⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Introductie en Terugblik op de Verschijning in de Hof⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Hallo allemaal, beste vrienden, kijkers en luisteraars. Hartelijk welkom bij deze Bijbelstudie, de eerste in een hele nieuwe reeks van het seizoen 2020-2021. Ik vermoed eerlijk gezegd dat deze manier van Bijbelstudie – ik bedoel: hier vanuit mijn eigen studeerkamer – voorlopig nog wel even door zal gaan. De zondagse samenkomsten vinden inmiddels wel weer plaats, maar voor de bijbelavonden doordeweeks is het wat problematischer gesteld. Het is ook niet gezegd of alle bijbelavonden op deze wijze zullen worden ingevuld, maar die van het Johannes-evangelie voorlopig nog wel. Dat hele coronaverhaal blijft zich maar voortslepen. Toen ik de laatste keer sprak over het Johannes-evangelie – dat zal in april, mei of misschien zelfs juni geweest zijn – had ik niet kunnen denken dat we in september nog steeds zozeer hierdoor beïnvloed zouden worden en min of meer aan de ketting zouden liggen.⟨/p> ⟨p>Afijn, zo is het gegaan. We laten ons hier natuurlijk niet door verstoren, in die zin dat we gewoon verder gaan met de Bijbelstudies. We waren inmiddels, wat het Johannes-evangelie betreft, al een heel eind gekomen. Dit is studie nummer 60 en we zijn al in het één na laatste hoofdstuk gearriveerd, namelijk in hoofdstuk 20. We bevinden ons feitelijk bij de climax van het Johannes-evangelie, en eigenlijk geldt dat ook voor de andere evangeliebeschrijvingen van Matthäus, Marcus en Lukas. Het grote hoogtepunt waar de evangeliebeschrijvingen naartoe werken, is inderdaad de opstanding van Jezus Christus.⟨/p> ⟨p>Welnu, dat wordt in Johannes 20 ook beschreven. Wellicht is het nuttig om, zoals ik gebruikelijk ben te doen, even terug te blikken om de draad weer fatsoenlijk te kunnen oppakken. Het voorgaande in Johannes 20 vormt de basis, want we zullen nu vers 19 tot en met 31 gaan bespreken. Ik heb deze studie als titel meegegeven: 'De verschijning aan de discipelen' en later ook 'de verschijning aan de discipelen en Tomas'. Het voorgaande toont ons een geschiedenis die we alleen in het Johannes-evangelie vinden, namelijk de eerste verschijning van Jezus vlak na zijn opstanding en ook nog voordat hij zich aan zijn Vader zou presenteren als de eersteling.⟨/p> ⟨p>Het is heel bijzonder wat we daarbij hebben gezien. Ik ben destijds wat dieper ingegaan op de typologie van dat wat verhaald wordt: dat Maria Magdalena feitelijk de rol vervult van Eva in de hof. In beide gevallen is de entourage, de hele scènesetting, gelijk. Dat wil zeggen dat we in beide gevallen van doen hebben met een hof, een tuin. In de ene hof was ooit Adam in een diepe slaap terechtgekomen en uit hem was Eva voortgekomen, de 'maninnin'. In deze hof was het de laatste Adam die uit de doodslaap ontwaakte en Maria Magdalena tegenkwam. De typologie en de rol die Maria daarin speelt, is heel parallel met die van Eva in het boek Genesis.⟨/p> ⟨p>Daarbij heb ik op nog iets gewezen: dat deze Maria Magdalena feitelijk een type is van de Ecclesia in onze dagen. Zij vervult een verborgen functie. Voordat de Heer gaat verschijnen aan het volk, aan de twaalf en aan Israël, is daar al die geheime verschijning in de hof. Daar heb ik toen over gesproken, en dat betekent dat we die eerste achttien verzen nu achter ons kunnen laten.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="299" title="Speel af vanaf 04:59">▶ 04:59⟨/button> ⟨span>De Avond van de Opstandingsdag en de Gesloten Deuren⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>We lezen in vers 19: "Toen het dan avond was op die dag, op dag één van de sabbatten." Dat is misschien niet de wijze waarop we dat in de gangbare vertalingen tegenkomen, maar niettemin is dat hoe het conform de grondtekst staat geschreven. Het hele verhaal is dat die eerste dag – dag één van de sabbatten – naar mijn overtuiging inderdaad een zondag was, de dag na de sabbat. Toch was het ook de eerste dag van een periode van sabbattentelling. Dat is een fenomeen dat we beschreven vinden in Leviticus 23, wanneer God Zijn hoogtijden aan het volk Israël geeft. Daar lees je dat men vanaf de dag na de sabbat, bij de gersteoogst, zeven sabbatten zou gaan tellen tot de vijftigste dag, wat dan weer Pinksteren is. Die periode heet de periode van de sabbattentelling. De dag waarmee dat begon, was de dag dat de eersteling van de gersteoogst werd aangeboden aan God. Het was dus een zeer markante dag; niet zomaar een zondag, maar die bijzondere zondag die slechts één keer per jaar voorkwam: de dag van de eersteling-schoof. Welnu, op die dag verrees – hoe kan het ook anders – de Eersteling uit de doden.⟨/p> ⟨p>Inmiddels zijn we in vers 19 aangekomen bij de avond van die dag. Gedurende die dag heeft er nogal het een en ander plaatsgevonden waar Johannes verder geen melding van maakt. Hij maakt melding van wat er aan het allereerste begin van die dag plaatsvond: de opstanding en de ontmoeting met Maria Magdalena. De gebeurtenissen die daarna volgden – de verschijning aan de andere vrouwen, de verschijning aan Petrus en de verschijning aan de Emmaüsgangers – worden hier niet vermeld. We worden meteen verplaatst naar de avond van die dag. Die avond wordt trouwens ook beschreven in Lukas 24. We lezen daar dat de discipelen in Jeruzalem verblijven en bezoek krijgen van de Emmaüsgangers, die hun ook het een en ander hadden te vertellen over de bijzondere verschijning en de gesprekken die zij hadden gehad met de Man die zich incognito bij hen had gevoegd en de Schriften voor hen had geopend.