⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Introductie en Chronologisch Overzicht van het Boek Openbaring⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Hallo allemaal, beste kijkers, luisteraars en vrienden van het Goede Bericht. Hartelijk welkom bij deze Bijbelstudie over het boek Openbaring. Inmiddels zijn we aanbeland bij het 27ste deel en wij gaan weer verder met het hoofdstuk waar we de vorige keer geëindigd zijn, namelijk hoofdstuk 14. Ik heb deze studie als titel meegegeven: 'Aankondiging van Gods gramschap'. Als u verder luistert, zult u precies begrijpen waarom die titel erboven staat. Het lijkt overigens erg op wat we in de NBG-vertaling aantreffen als aanhef, want daar staat boven dit gedeelte: 'De aankondiging van het oordeel'. Dat is precies wat er aan de hand is in dit deel van het boek.⟨/p>
⟨p>Ik wil eerst nog even teruggaan en terugblikken op het voorgaande. Daarbij wil ik ook wijzen op een prachtig overzicht dat gemaakt is door een goede kennis, een vriend van het Goede Bericht. Hij heeft een prachtige naam die helemaal past bij het werk dat hij doet, want hij heet Art. Ik zeg het eigenlijk liever op zijn Engels, want dan is het 'Art', en dat is precies wat hij doet. Heel kunstzinnig heeft hij uitdrukking gegeven aan de indeling van het boek Openbaring, zoals ik dat in de voorgaande studies heb duidelijk gemaakt. Je ziet daarbij heel helder dat het boek is opgedeeld in een viertal fases en dat het chronologisch is samengesteld.⟨/p>
⟨p>Ik heb dat al een aantal keren uitgelegd, maar ik wil er nogmaals op wijzen dat er vier fases zijn. In de eerste fase wordt Israël bevrijd, en in fase 2 is Israël bevrijd. Vervolgens krijg je een nieuwe fase waarin de volkeren het onderwerp van Gods handelen zijn, waarna uiteindelijk de definitieve fase aanbreekt van de volkeren die daadwerkelijk bevrijd zijn. Het is dus eerst de bevrijding en dan het bevrijd zijn van respectievelijk Israël en de volkeren, in deze volgorde.⟨/p>
⟨p>Wel, dat zie je ook terug in de twee grote series die in dit boek staan opgetekend. De fases worden daarin keurig zo gevolgd. In hoofdstuk 4 tot en met hoofdstuk 11 is er sprake van de sectie van het koningsperspectief. Daarin wordt met name gerefereerd aan de betekenis van de troon en van heerschappij. Dat is de terminologie, het kader en het perspectief van waaruit de dingen worden beschreven. De troon staat centraal. Vervolgens krijg je fase 2 in hoofdstuk 7, fase 3 in hoofdstuk 8 en 9, en het eindigt in de vierde fase waarin het Koninkrijk wereldwijd is gevestigd, wat in hoofdstuk 10 en 11 wordt beschreven.⟨/p>
⟨p>De tweede serie begint ook in hoofdstuk 11. In dat hoofdstuk vind je de twee series bij elkaar: het einde van de eerste serie en de aanvang van de tweede. Er is sprake van een opmerkelijke omkering, want je krijgt het verhaal waarbij eerst het gedeelte van de twee getuigen aanvangt en daarna pas de zevende bazuin, die fase 4 beschrijft. Die grijpen letterlijk in elkaar. Dat is de manier waarop die twee series zijn neergezet om ze echt aan elkaar te koppelen.⟨/p>
⟨p>Hoe dan ook, in die tweede serie zie je weer dezelfde opbouw van eerst de fase waarin Israël het grote onderwerp is, met name de tijd van de grote verdrukking. Dat is de periode waarin de twee getuigen optreden; dat zijn de 1260 dagen. In hoofdstuk 12 lezen we over de vrouw in de woestijn die daar bewaard wordt nadat haar mannelijke zoon is weggerukt tot God en Zijn troon, ook weer 1260 dagen. In hoofdstuk 13 wordt dezelfde termijn gebruikt, al wordt het daar anders benoemd, namelijk als 42 maanden. Maar niettemin gaat het over dezelfde tijd. Dat is de eerste fase waarin Israël het grote onderwerp is. Als die fase voorbij is, is Israël bevrijd en is het herstel van Israël het centrale thema. Dat is wat je in hoofdstuk 14 en 15 aantreft.⟨/p>
⟨p>In hoofdstuk 14 zijn we momenteel bezig. De vorige keer heb ik het gehad over de 144.000. Dat is een onderwerp dat al veel eerder ter sprake was gekomen in hoofdstuk 7. Het gaat om een heel specifieke, beperkte selectie uit een enorm grote schare die uit de volkeren is verzameld. Israël wordt in het land gebracht en uit hen worden 144.000 mensen verzegeld en bekwaam gemaakt om het evangelie van het Koninkrijk te gaan prediken in heel de wereld. Want u moet zich realiseren dat Israël inmiddels letterlijk op haar bestemming is gekomen; ze zijn in het land gearriveerd en het Koninkrijk is daar aangevangen. De grote missie is nu dat Israël de eerste natie wordt en feitelijk ook de leidende natie van de hele volkerenwereld. Dat is het grote thema dat de 144.000 wereldwijd zullen uitdragen: het eeuwig evangelie, het goede bericht van de eeuw die gaat komen.⟨/p>
⟨p>Het is een hele simpele boodschap aan de volkeren, namelijk dat ze zich zouden onderschikken aan de God van hemel en aarde. God eist Zijn wereld weer op. Het is in feite de bevrijding van bezet gebied. In hoofdstuk 14 en 15 wordt deze tweede fase beschreven: Israël is inmiddels hersteld. Vervolgens wordt niet alleen het evangelie wereldwijd gepredikt, maar vinden tegelijkertijd de oordelen plaats over de aarde en over de volkerenwereld. Dat wordt ook aangekondigd in hoofdstuk 14. Je ziet hier een merkwaardige parallelle gang van zaken, want in hoofdstuk 15 zie je weer hetzelfde verhaal. Eerst zie je Israël dat in triomf de bevrijding heeft beleefd — we zullen dat de volgende keer, of eigenlijk de keer daarop zien — en daarna krijg je opnieuw een aankondiging van de schalen van gramschap. Zo zie je dat het eerste deel van hoofdstuk 14 overeenkomt met het eerste deel van hoofdstuk 15, en het tweede deel van hoofdstuk 14 vindt zijn parallel in het tweede deel van hoofdstuk 15. Het is een hele logische en systematische opbouw van het boek.⟨/p>
⟨p>Dat gaat eigenlijk nog verder, maar goed, dat is een onderwerp voor de volgende keer. Ik wil er even op wijzen dat dit mooie overzicht dat door Art is gemaakt, ook op de website terug te vinden is en te downloaden is als pdf. Ik kan dat erg aanbevelen, want op deze wijze krijgt u een prachtig zicht en wordt het ook visueel gemaakt hoe God Zijn Koninkrijk in deze wereld gaat vestigen. Het is met recht de openbaring van Jezus Christus, gefaseerd via Israël en via de volkerenwereld, waardoor alles zo baan zal gaan breken.⟨/p>
