⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Inleiding en Terugblik op de Overwinning in Harmageddon⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Een hele goede middag, dames en heren. Beste vrienden, hartelijk welkom bij deze Bijbelstudie over het boek de Openbaring, deel 40. We zijn inmiddels aangeland in het twintigste hoofdstuk van dit boek en daarmee eigenlijk ook in de laatste hoofdstukken, die niet alleen het eindpunt van het boek vormen, maar zonder enige twijfel ook het hoogtepunt en de climax ervan zijn. Ik heb deze studie als titel gegeven: 'De duizend jaren'. Dat is een term die iedere keer terugkeert in deze passage. De term is beter bekend als het 'duizendjarig rijk', maar op die benaming is nogal wat af te dingen. Ik kom daar later nog wel even op terug, want het is van belang om dat scherp te stellen.⟨/p> ⟨p>Het is een van de onderwerpen waar het boek de Openbaring om bekendstaat: de duizend jaren. Dat geldt wel voor meer termen. Denk aan Harmageddon, dat ook zo'n grote betekenis heeft gekregen die eigenlijk ver buiten het Bijbelse betekenisveld terecht is gekomen. Dat geldt voor meer termen; denk ook aan het getal 666 van het beest, of aan een term als 'apokalyptisch', die soms volstrekt ten onrechte gebruikt wordt. In ieder geval zijn dat allemaal termen die deels ontleend zijn aan dit Bijbelboek.⟨/p> ⟨p>Goed, we gaan het nu dus hebben over de duizend jaren en ik blik eerst even terug op wat we de vorige keren hebben gezien. Toen ging het over hoofdstuk 19 en daar wordt in de slotverzen van dat hoofdstuk de overwinning op de twee laatste kopstukken op aarde beschreven. Een 'kopstuk' is in dit verband een aardige term, omdat we het beest niet alleen zien als een aanduiding van dat wereldrijk van tien natiën en tien koningen, maar niet in het minst ook als de leider van dat beest. Feitelijk is hij de achtste kop, en ook de zesde kop, zoals ik bij een eerdere gelegenheid al eens heb uitgelegd. En dan is er ook zijn kompaan, die trouwens ook een beest heet. De ene is het beest uit de zee, uit de volkerenzee, en de andere komt uit het land en is daarmee de leider van Israël. Die beide figuren worden overwonnen. Zij worden geworpen, zo lezen we in het slot van hoofdstuk 19, in het meer van het vuur. Dat kan niet missen: dat is de Dode Zee in dat verband. We komen daar bij een latere gelegenheid in de bespreking van hoofdstuk 20 zeker nog op terug, omdat we de term 'het meer van het vuur' of 'de poel des vuurs', zoals dat beter bekendstaat, nogal eens vaker tegenkomen.⟨/p> ⟨p>Hoe dan ook, in die slotverzen van hoofdstuk 19 lezen we dat die kopstukken worden opgepakt en worden overwonnen, en zij worden geworpen in het meer van het vuur. Dat betekent ook dat het niet zomaar mensen zijn, maar het zijn figuren uit de onderwereld. Dat zijn feitelijk gematerialiseerde geesten die zich gehumaniseerd als mensen voordoen. Ook de verzamelde legers daar in het land worden in de pan gehakt; zo kan het rustig genoemd worden. In feite lees je daar dat er helemaal niet eens een strijd plaatsvindt. Ze zijn totaal geen partij voor degene die zij aanvallen. Die legers zijn in het land verzameld tegen de Koning der koningen. Zo zullen zij Hem niet aanduiden, maar zij trekken op tegen Hem die zetelt in Jeruzalem.⟨/p> ⟨p>Stelt u zich voor: daar is in die tijd inmiddels een hersteld Israël in het land, te midden van een volstrekt vijandige omgeving, in een wereld die daar niets van moet hebben. De Koning, de Messias, heerst inmiddels in Sion, maar vooralsnog alleen over het land. Terwijl Hij heerst over het land en Israël hersteld is, gaat er over de volkerenwereld een hele reeks van gerichten, zoals die beschreven worden in de zeven bazuinen en parallel daarmee de zeven schalen in hoofdstuk 16. Het is in die setting dat de legers van de volkeren zich verzamelen tegen de Messias. Zij willen dat koninkrijk uitroeien en we lezen in hoofdstuk 16:16 dat zij zich verzamelen in — ik noemde de term zojuist al — Harmageddon. Dat is de vlakte van Israël daar in het noorden van het land. De legers zijn daar verzameld en zij trekken op tegen de Messias. Zij willen dat rijk vernietigen, omdat zij wel inzien dat juist dat koninkrijk de reden en de oorzaak is van al die plagen die de wereld treffen. Inmiddels is de stad Babylon ook verwoest en eigenlijk is het een noodstap die zij doen. Het enige wat ze nog kunnen doen, nu zelfs hun hoofdstad is verwoest en in de aarde is verdwenen, is ten strijde trekken tegen dat koninkrijk in het land. Zij zien geen andere mogelijkheid dan af te rekenen met dat koninkrijk.⟨/p> ⟨p>De eigenaardigheid is dat veel van de termen die in hoofdstuk 19:17-21 worden gebruikt, ontleend zijn aan Ezechiël 38 en 39. Dat zijn de hoofdstukken die gaan over de strijd van Gog en Magog. Wat we gezien hebben, is dat de oorlog die in hoofdstuk 19 van Openbaring genoemd wordt, met de verzamelde legers in Harmageddon, dezelfde strijd is als die we in Ezechiël 38 en 39 beschreven vinden. Dat vinden we trouwens ook in Psalm 2, waar we ook bij hebben stilgestaan. Ook daar is letterlijk sprake van de volkeren die samenspannen en zich verzamelen tegen de Messias, die van Godswege in Sion geplaatst is. Psalm 2 laat heel triomfantelijk zien dat Hij die in de hemel zit op die spot, zegt: "Ik heb toch Mijn Koning gesteld in Sion, wat verbeelden jullie je?" Hij slaat hen stuk als pottenbakkerswerk. Ook dat zijn termen die in hoofdstuk 19 aangehaald worden. In Openbaring 19 wordt dus zowel gerefereerd aan Psalm 2 als aan Ezechiël 38 en 39. Dat is een identieke strijd. Het is heel concreet de strijd van de volkerenwereld die zo door oordelen en gerichten getroffen is, en die zich als laatste optie verzamelt in het land om korte metten te maken met dat koninkrijk van de Messias, maar dan van een koude kermis thuiskomt.