⟨/p> ⟨p>Deze avond wordt dus behalve hier in Johannes 20 ook in Lukas 24 beschreven. Er staat hier bij dat de deuren gesloten waren op de plek waar de discipelen waren. Het gaat hier wellicht over de deur tot de binnenplaats, de poortdeur, en vervolgens de eigenlijke deur van het huis. Ze waren daar ter plaatse bijeen en de deuren waren gesloten "vanwege de vrees der Joden". Ik heb dat eigenlijk altijd gelezen als de vrees vóór de Joden, wat een heel logische gedachte is. Maar toen ik er verder over doordacht, realiseerde ik mij dat het in letterlijke zin ook de vrees ván de Joden was waardoor zij de deuren hadden gesloten. Waarom? Wel, het waren de Joden – en dan bedoel ik vooral de Joodse autoriteiten – die bang waren als geen ander. Je leest in Mattheüs 27 dat de Joodse autoriteiten en schriftgeleerden precies een dag daarvoor Pilatus bezochten met het verzoek: "Geef daarom bevel het graf te verzekeren tot de derde dag." Anders, zo zeiden ze, zouden Zijn discipelen Hem kunnen stelen en tot het volk zeggen: "Hij is opgewekt uit de doden." Zij wisten dat die voorzegging was gedaan en om allerlei praatjes te voorkomen, zijn ze naar Pilatus gegaan. Ze waren doodsbenauwd dat de discipelen het lichaam zouden stelen en dan vervolgens zouden gaan roepen dat Jezus zou zijn opgewekt. Ze zeiden er nog bij: "Want de laatste dwaling zou erger zijn dan de eerste." Daarmee bedoelden ze de dwaling die zij al voor waar hielden vóór Jezus' sterven. Met andere woorden: de Joden zelf waren bang en hadden daarom al die maatregelen genomen. Nu de steen inderdaad bleek te zijn weggerold, hadden zij des te meer reden om bang te zijn voor het verspreiden van die, in hun ogen, dwaling. Ik neem de uitdrukking "de vrees der Joden" bij nader inzien dus letterlijker dan doorgaans gedaan wordt.⟨/p> ⟨p>Afijn, de deuren zijn gesloten en niettemin staat er: "Kwam Jezus en Hij stond in hun midden." Hoe dat kan? Dat wordt niet verteld; er wordt gewoon gezegd dat het gebeurde. Laten we wel wezen: de belangrijkste dingen in het leven en ook de dingen die we in de natuur waarnemen, kunnen we beschrijven. Als wetenschapper kun je de logische samenhang van dingen uitleggen, maar het blijft een wonder. Dat geldt ook voor dit; hoe dit kan. We hebben misschien de neiging te denken dat Jezus door gesloten deuren ging als een soort "Invisible Man", die populaire tv-serie uit de jaren zeventig waarbij de man onzichtbaar was maar door deuren en muren kon lopen. Maar zelfs dat is nog maar zeer de vraag. Misschien moeten we juist denken aan heel andere dimensies waarbij je de begrenzingen van deuren of muren helemaal niet hoeft te doorbreken. Hij kwam simpelweg vanuit een andere dimensie en stond in hun midden. De verklaring die we op het eerste gezicht zouden geven, hoeft helemaal niet; er kunnen nog heel andere verklaringen zijn. Laten we dat echter terzijde schuiven, want voor het verstaan van deze geschiedenis speelt het feitelijk geen rol. Jezus stond in hun midden en voor het lichaam van de opstanding, van de levendmaking, spelen gesloten deuren of muren totaal geen rol. Dit lichaam is dan ook niet, zoals Paulus in 1 Korinthe 15 beschrijft, "ziels" – geregeerd door de ziel – maar geestelijk, "geestig". Pneuma-tisch, zo staat er eigenlijk vanuit het Grieks. Niet psychisch, maar pneumatisch.⟨/p> ⟨p>Jezus stond plotseling zo in hun midden en Hij zei tot hen: "Vrede zij jullie." Op zich is daar niets bijzonders aan, want dit is de gewone Hebreeuwse groet tot op de dag van vandaag: Shalom! Maar het moet duidelijk zijn dat dit hier een veel diepere betekenis heeft. Als we even terugbladeren in het Evangelie van Johannes, dan zien we woorden die Jezus een paar dagen tevoren nog had gesproken: "Vrede laat ik jullie na, mijn vrede geef ik jullie." Dat is die vrede die eigenlijk ook tot stand kwam door en in de opstanding. Hij zegt er ook nog bij: "Niet zoals de wereld die geeft, geef ik die jullie. Laat jullie hart niet worden verontrust en ook niet timide zijn." Want we kennen Iemand die sterker is dan de dood, die levend gemaakt is door de levende God. Omdat we die waarheid kennen, omdat we Hem kennen, is er alle reden om werkelijk vrede te hebben in de hoogste, diepste en breedste zin van het woord. Als Hij dat dus als eerste uitdrukt – "Vrede zij jullie" – dan heeft dat een enorme diepgang. En terwijl Hij dat zei, toonde Hij hun Zijn handen en Zijn zijde.⟨/p> ⟨p>Dit wordt trouwens ook gezegd in Lukas 24. En het eerste wat je dan leest: de discipelen verheugden zich toen zij de Heer waarnamen. Er waren er natuurlijk al diverse van de discipelen zelf die inmiddels daarvan hadden getuigd, zoals Petrus. Aan Petrus was de Heer inmiddels al verschenen gedurende een moment op de dag, en aan de dames natuurlijk al veel eerder. Maar dat hebben de mannen niet erg betrouwbaar geacht. Ze hielden het, zo lees je in het Lucas-evangelie, voor ijdel geklap. Ze vonden dat een beetje waanzin; ze dachten dat het emotionele vrouwenpraat was of iets in die geest.⟨/p> ⟨p>Maar toen kwam Petrus daar ook mee. En de aanwijzingen waren zo bijzonder: de steen was weggerold, het graf was leeg, maar nu stond Hij in hun midden op een wonderbaarlijke wijze. Het eerste wat je dan leest, is dat de discipelen zich verheugden. In eerste instantie weten we ook uit Lucas dat ze verbouwereerd waren, maar als ze zich inderdaad verzekerd hebben van het feit dat Hij het werkelijk is, verheugden zij zich toen zij de Heer waarnamen.