⟨p>Overigens worden er nog meer van zulke overzichten gemaakt. Juist vandaag is er weer een nieuwe gepubliceerd waarin een vergelijking gemaakt wordt tussen de zegels in Openbaring 6 en de opeenvolging van tekenen die de Heer Jezus beschrijft in Zijn rede op de Olijfberg in Mattheüs 24. Het loopt prachtig parallel en dat wordt ook in dat overzicht duidelijk gemaakt. Afijn, dat is allemaal ook terug te vinden op de website. Ik kan het zeer aanbevelen en er gaan nog meer overzichten volgen. Ik ben daar erg blij mee, want op deze manier kun je in één oogopslag gemakkelijker begrijpen hoe de dingen zich tot elkaar verhouden en hoe ze elkaar zullen opvolgen. Want ja, chronologie is een heel belangrijk gegeven en de opeenvolging maakt ook duidelijk wat het logische verband is tussen het een en het ander. Laten we nu, terugblikkend op wat ik de vorige keer heb verteld over die eerste zeven verzen van Openbaring 14, de draad weer oppakken.⟨/p>
⟨p>Inmiddels is Christus teruggekeerd. Om even terug te kijken: fase twee is aangebroken. De 1260 dagen, die dagen van grote verdrukking voor Israël, zijn ten einde. Christus is teruggekeerd. Het staat er heel gewoon en in duidelijke taal: het Lammetje stond op de berg Sion. Kortom, het Lammetje, de Leeuw van Juda, Christus de Messias, bevindt zich op de plaats waar het Koninkrijk ook daadwerkelijk gevestigd zal worden en van waaruit het wereldwijd opgebouwd en uitgebouwd zal worden.⟨/p>
⟨p>Het Lammetje staat dus op de berg Sion, en daar staat Hij niet alleen, want rondom Hem zijn 144.000 geselecteerd uit het Israël dat verzameld is. Ik zei al: dit is in feite een teruggrijpen op dingen die al in die eerste serie beschreven waren. Dit valt helemaal samen met wat hoofdstuk 7 behelst. De zegels zijn ten einde en de bazuinen gaan beginnen; in die fase zitten we hier.⟨/p>
⟨p>En die 144.000, dat is een heel uitgelezen gezelschap. Zij zijn geschikt bevonden en we weten ook van hen dat ze maagdelijk zijn. Het zijn ongetrouwde mannen. Uit het hele verband kun je opmaken dat het kennelijk om jonge mannen gaat die in de wereld als ambassadeur zullen optreden. Het Koninkrijk, het enige echte rechtens opgerichte Koninkrijk, dat vertegenwoordigen zij; dat vertellen zij wereldwijd. Zij zijn ook zeer betrouwbaar bevonden; in hun mond is geen leugen gevonden. Dat is precies wat je van een getuige mag verwachten.⟨/p>
⟨p>Daarom worden zij ook beveiligd. Want over de wereld zullen nog grote rampen komen. Terwijl in Israël het Koninkrijk is begonnen, zullen er nog gerichten over de aarde komen en die 144.000 worden daarvan vrijgesteld. Zij zijn losgekocht, zij zijn verzegeld en hen zal niets treffen van al dat onheil dat over de wereld nog zal volgen.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="875" title="Speel af vanaf 14:35">▶ 14:35⟨/button> ⟨span>Vers 8: de Aankondiging van de Definitieve Val van Babylon⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>We pakken de draad weer op bij vers 8. Johannes ziet visionair een andere, een tweede boodschapper volgen. Die zei: "Het valt, het valt, het grote Babylon." Dit is de eerste keer dat in het boek Openbaring de naam van de stad wordt vermeld: Babylon. We zullen in de komende studies nog vaak op deze stad terugkomen, want er zijn maar liefst twee grote hoofdstukken in hun geheel gewijd aan de rol van deze stad waar ooit alles begon. Na de zondvloed was dit de eerste stad waar het eigenlijk al meteen misging. Het was de plek waar God de talen van de mensen verdeelde doordat ze daar samenklonterden. Er staat trouwens ook bij dat God zegt: "Als zij zo samen blijven, in plaats van zich te verspreiden over de aarde, dan zal niets wat zij zich voornemen nog onmogelijk zijn." In Babylon zie je echt waartoe het vernuft van de mens in staat is, maar dat is bepaald niet louter positief – laat ik het maar eufemistisch zeggen. In werkelijkheid is dit een morele achteruitgang en eigenlijk het grote dieptepunt. Ook in dat opzicht is het een grote stad: groot in haar slechtheid en groot in haar verdorvenheid.⟨/p>
⟨p>Ooit is het daar begonnen in Babylon. Deze aion, de wereldgeschiedenis, begon met de stad Babylon of Babel – de ene naam is Hebreeuws en de andere is Grieks. Zo zal deze aion ook weer eindigen met Babylon. En dat is dan ook definitief. Want als de stad valt, dan is het ook eens en voor altijd uit met die stad. Als hier staat "het valt, het grote Babylon", dan moet u zich realiseren dat dit een aankondiging is van wat de stad gaat treffen. Die stad is er nu ook al, maar het is nog geen grote stad. Het is de hoofdstad van een provincie in Irak. De stad heet tegenwoordig Hilla en telt zo'n 400.000 of een half miljoen inwoners. Maar in de toekomst gaat deze stad weer echt de allure krijgen van wat het ooit al eerder had. Het zal met name het financiële centrum van de wereld worden, waarvan alle volken – in ieder geval in het Midden-Oosten – afhankelijk zullen zijn.⟨/p>
⟨p>Als we eenmaal zijn aangekomen in hoofdstuk 17 en 18, zullen we daar veel uitgebreider bij stilstaan. Dan wil ik ook duidelijk maken dat Babylon straks een Joodse nederzetting zal worden, een soort dependance van de Joodse staat daar in de vruchtbare vallei van de Eufraat. Hoe dat precies in zijn werk zal gaan, is een onderwerp apart. Voor nu is het genoeg dat Babylon, de hoofdstad van dat wereldrijk, een geweldig grote stad zal zijn. Maar ze zal ook weer vallen. Zoals de stad in het verleden wel aan betekenis heeft ingeboet en soms ook weer opkwam, zoals in de dagen van Nebukadnezar, zo gaat zij een keer definitief vallen.⟨/p>
⟨p>Hoewel ik erbij moet zeggen: dat is pas bij de laatste gelegenheid. Het is pas wanneer straks de schalen van toorn over de wereld zullen gaan. U bent het inmiddels van mij gewend, maar ik heb er zelf nog moeite mee: ik moet leren leven met dat gehoest. Ik hoop dat het nog eens een keertje voorbijgaat, maar ik denk dat ik daar enig geduld mee moet hebben, net zoals u waarschijnlijk ook geduld daarmee moet oefenen.⟨/p>
