⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1" title="Speel af vanaf 00:01">▶ 00:01⟨/button> ⟨span>Introductie en de Parallelle Structuur van Openbaring 19⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Een hele goede avond beste vrienden, hartelijk welkom bij deze Bijbelstudie over het boek de Openbaring, deel 37. We gaan ons vanavond bezighouden met de eerste tien verzen van het negentiende hoofdstuk. In de voorgaande studies hebben we ons intensief beziggehouden met de stad Babylon, die illustere stad die al zo vroeg in de wereldgeschiedenis – of zo vroeg in deze aion die begon in de dagen van Noach – een grote rol heeft gespeeld. Eigenlijk door de hele geschiedenis heen.⟨/p> ⟨p>In de eindtijd zal deze stad in het huidige Irak aan de rivier de Eufraat, bij het huidige Hilla, opnieuw een geweldige, grootse, maar ook lugubere en sinistere rol gaan spelen. In hoofdstuk 17 wordt Babylon beschreven als min of meer de hoofdstad van die tien-statenbond, de hoofdstad van dat beestrijk, en in hoofdstuk 18 zien we hoe deze stad uiteindelijk te gronde zal worden gericht en compleet ten onder zal gaan. En dat allemaal in zelfs één uur tijd, zo wordt beschreven.⟨/p> ⟨p>Ook nu zullen we ons trouwens nog even bezighouden met die val van Babylon, want in de eerste verzen van hoofdstuk 19 maken we als het ware nog een staartje mee van die val. Maar wellicht is het nuttig om eerst een nadere introductie te geven. Want kijk, hoofdstuk 19 is echt – ik zal het straks ook laten zien – een chronologisch vervolg op hoofdstuk 17 en 18, waarin de stad Babylon en haar val worden beschreven.⟨/p> ⟨p>In hoofdstuk 19 vallen die eerste tien verzen uiteen in twee delen. In vers 1 tot en met 5 wordt een lofzang beschreven op de val van de grote stad Babylon, en in de navolgende verzen 6 tot en met 10 klinkt weer een lofzang op de komst van de bruiloft van het Lammetje. Hoe vreemd dat ook mag klinken, maar zo wordt het Lam, zoals de meeste Bijbelvertalingen daarover spreken, hier echt genoemd. Een lam is al klein, maar in het boek Openbaring wordt het met een verkleinwoord weergegeven om daarmee het kwetsbare te benadrukken: het Lammetje dat geslacht is. Maar niettemin is Hij de grote overwinnaar en niemand minder dan de Leeuw van Juda.⟨/p> ⟨p>Dan wil ik nog iets laten zien, en dat is dat vers 1 tot en met 10 van hoofdstuk 19 niet alleen uiteenvalt in twee delen, maar dat die twee delen ook weer parallel lopen, zoals ik dat in de structuren wel vaker heb getoond in de serie over het boek Openbaring. De structuur van een hoofdstuk of van een hele passage werpt vaak veel licht op de betekenis ervan. Dat is niet zomaar; bij oppervlakkige lezing merk je zulke dingen niet op, maar wanneer je onder de oppervlakte kijkt, zie je juist die opbouw en de wonderlijke wijze waarop dat allemaal met elkaar samenhangt.⟨/p> ⟨p>Beide delen lopen qua structuur dus parallel. Dat laat ik graag even zien: vers 1 tot en met 5 behandelt het oordeel over de hoer, en vers 6 tot en met 10 gaat over de bruid en de bruiloft. Je ziet dan ook meteen dat die twee samenhangen, want zij zijn elkaars tegenhanger. Je hebt aan de ene kant de hoer, de ontrouwe vrouw, en aan de andere kant heb je de bruid die in fijn linnen is gekleed en de bruiloft die aanstaande is. Eerst wordt de hoer terzijde gesteld; daar wordt definitief een einde aan gemaakt om vervolgens de bruid te introduceren.⟨/p> ⟨p>Ik wil laten zien dat die twee delen inderdaad parallel lopen; in de presentatie heb ik dat door het inspringen van de tekst inzichtelijk gemaakt. Het eerste deel in vers 1 vermeldt de stem van een talrijke schare, en in vers 6 zie je dat ook weer: dat gedeelte wordt eveneens geïntroduceerd met de stem van een talrijke schare. Vervolgens klinkt er in beide gedeelten meteen een 'Hallelujah', en niet alleen dat, ook een motivatie daarvoor: de reden waarom God geloofd en geprezen wordt.⟨/p> ⟨p>Wat daarna centraal staat in beide gedeeltes, is het volgende: in het eerste deel gaat het over de verwoesting van de hoer – de stad die als hoer wordt voorgesteld – en hoe de rook van haar verwoesting opstijgt. Dat is dus negatief. In het tweede gedeelte, van vers 6 tot en met 10, wordt juist de bruid, de vrouw van het Lammetje, beschreven en haar bruidskleed. Dat is positief.⟨/p> ⟨p>Vervolgens, en dat is dan weer eigenaardig, wordt beschreven hoe de vierentwintig oudsten in aanbidding neerbuigen. Maar in het tweede gedeelte wordt juist gesproken over de aanbidding door Johannes, en dat is dan weer negatief. Het is heel opmerkelijk hoe die twee elkaar afwisselen. Het eerste gedeelte eindigt met een oproep vanaf de troon, en in vers 10 is er ook weer sprake van een oproep, maar dan van de boodschapper die Johannes aanspreekt en de clou weergeeft van het boek de Openbaring: de geest van de profetie. Wat ik hiermee wil laten zien, is dat beide passages die we nu gaan bespreken volmaakt parallel aan elkaar lopen. Laten we dan meteen verdergaan met de bespreking.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="466" title="Speel af vanaf 07:46">▶ 07:46⟨/button> ⟨span>Halleluja Om Gods Waarachtige en Rechtvaardige Oordelen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>We pakken de draad op bij vers 1 en daar staat: "Na deze dingen". Dit is precies wat ik al eerder bedoelde met hoe hoofdstuk 19 chronologisch aansluit op de hoofdstukken 17 en 18, want zo begint het ook. Na deze dingen – de dingen namelijk die beschreven waren in het voorgaande hoofdstuk – hoorde Johannes als een luide stem van een talrijke schare in de hemel zeggen: "Hallelujah!" Je kunt je er iets bij voorstellen wanneer een talrijke schare massaal een roep laat klinken, als een machtig spreekkoor. Dat is wat Johannes hoorde: massale instemming, en wel van bovenaf. Er is massale instemming vanuit de hemel, want het was een talrijke schare die hij hoorde in de hemel. Daarmee zie je dat hoofdstuk 19 begint met hoe de hemel en zij die van daaruit toekijken – maar niet alleen toekijken, ze zijn er ook actief bij betrokken – reageren. De hemel was immers al veel eerder schoongemaakt; degenen die daar niet thuishoren, waren al op de aarde geworpen, zoals we dat in hoofdstuk 12 lezen. Nu overwint de hemel ook alle tegenstand op aarde. Nu dat bolwerk daar aan de Eufraat, de stad Babylon, is verwoest, komt daar massale instemming vanuit de hemel en wordt er gezegd: "Hallelujah! De redding en de heerlijkheid en de macht zijn van onze God."