volk over de tijd heen enorme rijkdom heeft verzameld. Daar valt wat te plunderen.⟨/p> ⟨p>Kijk, vóór het millennium zullen Gog en Magog en de geallieerde volkeren bij Armageddon optrekken naar het land. Dan zal de Messias inmiddels ook al regeren in het land, maar dat zal nog maar een hele korte tijd zijn na het herstel van het land. Het land is dan nog volop in herstel en niet in de conditie dat het ook al een geweldige voorraad heeft opgebouwd van goederen, van zilver en goud. De wijze waarop deze dingen beschreven worden, suggereert dat hier al een lange tijd aan voorafgegaan is van vrede, maar ook van een geweldige opbouw van welvaart. Vooral als je je realiseert dat Israël tijdens het millennium het volk zal zijn dat de wereld zal beheersen. Dat betekent dus dat alle grote goederen in hun handen zullen liggen. Kortom, deze eigenschappen en condities beantwoorden heel sterk aan dat wat je mag verwachten na het millennium.⟨/p> ⟨p>Dan wil ik nog iets noemen. Het leger dat zal opkomen van Gog en Magog bestaat uit soldaten te paard; in hoofdstuk 38 vers 15 lees je dat. Cavalerie in de meest letterlijke zin van het woord, dat zijn dus ruiters. Dat betekent dat ze vanuit het uiterste noorden – maar de alliantie is eigenlijk veel breder – zullen optrekken naar het land, maar de uitrusting zal zeer primitief zijn. Dat geeft ook weer aan dat in de periode die hieraan voorafgegaan is, er helemaal geen oorlogsindustrie was. Ze zullen zich dus heel provisorisch en in militaire zin zeer simpel verplaatsen en met soldaten te paard naar het land komen. Gedurende het millennium zal er immers geen oorlogsindustrie zijn. Je kunt je voorstellen dat als na de duizend jaren satan weer losgelaten wordt en Gog en Magog verleid worden om op te trekken naar het land, zij dat niet met een heel geolied, bekwaam en hoogontwikkeld leger kunnen doen, want dat bestond er gedurende het millennium niet. Ook deze conditie laat zich heel gemakkelijk verstaan als zijnde vervuld na het millennium.⟨/p> ⟨p>En dat betekent dat in het navolgende, vanaf vers 17 tot en met het slot van hoofdstuk 39, over een eerdere oorlog van dezelfde Gog gesproken wordt. Wat ik dus eigenlijk zeg is: er vindt twee keer een strijd plaats van Gog en Magog, namelijk voor en na het millennium. Dat kan niet missen; dat staat volgens mij ook helemaal niet ter discussie. Maar mijn nieuwe inzicht is dat ook die strijd na het millennium in Ezechiël 38 al genoemd wordt, en wel in de eerste zestien verzen.⟨/p> ⟨p>Het keerpunt is vers 17. Daar lees je dit in Ezechiël 38 – de vertaling is wat omstreden en je zult zien dat de weergave in andere vertalingen wat kan variëren, maar er staat dit: "Zo zegt de Heer Yahweh: ben jij het van wie Ik gesproken heb in vroegere dagen door de hand van mijn dienaren, Israëls profeten, die profeteerden in die dagen over jaren om u tot hen te brengen?" Trouwens, ik moet er eerst nog even bij zeggen dat het hier als vraag gebracht wordt. Ook dat is wat omstreden, want andere vertalingen hebben dit niet als vraag, maar als een stelling: "Jij bent het, Gog, van wie Ik gesproken heb in vroegere dagen."⟨/p> ⟨p>Kijk, het idee is dan dat Gog wordt aangesproken en wat God eigenlijk tegen hem zegt is: "Ik heb over jou al in vroegere dagen gesproken." Vers 1 tot en met 16 ging over de strijd na het millennium, en nou wordt Gog aangesproken en zegt God: "Ik heb over jou al gesproken in vroegere dagen", namelijk vóór het millennium, toen Gog en Magog ook het land binnenvielen. En God had gesproken in vroegere dagen, ja hoe dan wel? Nou, door de hand van Mijn dienaren Israëls profeten, zoals Ezechiël, die profeteerden in die dagen over jaren om Gog tot hen te brengen.