⟨p>Weer even terugkomend op Babylon: daar gaan dus nog gerichten over de wereld komen, maar de val van de stad Babylon is het laatste bolwerk dat inderdaad tenietgedaan zal worden. Dat staat trouwens ook al ergens in Jeremia: dat Babylon als laatste de beker van Gods grimmigheid zal drinken. Dat element, die waarheid, wordt in het boek Openbaring ook zo naar voren gebracht. Overigens moet ik erbij zeggen dat als hier staat "het valt, het valt", dit in het Grieks in een werkwoordsvorm staat die wij niet zo goed kennen: de aorist. Een aorist wil letterlijk zeggen "zonder horizon". Er zit geen gedachte aan tijd in; dat is het karakteristieke van de aorist. Je hebt allerlei werkwoordsvormen: je kunt iets zeggen in het verleden dat heeft plaatsgevonden, dat het voltooid is, of je kunt iets in een toekomende tijd zeggen. Maar als je het in de aorist zegt, dan is dat min of meer een tijdloze werkwoordsvorm. De gedachte hier is dat de stad Babylon, dat grote Babylon, gáát vallen. Hoe dan ook. Het feit wordt gesteld: het valt, ongeacht wanneer. Dat is hier vooral de gedachte.⟨/p>
⟨p>Dit gegeven verwijst ook weer naar het Oude Testament, naar de Hebreeuwse Bijbel. We zullen dat nog heel veel keren zien, met name als het gaat over de stad Babylon. Alles wat Openbaring daarover zegt, refereert aan en is gebaseerd op oudtestamentische schriftplaatsen. Met name aan profetieën in Jesaja en Jeremia. De inhoud van Johannes' profetie is doorspekt met verwijzingen naar de Hebreeuwse Bijbel. Dat zie je hier ook, want er wordt gezegd dat de stad Babel valt, maar in Jesaja 21 vindt u een vrijwel identieke uitdrukking: "Gevallen, gevallen is Babel, en alle gesneden beelden van zijn goden heeft Hij ter aarde verbrijzeld." We vinden hier in feite dezelfde waarheid; het is zelfs een letterlijk citaat. De val van Babel, van die grote stad, wordt hier voorzegd. Ook wordt hier aangegeven dat de stad vol is van beelden en afgoderij, en dat zal in de toekomst ook weer het geval zijn.⟨/p>
⟨p>Over de kwalijke rol van die stad zouden we apart kunnen spreken, maar er wordt hier al duidelijk aan gerefereerd. Er staat dat het grote Babylon valt. Die herhaling geeft aan dat het echt definitief is: "Het valt, het valt, het grote Babylon, die al de natiën van de wijn van de heftigheid van haar hoererij te drinken heeft gegeven." Het is in feite haar portie die ze krijgt; haar lot is bezegeld. Het is niets anders dan het recht doen aan alles wat ze heeft misdaan. Alle natiën heeft ze te drinken gegeven van de heftigheid van haar hoererij. Zoals de eerste zin over de val van Babylon is ontleend aan Jesaja, zo moet ik ook hier zeggen dat de passage over haar hoererij en de natiën die ze daarmee heeft belast, weer verwijst naar Jeremia 51. Dat is het slothoofdstuk van het boek Jeremia, waarin het lot van Babel wordt beschreven en hoe het zal verdwijnen. Daar staat dit: "Babel was in de hand van JAHWEH een gouden beker die de gehele aarde dronken maakte; van zijn wijn dronken de volken." Het is vrijwel een identieke gedachte die hier in Openbaring 14 vers 8 terugkomt. De natiën worden dronken gemaakt en zijn niet meer bij zinnen door wat ze allemaal meekrijgen vanuit de stad Babylon. En ja, die hoererij heeft alles te maken met afgoderij. Dat zie je altijd in de Bijbel.⟨/p>
⟨p>Daaruit blijkt trouwens nog iets, namelijk de Joodse rol. Aan de ene kant heb je te maken met de vrouw die de hoer is, maar aan de andere kant is er de vrouw die de bruid wordt van de Messias, of van de Heer zo u wilt. De bruid is een onderwerp dat in hoofdstuk 19 weer aan de orde komt. Dan gaat het over het volk van Israël dat opnieuw zal trouwen in een nieuw verbond met haar Heer. Dat is de bruid. Ik zeg erbij: het gaat over Israël.⟨/p>
⟨p>Israël is de bruid in de Bijbel. We kijken het maar na bij de profeten. Niet alleen bij Jesaja en Jeremia, maar ook in Hosea met name, en in Ezechiël. Altijd is de gedachte dat de bruid van God, en ook de bruid van de Messias, inderdaad het volk van Israël is. En het boek Openbaring bouwt daar eigenlijk gewoon op voort.⟨/p>
⟨p>Maar, en nu komt het: zoals je aan de ene kant de vrouw hebt die de bruid wordt van de Messias... In feite is het hele Messiaanse Rijk één groot feest waarbij de volkeren worden uitgenodigd om als gasten aanwezig te zijn op dat bruiloftsfeest tussen de Heer en Zijn volk. Maar zoals daar sprake is van de bruid, zo is er ook een valse bruid. Een valse vrouw die zich afgeeft, niet met haar man, maar met andere mannen; met andere goden, en die haar man ontrouw is. En dat is die hoer Babylon.⟨/p>
⟨p>En dat geeft trouwens ook wel weer aan, zonder dat nu verder toe te lichten, dat Babylon eigenlijk een verlengstuk is van Jeruzalem. Het is daar ook helemaal op gebouwd. Het is een afgodische stad, en dat geeft ook aan dat het weliswaar de hoofdstad zal zijn van een wereldrijk, maar de Joden zullen daar een enorme, belangrijke vinger in de pap hebben en een grote rol daarin spelen.⟨/p>
⟨p>Vandaar ook dat de afgoderij die daar plaatsvindt, beschreven wordt als hoererij. Vanwege het feit dat juist de Joden daar ook een stempel op hebben gezet. Maar dat maakt de afgoderij ook meteen tot hoererij; het is het ontrouwe volk dat daarin wordt beschreven.⟨/p>
⟨p>Ik herhaal, op deze dingen zullen we in de toekomst zeker terugkomen wanneer we eenmaal aangekomen zijn in het slot van hoofdstuk 16 en in de hoofdstukken 17 en 18. Het is nu genoeg om dit eventjes alvast wat puntig neer te zetten, maar de toelichting volgt op een later tijdstip. Dat is dus wat er over Babylon gezegd wordt hier in vers 8. Haar val wordt aangekondigd en de reden daarvoor is evident en ook rechtmatig. Datgene waar ze zich wereldwijd aan schuldig gemaakt heeft met al de natiën, dat wordt gebroken door de Heer.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1816" title="Speel af vanaf 30:16">▶ 30:16⟨/button> ⟨span>Vers 9 en 10: de Onverdunde Beker van Gods Heftigheid en Gramschap⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En dan vers 9: een derde boodschapper volgde hen en zei met luide stem... Eerst was er die boodschapper met het eeuwig evangelie, het evangelie in betrekking tot de toekomende aion. Daarna volgde de boodschapper die de val van Babylon aankondigde, en hier staat dan een derde boodschapper die hen volgde, de andere twee dus. Hij zei met luide stem: "Indien iemand het beest en zijn beeld aanbidt en het merkteken ontvangt bij zijn oog of op zijn hand..." Wat hier naar voren gebracht wordt, kennen we inmiddels, want in hoofdstuk 13 was dat het onderwerp. Daar werd gesproken over het beest uit het land, de valse profeet, die het op een akkoord zal gooien met het beest, de grote leider van de federatie van tien staten. Hij zal daar de kop van vormen. Welnu, dat beest zal in eerste instantie vermoord worden, maar hij zal opstaan. Bij die gelegenheid ontstaat er een enorme adoratie, een aanbidding van dat beest. De valse profeet in het land heeft de trekken van Elia; hij zal zich zo voordoen, maar dan vals. Die valse profeet zal een cultus in het land inleiden en ook echt opleggen, zodat er feitelijk niet aan te ontkomen is. Degenen die daar niet aan meedoen, worden volledig uit de maatschappij verwijderd. Ze worden vervolgd en kunnen niet deelnemen aan de economie; het is de tijd van de grote verdrukking.⟨/p>