⟨/p> ⟨p>Dat Hallelujah klinkt hier dus, maar we kennen dat woord vooral uit het boek van de Psalmen, waar het vijfentwintig keer klinkt. Dikwijls is die uitroep een reactie op een handelen van God. Hallelujah is een internationaal Hebreeuws woord, want 'halel' betekent loven of prijzen, en dat 'ja' aan het einde van het woord verwijst naar de Godsnaam JAHWEH. Hallelujah is dus: loof JAHWEH, loof de Heer, zoals we dat in de Nederlandse vertaling meestal weergeven. Dat zien we vaker, zoals in Psalm 104 en Psalm 149, maar er zijn meer voorbeelden van. Daar zie je heel speciaal hoe die uitroep van Hallelujah juist klinkt als er schoon schip is gemaakt, als God Zijn gerichten heeft gezonden op aarde en Hij de dingen rechtzet. Dat is een reden om God te loven. Er staat immers: "De redding en de heerlijkheid en de macht zijn van onze God." Schematisch voorgesteld: wat is er dan van onze God? Redding; Hij redt. Hier in het boek Openbaring is dat sowieso heel duidelijk. Hij redt Zijn volk en bovendien openbaart Hij door dat te doen Zijn heerlijkheid op aarde, maar daarmee ook Zijn macht. Die macht is Zijn vermogen, Zijn dunamis, de macht van Zijn Koninkrijk. Dat komt allemaal van bovenaf, vandaar ook dat dit Koninkrijk inderdaad top-down wordt gevestigd. Eerst in de hemel, daar geschiedt Gods wil, en zo ook op de aarde. Daar was eerst dat bruggenhoofd ontstaan in Israël en daar is het Koninkrijk gevestigd; Jeruzalem is hersteld. Maar nu wordt het ook uitgebreid over de hele aarde, en die uitbreiding vindt in hoofdstuk 19 echt haar afronding. Redding, heerlijkheid en macht zijn van niemand minder dan van dé God van ons, want zo staat het er letterlijk: dé God namelijk van ons.⟨/p> ⟨p>Want waarachtig – zuiver, eerlijk – en rechtvaardig zijn Zijn oordelen. Dat wil zeggen: ze zijn waar. Menselijke oordelen, ook van de hoogste instanties, worden dikwijls niet gekenmerkt door waarachtigheid. Het recht struikelt, zoals dat ergens in de tijd van Jesaja staat, op de straat. In deze boze aeon zien we zo vaak voorbeelden van hoe er geoordeeld wordt, maar niet waarachtig, niet zuiver en ook niet recht. Maar als God straks gaat optreden, dan is dat waarachtig en rechtvaardig. Dat is een reden om Hem te loven. Je zou kunnen zeggen: hoe kan destructie, ondergang en vernietiging een reden zijn om God te loven? Jawel, want het gaat om bolwerken die juist het grote recht en de vervulling van de belofte tegenhouden. Daar gaat definitief een einde aan gemaakt worden. Als dat gebeurt, als er met harde hand wordt ingegrepen en opgetreden, dan is dat waarachtig en rechtvaardig; het is met recht een gericht.⟨/p> ⟨p>Gods oordelen – ik kan het niet genoeg benadrukken, want dat werpt zo'n geweldig licht op wie God is – zijn altijd Zijn gerichten. Het woord 'gericht' is prachtig, want daar zit het woordje 'richten' in en daarmee ook 'recht'. God doet recht en dat zijn Zijn oordelen. Het is waarachtig en rechtvaardig omdat Hij de grote hoer oordeelde. Die grote hoer is de stad Babylon, zoals ze in hoofdstuk 18 vers 10 ook genoemd wordt. De grote hoer, die gigantische stad, in ieder geval qua rol die ze speelt, is een hoer. Ze is de grote tegenpool van Jeruzalem, de stad waar de Messias Zijn Koninkrijk inmiddels al heeft opgericht.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="922" title="Speel af vanaf 15:22">▶ 15:22⟨/button> ⟨span>De Chronologische Volgorde: Babylon als Laatste Bolwerk⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Laat ik het even chronologisch neerzetten. Wellicht is het ten overvloede, maar ik denk dat we er heel verstandig aan doen om de volgorde, de hele sequentie van gerichten, zuiver te zien. Want kijk, bij het zesde zegel – dan gaan we helemaal terug naar hoofdstuk 6 – daar houden die zegels verband met de eigendomsoverdracht van het land Israël. Bij dat zesde zegel is Babylon de hoofdstad van de tien-statenbond. Maar bij diezelfde gelegenheid verschijnt de Messias op de Olijfberg. Dat zal zijn aan het einde van de periode van 42 maanden, de 1260 dagen van de verdrukking over Israël. De Messias verschijbs op de Olijfberg en bij die gelegenheid, als Babylon in haar volle glorie is – tussen aanhalingstekens, maar in ieder geval de hoofdstad van de wereld is – zal Jeruzalem worden verwoest. De ongelovige Joodse staat komt dan aan haar eind. Wat er nog overgebleven is in het land moet vluchten naar het buitenland, naar de woestijn. In ieder geval is Jeruzalem dan verwoest.⟨/p> ⟨p>Vervolgens wordt het land weer hersteld. Vanuit de woestijn trekt een gelovig volk, een volk dat daar verzameld is in de woestijn, weer op naar het land. Dan wordt Jeruzalem hersteld en weer opgebouwd. De Messias zal vanuit Jeruzalem regeren. In die tijd wordt Israël hersteld; dat is het zevende zegel, zoals dat ook in hoofdstuk 7 beschreven wordt. Dan zullen er 144.000 jonge Israëlitische mannen worden verzameld die uitgezonden worden over de aarde. Zij worden beveiligd voor de gerichten die daar nog zullen plaatsvinden. Het idee is dus: Israël is dan inmiddels hersteld en de Heer regeert al in Jeruzalem, maar dan nog alleen over het land. De rest van de wereld is op dat moment nog vijandig en moet nog veroverd worden.⟨/p> ⟨p>Dat is de periode van de zeven bazuinen, die later ook de zeven schalen worden genoemd. Op dat moment is Israël onderworpen, maar de rest van de wereld nog niet. God wreekt zich over de volkeren en dan zal het getuigenis van het koninkrijk klinken; Israël zal het evangelie van het koninkrijk wereldwijd brengen. De situatie is dan dat Babylon inderdaad nog steeds de hoofdstad van de wereld is, maar inmiddels regeert de Messias ook in Jeruzalem. Daar heb je dus die patstelling. Aan de ene kant heb je Jeruzalem en aan de andere kant is daar Babylon. U ziet het hier ook op het kaartje: ze liggen ongeveer op dezelfde breedtegraad. Ze liggen op één lijn, maar staan ook recht tegenover elkaar. Dat moet duidelijk zijn.⟨/p> ⟨p>Uiteindelijk komen we bij de situatie waar we het nu over hebben in hoofdstuk 19. Dat is bij de zevende bazuin, ook wel de zevende schaal. Dan is Babylon inmiddels verwoest en wordt Jeruzalem de hoofdstad van de wereld. Jeruzalem was al de stad van waaruit geregeerd werd, in de zin dat de Heer daar Zijn zetel had neergezet, maar de wereld was nog niet onderworpen. Hier in hoofdstuk 19 is de situatie dat Babylon verwoest is; het was eigenlijk het laatste vijandige bolwerk buiten het land.