⟨/p> ⟨p>Dat was het voorgaande. Dan kijken we nu even vooruit naar wat we in hoofdstuk 20 gaan tegenkomen en dat zijn de duizend jaren die Johannes beschrijft in een zestal verzen. Dat is het hoogtepunt, want vanaf dat moment gaat het koninkrijk van de Messias wereldwijde vormen aannemen. Tot dusver, vóór die duizend jaren, was het nog een Israëlitische aangelegenheid, maar dan wordt de hele volkerenwereld bezet en wordt het het gebied en het eigendom van de Messias, maar ook van Zijn volk Israël. Zoals hoofdstuk 11:15 ook bij de zevende bazuin beschrijft: het koninkrijk van deze wereld gaat over naar de enige Rechthebber, namelijk naar de Christus, en Hij zal heersen tot in de aionen van de aionen. Die duizend jaren die in hoofdstuk 20 beschreven worden, vormen de eerste aion waarin Christus zal heersen. Het volk is inmiddels gereedgemaakt, zoals we in hoofdstuk 19 al beschreven vonden. Daar werd in feite ook al een hint gegeven en vooruitgegrepen op de duizend jaren, de aion waarin Christus zal heersen over deze wereld. Alleen werd daar gebruikgemaakt van de beeldspraak van een bruiloft: de bruiloft van het Lammetje en de vrouw, en dat is Israël, die zich inmiddels heeft gereedgemaakt.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="706" title="Speel af vanaf 11:46">▶ 11:46⟨/button> ⟨span>Kerkelijke Misverstanden over het Duizendjarig Rijk⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>De duizend jaren zijn een uiterst bekend element van het boek Openbaring. Ik spreek hier over het duizendjarig rijk, zoals het meestal genoemd wordt. Eigenlijk treedt het onbegrip over het boek Openbaring nergens duidelijker aan het licht dan juist in de gangbare uitleg van dit hoofdstuk. Sinds de kerkvader Augustinus, in de vroege eeuwen van onze jaartelling, meende men namelijk dat het duizendjarig rijk inmiddels was begonnen. Daar zijn binnen de traditioneel kerkelijke theologie allerlei verschillende uitleggingen van. Sommige exegeses beweren dat het duizendjarig rijk al is begonnen vanaf de hemelvaart. Anderen zeggen dat dit rijk pas aanving toen de kerk echt ging heersen over deze wereld. Dat was ook de reden waarom Augustinus van mening was dat, aangezien het Romeinse Rijk inmiddels gekristianiseerd was en de heerschappij van de kerk dominant werd in de wereld, dít het duizendjarig rijk moest zijn.⟨/p> ⟨p>Augustinus heeft die uitleg geïntroduceerd en het is heel eigenaardig, maar in eerste instantie meende men ook dat de kerk in die dagen de heerschappij in deze wereld ontving – in Europa in het bijzonder – en een heersende klasse werd. Men ging er toen ook vanuit dat dit rijk letterlijk duizend jaar zou duren. Dat is niet zo vreemd, want het wordt tot zes keer toe vermeld in Openbaring 20: het zijn duizend jaren. Hoe lang zou dat rijk dan anders duren dan duizend jaren? Dat was de uitleg gedurende de eerste duizend jaren. Vandaar dat je ziet dat in het jaar 1000, maar ook daarna nog, die verwachting leefde. Het hing er een klein beetje vanaf wanneer je de duizend jaren precies liet aanvangen: bij de hemelvaart of pas nadat het Romeinse Rijk een 'christelijk' rijk was geworden (tussen aanhalingstekens uiteraard). Maar als de duizend jaren vanaf dat moment begonnen, dan liep die periode ergens aan het begin van het jaar 1000, 1100 of 1200 af.⟨/p> ⟨p>Dit verklaart ook de kruistochten. Wat zou er immers gebeuren na die duizend jaren? Men meende dat men zich dan zou verzamelen naar de legerplaats, naar Jeruzalem. De kruistochten hadden als oogmerk om Jeruzalem te bevrijden. Hoewel daar talloze andere gedachten en misverstanden een rol bij speelden, is het heel goed te verklaren waarom die kruistochten juist vanaf het jaar 1000 werden ondernomen. Dat had alles te maken met de uitleg van het boek Openbaring. Maar men zat er compleet naast, want de duizend jaren vingen niet in het verleden aan; ze moeten nog steeds beginnen. Als je gewoon het boek Openbaring leest, en specifiek hoofdstuk 20 over de duizend jaren, dan is het onmiskenbaar dat dit nog toekomst is. Hoe het mogelijk is dat je daaruit de gedachte zou kunnen krijgen dat dit inmiddels al is aangevangen... ja, dan begrijp je er echt helemaal niets van. Dat klinkt misschien wat hoogmoedig, maar tenzij je echt een bril op hebt waarbij je niet meer kunt zien wat je leest, zou je nooit op die gedachte komen.⟨/p> ⟨p>Ik heb hier een boek liggen, getiteld 'Het chiliasme gewogen en niet te licht bevonden', geschreven door wijlen Feen van Draad. Het was aan het eind van de jaren 70, ik was toen nog een tiener, dat ik dit boek las. Ik las het met grote interesse en het was voor mij volstrekt helder wat hij daarin betoogt: hoe de kerkelijke uitleg van Openbaring 20 er volstrekt naast zit. Ik vond het een geweldig boek en heb het destijds helemaal verslonden. Hij zet prachtig uiteen dat wat er in de gangbare theologie over gezegd wordt, volstrekt naast het Bijbelse getuigenis zit. Ik wil daar nu inleidend niet eens dieper op ingaan, want we zullen vanzelf zien dat wanneer we de verzen 1 tot en met 6 lezen, het in elk detail volstrekt helder wordt dat die duizend jaren nog toekomstig zijn. Het feit dat men dat niet gezien heeft en zulke merkwaardige concepten heeft ontwikkeld naar aanleiding van dit hoofdstuk, demonstreert het complete onbegrip over niet alleen dit onderwerp, maar in feite over het hele boek Openbaring. Men weet er geen raad mee en men 'vergeestelijkt' er op los. De meest evidente gegevens worden zomaar wegverklaard. Om maar wat te noemen: de duizend jaren. Hoe lang zouden die duizend jaren duren? Dat zijn hele discussies geweest, maar in mijn beleving is het zelfs bizar om het daar überhaupt over te hebben.