⟨p>We zijn hier inmiddels in de fase dat het gelovig Israël tot haar bestemming is gekomen en in het land is, maar het ongelovige deel is nog niet omgekomen. Wat hier beschreven wordt, is wat hen zal overkomen: de inwoners van het land Israël die meegingen in die valse aanbiddingscultus. En wat er met hen zal gebeuren, wordt hier beschreven: "Indien iemand het beest en zijn beeld aanbidt en het merkteken ontvangt bij zijn oog of op zijn hand, die drinkt ook uit de wijn van de heftigheid van God."⟨/p>
⟨p>Twee verzen eerder, in vers 8, werd dit Griekse woord ⟨em>thumos⟨/em> ook gebruikt, alleen werd het daar in de NBG-vertaling vertaald met 'hartstocht'. Hier wordt het weergegeven met 'gramschap'. Dat is erg discordant; één Grieks woord de ene keer met gramschap en de andere keer met hartstocht weergeven is niet eensluidend. Daarmee zet je de lezer op een verkeerd spoor. Het idee bij het woord is – en dat druk ik ook uit in deze vertaling – dat van 'heftigheid'. Dat woord kan in allerlei verband gebruikt worden; je kunt heftig uitbreken in toorn of woede, maar hartstocht kan ook heel heftig zijn. Van Babylon lees je over de heftigheid van haar hoererij, en hier is sprake van de heftigheid van God. Het gaat inderdaad over zijn gramschap en dat zal een heftige tijd en een heftig oordeel zijn dat hen zal treffen. Degenen die het merkteken hebben ontvangen en meegegaan zijn in de aanbidding, zullen daar nu achter komen. Zoals ze ooit de heftigheid hebben meegemaakt en zijn meegegaan in die hoererij, zo zullen ze nu de wijn drinken van de heftigheid van God. In beide gevallen is het heftig, maar het is afschuwelijk wat hen gaat overkomen. Dat blijkt ook wel, want als zij dat teken hebben ontvangen, is het onontkoombaar dat ze inderdaad zullen drinken van de wijn van de heftigheid van God.⟨/p>
⟨p>Er staat bij dat deze wijn "onverdund gemengd is in de drinkbeker van zijn toorn". Het hele taalgebruik is van een zeer heftige aard. In eerste instantie zou je kunnen struikelen over dat 'onverdund gemengd', want je zou zeggen: als iets onverdund is, is het juist toch ook ongemengd? Hoe kan het dan onverdund gemengd zijn? Het gaat hier echter om verschillende woorden. 'Onverdund' wil zeggen dat het niet is aangelengd, niet verdund met water. Het is niet zoals wij zeggen: "water bij de wijn doen" om het minder heftig te maken. Als je het verdunt, maak je er eigenlijk slappe limonade van. Maar deze heftigheid en de drinkbeker waarover hier sprake is, is onverdund: geen water bij de wijn. Ze is echter wel gemengd, maar dan met gif. Dat is een gedachte die we elders ook tegenkomen: de gifbeker. Er wordt gif aan de beker toegevoegd en niet verdund met water waardoor het onschuldiger wordt. Nee, het wordt niet verdund, het wordt gemengd en wel met gif.⟨/p>
⟨p>Wat degenen waarover het hier gaat zullen meemaken, is de heftigheid van God; zij zullen de drinkbeker van zijn toorn drinken die onverdund gemengd is. Daar moet je niets van afdoen. Ook dit is het boek de Openbaring en God gaat optreden. Hij gaat recht doen. Na al die afschuwelijke tijd die hieraan is voorafgegaan – de cultus van dat beest en de grote verdrukking – gaat God het opnemen voor zijn volk en voor zijn getrouwen. Hij zal zijn hand zwaar drukken op zijn tegenstanders. Zij zullen drinken uit de wijn van de heftigheid van God die onverdund gemengd is in de drinkbeker van zijn toorn, en zij zullen gekweld worden.⟨/p>
⟨p>Het gaat hier over de ongelovige inwoners van het land die bij Christus' verschijning op de Olijfberg geëvacueerd zullen worden. Deze kwelling gaat namelijk plaatsvinden buiten het land. Dat is een onderwerp op zich, maar ik wil er even op wijzen dat wanneer de Heer zal terugkeren op de Olijfberg en zijn voeten daar zullen staan, je in Zacharia 14 vers 2 leest dat de helft van degenen die in de stad zullen zijn, zal wegtrekken in ballingschap. Ze worden geëvacueerd en komen buiten het land terecht. Van de gelovigen lees je dat ze zullen vluchten door het ter plekke gecreëerde dal doordat die Olijfberg splijt, maar de rest van de stad zal worden geëvacueerd of in ballingschap gaan en buiten het land terechtkomen. Dat zal op dat moment niet iedereen even aardig vinden of me in dank afnemen, dat weet ik. Ik heb dat al vaak meegemaakt bij grote liefhebbers van de Joodse staat die het niet kunnen verdragen dat het niet glorieus eindigt met de huidige staat. Maar het is echt de Bijbelse waarheid dat op het moment dat de Heer, de Messias, zal komen, er geen levende ongelovige inwoner meer in het land getroffen zal worden. Over heftig gesproken! Dat is niet omdat ik dat wil of omdat ik dat voorsta, dat is gewoon omdat ik het zo lees. De Schrift zegt inderdaad dat aan de ene kant het gelovige deel zal vluchten naar de woestijn – ook buiten het land terechtkomend – en dat het ongelovige deel eveneens buiten het land komt en daar Gods hand tegen zich zal vinden. Hier staat: hij zal gekweld worden.