⟨/p> ⟨p>Ik kom er straks nog even op terug, maar ik lees nu eerst even verder over die stad, over die hoer Babylon. Daarvan wordt gezegd dat zij de aarde verdierf in haar hoererij en dat Hij – met een hoofdletter, God dus – het bloed van Zijn slaven uit haar hand eiste. Dit betekent dat Babylon schuldig is aan twee dingen. In de eerste plaats aan hoererij. Daar hebben we het al vrij uitgebreid over gehad, want het bijzondere van Babylon in de eindtijd is dat het een Israëlitische stad is. Daarin zit de crux: het wordt een dependance van Jeruzalem. Een ongelovige Joodse staat zal daar een nederzetting plaatsen en dat wordt een schathemelrijke locatie. Het wereldhandelscentrum wordt daar gevestigd en zij zal daar in het Midden-Oosten domineren. Omdat het een Israëlitische stad is, betekent het dat een ongelovige Israëlitische stad de heerschappij over de wereld zal hebben. Dat is de ultieme vorm van hoererij. Hiermee heeft deze stad volledig haar eigenlijke, oorspronkelijke identiteit als vrouw van haar Man – de Here God Zelf – verloochend. Dat is hoererij; ze is ontrouw aan haar Man. Ze heeft zich letterlijk verkocht. Handel is haar handelsmerk, met recht en geld, en voor dat geld heeft ze zich helemaal aan de wereld verkocht. Dat hebben we in de voorgaande hoofdstukken uitgebreid gezien.⟨/p> ⟨p>Hoererij is waar ze aan schuldig is, Babylon de grote hoer. Maar ze is ook schuldig aan het bloedvergieten van Gods slaven. Zij is immers de hoofdstad van dat laatste wereldrijk en zij legitimeert de vervolging van alle slaven van God, van Gods knechten zo u wilt. Zij vervolgt degenen die Zijn getuigenis dragen, het koninkrijk prediken en dat ook verwachten. Weliswaar zijn die 144.000 waar we het over hadden beveiligd, maar velen zullen in die tijd ook omkomen. Dat wordt allemaal gespind, geregeld en gelegitimeerd vanuit Babylon. God zal het bloed van Zijn slaven uit haar hand eisen. Dat zijn de twee dingen waar zij zich in het bijzonder schuldig aan heeft gemaakt. Ze heeft daarmee de aarde verdorven, maar daar is nu dus een einde aan gekomen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1402" title="Speel af vanaf 23:22">▶ 23:22⟨/button> ⟨span>Het Definitieve Einde: de Rook Stijgt op tot in de Aionen Der Aionen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan staat er: "En de tweede keer hebben ze gezegd: Halleluja!" Opnieuw dus. "En haar rook..." waarbij dat woordje "en" hier eigenaardig is; je zou eigenlijk eerder het woordje "want" hebben verwacht. Maar u moet zich realiseren dat het woordje "en" gewoon een voegwoord is – vroeger noemde men dat ook wel een "koppelwoord" – wat wil zeggen dat het twee woorden, zinsdelen of zinnen aan elkaar koppelt. Dat heeft lang niet altijd alleen maar de betekenis van een optelling, in de zin van één en één is twee. Het koppelt twee zaken aan elkaar waarbij het woordje "en" soms ook redengevend is; het krijgt dan de betekenis van "namelijk", "zoals hier" of "want". Halleluja! Want haar rook stijgt op tot in de aionen van de aionen.⟨/p> ⟨p>Dus niet "tot in alle eeuwigheden". Dat woord staat er helemaal niet. "Eeuwigheden" is een slappe en, ik moet zeggen, misleidende vertaling tussen aanhalingstekens; ik kan het eigenlijk niet eens een vertaling noemen. Een aion heeft te maken met een wereldtijdperk, en dit is een overtreffende trap: de aionen van de aionen. We komen deze uitdrukking vaak tegen in het boek Openbaring. Dit zijn die wereldtijdperken waarin Christus zal heersen. Het zijn overtreffende aionen, want deze wereldtijdperken die nog gaan komen, zullen de aionen die daaraan voorafgegaan zijn verre overtreffen. Vandaar die overtreffende trap: de aionen der aionen, of van de aionen, zoals de hemel der hemelen, het lied der liederen of de koning der koningen. Dat zijn allemaal vormen van overtreffende trappen, een typisch Hebraïsme, een taaleigen uit het Hebreeuws.⟨/p> ⟨p>In die aionen die nog gaan komen, zal haar rook – de rook van die stad – opstijgen. Die stad wordt namelijk helemaal met de grond gelijkgemaakt; ze verdwijnt zelfs gewoon in de grond. Dat is het einde van de stad Babylon. Om het even schematisch voor te stellen: je had de aion van vóór Adam, dat wereldtijdperk. Dan de aionen van Adam tot de zondvloed, en vervolgens de tegenwoordige boze aion. Ik geef die expres in een donkere kleur weer, want het is een boze aion. Als deze aion aan haar einde komt – het einde van de aion, zoals het nogal eens wordt aangeduid – dan breekt de komende aion aan. Daarin zal Christus heersen, en die is overtreffend. Grafisch gaat deze daar bovenuit.⟨/p> ⟨p>Eerst krijg je de komende aion, maar de Bijbel spreekt over de komende aionen. Eerst krijgen we de duizend jaren waarin de satan gebonden zal zijn. Daar zullen we over een paar keer – niet de volgende studie, maar wellicht de keer daarop – over spreken naar aanleiding van hoofdstuk 20. Dat is de toekomende aion. Maar dat is ook niet het einde, want de aion die daarop zal volgen is nog weer overtreffender. Vandaar ook dat die twee aionen die nog gaan komen, samen de aionen der aionen worden genoemd. De laatste heet de aion der aionen, waarmee is aangegeven dat die laatste aion nog weer overtreffender is. Als ik het grafisch goed had willen weergeven, had ik die er zelfs nog bovenuit moeten plaatsen; het wordt steeds grootser. Dit zijn de aionen waarin Christus zal heersen. Zo wordt dat ook in hoofdstuk 11 vers 15 gezegd: Hij zal koning zijn tot in de aionen der aionen.⟨/p> ⟨p>Is dat eindeloos? Is dat in de eeuwigheid? Nee, absoluut niet. Want 1 Korinthe 15 zegt dat Hij moet heersen ⟨em>totdat⟨/em>. Dat betekent, alleen al uit vergelijking van zulke passages en uitdrukkingen, dat u weet dat aan de aionen der aionen een einde komt. Bij het einde van de heerschappij van Christus zal Hij de dood tenietdoen, dan worden allen levend gemaakt en dan zal God worden alles in allen. Dat zie je overigens niet meer in het boek Openbaring. In het boek Openbaring gaat het eigenlijk alleen nog maar over de aionen der aionen waarin Christus zal heersen. Paulus ziet echter nog verder, namelijk het moment dat de heerschappij van Christus ten einde zal komen en Hij het koninkrijk volmaakt en universeel – waar niemand meer ontbreekt – aan Zijn God en Vader zal teruggeven.⟨/p> ⟨p>Het is van enorm groot belang om die termen recht te doen en ze correct weer te geven. In onze vertalingen is daar echt een hutspot van gemaakt door het allemaal maar weer te geven met "eeuwigheid". Een aion is geen eeuwigheid; een aion is een wereldtijdperk met een begin en een einde. De Bijbel spreekt ook van "vóór de aionen", over het "einde van de aion", enzovoorts. Bij deze korte aantekeningen wil ik het nu maar even laten, want bij andere gelegenheden heb ik dat veel uitgebreider besproken. Het is echter buitengewoon belangrijk om dat scherp te zien, en nu die term voorbijkomt, wil ik er in ieder geval even op wijzen.