⟨/p> ⟨p>Hé, dat is eigenaardig. Die profeten profeteerden in die dagen, en waarover profeteerden ze? Over jaren. Over jaren om Gog tot Israël te brengen. Maar hoezo? Gog komt Israël binnen vóór het millennium en komt ná het millennium ook Israël weer binnen. Twee keer. Dat zijn twee momenten, maar in feite is dat precies wat hier beschreven wordt. Die profeten profeteerden over jaren, namelijk voor en na de duizend jaar. Dat is een hele lange periode waarin Gog gebracht wordt tot Israël, of Israël binnenvalt, hoe je het ook maar formuleren wilt. Gog komt tot Israël en dat gaat over jaren. En dat klopt ook in deze uitleg die ik u nu voordraag en ter overweging meegeef. Die lezing lijkt mij heel erg voor de hand liggend: aangezien Gog twee keer het land binnenvalt, zowel voor als na het millennium, betekent het inderdaad een komen tot Israël dat over jaren gaat. Nou, dat kun je wel zeggen, want het is maar liefst een periode van duizend jaren.⟨/p> ⟨p>Dus vers 17 is eigenlijk het breekpunt. In ieder geval gaat het voorafgaande over Gog die na de duizend jaren zal optreden en zal binnenvallen in een land dat een hele lange tijd van rust heeft gehad en dorpsgewijs opgebouwd zal zijn. Er zullen geen legers gevormd zijn gedurende die tijd. Wel, dat zijn de condities.⟨/p> ⟨p>...die beschreven worden. En dan zegt de Heer: "Ja, jij bent het, Gog. Ik heb over jou al gesproken in vroegere dagen." Namelijk: vóór het Millennium ben je ook al binnengevallen.⟨/p> ⟨p>Wellicht dat ik hier nog eens een keer bij gelegenheid op terugkom; dit is een eerste aanzet. Ik ben deze gedachte maar weinig tegengekomen. Het is een keertje een eerdere suggestie in deze richting die ik heb vernomen. Ik heb daar toen over gehoord en bij nader inzien moet ik zeggen dat ik dat op dit moment een hele zinnige verklaring vind.⟨/p> ⟨p>Nogmaals, de omtrekkende beweging lijkt mij nu wel duidelijk genoeg gemaakt. Ik zeg het dus, ik geef het door voor wat het waard is. Wellicht dat ik deze woorden weer moet gaan inslikken als het toch niet zo blijkt te zijn, maar het kan ook zijn dat ik juist in deze weg bevestigd ga worden. Ik deel dat graag met jullie als luisteraars. Wees vooral kritisch, ik verneem graag reacties op deze uitleg. Want ja, alleen op die wijze leer je ervan. Goed.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3389" title="Speel af vanaf 56:29">▶ 56:29⟨/button> ⟨span>De Onvoorstelbare Hardleersheid van de Verleide Mensheid⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Laten we weer even teruggaan naar Openbaring 20. Satan zal uitgaan om de natiën te verleiden die in de vier hoeken van de aarde zijn, Gog en Magog, om hen te verzamelen tot de oorlog. Waar dat precies zal zijn, wordt in het volgende vers gezegd, maar hier staat dat het gaat om de natiën die in de vier hoeken van de aarde zijn. Eigenlijk worden ze in alle windstreken gevonden en zij worden verzameld tot de oorlog. In hoeverre al die volkeren daarmee meegaan, wordt niet direct gezegd; hier lees je over Satans intentie. Hij zal uitgaan om de natiën te verleiden en we zien in het slot van vers 8 dat hij daar in ieder geval veel succes mee heeft. Of werkelijk álle natiën hierin meegaan, moet zeer betwijfeld worden, maar er staat wel bij dat hij hen verzamelt tot de oorlog en dat hun getal is als het zand van de zee.