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2546" title="Speel af vanaf 42:26">▶ 42:26⟨/button> ⟨span>Vuur en Zwavel: de Geografische Locatie van het Oordeel in Edom⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>In vuur en zwavel, dat is trouwens meteen ook een geografische aanduiding of in ieder geval een aanwijzing waar het zal plaatsvinden. Want later in dit boek, twee keer zelfs in hoofdstuk 19 en hoofdstuk 20, wordt er gesproken over het meer dat brandt van vuur en zwavel. En er is maar één meer dat daarvoor in aanmerking komt, namelijk de Dode Zee. Dat is inderdaad een water dat omsloten is door land en daarom een meer, maar niettemin een zee vanwege het zoutgehalte. En u weet, de Dode Zee is de enige zee ter wereld waar geen vis in gevonden wordt. Met recht dus ook een Dode Zee. Maar het is een meer dat brandt van vuur en zwavel en het is de locatie waar ooit Sodom en Gomorra ook getroffen werden door vuur en zwavel, zo staat het in hoofdstuk 19 van Genesis. Door vuur en zwavel kwamen zij om. En het is nu nog zo dat als je dat gebied bezoekt en de streken eromheen beziet, dan is het vergeven van allemaal zwavel. Dat heeft er ooit geregend. En het heeft trouwens ook bij latere tijdstippen weer vlam gevat, ook in de dagen van het Nieuwe Testament is dat het geval geweest. Nou, dat is een onderwerp apart, maar in ieder geval: in de toekomst zal diezelfde streek weer gevuld zijn. Daar zal het branden, dat vuur, en dat komt door die zwavel.⟨/p>
⟨p>In feite krijg je dus min of meer een herhaling van wat je ooit hebt gezien in de dagen van Sodom en Gomorra, en straks krijg je weer in diezelfde streek, in diezelfde regio van de Dode Zee, dat zwavel weer gaat opspelen en zal branden. En het is ook het gebied van Edom waar de Heer gericht zal houden. Want ten oosten van de Dode Zee en vooral ook ten zuiden daarvan, ja, daar heb je het grote gebied van Edom. En we weten inderdaad vanuit de profetie dat de Heer daar gericht zal houden. Ik kom daar straks op terug. Eerst nog even dit. Degenen die dus in het land meegedaan hebben met die aanbiddingscultus van het beest, zij zullen gekweld worden in vuur en zwavel voor het oog van de heilige boodschappers en voor het oog van het Lammetje. Dat wil zeggen: de Heer Zelf zal daar vlakbij zijn en Hij zal dat allemaal ook inderdaad zien. Sterker nog, Hij zal daarin een hele actieve rol spelen. Want je leest, en laat ik daar dan meteen maar even naartoe gaan, Jesaja 63, daar staat dit: "Wie is het die van Edom komt in helrode klederen van Bozra?"⟨/p>
⟨p>Bozra, dat is die plaats waar het gelovig volk verzameld zal worden. Als u het mij vraagt, is het identiek of vrijwel identiek met Petra. Bozra betekent trouwens schaapskooi en dat is de hoofdstad, min of meer, van Edom in het verleden. In de toekomst gaat de Heer Zijn volk daar verzamelen, maar dat niet alleen: Hij gaat daar ook optreden in gericht. Want er staat: "Wie is het die van Edom komt in helrode klederen van Bozra, die daar praalt in zijn gewaad en fier voortschrijdt in zijn grote kracht? Ik ben het die in rechtvaardigheid spreekt, machtig om te redden." Je ziet in feite wat hier gebeurt: dat God weliswaar, of de Heer, in gericht optreedt — helrode klederen, trouwens Edom betekent 'rood', Adom — maar dat optreden in gericht en dat bloedrode, dat is in feite een daad van rechtvaardigheid. Van wraak, van rechtsherstel. Maar bovenal ook omdat God machtig is om te redden. En wat Hij feitelijk doet, is uitredden en daarom ook in rechtvaardigheid spreken en optreden.⟨/p>
⟨p>Ik lees even verder. Waarom wordt er dan zo retorisch gevraagd: "Waarom is uw gewaad rood en uw klederen als van één die de wijnpers treedt?" Je moet je voorstellen: iemand die in zo'n wijnpersbak treedt en dan spat het, en dan zijn al je kleren volkomen rood geworden. Wel, dat is zoals de Messias er hier uitziet. Rood, bloedrode klederen, alsof Hij de wijnpers getreden heeft. En ik moet er trouwens bij zeggen: dat is ook het onderwerp wat in het navolgende van hoofdstuk 14 aan de orde komt over de oogst en de wijnpersbak. Dat is echt ook een typisch onderwerp voor het boek Openbaring. Dan vervolgt de Heer met: "Ik alleen trad de wijnpers en van de volkeren was niemand bij Mij." Ik geloof ook dat hier sprake is van een optreden van de Heer ten opzichte van Zijn volk, dat wil zeggen het ongelovig volk. Aan de ene kant redt Hij het gelovige volk, maar Hij oordeelt en treedt op tegen het ongelovig volk dat zich zo misdragen heeft. En dan staat er: "Ik trad hen in mijn toorn en vertreed hen in mijn woede en hun bloed spatte op mijn klederen en ik bezoedelde heel mijn gewaad, omdat ik een dag van wraak in mijn hart had en het jaar van mijn verlossing is gekomen."⟨/p>
⟨p>Ik wilde graag even wijzen op die verhouding: wraak en verlossing. Vlak de wraak van God niet uit. Doe niet alsof dat maar niet zo gek veel voorstelt, zoals dat vandaag in heel veel prediking doorklinkt waarbij alles lief en aardig en goedkoop is. Maar dat is geen Bijbelse gedachte. Maar ik moet er aan de andere kant bij zeggen: wat ons in eeuwen theologie is verteld, dat God in eeuwigheid wraakt of dat er een eindeloze pijniging zou zijn, dat is absoluut onbijbels. Gods wraak is reëel, maar ten opzichte van de verlossing is het altijd een verhouding van... nou laat ik het maar zeggen zoals het hier ook naar voren gebracht wordt: het is een verhouding van 1 op 365. "Een ogenblik duurt zijn toorn, een leven lang zijn goedertierenheid" (Psalm 30). Dat is dezelfde gedachte. Dus God treedt op, Hij richt, Hij oordeelt, maar het staat altijd ten dienste van verlossing en van goedertierenheid en van Zijn heil.⟨/p>
⟨p>Als je die verhouding niet ziet, dan krijg je een draconische God die zo volstrekt karikaturaal is ten opzichte van wat de Bijbel daarvan leert. Dus God is niet soetsappig. Nee, Hij oefent wraak, Hij treedt op in recht en gerechtigheid en dat gaat dan, zoals bij die gelegenheid waar het hier in Jesaja 63 ook over gaat, niet zachtzinnig aan toe. Maar niettemin: het is altijd in verhouding tot en ook dienstbaar aan de verlossing. Ik vind het buitengewoon belangrijk om dat te benadrukken, want er is zo enorm veel onbegrip hierover. En ja, als je dat niet ziet, als je geen zicht hebt op het feit dat Gods wraak altijd tijdelijk is, dan kun je ook het Evangelie niet verstaan. Want het Evangelie is nu juist de boodschap dat het heil altijd doorbreekt en het heil uiteindelijk voor iedereen en voor alles is. Niemand uitgezonderd. Er staat nog iets bij in Openbaring 14. Dit heeft alles ook nog weer te maken met het onderwerp waar ik het zojuist over had, over die dag van wraak en een jaar van verlossing. Maar we komen hier inderdaad bij een vers... dat is één van de heftigste schriftplaatsen als het gaat over gericht en over pijniging van Gods tegenstanders. En laten we het gewoon maar lezen. We weten waar het nu over gaat: we zijn aan het einde van de grote verdrukking, de Heer is teruggekeerd, komt op de Olijfberg en gaat het dan opnemen voor Zijn volk, voor de getrouwen. Maar het ongelovig deel gaat Hij richten en brengt Hij buiten het land. En zij komen in vuur en zwavel en daar zullen ze door gekweld worden. Nou, en dan gaat Openbaring 14 vers 11 erover verder.