⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Terugblik: de Overgang Na Israëls Grote Verdrukking⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Hallo allemaal, beste kijkers en luisteraars, hartelijk welkom bij deze Bijbelstudie over het boek De Openbaring, deel 29. Vanavond gaan we ons bezighouden met het vijftiende hoofdstuk uit dat Bijbelboek. Slechts acht verzen telt dat hoofdstuk, dus ik wil die nu in één keer bespreken. Zoals gebruikelijk wil ik weer even terugblikken op wat we tot dusver hebben gezien, en vooral op het direct voorafgaande.⟨/p>
⟨p>We zagen in de bespreking van de hoofdstukken 14 en 15 dat zij een eenheid vormen. In deze hoofdstukken zien we een pauze beschreven na Israëls grote verdrukking, die beschreven was in de hoofdstukken 11, 12 en 13. In alle drie die hoofdstukken gaat het over die periode van 1260 dagen, 42 maanden of een tijd, tijden en een halve tijd — oftewel een jaar, twee jaren en een halfjaar: drieënhalf jaar. Dat is een zeer bekende termijn die gemarkeerd wordt door de grote verdrukking over het volk van Israël. Specifiek in het Joodse land zal deze beginnen met het oprichten van een afgodsbeeld op het tempelplein, waarbij ook meteen de offerdienst die weer zal plaatsvinden zal worden gestaakt en er een afschuwelijke periode zal aanbreken. Dat is Israëls grote verdrukking, waarover in die drie hoofdstukken nogal het een en ander wordt gezegd.⟨/p>
⟨p>Welnu, in hoofdstuk 14 en 15 is die periode ten einde. Wat je dan leest, is dat Israël inmiddels tot haar bestemming is gekomen. Het komt overeen met het 'half uur stilte', oftewel met het zevende zegel zoals dat beschreven wordt in hoofdstuk 7. Dat zevende zegel was feitelijk een inleiding op de zeven bazuinen. Hier in de hoofdstukken 14 en 15 is het ook een inleiding op wat zeven engelen — zeven boodschappers — gaan doen. Dan heet het echter geen zeven bazuinen, maar zeven schalen. Ik zal u laten zien dat dit in werkelijkheid synchroon loopt; die schalen en bazuinen hebben alles met elkaar te maken. Dat is een onderwerp waar we het bij een eerdere gelegenheid al over hebben gehad en de volgende keer komt dat zeker ook nog eens ter sprake.⟨/p>
⟨p>In de hoofdstukken 14 en 15 is Israëls grote verdrukking voorbij en is de Messias verschenen op de berg Sion. In hoofdstuk 14 vers 1 staat het zelfs min of meer letterlijk: daar wordt het Lam gezien op de berg Sion, samen met de 144.000 jonge mannen die daar verzameld en verzegeld zijn. Zij zullen eropuit worden gestuurd om het evangelie van het koninkrijk te gaan verkondigen. Israël is inmiddels verzameld uit alle volkeren. Dat tekent de fase waarin we zijn aangeland: een pauze waarin Israël tot haar bestemming is gekomen en klaargemaakt wordt voor haar toekomstige taak. Er vindt een introductie plaats om de volgende stap in de openbaring te gaan zetten.⟨/p>
⟨p>Nu moet de rest van de wereld nog veroverd worden. Israël is nu het eigendom en het land is toegeëigend. Dat was ook het onderwerp van die zeven zegels en de boekrol: het land is tot eigendom verklaard, toegeëigend en daadwerkelijk in bezit genomen. Nu gaat het er vervolgens om dat heel de wereld zal worden onderworpen aan Israëls Messias en hoe Israël alle volkeren aan zich zal gaan onderwerpen. In feite is dat koninkrijk van God, dat straks over de wereld gaat aanbreken, een Israëlitisch koninkrijk. Israël speelt daarin een hoofdrol en vanuit dat land, vanuit de hoofdstad, zal heel de wereld worden geregeerd.⟨/p>
⟨p>De fase waarin we nu zijn aangeland en die beschreven wordt in hoofdstuk 14 en 15 — en dus overeenkomt met hoofdstuk 7 — is een intro voor wat nog gaat volgen: de finale, het laatste van Gods toorn. God gaat hardhandig ingrijpen, de wereld tot Zijn eigendom maken en onderwerpen aan het koninkrijk. Dat gaat niet zonder slag of stoot; integendeel, dat is een buitengewoon heftig en kortstondig proces. We zagen dat trouwens ook al in de vorige bespreking bij het tweede gedeelte van hoofdstuk 14.⟨/p>