⟨/p> ⟨p>Dit geeft wel aan dat Satan opnieuw succes heeft na de duizend jaren. Het is eigenlijk onvoorstelbaar als je erover nadenkt hoe de condities waren gedurende het millennium. Hoe overduidelijk het was wie de enige Machthebber is. Dat de mens in het algemeen, de mensheid als geheel, zo hardleers is dat ze toch weer voor de bijl gaan en zich laten verleiden. Want er staat: hun getal is als het zand van de zee. Met andere woorden: overvloedig, het is ontelbaar. Je kunt je voorstellen dat de wereldbevolking inmiddels ook enorm zal zijn uitgebreid.⟨/p> ⟨p>Kijk, voor het millennium zal de wereldbevolking enorm uitgedund zijn; dat kan niet anders. Als je leest over de gerichten die over de wereld zullen gaan, dan zullen grote delen van de miljarden mensen werkelijk omkomen. Je moet je goed realiseren dat bij de aanvang van de duizend jaren allen die de periode binnengaan, 'positief getest' zijn – om even in de termen te blijven waar we momenteel veel mee van doen hebben in verband met corona. Slechts de schapen gaan binnen. Dit is weer een term uit Mattheüs 25. Je leest daar dat wanneer de Zoon des mensen zal zitten op de troon van Zijn heerlijkheid – de Ben Adam – het vlak voor de duizend jaren is. Dan zullen de volkeren verzameld worden en verdeeld worden in de schapen en de bokken. Het criterium is daar hoe zij zich hebben opgesteld ten opzichte van de minsten van Zijn broeders, ten opzichte van het gelovig Israël. De volkeren worden daarop beoordeeld en zij die 'bokkig' zijn geweest en zich daartegen verzet hebben, zullen het millennium niet meemaken en omkomen. Zij die het welwillend hebben ontvangen, zullen het Koninkrijk, die duizend jaren, wel ingaan.⟨/p> ⟨p>Dat betekent dus dat bij aanvang van het millennium de hele wereldbevolking gelovig zal zijn. Ik weet niet of die term in dit verband de lading helemaal dekt, want we moeten eigenlijk in politieke termen spreken. Het gaat om koninkrijksprediking. Israël zal de heerschappij gaan uitvoeren en de boodschap van het Koninkrijk uitdragen. Zij die zich daaraan willen onderschikken, zullen dat Koninkrijk meemaken. Zij die dat niet willen, die zullen omkomen. Dat heeft niets te maken met een religieuze boodschap van mensen die hun hartje aan Jezus hebben gegeven of dat soort christelijke terminologie; dat is niet aan de orde. Het gaat om degenen die zich onderwerpen en bereid zijn zich te onderschikken aan het volk aan wie God de heerschappij geeft: Zijn broeders. Die volkeren heten dan ook de schapen, tegenover de bokken.⟨/p> ⟨p>Je kunt je voorstellen wat er vervolgens plaatsvindt. Bij aanvang van het millennium bestaat de hele wereldbevolking uit gelovige mensen, mensen die zich onderwerpen aan de Messias. Maar gedurende het millennium zullen ook weer nieuwe generaties worden geboren. Ik zei al dat de mensen gedurende het millennium enorm oud zullen worden, dus je mag aannemen dat de wereldbevolking enorm zal gaan uitbreiden. In al die eeuwen, tien eeuwen lang, zullen daar vele generaties geboren worden. Velen van hen zullen de heerschappij vanuit Jeruzalem niet werkelijk op waarde weten te schatten. Weliswaar zal die heerschappij onmiskenbaar zijn en valt er niet mee te spotten, maar wat Openbaring 20 hier suggereert, is dat er in de loop van het millennium onvrede komt. In ieder geval is daar kennelijk in de navolgende generaties, bij mensen die gedurende het millennium geboren zijn, een voedingsbodem voor Satan.