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3219" title="Speel af vanaf 53:39">▶ 53:39⟨/button> ⟨span>Vers 11: de Opstijgende Rook van Hun Kwelling tot in de Aionen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En de rook van hun kwelling gaat omhoog tot in de aeonen der aeonen. Ik wil daar even bij stilstaan. Er staat hier namelijk niet dat hun kwelling duurt tot in de aeonen der aeonen. Dat staat er niet. Er staat dat de rook van hun kwelling – oftewel de rook die hun kwelling veroorzaakt – blijft opstijgen. Je moet je dit heel concreet voorstellen. Als straks over een x-aantal jaren – dat laten we nu even buiten beschouwing – de Heer zal terugkomen, zal het ongelovige deel van Israël buiten het land worden gebracht. Daar, in die streek van de Dode Zee, krijgen zij te maken met vuur, met rook en met zwavel, wat die rook tot een kwelling maakt. Die rook gaat opstijgen, maar dat zal niet alleen bij die gelegenheid zijn; die rook blijft opstijgen. Ik geloof inderdaad dat ook in de aeon die gaat volgen, in de tijdperken die daarop volgen, die rook blijft opstijgen. Niet hun kwelling houdt aan, maar degenen die in dat gebied zijn, zullen gekweld worden door die rook. En die rook blijft inderdaad opstijgen; die gaat omhoog tot in de aeonen der aeonen.⟨/p>
⟨p>Er is trouwens ook een verschil met wat er ooit gebeurde in Sodom en Gomorra. Toen het daar regende op die steden, werden de inwoners eigenlijk onmiddellijk gedood door een vuurregen. Ik vergelijk het een klein beetje – om er een idee van te hebben – met hoe dat ooit is gegaan met de inwoners van Pompeï in Italië, in de eerste eeuw. Zij werden in een fractie van een seconde overdonderd door de lava, trouwens ook door zwavel, en zij versteenden. Wel, zo is dat in Sodom en Gomorra ook gegaan. Iets dergelijks zal in de toekomst ook gebeuren, maar ik moet erbij zeggen dat zij hier niet getroffen worden door die vuurregen, maar door de rook, zo staat er. Dus kennelijk worden zij op enige afstand van wat daar plaatsvindt, gekweld door de rook. Vandaar ook dat er sprake is van de rook van een kwelling.⟨/p>
⟨p>Zij sterven daarvan en daardoor niet onmiddellijk, maar ze worden aanhoudend gekweld door die giftige rook. Daarom staat erbij: ze hebben geen rust, dag en nacht. Dat wijst erop dat ze niet in één keer worden gedood, maar dat ze te maken krijgen met die afschuwelijke giftige dampen die hen zullen kwellen. Dan wordt daar nog een keer bijgezegd wat we eigenlijk al wisten, maar zo wordt vers 11 ook afgesloten: wie treft dat? Wel, degenen die het beest en zijn beeld aanbidden, en als iemand het merkteken van zijn naam in ontvangst neemt.⟨/p>
⟨p>Dat is uiteindelijk de consequentie van wat er gebeurt. Degenen die dat merkteken hebben ontvangen en die dat beest hebben aanbeden, zullen daar in eerste instantie profijt van hebben. Maar als eenmaal de Heer gaat ingrijpen, worden de rollen ineens omgedraaid. Want degenen die dan het beest niet hebben aanbeden, die worden verlost, terwijl degenen die dan het beest wél hebben aanbeden – het ongelovige deel van het volk – ook buiten het land zullen komen. Maar daar zullen ze Gods hand tegen zich vinden. Zij zullen in die streek komen en gekweld worden door die giftige rook en dampen van het zwavel, vlak bij de Dode Zee, in het gebied van Edom.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3522" title="Speel af vanaf 58:42">▶ 58:42⟨/button> ⟨span>De Onbijbelse Drogreden van de Eindeloze Heltestraf Weerlegd⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Ja, dan wil ik toch nog eventjes iets anders naar voren brengen, omdat dit bewuste vers, Openbaring 14 vers 11, eigenlijk een van de kroongetuigen is van de leer van de eindeloze helstraf. Ik heb hier een commentaar op de dia staan van Willem-Jan Ouweneel. Dr. Ouweneel heeft een tweedelig commentaar geschreven op het boek Openbaring en hij zegt bij Openbaring 14 vers 10 het volgende. U weet het misschien, maar Ouweneel heeft zich nogal expliciet uitgelaten over de leer van de alverzoening. Hij heeft daar ook een brochure over geschreven waarin hij het een van de meest geniepige en verderfelijke leringen noemt die er ooit zijn geweest. Ik heb die brochure hier ergens in de kast staan. Wel, hier doet Ouweneel daar nog een schepje bovenop naar aanleiding van Openbaring 14 vers 10. Hij zegt: "Tegenover aanhangers van de alverzoeningsleer hebben we hier in Openbaring 14 vers 10 en 11 een duidelijk getuigenis van de eeuwige pijniging van de goddelozen."⟨/p>
⟨p>Even stop. Ouweneel zegt dat we hier in dit vers duidelijk zien dat de goddelozen eeuwig, in de zin van eindeloos, gepijnigd worden. Is dat zo? Nee. Kijk, ik heb er al op gewezen dat we niets moeten afdoen van de ernst van de woorden in dat vers. Dan doe je het vers gewoon geen recht. Zo staat het er; het is buitengewoon heftig. Ga die beker die hier beschreven wordt niet verdunnen of aanlengen, want dan doe je de Schrift geen recht. Doe er dus niets van af, maar doe er ook niets aan toe. Wat Ouweneel hier beweert, is dat dit een duidelijk getuigenis is van de eeuwige pijniging van de goddeloze, en ik zeg: absoluut niet. Hij zegt trouwens over de uitdrukking 'tot in alle eeuwigheid' dat dit er letterlijk staat als 'tot de eeuwigheid van de eeuwigheden'. Maar dat staat er niet. Er staat: 'tot in de aionen van de aionen'. Heel letterlijk is dat een dubbel meervoud: 'tot in aionen van aionen'.⟨/p>
