⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Introductie en Experiment met de Presentatie⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Een iets andere achtergrond dan u gewend bent, en ik heb dat op aanraden van een aantal mensen gewijzigd. Dat heeft twee redenen. In het algemeen schijnt het beter te zijn – dat werd mij zojuist ook nog even verzekerd – om het op deze manier te presenteren. Een donkere achtergrond is beter voor het oog; het is makkelijker om tot je te nemen.⟨/p> ⟨p>Bovendien kreeg ik klachten, of eigenlijk veel klachten, van degenen die deze avonden live bijwonen via het internet. Het beeld hierachter flikkert namelijk zo enorm dat je de PowerPoint totaal niet ziet. Dan zie je alleen maar die baardaap hier op dat podium zitten, en daar word je natuurlijk ook niet vrolijk van.⟨/p> ⟨p>Dus ik dacht: weet je wat we doen? We gaan het eens op deze manier wijzigen. Het is een experiment, dus ik moet even kijken hoe of wat en hoe ik dat dan het beste kan vormgeven. Dit is een eerste poging. Ik heb inmiddels al duizenden PowerPoints gemaakt – ik doe dat al bijna twintig jaar – maar dit is voor het eerst dat ik het op deze manier doe.⟨/p> ⟨p>En u ziet het: we gaan ons vanavond bezighouden met inmiddels het tiende hoofdstuk van het boek de Openbaring. Wij doen vanavond een boekje open, zoals ik ook al even schreef in de aankondiging op Facebook. Want ja, dat staat in mijn Bijbel ook boven de tekst: 'het geopende boek'. Het is een betrekkelijk kort hoofdstuk dat we vanavond behandelen, maar ik stel voor dat we eerst nog even iets anders doen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="108" title="Speel af vanaf 01:48">▶ 01:48⟨/button> ⟨span>Terugblik: de Synchrone Reeksen van Bazuinen en Schalen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Even terugblikken, want tot dusver hebben we zes bazuinen besproken. De hoofdstukken 8 en 9 worden die bazuinen genoemd en uitgebreid ook verhaald. In hoofdstuk 8 de eerste vier bazuinen en de vorige keer hebben we hoofdstuk 9 besproken, en daar gaat het over de vijfde en de zesde bazuin. Die zijn in zekere zin heel concreet en ongelooflijk heftig in dat wat er allemaal staat te gebeuren voor deze wereld. Maar het is ook in hoge mate, vooral dat hoofdstuk 9 als het gaat over die vijfde en de zesde bazuin, ook moeilijk te verstaan; de beschrijving van de dingen die daar verteld worden over die sprinkhanen en later over die paarden, die dan weer geen echte paarden blijken te zijn.⟨/p> ⟨p>Later heb ik daar trouwens op het internet op mijn website nog een artikel over geschreven en ben ik wat dieper ingegaan op die hele kwestie van visionaire taal. Dat wil zeggen: iemand, een ziener die blikt — Johannes die een tijdreis heeft gemaakt vanuit de eerste eeuw naar de Dag des Heren die nog steeds toekomstig is. Hij heeft dingen waargenomen die hij niet kon thuisbrengen, maar slechts kon beschrijven; hij kon niet vertellen wat het precies is. En zelfs wij die er toch betrekkelijk dicht op staan, om niet te zeggen heel dicht op, hebben moeite met bepaalde verschijnselen die daarin worden beschreven.⟨/p> ⟨p>Ik wil nog even iets anders naar voren brengen, waar ik bij de bespreking van die bazuinen tot dusver nog niet over gesproken heb. Namelijk dat die in feite nog een keer in het boek Openbaring aan de orde komen. Alleen heten het dan niet de zeven bazuinen, maar zijn het de zeven schalen. Je zou zeggen dat er dan nog eens een keer een stel van die zevental rampen zullen plaatsvinden, maar dat is niet het geval. Het gaat hier over twee reeksen die synchroon lopen. Dat blijkt vrij duidelijk, mag ik wel zeggen. Een jaar of twee, drie geleden ben ik daar ook nog wat dieper op ingegaan. Ik wil het nu alleen eventjes aanstippen. Straks bij de bespreking van hoofdstuk 16 — dat duurt nog wel even natuurlijk — zullen we het uitgebreider bezien. Maar nu wil ik er toch alvast even op gewezen hebben dat die zeven bazuinen nog een keer terugkomen, alleen heten het daar de zeven schalen.⟨/p> ⟨p>Even voor de goede orde: als we het hebben over de bazuinen, dan hebben we het over de gerichten die wereldwijd over deze aarde zullen komen. Inmiddels zal de Messias al zijn teruggekeerd en Zijn koninkrijk hebben gevestigd in Israël. Dan gaat Hij het vervolgens uitbreiden over de wereld; dat is die periode van de zeven bazuinen. Dus dat is even heel belangrijk: de zeven zegels zijn inmiddels geopend, Israël is in het land gearriveerd en dan worden de volkeren vervolgens geconfronteerd met de gerichten, ook rampen. Maar ook met het getuigenis van de 144.000 die speciaal voor de gelegenheid beveiligd en verzegeld zijn, zodat ze niet aangetast of beschadigd kunnen worden door de gerichten die over de wereld zullen komen. Zij zijn daar dus van gevrijwaard, terwijl zij wereldwijd hun missie vervullen. De grote zendingsopdracht, eigenlijk is dat het. De grote opdracht om alle volkeren te maken tot Zijn discipelen. Daar mag de kerk dan al 2000 jaar hopeloos mee bezig zijn, maar het gaat hem niet worden, dat kan ik u nou vertellen. Maar als God aan het werk gaat en het aan het volk geeft voor wie het ook bestemd is om dat te gaan doen, ja, dan gaat het binnen één generatie — wat zeg ik: binnen een paar jaar — allemaal gerealiseerd worden.⟨/p> ⟨p>Nu wil ik even kort aanstippen wat de samenhang is tussen die zeven bazuinen en die zeven schalen. En ik doe dat... is het een beetje goed te zien, ook daar achterin? De letters zijn vrij klein, maar dat heb ik even met opzet gedaan om het totaalplaatje te tonen. Het rood zie je niet goed? Nee? Nou, dat moet ik dus aanpassen. Ik heb opgemerkt dat dat wel een beetje een probleem zal worden. Als je werkt met een zwarte achtergrond, dan heb je minder keuze van kleuren om met letters te werken. Dus, nou ja. Goed, even ter zake.⟨/p> ⟨p>Bij de eerste bazuin, dat wat in hoofdstuk 8 dus beschreven wordt, lees je over hagel en vuur en een derde van de aarde en de vegetatie verbrandt. Wat lees je bij de zeven schalen? De eerste schaal: dat de aarde getroffen wordt en dan staat er nog bij — er wordt gesproken over een boosaardig gezwel van mensen die het merkteken van het beest hebben.⟨/p> ⟨p>De tweede bazuin... en het is met opzet dat ik die letters, die dus niet zo goed te zien zijn, in rood heb weergegeven. Daarmee geef ik ook de overeenkomst aan. Ik zeg niet dat de beschrijving twee keer identiek is, bepaald niet, maar het blijkt dus samen te hangen. Het zijn parallelle, synchrone reeksen. Dus bij de tweede bazuin, dat hebben we toen gezien, gaat het over een brandende berg die in zee wordt geworpen en één derde in de zee komt dan om; het leven van de zee. Bij de tweede schaal vindt iets soortgelijks plaats. Daar wordt ook de zee getroffen en alle levende wezens in de zee sterven.