⟨p>Ik wil u dit nog een keer laten zien aan de hand van de verschillende fases vanaf hoofdstuk 11 tot en met hoofdstuk 20, die heel chronologisch zijn opgetekend. Zoals gezegd gaan de hoofdstukken 11, 12 en 13 over de grote verdrukking. In hoofdstuk 14 en 15 zien we de fase waarin Israël inmiddels tot haar bestemming is gekomen. Vervolgens wordt de wereld in hoofdstuk 16, 17 en 18 geconfronteerd met goddelijk ingrijpen; het oordeel zal over een opstandige en afvallige wereld voltrokken worden. Ten slotte is in hoofdstuk 19 en 20 het koninkrijk wereldwijd gevestigd. Er loopt dus een keurige chronologische lijn vanaf hoofdstuk 11, vergelijkbaar met de eerste serie die in hoofdstuk 6 begint. Het is een prachtige chronologische en logische opbouw.⟨/p>
⟨p>In hoofdstuk 14 zie je in het eerste gedeelte de 144.000 die klaargemaakt worden om het evangelie van de toekomende eeuw wereldwijd bekend te maken; zij worden als ambassadeurs onder de volkeren uitgezonden. In het tweede gedeelte van hoofdstuk 14 worden de schalen van gramschap al aangekondigd. In hoofdstuk 15 zien we een soortgelijk verhaal: eerst de beschrijving van de triomf van Israël met het lied van Mozes dat gezongen wordt door de overwinnaars, en in het tweede gedeelte wederom een aankondiging van de schalen van gramschap. Het eerste deel van hoofdstuk 14 loopt dus parallel met het eerste deel van hoofdstuk 15, en de tweede delen van beide hoofdstukken lopen eveneens parallel. Ook dat is weer een prachtige, logische opbouw.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="573" title="Speel af vanaf 09:33">▶ 09:33⟨/button> ⟨span>Vers 1: een Groot en Wonderbaarlijk Teken in de Hemel⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Laten we beginnen met de bespreking per versdeel. In hoofdstuk 15 vers 1 staat: "En ik nam een ander teken in de hemel waar". Wanneer Johannes dat zo formuleert, refereert hij daarmee aan eerdere tekenen die hij in de hemel had gezien. Dat was beschreven in hoofdstuk 12, waarin hij een vrouw in de hemel zag die in barensnood was. Door het zo te formuleren, geeft hij aan dat hij een symbool ziet, hemelse symboliek. Hij ziet het weliswaar in de hemel, maar het gaat om de betekenis. Het is niet letterlijk, het is een beeld. In beeldspraak worden deze dingen verteld, maar Johannes heeft het ook werkelijk als beelden gezien. Er staat immers: "ik nam een ander teken in de hemel waar." Hij beschrijft het dus niet alleen beeldend, hij ziet het ook werkelijk symbolisch. Hij ziet de symbolen en hij ziet de tekenen en hij beschrijft deze als groot en wonderbaarlijk. Als we straks het vervolg zien van wat hij daadwerkelijk waarneemt, begrijpen we ook waarom hij dat zowel groot als wonderbaarlijk noemt.⟨/p>
⟨p>Hij ziet zeven boodschappers. In de inleiding speelde ik daar al even op in, want die zeven boodschappers waren we al veel eerder tegengekomen, namelijk in hoofdstuk 8. Na dat zevende zegel en de stilte van een half uur — de verzameling van Israël in hoofdstuk 7 — lees je vervolgens dat er na dat zevende zegel een serie bazuinen wordt geblazen. Die bazuinen worden geblazen door zeven engelen, oftewel zeven boodschappers. Deze zijn identiek. Daarin zie je trouwens ook weer dat de Openbaring twee keer een gelijksoortige serie in chronologische volgorde beschrijft: hoofdstuk 5 tot en met 11 en hoofdstuk 11 tot en met 20, waarbij die twee series in elkaar grijpen.⟨/p>
⟨p>Hij ziet zeven boodschappers en dat moet ons er meteen op attent maken dat deze boodschappers identiek zijn aan en ook verwant zijn in dat wat zij gaan doen. Wat lezen we immers? Deze zeven boodschappers hebben de zeven laatste rampen. De beschrijving van de bazuinen in hoofdstuk 8, 9 en 10 is net zo goed een beschrijving van rampen die de wereld gaan treffen. Ik zei het al eerder en we hebben het er vaker over gehad, maar het moet nog eens heel duidelijk gemaakt worden, want het is buitengewoon belangrijk voor het verstaan van het boek de Openbaring: die zeven bazuinen en die zeven schalen hebben alles met elkaar te maken en lopen synchroon. De bazuinen gaan over de wereld, over de volkerenwereld.⟨/p>