⟨/p> ⟨p>Ja, dit is zo kolossaal, dit is zo gigantisch. Ik zei het aan het begin, maar dat is ook precies wat het is: het grote hoogtepunt van het evangelie. Deze waarheid — de discipelen zullen zich dat op dat moment nog niet hebben gerealiseerd — is zo gigantisch. Dit is de meest historische dag in de hele wereldgeschiedenis, namelijk dat onvergankelijk leven aan het licht kwam. Het was beloofd, maar nu was het aan het licht gekomen en de Eersteling is op die bewuste dag verschenen. Vandaar: de discipelen verheugden zich toen ze de Heer waarnamen.⟨/p> ⟨p>Later zegt dezezelfde Johannes in zijn brief — hij valt daar min of meer mee met de deur in huis — in hoofdstuk 1: "Hetgeen wij als ooggetuigen, als apostelen, als discipelen gehoord hebben, hetgeen wij gezien hebben met onze eigen ogen, hetgeen wij aanschouwd hebben." Het is eigenlijk een opklimming. Eerst hadden we het gehoord, vervolgens hebben we het gezien met onze eigen ogen — niet met de ogen van een ander — en we hebben het aanschouwd. Dat gaat nog wat verder. Iets zien is één ding, maar iets aanschouwen wil zeggen: het heel nauwkeurig bekijken.⟨/p> ⟨p>En het gaat nog verder, want alle zintuigen worden hierbij betrokken, ook de tastzin: onze handen hebben getast van het Woord des levens. Dat levende Woord, met recht het Woord van leven — met hoofdletters — dat de dood heeft overwonnen, dat hebben ze gehoord, gezien, aanschouwd en getast met hun eigen handen. Ik sla een paar verzen over en dan zegt hij in vers 4: "En deze dingen schrijven wij, opdat onze blijdschap volkomen zij." Dit gegeven, deze waarheid, maakt de vreugde compleet.⟨/p> ⟨p>Want dit is de garantie van een complete nieuwe schepping. Als God bij machte is dit te realiseren, dan is dat een aanwijzing, een heenwijzing naar zo’n glorieuze toekomst waar we nauwelijks notie van hebben. Maar één ding is duidelijk: juist wanneer we daarop gewezen worden, dan maakt dat onze vreugde volkomen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1227" title="Speel af vanaf 20:27">▶ 20:27⟨/button> ⟨span>De Zending en het Ontvangen van Heilige Geest Door het Spreken⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan vers 21. Jezus zei tot hen nogmaals: "Vrede zij jullie." De reden van die vrede is niet zomaar iets; het heeft zo’n enorme diepgang, vandaar ook die herhaling. De Heere vervolgde: "Zoals de Vader mij heeft afgevaardigd..." Heel dikwijls wordt juist in het Johannes-evangelie daarop gewezen; Jezus verklaart dat voortdurend. Hij zegt: "Ik kom niet uit mijzelf. Ik kom met een missie. Ik ben gezonden, ik ben afgevaardigd. Ik heb iets te doen gekregen." Hij zegt: "Zoals de Vader mij heeft afgevaardigd, zo zend ik ook jullie." Hij had de twaalf al jaren eerder uitgezocht – drieënhalf jaar eerder al. Hij had ze opgeleid en hun zoveel verteld. Nu was die dag aangebroken en zei Hij: "Zoals de Vader mij heeft afgevaardigd, zo zend ik ook jullie."⟨/p> ⟨p>Ik geloof ook dat dit weer in dezelfde volgorde gebeurt. Want hoe was het met de Heere Jezus? Hij verklaarde ooit, toen Hij buiten de grenzen van Israël was gekomen en een vrouw uit de heidenen tot Hem kwam, dat Hij – even in mijn eigen woorden – slechts gezonden was tot het huis van Israël. De volkeren komen wel aan de beurt, maar eerst is het huis van Israël aan de beurt. Dat was Zijn missie, Zijn afvaardiging. Dat gold voor de discipelen net zo. Ook zij zouden eerst naar Israël gaan, te beginnen in Jeruzalem. Zoals de Heere Jezus dat trouwens ook al eerder had gezegd in het hogepriesterlijk gebed van Johannes 17: "Zoals U mij hebt afgevaardigd in de wereld, zo vaardig ook ik hen af in de wereld." Israël eerst, en uiteindelijk zal heel de volkerenwereld volgen. Nu is er een kink in de kabel gekomen doordat Israël het heeft afgewezen, wat weer alles te maken heeft met Paulus die wordt geroepen, maar niettemin was dat het perspectief van waaruit men handelde, predikte en het Woord verwoordde.⟨/p> ⟨p>Dan nog iets. De Heere is dus verschenen en heeft inmiddels het een en ander gezegd, en dan staat er in vers 22: "En terwijl hij dit zei, ademde hij en zei tot hen: ontvangt heilige geest." Niet "ontvang ⟨em>de⟨/em> heilige geest", nee. Hij sprak en Hij ademde. In de Statenvertaling en ook in de NBG-vertaling lees je: "Hij blies op hen." De wijze waarop dit in het Grieks wordt geformuleerd, dit specifieke werkwoord, komen we in het Nieuwe Testament alleen hier tegen. En toch kennen we deze uitdrukking wel, maar dan vanuit de Griekse vertaling van het Oude Testament, de Septuagint. Daar zien we ditzelfde werkwoord, in precies dezelfde vorm, terug in Genesis 2 vers 7. Daar wordt het vertaald met "inblazen". Als Adam, de mens, wordt geformeerd uit het stof van de aardbodem, dan lees je dat God in hem blies. En zo staat er: "En alzo werd de mens tot een levende ziel." Daar heeft Paulus later in 1 Korinthiërs 15 ook nog heel wat over te zeggen.⟨/p> ⟨p>Het gaat me om het punt dat hier gesproken wordt; we worden hier bepaald bij wat er ooit in de hof van Eden plaatsvond. Namelijk dat de mens geformeerd en levend gemaakt wordt. Hij ontvangt geest, de geest van het leven, en alzo werd hij een levende ziel. Maar hier in Johannes 20 is het niet zomaar geest waardoor hij begon te ademen en het biologische leven aanving. Nee, dit is heilige geest. Dit is goddelijke geest, wat erop wijst dat dit niet te maken heeft met vergankelijk leven, maar met onvergankelijk leven. Dat is waar heilige geest inderdaad van spreekt. Het eerste wat feitelijk gebeurt bij die eerste ontmoeting, is dat de Heere Jezus de zijnen laat delen in dat wat Hij ademt: Zijn geest, heilige geest, onvergankelijk leven.