⟨/p> ⟨p>Dan vervolgens de derde bazuin. De brandende ster Alsem valt uit de hemel. Een derde van de waterbronnen en rivieren wordt dodelijk aangetast. Ook dat vindt plaats bij de derde schaal. Ook daar worden de waterbronnen en rivieren aangetast en bovendien staat er dan bij dat het water bloed wordt. Maar dat valt dan weer samen met die dodelijke aantasting van het water.⟨/p> ⟨p>De vierde bazuin en de vierde schaal, daar is de overeenkomst het minste te zien. De overeenkomst is dat in beide gevallen de zon getroffen wordt. Maar bij de vierde schaal lezen we nog dat mensen ook worden verzengd door de hitte. Over opwarming van de aarde gesproken... maar dat komt dan niet door de CO2, daar kan ik u van verzekeren.⟨/p> ⟨p>En dan de vijfde bazuin: een ster die uit de hemel valt — een gigantische meteoriet kennelijk — de afgrond wordt geopend, rook verduistert het hemelruim en 'sprinkhanen' (met opzet natuurlijk tussen aanhalingstekens) pijnigen vijf maanden lang de mensen. Bij de vijfde schaal lees je dan dat het rijk van het beest — weet u wel, over die tien landen — wordt verduisterd. Mensen hebben grote pijnen vanwege de gezwellen. Ook hier weer: verduistering en pijnen.⟨/p> ⟨p>En dan, dat is wat we de vorige keer gezien hebben: bij de zesde bazuin worden vier boodschappers, engelen, losgelaten bij de Eufraat. De rivier de Eufraat in Irak, zeg maar. En dan twee miljarden van myriaden — twee keer 10.000 maal 10.000 legerscharen die doden dan een derde van de mensen. Ook bij de zesde schaal komt weer de Eufraat aan de orde. Die droogt dan op en de weg wordt bereid voor de koningen van het Oosten. De Eufraat trouwens, niet de Tigris; ze komen dus echt uit het gebied van Babel. De weg wordt bereid voor de koningen van het Oosten en de koningen van de hele wereld worden verzameld tot de oorlog in Harmagedon, daar in de vlakte van Israël.⟨/p> ⟨p>En dat is dus inmiddels — ik moet er even bij zeggen — niet die strijd die bij Jeruzalem zal plaatsvinden bij het zesde zegel, want dat is een tijd daarvoor. Maar de volkeren worden dan zo getroffen en je leest ook — daar zullen we het de volgende keer over hebben of die keer daarop — dat de volkeren dan juist ook vanwege Degene die daar zit op de troon in Jeruzalem, die daar Zijn koninkrijk heeft gevestigd, toornig worden en zij zich verzamelen.⟨/p> ⟨p>Zij gaan dus, de hele Verenigde Naties, daar komt het eigenlijk op neer. Want alle volken verzamelen zich en die gaan dan samenspannen tegen de Heer en Zijn gezalfde, die inmiddels dus al regeren of die inmiddels al dat koninkrijk daar in het Midden-Oosten hebben gevestigd. Dat is heel apocalyptiek; dat is de apocalyps, de onthulling. Maar het klinkt zo futuristisch in onze oren. Het is ook futuristisch. Dan wil je zeggen: 'it's the future'. Het is toekomst. Maar het is onvoorstelbaar wat er dan gaat gebeuren. De volkeren vertrekken dus ten strijde om korte metten te maken met dat nieuwe koninkrijk daar in het Midden-Oosten.⟨/p> ⟨p>Maar het is bijna met ze gedaan. Want Harmagedon, daar vindt dan ook... daar wordt vanuit de hoogte neergehouwen. Dat is trouwens wat Harmagedon ook betekent. Nou, en dat is in feite de inleiding tot de zevende bazuin. Want als eenmaal dat zijn beslag heeft gekregen, dan wordt het koninkrijk wereldwijd gevestigd. En bij die zevende schaal lees je dan nog dat de stad Babylon – trouwens ook alle steden der volken – instorten met een gigantische aardbeving, de grootste aardbeving ooit. En ook Babylon wordt bij die gelegenheid, wat dan dus de hoofdstad zal zijn, verwoest.⟨/p> ⟨p>Wat ik eigenlijk met deze twee kolommen aan wil duiden, is dit gegeven dat die zeven bazuinen gelijktijdig plaatsvinden met de zeven schalen. Dat kan niet missen en ook in andere opzichten komt dat in het plaatje weer helemaal overeen. Wat je ziet, is dat het boek Openbaring twee keer de geschiedenis toont. Want vanaf hoofdstuk 12 krijg je een herhaling van wat in de eerdere hoofdstukken daarvoor al beschreven was, maar dan vanuit een ander oogpunt. Ik beloof dat ik dat nog een keertje wat duidelijker naar voren zal brengen. Nu is het even genoeg om dit gezegd te hebben.⟨/p> ⟨p>En als we vanavond hier bij elkaar zijn om hoofdstuk 10 te bespreken, kan ik u vertellen: inmiddels hebben zes bazuinen geklonken en het koninkrijk gaat bijna baanbreken, wereldwijd en feitelijk. Dat is de inhoud van dat geopende boekje; dat is de inhoud van Openbaring hoofdstuk 10. Nou, laten we daar maar eens naar toe gaan.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="891" title="Speel af vanaf 14:51">▶ 14:51⟨/button> ⟨span>Vers 1: de Andere Sterke Boodschapper⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Laten we beginnen bij vers 1, zoals we dat gebruikelijk zijn te doen. Daar staat: "En ik nam een andere sterke engel of boodschapper waar." Een andere. Eerder in hoofdstuk 5 vers 2 lazen we: "En ik nam waar een sterke boodschapper, herautend met luide stem: Wie is waardig de boekrol te openen en haar zegels los te maken?" Nu ziet Johannes opnieuw een sterke boodschapper, maar het is een andere; niet dezelfde.⟨/p> ⟨p>Trouwens, het woordje 'andere' betekent hier alles. Het Griekse woord ⟨em>allos⟨/em>. Dat betekent een ander, maar van hetzelfde soort. ⟨em>Heteros⟨/em> is andersoortig, maar ⟨em>allos⟨/em> betekent een ander van hetzelfde soort. Wij zouden misschien zeggen: anders. Het is niet een andere... Mijn auto is nu anders dan... Ja, dat is een slecht voorbeeld. Laat ik het beter formuleren. Stel je voor, ik heb vandaag mijn auto in de prak gereden. Dan zeg ik: "Nou, mijn auto is nu anders dan gisteren." Het is nog dezelfde auto, maar toch is hij anders. Maar als ik bij wijze van spreken een Mercedes-Benz had gekocht, dan zeg ik: "Ik heb een andere auto." Dan heb je een heel andersoortige auto. Dat is het verschil tussen ⟨em>allos⟨/em> en ⟨em>heteros⟨/em>. In het Nederlands kun je dat niet zo mooi met een ander woord weergeven. Hier ziet Johannes dus een ⟨em>allos⟨/em>, een andere van hetzelfde soort, maar een andere sterke boodschapper.⟨/p> ⟨p>Zijn naam wordt niet vermeld. Dat lijkt mij op zich al een belangwekkend gegeven. Er wordt namelijk heel vaak gezegd dat dit Christus is. Ik begrijp heel goed waarom men dat zo zegt, want de wijze waarop hij getekend wordt, vertoont absoluut overeenkomsten met de wijze waarop Jezus Christus ook wordt geschilderd. Maar er is één probleem dat ik met die visie heb en dat is ten eerste: waarom wordt de naam dan niet vermeld? In andere zin wordt er wel altijd gesproken over "ik zag een Lammetje" of "ik zag de Zoon des mensen". Altijd wanneer het over Hem gaat, wordt Hij ook daadwerkelijk benoemd.