⟨/p> ⟨p>Wanneer Satan losgelaten wordt, zal hij in staat zijn hen weer te verleiden. Dat betekent dat er bepaalde condities zijn bij die natiën waardoor hij inderdaad in staat zal zijn hen te infiltreren met zijn boodschap. Anders kun je je toch niet voorstellen dat hij aan het einde van dat millennium in staat zal zijn zo enorm veel mensen weer op de been te brengen en te verzamelen tot de oorlog. Dit geeft aan dat die duizend jaren, hoe zegenrijk ze ook zijn, absoluut niet het ultieme zijn. Het feit dat het zo afloopt, geeft aan dat de mens ook in de meest ideale omstandigheden toch niet werkelijk geleerd heeft. De les die tot hen is gekomen, is niet werkelijk in hun hart geland; anders is dit niet te verklaren. Dat staat buiten kijf als je dit zo leest en tot je laat doordringen: de mens is buitengewoon hardleers. Dat is wat deze afloop ons vertelt.⟨/p> ⟨p>Kijk, als we het hebben over God en we kijken omhoog, dan zijn onze verwachtingen altijd te laag. Maar als we het daarentegen hebben over verwachtingen van de mens, dan moet je nog eens een keer overrekenen en dan blijkt dat je je vertrouwen niet kunt stellen op een mens, zelfs al is het een prins, zoals Psalm 146 zegt. Nee, er is er maar één die je werkelijk kunt vertrouwen en dat is God. Zelfs een volkerenwereld die zozeer de vruchten heeft geplukt van de rechtvaardige heerschappij vanuit Jeruzalem, blijkt na duizend jaren nog niet werkelijk de les geleerd te hebben. Dat is wat Openbaring 20 vers 8 duidelijk zegt: hun getal is als het zand van de zee.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4006" title="Speel af vanaf 01:06:46">▶ 01:06:46⟨/button> ⟨span>De Omsingeling van de Geliefde Stad en het Goddelijke Vuur⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan staat er: "en zij" – dus al die natiën die dan inderdaad verleid zijn – "zij kwamen op over de breedte van de aarde en omsingelden de legerplaats van de heiligen en de geliefde stad." Welke stad dat is, is niet zo moeilijk; dat is uiteraard Jeruzalem, de stad van de grote Koning. Het is nota bene de stad die gedurende het hele Millennium centraal stond. Vanuit Jeruzalem zal de wet uitgaan en het woord van de HEER uit Sion. De volkeren zullen optrekken naar Jeruzalem; dat is de situatie tijdens die duizend jaren.⟨/p> ⟨p>Aan het einde van die duizend jaren wordt de satan weer losgelaten. In een mum van tijd blijkt hij in staat om vanuit de breedte van de wereld, van de breedte van de aarde, volkeren te mobiliseren en naar die stad te gaan om de legerplaats van de heiligen – de heilige legerplaats, oftewel de geliefde stad – te omsingelen.⟨/p> ⟨p>En dan staat er heel kort: "en vuur daalde neer vanuit de hemel en verslond hen." Er is geen veldslag; de opstand wordt rechtstreeks vanuit de hemel beantwoord. Het is niet horizontaal, maar verticaal. Dit is de situatie: vuur daalde neer vanuit de hemel en verslond hen. Er blijft dus helemaal niets van over. Het kan nauwelijks korter beschreven worden, maar dit is het goddelijke antwoord. Het is goddelijk omdat het inderdaad vanuit de hemel komt, en er blijft ook helemaal niets van over. En dan staat er in vers 10...⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4125" title="Speel af vanaf 01:08:45">▶ 01:08:45⟨/button> ⟨span>De Diabolos Geworpen in het Meer van Vuur en Zwavel⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En de diabolos – de duivel, de doorheenwerper die hen verleidde, die duizend jaar lang gebonden was maar nu voor korte tijd was losgelaten – werd geworpen in het meer van het vuur en van zwavel. Over dat meer heb ik het al eerder gehad, want het kwam aan het einde van hoofdstuk 19 ook al ter sprake in vers 20. Nu, in hoofdstuk 20 vers 10, wordt het opnieuw genoemd.