⟨/p> ⟨p>Ik wil op nog iets wijzen, want er staat: "en dit zeggende ademde Hij op hen." Kijk maar in de interlineair. "En dit zeggende, ademde Hij op hen," of zoals ik het in de werkvertaling heb weergegeven: "terwijl Hij dit zei, ademde Hij." Dat betekent dus dat het geven van de heilige geest samengaat met het spreken. Dat is een diepe waarheid. Het betekent namelijk dat het door Zijn Woord gebeurt – en een woord kan slechts gesproken worden door te ademen; door te spreken geven we immers vorm aan adem. In Johannes 6 vers 63 zegt de Heere Jezus het ook zo: "Mijn woorden zijn geest en leven." Geest en leven zijn feitelijk twee synonieme begrippen. Dat kennen we allemaal: als je de geest krijgt, krijg je het leven. Als je de geest geeft, geef je het leven. Wanneer wij trouwens zeggen "de geest geven", dan ga je dood. Maar als de Heere hier de geest geeft, dan geeft Hij heilige geest, oftewel onvergankelijk leven. Hij sterft niet, nee, Hij laat anderen delen in Zijn eigen leven. Daarom zegt de Heere Jezus: "Mijn woorden zijn geest en leven." Door die woorden te ontvangen, door dat goede bericht te horen en te geloven, ontvangen we onvergankelijk leven. Dat is de wijze waarop dat werkt.⟨/p> ⟨p>Hier wordt dat ook gedemonstreerd. Hij ademde, Hij blies terwijl Hij tot hen sprak en zei: "Ontvangt heilige geest." Dat wijst ons op nog een bijzonder fenomeen waar ik de vorige keer misschien ook al even op gewezen heb – en ik doe dat nu opnieuw – namelijk dat bij Johannes alles wordt samengebald in de dag van de opstanding. Want wat was er gebeurd op deze dag van de eersteling-schoof? De Heere stond op uit de doden en vervolgens geeft Hij heilige geest. Wij zeggen dan vaak: "Ja, maar dat gebeurde pas op de vijftigste dag, toen ontvingen ze pas de heilige geest." Jazeker, toen ontvingen ze het demonstratief; toen kwam de geest ⟨em>over⟨/em> hen. Dat ging gepaard met fenomenen die alom bekend zijn en die zichtbaar en hoorbaar werden. Dat is waar: toen kwam de geest over hen. Maar hier in Johannes 20 ontvangt men heilige geest door het Woord, terwijl Hij sprak.⟨/p> ⟨p>Dat betekent feitelijk dat wat in onze beleving onmogelijk is, hier werkelijkheid wordt. We hebben het spreekwoord dat iets pas zal gebeuren "als Pasen en Pinksteren op één dag vallen", met andere woorden: dat gebeurt nooit. De aardigheid is dat dit in het Johannesevangelie wél gebeurt. Daar vallen Pasen en Pinksteren – de dag van Zijn opstanding en het ontvangen van de heilige geest – op één dag. Dat is bijzonder. Ik moet er nog iets bij zeggen, en dat is de reden waarom ik het al eerder heb gememoreerd: feitelijk geldt dit ook voor de hemelvaart. Want als de Heere Jezus in de hof aan Maria is verschenen, wil zij Hem vastpakken, maar Hij zegt: "Nee, doe dat niet, want Ik ben nog niet opgevaren naar mijn Vader in de hemel." Later kan Hij wel aangeraakt en vastgepakt worden, maar op dat moment nog niet; de Heere was nog niet opgevaren. Maar het idee is dat de Heere op de dag van de eersteling-schoof naar Zijn Vader is gegaan en Zich daar heeft aangemeld. Kijk, veertig dagen later zou Hij demonstratief het aardse toneel verlaten, terwijl een wolk Hem onttrok aan hun ogen. Maar de echte, principiële hemelvaart vond plaats op de dag van Zijn opstanding. Zodat Pasen, hemelvaart en Pinksteren – als ik het even in die terminologie mag zeggen – allemaal op één dag vallen. Het is Johannes die dat zo geweldig onderstreept.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1913" title="Speel af vanaf 31:53">▶ 31:53⟨/button> ⟨span>De Apostolische Autoriteit Om Zonden te Vergeven of te Behouden⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Dan zegt Hij nog iets, en dat is specifiek van toepassing op de apostelen, de discipelen, de twaalf. De Heer zegt tegen hen: "Van wie jullie de zonden vergeven, zij zijn vergeven." Hij geeft hen hiermee een heel bijzondere volmacht, een autoriteit. Als zij verklaren dat zonden vergeven zijn, dan zijn zij vergeven. Eerder lees je in het Mattheüs-evangelie al dat zoiets gezegd wordt tegen Petrus en ook tegen de discipelen.⟨/p> ⟨p>We zien dit inderdaad gerealiseerd in het boek Handelingen. Een aantal maanden later, als Petrus op het tempelplein is nadat hij de man die verlamd was vanaf zijn geboorte had genezen, houdt hij het volk voor dat deze man een beeld en een voorbeeld is voor het volk van Israël. Hij zegt: "Jullie hebben de Messias gedood," maar vervolgens verklaart hij dat het in onwetendheid is gebeurd. In feite zegt hij: "Het is jullie vergeven."⟨/p> ⟨p>Uit de evangeliën zou je misschien niet direct opmaken dat het in onwetendheid is gebeurd, maar Petrus zegt: "Het is in onwetendheid gebeurd en het is jullie vergeven." Dat is wat in het boek Handelingen geproclameerd wordt: dat Israël alsnog de Messias zou aannemen. Nu niet de gekruisigde, maar de opgestane, de levende Messias. Wat hij doet, is hen alsnog vergeving aanbieden. "Van wie jullie de zonden vergeven, ze zijn vergeven."