⟨/p> ⟨p>Bovendien is er nog een punt dat mij niet onbelangrijk lijkt: Christus is geen engel. Nooit wordt Hij zo genoemd. Als je Hebreeën 1 leest, dan wordt ook dat verklaard. Tot wie van de engelen heeft God ooit gezegd: "Mijn Zoon ben je"? Dat heeft Hij niet tot een engel gezegd, maar tot de Zoon heeft Hij dat gezegd. Dat is geen engel, dat is een mens. Één God, één middelaar: de mens Christus Jezus. Hij is dus ook maar niet zomaar een andere sterke engel. Nee, Christus is van een heel andere orde. Het loutere feit dat hij zo aangeduid wordt — dus als een andere sterke boodschapper of engel — lijkt mij op zich al genoeg reden om de optie af te wijzen dat het om Christus zelf zou gaan.⟨/p> ⟨p>Maar zoals ik al zei, dat neemt niet weg dat hij er wel veel van weg heeft. Dat komt omdat die engel een boodschapper is. Hij wordt om een boodschap gestuurd, wat trouwens niet per se betekent dat hij iets moet vertellen. Als ik iemand om een boodschap stuur, hoeft hij ook niet altijd wat te vertellen, maar vaak is het zo dat hij iets moet doen. Iemand om een boodschap sturen, dat is in feite ook wat een boodschapper in de Bijbel is: iemand die om een boodschap gestuurd wordt, die iets moet doen of iets moet vertellen namens een ander.⟨/p> ⟨p>Dit is er niet zomaar een; het is inderdaad een sterke, een krachtige. Als ik trouwens een naam zou moeten noemen, dan zou ik zeggen... wat denkt u? We weten vanuit de Bijbel eigenlijk helemaal niet zoveel. We kennen eigenlijk maar twee engelen met een naam: Michael en Gabriel. Michael is de aartsengel, en Michael wordt trouwens wel genoemd in de Boekopenbaring. Maar dan wordt hij bij name genoemd, dus daar denk ik dan toch weer niet van dat dit werkelijk Michael is. Laten we het zwijgen van de Schrift hierover gewoon eerbiedigen en verder niet speculeren over wie het dan wel is. Want als het van belang was geweest, had het er wel bij gestaan. Ja, misschien wat kort door de bocht, maar ik vind hem eigenlijk wel erg... het spreekt mij wel aan om het zo te formuleren.⟨/p> ⟨p>Hij daalde neer vanuit de hemel; hij komt dus vanuit de hoogte. Wat trouwens niet zo vanzelfsprekend is, want je leest eerder ook over een engel die vanuit de afgrond komt. Dus dat is op zich niet zo vanzelfsprekend. Maar dit betekent dat hij komt van God Zelf, omhuld in een wolk. Er staat nog iets bij: "en de regenboog was op zijn hoofd." Nou, dat is heel veelbelovend. De regenboog kwamen we al eerder tegen in hoofdstuk 5. Maar als de regenboog verschijnt, dan is dat die geweldige boog in de wolken die de hemel omspant, of eigenlijk de aarde omspant. Het is het embleem van Gods trouw aan de volkerenwereld. Per slot van rekening is dat teken van de regenboog veelkleurig, maar ook met de belofte dat God de wereld nooit meer zou laten vergaan door water. Dat embleem, dat teken, werd gegeven aan Noach, de stamvader van alle natiën. Die regenboog verschijnt ook hier weer. God heeft een plan met deze wereld en Hij waakt daar ook over. Dus alle acties van 'save the planet' en dergelijke zijn in feite gewoon ongeloof. Want wij hebben een ⟨em>Savior of the world⟨/em>. Nee, ik zeg niet 'van de planet', want de aarde is in de Bijbel geen planeet. Maar dat is weer iets anders.⟨/p> ⟨p>In ieder geval, de regenboog was op zijn hoofd en zijn gezicht was als de zon. Dit is, moet ik zeggen, wel een sterke aanwijzing voor wie zegt dat het gewoon Jezus Christus zelf is. Want even eerder in het boek, in hoofdstuk 1, lezen we: "Ik zag iemand, een Mensenzoon gelijk..." Kijk, en dan staat er inderdaad dat zijn gezicht straalde als van de zon. Maar het is weer niet doorslaggevend, want je leest dat wel vaker in de Bijbel. Een gezicht dat straalt, zo helder straalt... je zou het maar eens aan Stefanus moeten vragen. Nou ja, dat is ook een beetje een stom idee natuurlijk, maar je zou het moeten vragen aan degenen die ooit Stefanus zagen toen hij gestenigd werd. Aan Paulus bijvoorbeeld — toen nog Saulus — die heeft dat gezien. Zijn gezicht straalde, maar dan staat er geloof ik "als een engel".⟨/p> ⟨p>In ieder geval was zijn gezicht als de zon. De aanduiding is natuurlijk simpel: het gaat erom dat hij licht geeft, maar het is vooral ook een aankondiging van de dag. Want dat is wat de zon representeert; die is gesteld tot heerschappij over de dag. En daar is ook nog een nachtvorst, dat is de maan. Ja, en zijn voeten waren als pilaren van vuur. Ziet u die combinatie? De regenboog, Gods belofte. Dat gezicht dat was als de zon, wat ook de dag aankondigt. Zijn voeten als pilaren van vuur, wat natuurlijk in het boek Openbaring vooral tekenend is voor het oordeel en de gerichten waarmee dit gepaard gaat. Pilaren van vuur, dat is al heel onheilspellend natuurlijk. En dan staat er dit.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1448" title="Speel af vanaf 24:08">▶ 24:08⟨/button> ⟨span>Vers 2: het Geopende Boekrolletje als Eigendomsakte van de Wereld⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En hij had in zijn hand een geopend boekrolletje. Een boekje, maar eigenlijk is dat een boekrolletje; het is een verkleinwoord. Later in vers 8 zullen we zien dat het daar gewoon een boekrol wordt genoemd. Dat kan afwisselend worden gebruikt, dat spreek ik niet tegen. Ik drink wel eens een kopje koffie, maar ik kan ook zeggen dat ik een kop koffie drink. In ieder geval wordt het hier een boekrolletje genoemd, wat een aanwijzing is dat het klein is.⟨/p> ⟨p>Dit doet direct denken aan een andere boekrol die we al eerder tegenkwamen in hoofdstuk 5. Weet u nog? Johannes zag een Lammetje, maar dat blijkt dan de Leeuw van Juda te zijn. Hij kreeg de boekrol die verzegeld was met zeven zegels. Vervolgens wordt die boekrol geopend, dat wil zeggen: de zegels worden geopend. Wat bleek dat te zijn in hoofdstuk 5 en 6? De opening van die boekrol en de opening van de zegels vertegenwoordigt de eigendomsakte van het land, namelijk het land Israël. Dat hebben we toen gezien en dat ga ik nu niet nog een keer dunnetjes overdoen, maar zo ging dat in de Bijbel: als er land gekocht werd, dan werd dat met een eigendomsakte in een boekrol verzegeld. Op het moment dat de daadwerkelijke overdracht plaatsvond, werden de zegels geopend. Eerst werd het dus gekocht en bij de eigenlijke overdracht werden de zegels geopend.⟨/p> ⟨p>Hier is opnieuw sprake van een boekrol, en inmiddels ook een geopend boekrolletje. Maar hier gaat het niet meer over het land Israël, maar over de eigendomsakte van heel de wereld. Dat blijkt simpelweg uit het vervolg. Want als je het hele plaatje goed in ogenschouw neemt, zie je dat de zeven zegels te maken hadden met Israël, dat toekomt aan de enige echte Eigenaar, namelijk het Lammetje, de Leeuw van Juda. Maar dat koninkrijk gaat uitgebreid worden; dat is eigenlijk het grote thema van het boek. Vervolgens worden ook alle volkeren onderworpen. Want niet alleen het land Israël, maar heel de aarde behoort Hem toe. Hij is niet alleen de Koning van Israël, Hij is ook de Koning der koningen. Zo gaat Hij ook optreden, in die volgorde: eerst als Koning van Israël en vervolgens als de Koning der koningen. Dat geopende boekrolletje gaat hier inderdaad ook over. Het is ook weer de eigendomsakte, maar dan van heel de wereld.