⟨p>Daarbij moet ik zeggen — en dat is wel een verschil — dat de zeven bazuinen aan de ene kant overeenkomen met de zeven schalen, waarbij in beide gevallen de zeven hemelse boodschappers acteren, maar de schalen beschrijven specifiek de finale, de laatste fasen daarvan. Ook dat komt later nog aan de orde, maar ik hecht eraan om dat hier alvast te zeggen, juist omdat hier benadrukt wordt dat het inderdaad over een finale gaat, over het laatste, over de voltooiing, zoals het volgende zinsdeel dat noemt. De bazuinen zijn een soort aankondiging en de zeven schalen vormen de completering ervan, het sluitstuk.⟨/p>
⟨p>In feite is dat ook het heftigste deel. De zeven laatste rampen moeten nu nog gaan volgen. Terwijl Israël inmiddels in het land is en de Messias zijn plaats heeft ingenomen in Sion, moet de volkerenwereld nog worden onderworpen. Daar gaan die zeven laatste rampen over. Dat blijkt hier ook wel, want het zijn die laatste rampen waarin de toorn van God wordt voltooid. Ook hier zie je weer dat het te maken heeft met een finale, een sluitstuk waarmee het wordt afgesloten. De toorn van God en de heftigheid waarmee Hij nu reageert op de opstand, de rebellie en het verzet van de volkerenwereld... God tolereert dat niet en Hij maakt daar korte metten mee. Dat is wat hier wordt aangekondigd.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="965" title="Speel af vanaf 16:05">▶ 16:05⟨/button> ⟨span>Vers 2: de Glazen Zee en de Overwinnaars van het Beest⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>In vers 2 staat: "En ik nam waar iets als een glazen zee vermengd met vuur." Zoals ik al zei bij vers 1, is het beeldspraak wat we hier zien. De glazen zee verwijst hier – en dat wordt nog duidelijker als we straks doorlezen in vers 3 – naar de Rode Zee waar Israël ooit op wonderbaarlijke wijze doorheen was getrokken. God had een weg gebaand door de zee; Israël was verlost en aan de andere kant gearriveerd. Tegelijkertijd was het voor Israël verlossing, terwijl het voor Egypte en de farao met zijn legers juist een oordeel betekende. Met dat fenomeen hebben we hier in hoofdstuk 14 en 15 ook te maken: de verlossing van Israël en het oordeel over de volkeren.⟨/p>
⟨p>Dat blijkt ook wel uit de formulering, want het is een glazen zee. Het heeft te maken met de doorzichtigheid waarmee God laat zien wat er door die oordelen heen gebeurt. Maar de zee is ook vermengd met vuur, wat te maken heeft met vernietiging, maar ook met zuivering.⟨/p>
⟨p>Ik lees de hele zin nog een keer: "En ik nam waar iets als een glazen zee vermengd met vuur en de overwinnaars van het Beest en van zijn beeld en van het getal van zijn naam." Hier ziet u ook weer dat die periode nu ten einde is gekomen. Dat was de periode die in hoofdstuk 13 beschreven werd: het Beest en het beeld dat van hem geplaatst zal worden in Jeruzalem, en ook het getal van zijn naam, 666. Degenen die niet mee zullen doen met die hele cultus, zullen ofwel in een vreselijke verdrukking overleven, ofwel omkomen. Maar ik moet erbij zeggen dat de Israëlieten die in die tijd zullen omkomen, na de verdrukking zullen worden opgewekt. Trouwens, niet alleen zij, maar al Israëls rechtvaardigen zullen deel hebben aan die opstanding. Het slot van het boek Daniël gaat daarover. Daar wordt het zelfs op de dag nauwkeurig beschreven wanneer dat zal zijn, namelijk op de 1335ste dag. Moet u zich realiseren: er is sprake van 1260 dagen, gerekend vanaf het moment dat het afgodsbeeld op het tempelplein geplaatst wordt. Dat zijn 1260 dagen van verdrukking, en nog eens 75 dagen later zal er sprake zijn van een opstanding. Dus ruim twee maanden later zullen Israëls rechtvaardigen, inclusief degenen die omgekomen zijn in die periode van verdrukking, worden opgewekt.⟨/p>