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1179" title="Speel af vanaf 19:39">▶ 19:39⟨/button> ⟨span>De Duizend Jaren als de Grote Sabbat voor Gods Volk⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Laat ik over de duizend jaren dan ook nog even iets positiefs mogen zeggen, niet alleen maar in contrast met wat er gangbaar over verteld wordt. De duizend jaren vormen de Sabbat die nog overblijft voor het volk van God. Dat is een uitdrukking die ik ontleen aan Hebreeën 4 vers 9, waar tegen de Hebreeën — het volk van Israël — wordt gezegd dat er een Sabbat overblijft. Dat is het Messiaanse Rijk voor het volk van God. Ja, dat is wat de duizend jaren eigenlijk zijn.⟨/p> ⟨p>De Bijbelse gedachte is dat God een dag rekent als duizend jaar. Dat is niet alleen iets wat Petrus zegt, maar dat stond ook al in de Psalmen. De gedachte is dat na zes dagen van duizend jaar de grote dag, de grote Sabbat, aanbreekt en die duurt dan ook met recht weer duizend jaren. Dat concept, die gedachtegang van de Sabbat als het hoogtepunt van de wereldgeschiedenis die dan duizend jaar duurt, vinden we in de Bijbel, maar we vinden hem ook daarbuiten.⟨/p> ⟨p>Ook in de Talmoed is het een veelvoorkomend concept. Dat vind ik een heel opmerkelijk gegeven: al voor onze jaartelling was het bij de Joden en de rabbijnen bekend dat de Sabbat, de wereldsabbat, duizend jaren zou gaan duren. En dat is volstrekt terecht. Bij dit bekende gegeven in het Joodse volk sluit het boek Openbaring ook aan. Het boek Openbaring richt zich immers inderdaad vooral tot het volk Israël, het koninkrijk van priesters.⟨/p> ⟨p>Nou, dat waren zo wat inleidende opmerkingen en dan stel ik voor dat we nu naar het gedeelte zelf gaan om dat eens regel voor regel te gaan volgen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1339" title="Speel af vanaf 22:19">▶ 22:19⟨/button> ⟨span>Openbaring 20:1 – de Engel, de Sleutel en de Afgrond⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan staat er in vers 1 dit: "En ik nam een boodschapper waar, een engel, neerdalend uit de hemel." Dat vonden we al eerder beschreven, dat Johannes zoiets waarneemt, maar hier is het ook een logisch vervolg op het voorgaande. Vers 1 sluit weer naadloos aan, ook chronologisch bedoel ik, op dat wat in hoofdstuk 19 beschreven wordt. In hoofdstuk 19 wordt de terugkeer van Jezus Christus beschreven als de grote triomfator, als de Koning der koningen, die de volkeren aan zich onderwerpt. Alleen dat al geeft aan dat de duizend jaren die in hoofdstuk 20 beschreven worden, chronologisch volgen op de terugkeer van Jezus Christus als de triomfator. Alleen deze gedachte al – de plaatsing van hoofdstuk 20 na hoofdstuk 19 en het feit dat het voortborduurt op de inhoud van hoofdstuk 19 – is een doorslaggevend gegeven dat het inderdaad toekomstig is. Het volgt namelijk op de terugkeer van Jezus Christus als triomfator over de volkerenwereld.⟨/p> ⟨p>In het voorgaande, in hoofdstuk 18, lazen we over de stad Babylon die daar aan de Eufraat ten onder zal gaan. Na de gevangenneming van het beest en de valse profeet krijgen we nu in hoofdstuk 20 de gevangenneming van hun beider inspirator. Dat is zowel van het beest als van de valse profeet. Die werden geïnspireerd door de diabolos. Een diabolos, dat is Grieks en dat betekent eigenlijk letterlijk een 'dooreenwerper'. Ik moet zeggen, dat vind ik wel heel veelzeggend voor wat hij doet. Wat doet de diabolos? Wel, hij werpt dooreen. Hij creëert verwarring en dat is ook de reden waarom hij een leugenaar is, want een leugen is ook niks anders dan een waarheid of waarheden die misplaatst zijn, oftewel in verwarring gebracht. Ons woord 'duivel' is eigenlijk ook afgeleid van dit woord diabolos.⟨/p> ⟨p>Hoe dan ook, hoofdstuk 20 sluit erop aan. Want kijk maar wat er op volgt: "Ik nam een boodschapper waar, neerdalend uit de hemel." En wat heeft hij? Een sleutel van de afgrond en een grote keten op zijn hand. Eerst even dit: de afgrond. In het Grieks staat hier het woordje abussos, en dat is de onderwereld, maar dan in de letterlijke zin van het woord. Wij gebruiken het woordje 'onderwereld' ook wel, maar dan bedoelen we daarmee de criminele wereld. Hoewel het inderdaad ook die boosaardige betekenis heeft – dat klopt, dat is ook wel in de Bijbel de gedachte – is het ook letterlijk een onderwereld. Het zijn, zoals dat in Exodus 20 wordt genoemd, de wateren onder de aarde.⟨/p> ⟨p>Het idee in de Bijbel is – en ik vind het heel aardig hoe daar allerlei wetenschappelijke aanwijzingen voor zijn – dat daar onder het aardoppervlak, op een bepaalde diepte van misschien wel kilometers, een geweldig groot waterreservoir is. In feite wordt daar in Genesis 1 vers 2 al naar verwezen: "de Geest Gods zweefde over de wateren". Dan gaat het inderdaad over die wereld. Want wat daar in het Hebreeuws genoemd wordt, wordt in het Grieks vertaald met de abussos. Ook in Deuteronomium 33 en op andere plaatsen komt dat voor. Die abussos is ook de plaats waar het beest vandaan komt. Want in die abussos bevinden zich geesten, wezens die, omdat het de onderwereld is, onttrokken zijn aan ons oog, maar ook van een heel andere hoedanigheid zijn. Het beest vindt daar zijn oorsprong; het beest komt uit de afgrond, zo lezen we tot twee keer toe in hoofdstuk 11, maar ook in hoofdstuk 17.⟨/p> ⟨p>Die afgrond is afgesloten en vandaar ook dat die engel neerdaalt met de sleutel van de afgrond. Dat suggereert inderdaad dat die afgrond dus afgesloten is. Die sleutel van de afgrond was trouwens ook al genoemd in hoofdstuk 9 vers 1 en 2. Daar wordt voor het eerst de afgrond geopend. Dat vind je ook beschreven bij de vijfde bazuin, als de mensheid rechtstreeks getroffen gaat worden door de plagen. Eerst waren er al de vegetatie, de zee en de aarde, maar uiteindelijk worden bij de vijfde en de zesde bazuin, zoals dat beschreven wordt in hoofdstuk 9, de mensen direct aangevallen en getroffen door plagen. En dat begint eigenlijk bij het openen van de afgrond. Dat betekent dat de mensheid straks letterlijk kennis gaat maken met de onderwereld. Dat wat nu nog eigenlijk een afgesloten gebied is, gaat straks geopend worden.