⟨/p> ⟨p>Opnieuw klinkt daar dus een Halleluja. Waarom? Omdat de rook van Babylon opstijgt tot in de aionen. Het is het bewijs dat Babylon in die toekomende aionen echt definitief ten einde is, en daarmee heeft het Koninkrijk van God letterlijk overwonnen. We hebben het dan echt over een concreet koninkrijk, over heerschappij en over hoe de heerschappij hier op aarde gevestigd zal worden. Vanaf de troon gaat de Zoon Zijn heerschappij vestigen en uitbreiden. Goed.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1877" title="Speel af vanaf 31:17">▶ 31:17⟨/button> ⟨span>Aanbidding Door de 24 Oudsten en de Vier Levende Wezens⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>In vers 4 lezen we over de vierentwintig oudsten en de vier levende wezens. Dat zijn figuren die we kennen vanuit hoofdstuk 4, waar we al uitgebreider bij hebben stilgestaan. Die vierentwintig oudsten zijn eigenlijk ook eerstelingen, maar zij representeren Israël. Twee keer twaalf, maar hoezo twee keer? Wel, omdat het gaat over Israël in haar dubbele functie als koninkrijk van priesters. U weet het misschien nog wel, maar je leest van David dat hij voor de tempel ook vierentwintig priesterorden had ingesteld. De hele afdeling van priesters was in vierentwintig groepen verdeeld, en dat is precies wat Israël is: een koninkrijk van priesters. Die vierentwintig oudsten zijn als het ware de symbolische representanten van Israël.⟨/p> ⟨p>Dan hebben we de vier levende wezens, of de vier dieren, maar 'levende wezens' is denk ik wat beter. Het woord komt letterlijk van het woord voor 'levend'. Deze vier levende wezens kwamen we ook al tegen in hoofdstuk 4. Zij representeren de vier typen levende wezens waarmee God een verbond sloot. Dat verbond komt in hoofdstuk 4 trouwens ook nog ter sprake in dat symbool van de regenboog. God sloot ooit een verbond, en niet alleen met Israël — hoewel Israël te midden van de wereld een koninkrijk van priesters zou zijn — maar God had al veel eerder een verbond gesloten met al wat leeft. Dat wordt beschreven in hoofdstuk 9 van het boek Genesis, na de zondvloed, waar God het teken van Zijn verbond geeft. God had beloofd dat Hij deze aarde niet meer zou verwoesten door water en Hij geeft Zijn belofte aan al wat leeft. Het wordt zo ook beschreven, want dan wordt er gesproken over het gevogelte, over het vee, over al het wild gedierte en over de mensheid. Dat zijn vier typen levende wezens en die komen we vervolgens ook in de beschrijving van die vier levende wezens tegen. Het ene lijkt op een mens, het andere op een arend, op een rund en op een leeuw. Het zijn vier typen levende wezens die eigenlijk de levende natuur, de levende schepping, voorstellen.⟨/p> ⟨p>De vierentwintig oudsten en de vier levende wezens zijn dus emblemen, of het wapen, van Israël en de wereld daaromheen in de meest brede zin van het woord. De vierentwintig oudsten en de vier levende wezens aanbaden de God die op de troon zit en zeiden: "Amen! Hallelujah!" Het idee hierbij is dat via Israël, de vierentwintig oudsten, heel de wereld onder de heerschappij van God komt. Het is de God die op de troon zit en het is Zijn koninkrijk dat wordt gevestigd.⟨/p> ⟨p>Vervolgens ging er een stem uit van de troon, zeggende: "Looft onze God, al Zijn slaven die Hem vrezen, de kleinen en de groten." Die uitdrukking zijn we trouwens al een paar keer tegengekomen in het boek en ik geloof dat we hem nog een keer tegenkomen. 'De kleinen en de groten' duidt zowel op fysiek formaat — een kleine en een grote, wat in de praktijk hetzelfde is als jong en oud — maar ook op klein en groot qua aanzien. Iemand kan klein zijn en niet veel betekenen, terwijl de groten veel meer aanzien hebben. Dus in letterlijke of symbolische en figuurlijke zin is het in beide gevallen zo: allen die Hem vrezen, hetzij klein of groot. Heel de wereld wordt als het ware opgeroepen om de ode te geven aan onze God die op de troon zit.⟨/p> ⟨p>En ik hoorde als een stem van talrijke scharen, als een stem van vele wateren en als een stem van sterke donderslagen. Het komt met heel veel luidruchtigheid, met veel lawaai; opnieuw een stem.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2217" title="Speel af vanaf 36:57">▶ 36:57⟨/button> ⟨span>De Tweede Lofzang: de Bruiloft van het Lammetje Is Gekomen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Het mag ons niet ontgaan dat we nu eigenlijk een herhaling krijgen, maar daar wees ik al even op, want hier begint het paralleldeel. Waar de eerste vijf verzen het halleluja lieten horen vanwege de val van de stad Babylon, begint in vers 6 tot en met 10 opnieuw een lied, maar nu is het onderwerp de bruid. Eigenlijk is het: daar komt de bruid. Dat is vers 6 tot en met 10.⟨/p> ⟨p>En ik hoorde als een stem van een talrijke schare, zeggende: "Hallelujah, want de Heer, onze God, de Pantocrator, de Almachtige, Hij heerst." Hij heeft alle macht. Niet alleen maar principieel, in de zin dat het Hem toekomt, maar Hij heeft die macht nu ook daadwerkelijk in handen en gevestigd op aarde, in deze setting en op dit tijdstip hier in hoofdstuk 19. Vandaar ook hier weer: halleluja, want de Heer onze God, de Almachtige, Hij heerst.⟨/p> ⟨p>Babylon is het laatste vijandige bolwerk buiten het land dat wordt vernietigd; ik denk dat het van belang is om dat contrast goed scherp te zien. Weliswaar vindt er daarna nog een slag plaats – dat is het vervolg dat we de volgende keer zullen bespreken – maar dat is een vernietiging van de legers binnen het land. God zal de vijand slaan op de bergen van Israël en ze zullen daar verzameld worden. We hebben het daar trouwens al eens over gehad, over dat Har Magedon. Daar in die vlakte in het noorden van Israël zullen de volkeren verzameld worden, maar ze zullen er ook in de pan gehakt worden.⟨/p> ⟨p>Alle vijandelijke legers zullen daar vernietigd worden. Zij zullen het oogmerk hebben om dat koninkrijk dat daar begonnen is en dat vanuit Jeruzalem geleid wordt, te vernietigen. Vandaar ook dat al die legers verzameld zijn. Het is een wanhoopsdaad, want na al die gerichten en nu ook de val van Babylon, wat kunnen ze nog? De laatste daad die er daar nog plaatsvindt, is dat zij zich verzamelen in het land om de veldslag te laten plaatsvinden. Maar juist dan zullen ze definitief daar in het land worden vernietigd. Dat is het onderwerp van de volgende keer.⟨/p> ⟨p>Nu is het echter al blij en duidelijk dat in het buitenland Babylon, als de grote hoofdstad buiten het land, inmiddels is vernietigd. Dus de Almachtige, Hij heerst met recht. Daar klinkt nu ook zo’n vreugde: "Laten wij ons verheugen en jubelen." Het is echt de blijde toon die hoort bij een bruiloft, zoals we dat straks in de volgende verzen ook zullen zien. Laten we ons verheugen en jubelen nu de vijand is verslagen, en laten wij de heerlijkheid geven aan Hem. Want, zo staat er, de bruiloft van het Lammetje kwam en zijn vrouw heeft zich gereed gemaakt.