⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3" title="Speel af vanaf 00:03">▶ 00:03⟨/button> ⟨span>Terugblik op de Hoop van het Evangelie⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Goed, terwijl de regen buiten valt – ik wilde bijna zeggen dat het pijpenstelen regent, maar dat is niet helemaal het geval – gaan wij in elk geval de Bijbel openen bij Kolossense 1. Dit is de zesde avond en ik hoop vanavond dit eerste hoofdstuk in elk geval af te sluiten. Ik stel voor dat we naar vers 24 toegaan, want dat was het vers waar we gebleven waren, maar dat we eerst nog even de voorgaande verzen zullen lezen. Dan hebben we de context weer scherp.⟨/p>
⟨p>Laten we beginnen bij vers 15, waar wij ons de vorige keer mee bezig hebben gehouden. Daar schrijft Paulus over de Zoon van Gods liefde: "Hij is het beeld van de onzichtbare God" – ik lees voor uit de NBG-vertaling – "de Eerstgeborene der ganse schepping. Want in Hem zijn alle dingen geschapen die in de hemelen en op de aarde zijn, de zichtbare en de onzichtbare, hetzij tronen, hetzij heerschappijen, hetzij overheden, hetzij machten. Alle dingen zijn door Hem en tot Hem geschapen. En Hij is voor alles en alle dingen hebben hun bestaan in Hem. En Hij is het hoofd van het lichaam, de gemeente, de ekklēsia. Hij is het begin, de eerstgeborene uit de doden, opdat Hij onder alles de eerste zou zijn. Want het heeft de ganse volheid behaagd in Hem woning te maken en door Hem, vrede gemaakt hebbende door het bloed van Zijn kruis, alle dingen weder met Zich te verzoenen, door Hem, hetzij wat op de aarde, hetzij wat in de hemelen is. Ook u, die eertijds vervreemd en vijandig gezind waart, blijkens uw boze werken, heeft Hij thans weder verzoend, in het lichaam van Zijn vlees, door de dood, om u heilig en onbesmet en onberispelijk voor Zich te stellen, indien gij slechts welgegrond en standvastig blijft in het geloof en u niet laat afbrengen van de hoop van het evangelie, dat gij gehoord hebt en dat verkondigd is in de ganse schepping onder de hemel, waarvan ik, Paulus, een dienaar geworden ben."⟨/p>
⟨p>Dat was inderdaad het laatste vers dat we met elkaar hebben gelezen. We hebben al een eerste aanzet gegeven tot het 24e vers, maar met name hebben we stilgestaan bij dit vers dat ik zojuist voorlas over de hoop van het evangelie. Dit is een van de grote thema's van deze brief, waarin Paulus uitdrukt wat het evangelie – het goede bericht – eigenlijk behelst. Het is een prediking, een boodschap van VERWACHTING met allemaal hoofdletters. Waarom? Omdat het ten eerste onvoorwaardelijk is, en ten tweede omdat het universeel is.⟨/p>
⟨p>Hierbij moet natuurlijk direct worden gezegd – en dat laat deze brief ook zien – dat dit in gradaties, gefaseerd gebeurt. Ik vergelijk dat graag met een steen die in de vijver wordt gegooid: het begint met die ene steen en vervolgens worden steeds wijdere kringen rondom die steen zichtbaar. Zo is het ook met de hoop van dat evangelie. Eerst verzamelt Hij Zich een ekklēsia, wij als eerstelingen, Zijn lichaam. Vervolgens komt daar het volk Israël, dat straks geroepen zal worden, daarna de volkerenwereld en uiteindelijk... nou ja, ik kan nog meer cirkels tekenen, maar uiteindelijk is daar de laatste cirkel. Dat móet wel de laatste cirkel zijn, want daarin is de ganse schepping betrokken.⟨/p>
⟨p>Ook dat laat Paulus in deze brief zien; dat noemt hij de hoop van het evangelie. Hij verwijst daarbij uitdrukkelijk naar wat hij in vers 20 al had opgetekend over het bloed van het kruis, waardoor God 'het al', alle dingen – ta panta – met Zich zal verzoenen. Het maakt niet uit of het in de hemel of op de aarde is. Ik zou daar nog aan toe kunnen voegen wat Filippenzen 2 zegt: "of onder de aarde". Dan heb je echt alles gehad. Alles zal inderdaad in die hoop, in die sfeer van verwachting, betrokken worden.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="289" title="Speel af vanaf 04:49">▶ 04:49⟨/button> ⟨span>Kolossenzen 1:24 - Lijden Omwille van de Natiën⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Goed, dan wordt het tijd om naar vers 24 te gaan. In mijn bijbel begint daar terecht een nieuwe pericoop, omdat Paulus nu ook andere thema's aan de orde gaat stellen. Hij schrijft daar: "Thans verblijd ik mij over hetgeen ik om uwentwil lijd." Ik geloof dat ik er de vorige keer al wat over gezegd heb, maar bij deze wil ik dan toch op nog een ander vers wijzen, waar we straks trouwens automatisch nog op terechtkomen omdat het een paar verzen verderop in ditzelfde hoofdstuk staat.⟨/p>
⟨p>Wie zijn die "u"? Dat woord is hier meervoud. In het Nederlands komt dat niet echt uit de verf; als ik "u" zeg, kan dat één persoon zijn, maar het kan ook meervoud zijn. In het Grieks zie je dat echter feilloos: het is inderdaad "jullie". Om jullie lijd ik dus. En die "jullie", dat zijn de heidenen, of beter gezegd: de natiën. Ik heb op zich niet zoveel moeite met het woordje "heiden"; dat is een echt Nederlands woord en als je het etymologisch bekijkt, is een heiden van origine een inwoner of bewoner van de heide. Daar denken we tegenwoordig natuurlijk niet meer aan, maar het Griekse woord dat Paulus gebruikt is ⟨em>ethnos⟨/em>. Dat is wel grappig om even op te wijzen; we kennen dat woord wel, het is misschien een beetje een duur woord, maar het betekent gewoon de natiën. Als Paulus daarover spreekt, betekent het normaal gesproken de natiën zonder onderscheid, tenzij uit het verband blijkt dat het heel specifiek bedoeld is.⟨/p>
⟨p>Dat is Paulus' bediening. Paulus richtte zich niet tot een deel onder de natiën, tot de besnijdenis, zoals zijn collega-apostelen, de twaalf, dat deden. Nee, Paulus richt zich tot de natiën. Over de boodschap die hij predikt – dat geheimenis of die verborgenheid – daar kom ik straks nog uitgebreid op terug. Hij richt zich tot de natiën en hij leed daar ook om; hij leed om het evangelie. Hij was een gezant, zegt hij, een ambassadeur in ketenen. Toen hij deze brief schreef, was hij ook gevangen en hij leed. Ook daar zullen we het straks nog over hebben: alles wat hij over zich heen kreeg en aan smaad en strijd waar hij mee te maken heeft gehad. Hij leed, maar Paulus kon het dragen. Of liever gezegd: hij zegt: "Ik verblijd mij."⟨/p>