⟨/p> ⟨p>Petrus, als woordvoerder van de twaalf, heeft dat ook zo gedaan. Aan Petrus waren immers ook de sleutels van het koninkrijk toevertrouwd; dat is feitelijk wat hier in Johannes 20 vers 23 met andere woorden wordt gezegd. Het was trouwens ook omgekeerd, dat wil zeggen dat er niet alleen de positieve kant van vergeven is, maar: "Van wie jullie de zonden houden, ze zijn gehouden." In de NBG-vertaling staat: "Wie jullie ze toerekenen, die zijn ze toegerekend." Voor wie jullie de zonde houden, ze zijn gehouden. Ook dat zien we trouwens in het boek Handelingen gedemonstreerd. Het wijst op de bijzondere autoriteit die aan de twaalf is gegeven.⟨/p> ⟨p>Ook daar is Petrus de woordvoerder, zoals wanneer Ananias en Safira in Handelingen 5 menen het zich te kunnen permitteren om een valse voorstelling van zaken te geven. Petrus verklaart dat zij zullen sterven en inderdaad vallen ze ter plekke dood neer. Eerst Ananias en later ook Safira. Hoe dan ook: "Van wie jullie de zonde houden, ze zijn gehouden." Deze dingen die we hier in vers 23 beschreven vinden, zijn ook concreet in de geschiedenis gebeurd; in het boek Handelingen vinden we daar de vervulling van opgetekend.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2151" title="Speel af vanaf 35:51">▶ 35:51⟨/button> ⟨span>De Afwezigheid, Scepsis en Bewijslast van Thomas⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan staat er in vers 24: "Tomas nu, één uit de twaalf, Didymus genaamd, was niet met hen toen Jezus kwam." De naam Tomas is een Aramees woord, of een Hebraeus dialect, en dat is hetzelfde als Didymus. Het ene is Aramees, het andere is Grieks, maar beide hebben dezelfde betekenis, namelijk: dubbel. Dat kennen we nog wel, want dat heeft bij ons in vele woorden de klank en de betekenis van dubbel en twee. Je hoeft niet zo heel erg associatief te kunnen denken om hieruit de conclusie te trekken dat Tomas kennelijk een van een tweeling is geweest. Het is ook vrij veelzeggend: hij was een tweeling en we weten dat hij ook "dubbel" was in zijn wezen. Er was tweestrijd in hem, of zoals de Duitsers dat zeggen: er was ⟨em>zweifel⟨/em>. Daar zit het woordje ⟨em>zwei⟨/em> in, wat twee betekent. Ons woord twijfel komt daar weer uit het Duits vandaan. Tomas was inderdaad dubbel en hij was er op die eerste bewuste avond niet bij.⟨/p> ⟨p>In vers 25 staat: "De andere discipelen dan zeiden tot hem: wij hebben de Heer gezien." Ze waren natuurlijk heel enthousiast, want hun vreugde kon niet op. Maar Tomas zei tegen hen: "Als ik niet waarneem het litteken van de spijkers in zijn handen..." Het feit dat hier over een litteken wordt gesproken, is van belang. Dit wordt niet alleen door Tomas zo genoemd, maar ook elders. Het lichaam van de Heer in Zijn opstanding wordt nooit met wonden aangeduid; het zijn littekenen. Ook de Heer in Zijn opstanding, wanneer Hij zichtbaar werd, toonde de tekenen in Zijn handen, in Zijn voeten en ook in Zijn zijde. Maar dat waren geen wonden meer; het waren littekenen die herinnerden aan dat wat er kort tevoren was gebeurd en had plaatsgevonden. Dat is van belang, want het lichaam van de opstanding kent geen wonden, maar het heeft wel deze littekens. Johannes spreekt hier ook over in het boek Openbaring: als het Lam gezien wordt, staat de Heer Jezus Christus daar "als geslacht". Met andere woorden: wat aan Hem zichtbaar is, is de herinnering aan het feit dat Hij ooit aan het kruis stierf. De tekenen in Zijn handen, in Zijn zijde en in Zijn voeten zijn blijvend. Geen wonden, maar wel herinneringstekens aan dat wat heeft plaatsgevonden.⟨/p> ⟨p>Tomas reageert heel cynisch en sceptisch. Hij zegt: "Jullie kunnen dat wel beweren, maar als ik niet waarneem het litteken van de spijkers in zijn handen..." Let hierbij op de details. Er wordt gesproken over de spijkers – meervoud – of de nagels in Zijn handen. Misschien kent u de voorstellingen uit publicaties van het Wachttorengenootschap, van de zogenoemde Jehovah’s getuigen. Zij stellen zich voor dat het kruis een paal is. Op zich hebben ze daar volstrekt gelijk in, want het Griekse woord waar ons vertaalwoord kruis op teruggaat is ⟨em>stauros⟨/em>, en ⟨em>stauros⟨/em> betekent gewoon "paal". Ze hebben daar een punt, maar hun voorstelling is dat het een paal zou zijn geweest zonder dwarsbalk. Daarom stellen ze het zich zo voor in de plaatjes uit de publicaties van het Wachttorengenootschap: Jezus hangt aan een paal met de handen boven Zijn hoofd, waar dan één spijker doorheen gegaan zou zijn. Dan zou het één spijker geweest zijn, omdat de handen op elkaar zouden hebben gelegen. Daar zou je nog meer tegenin kunnen brengen, maar zo wordt het in ieder geval voorgesteld. Maar dat klopt niet. Het was niet één spijker; het waren meerdere spijkers en dat wijst inderdaad in de richting van een dwarsbalk die die paal heeft gehad. Zo komen we via die route toch uit op een paal met een dwarsbalk, hoewel dat niet direct uit het woord zelf blijkt; dat moet ik er eerlijkheidshalve wel aan toevoegen.⟨/p> ⟨p>Tomas is dus heel sceptisch, het klinkt haast wetenschappelijk. Hij zegt: "Ik moet het eerst zelf zien, jullie kunnen het wel beweren. Maar als ik niet ook mijn vinger steek in het litteken van de spijkers..." Hij wil het niet alleen zien, hij eist eigenlijk ook dat hij het zelf kan voelen en met zijn eigen vingers kan tasten. Hij voegt daar nog een eis aan toe: "En als ik niet mijn hand steek in zijn zijde..." Dat geeft al aan dat het een grote speerstoot is geweest waardoor Jezus is doodgebloed. Ik ben daar bij een eerdere gelegenheid dieper op ingegaan. Het is een zeer onbekend feit; meestal wordt in de verklaringen gezegd dat Jezus die speerstoot pas na Zijn sterven zou hebben ondergaan. Dat geloof ik niet. In Mattheüs 27 staat in het origineel wel degelijk dat dit de reden was dat Jezus zo vroeg stierf: vanwege die speerstoot. Hij is dus letterlijk doodgebloed, geslacht op de dag van het Pascha. Het was een grote speerstoot, niet slechts spijkers in Zijn handen en voeten, maar ook die grote stoot van de speer die in Zijn zijde was gestoken. Tomas eiste, voordat hij zou accepteren wat de discipelen claimden te hebben gezien, dat hij het eerst zelf zou controleren. Hij zei: "Anders zal ik het absoluut niet geloven."⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2639" title="Speel af vanaf 43:59">▶ 43:59⟨/button> ⟨span>Acht Dagen Later: de Verschijning aan Thomas en Zijn Belijdenis⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>In vers 26 staat: "En na acht dagen waren zijn discipelen weer bijeen." Wanneer er staat "na acht dagen", moet je dat inclusief tellen. Niet gerekend vanaf de dag erna, maar gerekend vanaf die dag zelf, en dat betekent dus precies één week later. Dan was de zondag de eerste dag, maandag de tweede, enzovoort, en de volgende zondag was de achtste dag. Feitelijk was dit dus weer een herhaling, een ontmoeting op die eerste dag van de week. Het was weer na een week, en dat "dubbele" zit er hier heel sterk in, want er staat: "En Tomas was nu met hen." Bij de eerste gelegenheid was hij er niet bij, vandaar dat Tomas ook niet overtuigd was. Maar nu was Tomas wel met hen.⟨/p> ⟨p>Wat ik eigenlijk ook wil zeggen is dit: dit is niet alleen letterlijk een herhaling van wat we een week eerder hebben gezien, maar ook typologisch is het dubbel. De voorgaande geschiedenis is, evenals de geschiedenis die we nu gaan lezen, een herhaling. Tomas doet daarmee zijn naam eer aan, want Didymus betekent "tweeling" of "dubbel". Dit is een bevestiging. Zowel die ontmoeting van de Heer met de twaalf een week eerder, als de ontmoeting nu een week later waarbij Tomas er ook bij is, zijn beide een type, een beeld van de verschijning van Christus aan Israël, aan de twaalf. Als ik het zo zeg, is dat ook dubbelzinnig en dan weet u meteen waar het over gaat: de Messias zal eenmaal zichtbaar verschijnen aan het volk van Israël. Dat is wat een week eerder geïllustreerd werd en nu feitelijk nog sterker naar voren komt, omdat Tomas aanvankelijk zo sceptisch was en het niet geloofde. Bij deze gelegenheid zal hij worden overtuigd.⟨/p> ⟨p>En dan staat er, nu Tomas er ook bij is: "Jezus kwam terwijl de deuren gesloten waren." Ook dit is weer een herhaling van de week daarvoor. Hij stond in hun midden, zoals ook een week eerder, en hij zei: "Vrede zij jullie." De entourage is dus identiek aan die van de week daarvoor. Het belang hiervan zit hem vooral in het feit dat dit typologisch en profetisch is. Daarna zei Jezus tot Tomas: "Breng je vinger hier." Dat woord "hier" is heel apart, want dat kun je alleen maar zeggen als je ook met je vinger wijst. Jezus wijst met zijn vinger naar zijn hand en zegt: "Breng je vinger hier." Dat wilde je toch? Deze eis was hem ter ore gekomen, of hij wist het om een andere reden; in ieder geval wist hij van de eisen die Tomas had gesteld. Hij zegt: "Nou, breng je vinger hier en neem waar, mijn handen; en breng jouw hand en steek die in mijn zijde; en word niet ongelovig, maar gelovig."⟨/p> ⟨p>In de meeste vertalingen staat "wees niet ongelovig", maar er staat eigenlijk: "Word niet ongelovig, maar gelovig." Het suggereert – ik zeg het met enige voorzichtigheid – dat de kritische houding van Tomas tot dusver strikt genomen niet eens als ongeloof wordt aangemerkt. Hij zegt: "Word niet ongelovig." Tomas wilde wel geloven, maar hij eiste hetzelfde zintuiglijke bewijs als dat wat zijn mede-apostelen, zijn medeleerlingen, ook hadden gezien of claimden te hebben gezien. Hij zei: "Ja, dat kunnen jullie wel vertellen, jullie hebben het gezien en gehoord, maar ik wil het zelf met mijn eigen ogen zien. Pas als ik hetzelfde bewijs heb als wat jullie hebben gehad, dan zal ik het geloven."⟨/p> ⟨p>Op deze wijze wordt Tomas overtuigd. Het aardige is dat hij weliswaar die eisen had gesteld van het zien en het steken van zijn vinger in de handen en zijn hand in de zijde, maar doet Tomas dat dan ook als Jezus daar in die kring verschijnt? Nee, dat wordt allemaal niet meer gezegd. Tomas is in één klap helemaal overtuigd. Zijn scepsis is overwonnen, zijn kritische zin is bevredigd. Hij ziet het met eigen ogen en hij hoeft dit verder niet eens meer te checken met zijn vingers of met zijn hand. Hij weet nu dat wat de medediscipelen en zoveel anderen inmiddels hadden gezegd, waar was, en nu kon hij het zelf beamen.⟨/p> ⟨p>De reactie van Tomas is veelzeggend. Er staat: "Tomas antwoordde en zei tot hem: Mijn Heer en mijn God!" Je kunt je eigenlijk alleen maar voorstellen dat hij als het ware op zijn knieën valt. Dit is een uitroep van verbazing, van bevestiging, van instemming. Hij geeft zich compleet gewonnen: "U bent mijn Heer en mijn God." Dit laatste is nog wel eens in allerlei theologische discussies teruggekomen, omdat dit een van de teksten is waaruit zou blijken dat Tomas Jezus als God erkent. Ik wil daar verder niet te veel woorden aan vuil maken nu, want dat zou te ver voeren. Ik bespreek de tekst en ik heb het niet over het onderwerp van de Drie-eenheid, maar ik wil wel dit erbij zeggen: spreekt Tomas dat "mijn God" ook naar de Heer Jezus uit? Ja, maar dat is omdat hij weet dat "mijn Heer", namelijk Jezus de Opgewekte, niemand minder is dan het beeld van God.