⟨/p> ⟨p>Je vindt het in hoofdstuk 9 beschreven: daar komen, wij zouden zeggen, UFO-achtige wezens vandaan. UFO betekent trouwens 'unidentified flying objects'. Dus ja, wat het zijn, dat weten we niet. Maar ze vliegen en je ziet ze, hoewel we niet precies weten waar ze vandaan komen. Wat je dus in hoofdstuk 9 vindt, is dat de mensheid gaat kennismaken met wezens waarvan we de beschrijving – zowel bij de vijfde als bij de zesde bazuin – totaal niet kunnen thuisbrengen. Johannes beschrijft visionair wat hij ziet, maar wat het precies is, dat weten we niet. Vandaar dat het 'unidentified' is. Je kunt het niet identificeren omdat we dat fenomeen niet kennen. Maar dat komt omdat die afgrond, die nu afgesloten is, dan geopend wordt. Daar komen wezens uit voort en je leest ook over de koning van die afgrond. Apollyon heet hij in het Grieks. In hoofdstuk 9 – ik pak even de Bijbel erbij – staat er: "En zij hadden over zich als koning de boodschapper of de engel van de afgrond en zijn naam in het Hebreeuws is Abaddon en in het Grieks heeft hij tot naam Apollyon." Waar ons woord Apollos en Apollo trouwens ook nog mee verwant zijn.⟨/p> ⟨p>Maar dat betekent dus dat het fenomeen van UFO's in de komende tijd – dat duurt misschien nog even – iets is waar de mensheid zeer vertrouwd mee gaat worden. Ik moet er trouwens bij zeggen: in dit geval zijn het dus geen UFO's in de zin dat ze van boven komen, maar ze komen van onderaf. Van onder het aardoppervlak. Nou, ik ga mijn nek nu maar niet uitsteken over het model van de wereld en hoe de aarde eruitziet. Dat is een onderwerp apart; ik wil daar graag nog eens een keertje wat dieper op ingaan. Maar één ding is, als ik de Bijbel lees, volstrekt helder: dat er zoiets is als de afgrond, een wereld onder de aarde met een machtig waterreservoir. Je leest ook over de put. Trouwens, dat staat hier ook, als ik me niet vergis in ieder geval in hoofdstuk 9. Dat suggereert dus dat daar enorm veel water is; er moet zelfs veel meer water zijn dan wij nu in de oceanen kennen. Er zijn dus ook plekken van waaruit de oceanen in aanraking komen met die wateren onder de aarde. De oceanen bevatten natuurlijk gigantisch veel water – op sommige plaatsen is het 11 of 12 kilometer diep of nog meer – dus dat is gigantisch. Maar er moeten ook plekken zijn waar er toegang is tot die onderwereld. Nou, ik wil daar verder nu niet over speculeren. Het is genoeg om vast te stellen dat daar dus sprake is van de abussos: de afgrond die nu afgesloten is en straks geopend gaat worden.⟨/p> ⟨p>In ieder geval, die boodschapper heeft dus de sleutel van de afgrond en ook een grote keten op zijn hand. Hij heeft een ketting bij zich, en wel op zijn hand. Ja, dat staat er letterlijk: "op zijn hand". In de NBG-vertaling zeggen ze "in zijn hand", en zo zeggen we dat in het Nederlands ook. Bij ons suggereert "op de hand" namelijk dat het op de bovenkant van de hand is. Maar als je je hand natuurlijk naar boven gekeerd hebt – de binnenkant van je hand naar boven – en je hebt daar een sleutel op liggen, dan heb je hem dus ook óp je hand. Wij zeggen dan "in de hand", omdat het de binnenkant van de hand is.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2084" title="Speel af vanaf 34:44">▶ 34:44⟨/button> ⟨span>Openbaring 20:2 – de Vier Namen en de Val van Satan⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En waarom heeft hij een grote ketting in de hand? Wel, hij greep, staat er dan, de draak, de oude slang, dat is de diabolos en de satan. Nou, hoe duidelijk wil je het hebben? Want hier vinden we maar liefst vier namen, vier beschrijvingen van één en hetzelfde wezen. Hij is de draak, zoals die eerder al ter sprake kwam in hoofdstuk 12 en 13. Maar hij is ook de oude slang, de slang van oudsher, zoals we hem kennen uit de Hof van Eden. En wie is dat dan? Wel, dat is de diabolos, oftewel de duivel, de doorheenwerper. 'Diabolos' is Grieks en 'Satan' is weer Hebreeuws. Satan betekent letterlijk tegenstander. In al die vier namen van deze figuur zien wij iets van zijn karaktertrekken: van de gespleten tong en de leugen van de doorheenwerper tot het zijn van een tegenstander. En het is inderdaad ook nog eens een draak. Dat hij verschillende koppen heeft, is het meest kenmerkende van een draak; namelijk als het iets is met meerdere hoofden.⟨/p> ⟨p>Ik moet er trouwens bij zeggen dat we deze omschrijving ook vinden in hoofdstuk 12. Het zijn aanduidingen die vrijwel gelijkluidend ook daar te treffen zijn. Laten we daar even naartoe gaan. Daar staat in hoofdstuk 12 dit, nadat de mannelijke zoon was geboren – en dat is Christus. Ik heb ooit al duidelijk gemaakt, hoop ik afdoende, dat die Christus is, maar niet alleen Jezus Christus; het is Christus inclusief zijn lichaam. En die zal worden weggerukt tot God en Zijn troon. De term die daarvoor gebruikt wordt, het werkwoord 'wegrukken', is dezelfde die Paulus ook in 1 Thessalonicenzen 4 gebruikt voor de wegrukking. De Christus wordt weggerukt tot God en Zijn troon, en dan lees je vervolgens dat de vrouw, Israël, vlucht naar de woestijn. Een gelovig deel van Israël vlucht naar de woestijn en daar wordt ze 1260 dagen lang bewaard.⟨/p> ⟨p>Wat er dan ook plaatsvindt, uiteindelijk gelijktijdig met het wegrukken van de mannelijke zoon, is dat er oorlog ontstaat in de hemel. En dan lees je dat Michaël de strijd voert en Satan... laat ik het gewoon eerst lezen in vers 9: "En de grote draak werd uitgeworpen, de oude slang, die diabolos en satan wordt genoemd, die de hele bewoonde wereld doet dwalen." En dan staat er: "Hij werd geworpen in het land", of op de aarde zo u wilt. Ook zijn boodschappers werden met hem uitgeworpen. Het idee is dat deze figuur – de oude slang, de diabolos, de satan, de grote draak – uit de hemel wordt geknikkerd, uitgeworpen.