⟨/p> ⟨p>Laten we doorlezen, want we worden daar meteen in bevestigd. Er staat: "En hij — dat is die andere sterke engel — plaatste zijn rechtervoet op de zee en de linker op de aarde." Daarmee wordt meteen aangegeven dat daar waar zijn voet gezet wordt, dat hem toekomt. Dat is een Bijbelse gedachte: als je ergens je voet op zet, dan behoort dat je toe. Ik kan daar diverse voorbeelden van geven. In de boeken Deuteronomium en Jozua vind je dat al. Daar wordt tegen Israël gezegd — eigenlijk wordt het tegen Mozes gezegd, die het moet doorgeven aan het volk — dat elke plaats die hun voetzool betreedt, van hen zal zijn. Waar je ook naartoe gaat. Het volk stond op het punt de Jordaan over te trekken en dan wordt er van tevoren al gezegd: als je ergens je voet neerzet, dan is dat van jou. Van de woestijn af tot aan de Libanon, van de rivier de Eufraat tot aan de westelijke zee toe zal uw gebied zich uitstrekken. Even later wordt tegen Jozua iets soortgelijks gezegd: "Elke plaats die uw voetzool betreden zal, geef Ik ulieden, zoals Ik tot Mozes gesproken heb." Het is dus een bevestiging daarvan.⟨/p> ⟨p>Het idee is dus: je zet je voet ergens op. Zo, dat is voor mij, dat is bezet. Dat is de gedachte. Dat kennen wij natuurlijk ook: je gaat ergens op zitten en denkt: mijn plaatsje is bezet. Dat is bezet gebied, daar blijf jij met je vingers vanaf en jij gaat daar niet meer op zitten. Maar het idee is niet alleen het ergens op gaan zitten om iets te bezetten, het is ook het ergens op gaan staan. Ik sta daarop en daar blijf jij dus vanaf; dat is voor mij. Het feit dat die engel dat boekrolletje geopend heeft — dat moet ik er nog even bijzeggen — geeft aan dat de eigendomsakte inmiddels geopend is en de overdracht dus al heeft plaatsgevonden. We staan hier op het punt van de vestiging van het hele koninkrijk.⟨/p> ⟨p>Inmiddels hebben er al zes bazuinen geklonken. We hebben zes bazuinen besproken en er volgt er nog één. Wat blijkt? Bij die zevende bazuin wordt alles beklonken. Dat is precies hetzelfde als met dat zevende zegel. Dat zevende zegel is de definitieve vaststelling van: "En nu is het compleet." Dat is ook wat het getal zeven aanduidt: het is compleet, het is vol, voleindigd. Ik moet hierbij ook denken aan een andere 'zeven' bij Jericho. Dat is een hele mooie. Als het volk daar omheen gegaan is, gaan ze er op de zevende dag zeven keer omheen. En bij de zevende bazuin — ja, zo was het — valt de stad in handen van het volk Israël. Zo was dat door God geregisseerd. Waar het om gaat is dat het bij de zevende wordt voltooid. Nu hebben er zes bazuinen geklonken, dus het wachten is op de zevende bazuin, de completering. De zevende bazuin betekent de definitieve vestiging van het koninkrijk over deze hele wereld. Ik zal het straks ook duidelijk laten zien, en trouwens niet de volgende keer, maar de keer daarop gaan we het daar nog veel uitgebreider over hebben voor dat zevende zegel.⟨/p> ⟨p>Hier is het even genoeg om erop te wijzen dat wanneer die engel dat geopende boekje in zijn hand heeft en bovendien zijn voet op het land en op de zee zet, daarmee wordt aangegeven: dit hele aardoppervlak, de aarde en de zee, is van mij — of in ieder geval van Degene die mij gezonden heeft. Want hij is natuurlijk maar een boodschapper, maar hij representeert Hem wel. Dat doet een boodschapper per definitie: hij representeert Degene die hem gezonden heeft.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1973" title="Speel af vanaf 32:53">▶ 32:53⟨/button> ⟨span>Vers 3-4: de Brullende Leeuw (silo) en het Geheim van de Donderslagen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En hij riep met luide stem, net zoals een leeuw brult. Er staat ergens in Amos – ik heb er nu geen plaatje van en ik had hem er even bij kunnen voegen, maar daar moet ik nu aan denken: "De leeuw heeft gebruld, wie zou niet vrezen? De Heere, Heere heeft gesproken, wie zou niet profeteren?" Woorden van gelijke strekking vinden we in Amos 3. In ieder geval, de leeuw brult. Over welke leeuw hebben we het dan natuurlijk? Waar denken we bij een leeuw aan in het boek Openbaring? Ja, dat lijkt mij duidelijk. Dat is de leeuw waar ik het zojuist al even over had: de Leeuw uit de stam van Juda.⟨/p> ⟨p>Juda is die leeuw. Dat zei Jacob ooit al op zijn sterfbed: "Juda is een leeuwenwelp." En u weet: een leeuw is de koning van de dieren, gekroond, en dat is ook precies wat aan Juda wordt gegeven: de staf, de koningsstaf, oftewel de scepter. Hierin zie je trouwens ook dat hij riep met een luide stem zoals een leeuw brult. Hij is niet die leeuw, maar hij representeert hem wel. De scepter die aan Juda beloofd was, was niet alleen omdat Juda de koningsstam zou zijn onder alle stammen. Nee, Juda zou de scepter krijgen totdat die Ene zou komen die de rust zou aanbrengen en Hem zouden de volkeren gehoorzaam zijn.⟨/p> ⟨p>U weet waar ik op doel: Genesis 49 vers 10. Genesis schrijf je trouwens met één 's'. De scepter zal van Juda niet wijken. Dat wil zeggen dat die scepter aan Juda wordt gegeven en aan Juda toe zal blijven komen; hij zal niet van Juda worden afgenomen totdat... de heersersstaf tussen zijn voeten – ook een mannelijk embleem, moet ik erbij zeggen – totdat Silo komt. Silo heeft dezelfde stam als Shalom; Silo is de Rustaanbrenger. En dat blijkt een persoon te zijn, want er staat vervolgens: "en hem zullen de volkeren gehoorzaam zijn."⟨/p> ⟨p>Met andere woorden: hier wordt door Jacob op zijn sterfbed, terwijl al die zonen om hem heen staan en een profetisch woord meekrijgen, gezegd dat aan Juda de scepter toekomt. Dat zou pas duizend jaar later vervuld worden. Dit zal ergens in de 18e eeuw voor Christus zijn geweest en David was de eerste koning uit de stam van Juda. Dat was de dynastie waaraan God de scepter zou toevertrouwen. In ieder geval kwam het toen bij het koningshuis van David terecht, bij Juda dus, en daar is het gebleven: totdat Silo komt.⟨/p> ⟨p>Altijd zouden de rechten op de troon bij Juda blijven totdat Silo komt, en Hem zullen niet slechts de stammen van Israël gehoorzaam zijn, nee, Hem zullen de volkeren gehoorzaam zijn. Jacob weet dus al dat er uit Juda Iemand voortkomt die niet alleen over Israël, maar over de hele wereld zal regeren en waar alle volkeren gehoorzaam aan zullen zijn. Ik vind dat een geweldige profetie. Wij weten wie het is en we weten ook waar die Silo momenteel verkeert. De Koning uit het huis van David is nu verborgen. Daar zijn hele mooie verhalen over te vertellen, maar daar gaan we het nu verder niet over hebben. Maar Hij komt. Hij is nu verborgen, maar Hij wordt openbaar. De apocalyps: Hij gaat onthuld worden. Nu verborgen, straks verschijnt Hij.