⟨/p> ⟨p>Over de bruiloft van het Lammetje wordt nogal wat gefantaseerd. Meestal stelt men het zich zo voor dat dit in de hemel zou plaatsvinden, maar niets is minder waar. Het is geen bruiloft in de hemel – dat staat er niet en het is een misverstand – want het is een bruiloft die hier op aarde plaatsvindt.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2495" title="Speel af vanaf 41:35">▶ 41:35⟨/button> ⟨span>De Ware Identiteit van de Bruid: de Heilige Stad Jeruzalem⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Over de identiteit van die bruid is ook heel veel verwarring. Meestal spreekt men over de kerk als de bruid of de bruidsgemeente, waarmee men de groep bedoelt die God zich in onze dagen verzamelt. Maar ook dat is niet waar. Wat de Heer Zich vandaag verzamelt, dat is geen bruid. Het eigenaardige is dat in de brieven van Paulus — trouwens in geen van de brieven — het woord ‘bruid’ zelfs voorkomt. Daar waar de gemeente wordt beschreven, is het het lichaam van Christus.⟨/p> ⟨p>Nee, over wie de bruid is, wie de vrouw van het Lammetje is, daarover hoeft helemaal geen twijfel te bestaan. Waarom niet? Om de simpele reden dat ook dat wordt verklaard. Je kunt natuurlijk zeggen dat de bruiloft van het Lammetje een metafoor is. Als je daar heel letterlijk over nadenkt, dan wordt het een vreemd verhaal: hoe kan een lammetje nou een bruid hebben en dan ook nog een bruiloft vieren? Maar het idee is dat de identiteit van de bruidegom vaststaat. Dat is dat Lammetje, dat is Christus die ooit stierf, die geslacht werd, maar die opstond uit de doden en die de Leeuw van Juda is. Oftewel: Hij is de Mashiach, de beloofde Koning van Israël, het zaad van David en ook het zaad van Abraham.⟨/p> ⟨p>Hij is de bruidegom, en Zijn vrouw, ja, wie is Zijn vrouw? Nou, dat hoeven we niet zelf te verzinnen; het staat namelijk gewoon in ditzelfde boek. Het is de heilige stad Jeruzalem. Weliswaar wordt dat pas in een later stadium verklaard, namelijk in hoofdstuk 21, maar niettemin staat die identiteit vast. Daar staat, ik lees het voor uit hoofdstuk 21 vers 9: "En één uit de zeven boodschappers die de zeven schalen hadden, die vol waren van de laatste zeven rampen — waar dus ook Babylon mee van doen heeft, de val van Babylon — één van die zeven boodschappers kwam en sprak met mij, zeggende: 'Kom, ik zal je de bruid tonen, de vrouw van het Lammetje'." Aha, wel, dat vroegen we ons juist af: wie is dat? Wel, dat wordt hier getoond. "En hij bracht mij weg in de geest op een grote, hoge berg, en hij toonde mij de heilige stad Jeruzalem, neerdalend vanuit de hemel van God."⟨/p> ⟨p>Over het tijdstip waarop dit plaatsvindt — dat is nog weer na de duizend jaren — daar gaan we het in een veel later stadium natuurlijk nog veel uitgebreider over hebben. Het gaat me nu even om de identiteit van de bruid, oftewel de vrouw van het Lammetje. Dat hoeven we niet zelf te bedenken, het wordt hier immers gewoon gezegd: het is de heilige stad Jeruzalem. De heilige stad staat natuurlijk tegenover Babylon, die de hoer is. De overeenkomst is dat het in beide gevallen een stad betreft, een concrete stad, maar in het ene geval is het Babylon en in het andere geval is het Jeruzalem. Het is de heilige stad.⟨/p> ⟨p>En dat betekent dus dat wanneer er staat dat de bruiloft van het Lammetje kwam en Zijn vrouw zich gereed heeft gemaakt, we te maken hebben met de bruid en de dag waarop het verbond gesloten wordt. Want dat is wat een bruiloft toch is: de vrouw of de bruid komt voor rekening van de bruidegom. In de bijbelse symboliek is een bruiloft de dag waarop de bruid in het openbaar aan de bruidegom wordt gegeven door de ouders van de bruid — in de praktijk de vader van de bruid. Hij had altijd de zorg en de verantwoordelijkheid voor haar, en nu geeft hij die verantwoordelijkheid over. Hij had ooit de zorg over de bruid en nu draagt hij dat over aan de bruidegom. In die zin is het een transactie: "Ik bezat mijn dochter en ik vertrouw haar nu aan jou toe." Die daad is in feite een publieke actie waarbij de bruid wordt overgedragen van de één naar de ander. Het is niet zomaar een boterbriefje van het gemeentehuis. Hier is het de bruid die wordt gegeven aan het Lammetje, en dat wordt gevierd. Dat is wat de bruiloft ook is: het is niet alleen maar dat de bruid wordt gegeven aan de bruidegom, maar dat wordt ook gevierd. En ja, dat is een heel bekend beeld bij Israëls profeten.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2855" title="Speel af vanaf 47:35">▶ 47:35⟨/button> ⟨span>Het Huwelijksverbond in de Profeten (jesaja en Hosea)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ik zei al dat in de brieven de bruid helemaal geen rol speelt. In de brieven van Paulus kom je het woord überhaupt niet eens tegen. Maar de bruid en de gedachte van de bruiloft is daarentegen heel erg bekend bij de profeten. Ik zal daar een tweetal voorbeelden van geven.⟨/p> ⟨p>Om te beginnen Jesaja 62. Daar staat in het eerste vers: "Om Sions wil zal ik niet zwijgen en om Jeruzalems wil zal ik niet rusten." Ik heb het in mijn aantekeningen expres met kapitaalletters en vette letters benadrukt, zodat de identiteit ons niet kan ontgaan. Het gaat hier over Sion, over Jeruzalem. "Totdat zijn heil opgaat" – eigenlijk staat daar 'zijn Yeshua', wat inderdaad ook naar haar Messias verwijst – "totdat zijn heil opgaat als een lichtglans en zijn verlossing als een brandende fakkel. Volkeren zullen uw heil zien, alle koningen uw heerlijkheid, en men zal u noemen met een nieuwe naam, die de mond van Yahweh zal bepalen."⟨/p> ⟨p>Wat hier duidelijk moet zijn, is dat Jeruzalem, oftewel Sion, heil en redding zal krijgen, maar ook een geweldige heerlijkheid die alle koningen van de wereld zullen zien. Dan lees je vervolgens: "En u, Sion en Jeruzalem, zult een sierlijke kroon in de hand van Yahweh zijn, een koninklijke tulband in de hand van uw God." Hier zie je dat Jeruzalem inderdaad bestemd is als de stad, het sieraad van de grote Koning. Het is de koninklijke stad van waaruit niet alleen Israël, maar de hele wereld en alle volkeren zullen worden geregeerd. Het is een sierlijke kroon, een koninklijke tulband, en dat wijst ook weer op die centrale rol. Jeruzalem is de stad van de grote Koning; van daaruit zal de hele wereld worden geregeerd. Het laatste en definitieve wereldrijk is een Israëlitisch wereldrijk dat geregeerd wordt, niet vanuit Babylon, Athene, New York of waar dan ook, maar vanuit Jeruzalem. Vanuit Jeruzalem zal de wet uitgaan en het woord van de Heer. Dat vinden we trouwens ook in Jesaja 2 en 11, en in Micha 4. Dat vind je op nogal wat verschillende plaatsen terug.