⟨/p> ⟨p>Een meer is een oppervlakte van water die omgeven wordt door een oever, door land. Er is eigenlijk maar één zee of meer die voor deze beschrijving in aanmerking komt, en dat is de Dode Zee. Tijdens het Millennium wordt de Dode Zee deels levend; dat weten we uit Ezechiël 47, waar dat ook wordt beschreven. Je leest daar dat er zelfs weer vissersplaatsen komen. Ook dat is onvoorstelbaar, maar die Dode Zee wordt een levende zee. Ik zeg deels, want er staat ook dat een aantal plekken worden overgegeven aan het zout en die worden niet levend gemaakt. Maar voor het grootste gedeelte wordt het inderdaad weer een levende zee en zijn er zelfs weer vissersplaatsen. Er zal weer heel veel groen zijn, zoals dat trouwens ooit in het verleden ook het geval was.⟨/p> ⟨p>Voordat er ooit vuur en zwavel uit de hemel kwam in die regio van Sodom en Gomorra – je leest dat in Genesis – was het een buitengewoon vruchtbare plaats. We weten wat daar gebeurd is. Er wordt daar nu nog enorm veel zwavel gevonden. Er zijn meerdere tijden geweest dat daar weer allerlei erupties waren en dat er rook opsteeg vanuit deze zee, vanuit deze contreien. In ieder geval zal het na de duizend jaren fungeren als meer van vuur en zwavel. Tijdens de duizend jaren zal de Dode Zee voor een groot deel levend zijn, maar daarna zal het in ieder geval deels ook weer een meer van vuur en zwavel worden.⟨/p> ⟨p>Je moet je voorstellen dat er iedere keer hele tijdsperioden passeren. Ooit, in de dagen vóór Abraham, was het nog een hele vruchtbare streek, zodat Lot zelfs besloot zich daar te vestigen. We weten wat er daarna gebeurd is: in die dagen is het een meer van vuur en zwavel geworden. Nu heet het niet voor niets de Dode Zee. Het is de enige zee in de hele wereld waar geen leven gevonden wordt en die met recht een dode zee is. In de toekomst, in de nabije toekomst, komt daar opnieuw weer vuur en zwavel tevoorschijn bij dat meer. De valse profeet en het Beest zullen daar worden ingeworpen en ook de diabolos komt daar uiteindelijk terecht.⟨/p> ⟨p>Eerst was hij in de afgrond geworpen, maar nu komt hij in dit meer terecht. Ik heb de indruk dat dit meer – dat trouwens heel erg diep is, want er is geen plek op aarde die zo diep gelegen is – eigenlijk al in de afgrond ligt. Met driehonderd meter beneden de zeespiegel is het het diepste punt van de hele aarde. Het is kennelijk ook een poort naar de onderwereld waar ook nog andere geesten gevangen zijn, maar waar in ieder geval ook het Beest en de valse profeet vóór de duizend jaren al ingeworpen waren. Nu komt ook de diabolos daar definitief aan zijn einde. Daar vindt hij zijn definitieve nederlaag.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4443" title="Speel af vanaf 01:14:03">▶ 01:14:03⟨/button> ⟨span>Geestelijke Loutering en het Definitieve Einde van de Tegenstand⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>We lezen dat zij geworpen worden in het meer van vuur en zwavel: de diabolos, het beest en de valse profeet. Er staat dat zij daar dag en nacht gekweld zullen worden. Ik denk overigens niet in de eerste plaats dat dit een fysieke kwelling is. Er is hier namelijk een belangrijk ander punt dat we moeten onderscheiden. Wanneer we de volgende keer spreken over de grote witte troon, zullen we zien dat wanneer mensen in het meer van vuur en zwavel worden geworpen, dit onmiddellijk de dood betekent. In de bespreking van hoofdstuk 20 vers 14 zullen we inderdaad zien dat zij daar in het meer worden geworpen en dan voor een tweede keer sterven; vandaar dat het de 'tweede dood' wordt genoemd. Je kunt je voorstellen: als een mens daarin geworpen wordt, dan gaat hij simpelweg dood.