⟨/p> ⟨p>Die engel brult dus net zoals een leeuw brult en toen hij riep, spraken de zeven donderslagen hun stemmen. De zeven donderslagen! Die engel heeft daar zijn voeten gezet op het land en op de zee, met dat geopende boekje in zijn hand – ik denk inderdaad in zijn rechterhand, daar kom ik straks nog even op terug – maar dan gebeurt er nog iets. Hij riep met luide stem, maar tegelijkertijd spraken de zeven donderslagen hun stemmen. Daarmee is gezegd dat het dondert, maar dat die donder ook een stem is; er gaat een boodschap van uit. Er zijn meer Bijbelse voorbeelden van het feit dat als het dondert, er een sprake klinkt. In feite is de donder een stem vanuit de hemel. Daar is niet veel fantasie voor nodig, dat is precies wat de donderslag is. Het is indrukwekkend, hoe vaak het ook gebeurt. Als je dat weleens in de bergen hebt meegemaakt, als het daar echt tekeergaat... geweldig. De stem van God.⟨/p> ⟨p>Nu zijn we dus vlak voor de zevende bazuin. De engel brult en de zeven donderslagen spreken hun stemmen. Ze zeiden dus iets. En toen de zeven donderslagen spraken – het is dus duidelijk een boodschap die overgebracht wordt – stond Johannes op het punt het op te schrijven. Daaruit volgt dat Johannes de boodschap die klonk verstond en hij wilde het meteen noteren. Dat was ook wat hij moest doen: dat wat hij gezien en gehoord had, zou hij opschrijven. Maar daar wordt een stokje voor gestoken. Hij hoort een andere stem vanuit de hemel zeggen: "Verzegel hetgeen de zeven donderslagen spraken en schrijf ze niet op." Dat is jammer, want nu zijn we nog niet wijzer.⟨/p> ⟨p>Johannes wilde het opschrijven omdat de sprake die ervan uitging veelzeggend was. De entourage was immers al indrukwekkend genoeg: er hebben zulke rampen over de wereld plaatsgevonden, de voltooiing is nabij en die engel uit de hemel eist eigenlijk de hele wereld alvast op met dat geopende boekrolletje en zijn voeten op het land en de zee. En dan tegelijkertijd die zeven donderslagen. Johannes wil het opschrijven, maar krijgt te horen: "Nee, schrijf ze niet op. Verzegel het." Mondje dicht. De boodschap van die zeven donderslagen blijft dus geheim.⟨/p> ⟨p>Ik weet niet of u zich weleens heeft verdiept in de verklaringen over hoe dat nu zit met die zeven donderslagen. Ik heb daar ooit een boek over gelezen van dominee Leenhouts – zegt die naam u iets? Hij leeft allang niet meer, maar hij was een gereformeerd predikant. Hij had visioenen gezien en beweerde dat hetgeen Johannes niet mocht opschrijven, aan hém was bekendgemaakt door visioenen. Toen ik er vanmiddag in een ander verband naar zocht, zag ik dat er ook een Amerikaanse profeet was – ja, dat zal weer eens niet waar zijn natuurlijk – William Branham. U had meer van die bekende pinksterpredikers, zoals Tommy Hicks of Hermann Zaiss – die zegt u wel wat. In ieder geval, William Branham claimde dat hij een visioen had gekregen waarin aan hem bekend was gemaakt wat die zeven donderslagen spraken. Dus wat Johannes niet mocht vertellen, mocht William Branham of dominee Leenhouts wel... althans, dat was hun claim.⟨/p> ⟨p>Er zullen vast en zeker nog wel meer zijn die het wel willen vertellen; dit is een leemte. En in dat gat zijn er altijd profeten die in die leemte willen voorzien: Johannes mag het niet nemen, maar ik wel.⟨/p> ⟨p>De vraag blijft natuurlijk wel: als Johannes dit zo optekent, is het inmiddels dan wel geopenbaard? Of gaat het straks pas geopenbaard worden? Dan zeg ik: ja, het gaat straks geopenbaard worden, en toch weet ik het al. Ik weet het, niet omdat ik een visioen heb gehad – dat kan ik u vertellen – en ook niet omdat William Branham dat heeft verteld of wie dan ook, maar omdat Johannes dat zelf later heeft opgetekend.⟨/p> ⟨p>In ieder geval wordt hier gezegd: "Verzegel hetgeen de zeven donderslagen spraken en schrijf ze niet op." De boodschap blijft dus geheim. Houd hem even vast.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2706" title="Speel af vanaf 45:06">▶ 45:06⟨/button> ⟨span>Vers 5-7: de Eed van de Boodschapper en de Vervulling bij de Zevende Bazuin⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En de boodschapper die ik waarnam — u weet wel hè, die andere sterke boodschapper — staande op de zee en op het land, hief zijn rechterhand tot in de hemel. Ik denk dat dat de hand is waarin hij dat boekenrolletje had, maar als u zegt dat ik dat niet zeker weet, dan is dat waar. Maar ja, de rechterhand is normaal gesproken de handelende hand bij normale mensen. Het is maar goed dat Petra er niet is; ik heb niks met linkse schrijvers. Nee hoor, dit ga ik er weer even uitknippen denk ik, dat zijn onaardige dingen. Maar goed, nu komt die boodschapper weer in het vizier. De boodschapper die ik waarnam, staande op de zee en op het land, hief zijn rechterhand tot in de hemel en hij zwoer bij Hem die leeft tot in de aeonen van de aeonen.⟨/p> ⟨p>Niet zoals u hier in veel vertalingen ziet: 'alle eeuwigheden'. Zie je trouwens hoe een kromme vertaling dat is hè? Als je eenmaal de interlineair hebt, dan verdraag je dit niet meer. Echt niet. Maar dat even terzijde. Hij leeft tot in de aeonen van de aeonen. Dat is een overtreffende trap, zoals de 'Koning der koningen', het 'Lied der liederen', het 'Heilige der heiligen' of de 'hemel der hemelen'. Dat is een typisch Hebreeuwse stijlfiguur en het wil zeggen dat het de meest overtreffende aeonen zijn. Het zijn namelijk de aeonen waarin Christus zal regeren; de aeonen die nog gaan komen waarin Zijn heerschappij zal worden gevestigd en zal worden uitgeoefend.⟨/p> ⟨p>Hier gaat het trouwens over God Zelf. Hij zwoer bij Hem die leeft tot in de aeonen van de aeonen, dat is God Zelf. Ik moet er ook bij zeggen dat degene die leeft tot in de aeonen van de aeonen, als we even eerder kijken in hoofdstuk 1, de Mensenzoon is die Zich bekendmaakt. Als Johannes Hem ziet, dan valt hij als dood voor Zijn voeten. Dan legt Hij Zijn rechterhand op zijn hoofd en dan zegt Hij: "Vrees niet, want Ik ben dood geweest en zie, Ik leef tot in de aeonen van de aeonen." Dus wie is die 'Hem'? Dat is God Zelf en degene die de onzienlijke God representeert, Zijn icoon. Er staat hier: "En hij zwoer bij Hem." Dat is dus die boodschapper die zweert bij Hem die leeft tot in de aeonen van de aeonen, die de hemel schiep en hetgeen daarin is, de aarde en hetgeen daarin is, en de zee en hetgeen daarin is. Kortom: hemel, aarde en de zee en alles wat erin is. Degene die dat geschapen heeft, dat is God. Maar hoe heeft God de dingen gemaakt? Alle dingen zijn geworden door het Woord. Hij sprak en het was er. Later is dat Woord ook vlees geworden. Dat is een onderwerp apart, maar in ieder geval: als hier gezegd wordt "Hij die de hemel schiep en de aarde en de zee", dan is dat God die dat door Zijn Woord heeft gedaan.