⟨/p> ⟨p>Ik lees even verder in Jesaja 62: "Men zal u niet meer noemen Verlatene, men zal uw land niet meer noemen Woestenij." Dat was het bij vele gelegenheden wel, maar nu is het tij definitief gekeerd. "U zult genoemd worden Mijn Welgevallen en uw land Gehuwde. Want Yahweh heeft een welgevallen aan u en uw land wordt ten huwelijk genomen. Want zoals een jongeman bezit neemt van een maagd, zo nemen uw zonen bezit van u. En zoals de bruidegom opgetogen is over de bruid, zo is uw God opgetogen over u." Wie is hier de bruid? Dat is Jeruzalem, dat is Sion, het land van Israël in de meest uitgebreide zin. Ook Jeruzalem als stad staat voor het land en voor het volk dat van daaruit geregeerd wordt.⟨/p> ⟨p>Ik zal u nog een voorbeeld geven vanuit het Oude Testament, de Hebreeuwse Bijbel, waarin je duidelijk ziet dat de bruid inderdaad naar Israël verwijst. In het boek Openbaring, dat het sluitstuk is van de profetie, is dat niet anders. Als we daar de bruiloft en de bruid tegenkomen, dan gaat het over de heilige stad Jeruzalem, wat het boek zelf ook uitdrukkelijk aangeeft. Bovendien is het de bekroning – een mooi woord in dit verband – van de hele Bijbelse profetie.⟨/p> ⟨p>Hosea 2 zegt ook iets bijzonders. Even ter introductie: "Te dien dagen zal Ik voor hen een verbond sluiten met het gedierte des velds, het gevogelte des hemels, het kruipend gedierte der aarde." Dan zal Ik boog, zwaard en oorlogstuig in het land verbreken en hen veilig doen wonen. Eigenlijk gaat dit over precies die dingen waar we het in Openbaring 19 ook over hebben. In het land zelf zullen de vijandige legers worden verbroken, Israël wordt in veiligheid gesteld en er wordt tevens een verbond gesloten met de hele levende natuur. De hele levende natuur zal een grootse verandering ondergaan; ook daar spreken de profeten over. Het is dus niet alleen een politieke verandering in de zin dat de heerschappij verschuift en bij Jeruzalem terugkomt. Nee, de hele volkerenwereld zal daarin delen en zelfs de levende natuur zal de zegenrijke gevolgen daarvan ondervinden. Ik geloof dat de mens dan ook weer echt heerschappij heeft over het gedierte. Dan zal een klein jongetje gewoon kunnen spelen met een adder, een slang of een leeuw. De dieren zullen luisteren; de mens zal dan met recht weer koning zijn over het gedierte.⟨/p> ⟨p>Ik moet daar zelf wel om lachen, want je hebt van die mensen – en ik ben er zelf een van – die bang zijn voor een hond en dan altijd gauw een straatje omlopen. Dat zal straks anders wezen. Dan gaat het precies andersom: dan zal die hond eerder bang zijn voor ons. Zelfs een leeuw of een adder zal ontzag hebben voor de mens. De mens zal dan echt weer koning zijn over het gedierte, zoals dat ooit het geval was.⟨/p> ⟨p>Maar ik lees even verder in Hosea 2 vers 19: "In die tijd dus, te dien dagen: Ik zal u Mij tot bruid werven voor eeuwig" – dat wil zeggen: voor de aion die gaat volgen, of voor de aionen die gaan volgen. "Ik zal u Mij tot bruid werven door gerechtigheid en recht, door goedertierenheid en ontferming." En dan vers 20: "En Ik zal u Mij tot bruid werven door trouw; en u zult Yahweh kennen." Dat is trouwens een tamelijk diepe term in dit verband, want als er gesproken wordt over het kennen van een vrouw, dan duidt dat ook op gemeenschap.⟨/p> ⟨p>Ik lees verder: "Het zal te dien dagen geschieden dat Ik verhoren zal, luidt het woord van Yahweh; Ik zal de hemel verhoren en die zal de aarde verhoren." Dus het komt ook hier weer vanuit de hemel, en dan zal het woord en de belofte van God hier op aarde worden vervuld. "En de aarde, of het land zo u wilt, zal het koren en de most en de olie verhoren, en die zullen Jizreël verhoren." Ik vind het opmerkelijk dat Jizreël hier genoemd wordt, want dat is namelijk precies die vlakte daar bij Megiddo, bij Har-Megiddo. Dat is de vlakte waar ik het zojuist over had, waar de volkeren verzameld zullen worden met het motief om de Koning van Sion te elimineren en een einde te maken aan zijn koninkrijk. Maar in werkelijkheid zal het precies omgekeerd zijn: God zal daar de vijanden slaan. We komen daar zeker nog op terug.⟨/p> ⟨p>In Hosea 2 staat tot slot nog: "Dan zal Ik haar voor Mij zaaien in het land en Mij ontfermen over Lo-Ruhama. En tot Lo-Ammi zeggen: U bent mijn volk." Lo-Ruhama betekent 'Niet-mijn-ontfermde' of 'niet-geliefde', en Lo-Ammi betekent 'Niet-mijn-volk'. Maar dan zal het worden: "U bent mijn volk", en hij zal zeggen: "Mijn God!"⟨/p> ⟨p>Ik zou ook Hosea 3 nog kunnen aanhalen, waar Hosea de opdracht krijgt om iets symbolisch te doen: hij moet een overspelige vrouw kopen. Hij moet haar dan reserveren, en daarvan wordt gezegd dat zij symbool staat voor Israël, dat vele dagen terzijde gesteld zal worden. De prijs voor haar is betaald, maar ze wordt apart gezet totdat ze uiteindelijk toch de Heer zal kennen. Ook in dat beeld in Hosea 3 is die vrouw met haar verleden, die gereinigd wordt, een beeld van Israël, de vrouw die gehuwd wordt.⟨/p> ⟨p>Kortom: de bruid is Israël. Er is veel theologische discussie over, maar wat mij betreft hoeft dat totaal geen vraag te zijn. De bruid is Israël of, om het specifieker te zeggen zodat we het in ieder geval niet fout doen: het is de heilige stad Jeruzalem. Zo staat het immers ook letterlijk in Openbaring.⟨/p> ⟨p>En zo wordt het ook beschreven in Jesaja, in Hosea. Maar ik had ook nog Ezechiël erbij kunnen betrekken of Jeremia eveneens. Het is gewoon iedere keer hetzelfde thema dat weer komt. Want de bruiloft van het Lammetje kwam en zijn vrouw heeft zich gereed gemaakt.⟨/p> ⟨p>In de tijd van die bazuinen is het Jeruzalem dat hersteld wordt en klaargemaakt wordt om ook de hoofdstad van de wereld te worden. De stad, het is de stad van de grote Koning, zoals de Heer Jezus dat ooit heeft benoemd in Matthäus 5 vers 35.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3572" title="Speel af vanaf 59:32">▶ 59:32⟨/button> ⟨span>Het Bruidskleed van Fijn Linnen: Rechtvaardigheid uit Pure Genade⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Zijn vrouw maakte zich gereed en aan haar werd gegeven om zich te omhullen in fijn linnen. Maar dat betekent dus dat dit bruidskleed een gift is; het is gegeven en het is dus genade. En het is ook op grond van belofte. Dit is niet wat zij zich verwerft, nee, het werd haar gegeven. Want God had al van oudsher – eigenlijk al in de dagen van Abraham, en later is dat alleen maar herhaald en bevestigd – bepaald dat Hij zijn volk zou verlossen en Hij zou het stellen tot een lof op aarde. Hoe ontrouw het volk ook is, God gaat zijn weg en via dat volk gaat Hij de hele wereld zegenen. En dat is die bruiloft.