⟨p>Dat is nou een prachtig voorbeeld van het verschil tussen het kennen van de hoop van het evangelie en het niet kennen van die hoop. Je kijkt dan op een heel andere wijze tegen de dingen aan, maar je beleeft ze ook heel anders. Is het lijden er minder om? Nee, maar je lijdt zelfs met vreugde op de achtergrond. Dat wil zeggen: de hoop is er altijd. Je weet – het is een metafoor die ik zelf graag gebruik – hoe het zit met de "minnen" in ons leven. Wanneer je een God met hoofdletters kent, iemand die alles een plek geeft en zorgt dat er nooit zomaar iets voor niets gebeurt, dan ga je dat werkelijk beseffen. Dat is ook een proces, maar als je weet dat er Eén is die alles een plaats geeft, dan lijd je anders. Want dan mag dat lijden tegenwerking zijn, er kunnen frustraties zijn, maar je weet dat het niet voor niets gebeurt. Dus die "min" is in werkelijkheid een "plus", alleen we zien dat nog niet. De min moet nog een plus worden; het is een plus die nog niet af is.⟨/p>
⟨p>Zo beleefde Paulus dat ook. Hij was gevangen, hij leed en hij had veel strijd waarmee hij werd geconfronteerd, maar hij verblijdde zich. Er is die andere brief, de Filippenzenbrief, die hij ook vanuit de gevangenis schreef. Dat wordt wel de brief van de blijdschap genoemd. Waarom? Omdat er geen woord is dat hij in die brief zoveel gebruikt als blijdschap, of woorden die dezelfde strekking hebben zoals vreugde. Denk aan de woorden: "Verblijdt u te allen tijde, nogmaals zeg ik u: verblijdt u!" Dat is die Filippenzenbrief; de hele brief is ervan vergeven, vanaf het eerste hoofdstuk: vreugde, vreugde, vreugde.⟨/p>
⟨p>Paulus zegt dan: "Ik verblijd mij, maar ik wil graag dat jullie je met mij verheugen." Dat is typisch voor iemand die een blijde boodschap kent. Het effect van een blijde boodschap is altijd – dat kan niet missen – dat je daar blij van wordt. Het predikt hoop, en dat is wat Paulus dus ook zegt. Hij leed om de natiën. In Kolossenzen 1 schrijft hij over dit geheimenis onder de heidenen: "Christus onder u, de hoop der heerlijkheid." Wie zijn die "u" dus? Dat zijn de heidenen, of beter de natiën. Dat is gewoon een kwestie van goed lezen.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="648" title="Speel af vanaf 10:48">▶ 10:48⟨/button> ⟨span>Aanvullen Wat Ontbreekt aan de Verdrukkingen van Christus⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En dan: "...en vul ik in mijn vlees aan wat ontbreekt aan de verdrukkingen van Christus ten behoeve van zijn lichaam, dat is de gemeente." Dat is de ecclesia. Ik heb de vorige keer, geloof ik in de afsluitende opmerking, verteld dat ik mijn vader ooit hoorde zeggen – hij gaf vroeger in de kerk catechisaties voor de jongelui – dat dit volgens hem het moeilijkste vers van het hele Nieuwe Testament is. Hij kwam er niet uit, wat hij overigens ruiterlijk toegaf. Maar dat heeft dan ook te maken met een theologische achtergrond. Hoewel ik mag zeggen dat mijn vader zich daar redelijk van kon distantiëren, zeggen ze wel eens: "eens gereformeerd, altijd gereformeerd". Dat zijn van die achtergronden, en dat geldt voor calvinistisch, maar dat geldt ook voor rooms-katholiek of trek de kring nog breder: als je met die achtergrond grootgeworden bent, als je daar altijd mee overladen bent, erover overhoord werd en er dagelijks mee geconfronteerd werd, dan raak je dat niet zomaar kwijt. Of beter gezegd: dat raak je misschien nooit meer kwijt. Dat speelt altijd op de achtergrond.⟨/p>
⟨p>In dit verband zeg ik dat ook omdat men in de theologie in het algemeen vaak de gedachte heeft dat Christus moest lijden omdat God toornde over de zonde. Om te zorgen dat die toorn ons niet zou raken, zou Hij die toorn als een bliksemafleider op Zijn Zoon hebben neergelegd. Dat wil zeggen: Christus heeft de straf op onze zonden voor ons gedragen. Als ik daar een vraagteken bij zet, dan slikt u misschien ook wel even, maar het gekke is dat dit nergens in de Bijbel staat. Nee, Christus stierf vóór onze zonden, namelijk om ons van onze zonden te bevrijden. Maar dat Christus de straf op onze zonden moest dragen omdat God anders niet zou kunnen vergeven... ik geef toe dat daar een hele theologische wereld achter zit, maar het staat nergens in de Schrift. Ik denk dat ik me nu eventjes daartoe moet beperken en het alleen maar even opmerk.⟨/p>
⟨p>Waarom? Omdat je, als je dat idee hebt, in conflict komt met zo'n vers. Want dan denk je: ja, Christus heeft geleden, maar is dat dan niet genoeg? Ontbreekt daar nog iets aan? Heeft Hij niet de volle straf op de toorn van God gedragen? Laat ik dan eerst nog dit zeggen voordat ik nader op dit vers inga: het kruis heeft niets met de toorn van God te maken. Kijk het maar na in uw Bijbeltje, u zult ze nooit bij elkaar vinden in de Schrift. Het kruis van Golgotha, dat was de vijandschap van de mens die daar openbaar werd. En het was de Zoon die dat onderging en die dat heeft verdragen. God heeft Hem daartoe ook overgegeven aan Zijn vijanden, maar nooit omdat God Zijn toorn moest uitstorten over Zijn Zoon ter plaatsvervanging. Dat noemen ze het 'plaatsvervangend lijden', ook al een term die je niet in de Bijbel vindt.⟨/p>
⟨p>God heeft daar niet Zijn toorn bewezen, God bewees daar Zijn liefde. God bewees daar dat zelfs al slaan ze Zijn Zoon aan het kruis, dat Hem er nog steeds niet van weerhoudt om aan wie dan ook van die vijanden of van de vijandige wereld Zijn liefde te bewijzen. Die hele vijandige wereld die Zijn Zoon aan het kruis sloeg, ontvangt van Hem het leven. Drie dagen later bewees God dat ook, want Hij liet Zijn Zoon opstaan voor diezelfde wereld. Ze krijgen van Hem het leven, ook al vermoorden ze Zijn Zoon. Juist doordat zij Zijn Zoon vermoordden, kan Hij hen het leven geven, aan diezelfde moordenaars. Kijk, dat is liefde in het kwadraat, dat is ultiem: als God liefde bewijst, zelfs aan de grootste haters. Tegen de achtergrond van zoveel vijandschap betekent het dat die liefde inderdaad ongelimiteerd is.⟨/p>