⟨/p> ⟨p>En dan wordt er nog iets bij gezegd. Hij zwoer bij Hem die leeft tot in de aeonen van de aeonen, die de hemel, de aarde, de zee en alles wat erin is geschapen heeft: "Er zal geen tijd meer zijn." Hier blijkt dus inderdaad dat we op de drempel staan van de definitieve bazuin. Sommige vertalingen zeggen: "Er zal geen uitstel meer zijn." Dat is hetzelfde: er is geen tijd meer. Verklaringen hebben dat ook wel heel filosofisch opgepakt en dan verklaard alsof Johannes hier zegt dat er geen klok of kalender meer is. Nee, dat is het idee niet. Er is geen tijd meer op dezelfde manier waarop wij zeggen: "Zullen we nog even een kopje... nee joh, er is geen tijd meer!" Ik bedoel daarmee niet dat de tijdrekening ophoudt of dat het filosofische begrip tijd niet meer bestaat. Nee, er rest geen tijd meer. Er is geen tijd meer over, want de tijd van de zevende bazuin staat op het punt aan te breken.⟨/p> ⟨p>Ik loop nu wat voor de fanfare uit, maar die zevende bazuin komt inderdaad nu ook ter sprake. Laten we hem toch nog even meenemen, het is vlak voor negenen. Die boodschapper met de boekrol in de hand zweert bij God — ik zeg het nog eens, het hele scenario: hij heeft zijn voet op aarde en zee gezet en dan zegt hij dat er nu geen tijd meer is. Nu gaat het gebeuren. En er staat bij: "Maar in de dagen van de stem van de zevende boodschapper, wanneer hij op het punt staat te bazuinen..." Nou, dat is nu bijna, want de zesde bazuin is voorbij. Wie gaat er dan komen? De boodschapper met de zevende bazuin. In die dagen, wanneer hij op het punt staat te bazuinen — ik kan u vertellen dat dit in hoofdstuk 11 vers 15 wordt beschreven — dan wordt ook voleindigd het geheim van God.⟨/p> ⟨p>Welk geheim van God? We hadden het net over iets wat Johannes moest verzegelen, waar hij niet over mocht spreken en wat hij ook niet mocht beschrijven en optekenen. Dat was dus geheim. Nu wordt er gezegd: "Wacht even, er rest nu geen tijd meer, de zevende bazuin staat op het punt geblazen of uitgebezuind te worden, wel dan wordt ook voleindigd het geheim van God." Oftewel: het wordt bekendgemaakt. Als een geheim gecompleteerd of voleindigd wordt, dan wordt het geopenbaard. Het wordt bij de zevende bazuin onthuld. Dan wordt ook voleindigd het geheim van God. En nu neem ik u mee naar de verklaring die we in hoofdstuk 11 vers 15 lezen. Daar staat dit: "En de zevende boodschapper blaast de bazuin." En wat staat erbij? Let op, het is me opgevallen dat er zo velen overheen lezen: "En er geschiedden grote stemmen in de hemel, zeggende..." Nu komt dus de zevende boodschapper, hij blaast de bazuin en wat gebeurt er? Er klinken grote stemmen — meervoud — in de hemel en die zeggen iets. Wat zeggen ze?⟨/p> ⟨p>Het is het geheim! Let op, want die grote stemmen die hier in de hemel klinken, dat zijn die donderslagen waar Johannes het over had en die hij nog niet mocht bekendmaken, maar die pas bekendgemaakt zouden worden bij de zevende bazuin. Inderdaad, er is dan geen tijd meer, maar dan wordt het bekendgemaakt. Johannes mocht het op dat moment nog niet optekenen, maar bij de zevende bazuin zou het geheim worden verklapt en verteld. En weet u wat er dan klinkt daar in de hemel, die grote stemmen? Dit: "Het koninkrijk van de wereld werd van onze Heer en van zijn Christus en hij zal koning zijn tot in de aeonen van de aeonen." Alsjeblieft! Dat is wat die donderslagen ook zeiden.⟨/p> ⟨p>Waarom mocht Johannes het nog niet zeggen? Omdat het pas daadwerkelijk beslag krijgt bij de zevende bazuin die bijna zou aanbreken. Bij de zevende bazuin wordt het koninkrijk van de wereld van onze Heer. Niet alleen het koninkrijk dat al lang in Israël gevestigd was, maar nu over de hele wereld. Heel de wereld wordt dan het eigendom en het rijksgebied van onze Heer en van zijn Christus. En hij, die Christus, zal koning zijn. Hoe lang? Wel, tot in de aeonen van de aeonen. Dus vanaf dat moment is het Koninkrijk wereldwijd gevestigd. Bij de zevende zegel is het over Israël gevestigd; bij de zevende bazuin is het over de hele wereld gevestigd. Hier zie je heel duidelijk die systematiek en ook die twee lijnen van Israël en van de volkeren. En die donderslagen die Johannes hoorde en die hij op dat moment nog niet mocht optekenen, wel, hier klinken ze.⟨/p> ⟨p>En hier wordt ook gezegd wat die stemmen zeggen. Wat in hoofdstuk 10 nog niet mocht klinken, dat klinkt nu, namelijk bij de zevende bazuin. En wel dat de wereld het eigendom is geworden van de enige echte rechthebber, die inderdaad de boekrol heeft aan wie de boekrol toekomt, namelijk onze Heer Christus. Ik stel voor dat we het hier even bij laten en dat we straks de draad weer oppakken bij vers 7. Een mooi aantal hè, als we het over de boekopenbaring hebben?⟨/p> ⟨p>Oké, beste mensen, wij gaan weer even verder, want we hebben nog een paar dia's te gaan. We zijn redelijk op schema, maar dat moet ook wel, want het hoofdstuk is niet zo lang natuurlijk. En ik heb trouwens uit reacties vernomen dat de presentatie zoals ik hem nu doe nou niet echt een uitgesproken winst oplevert. Dus waarschijnlijk ga ik weer terug naar af. Maar Timon, jij zei dat er nog andere opties zijn die te overwegen zijn. In ieder geval, ik ga deze denk ik alsnog eventjes, om niet uit de toon te vallen als ik het op internet zet, in het gewone sjabloon plaatsen. Dus jij met je ICT-achtergrond, ik weet niet wat jouw commentaar is... helaas, jij vindt het wel beter? Oké, oké. Nou, in ieder geval voor degenen die nu de live-uitzending bijwonen is het geen winst. Nee. En daar deed ik het in de eerste plaats toch voor. Dus er wordt wel aan jullie gedacht, mensen die hier niet direct aanwezig zijn.⟨/p> ⟨p>Goed. We waren in vers 7 dus. En ook naar aanleiding van de zeven donderslagen waarvan de inhoud door Johannes niet mocht worden opgetekend maar geheim bleef. Maar er staat: 'in de dagen van de stem van de zevende boodschapper, wanneer hij op het punt staat te bazuinen, dan wordt ook voleindigd, gecompleteerd, het geheim van God'. Dat wil zeggen: dat wordt bij die gelegenheid onthuld. En we zijn toen vervolgens naar hoofdstuk 11 gegaan en inderdaad, daar klinken de stemmen in de hemel en dan wordt ook vermeld wat ze zeggen. Dat is precies dus dat geheim wat dan vervuld is, gecompleteerd is, onthuld is. Want dat is eigenlijk wat er met een geheim gebeurt wanneer het voleindigd is: dan wordt het verteld en krijgt het ook zijn vervulling.