⟨/p> ⟨p>Laat ik het even zuiver zeggen, zodat we een logisch verband zien: de mannelijke zoon, de Christus inclusief het lichaam, de Ecclesia – wij die Zijn lichaam mogen vormen – wordt weggerukt tot God en Zijn troon. Op dat moment, als die mannelijke zoon in de hemel komt, ontstaat er oorlog en dan wordt de draak, de oude slang, de diabolos of de satan, uit de hemel geworpen. Dat betekent dat vanaf dat moment het koninkrijk is begonnen in de hemel, want dan is de satan niet meer in de hemel. Hij wordt op de aarde geworpen en dan lees je ook dat hij weet dat hij nog maar een korte tijd heeft, en vandaar dat hij enorm gaat huishouden in die korte tijd die hem nog beschikt is. Hij gaat de hele bewoonde wereld doen dwalen op een wijze zoals hij voorheen nooit eerder gedaan heeft. De wetteloosheid is nu nog op een verborgen wijze werkzaam, maar straks, zo zegt Paulus in 2 Thessalonicenzen 2, als de diabolos op aarde geworpen zal zijn, dan zal hij bezit nemen van het beest die dan uit de dood zal opstaan.⟨/p> ⟨p>Dit valt allemaal samen met het moment dat de mannelijke zoon wordt weggerukt, maar ook dat de mens der wetteloosheid zich in de tempel Gods laat zetten, daar op het tempelplein in Jeruzalem. Daar vindt eigenlijk de manifestatie plaats van de tegenstander en hij doet de hele wereld dwalen. Dat doet hij nu ook al, dat wil zeggen: hij is nu al de god van deze aion, maar straks manifesteert hij zich. Er is namelijk een groot verschil: nu heeft de boze, de draak en de oude slang, nog zijn plaats in de hemel; straks wordt hij op de aarde geworpen. Op het moment dat hij uit de hemel is geworpen, lees je ook dat de hemel wordt opgeroepen om feest te vieren, want dan is het koninkrijk in de hemel begonnen.⟨/p> ⟨p>Dan zal het gebed op aarde zijn van het gelovig overblijfsel: "Uw wil geschiede en Uw koninkrijk kome; Uw wil geschiede, gelijk in de hemel, alzo ook op de aarde." Dan zal het koninkrijk ook op aarde worden gevestigd. Maar dat gaat niet zonder slag of stoot, want je ziet dat als de satan op aarde zal zijn geworpen, hij de hele bewoonde wereld zal doen dwalen. In feite vind je in het boek Openbaring drie stadia van vernedering: eerst wordt hij uit de hemel op de aarde geworpen – dat is voor de 1260 dagen, die 42 maanden van de grote verdrukking voor Israël; vóór de duizend jaren wordt hij in de afgrond geworpen, de abussos; en na de duizend jaren komt hij in het meer van het vuur terecht. Dat is in feite voor hem als satan zijn definitieve plaats – ik zeg het even tussen aanhalingstekens. In ieder geval zal hij daar tot in de aionen der aionen als tegenstander zijn. Dat zijn de drie stadia van vernedering: eerst uit de hemel op de aarde, dan in de afgrond, en uiteindelijk in het meer van het vuur. Dat zijn dus drie verschillende tijdstippen.⟨/p> ⟨p>Hoe dan ook, de boodschap die uit de hemel neerdaalt met de sleutel van de afgrond... dan lees je: "hij greep de draak, de oude slang", dus de diabolos en de satan, en vervolgens: "hij bond hem" – die oude slang dus, of de draak – "hij bond hem duizend jaren." En dit is misschien een goed moment om dit eventjes helder vast te stellen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2587" title="Speel af vanaf 43:07">▶ 43:07⟨/button> ⟨span>Waarom de Term 'duizendjarig Rijk' Feitelijk Onjuist Is⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Wat geteld wordt, is de binding van Satan. Die duizend jaren beginnen dus met de binding van Satan, zodat – en dat is de logica daarvan uiteraard, dat volgt eruit – het einde van de duizend jaren samenvalt met zijn loslating. Het begint met zijn binding en het eindigt met zijn loslating; dat staat er ook gewoon expliciet bij. Vervolgens wordt in elk vers vanaf vers 2 tot zes keer aan toe gesproken over de duizend jaren: in vers 2, in vers 3, in vers 4, in vers 5, in vers 6 en in vers 7. Dus de perioden worden heel expliciet gedefinieerd, zodat ik elke vraag over de lengte van deze periode eigenlijk als bizar en belachelijk zou willen noemen. Ja, hoe lang zouden de duizend jaren duren? Ik heb zo'n idee: duizend jaren. Het wordt tot zes keer toe bijgezegd en zo rekent de Heer ook. Het is precies wat we zouden mogen verwachten van die laatste, die grote dag.⟨/p> ⟨p>Wat er gebeurt, is dat Satan gebonden wordt. De term is niet – ik zei het in het begin al eventjes in die richting – de bekende term 'het duizendjarig rijk'. Dat is geen correcte naam voor deze duizend jaren. Waarom? Omdat niet het rijk duizend jaren duurt. Christus zal heersen tot in de aionen van de aionen. Niet Zijn heerschappij of dat rijk is beperkt tot duizend jaren. Natuurlijk heerst Hij in de duizend jaren en het volk zal heersen in de duizend jaren, maar dat wil niet zeggen dat de duizend jaren daardoor worden gedefinieerd. De duizend jaren zijn de duizend jaren waarin Satan zal zijn gebonden. Dus als je daar een Bijbelse term voor wilt hebben, dan is het 'de duizendjarige binding van Satan', niet 'het duizendjarig rijk'.⟨/p> ⟨p>Want dat suggereert alsof het rijk dan begint, wat ook trouwens niet waar is, want het rijk is al veel eerder begonnen. Strikt genomen begon het toen de mannelijke zoon tot God en Zijn troon werd weggerukt en de hemel wordt gereinigd. Toen begon het in de hemel. Vervolgens begon het een aantal jaren later op aarde toen de Messias in Jeruzalem Zijn zetel innam. Toen begon het rijk voor Israël. Dat wordt hier vervolgens in de duizend jaren wereldwijd voortgezet en daarna wordt het ook gewoon voortgezet. Het enige wat duizend jaren zal duren, dat is de binding van Satan. Ik hecht eraan om dat op die manier ook te benoemen, enerzijds omdat het een Bijbelse term is en anderzijds omdat we daarmee een misverstand aan de kaak stellen, alsof het rijk van Christus maar duizend jaar zou duren. Dat is dus niet waar; Hij zal heersen tot in de aionen van de aionen.