⟨p>Terug naar vers 24. Paulus schrijft: "...vul ik in mijn vlees aan" – dat wil zeggen: in mijn lichaam dus – "...wat ontbreekt aan de verdrukkingen van Christus?" Laten we alles wat ik er zojuist over had even rusten. De verdrukkingen van Christus; wat zou Paulus daarmee bedoelen? Ik kan zelf natuurlijk meteen het antwoord geven, maar misschien is er hier een suggestie van een van de luisteraars? Nee? Er staat hier inderdaad: de verdrukkingen van de Christus. Als je het Engels een beetje machtig bent, dan kun je dat ook in de interlineair zo zien. Het idee daarbij is dat Christus inderdaad nog steeds verdrukt wordt, namelijk door de leden die verdrukking ondergaan. Hoe was het ook alweer? Want het gaat hier over de verdrukkingen van Christus en er staat achter: "...ten behoeve van zijn lichaam, dat is de gemeente, de ecclesia." Het gaat hier over het Hoofd dat lijdt om Zijn lichaam.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1073" title="Speel af vanaf 17:53">▶ 17:53⟨/button> ⟨span>Saulus en de Vervolging: het Hoofd Lijdt in Zijn Lichaam⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En inderdaad, we hoeven alleen maar terug te gaan naar de carrière van Paulus, naar zijn eigen loopbaan. Hoe begon het? Ik bedoel als geroepene. Hij was op de weg naar Damaskus en het eerste wat hij vernam, die stem uit de hemel, was op het moment dat hijzelf moord en doodslag blies tegen de Ecclesia die hij vervolgde. Hij zegt zelf ook ergens in de Korintiërsbrief: "Ik ben het niet waard een apostel te heten, omdat ik de Ecclesia Gods, de gemeente Gods, vervolgde." Hij vervolgde de Ecclesia, maar in werkelijkheid – en dat is wat Paulus, die op dat moment nog Saulus was, te horen kreeg – bleek dat Christus te zijn. Feitelijk was dit in de kiem al de openbaring van het geheimenis dat hij later zou optekenen en waar hij later zoveel over zou schrijven en spreken.⟨/p>
⟨p>In Handelingen 9 lees je dit: ter aarde gevallen hoorde hij een stem tot zich zeggen: "Saul, Saul..." Dat is die stem uit de hemel; de eerste woorden die hij te horen kreeg: "Saul, Saul, waarom vervolg jij Mij?" Dus Paulus vervolgde de Ecclesia, maar de stem die tot hem sprak, bleek Jezus te zijn. Want op de eerstvolgende vraag: "Wie zijt Gij, Heer?", is het antwoord: "Ik ben Jezus de Nazoreeër, die jij vervolgt." Dus het was de Ecclesia die hij vervolgde, maar Christus, het Hoofd, identificeert Zich met dat Lichaam, met die Ecclesia. Hij vervolgde de Ecclesia, maar Christus zegt: "Je vervolgt Mij." Dat is niet zo moeilijk, en daaruit blijkt al dat die twee één zijn: Hoofd en Lichaam. Als één lid lijdt, dan lijden alle leden mee, maar dan lijdt in de eerste plaats ook het Hoofd.⟨/p>
⟨p>De verdrukkingen van Christus zijn de verdrukkingen die Christus, het Hoofd, lijdt in Zijn Lichaam. En Paulus zegt: "Ik ben daar één van; ik vul in mijn vlees aan wat daar nog aan ontbreekt." En dat gebeurt in ieder die verdrukt wordt en lijdt om Zijn zaak; die vult aan wat ontbreekt aan de verdrukkingen van Christus. Het staat hier ook bij: "ten behoeve van Zijn Lichaam, dat is de Ecclesia." De verklaring staat er gewoon bij: Christus is het Hoofd en Hij lijdt in dat wat de leden ondergaan aan verdrukkingen.⟨/p>
⟨p>Ja, ik geef toe, het is misschien een wat lastige, moeilijke zin als je dat in het Nederlands omzet. Daarom doe ik ook niets af aan de woorden die mijn vader ooit sprak, dat het geen lastig vers zou zijn. En toch, als je even alle ballast van alle ideeën over het lijden van Christus aan de kant schuift, dan is het niet moeilijk. Christus lijdt in de Ecclesia hier op aarde die verdrukt wordt. Hij is immers het Hoofd en Hij lijdt met Zijn Lichaam, de Ecclesia, mee. Dat zijn de verdrukkingen van Christus.⟨/p>
⟨p>Wat hier met name natuurlijk ook zo bijzonder is, is dat Paulus deze waarheid dus al meteen bij aanvang geopenbaard krijgt, in de allereerste zin die hij vanuit de hemel te horen krijgt. Wat later zo uitgebreid door hem opgetekend, uitgelegd en uit de doeken gedaan zou worden, wordt hier in de kiem al verteld: die Ecclesia die hij vervolgde, dat is het Lichaam van Christus. Goed.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1335" title="Speel af vanaf 22:15">▶ 22:15⟨/button> ⟨span>Kolossenzen 1:25 - de Huishouding van God Toevertrouwd aan Paulus⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Ik ga verder naar vers 25. Paulus schrijft daar: "haar dienaar". En dat "haar" verwijst terug. In het Nederlands is dat vrouwelijk. Is het lichaam van Christus dan vrouwelijk? Nou nee, dat niet. In Efeze 4 staat dat het de volle wasdom van een man is. Maar goed, dat is een kwestie van grammatica; het verwijst in elk geval naar de ekklesia. Haar dienaar ben ik geworden, of werd ik. U ziet dat hier: een diaken, een dienaar. "Haar dienaar ben ik geworden krachtens de bediening die mij door God is toevertrouwd."⟨/p>
⟨p>Nu moeten we even de puntjes op de i zetten, want het woord "bediening" klopt hier eigenlijk niet. In het Grieks staat hier namelijk het woordje ⟨em>oikonomia⟨/em>. Ik heb het tussen haakjes erbij vermeld. Je herkent daar natuurlijk met groot gemak ons woordje "economie" in, want ons woord economie komt uit diezelfde Griekse taal. ⟨em>Oikos⟨/em> betekent een huis en ⟨em>nomos⟨/em> is een beheer of een regel. Een huishouding dus. Feitelijk is het een beheer. In de Concordant Version wordt het weergegeven met "administration", maar dat is in feite ook een beheer: de administratie voeren, het beheer over iets hebben. Een huis runnen, dat is het idee, waarbij het woord "huis" een hele brede betekenis kan hebben.⟨/p>