⟨/p> ⟨p>Nog even dit, want dat vers 7 gaat nog verder. Want dan wordt ook dan, dus in de dagen van die zevende bazuin, het geheim van God voleindigd, zoals Hij evangeliseerde aan zijn slaven de profeten. Die hebben daar dus ook over gesproken. Johannes mocht op dit moment niet vermelden wat die zeven donderslagen inhielden, maar later dus wel. In hoofdstuk 11 vermeldt hij het wel. Maar het betekent dus dat de profeten hebben gesproken van dingen die dan bij de zevende bazuin openbaar worden. En dat is dus de Apocalyps. Dat is de titel van het boek. Apocalyps betekent de onthulling. Het 'apo', dat is vanaf of in de zin van wegnemen, en 'kalips', dat heeft te maken met bedekking. Dus het wegnemen van de bedekking. De verhulling wordt weggenomen, de onthulling dus, zoals een beeld onthuld wordt. Dat beeld was er al maar was bedekt, en dan wordt het kleed weggenomen en dat is de onthulling.⟨/p> ⟨p>Want het hele boek Openbaring gaat daarover: de onthulling van Jezus Christus. En trouwens, heel veel andere dingen worden ook onthuld. Maar hier ook, bij dat zevende bazuin, wordt het geheim van God voleindigd. Let er trouwens even op, daar staat dus: 'zoals Hij evangeliseerde aan zijn slaven de profeten'. Profeten, dat zijn gewoon slaven. Die mogen niet origineel zijn. Die mogen niet iets moois maken. Nee, die vormen een doorgeefluik. Zij geven gewoon door wat God te zeggen heeft. En originaliteit is daarbij uit den boze. Niet zelf iets bedenken. Nee, zo zegt Paulus ook: 'Ik ben een slaaf van Christus. Ik doe maar één ding en dat is doorgeven wat mij verteld is.' That's it. Maar dat doen die profeten ook.⟨/p> ⟨p>En dan wil ik nog iets zeggen, want er staat: Hij heeft zoals God heeft doen evangeliseren aan de profeten. Er staat 'evangeliseren'. In zowel de NBG als in de Statenvertaling staat 'verkondigde'. Dat is zo'n verarming, want verkondiging is niet hetzelfde als evangeliseren. Evangeliseren wil zeggen: een goed bericht vertellen. Verkondigen wil alleen maar zeggen dat je iets vertelt. Nee, maar het is een goed bericht, dat is wat evangeliseren is. En wat die profeten dus hebben gedaan: die hebben geëvangeliseerd. Die hebben gewoon verteld over de onthulling van dat geheim van God en over het feit dat deze wereld het eigendom gaat worden van Jezus Christus, van de Messias. Niet alleen van Israël, maar van de hele wereld. Daar hebben de profeten van gesproken.⟨/p> ⟨p>Dat perspectief van wat deze wereld wacht, de zevende dag, de grote sabbatdag voor deze hele wereld, dat is toch een evangelie? Nou ja, maar er gaat heel wat gebeuren in die hele transitie als het koninkrijk van deze wereld het eigendom wordt van Jezus Christus. De overgang is pijnlijk, het is een enorme pijnlijke operatie. Dat is de boek Openbaring ook, maar niettemin: het is een evangelie. Trouwens over die dubbele inhoud, of in ieder geval aan de ene kant evangelie en aan de andere kant ook pijnlijk, daar komen we nu nog meer over te spreken, want we gaan even verder.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3848" title="Speel af vanaf 01:04:08">▶ 01:04:08⟨/button> ⟨span>Vers 8-10: de Opdracht Om het Woord te Eten (zoet en Bitter)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Dan staat er: "En de stem die ik hoorde vanuit de hemel sprak opnieuw met mij en zei..." Hebben jullie het nog? Eerder had Johannes al een stem vanuit de hemel gehoord die hem aansprak. Dat was namelijk in vers 4. Oh ja, toen de zeven donderslagen spraken, stond hij op het punt dat op te schrijven en hoorde hij een stem vanuit de hemel zeggen: "Verzegel hetgeen de zeven donderslagen spraken en schrijf ze niet op." Welnu, nu sprak die stem vanuit de hemel opnieuw met hem. Overigens, voor de oplettende lezer: Johannes bevindt zich dus op aarde. Dat hadden we trouwens al eerder kunnen opmerken, want er staat: "en vanuit de hemel". Dat wil zeggen dat het beschreven is vanuit de waarnemer op aarde. Hier ook weer: "En ik hoorde vanuit de hemel een stem die opnieuw met mij sprak." En die stem zei: "Ga heen." Hij krijgt nu een merkwaardige opdracht, maar hij is niet de eerste in de Bijbel die die opdracht krijgt. "Ga heen, neem de geopende boekrol." Hier staat trouwens niet het verkleinwoord, maar "de geopende boekrol". De geopende boekrol in de hand van de boodschapper, die – zoals we weten – staat op de zee en op het land. Van die boekrol hadden we inmiddels al vastgesteld, en de hele beschrijving schreeuwt het ons als het ware ook toe, dat daarin beschreven is van wie de wereld is. Vandaar ook dat het uit de hand komt van degene die staat op de zee en op het land, zo van: "Dat is van mij en van mijn Zender." Maar Johannes moet nu heengaan en die geopende boekrol nemen.⟨/p> ⟨p>Johannes ging naar de boodschapper toe en vroeg hem de boekrol te geven. Hij doet precies wat hem wordt opgedragen. En "hij", dat is in dit geval die boodschapper. Terwijl ik het zeg, begin ik ineens te twijfelen: wie is nu die "hij"? Ik zou zeggen dat het die boodschapper was naar wie hij toeging, maar je zou ook kunnen zeggen dat het de stem was die tot hem sprak. Ik weet het niet precies. Hij kreeg in elk geval de opdracht om een boekrol te nemen. Dat gebeurt in een visioen, en in een visioen kan er natuurlijk heel wat meer dan in de concrete werkelijkheid. Ik las ergens in een verklaring: "Ja, maar dat waren geen boekrollen van leer, maar van papyrus." Dus ik zeg: oké, maar dan nog... eetpapier? Nou ja! Maar ik denk niet dat we daar helemaal de betekenis te pakken hebben. Wat hij moest doen, was die rol opeten. Waarom? Hij moest dat woord wat daarin opgetekend is, in de mond nemen. In de zin van: spreken. Dat blijkt ook als we twee verzen doorlezen; dat is precies wat Johannes moest doen. Hij moest dat wat in die boekrol staat geschreven – en dat gaat over de eigendomsrechten over deze hele wereld – tot zich nemen. Je kunt zeggen: het zich eigen maken, maar het idee is vooral dat hij het in de mond zou nemen. Hoezo in de mond nemen? Dat is precies wat een profeet geacht wordt te doen, namelijk een woord spreken. Dat is wat hem wordt opgedragen: "Neem het en eet het op."⟨/p> ⟨p>Er wordt echter wel gewaarschuwd: "En het zal je buik bitter maken." In de NBG-vertaling staat ongeveer hetzelfde. Dat klinkt niet aantrekkelijk; de uitwerking is bitter. In de praktijk van de Bijbel betekent dat heel vaak gewoon "ziekmakend". Je leest over het water van Mara dat het bitter was; ze werden er gewoon ziek van en dreigden eraan te sterven. Dat is wat bitterheid is. U zegt misschien: "Bier is toch ook bitter?" Ja, dat vind ik ook, hoor! Maar bitter heeft metaforisch een veel diepere betekenis in de zin van iets wat ziekmakend is, een bittere boodschap. "Het zal je buik bitter maken", dat wil zeggen dat het verwerken ervan buitengewoon pijnlijk en scherp is. Om een andere Nederlandse metafoor te gebruiken: het ligt zwaar op de maag. Lees maar eens de dingen die hier staan opgetekend; dat geldt trouwens voor het hele boek Openbaring: het ligt zwaar op de maag. Er zijn meer voorbeelden van profeten die iets dergelijks ondergingen. Ik doel niet specifiek op Ezechiël, die ook een boekrol moest opeten, maar ook op Daniël. Wanneer hij visioenen krijgt, staat er dat hij, toen hij daaruit ontwaakte, lijkbleek zag. Er staat ergens in Daniël 10 dat hij drie weken ziek was. Kijk, het woord van God is niet zomaar iets. Je neemt niet gewoon informatief wat data tot je die dan verwerkt moeten worden terwijl je dat overpeinst. Nee, dit hakt er echt in. Dat geldt ook voor de dingen die hier beschreven zijn. Als dat echt van binnen komt, dan is dat bitter en buitengewoon ingrijpend. Ik kan me heel goed voorstellen dat een man als Daniël, die die dingen heeft waargenomen en opgetekend, daar wekenlang ziek van is geweest. Dat heeft te maken met de inhoud die zo enorm scherp, pijnlijk en ingrijpend is, en zwaar op de maag ligt.