⟨p>Ik besef dat wat ik nu zeg futuristisch en wonderbaarlijk klinkt, maar dat is precies hoe hoofdstuk 1 begon: "Ik zag een teken, groots en wonderbaarlijk." Dat is inderdaad wat hier aan de orde is. Degenen die dat rijk van de wereldleider, de hele cultus en de afgodendienst weerstaan en trouw blijven aan het Woord van God en aan het getuigenis van Israëls Messias, zij zijn de overwinnaars. Hier worden ze gezien. Dat betekent dat Israëls rechtvaardigen, ook zij die omgekomen zijn, inmiddels zijn opgewekt. Zij worden namelijk opgewekt na de verdrukking en nog voor de duizend jaren. Dat lijkt misschien wat ver gezocht om dat hieruit te halen, maar het kan niet missen. Want als we even doorlezen in het boek Openbaring – we komen daar op een later tijdstip nog over te spreken – dan vindt u dat in hoofdstuk 20 inderdaad beschreven.⟨/p>
⟨p>In hoofdstuk 20 gaat het over de duizend jaren waarin satan zal zijn gebonden, zodat hij niet meer in staat is om de volkeren te verleiden. Zover is het hier in hoofdstuk 15 nog niet, maar als Johannes de situatie in hoofdstuk 20 beschrijft, dan zegt hij: "En ik nam waar de zielen van de geëxecuteerden." Andere vertalingen zeggen "de onthoofden", maar het heeft inderdaad te maken met het feit dat ze geëxecuteerd zijn om het getuigenis van Jezus en om het Woord van God. De consequentie daarvan was dat zij het Beest noch het beeld van hem hebben aanbeden en dus ook niet het merkteken ontvingen bij de ogen of op hun hand. Zij die daaraan niet hebben meegedaan vanwege hun getuigenis voor het Woord van God en die om die reden zijn geëxecuteerd, daarvan staat in vers 4: "zij leven" of "zij werden levend". In ieder geval vindt dat plaats vóór de duizend jaren. En als u het mij vraagt, is dat 75 dagen na Israëls verdrukking. Dan zal die opstanding plaatsvinden en zij leven en heersen als koningen met Christus gedurende de duizend jaren. De overige van de doden leven niet totdat de duizend jaren voleindigd zijn.⟨/p>
⟨p>Wat Johannes hier beschrijft, is de eerste opstanding; de opstanding die voorafgaat aan de duizend jaren. Dat is een opstanding úit de doden. De opstanding na de duizend jaren is een opstanding ván de doden. Dat wil zeggen: álle doden zullen dan opstaan. Deze eerste opstanding is een selectie; sommigen zullen daaraan deel hebben, anderen niet. De overige van de doden blijven gewoon dood gedurende die duizend jaar; zij slapen en worden pas opgewekt na de duizend jaren. Wat er dán gaat gebeuren, is nu even niet het onderwerp. Het is nu genoeg om op te merken dat degenen die omgekomen zijn vanwege het getuigenis gedurende die heerschappij van het Beest, opgewekt zullen worden vóór de duizend jaren. Als ik het boek Daniël lees, zal dat inderdaad 75 dagen na het einde van de grote verdrukking zijn. Het is heel bijzondere informatie die daarover wordt gegeven, met een precisie tot op de dag nauwkeurig.⟨/p>
⟨p>De overwinnaars van het Beest, van zijn beeld en van het getal van zijn naam worden hier zo genoemd, terwijl je zou kunnen denken dat zij in eerste instantie de verliezers waren. Zij waren immers geëxecuteerd en omgebracht. Maar bij nader inzien blijken zij de overwinnaars te zijn, want zij worden opgewekt en krijgen een geweldig aandeel in de heerschappij over de volkerenwereld hier op aarde. Het gaat hier over de toekomst die God specifiek voor het volk van Israël in petto heeft, en zij zullen daaraan deel hebben.⟨/p>
⟨p>Johannes ziet deze overwinnaars staan aan de glazen zee en zij hebben harpen van God. Hier doelde ik al even op: het is net als Israël dat door de Rode Zee is gegaan en daar nu in triomf staat. Ze hebben overwonnen en wat ze gaan doen, is een lied aanheffen. Dit wordt begeleid door muziek; ze hebben harpen die ze van God krijgen. Het woord "harpen" is in het Grieks kitharas. Het is niet moeilijk om daar zowel ons woord citer als het woord gitaar in te herkennen. Beide termen voor deze muziekinstrumenten die wij in het Nederlands gebruiken, komen via een omweg rechtstreeks uit het Grieks; het is nog goed te herkennen. Hier staan dus mensen die hebben overwonnen. Ze zien terug op de verlossing en staan daar, zoals Israël ooit bij de Rode Zee, in overwinning. Ze kijken terug op de verlossing die tot stand is gekomen aan de ene kant, en aan de andere kant op het gericht dat God gaat oefenen over al Zijn vijanden.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1662" title="Speel af vanaf 27:42">▶ 27:42⟨/button> ⟨span>Vers 3 en 4: het Lied van Mozes en het Lied van het Lammetje⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En zij zingen het lied van Mozes, de slaaf van God. Nu begrijp je de beeldspraak: het teken met de betekenis. Hier worden we namelijk herinnerd aan Mozes die ooit een lied zong, zoals we lezen in Exodus 15 nadat Israël verlost was aan de andere kant van de zee. Het had erom gespannen, maar God heeft door de zee heen een weg gewezen. En nu, aan de andere kant van de zee, zingen zij in overwinning het lied dat ooit Mozes al zong.⟨/p>