⟨p>Het huis hier is natuurlijk ook het huis van God, de plaats waar Hij woont. Aan Paulus is niet een bediening, maar het beheer, de huishouding van God gegeven. Dus: haar dienaar ben ik geworden naar de huishouding, naar het beheer dat mij door God gegeven of toevertrouwd is. Paulus benadrukt daarbij zijn eigen persoon; God heeft hem juist daartoe uitgekozen, dat hij dat beheer zou voeren en ook zou vertellen wat het huis is en wat God vandaag doet. Ik kom daar nog op terug. Waarom? Omdat Paulus dit in de navolgende verzen ook gaat uitleggen. Ik kan nu dus met een gerust hart naar het volgende deel van het vers gaan, want het komt vanzelf nog aan de orde wat het precies inhoudt. Het is genoeg om nu te zeggen dat aan Paulus een heel beheer is gegeven van Godswege.⟨/p>
⟨p>Dan staat er in het laatste deel van vers 25: "...om onder u – dat wil zeggen: onder jullie, de natiën – het woord van God tot zijn volle recht te doen komen." Nou, dat is wel een hele vrije weergave van wat Paulus werkelijk optekent. Degenen die een Statenvertaling hebben, zijn wat dat betreft beter af, want die vertaling is in dit geval veel beter. Meestal trouwens, al moet je wel door het oudere Nederlands heen worstelen. Daar staat: "Welker dienaar ik geworden ben naar de bedeling..."⟨/p>
⟨p>Dat woord "bedeling" is interessant. Het woord voor beheer, ⟨em>oikonomia⟨/em>, wordt in de Statenvertaling weergegeven met het woordje "bedeling". Daar kent u de "bedelingenleer" ook van. God voert verschillende bedelingen of huishoudingen. Van de huishouding waar we nu onder leven, is Paulus de beheerder. De regels die nu gelden, het huis dat God nu laat runnen, dat heeft Hij door Paulus laten optekenen. De beheerder daarvan is Paulus.⟨/p>
⟨p>Dus als mensen tegen u zeggen: "Wat heb jij het toch altijd over Paulus?", dan is dat niet omdat we de rest van de Schrift veronachtzamen. Want heel die Schrift is voor ons – dat zegt Paulus trouwens zelf ook – en het is machtig om je daarmee bezig te houden. Maar Paulus is degene aan wie de geheimenissen, de verborgenheid en het beheer is toevertrouwd. Hier zegt hij: "...de bedeling van God, het beheer van God, die mij gegeven is aan u, om te vervullen het Woord Gods." De gedachte is dus niet "tot zijn volle recht te doen komen". Natuurlijk is Paulus degene die het Woord van God tot zijn volle recht laat komen, maar dat is niet wat hij hier letterlijk zegt. Het gaat om het vervullen, het completeren van het Woord van God.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1678" title="Speel af vanaf 27:58">▶ 27:58⟨/button> ⟨span>Het Vervullen en Completeren van het Woord van God⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Hij zegt: om het woord van God te vervullen. Er staat letterlijk een woord dat in de Concordant Version weergegeven wordt met ⟨em>to complete⟨/em> of te completeren. Maar ja, dat is ook wat volmaken is, toch? Vervullen. Paulus is degene, let op, aan wie het beheer is gegeven, de bedeling of de administratie — hoe je het ook maar noemen wilt — van Gods wegen. Waarom? Wel, om het woord van God te vervullen, vol te maken, compleet te maken. De meest simpele gedachte die zich daarbij aan je opdringt, is dat Paulus dus degene is die inderdaad het woord van God afgerond heeft. Wat nog ontbrak aan het woord van God, dat heeft Paulus vervuld. Niet alleen maar aangevuld; hij heeft het vervuld, gecompleteerd. Paulus is degene die de laatste delen, dat wat nog ontbrak aan het woord Gods, heeft afgerond.⟨/p>
⟨p>Bij een andere gelegenheid hebben we er ook wel eens studies over gegeven — in Zoetermeer herinner ik mij dat we een keer een studiedag zelfs gewijd hebben aan de vraag hoe Paulus inderdaad, samen met andere apostelen, aan het einde van hun leven de boeken, de geschriften van het Nieuwe Testament — die brieven en ook de evangeliën, alle 27 boeken — bij elkaar hebben gebracht. Petrus heeft zich aan het einde van zijn leven beijverd om dat te doen. Ik weet dat het een hardnekkig idee is — en het wordt ook altijd zo verkocht bij de godsdienstlessen — dat de canon van het Nieuwe Testament is samengesteld in de derde of vierde eeuw door een eerbiedwaardig kerkelijk concilie. Maar dat kunt u wel vergeten. Het beheer van het woord van God en het completeren daarvan is door de apostel Paulus uiteindelijk zelf gedaan. Het is door de apostelen zelf gebeurd. Petrus spreekt daar inderdaad over aan het einde van zijn leven; hij zegt: "Ik zal mij beijveren dat jullie ook na mijn heengaan aan deze dingen kunnen denken."⟨/p>
⟨p>En Paulus wijst in de laatste brief die hij schrijft aan Timotheüs op de heilige schriften die ons wijs kunnen maken en die ons alles geven. Maar Paulus blijkt zich dan ook in te zetten om die boeken, de perkamenten, bij elkaar te brengen. Hij zegt tegen Timotheüs: "Als je bij me komt..." Ik citeer het nu niet precies, ik moet even bespiegelen, want het precieze citaat schiet me nu even niet te binnen. In 2 Timotheüs 4 vers 13 schrijft hij: "Als je komt, breng dan de mantel mee" — maar er staat in het woordje eigenlijk 'de omslag', de kaft — "neem de kaft mee die ik te Troas bij Carpus liet liggen, en ook de boeken, vooral de perkamenten." U moet nagaan: Paulus stond op het punt om geëxecuteerd te worden. "Het moment van mijn verscheiden is nabij", had hij net een paar verzen daarvoor gezegd. Dus binnenkort zou hij inderdaad omgebracht worden, dat wist hij, en wat doet hij? Zijn bibliotheek op orde brengen. Dat is een heel merkwaardige gedachte. Waarom was Paulus zo in de weer met het verzamelen van boeken? Hij was bezig het woord van God te vervullen. Hem was dat beheer gegeven.⟨/p>
⟨p>Het is een uitgebreid onderwerp, want je zou dat veel breder moeten documenteren, maar dat doe ik nu niet. Ik wil er nu alleen even op wijzen dat Paulus het beheer is gegeven om het woord van God te vervullen, te completeren, en dat blijkt hij ook inderdaad aan het einde van zijn leven met name gedaan te hebben. Ik weet dat men dan zegt: "Ja, maar het boek Openbaring, dat is toch pas in het jaar 90 geschreven door een stokoude Johannes", maar ook dat berust op een misverstand. Het hele Nieuwe Testament is al geschreven voor de verwoesting van de stad Jeruzalem in het jaar 70. En Paulus heeft al die boeken in zijn beheer gekregen aan het einde van zijn leven en hij heeft ze als een testament — een leuk woord in dit verband — aan Timotheüs gegeven, zodat Timotheüs dat hele Nieuwe Testament bij zich had als het testament dat Paulus hem had overgegeven.⟨/p>