⟨/p> ⟨p>Maar er is nog een andere kant. Tegen Johannes wordt gezegd: "Het zal in je buik bitter zijn, maar in je mond zal het zoet zijn als honing." Dat staat trouwens bij Ezechiël ook: hij nam het tot zich en het was zoet in de mond als honing. Nou, dat hoeft niet moeilijk te zijn. Wat is er immers zoeter dan honing? Het woord van God! Dat staat in Psalm 19: "Kostelijker dan goud, dan fijn goud, en zoeter dan honing, ja, dan honing uit de raat." Dat komt ook van "woord". Het Hebreeuwse woord voor bij is ⟨em>Deborah⟨/em>, maar dat is afgeleid van ⟨em>dabar⟨/em>, wat "woord" betekent. Zie je de samenhang? Of het nu waar is of niet wat ik zeg... ik zeg van wel! "Het zal in je mond zijn zoet als honing." Dat is wat het woord van God is, en ook wat Johannes hier optekent en waarover hij schrijft; over wat de profeten hadden verteld. Dat is een goed bericht. Het gaat over de heilstijd die voor deze wereld gaat aanbreken. Ik bedoel: we hebben duizenden jaren van strijd, moeite en conflict achter de rug. Er is weliswaar heel veel idealistisch streven om er wat van te maken, maar hoe gedrevener men is in een ideologie, hoe groter het debacle naderhand vaak wordt. Welnu, er komt een einde aan. Na zesduizend jaar komt daar die zevende dag, en dat is rust. Het is toch geweldig wat God in petto heeft voor deze wereld? Al die dramaverhalen dat het helemaal fout gaat aflopen en dat wij iets moeten doen... onzin!⟨/p> ⟨p>Er gaat heel wat gebeuren, maar dat doet God Zelf. Dat zie je bij die bazuinen en die schalen. Dat is heel pijnlijk en heel bitter, dat is waar, maar het is zoet in de mond. Want als je erover spreekt, als je de smaak te pakken hebt, dan is het zo'n geweldig goed bericht. Het spreekt over wat God gaat doen en hoe Hij alle dingen wel maakt. Voor deze hele volkerenwereld heeft God de redding bereid. Oké, door een hele pijnlijke transitieperiode heen, maar dat gaat heel snel, hoor. Gods oordelen zijn heftig, maar altijd zeer snel. Een ogenblik duurt Zijn toorn, maar een leven lang Zijn goedertierenheid. Dat zijn de verhoudingen. Daar begint het boek Openbaring ook mee: Johannes moest schrijven over de dingen die "in snelheid" zouden geschieden. Niet "die spoedig zouden geschieden" – dat is een foute vertaling – maar die in snelheid zouden geschieden.⟨/p> ⟨p>Dat wil zeggen: God zou met spoed dat alles gaan voltrekken om die geweldige periode in te luiden. De Sabbatdag, maar eigenlijk gaat het nog veel verder, namelijk de periode van de aeonen.⟨/p> ⟨p>En dan staat er in vers 10: "En ik nam het boekrolletje uit de hand van de boodschapper en ik at het op. En het was in mijn mond zoet als honing, en toen ik het at, werd het bitter in mijn buik." Precies zoals gezegd was; hier wordt alleen de volgorde omgedraaid: eerst zoet en dan bitter.⟨/p> ⟨p>Hé, dat doet me ergens aan denken. Is dat zoet? Nou ja, nee... dan gaan we het weer over politiek hebben. Maar het is typerend voor de profetie: het is liefelijk en aangenaam, de honing, maar het is tevens hard en pijnlijk. Beide zijn waar, en Johannes ondervindt dat hier ook. En dan eindigt het hoofdstuk met:⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4648" title="Speel af vanaf 01:17:28">▶ 01:17:28⟨/button> ⟨span>Vers 11: een Nieuw Profetisch Perspectief over Alle Volkeren⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En men zei tegen mij – en feitelijk is dat de logische consequentie, je had het bij wijze van spreken zelf kunnen bedenken – Johannes moest die boekrol zich eigen maken. Hij moest het in de mond nemen. En wat gaat hij nu doen? Men zei tegen hem: "Je moet weer profeteren." Niet over Israël, niet over de stammen van Jakob, nee. Het gaat over volkeren en natiën en talen en vele koningen. Zie je dat hier ineens het perspectief wereldwijd is?⟨/p> ⟨p>Johannes gaat nu profeteren, en dat is precies waar die boekrol ook over gaat: namelijk over aan wie deze wereld toekomt. Alle volkeren, alle natiën, alle talen en al die koningen zullen zich gaan onderschikken. Want Hij is namelijk de Koning der koningen, de Opperkoning dus. Ze zullen zich allemaal gaan onderschikken aan die ene Koning, de Leeuw uit de stam van Juda. Want Hij is de Silo, en alle volkeren zullen Hem gehoor geven en aan Hem gehoorzamen.⟨/p> ⟨p>Dat is wat Johannes moet gaan vertellen. En dat proces mag dan pijnlijk zijn, heel bitter zijn, maar het is tegelijkertijd zo'n honingzoete boodschap. Het is een boodschap die inderdaad liefelijk en aangenaam is, en ook buitengewoon voedzaam. En nou wordt het helemaal donker hè? Maar ik heb er nog eentje.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4757" title="Speel af vanaf 01:19:17">▶ 01:19:17⟨/button> ⟨span>Vooruitblik: de Naderende Flashback over de Twee Getuigen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>De volgende keer gaan we een flashback meemaken. Dat is vooral een term uit de filmwereld. Dat wil zeggen dat we even gaan terugblikken. Het is heel eigenaardig en ik hoop de volgende keer ook te verklaren waarom dat zo is, want al die taferelen zijn gewoon opeenvolgend. Vanaf hoofdstuk 4 tot en met hoofdstuk 11 is het allemaal in geregelde orde: de zegels en daarna de bazuinen in opeenvolgende volgorde. Vanaf hoofdstuk 12 begint het eigenlijk weer opnieuw, op een andere wijze beschilderd, maar ook weer gewoon in die rangorde en volgorde.⟨/p> ⟨p>Er is één uitzondering. En dat is dat gedeelte in hoofdstuk 11, vers 1 tot 13. Dat is een terugblik; we worden weer even helemaal teruggeworpen naar een andere tijd, namelijk de tijd van de twee getuigen. Waarom die flashback hier geplaatst wordt? Nou ja, dat lijkt me een mooi onderwerp voor de volgende keer.⟨/p> ⟨p>Dan gaan we dus vers 1 tot 13 van hoofdstuk 11 behandelen. We hebben daar bij een andere gelegenheid al eens eerder bij stilgestaan, althans deels. Maar nu gaan we echt vers voor vers door dat hoofdstuk. Heel boeiend, want het plaatst ons bij gebeurtenissen die inmiddels wel heel aanstaande zijn.⟨/p>