⟨/p> ⟨p>Het is zoals wij dat ook van een beeld zeggen wanneer we een foto laten zien: "Kijk, dat is mijn opa." Dat is niet letterlijk mijn opa, maar in beeldspraak representeert dit mijn opa. Dit is ook wat Tomas hier uitroept: "Mijn Heer en mijn God!" Dit is zo'n elementair gegeven; dit moet je verstaan. Twee of drie hoofdstukken eerder, in Johannes 17, lees je dat de Heer Jezus zegt: "Dit nu is het aionische leven, dat zij U kennen, de enige waarachtige God, en Jezus Christus die U gezonden hebt." Dus hij spreekt zijn Vader aan als de enige waarachtige God, en zichzelf als de afgevaardigde, de representant, degene die die God vertegenwoordigt. Als je zegt dat de Heer Jezus Christus God is, dan is dat volstrekt Bijbels, maar ik moet er wel bij zeggen dat het beeldspraak is. Hij is, zoals Paulus op meerdere plaatsen in zijn brieven schrijft, het beeld van de onzienlijke God. En dus is hij God, maar dat is dus met recht beeldspraak.⟨/p> ⟨p>Ik hoef trouwens niet eens naar andere brieven of geschriften te gaan, want in het Johannesevangelie zelf is het al zo duidelijk. Kort daarvoor zegt de Heer Jezus al tegen Filippus: "Wie mij gezien heeft, heeft de Vader gezien." Zegt de Heer Jezus daarmee: "Ik ben de Vader"? Nee. Hij zegt: "Als je mij gezien hebt, dan heb je daarmee ook de Vader gezien, want ik vertegenwoordig Hem volkomen." Wie mij ziet, ziet daarmee dus ook God. Ik weet niet hoe ik het anders nog duidelijker moet verklaren, maar dit is dus geen theologische uitspraak; dit is feitelijk semantiek. Dit heeft te maken met stijlfiguren, met beeldspraak. Als je dat niet kent, dan begrijp je dit niet. Maar we zijn hier zo vertrouwd mee in het alledaagse leven dat we beeldspraak kennen, en dat is wat we hier ook vinden in Johannes 20 vers 28, maar ook elders.⟨/p> ⟨p>Trouwens, het Johannesevangelie begon er ooit al mee. Daar zegt Johannes: "Niemand heeft ooit God gezien." De eniggeboren Zoon, die in de boezem van de Vader is... Nu Johannes dit opschrijft en optekent, zegt hij dat die eniggeboren Zoon van God in de boezem van de Vader is, daar in gemeenschap bij God. Hij zegt: "Die is het die Hem ontvouwt." God is de onzienlijke God en vandaar ook: niemand heeft ooit God gezien.⟨/p> ⟨p>Ook Tomas niet. Dus in de absolute zin heeft Tomas natuurlijk niet God gezien. Nee, maar hij heeft wel Degene gezien die de Vader vertegenwoordigt en ontvouwt en verduidelijkt en openbaart. Dat is de eniggeboren Zoon. En zo verklaar ik en zo versta ik Johannes 20 vers 28: de uitspraak van Tomas die neervalt en in zijn Heer inderdaad de openbaring van God ziet. Dat is het: de openbaring van de onzienlijke God.⟨/p> ⟨p>Nou, daar wilde ik het maar even bij laten. Ik zei al: het voert te ver om dit hele onderwerp nog breder uit te spitten. Ik denk ook niet dat dat nodig is. Ik denk dat als je het hele begrip van beeldspraak verstaat, dit geen enkel probleem hoeft op te leveren.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3507" title="Speel af vanaf 58:27">▶ 58:27⟨/button> ⟨span>Typologie van Israël en het Geluk van Wie Niet Ziet maar Gelooft⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>In vers 29 staat dat de Heer Jezus tegen Thomas zegt: "Omdat je Mij gezien hebt, heb je geloofd?" Het was uiteindelijk een enorm voorrecht dat Thomas ten deel viel: hij heeft de opgestane Heer met zijn eigen lijfelijke ogen gezien en was een ooggetuige. Dat is een voorrecht dat slechts aan enkele honderden is voorbehouden. Paulus spreekt erover dat er bij één gelegenheid zelfs meer dan vijfhonderd broeders tegelijk waren. Als dat inclusief zusters is geweest – waar ik even van uitga – dan mogen we aannemen dat er ruim vijfhonderd mensen zijn geweest die Jezus inderdaad in levende lijve, met hun eigen ogen, hebben gezien. Paulus zegt dat Hij als laatste ook aan hem is verschenen; daarna dus niet meer. Paulus is in dat opzicht de hekkensluiter.⟨/p> ⟨p>Waar ik zojuist al even op hinte, is wat Thomas hier ziet en wat hem overkomt. Thomas geloofde eerst niet wat er allemaal was verteld, maar nu ziet hij de opgestane Heer. Hij valt voor Zijn voeten neer en herkent Hem: "Mijn Heer en mijn God!" Thomas is natuurlijk een prachtig type van het volk Israël, dat inderdaad ook gelovig zal worden. Hoe? Doordat ze de Messias, die zij doorstoken hebben, aan Zijn tekenen zullen herkennen. Dan zullen ze ook vragen: "Wat zijn dat voor tekenen in Uw handen?" En dan zegt Hij: "Dat zijn de tekenen waarmee Ik geslagen ben in het huis van Mijn liefhebbers," zoals we lezen in Zacharia 13.⟨/p> ⟨p>Zo kwam Thomas tot erkenning door fysieke overtuiging; zijn ogen hebben het gezien. Wel, zo gaat het met Israël straks ook. Zij zullen gelovig worden, niet door het gehoor, maar door te zien. De Heer zegt: "Jij hebt Mij gezien," maar nu volgt er een zaligverklaring – of eigenlijk klinkt dat woord mij wat te sacraal, te kerkelijk of klerikaal. Het is: "Gelukkig zijn zij die niet waarnamen en toch geloven." Het gaat dan wel via het gehoor, maar het is in ieder geval niet zintuiglijk te checken via verificatie.⟨/p> ⟨p>Dit is feitelijk een gelukkige verklaring voor iedereen van na de apostolische tijd. Het Woord van de opgestane Heer is doorgegaan, maar er is verder niets te zien. Dat is de tijd waarin wij ons bevinden, eigenlijk al sinds de eerste eeuw na de dood van de apostelen: de tijd van niet zien, maar wel geloven. Enkel geloof in de Schriften.