⟨p>De zorg voor het woord van God ging Paulus zo aan het hart. Waarom? Wel, het beheer daartoe was aan hem gegeven, zodat die schriften niet door een kerkelijk concilie of door kerkelijke ambtsdragers zijn samengesteld en gegeven. Nee, het is de apostel zelf die van Gods wege geroepen was, die die boeken en dat geheel heeft samengesteld en doorgegeven. Eigenlijk zou je het ook niet anders kunnen verwachten; hij is namelijk degene die het woord van God zou vervullen, vol zou maken.⟨/p>
⟨p>Daarmee blijken trouwens ook alle aanspraken van mensen die nu nog zeggen: "Ik heb een woord van God" buiten de Schrift om, of die menen iets te moeten zeggen of zelfs gezag claimen, onterecht. Die kunt u gerust en gevoegelijk naar de prullenbak verwijzen. Het is leuterkoek. Of mensen die zeggen: "Ik ben een apostel", dat is helemaal onmogelijk natuurlijk. Een apostel is iemand die de Heer zelf gezien heeft. En wat schrijft Paulus aan de Korintiërs? Hij is verschenen aan alle apostelen en uiteindelijk, als laatste, is Hij ook aan mij verschenen vanuit de hemel. We hadden het er net over: het laatst is Hij ook aan mij verschenen, als aan een ontijdig geborene. Dus de laatste apostel is inderdaad — dat kan niet missen — de apostel Paulus zelf. En hij is degene die het woord van God gecompleteerd heeft, afgerond heeft, volgemaakt heeft, of welk woord je daar ook voor wilt gebruiken, zodat de schriften inderdaad voleindigd zijn, compleet af, één geheel ook, en niet simpelweg 66 boeken tellen.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2124" title="Speel af vanaf 35:24">▶ 35:24⟨/button> ⟨span>De Tactiek van de Tegenstander: Theologische Twijfel Zaaien⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Ik kan het niet nalaten om dat dan toch even te zeggen, want ik had het net over godsdienstlessen. Mijn oudste dochter heeft onlangs het voortgezet onderwijs verlaten en gaat nu naar de universiteit. Daar zullen ze waarschijnlijk nog wel meer onzin te horen krijgen over dit soort zaken. Want wat er tegenwoordig allemaal over de Bijbel gezegd wordt, mensen... Ik had het er vorige week nog met Petra over. Het grootste gif dat jonge lieden te horen krijgen, zit hem niet in de discotheek of in het vermaak dat wordt aangeboden, of in dubieuze films. Nee, dat zit hem met name in het godsdienstonderwijs. Echt waar, ik kan daar een hele serie voorbeelden van geven van wat ze daar te horen krijgen. Het is te hopen dat ze thuis voldoende tegengif krijgen – of liever gezegd: voldoende weerstand en een goed weerwoord.⟨/p>
⟨p>Want wat was het vorige week, Petra? Ja, dat is een hele kwestie apart. Men beweert dan dat wat in de Bijbel staat opgetekend over de uittocht uit Egypte en de aantallen die daarbij genoemd worden, niet kunnen kloppen. Want dan zou je een stoet krijgen van drie- à vierhonderd kilometer lang, en zoiets komt niet in één nacht de grens over. Dat is overigens een heel oud verhaal. Men zegt dan dat het in werkelijkheid niet over duizenden gaat, maar slechts over enkele families. Ik ga dat nu niet helemaal uitleggen, het gaat me even om het voorbeeld. Waar het om gaat is de bewering: dat wat er geschreven staat, klopt niet.⟨/p>
⟨p>Zo'n jongen kun je in een minuut uitleggen dat het anders zit, en dan is hij natuurlijk dik tevreden. Dan weet hij: "Ah, het klopt dus wel." Maar onderwijl worden ze door een leraar die geacht wordt het te weten, verhaaltjes op de mouw gespeld. Er wordt vreselijk gif binnengebracht, want als dit al niet klopt, ja mensen, dan kunnen we net zo goed naar huis gaan en ons met andere onzin bezig gaan houden. Het is altijd zo: als er één ding is wat de duivel doet... Ik had het net over vermaak dat 'duivels' zou zijn, maar dat kunt u wel vergeten. Weet u wat de diabolos van beroep is? Hij is theoloog. Men vraagt weleens wat het oudste beroep ter wereld is, en dan zegt men: "Prostituee." Maar dat is niet zo, het is theoloog. Dat is een grapje, dat moet ik misschien uitknippen, maar het is in elk geval een heel oud beroep. Ik kan het makkelijk aantonen, want wat doet een theoloog? Die houdt zich bezig met de woorden Gods en gaat die interpreteren. Een gelovige is iemand die het Woord van God gewoon accepteert en het bestudeert om te weten wat er staat, maar de theoloog gaat het interpreteren.⟨/p>
⟨p>Het eerste wat hij deed, zoals Gerrit zojuist al aangaf, was twijfel zaaien: "God heeft zeker wel gezegd dat...?" En toen ging hij vervolgens een onjuist citaat geven, net even anders, en toen hapte zij toe. Dat is een heel letterlijk proces. En toen kwam de volle laag. Eerst werd er iets fout weergegeven, en daarna volgde een radicale leugen die dwars inging tegen wat God zelf in Zijn Woord had gezegd. Zo werkt dat. Maar eerst twijfel zaaien: "God heeft zeker wel gezegd dat...?" Want als dit niet klopt, waar hebben we het dan nog over? Juist bij die dingen die controleerbaar zijn, wordt er in het godsdienstonderwijs verteld dat het niet klopt. Men stuurt de kinderen naar een christelijke school voor godsdienstonderwijs, maar als er één vak is waar ik ze het liefst weg zou halen, dan is het juist dat vak. Want hoe er met de woorden Gods wordt omgegaan en hoe ze worden verdraaid...⟨/p>