⟨p>De Bijbel spreekt over het begin van aionen en over het einde van aionen, en wel over de aionen die nog gaan komen. Dat zijn de overtreffende aionen, omdat Christus daarin zal heersen. Daarom heten ze de 'aionen van de aionen'; ze overtreffen namelijk de voorgaande wereldtijdperken. Maar als er sprake is van 'aionen van aionen', dan betekent dit dat een aion dus niet beginloos en eindeloos is. Dat is dwaasheid. Het dubbele meervoud geeft juist aan dat het inderdaad tijdperken betreft die een begin en een einde hebben en daarom ook opgevolgd worden door weer een andere aion. De aionen die nog gaan volgen, die zijn overtreffend, en daarom heten ze de aionen van de aionen. Ouweneel maakt daar 'tot in alle eeuwigheid' of 'tot in de eeuwigheid van de eeuwigheden' van, maar dat is onzin. Dat staat er niet.⟨/p>
⟨p>Hij zegt daarbij dat deze straf even eeuwig is als God Zelf. Inderdaad wordt in de genoemde verzen in hoofdstuk 4, 10 en 15 God in verband gebracht met de aionen, maar dat is niet omdat God beperkt is door de aionen. Hij is de God van de aionen. Dat Hij de 'eeuwige God' is, wil zeggen dat Hij de God van de wereldtijdperken is. Hij heeft ze tot aanzijn gebracht en Hij is degene die die aionen ook tot voltooiing brengt. Daarom is Hij de God der aionen, zoals Hij ook de God van Israël is. Dat Hij de God van Israël is, beperkt Hem niet tot alleen maar Israël; het geeft aan dat Hij een speciale relatie met dat volk heeft. Zo heeft Hij ook een speciale relatie tot de aionen, en met name tot de toekomende aion.⟨/p>
⟨p>Ouweneel zegt nog dat deze straf even eeuwig is als God Zelf, als de lof van God en het Lam, en als de regering van de gelovigen met het Lam. Dat is heel opmerkelijk, want over de regering van het Lam in hoofdstuk 22, maar ook in hoofdstuk 11 vers 15 en op meerdere plaatsen, wordt gezegd dat het Lam zal regeren 'tot in de aionen van de aionen'. Juist die uitdrukking bewijst dat het inderdaad om wereldtijdperken gaat. Want zou het Lam eindeloos regeren, tot in alle eeuwigheid? Nee, zeker niet! Christus moet heersen 'totdat'. Als Hij de laatste vijand tenietgedaan zal hebben, dan zal Hij het Koninkrijk overdragen aan Zijn God en Vader. Juist 1 Corinthe 15 maakt duidelijk dat de heerschappij en het Koninkrijk van Christus tijdelijk afgebakend zijn. Wanneer de laatste vijand tenietgedaan is, dan zal Christus ook afstand doen van de troon en het Koninkrijk overgeven aan Zijn God en Vader. Dus inderdaad, de regering van de gelovigen met het Lam is niet eindeloos. Die is afgebakend, en dat is nu juist het geweldige van die toekomende aionen. Die worden daardoor gekenmerkt dat Christus zal regeren met de Zijnen en alles tot volheid en voltooiing zal brengen. Als dat voltooid is, dan breekt er een nieuwe fase aan en dan wordt God 'alles in allen'. Maar dan is er ook geen sprake meer van heerschappij of van Christus die alles onder Zijn voeten stelt. Niets van dat al.⟨/p>
⟨p>Ouweneel zegt er nog bij: "Wie tegenwerpt dat hier alleen staat dat de rook eeuwig opstijgt, maar niet dat de goddelozen eeuwig gekweld worden..." Inderdaad, dat is heel goed tegengeworpen, want dat is exact wat er staat. Maar, zegt Ouweneel, dan moet je wel bedenken: "waar rook is, is pijniging, en waar pijniging is, daar zijn gepijnigden." Dit lijkt logisch, maar dit is een drogrede. Hij zegt: "waar rook is, is pijniging". Nee, het is: waar pijniging is, daar is rook. Dat wil zeggen dat zij bevinden zich op een plaats waar rook is en daarom worden ze daar gepijnigd, maar dat betekent niet dat hun pijniging eindeloos is. Die rook stijgt op tot in de aionen. Dus dat wat hij hier naar voren brengt, dat waar rook is ook pijniging is, en dat aangezien de rook opstijgt tot in de aionen dit ook het geval is voor de pijniging, dat is een drogredenering. Dat staat er niet en het is ook helemaal niet noodzakelijk of logisch. Alleen als je er op voorhand al van uitgaat, kun je het in zo'n vers projecteren, maar het staat er niet.⟨/p>
⟨p>Nee, het gaat hier over goddelozen die ook letterlijk zullen omkomen. Goddeloze Israëlieten die buiten het land zullen omkomen en gekweld zullen worden in hun levenseinde. Dat vindt niet in één keer plaats, maar gedurende een periode, dag en nacht, zullen ze gekweld worden door giftige dampen en zo zullen ze hun einde vinden. En dat is buitengewoon heftig. Nogmaals, daar wil en mag en kan ik niets van afdoen, maar met de eindeloze pijniging die Ouweneel hier voorstaat, heeft het niets te maken. Wat hij in dit vers legt, is inlegkunde; het heeft niets met Bijbeluitleg te maken. Ik vind het buitengewoon ernstig, want het hele idee van een eindeloze pijniging van goddelozen is een absolute... ja, ik zeg het erg zwart-wit, maar ik kan en mag er niet onderuit: de Bijbelse waarheid is nu juist dat pijniging altijd een einde heeft en dat God altijd met Zijn schepselen tot Zijn doel komt. Het hele idee dat er eindeloos gepijnigd wordt, dat komt niet bij God vandaan. Zoals ik ooit van mijn moeder leerde: kwaad worden is menselijk, maar kwaad blijven is duivels. Wel, die eigenschap van dat duivelse, dat eindeloos willen pijnigen, dat komt niet bij God vandaan. God pijnigt niet van harte. Hij doet dat omdat het een doel dient, om door die pijn iets duidelijk te maken. Dat moet je niet wegredeneren, dat is waar, maar je moet het ook niet overschreeuwen.⟨/p>
⟨p>Zoals Ouweneel hier doet: het gericht tot iets eindeloos maken. Dat is karikaturaal, maar het is erger nog: je maakt van God een demon en dat lijkt mij buitengewoon ernstig. Daarmee ontdoe je het evangelie ook van de werkelijke aard en de reikwijdte van het evangelie, namelijk dat heel de schepping daarin zal delen.⟨/p>
⟨p>Doe daar iets van af en je houdt geen evangelie meer over. Een God die liefde is en al Zijn schepselen door moeite en gericht, en eventueel door pijniging heen, brengt waar Hij ze hebben wil; ja, dat doe je teniet door die leer van de eindeloze pijniging die Ouweneel hier voorstaat. Ik kan er niet radicaal genoeg afstand van nemen.⟨/p>