⟨/p> ⟨p>Haar werd gegeven zich te omhullen in fijn linnen, schitterend en rein. Dat reine is natuurlijk dat maagdelijk witte dat bij de bruid hoort. En ik moet er ook bij zeggen dat fijn linnen ook typerend is voor de kleding van de priester. Hoe vaak lees je niet in Exodus, Leviticus en later ook in andere boeken dat priesters gekleed waren in fijn linnen als ze in functie waren? Het is de kledij van de priester, maar dat is precies ook wat past bij een priesterlijk volk en in dit geval ook de bruid.⟨/p> ⟨p>Het is eigenaardig trouwens dat in hoofdstuk 44 van Ezechiël gezegd wordt dat het geen wol zou zijn, maar fijn linnen, want het moest niet iets zijn dat doet zweten. Vandaar fijn linnen; linnen is heel luchtig, daarin zweet je niet. En dat vind ik ook wel mooi, want het onderstreept precies ook dat het haar gegeven is. Het is genade. God doet haar dat aan, Hij geeft het haar, Hij heeft het haar beloofd. Het is geen prestatie, het is pure genade.⟨/p> ⟨p>Want, zo staat er: "het fijne linnen zijn de rechtvaardigheden van de heiligen." En dat betekent dus dat het gegeven is. Natuurlijk, het zijn de rechtvaardigheden van de heiligen. Kijk, het idee is: de identiteit van de bruid staat vast, het is namelijk de heilige stad Jeruzalem. En haar kleding, dat zijn haar rechtvaardigheden, oftewel het geloof. Want God rekent geloof tot rechtvaardigheid. Het is het geloof dat Jeruzalem – een gelovig Israël dus – aan de dag zal leggen in die tijd van de bazuinen.⟨/p> ⟨p>U moet zich voorstellen dat als de Heer zal zijn teruggekeerd en zijn voet gezet zal hebben op de Olijfberg, Hij zijn volk zal ontmoeten in de woestijn. Van daaruit zullen ze optrekken naar het land en daar het land weer herbevolken en opbouwen. De verwoeste steden zullen worden opgebouwd en Jeruzalem zal worden hersteld. Dat gebeurt natuurlijk niet allemaal op een late namiddag, maar in die tijd zal het er heftig aan toe gaan voor de wereld. Want als Israël hersteld is, zullen de volkeren te maken krijgen met de slaande hand van God. Welnu, het zal in die tijd zijn dat Israël in geloof haar weg zal gaan. Niet alleen die 144.000, maar ook die grote schare die uit de volkeren verzameld zal zijn en in het land gebracht zal zijn. Daar zullen ze zich verblijden om het Woord van God, daaruit leven en daarin ook veilig zijn.⟨/p> ⟨p>Nou, dat fijne linnen, dat zijn de rechtvaardigheden van de heiligen. Oftewel, het is gewoon een gelovig Israël, een volk dat leeft met het Woord van God. Dat is wat haar rechtvaardig maakt, daar staat ze op. En dat is dat fijne linnen. Het is de bruid die gereed is om het feest te gaan vieren, waarbij ook alle volkeren uitgenodigd zullen zijn.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3854" title="Speel af vanaf 01:04:14">▶ 01:04:14⟨/button> ⟨span>De Genodigden op het Bruiloftsmaal en het Nieuwe Verbond⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Want dat is wat in vers 9 vervolgens beschreven wordt. En hij zei tot mij: "Schrijf: Gelukkig zij die tot de maaltijd van de bruiloft van het Lammetje zijn genodigd." Want kijk, je hebt dus verschillende categorieën. Je hebt aan de ene kant de bruidegom, dat is Christus, het Lammetje. Als u mij vraagt, is dat Christus inclusief de gemeente, Zijn lichaam. Hij is het Hoofd, wij zijn het lichaam. En dat betekent dus dat de gemeente geen deel uitmaakt van de bruid. Nee, de gemeente maakt deel uit van de bruidegom. De bruidegom, dat is Christus en wij zijn het lichaam van Christus. Je zou dus kunnen zeggen: wij maken dat feest ook mee, maar als deel uitmakend van de bruidegom. Een geweldige gedachte hoe wij samen met Christus zullen huwen met een gelovig Israël straks en daar ook in Jeruzalem betrokken zullen zijn. ⟨em>Some way, somehow⟨/em>, want hoe dat precies zal gaan, is nu even niet het onderwerp, maar het gaat erom dat wij deel uitmaken van die Christus.⟨/p> ⟨p>Daar heb je dus de bruidegom en daar heb je de bruid; dat is de heilige stad Jeruzalem. En ja, wie zijn dan de genodigden? Nou, dat zijn gewoon alle volkeren die nog overgebleven zijn, of wat daar nog van overgebleven is. Het overblijfsel, zoals dat dan heet. Het overige deel dat niet is omgekomen in de gerichten, zij zullen genodigd zijn om dat geweldige feest te gaan meemaken: de maaltijd van de bruiloft. Want het idee is dat de Heer een nieuw verbond gaat sluiten met Zijn volk Israël. Zoals Hij ooit in het verleden een verbond sloot — een huwelijksverbond — met het volk Israël, daar zijn einddagen gekomen en straks wordt er een nieuw verbond gesloten dat niet tenietgedaan zal worden.⟨/p> ⟨p>En de reden daarvoor is een hele eenvoudige. Ik moet het eventjes zeggen — het is een heel onderwerp apart, maar ik moet het even vermelden: waarom zal dat nieuwe verbond standhouden? Dat komt omdat het volledig gebaseerd is op Gods belofte. Het is niet meer zo dat de verplichtingen rusten op Israël of op het volk. Nee, God zegt: "Ik zal, Ik zal, Ik zal." Zeven keer "Ik zal". In Jeremia 31 kun je dat lezen en dat is karakteristiek voor dat nieuwe verbond. God belooft, en daar staat ook dat Hij Zijn wetten in hun hart en in hun verstand zal schrijven, zodat ze het van harte doen. Niet omdat het opgelegd is, maar omdat ze niet anders willen. En dan zullen ze ook weten wat de betekenis is van de dingen en ze zullen dat als vanzelf, van binnenuit doen. Dat is allemaal karakteristiek voor dat nieuwe verbond. De bruiloft is het feest dat dat met zich meebrengt, en de maaltijd staat voor de overvloed en de vreugde daarin. Daar mogen alle volkeren in delen. Dus ja, wat is die bruiloft van het Lammetje? Dat is het vieren van het nieuwe verbond. God is met Zijn volk opnieuw getrouwd. Dat is het nieuwe verbond en heel de wereld mag dat gaan meevieren.⟨/p> ⟨p>En ja, er zijn prachtige beelden waarvan ik er één beslist moet noemen, en dat is wat je leest in Johannes 2 vers 1. Dat was het eerste teken dat de Heer Jezus deed. Daar staat: "Op de derde dag was er een bruiloft te Kana." En wat gebeurde daar? Onder het oude verbond was ooit het eerste teken dat water in bloed veranderde. Maar wat gebeurt er hier als eerste teken van de Heer Jezus Christus? Dat is dat water in wijn wordt veranderd. Bij die bruiloft werd water wijn, en het is een schitterend type van het Messiaanse rijk. Ja, het was ook nog eens een keer op de derde dag. Nou, dat moet inmiddels toch wel duidelijk zijn, maar dat verwijst naar: na twee millennia krijg je dat derde millennium. Eigenlijk is dat derde millennium dus de derde dag die na twee millennia gaat aanbreken. Die derde dag is ook weer een dag van duizend jaren waarin een feest gevierd wordt: een bruiloft. En ja, daar zal de Heer zijn, en er zal water in wijn worden veranderd — als u begrijpt wat ik bedoel. Geweldige hemelse vreugde, dat Messiaanse koninkrijk. Dat is de bruiloft van het Lammetje.