⟨/p> ⟨p>En het maakt trouwens nog iets duidelijk: als je weet dat het meest karakteristieke van die duizend jaar is dat Satan gebonden zal zijn, dan weet je ook meteen – als het je nog niet duidelijk was uit de hele context en uit het feit dat dit volgt op hoofdstuk – dan is het ook volstrekt helder dat de duizend jaren onmogelijk betrekking kunnen hebben op de huidige tijd. Want ja, als er iets karakteristiek is voor onze tijd, dan is het dat Satan niet gebonden is en dat hij wel degelijk ook toegang heeft. Sterker nog, hij heeft een enorme invloed in deze aion. Hij houdt de waarheid ten onder, hij misleidt, en aan het einde van deze aion, als hij op de aarde zal zijn geworpen, zal dat nog veel erger worden. Dus als er iets is wat bewijst dat de duizend jaren nog toekomstig zijn, dan is het wel dat Satan juist nu nog zo enorm veel invloed heeft en zijn grootste invloed zelfs nog moet gaan krijgen in deze aion als hij namelijk op de aarde zal zijn geworpen.⟨/p> ⟨p>Hoe dan ook, dan wordt hij gebonden. En dat niet alleen, want dan staat er vervolgens in vers 3: 'En hij' – die engel dus die uit de hemel neerdaalt – 'wierp hem in de afgrond en sloot en verzegelde die boven hem.' Nou, als hiermee dan toch één ding is duidelijk gemaakt, dan is het wel dat elke vorm van bewegingsvrijheid op aarde aan Satan, aan de diabolos, is ontnomen. Hij is namelijk gebonden. Hij is in de afgrond geworpen en de afgrond is afgesloten. En bovendien is die afgesloten afgrond ook nog eens verzegeld, zodat iedere vorm van invloed op aarde hem ontnomen is. Dat kan niet anders. En dat is juist wat volgt uit deze hele beschrijving: dat hij niet alleen maar gebonden wordt, maar ook in de afgrond geworpen wordt, dat die afgrond wordt afgesloten en die afgesloten afgrond ook nog eens een keer verzegeld wordt. En er staat trouwens dan ook nog eens een keertje bij waarom Satan dit overkomt. Wel, er staat bij: 'opdat...'⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3000" title="Speel af vanaf 50:00">▶ 50:00⟨/button> ⟨span>De Overgebleven Natiën en het Herstel van Davids Tent⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Opdat hij de natiën niet meer zou doen dwalen. Dat is dus wel wat hij deed, maar dat zagen we in hoofdstuk 12 al. Want als hij uit de hemel geworpen wordt, dan gaat hij met des te meer kracht en met des te meer invloed zijn verleidende activiteiten op aarde ontplooien. In de duizend jaren is dat volstrekt onmogelijk, want dan is hij gebonden. Hij zal dan de natiën niet meer doen dwalen; hij zal ze niet meer verleiden, zoals de NBG-vertaling zegt. Ja, de natiën, dat zijn dus de overgeblevenen van de natiën. Want er zijn er inmiddels, vóór de duizend jaren, bij Harmagedon – dat slagveld – velen omgekomen. Ik weet niet in welke termen we zullen moeten denken, getalsmatig en in verhoudingen, maar de natiën, de overgeblevenen van de natiën en van de volkeren, zijn inmiddels enorm gedesimeerd. Maar dat wat overblijft op aarde, zij zullen de komende aion beërven. Het is eigenlijk net als in de dagen van de zondvloed: de goddelozen verdwijnen van de aarde en de rechtvaardigen blijven over. Nu ja, toen waren dat trouwens maar acht zielen, maar dat zullen er straks uiteraard wel meer zijn. Niettemin gaat het hier dus over de overgebleven natiën die niet meer verleid zullen worden gedurende het millennium dat vanaf dan aanvangt.⟨/p> ⟨p>We vinden die overgeblevenen van de natiën ook in Handelingen 15. Ik neem u eventjes mee omdat we daar een soortgelijke term vinden. In Handelingen 15 – dit even om de context te beschrijven – neemt Jacobus het woord tijdens de apostelvergadering in Jeruzalem. Hij verwijst naar Simeon en zegt: "Simeon ontvouwde hoe God eerst omzag om vanuit de natiën een volk voor Zijn naam te nemen." Dat is het werk dat God vandaag doet: uit de natiën een volk voor Zijn naam nemen. En dan zegt Jacobus erbij: "En hiermee stemmen overeen de woorden van de profeten, zoals staat geschreven." Dan haalt hij een passage aan uit Amos 9: "Na deze dingen zal Ik wederkeren en weer opbouwen de vervallen tent van David."⟨/p> ⟨p>Let op: eerst wordt er dus een volk voor Gods naam verzameld uit de natiën. Maar hoe zit het dan met de vervulling van de profetieën en van wat de profeten hebben gezegd? Wel, zegt Jacobus, dat is volkomen in overeenstemming. Hij zegt: "Want na deze dingen" – dus nadat God eerst vanuit de natiën een volk voor Zijn naam verzamelt – "na die dingen zal Hij, de Heer, wederkeren." En wat Hij dan gaat doen, is weer opbouwen de vervallen tent van David. Dat is het huis of de dynastie van David, en dat wordt hier een vervallen tent genoemd omdat de dynastie is verdwenen. Er is al duizenden jaren geen dynastie van David meer, en als de Heer straks terugkeert, dan gaat Hij dat weer herstellen. Dat gebeurt uiteraard op de enige plaats waar dat huis van David ook hoort te regeren, namelijk in Jeruzalem. Dat is de plaats waar Hij de Koning heeft gesteld, en dan zal de Zoon van David daar in Sion gaan regeren. "Wat daarvan is geslecht en wat daarvan is verdwenen, dat zal Ik weer opbouwen en Ik zal haar weer oprichten." Oftewel: die hele dynastie van David en alles wat daarmee verband houdt, ook wat daarvan verdwenen is: de tempel, het paleis... kortom, die hele stad Jeruzalem. Die gaat herbouwd worden en wordt de stad van de grote Koning.