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3738" title="Speel af vanaf 01:02:18">▶ 01:02:18⟨/button> ⟨span>Het Eerste Slot van het Evangelie: de Overtuigingskracht van de Schriften⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Dat is trouwens ook wat hier pal boven staat, want Johannes sluit eigenlijk zijn evangelie hier al voor het eerst af. Zo staat er in mijn Bijbel ook boven: het eerste slot. Feitelijk is hoofdstuk 21, waar we het de volgende keer over zullen hebben, een appendix, en dan volgt aan het einde van hoofdstuk 21 ook nog een tweede slot. Ook dat is dubbel dus. Maar hier wordt het evangelie feitelijk al afgesloten en Johannes refereert daarmee ook aan en sluit aan op wat Jezus zojuist had gezegd. Hij zegt inderdaad: Jezus deed ook nog vele andere tekenen voor het oog van zijn discipelen, ook tekenen na zijn opstanding. Hij geeft aan dat Jezus vele andere tekenen deed die niet zijn beschreven in deze boekrol.⟨/p> ⟨p>Met andere woorden: Johannes heeft in zijn evangelie geselecteerd. Reken maar dat hij zich enorm veel herinnert, maar hij heeft zoveel weggelaten. Hij zal dat later in zijn evangelie ook zo besluiten. In het laatste vers zegt hij dat als alles was vermeld wat er was gebeurd, geen bibliotheek groot genoeg zou zijn geweest om dat allemaal te bevatten. Hij benadrukt: dit is een selectie. Wat op schrift gesteld is, is een selectie en ook een compositie. Het is ons zó gegeven, zodanig geselecteerd en beschreven in deze boekrol.⟨/p> ⟨p>En hoezo? Nou, dan volgt vers 31: "Deze echter zijn beschreven opdat jullie zouden geloven." Er is dus heel veel gebeurd. Er zijn vele, vele tekenen geweest. Ze zijn niet allemaal vermeld – voor een deel wel door de andere evangeliebeschrijvingen – maar Johannes zegt: veruit het meeste heb ik weggelaten. Hij zegt: maar dít is op schrift gesteld, beschreven, geboekstaafd. Waarom? Opdat jullie zouden geloven. Dat betekent eigenlijk dat de Schriften, dat wat beschreven is, feitelijk de leemte vervult, het hiaat, het gat van het niet zien.⟨/p> ⟨p>Ik bedoel: wij zien niet. Dan zou je kunnen zeggen dat dit een handicap is, een leemte. Jawel, maar wij hebben de Schriften. En die Schriften zijn zo geweldig groots, zo heerlijk en ook zo overtuigend. Er zit zoveel levenskracht in. Dat zijn niet zomaar dode lettertjes; nee, het is het Woord van leven en het is een Woord dat zichzelf bewijst. Al die Schriften tezamen vormen een compositie, zoals puzzelstukjes bij elkaar horen. Dat heeft zo’n kracht, dat je aan de ene kant wel kunt zeggen: "Ja, maar wij zien niks," maar we hebben de Schriften. En die Schriften zijn zo oneindig veel waard.⟨/p> ⟨p>Johannes zegt dan ook: "Deze zijn beschreven opdat jullie zouden geloven." Met andere woorden: deze Schriften zijn overtuigend, ze hebben overtuigingskracht. Ik refereer wel eens aan het spreekwoord: laat de leeuw maar los en hij zal zijn kracht bewijzen. Dat is met de Schrift ook zo. Aan de Schrift hoef je niets toe te voegen. Dat is eigenlijk ook wat Bijbelstudie is. Ik open de Bijbel en ik vertel er wat over, maar dat is niet om iets aan de Bijbel toe te voegen. Nee, ik wil gewoon de kracht van dat Woord zelf laten zien. De Schrift hoeft alleen maar ontsloten te worden. Je bent als doorgever, ook als Bijbelleraar, niets anders dan een doorgeeflaag. Dit is wat er staat, dit is wat er beschreven is. En dat is de kracht. Laat die Schriften maar haar eigen kracht betonen.⟨/p> ⟨p>Johannes zegt het ook: deze zijn beschreven opdat jullie zouden geloven. Wat zouden we geloven? Wel, dat Jezus de Christus is, de Zoon van God. Nee, niet letterlijk God zelf. Hij is God in beeldspraak, maar Hij is niet God de Vader zelf; Hij is de Zoon van God, verwekt door God. Verwekt ooit uit de maagd Maria, jawel, maar op de dag van de opstanding is Hij ook door God verwekt uit de doden, op die bewuste dag. Toen werd Hij de Zoon van God in volheid. En toen werd Hij trouwens ook de Christus, gezalfd met geest. Op de dag van de opstanding ontving Hij geest, onvergankelijk leven. Vanaf die tijd zou Hij ook gepredikt en geheraut worden als de Christus. Daarvóór was Hij al de Christus, maar het was nog prematuur om het te vertellen. Hij zou het daadwerkelijk worden.⟨/p> ⟨p>Vandaar ook dat die opstanding in alle opzichten de climax is. Johannes zegt: "Opdat jullie zouden geloven." Daarom heb ik alles op schrift gesteld: dat Jezus de Christus is, de Maschiach, de Zoon van God. En opdat jullie, gelovende – zo eindigt hoofdstuk 20 dan – het leven zouden hebben in zijn naam. Dat is geweldig, want dat betekent dat in die waarheid van de opgestane Christus het leven besloten ligt. Ik hoop dat we dat in ieder geval wel duidelijk gemaakt hebben: het leven namelijk van de opstanding. Op het moment dat een mens dat gelooft en die woorden tot je komen, dan komt de geest daarin mee. Als je dat gelooft, heb je al deel aan het leven. Oké, het is nu nog in een aardevat, zwak en vergankelijk, maar we hebben een schat in aardevaten.⟨/p> ⟨p>Die schat, dat is dat Woord van het leven. Als we in zijn naam geloven – de Christus, de Zoon van God – dan hebben we het Leven met hoofdletters in ons. Ja, als een schat in een aardevat, om met Paulus te spreken. Dat is waarom Johannes dit heeft opgetekend en dat is waar deze dingen allemaal van spreken. Nou, we zijn inmiddels zeventig minuten verder. Ik hoop een volgende keer verder te gaan met de appendix, zoals ik dat zojuist noemde, in Johannes 21. Voor nu wil ik het hierbij laten. Het was mij genoeg om dit met jullie te delen en ik zou zeggen: tot een volgende keer, dank voor jullie aandacht en Gods zegen allemaal.⟨/p>