⟨/p> ⟨p>Dat geldt echter niet voor de diabolos, het beest en de valse profeet. Als zij in het meer van vuur worden geworpen, worden zij wel gekweld, maar zij gaan niet dood. Het punt is namelijk dat zij geesten zijn. Een geest kan niet fysiek gedood worden en kan ook niet fysiek gepijnigd worden; daar zijn het geesten voor. Daarom denk ik ook dat deze kwelling een geestelijke kwelling is. Het gaat hier immers over geesten. De diabolos is duidelijk een geest en van het beest uit de afgrond weten we dat ook. U moet zich voorstellen: bij een eerdere gelegenheid heb ik al eens naar voren gebracht dat dit beest een dodelijke hoofdwond zal hebben. Hij zal worden vermoord en vervolgens krijgt dat rijk, die tien-statenbond, een zevende hoofd. Maar dan blijkt dat zesde hoofd te herstellen; hij staat op uit de dood en dat is eigenlijk ook het begin van de grote verdrukking.⟨/p> ⟨p>Op dat moment zal de hele wereld achter hem aanlopen. Moet u zich voorstellen hoe enorm spectaculair het zal zijn als dat hoofd van die statenbond daar in het Midden-Oosten een moordaanslag ondergaat, sterft en dan weer opstaat. Dat heeft Messiaanse trekken. Maar dat betekent dat hij weliswaar een mens was die stierf, maar dat er vervolgens een geest in hem komt uit de afgrond die hem maakt tot wat hij is. Hij is dan met recht bezeten; een geest maakt bezit van hem. Hij is dus feitelijk een geestelijke manifestatie in een weliswaar lichamelijke verschijning, maar hij is een geest. Hoe dat precies met de valse profeet zit, durf ik eerlijk gezegd niet met zekerheid te zeggen, maar het feit dat hij in één lijn wordt genoemd met de diabolos en het beest, suggereert dat ook hij een spirituele, geestelijke achtergrond heeft en niet gewoon mens is. Dat lijkt mij ook vrij voor de hand liggend als je ziet wat hij allemaal doet.⟨/p> ⟨p>Hoe dit ook zij, die kwelling waar het hier over gaat is geen fysieke pijniging. Nee, het is de kwelling dat zij nu definitief hun ondergang hebben ondergaan. Hun activiteiten van tegenstand zijn ten einde. Dat geldt voor de satan – de tegenstander bij uitstek – maar ook zijn werktuigen zullen dan totaal geen schijn van kans meer hebben. Dit is eigenlijk het einde van de tegenstand en in feite het einde van de 'satan'. Satan betekent immers tegenstander. Ik moet er wel bij zeggen dat er in die kwelling ook een proces zal plaatsvinden. Zij zullen de tegenstand daar helemaal afleren. Dat is een heel pijnlijk en kwellend proces, maar ze zullen hun les leren. God laat hen niet voor niets in dat meer werpen om daar gekweld te worden; het is om te leren dat er maar Eén is voor wie zij zich zouden moeten neerbuigen.⟨/p> ⟨p>U leest dat de Heer Jezus, wanneer Hij gedurende die veertig dagen in de woestijn door de satan wordt verleid, op een gegeven ogenblik het aanbod krijgt om alle koninkrijken van de aarde in bezit te krijgen, op voorwaarde dat Hij zou buigen voor de satan. De Heer Jezus zegt dan tegen hem: "Satan, er staat geschreven: De Heer uw God zult u aanbidden en Hem alleen dienen." Dat is een profetie. Je leest trouwens ook dat de satan meteen weggaat; dat wilde hij namelijk niet horen. Er komt echter een moment dat ook de satan – en dan is hij geen satan meer, want hij is geen tegenstander meer – de Heer zijn God zal aanbidden. De woorden van de Heer zijn geen moreel appèl of een aansporing; het is een profetie: "Jij zult de Heer je God dienen en voor Hem neerbuigen."