⟨/p> ⟨p>En nu komt het – en dat is de reden waarom ik dit nu ook aanhaal: "...opdat ook het overgebleven deel van de mensen de Heer zou zoeken, en alle natiën waarop Mijn naam is uitgeroepen, zegt de Heer die deze dingen doet." Dus eerst een volk voor Zijn naam uit de natiën, dat is de tegenwoordige tijd. Daarna zal de Heer wederkeren en zal Hij de vervallen tent van David, de dynastie van David, herstellen; in de stad van David uiteraard, namelijk Jeruzalem. En daarna zal ook het overgebleven deel van de mensen de Heer zoeken, en alle natiën waarop Mijn naam is uitgeroepen. Dat overgebleven deel is dus dat wat niet is omgekomen. Er zullen velen omkomen in die dagen van de Openbaring en van de wederkeer van de Heer, maar dat wat ervan overblijft... wel, dat zijn dan "alle natiën", want de rest is omgekomen en verdwenen. En alle natiën waarop Mijn naam is uitgeroepen, die zullen dan ook de Heer zoeken. Dat is precies wat het millennium karakteriseert.⟨/p> ⟨p>Want om even terug te blikken: "opdat hij, Satan, dus de natiën niet meer zou doen dwalen." Wat is dus karakteristiek voor de duizend jaren? Dat is dat Satan zodanig gebonden is dat hij niet meer in staat is om de natiën te doen dwalen. En dat is precies wat we ook in de profetie vinden: namelijk als de dynastie van David weer hersteld zal zijn en Jeruzalem de stad van de grote Koning zal worden, wel, dan zal de rest van de wereld daarin gaan delen, in de zegeningen. Dat zal duren totdat de duizend jaren voleindigd zouden worden. De duizend jaren, dat zijn dus die jaren dat hij gebonden zal zijn, en als die periode dus zal zijn voleindigd, als de termijn is verstreken, dan zal hij weer worden losgelaten. Dus ik herhaal: karakteristiek voor de duizend jaren is niet het koninkrijk van Christus, maar is Satans binding en daarmee ook zijn onvermogen om de natiën te doen dwalen. En daarna – dat had je kunnen verzinnen, want als hij gebonden wordt voor duizend jaren, dan weet je eigenlijk op voorhand al dat hij na de duizend jaren weer losgelaten moet worden, anders betekent de term niks. Daarom staat er ook in vers 3...⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3517" title="Speel af vanaf 58:37">▶ 58:37⟨/button> ⟨span>Openbaring 20:3 – Satans Voorarrest en de Korte Loslating⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Daarna, na de duizend jaren dus, moet hij een kleine tijd worden losgemaakt – of een korte tijd. Letterlijk staat er in het Grieks een ⟨em>micron chronon⟨/em>, een kleine tijd. Daarna moet hij dus voor een korte periode worden losgelaten. Satans verblijf in de afgesloten en verzegelde afgrond is in feite een voorlopige hechtenis; daar komt het op neer. Het is een soort voorarrest en daarna wordt hij weer losgelaten.⟨/p> ⟨p>Dan blijkt hij trouwens – maar dat zullen we de volgende keer ook zien – een recidivist te zijn. Hij keert direct terug in de modus waarin hij al die voorgaande duizenden jaren ook was, namelijk: de volkeren verleiden. Maar dat zal dan slechts voor een korte tijd zijn.⟨/p> ⟨p>Wat de gedachte is achter die kleine tijd, daar gaan we de volgende keer, of de keer daarop, over hebben. Waarom moet hij dan losgelaten worden? Want hij móét worden losgelaten. Wat er dan ook zal gebeuren en waar dat vervolgens in eindigt, daar zullen we het te zijner tijd over hebben.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3607" title="Speel af vanaf 01:00:07">▶ 01:00:07⟨/button> ⟨span>Openbaring 20:4 – Israël op de Tronen en de Wereldheerschappij⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan staat er in vers 4: "En ik nam tronen waar en zij gingen daarop zitten en oordeel werd aan hen gegeven." Als je dit leest en je neemt de tekst gewoon straightforward, zoals die zich aandient, dan struikel je daar even over. Vanuit de tekst zelf is het namelijk niet direct helder wie die "zij" zijn. Je zou verwachten dat er hier verwezen wordt naar een groep die in de voorgaande verzen was benoemd, maar dat is niet direct aanwijsbaar. Toch worden ze hiermee wel degelijk als bekend verondersteld. En ja, dat kan ook niet missen: die "zij" die op de tronen gaan zitten, dat is niemand anders dan het volk van Israël. Aan hen wordt namelijk het Koninkrijk gegeven.⟨/p> ⟨p>Het hele Bijbelse idee is dat na de wereldrijken die we gedurende vele millennia hebben gekend, het koningschap overgaat naar Israël. Daniël beschrijft die rijken; vier rijken bijvoorbeeld die allemaal geregeerd zijn vanuit Babylon: het Babylonische Rijk, het Medo-Perzische Rijk, het Griekse Rijk en straks ook weer dat laatste wereldrijk van leem en ijzer. Het zijn allemaal wereldrijken en al die rijken worden uiteindelijk verpulverd. Denk aan dat enorme beeld dat Nebukadnezar in zijn droom zag en dat in Daniël 2 beschreven wordt. Dat beeld, al die wereldrijken, worden verpulverd door die steen die van boven komt, die zonder toedoen van mensenhanden losraakte. Die steen treft het beeld bij de voeten en verpulvert het geheel, zodat er niets van overblijft.⟨/p> ⟨p>Wat er dan gebeurt, is dat het Koninkrijk wordt gegeven aan het volk van de Allerhoogste, namelijk het volk van Israël. Dat vinden we in Daniël 7, waar we trouwens ook weer die vier koninkrijken treffen, alleen worden ze daar op een andere wijze beschreven: niet als metalen en grondstoffen, maar als beesten. In de eindfase lees je over dat beest uit de volkeren, die laatste wereldrijder. Hij zal spreken tegen de Allerhoogste en de heiligen van de Allerhoogste zal hij te gronden richten voor een tijd, tijden en een halve tijd. Dat element hebben we al eerder besproken; dat gaat over de grote verdrukking van 1260 dagen, oftewel drieënhalf jaar of 42 maanden. Dit wordt ook aangehaald in Openbaring 13, over dat beest dat genezen is van zijn dodelijke wond en dat zich dan zal richten tegen het volk, tegen de heiligen van de Allerhoogste. Hij zal hen te gronden richten, wat wil zeggen dat zij die niet naar de woestijn gevlucht zijn, een verschrikkelijk zware periode zullen meemaken. Het zal een grote verdrukking zijn zoals die nog nooit in de wereldgeschiedenis is geweest.