⟨p>Goed.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4269" title="Speel af vanaf 01:11:09">▶ 01:11:09⟨/button> ⟨span>Vers 12: het Verduren van de Heiligen en het Geloof van Jezus⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Nog even naar het laatste vers toe. Daar zegt Johannes in Openbaring 14 het volgende: "Hier is het verduren van de heiligen." Het verduren. Kijk, de gelovige Israëlieten worden in eerste instantie gepijnigd door het beest. Zij moeten die periode van 42 maanden doorheen zien te komen. Degenen die verduren, doen dat met alle moeite, met alle druk en met alle martelingen. Het zal een afschuwelijke tijd zijn; het heet niet voor niets een verdrukking zo groot als er nooit geweest is en ook trouwens nooit meer wezen zal. Welnu, over die periode hebben we het.⟨/p>
⟨p>In die periode zullen er de heiligen zijn, zij die van Gods wege apart gesteld zijn. Zij verduren en zij bewaren de Torah van God, de voorschriften van God. Zij worden in die tijd in eerste instantie gepijnigd door het beest, maar de ongelovige Israëlieten worden uiteindelijk gepijnigd mét het beest. Ja, waar wil je bij horen? Dat is het grote contrast hier. Degenen die in eerste instantie gepijnigd worden door dat beest en zijn handlangers, zullen uiteindelijk een geweldig deel ontvangen in de Aion die gaat komen. Terwijl de ongelovige Israëlieten in eerste instantie de pijn en de moeite en de dans ontspringen, zullen zij uiteindelijk smadelijk omkomen als de Messias Zijn voet zal zetten op de Olijfberg. Dan zullen ze uiteindelijk gepijnigd worden mét het beest, want ook dat zal het lot van het beest uiteindelijk zijn.⟨/p>
⟨p>Maar in eerste instantie is het dus verduren, volhouden, dat allemaal ondergaan en de voorschriften van God, de Torah van God, bewaren en het geloof van Jezus. In de NBG-vertaling wordt er gesproken over het geloof ín Jezus. Kun je het door elkaar zeggen? Er staat een ander voorzetsel, het staat in de genitief. Het gaat over het geloof ván Jezus en ik geloof dat het hier inderdaad gaat over het geloof dat Jezus zelf had. Het was het woord dat namelijk ook aan Hem als Israëliet was toevertrouwd.⟨/p>
⟨p>Het is wat in Galaten 2 door Paulus genoemd wordt het Evangelie van de besnijdenis; het Evangelie dat God aan Zijn volk had toevertrouwd. Jakobus, Petrus en Johannes — ja, de schrijver van dit boek — zij waren allemaal gezonden tot de besnijdenis. Aan hen was het Evangelie van de besnijdenis toevertrouwd. Welnu, zij hebben dat gedragen en de Heer Jezus heeft dit geloof gehad en ook uitgedragen. In de evangeliën vinden we dat ook beschreven. Dat is het geloof van Jezus; daarover gaat het hier. Die heiligen straks in die tijd van verdrukking zullen verduren en zij zullen de Torah van God en het geloof van Jezus bewaren.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4529" title="Speel af vanaf 01:15:29">▶ 01:15:29⟨/button> ⟨span>Vers 13: Rust en Opstandingsleven voor Wie in de Heer Sterven⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En dan staat er tenslotte in het laatste vers dat ik nog wil bespreken: "En ik hoorde een stem vanuit de hemel zeggen: schrijf: gelukkig de doden die in de Heer sterven." Dat zijn dus degenen die zullen omkomen in die tijd van verdrukking. Je zou kunnen vragen: hoezo gelukkig? Het is toch afschuwelijk wat hen dan zal overkomen? Dat lijkt misschien zo, maar niets is wat het lijkt. Dat geldt hier ook. De reden waarom zij dit kunnen verduren, is omdat zij weten en bewaren wat het Woord van God zegt. Ze hebben het geloof; hetzelfde geloof dat Jezus ook ooit had. Namelijk: Gods Woord is waar. Met het oog op de toekomst die zij kennen en waarin zij een vast vertrouwen hebben, kunnen zij inderdaad ook sterven en dat alles verduren.⟨/p>
⟨p>Zij zijn zelfs gelukkig te prijzen. Ze sterven namelijk in de Heer. Ze weten dat Zijn Woord de waarheid is. Ze zijn voor Zijn rekening; ze zijn van Hem. Daarom sterven ze in de Heer. Ik moet er altijd bij zeggen dat in de meeste vertalingen wordt toegevoegd: "...die in de Heer sterven van nu aan." In een heleboel vertalingen wordt het zo gezegd. Dat zou kunnen, maar je krijgt een wat vreemde zin. Ik geloof namelijk dat het er niet om gaat dat de doden "van nu aan" in de Heer sterven. Nee, dat "van nu af aan" slaat niet op het moment van sterven, maar juist op de navolgende zin. Dan krijg je dit: "Gelukkig de doden die in de Heer sterven. Van nu af aan, zegt de Geest, dat zij zullen rusten uit hun moeite." Dus van nu af aan zegt de Geest: ze zullen rusten uit hun moeite.⟨/p>
⟨p>Nog een taalkundig dingetje: er staat niet "rusten van hun moeite", maar "rusten uit hun moeite". Het idee is dat zij vanwege hun martelaarsdood in de Heer sterven en omkomen. Dat hebben ze te verduren, maar juist daarom zullen zij rusten vanuit en ook vanwege hun moeite. Uiteindelijk vinden zij juist in die moeite de rust. Het feit dat ze dat hebben ondergaan, betekent dat ze daarin de rust zullen vinden. Zij zullen namelijk opstaan voor de duizend jaren. In hoofdstuk 20 wordt dat expliciet van hen gezegd: degenen die het merkteken van het beest niet hebben aangenomen en die daardoor zullen sterven, zullen voor de duizend jaren opstaan en met Christus gaan regeren.⟨/p>
⟨p>In die tijd die dan zal volgen, zullen ze een geweldige functie krijgen. Zij zullen rusten vanuit hun moeite. Juist omdat ze die moeite hebben ondergaan, zullen ze de rust van het vrederijk op een geweldige wijze gaan beleven. Er staat immers nog bij: "hun werken volgen met hen." Dat betekent dat hun verduren zal worden beloond. Die werken volgen hen; het is niet zo dat wat ze hebben meegemaakt, wat ze hebben verduurd en hun volharden en geloof wordt vergeten. Het feit dat ze zijn uitgekomen voor de waarheid en voor het Woord van God wordt niet vergeten. Nee, dat zal hen volgen en daarin zullen ze worden beloond, namelijk doordat ze voor de duizend jaren zullen opstaan om vervolgens met Christus te gaan regeren, hier op aarde.⟨/p>
⟨p>Het gaat hier specifiek over de Israëlieten; de gelovige Israëlieten die dus in de grote verdrukking zullen omkomen. Zij zullen voor de duizend jaar opstaan en zij zullen deel hebben aan wat in Openbaring 20 de "eerste opstanding" wordt genoemd: de opstanding uit de doden. Dat lijkt me voor vandaag wel even genoeg, want vanaf vers 14 zullen we de volgende keer verdergaan. In mijn Bijbel staat daarboven "de oogst". Dan gaat het over de graanoogst en de wijnoogst, en waarom die twee beelden daar gebruikt worden. Dat is het onderwerp voor de volgende keer. Ik dank u hartelijk voor de aandacht en zeg: tot een volgende keer, Gods zegen en tot ziens.⟨/p>