⟨p>De vergelijking is geweldig. Dat lied was toen ter introductie van het oude verbond, en hier hebben we het over de introductie en de vestiging van het nieuwe verbond. Zo stapelen de parallellen zich opzichtig op; het kan niet missen. Ze zingen het lied van Mozes, de slaaf van God, en ze zingen het lied van het Lammetje. We weten allemaal dat toen Israël ooit verlost werd, daar een lammetje aan voorafging dat geslacht was. De doortocht door de zee was een paar dagen later, wat dan weer overeenkomt met de opstanding van Jezus Christus. Het lammetje werd op de veertiende geslacht en vervolgens, een paar dagen later, stonden ze aan de andere kant van de zee en was men verlost.⟨/p>
⟨p>Welnu, zij zingen hier het lied van het Lammetje. Het echte Lammetje dat inderdaad ook geslacht is, precies op de dag die God had voorgeschreven. Waarom zingen ze een lied van een Lammetje dat geslacht is? Het bijzondere van dit Lammetje is dat Hij weliswaar geslacht is, maar Hij staat. Hij is opgestaan en Hij is dus de overwinnaar. En dat Lammetje blijkt niemand minder te zijn dan de Leeuw van Juda, de Koning der koningen.⟨/p>
⟨p>Ik lees verder in de beschrijving van het lied zelf: "Groot en wonderbaarlijk zijn uw werken, Heer God de Almachtige." Als het hier gaat over uw werken, dan hebben we het over de werken van verlossing. Stelt u zich voor: Israëls grote verdrukking is voorbij en God heeft ingegrepen. De Messias is verschenen op de Olijfberg en er is een vluchtweg gecreëerd. Men is naar de woestijn gegaan en het volk is daar bijeengebracht. Er zijn zoveel details bij Israëls profeten die daar ook over spreken. Vervolgens gaat men optrekken vanuit de woestijn naar het land en het verwoeste land wordt weer hersteld en herbouwd. Dat wordt natuurlijk niet allemaal op een late namiddag voltrokken, maar stelt u zich voor wat daar allemaal direct aan voorafgegaan is: de opstanding van Israël als rechtvaardige.⟨/p>
⟨p>"Hoe groot en wonderbaarlijk zijn uw werken." Dat is geen dichterlijke overdrijving, maar een trefzekere beschrijving van wat hier aan de orde is: de Heer God die zich als de Almachtige betoont. Groot en wonderenwerkend. Dat is wat er allemaal gaat gebeuren wanneer Hij openbaar gaat worden. Zoals Hij zich nu verbergt en niets laat zien, zal Hij straks openbaar en onmiskenbaar worden in dat wat Hij gaat doen en werken. Daar hebben we nu geen idee van. Al duizend jaren leven we in een tijd waarin de Heer zich verbergt. Maar wat gaat er gebeuren wanneer Hij openbaar wordt? Wel dit: dat zal groot en wonderbaarlijk zijn. Dan gaat Hij inderdaad Zijn werken betonen en laten zien dat Hij almachtig is, en dat er niets is wat buiten Zijn vermogen valt.⟨/p>
⟨p>"Rechtvaardig en waarachtig zijn uw wegen," wordt er vervolgens in dat lied gezegd. Rechtvaardig wil zeggen: het is billijk, het is recht, het is in overeenstemming met wat gezegd en geschreven is. En waarachtig: het is eerlijk, het is zuiver, conform de waarheid. "Rechtvaardig en waarachtig zijn uw wegen, de Koning van de natiën." Let op die term, want Hij is inderdaad de Koning van de natiën. Dat is de hoedanigheid waarin de Heer zich hier manifesteert. Israël is verlost en nu gaat het volgende programmaonderdeel van start, het finale stuk: heel de volkerenwereld gaat onderworpen worden. Daarom is de term 'de Koning van de natiën' zo op zijn plek, want dat is precies waar het om gaat: de heerschappij over de volkerenwereld die vanaf nu gevestigd gaat worden. Israël is daarin exemplarisch. Zij zijn de eersten, en vanuit dat land en vanuit dat volk zal hetzelfde proces zich over de hele wereld gaan voltrekken, namelijk dat alles onderworpen wordt en deel uit gaat maken van het koninkrijk.⟨/p>