⟨p>Er schoot me net nog een voorbeeld te binnen over een aantal van die klassieke voorbeelden, de zogenaamde "drie zaligmakende dieren": de sprekende slang, de grote vis en de balkende ezel. Waarbij ik altijd denk: waarom hebben mensen zo'n probleem met die ezel? Je hoort toch zo vaak een ezel praten? En u kent misschien ook het rabbijnse antwoord, ook een beetje theologisch, op de vraag waarom de slang niet kon spreken. U weet dat Joden vaak veel gebaren gebruiken als ze praten. Er was een rabbijn aan wie gevraagd werd of hij dat verhaal over die slang werkelijk geloofde – die slang was trouwens een lichtende verschijning, maar goed. Men vroeg hem: "Geloof je in de slang die gesproken heeft?" Waarop hij antwoordde: "Nee." Waarom niet? "Een slang heeft toch geen handen?" Dat kan natuurlijk ook een bezwaar zijn. Maar genoeg daarover. We hadden het over het Woord van God, en dat dit compleet is. Nu weet ik het weer.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2546" title="Speel af vanaf 42:26">▶ 42:26⟨/button> ⟨span>De Volheid en Eenheid van de Zeventig Bijbelboeken⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Dat is precies wat ik wilde zeggen over die 66 boeken. Waarom wilde ik dat nog even opgemerkt hebben? Die Schriften zijn een eenheid, een totaliteit. Dat blijkt ook inderdaad in de telling; je kunt het op twee manieren tellen, maar de ene is de telling van 49 boeken, en dat is 7 x 7.⟨/p>
⟨p>Als mensen tegen u zeggen dat de Bijbel 66 boeken telt, zoals wij ze nu in de Bijbel kennen, dan is dat ook niet juist, hoewel het algemeen zo gezegd wordt. Kijk maar naar het boek Psalmen. Men rekent de Psalmen als één boek, maar kijk maar in uw Bijbeltje: de Psalmen zijn vijf boeken. Dat staat er ook gewoon bij. Bij Psalm 42 staat: "het tweede boek der Psalmen". En nog een, ergens in de negentig, daar staat: "het derde boek der Psalmen". Het zijn vijf boeken, zodat het boek Psalmen er niet één is, maar vijf. De Bijbel telt dus vier boeken meer, zodat je niet op het aantal van 66 komt.⟨/p>
⟨p>Alleen die 's' al, die sissende slang die je daar hoort: 666. Maar dat is weer wat anders. Nee, het is 70, het veelvoud van 7: 10 x 7. Het is de volheid, het getal van de volkerenwereld, et cetera. Alleen dat aantal geschriften al dat Paulus volgemaakt heeft, dat markeert inderdaad een goddelijk aantal. Een getal dat ook volheid betekent. In het Hebreeuws is het woord voor het getal zeven hetzelfde woord als voor volheid. Het Woord van God is compleet en afgerond. Nou, dat gezegd hebbende.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2665" title="Speel af vanaf 44:25">▶ 44:25⟨/button> ⟨span>Kolossenzen 1:26 - het Geheimenis Dat Aionenlang Verborgen Was⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Laten we maar snel teruggaan naar vers 25. Paulus zegt daar dat aan hem het beheer gegeven was om het woord van God te completeren. Vervolgens zegt hij in vers 26: "het geheimenis dat aionen en geslachten lang verborgen is geweest, maar thans geopenbaard aan zijn heiligen."⟨/p>
⟨p>Paulus zegt dus: "Ik completeer het woord van God." Dat is niet alleen maar omdat hij aan het einde van zijn leven die boeken bij elkaar gebracht heeft – hoewel dat er ook bij hoort – maar het is in de eerste plaats omdat hij een boodschap heeft uitgedragen en bekendgemaakt die het woord van God vol maakt. Dat noemt hij het geheimenis, of als u een Statenvertaling hebt: de verborgenheid.⟨/p>
⟨p>Als we even verder lezen, staat er dat het aionen – er staat letterlijk 'aionen', elders wordt het vaak weergegeven met 'eeuwigheid', maar dat kunt u wel vergeten – dus aionen, wereldtijdperken, en geslachten (generaties) lang verborgen is geweest. Maar thans is het geopenbaard aan zijn heiligen. Dat wil zeggen: degenen die apart gezet zijn door zijn woord, doordat Hij hen roept.⟨/p>
⟨p>Wist u dat Paulus dit in zijn brieven meer dan eens naar voren brengt? Het gaat over dat geheimenis, de verborgenheid die aan hem is toevertrouwd of, beter gezegd, bekendgemaakt. Een geheim dus; iets wat voorheen gedurende alle aionen en al die generaties verborgen was. Het was niet geopenbaard, het was onbekend, maar aan hem is het geopenbaard. Hij zegt dat hier in de Kolossenbrief, maar hij had het ook al aan de Romeinen geschreven in woorden die niet exact hetzelfde zijn, maar wel van dezelfde strekking.⟨/p>
⟨p>In Romeinen 16, aan het einde van die brief, lees je dat. Paulus had een hele bediening, en de Romeinenbrief is een van zijn eerste brieven. Ik zeg dat er even bij omdat sommige mensen menen dat dit pas later aan hem bekendgemaakt werd, maar hier lees je dat hij er al aan de Romeinen over schrijft. Hij schrijft dan over "mijn evangelie" – ik geloof dat ik daar de vorige keer nog even op gewezen heb. Waarom noemt hij het "mijn evangelie"? Het is het evangelie dat aan hém is bekendgemaakt. Verder spreekt hij over de prediking van Jezus Christus naar de openbaring van het geheimenis. In het Grieks staat daar het woord ⟨em>mysterion⟨/em>, waar ons woord 'mysterie' weer van afgeleid is.⟨/p>
⟨p>Het geheimenis, de verborgenheid, was eeuwenlang verzwegen, maar is thans geopenbaard. Hier zien we dezelfde gedachte: aionenlang, gedurende de aionen die voorafgegaan zijn, is er niet over gesproken. Of beter gezegd: het is niet geopenbaard. Want dat is de gedachte: het was er wel, maar het was verborgen. En nu is het geopenbaard. Ja, aan Paulus, maar daar kom ik straks nog even op terug.⟨/p>
⟨p>In Efeze 3 schrijft Paulus dat ook, eveneens vanuit de gevangenis, over het geheimenis van Christus. Ik geef toe: als Paulus hierover schrijft, is dat weer in een andere samenhang. Dat is logisch; het is een andere brief, een andere setting waar Paulus weer andere dingen aan de orde stelt. Maar toch is de basisgedachte iedere keer dezelfde: hem is dat geheimenis bekendgemaakt. Hij zegt daar in vers 5 dat het ten tijde van vroegere geslachten, eerdere generaties, niet bekend is geworden aan de kinderen der mensen – let op: de zonen der mensen – zoals het nu door de Geest geopenbaard is aan zijn heiligen en heilige apostelen en profeten. Ook hier dus dezelfde gedachte: wat nu geopenbaard is, was voorheen niet bekend. Het was verborgen, en, zoals hij in Kolossenzen 1 vers 26 zegt: thans geopenbaard aan zijn heiligen.⟨/p>
⟨p>In datzelfde hoofdstuk, Efeze 3, zegt hij dat door openbaring het geheimenis aan hem, Paulus, bekendgemaakt is, "gelijk ik tevoren in het kort daarvan schreef". Eigenlijk staat er niet 'boven' maar 'tevoren', wat wil zeggen: in mijn eerdere brieven. Het gaat dus niet over ditzelfde epistel aan de Efeziërs; nee, gelijk hij tevoren daarover schreef in het kort. Pas in zijn gevangenisbrieven brengt hij dat uitgebreid aan de orde.⟨/p>