⟨/p> ⟨p>Dat is dus buitengewoon concreet; dat gaat hier op aarde gevierd worden. En gelukkig zijn zij die dat mogen gaan meemaken, want dat millennium wat straks gaat komen, ja, dat zal zo geweldig zijn. God heeft nog een geweldig plan, ook met deze oude wereld nog. En trouwens, opmerkelijk — ja, dat wil ik dan ook nog even genoemd hebben: als je dat in Johannes 2 vers 1 bekijkt, dan staat er "op de derde dag". Maar als je de dagen die daarvoor al worden beschreven erbij betrekt, dan blijkt die derde dag een zevende dag te zijn. Ik ga het nu niet aantonen en ik ga het ook zelfs niet laten zien, maar kijk maar eens een keertje hoe in Johannes 1 al gesproken wordt over de volgende dag, de volgende dag en de volgende dag. En dan staat er in hoofdstuk 2 vers 1: "op de derde dag". Dan blijkt die derde dag ook de zevende dag te zijn. En dat klopt perfect, want het derde millennium dat straks zal aanbreken na twee millennia waarin Hij hier afwezig was, dat zal tevens ook het zevende millennium zijn, gerekend vanaf Adam. Het is ook de Shabbat, de rustdag. Dus ja, het is maar hoe je het hebben wilt. Prachtig hoe die dingen allemaal in elkaar grijpen.⟨/p> ⟨p>"Schrijf," wordt er tegen Johannes gezegd, "gelukkig zijn zij die tot de maaltijd van de bruiloft van het Lammetje zijn genodigd." En hij zei tot mij: "Dit zijn de waarachtige woorden van God." God heeft Zijn belofte gegeven aan Israël en de volken der wereld, en daar komt nog een geweldig, ultiem millennium. Waarin ook de leeftijden van de mensen weer zullen zijn als die van de bomen, en een honderdjarige dan nog een jongeling is. Dus ik had het zojuist al over veranderingen in de natuur, maar ook in de leeftijden zal dat een wonderbare tijd zijn. De wereld maakt zich nu druk over het voortbestaan van de planeet en allerlei dingen moeten worden ondernomen om het klimaat te redden, maar ik kan u dit vertellen: deze wereld gaat nog minimaal duizend jaar mee. Sterker nog, daar gaan nog geweldige dingen gebeuren. En dat is niet door menselijke actie, maar gewoon zoals dat staat in Jesaja 9: "De ijver van Yahweh van de legerscharen zal dit doen." Hij doet dat. Hij heeft het beloofd en dat is die Shabbat, de vrede van die zevende dag die ook de derde dag is. Hij zei tot mij: "Dit zijn de waarachtige woorden van God."⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4363" title="Speel af vanaf 01:12:43">▶ 01:12:43⟨/button> ⟨span>Johannes' Aanbidding en het Ware Getuigenis van Jezus⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan staat er: "En ik viel vlak voor zijn voeten om hem te aanbidden." Johannes is diep onder de indruk als hij dat alles ziet en hoort. Over dat woordje "aanbidden" heb ik er bij een eerdere gelegenheid in deze serie ook al even op gewezen: adoreren. Het heeft niet altijd per se de betekenis die wij er tegenwoordig aan geven. In hoofdstuk 3 vers 9 komen we het ook tegen en daar wordt het vertaald met "neerwerpen". Het idee is — als je de etymologie bekijkt, dus de afleiding en opbouw van het woord — dat het te maken heeft met een hond die zich klein maakt voor zijn baas. Dat is het woord dat hier gebruikt wordt.⟨/p> ⟨p>Johannes valt dus vlak voor de voeten van de engel om hem te aanbidden, maar hij wordt meteen gecorrigeerd. De engel zegt: "Zie, doe dit niet." Hij zegt: "Ik ben je medeslaaf en van je broeders." Deze boodschapper van God vond het volstrekt misplaatst dat Johannes voor zijn voeten neerviel. Hij zei: "Ik ben net als jij een slaaf, en van je broeders die het getuigenis van Jezus hebben."⟨/p> ⟨p>En dat getuigenis van Jezus, wat is dat? Ik kwam er in de voorbereiding van deze studie achter dat daar nogal wat discussie over is. Maar in mijn beleving hoeft dat helemaal geen probleem te zijn. In de aanvang van het boek de Openbaring wordt er namelijk al gesproken over het getuigenis van Jezus. Daar blijkt dat het niets anders is dan de inhoud van het boek de Openbaring. In de eerste verzen van hoofdstuk 1 wordt gesproken over Johannes en de engel die naar hem gezonden wordt. Er staat dat deze getuigt van het Woord van God en het getuigenis van Jezus Christus, al wat hij waarnam.⟨/p> ⟨p>Met andere woorden: Johannes krijgt dingen verteld door een engel die erop was uitgezonden door Jezus Christus Zelf. Het getuigenis dat Johannes vernam, was het getuigenis van Jezus Christus. Wanneer deze engel dus zegt dat hij net als de broeders van Johannes het getuigenis van Jezus heeft, betekent dit dat wat in dit boek beschreven wordt niets anders is dan wat Jezus Christus persoonlijk Zelf getuigt. Hij heeft het doorgegeven als een boodschap aan de engel, en daarvan heeft Johannes op zijn beurt weer getuigd en het opgetekend.⟨/p> ⟨p>Daarom zegt deze boodschapper: "Aanbid God, want het getuigenis van Jezus is de geest van de profetie." Heel de strekking en de inhoud van de profetie, de geest van de profetie, is wat Jezus Christus heeft getuigd en waartoe Hij Zijn boodschapper heeft gezonden aan Johannes. Het getuigenis van Jezus, dat allemaal staat opgetekend in dit boek, is de geest van de profetie. De kern van alles wat hier staat, is niets anders dan wat Jezus Christus Zelf heeft getuigd. Hij wordt in hoofdstuk 1 vers 5 ook zo genoemd: de eerstgeborene uit de doden en de trouwe getuige.⟨/p> ⟨p>Hij heeft tevoren al aan Johannes verteld hoe de geschiedenis zal aflopen. Na de tijd van de verborgenheid waarin wij nu nog leven, zal de tijd aanbreken van de openbaring. Jezus Christus heeft daarvan getuigd en dit boek is daarvan de neerslag. Zo zijn we van Godswege op de hoogte gesteld van Gods plannen en hoe dat allemaal ultiem zal uitwerken, zoals in dit hoofdstuk wordt beschreven: de bruiloft van het Lammetje.⟨/p> ⟨p>Het eindigt in een feestelijke climax voor deze wereld. Door alle gerichten heen, door alle afschuwelijke dingen die er nog moeten plaatsvinden, gaat God de dingen rechtzetten. Dat is pijnlijk en ingrijpend, jawel, maar het heeft allemaal één heilzaam, groots en heerlijk doel, en dat is de vestiging van Zijn Koninkrijk. Daar wil ik de volgende keer graag over doorgaan. We zullen dan aanvangen bij vers 11 en zien hoe Jezus Christus Zelf korte metten zal maken met de vijand die in het land zal zijn gearriveerd, en hoe God alle vijandelijke legers zal slaan. Definitief. Als dat gebeurd is, zullen de duizend jaren aanvangen, maar dat is inmiddels hoofdstuk 20. Kortom, er valt nog heel wat te bespreken, maar dit is waar ik het voor vanavond bij wil laten. Hartelijk dank voor jullie aandacht, al het goede, Gods zegen en tot een volgende keer.⟨/p>