⟨p>Dan staat er in vers 4: "Wie zou niet vrezen, Heer, en verheerlijken uw naam?" Dat is nog steeds de inhoud van dat lied. Het is niet alleen een overwinningslied of een lied van triomf, maar het is ook een lied waarin ontzag doorklinkt. Hoe ontzagwekkend is Hij! Wie zou niet vrezen en Zijn heerlijkheid in het licht stellen? Want dat is wat verheerlijken is. Dat is precies wat we hier beschreven vinden en wat zich gaat voltrekken. Denk niet gering over de rampen die aanstaande zijn wanneer God gaat ingrijpen en de rebellie gaat weerstaan. Wanneer Hij als krijgsheer zal optreden ten behoeve van Zijn volk en Zijn volk gaat geven wat Hij hen heeft beloofd: dat zij leidend zouden zijn in Zijn koninkrijk. En willen de volkeren dat niet horen? Dan zullen ze het voelen.⟨/p>
⟨p>"Wie zou niet vrezen, Heer, en verheerlijken uw naam? Immers, U alleen bent rechtschapen, want al de natiën zullen arriveren en aanbidden in uw zicht." Voor Uw aangezicht. En waar is dat? Op basis van de profetie hoeft dat geen geheim te zijn; dat is zo klaar als een klontje. Dat zal in Jeruzalem zijn, de stad van de grote Koning. Daar zullen de natiën naar optrekken, wat op talloze plaatsen wordt beschreven. Ik noem een paar beroemde voorbeelden: Jesaja 2, Jesaja 11, Jesaja 66 en Zacharia 14. Ik zou Micha 4 er nog aan toe kunnen voegen, en er zijn nog veel meer schriftplaatsen waarin we lezen dat de volkeren zullen komen voor Gods aangezicht en naar Jeruzalem zullen gaan. Wat een tijd zal dat zijn!⟨/p>
⟨p>Dat wordt hier al aangekondigd: "U alleen bent rechtschapen, want al de natiën zullen arriveren." Dat is dus een voorzegging. Zo zal het gaan: ze komen aan, ze komen tot hun bestemming, want dat is wat arriveren is. En ze zullen aanbidden in Uw zicht. Als het hier gaat over 'al de natiën', dan gaat het over dat wat er van de natiën overgebleven is. De wereldbevolking zal door de rampen die zich nog gaan voltrekken en door alle rebellie enorm gedecimeerd worden. Er zullen er velen omkomen, maar wie overblijft en gehoor geeft aan de stem van God, zal arriveren en aanbidden in Uw zicht, omdat Uw rechtsuitingen openbaar worden gemaakt.⟨/p>
⟨p>Hier heb je het weer: ze zullen... nou ja, dat is precies ook wat het boek Openbaring aangeeft. Alles wordt openbaar, alles komt aan het licht, alles wordt manifest. De rechtsuitingen van God zullen dan zichtbaar worden. Nu niet. Nu grijpt God niet in, Hij straft niet en laat alles begaan. Dat is ook precies wat de verborgenheid betekent. Maar straks niet; straks wordt het anders en gaan Zijn rechtsuitingen openbaar worden.⟨/p>
⟨p>Zullen worden gemanifesteerd, openbaar worden gemaakt. En allen van de natiën die niet willen buigen... Ja, wie niet buigen wil, die zal barsten. Nou, dat klinkt wat onaardig, maar hoe moet ik het anders zeggen? Het is inderdaad: of buigen voor Hem, of omkomen. En zoetere koekjes worden dan niet gebakken.⟨/p>
⟨p>Dat is de eenvoudige boodschap ook, die zal klinken als de 144.000 uitgezonden worden. Dan zullen ze een heel eenvoudige boodschap hebben: het Koninkrijk wordt manifest en onderwerp je nu maar aan de Koning. En als je dat niet wilt, dan zul je daar ook geen deel aan krijgen; aan dat Koninkrijk dat in ieder geval de komende duizend jaren over deze aarde zal heersen en zich over de aarde meester zal maken. Gods rechtsuitingen worden openbaar gemaakt.⟨/p>