⟨p>Maar hier lees je dus: het is geopenbaard aan Paulus, en via Paulus aan ons. Ook aan de andere apostelen, moet ik er trouwens bij zeggen, want die moesten – om het even in computermen te zeggen – geüpdatet worden. Zij wisten van deze dingen niet. Zij hielden zich bezig met Israël dat bekeerd zou moeten worden. Die boodschap was immers aan hen toevertrouwd. Zij predikten dat ook, maar toen die boodschap niet in goede aarde viel en Israël afwijzend bleek, toen werd Paulus pas geroepen, als laatste.⟨/p>
⟨p>Aan Paulus was veel meer bekendgemaakt. Paulus wist ook dat Israël zich in die dagen niet zou bekeren. Als je daar even over nadenkt en probeert het je voor te stellen, dan begrijp je dat dit een hele zware boodschap was, een bittere pil voor de Twaalf om te vernemen dat de boodschap die zij brachten inmiddels 'over de datum' was. Dat is een enorme omslag geweest. Petrus zegt pas aan het einde van zijn leven dat je bij Paulus moet wezen als je wilt weten hoe het zit met het uitblijven van de terugkeer van de Heer. Hij noemt hem "onze geliefde broeder". Hij geeft toe dat zijn geschriften voor hem erg moeilijk en zwaar te verstaan zijn, maar Petrus heeft zijn les zeker geleerd.⟨/p>
⟨p>Thans is het dus geopenbaard aan zijn heiligen, en het is aan Paulus geopenbaard wat dat geheimenis, de verborgenheid, precies inhoudt. Over wat die verborgenheid is, wil ik straks wat meer vertellen, maar ik stel voor dat we eerst even gaan pauzeren.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3143" title="Speel af vanaf 52:23">▶ 52:23⟨/button> ⟨span>De Onnaspeurlijke Rijkdommen van Genade voor de Natiën⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Wij waren gebleven bij vers 26 over dat geheimenis. Al die aionen die aan de huidige aion zijn voorafgegaan – dat is geen eeuw, geen honderd jaar, maar dat zijn wereldtijdperken. Al die aionen en generaties die aan ons voorafgegaan zijn, is het verborgen geweest, maar thans is het geopenbaard. Zoals we gelezen hebben in Efeze 3, is het aan Paulus geopenbaard en via Paulus vervolgens ook bekendgemaakt aan de anderen.⟨/p>
⟨p>In vers 27 staat, want ik ga toch wat verder om bij het laatste vers van hoofdstuk 1 uit te komen: "Hun" – dat zijn dus de heiligen – "hun heeft God willen bekendmaken hoe rijk de heerlijkheid is van dit geheimenis onder de heidenen, onder de natiën." Hoe rijk? Er staat trouwens letterlijk: "de rijkdommen", meervoud. De rijkdommen van de heerlijkheid van het geheimenis, van de verborgenheid onder de natiën.⟨/p>
⟨p>Op een aantal van die begrippen moet ik even dieper ingaan. Wat Paulus hier schrijft over die rijkdommen van het geheimenis, daarover schreef hij ook in Efeze 3. Dat is nu de derde keer dat ik bij dit hoofdstuk uitkom. Daar schrijft Paulus: "Mij, verreweg de geringste van alle heiligen..." En hij verklaart ook waarom, want hij was immers een vervolger van de gemeente Gods. "Mij, verreweg de geringste van alle heiligen, is deze genade te beurt gevallen om aan de natiën de onnaspeurlijke rijkdommen" – ook hier staat het meervoud – "de onnaspeurlijke rijkdommen van Christus te verkondigen."⟨/p>
⟨p>Hierbij zie je dat Paulus’ hele bediening in het teken staat van het bekendmaken van waarheden die verborgen waren. Die waren ooit onnaspeurlijk, niet geopenbaard, maar aan hem is het geopenbaard. En hij heeft zich vervolgens ingezet, terwijl hij zich realiseert: ik ben verreweg de geringste van alle heiligen. Maar juist daarom is hij zo'n uitstekend en perfect demonstratiemodel van Gods genade. Iemand die het totaal niet verdient; hij noemt zichzelf elders de eerste der zondaren. Daarin zit de boodschap opgesloten: als er hoop is voor de eerste der zondaren, voor de grootste zondaar, dan is er hoop voor elke zondaar. Dat is genade, zonder enige beperking, zonder limits en zonder voorwaarden. Dat is wat genade is.⟨/p>
⟨p>Paulus heeft dat mogen uitstallen onder de natiën. Hoe rijk dat is! Het is één ding om te vertellen wat dat geheimenis inhoudt en wat al die aspecten ervan zijn, maar het was Paulus’ missie om ook te laten zien hoe rijk dat is. Hij vervolgt dan: "dit geheimenis onder de natiën..." In mijn bijbeltje staat daar een dubbele punt, en dat klopt ook; die hoort daar te staan.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3373" title="Speel af vanaf 56:13">▶ 56:13⟨/button> ⟨span>Christus Onder de Natiën: de Hoop Der Heerlijkheid⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Wat is dat geheimenis? Het is Christus onder u, onder jullie – meervoud – de hoop der heerlijkheid. "Onder u", dat is dus onder de natiën. Dat geheimenis heeft te maken met wat voorheen onbekend was en niet geopenbaard. Aan Paulus is het echter bekendgemaakt, en dat heeft alles te maken met het feit dat Israël terzijde is gesteld; tijdelijk inderdaad. God maakt nu geen onderscheid meer tussen de natiën. Vandaar ook dat Paulus spreekt over de natiën, dat wil zeggen: zonder onderscheid.⟨/p>
⟨p>En dat is een verborgenheid, een geheimenis. Want als je nu aan een Jood vraagt wat hij wist van de Christus, van de Messias die zou komen, dan zou hij vertellen wat je op grond van de woorden van de profeten ook niet anders zou verwachten. Namelijk dat als de Messias komt, Hij Zijn koninkrijk zal gaan vestigen in de hele wereld. Hij is de Zoon van David en Hij zal gaan zitten op de troon van David in Jeruzalem.⟨/p>
⟨p>Als je aan een Jood vraagt wat hij gelooft over de Messias, de Mashiach die hij verwacht, dan zegt hij: dat is een Zoon van David, iemand die zijn geslachtsregister terug kan voeren tot koning David. En als Hij straks zal komen, dan zal Hij in Jeruzalem Zijn zetel hebben, van daaruit regeren en Israël herstellen. Dat zal het centrum zijn van een heel nieuw koninkrijk: een Israëlitisch wereldrijk, waarbij Israël het hoofd zal zijn van de volkeren. Dat is wat op grond van de profetie verwacht werd.⟨/p>