⟨/p> ⟨p>En dan staat er dat de berechting plaatsvindt. In de NBG of de Statenvertaling lees je volgens mij over de "vierschaar" die zich neerzet. Een vierschaar is niets anders dan een tribunaal. De berechting zal zich neerzetten om de heerschappij van dat beest, die tegen de Allerhoogste spreekt, te ontnemen. Men zal hem verdelgen en vernietigen tot aan het einde. Dat is dus zijn einde. Hij zal het volk van de Allerhoogste gedurende die drieënhalf jaar te gronden richten, maar daarna zal hij worden berecht. Zijn heerschappij wordt hem ontnomen en hij wordt vernietigd.⟨/p> ⟨p>En dan komt het: "En het koninkrijk en de macht en de grootheid van de koninkrijken onder heel de hemel zal worden gegeven aan het volk van de heiligen van de hoge plaatsen." Dat is een wat eigenaardige term waar ik nu niet te diep op in wil gaan omdat er verschillende vragen aan vastzitten, maar één ding moet duidelijk zijn: de wereldheerschappij, de macht en de grootheid van de koninkrijken onder heel de hemel worden gegeven aan één volk. Het volk van de heiligen van de hoge plaatsen, oftewel aan het gelovige Israël. En dan staat er ook nog bij: "en zijn koninkrijk". Dan gaat het over de Koning van dat Koninkrijk. Zijn koninkrijk is aonisch; het zal gedurende de aonen, de wereldtijdperken, worden gevestigd en alle machten zullen Hem dienen en naar Hem luisteren.⟨/p> ⟨p>Wat hier duidelijk wordt, is dat het Koninkrijk wordt gegeven aan dat ene volk. Waar je millennia lang een tal van wereldrijken hebt gehad, daar is het laatste, definitieve wereldrijk Israëlitisch van karakter. Het wordt geregeerd vanuit Jeruzalem en het volk van Israël zal heerschappij hebben over de hele wereld. In vers 4 staat dus: "En ik nam tronen waar en zij gingen daarop zitten en oordeel werd aan hen gegeven." Dat is precies wat we zagen: de vierschaar werd neergezet. In feite draait alles in Openbaring 20 om Satans vrijheidsontneming en daarmee ook om de overdracht van heerschappij. Wat hier aan de hand is, is feitelijk een tribunaal. Het oordeel wordt gegeven aan hen die op de tronen gaan zitten en die de heerschappij ontvangen over alle natiën die niet meer verleid kunnen worden. Dat was inmiddels al helder, en nu nemen zij de heerschappij over. Zij gaan zitten op de tronen; er vindt hier een transitie van heerschappij plaats en er vindt een tribunaal plaats. Aan hen werd oordeel gegeven. Daar wil ik nog iets aan toevoegen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4095" title="Speel af vanaf 01:08:15">▶ 01:08:15⟨/button> ⟨span>Een Oordeel en Machtstransitie, Geen Beschrijving van het Vrederijk⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dat is wat er in Openbaring 20 gebeurt: de duizend jaren worden beschreven. Maar eigenlijk ook weer niet. De term is bekend, dat weet ik, maar er wordt hier niet gesproken over een 'vrederijk'. Voor de goede orde: het is een vrederijk, jazeker. Want de volkeren worden niet meer verleid en er zal een koninkrijk zijn, een rechtvaardige heerschappij. Maar in Openbaring 20 worden de zegenrijke gevolgen die dit voor de natiën heeft – van vrede, van welvaart en hoe een geweldige tijd het zal zijn – niet benoemd, zoals dat elders in de profetie wel gebeurt. Kijk maar in Jesaja 2 en Jesaja 11. Er zijn heel veel bijbelgedeelten aan te wijzen waarin dat vrederijk beschreven wordt; ik citeerde net nog uit Amos 9.⟨/p> ⟨p>In Openbaring 20 wordt echter niet gerept over die effecten voor de volkerenwereld. Het enige wat er gezegd wordt, is dat de volkeren niet meer verleid worden. Maar dan gaat het in feite niet eens zozeer om het feit dat de volkeren niet verleid worden, maar om het feit dat Satan niet meer in staat zal zijn om die volkeren te verleiden. Het is dus niet zozeer een belofte aan de natiën, het is een oordeel gericht aan het adres van de Satan, de diabolos. Hij zal daartoe niet meer in staat zijn.⟨/p> ⟨p>Dus dat het een vrederijk is, ja, maar dat is niet het onderwerp in Openbaring 20. Daar gaat het puur om de transitie van macht, van heerschappij. Het gaat erom hoe het Koninkrijk terecht gaat komen bij de enige Rechthebber, namelijk Degene die daar zit in Jeruzalem, en daarmee ook bij Zijn volk. Zij zullen de wereldheerschappij hebben. Het is dus geen 'duizendjarig rijk' of 'duizendjarig vrederijk' wat hier primair beschreven wordt; het is een Koninkrijk dat wordt gegeven aan het volk, namelijk het volk van Israël. Zij worden hier als bekend verondersteld.⟨/p> ⟨p>Iedereen wordt eigenlijk geacht dat te weten. Als je het boek Openbaring leest, word je geacht alles te weten wat de Hebreeuwse profeten daaraan voorafgaand al hadden gezegd. Het sluitstuk neem je pas tot je als je het voorgaande kent en daarvan op de hoogte bent. Dus als er staat: "zij gingen daarop zitten op die tronen", dan is de vraag: wie zijn dat? Dat zou je moeten weten. En ook wat daarvan de gevolgen zijn, kunnen we weten, maar nogmaals: dat is niet wat in Openbaring 20 wordt beschreven.⟨/p> ⟨p>Daar wilde ik het voor vandaag bij laten, hoewel de beschrijving van de duizend jaren voortgaat. Het leek me te veel om dat allemaal in één keer te bespreken. Dat betekent dat we de volgende keer verdergaan met de duizend jaren, maar dan zullen we vooral stilstaan bij de eerste opstanding, zoals die genoemd wordt in ditzelfde hoofdstuk in de verzen 4 tot en met 6. Ik stop nu halverwege het vierde vers en de volgende keer pakken we het op vanaf vers 4b, waar het onderwerp vooral is: zij die opstaan. De martelaren die gedurende de beestheerschappij zijn omgekomen en gesneuveld, zij zullen opstaan en een aandeel hebben in die duizend jaren. Dat is het onderwerp dat we de volgende keer met elkaar willen bespreken.⟨/p> ⟨p>Daar wilde ik het graag bij laten. Hartelijk dank voor jullie aandacht en ik zou zeggen: al het goede en Gods zegen.⟨/p>