⟨p>En dan staat er in vers 5: "En na deze dingen..." Dit is dus wat we nu gezien hebben: die overwinnaars die bij wijze van spreken al aan de andere kant van de zee staan, van de Rode Zee, en hun verlossingslied zingen. Maar tegelijkertijd geven zij in dat lied ook aan dat God te vrezen is, dat Hij de natiën zal gaan treffen en dat alle natiën ook tot hun bestemming komen. Nou, als dat lied gezongen en beschreven is...⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2476" title="Speel af vanaf 41:16">▶ 41:16⟨/button> ⟨span>Vers 5 tot 7: de Geopende Tempel en de Zeven Gouden Schalen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>In vers 5 staat: "En na deze dingen nam ik waar, en de tempel van de tent van het getuigenis in de hemel werd geopend." Het is nog steeds die beeldspraak, die hemelse symboliek, waarbij de tempel het eigenlijke heiligdom is, het Heilige der Heiligen. De tent van het getuigenis herinnert aan de tabernakel, de tent die Israël meenam door de woestijn. Dat wordt hier geopend. Men noemt het de tent van het getuigenis omdat het getuigenis het Woord van God is, geschreven op de stenen tafelen en bewaard in de ark van het verbond. Alles hier gaat over de eredienst van Israël, over het verbond dat God gesloten heeft en de rol die Israël daarin heeft. De hemel gaat hier open en wordt gezien.⟨/p>
⟨p>Wat ziet Johannes dan als de hemel wordt geopend? Hij ziet de zeven boodschappers. Dat zijn de zeven boodschappers die hij eerder al zag, in dít hoofdstuk maar ook al in hoofdstuk 8 met de zeven bazuinen. De zeven boodschappers die de zeven rampen hebben, gingen uit de hemel. Dat is heel boeiend en typerend voor de komende verzen: die zeven boodschappers vervullen een priesterlijke functie. Het getal zeven geeft aan dat het om een volheid gaat, maar zij hebben een boodschap en beelden feitelijk uit wat de hogepriester doet. Ze komen uit het heiligdom en wat ze doen, is rampen voltrekken. Toch is het een hemels gezicht; het is hemels werk wat zij doen, priesterlijk werk.⟨/p>
⟨p>De rest van dit vers bevestigt dat het inderdaad om een priesterlijk, of misschien moet ik zelfs zeggen hogepriesterlijk werk gaat. Ze waren bekleed met rein en schitterend linnen, zoals priesters, maar ook de hogepriester gekleed was in linnen. Er staat ook bij: "de borst omgord met een gouden gordel." Misschien herinnert u zich nog dat Johannes aan het begin van het boek Openbaring, in hoofdstuk 1, oog in oog komt te staan met de Zoon van de mens, de Ben Adam. Daar lees je ook dat zijn borst omgord is met een gouden gordel. Wat hier getoond wordt, is dat deze zeven boodschappers de attributen hebben van de hogepriester, van de Zoon van de mens. Wat zij doen, is het werk van de Koning-Priester. Die gouden gordel heeft daar alles mee te maken. Ze zijn omgord, wat wil zeggen dat ze klaargemaakt zijn, en de gouden gordel spreekt van onvergankelijkheid en van zowel koninklijk als priesterlijk werk. De Koning-Priester naar de ordening van Melchizedek gaat dit voltrekken, en deze zeven boodschappers beelden dat uit.⟨/p>
⟨p>Vervolgens verschijnt een van de vier levende wezens. Die kennen we uit de gezichten in hoofdstuk 4 en 5. We hebben bij de identificatie van die vier levende wezens al vastgesteld dat zij in hun totaliteit de beschrijving zijn van de levende schepping. Eén van die vier levende wezens gaf aan de zeven boodschappers zeven gouden schalen; aan elk van de boodschappers één gouden schaal. In hoofdstuk 16 zullen we zien dat deze gouden schalen stuk voor stuk worden leeggegoten. In de Statenvertaling wordt er gesproken over 'fiolen', maar een schaal is eigenlijk een lage kom die je gemakkelijk kunt leeggieten. Het zijn priesterlijke attributen; schalen waar priesters mee werkten in het heiligdom, bijvoorbeeld om reukwerk klaar te maken of olie mee te nemen.⟨/p>
⟨p>In de Statenvertaling is er sprake van de 'violen', en de uitdrukking 'de violen van toorn uitgieten' is aan deze hoofdstukken ontleend. Het woord 'viool' is echter wat verwarrend, omdat wij in het modern Nederlands onder een viool iets heel anders verstaan. Daarom is het veel juister om te spreken over zeven gouden schalen. Deze zeven boodschappers kregen dus zeven gouden schalen: hemels van afkomst en hemels van aard. En ze waren boordevol van de toorn van God. Dat is eigenaardig, want zij vervullen een priesterlijke functie, ze komen uit het heiligdom en ze hebben priesterlijke attributen. Ze zien er priesterlijk uit en herinneren aan de Zoon van de mens, maar de schalen zijn boordevol van Gods toorn. Dat is wat benadrukt wordt. God gaat ingrijpen. Waarom toorn? Vanwege de rebellie, het ongeloof en het verzet tegen Zijn plannen. Op dat moment maakt God daar korte metten mee.⟨/p>