⟨/p> ⟨p>Daar gaat nog echt wel wat overheen hoor; dan moet hij eerst dag en nacht gekweld worden om zo zijn les te leren dat hij inderdaad niets meer aan tegenstand kan inbrengen en werkelijk hartelijk tot die erkenning gaat komen. Zo zal dat meer van vuur en zwavel ook wel degelijk een reinigend effect hebben. Het woord voor vuur, ⟨em>pyros⟨/em>, heeft ook te maken met 'puur' en met zuiver maken. Dat vuur heeft dus een zuiverende werking, wel degelijk ook op de diabolos, het beest en de valse profeet. Daar wordt alle tegenstand en worden alle valse elementen uit deze creaturen verwijderd. Ze worden daar met recht gelouterd als in het vuur. Dit betekent dus het einde van de satan, en ook van het beest en de valse profeet; daar blijft van hen in die hoedanigheid niets over.⟨/p> ⟨p>Waar het hier vooral om gaat, is dat elke tegenstand onder de voeten gebracht zal worden. Hoewel het ook waar is dat er verzoening is voor alle creaturen in hemel en op aarde en dat ze in vrede komen met hun Schepper, is dat hier niet het directe onderwerp. Het gaat hier over de vestiging van het Koninkrijk en het feit dat dit zal plaatsvinden tot in de aionen van de aionen. Niet tot in alle eeuwigheden – dat begrip kunt u in deze context vergeten – maar de aionen van de aionen zijn de overtreffende aionen. Ook aan de huidige aion zijn verschillende aionen voorafgegaan, maar de meest overtreffende aionen gaan nog komen. Dat zijn de aionen waarin Christus zal heersen: eerst in de duizend jaren en dan ook in die aion die daarop volgt, zoals het beschreven wordt in Openbaring 21 en 22.⟨/p> ⟨p>In die perioden, terwijl het Koninkrijk gevestigd zal zijn en van heerlijkheid tot heerlijkheid over zal gaan, zullen zij dag en nacht gekweld worden tot in de aionen van de aionen. In die tijdperken is er voor hen geen heerlijkheid weggelegd, maar alleen kwelling. Pas aan het einde van de aionen zal God alles worden in allen. Dat is ook wanneer de heerschappij van Christus inmiddels tot een einde gekomen zal zijn, nadat Hij ook de laatste vijand tenietgedaan zal hebben. In ieder geval lezen we van dit drietal, de diabolos, het beest en de valse profeet, dat ze dag en nacht gekweld zullen worden tot in de aionen van de aionen. En dat is in feite goed nieuws. Het betekent namelijk dat alle tegenstand zal zijn gebroken.⟨/p> ⟨p>Alle namen en figuren die zeker aan het einde van deze aion zo'n enorme macht zullen uitoefenen en zo'n diabolische en satanische manifestatie zullen hebben, daar blijft niks van over. Zij gaan inderdaad de vuurpoel in en daar zullen ze de loutering ondergaan tot in de aionen van de aionen. De term zelf geeft al aan hoe God nog aionen in het verschiet heeft liggen en hoe Hij alles tot volheid gaat brengen. Hij neemt de tijd en gaat tijdperken invullen waarbij het ene het andere overtreft. Want die laatste aion heet dan ook de 'aioon van de aionen'. Dat wil zeggen: dat is de meest overtreffende, de grootste en de heerlijkste.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-12" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="5148" title="Speel af vanaf 01:25:48">▶ 01:25:48⟨/button> ⟨span>Afsluiting en Vooruitblik op de Grote Witte Troon⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Goed, daar wilde ik het graag bij laten. De volgende keer gaan we verder met hoofdstuk 20, en wel met dat gedeelte vanaf vers 11 over de Grote Witte Troon. Dat is ook zo’n ontzettend ontzagwekkend gedeelte over hoe de overige doden zullen opstaan en de boeken opengaan.⟨/p> ⟨p>Daar is nog een heleboel over te melden, maar dat reserveren we voor een volgende keer. Tot zover wil ik het hier even bij laten en ik wil u heel hartelijk bedanken voor uw aandacht. Ik zou zeggen: al het goede, Gods zegen en tot een volgende keer.⟨/p>