⟨p>Het uitgieten van die schalen spreekt inderdaad van het openbaren van de toorn. Maar vergis u niet. Je zou zeggen dat het manifesteren van toorn en het onderwerpen van anderen koninklijk werk is. Dat is ook zo, maar hier wordt het beschreven als priesterlijk werk. Het idee daarachter is dat deze schalen en deze hemelse boodschappers, die als het ware uit de tempel komen, de wereld weer terugbrengen bij God. Met harde hand en heftig, dat is waar, maar dat is de functie: om de wereld terug te brengen bij God. Dit gebeurt op de zevende dag, de sabbatdag. Nu komt God met deze wereld tot Zijn bestemming. De wereld wordt teruggebracht tot God, zodat dit niet alleen maar rampen zijn. Dat is de aardse kant, maar als je het van de hemelse kant bekijkt, is het priesterlijk werk en is het tot eer van God.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3080" title="Speel af vanaf 51:20">▶ 51:20⟨/button> ⟨span>Vers 8: de Tempel Vervuld met de Heerlijkheid van God⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Dat staat er ook in vers 8: "en de tempel werd boordevol gemaakt met rook vanuit de heerlijkheid van God en vanuit zijn kracht." Dus aan de ene kant is het de toorn van God, de toorn van Hem die leeft tot in de aeonen van de aeonen. Dat zijn dus die overtreffende aeonen, die wereldtijdperken die nog gaan komen. Welnu, met het oog daarop wordt die toorn van God ook geopenbaard. In die periode, de aeonen van de aeonen, zal de heerlijkheid van God worden geopenbaard. En alles dient dat wat nu voltrokken gaat worden: die toorn van God en die schalen die leeggegoten worden. Het is priesterlijk werk. Vanuit hemels perspectief zijn het geen rampen, maar is het de heerlijkheid van God die wordt geopenbaard – puur de heerlijkheid van God en vanuit Zijn kracht.⟨/p>
⟨p>En dan staat er nog bij: "en niemand kon de tempel binnenkomen voordat de zeven rampen van de zeven boodschappers voltooid zijn." Daarmee sluit hoofdstuk 15 dan ook af. Het idee is: dit is een operatie vanuit het heiligdom. Nogmaals, op aards niveau bezien zijn het rampen, maar vanuit hemels perspectief is het een hemelse operatie. Een hemels ingrijpen dat te maken heeft met het onthullen van Gods heerlijkheid. Als je het alleen maar vanuit aards perspectief bekijkt, zie je niet het hele plaatje. En daarom vind ik het zo prachtig dat dit hier in hoofdstuk 15 beschreven staat. Er wordt ons een kijkje vergund in de hemel, en dan zie je wat er eigenlijk aan de hand is: dat wat er gaat plaatsvinden op aarde, komt rechtstreeks vanuit de hemel en vanuit Gods heerlijkheid.⟨/p>
⟨p>En dat zal wis en waarachtig, maar ook in snelheid worden voltrokken, zonder onderbreking. Tot die tijd kan niemand de tempel binnenkomen, want nu gaat het erom spannen. Nu gaat het gebeuren: de wereld wordt het eigendom van de enige Rechthebbende. Welnu, dat wordt hier aangekondigd in hoofdstuk 15 en als we door zouden lezen, dan kom je in hoofdstuk 16 vers 1. Dat gaan we de volgende keer doen. Dan wordt beschreven wat die verschillende schalen, die zeven schalen, respectievelijk in volgorde allemaal behelzen. We zullen dan wederom gaan zien – waar ik al een paar keer aan gerefereerd heb – dat die zeven schalen overeenkomen met de zeven bazuinen waar we het al eerder over hadden.⟨/p>
⟨p>Maar alles dient er dus toe – en dat wil ik samenvattend nog zeggen – om de volkerenwereld te onderwerpen aan het Koninkrijk van Jezus Christus. En dat gaat gebeuren, zonder onderbreking. Vandaar ook dat er zo uitdrukkelijk bij staat: "niemand kon de tempel binnenkomen voordat de zeven rampen van de zeven boodschappers voltooid zijn." Eerst moet dat af zijn, dat moet gaan gebeuren. Pas dan is Gods plan met deze wereld inderdaad tot voltooiing gekomen. Nou, daar wilde ik het voor deze keer bij laten en een volgende keer gaan we, zoals gezegd, verder met hoofdstuk 16. Ik dank u hartelijk voor de aandacht en tot de volgende keer. Gods zegen allemaal!⟨/p>