⟨p>Paulus predikte ook Christus, maar iets wat verborgen en onbekend was. Hij zegt hier: dat geheimenis onder de natiën, die verborgenheid onder de natiën. Dat wil zeggen: Christus onder jullie, de hoop der heerlijkheid, de verwachting van de heerlijkheid. Nu is het niet Christus de Mashiach in Israël en vanuit Israël naar de natiën. Nee, Israël staat terzijde en heeft geen aparte bevoorrechte plaats, noch hebben de andere natiën een inferieure, minderwaardige plaats. Nee, er is geen onderscheid.⟨/p>
⟨p>Alles wat van Israël is, telt nu niet. Geen inzettingen, en al de rituelen spelen geen rol. Wat God vandaag doet is, om het even zo te zeggen, een heidens werk. Ja, dat vind ik wel mooi als ik het zo zeg: met recht een heidens werk. Het gezelschap is ook heidens, niet-Israëlitisch. Het heeft niets te maken met de wet of met rituelen.⟨/p>
⟨p>Trouwens, dat zal in de navolgende hoofdstukken van de Kolossenzenbrief ook nog vanzelf echt aan de orde komen. Tegen die achtergrond schrijft Paulus dit ook, want er waren mensen die wilden vertellen over de sabbat. Lees maar na in hoofdstuk 2 vers 16; zij wilden gaan vertellen over de sabbat en nieuwe maan en over eten en drinken, dat wil zeggen: koosjer eten. Paulus zegt echter dat dit alles slechts schaduw is en de werkelijkheid, het lichaam, is van Christus.⟨/p>
⟨p>De verborgenheid heeft te maken met het werk dat God nu doet tussen de eerste en de tweede komst; een verborgen werk. Israël staat terzijde en is even geparkeerd, waarna God straks, als de termijn voorbij is – op de derde dag, het derde millennium – alsnog de draad oppakt met dat volk. Want God verlaat nooit wat Zijn hand begon; Hij laat het alleen soms los. Nu is het zo.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-12" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3631" title="Speel af vanaf 01:00:31">▶ 01:00:31⟨/button> ⟨span>Een Verborgen Werk in de Tegenwoordige Tijd⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Dat God een werk doet onder de natiën dat verborgen was in de Oudtestamentische geschriften; de profeten wisten hier niet van. Ik moet er wel bij zeggen: het staat er wel hoor. Ik heb juist gisteren een artikeltje op mijn website hierover geschreven, over het woordje "onnaspeurlijk". Want daar wordt wel eens de conclusie uit getrokken dat wat Paulus vertelt over de verborgenheid, in het Oude Testament helemaal niet te vinden zou zijn. En ik geloof juist – ik doe niet anders dan daarover Bijbelstudies geven, dus het is een onderwerp dat mij erg aan het hart ligt – dat het op elke bladzijde van de Bijbel te vinden is. Alleen is het verborgen.⟨/p>
⟨p>Ja, dat is dan het begrip "schaduw". Ik heb het nu even over iets wat verborgen is, en een verborgenheid is iets wat wel bestaat, maar onder een oppervlakte. Onder de oppervlakte, onder een bedekking. Dat is precies wat Paulus ook doet: de bedekking van het oude verbond wegnemen. En ik zal u dit vertellen: dat werk dat God vandaag doet onder de natiën, is niet geprofeteerd, maar het staat wel verborgen in verhalen, in cryptische uitspraken en in personages.⟨/p>
⟨p>Ik kan daar één voorbeeld van geven, een heel duidelijk Bijbels voorbeeld: wanneer Paulus het in Efeze 5 heeft over Adam en Eva, over dat die twee één vlees zullen zijn. Hij schrijft in vers 30 en 31 van dat hoofdstuk – ik kan het nu niet projecteren – waar hij Genesis 2 vers 24 aanhaalt: over een man die zijn vader en moeder zal verlaten en zijn vrouw aanhangen, en die twee zullen tot één vlees zijn. Paulus citeert dat vers en dan zegt hij: "Dit geheimenis" – hetzelfde woord – "deze verborgenheid is groot, maar ik zeg dit met het oog op Christus en de Ecclesia."⟨/p>
⟨p>Dat wil zeggen: als je Genesis 2 vers 24 leest en je weet niets van de verborgenheid, dan zou je niet denken aan Christus en de Ecclesia. Maar als je het eenmaal kent, dan herken je het op elke bladzijde. Ik noem nu dit voorbeeld over Eva, die uit Adam genomen was terwijl Adam sliep – een doodsslaap was dat trouwens – en toen uit hem werd genomen. Zij is een beeld van de Ecclesia: been van zijn gebeente en vlees van zijn vlees, één lichaam.⟨/p>
⟨p>Paulus legt die dingen uit. Staat dat geprofeteerd in het Oude Testament? Nee, het was verborgen. Maar omdát het verborgen is, is het er dus te vinden. Begrijpt u? Sommige mensen zeggen: "Nee, over die dingen lees je niets in het Oude Testament, want het was een verborgenheid." Dan zeg ik: inderdaad, het was een verborgenheid en dus is het te vinden. Dat is maar net hoe je het bekijkt.⟨/p>
⟨p>En deze conclusie is precies wat Paulus ook trekt. Ja, dit zijn zulke immense onderwerpen. Welke geschiedenis hij ook opneemt, of het nu gaat over Izak en Rebekka, of over Jozef in Egypte. Jozef kwam, in de tijd tussen zijn verwerping en het moment dat hij koning werd, in de gevangenis terecht – u weet wel, die twee jaar in dat huis. En daar maakte hij verborgenheden, geheimenissen bekend. Het spreekt gewoon van deze tegenwoordige tijd: die tussentijd, de verborgenheid.⟨/p>
⟨p>En weet u dat God tegen Israël had gezegd dat Hij hen, wanneer Hij Israël zou verstrooien onder de natiën, te zijner tijd weer zou terugverzamelen? Maar Hij zegt: "Dan zal Ik mijn aangezicht voor u verbergen." En niet alleen voor hen; Hij zou Zijn aangezicht verbergen. In die tijd leven wij nu. God verbergt Zijn aangezicht; er is niets van Hem, van Zijn Koninkrijk of van de Messias zichtbaar. Ook dat is een aspect van de verborgenheid: Hij is verborgen, er valt niets te zien. Te horen wel.⟨/p>
⟨p>Of zal ik nog een andere... ik kom nu op allerlei gedachten. Dan denk ik aan de hogepriester die achter het voorhangsel was, in het heiligdom. De hele Hebreeënbrief gaat daarover: over de hogepriester die inderdaad de Koning zal zijn, Melchizedek, maar die nu niet gezien wordt. Hij is onttrokken aan het oog; er valt helemaal niets te zien. Het is zo belangrijk om dit te weten.⟨/p>
⟨p>De HEERE verbergt Zijn aangezicht vandaag. Als je dat niet weet, dan heb je geen – misschien een wat sterke uitspraak, maar ik durf het rustig zo te zeggen – dan heb je geen zekerheid van geloof. Want als je vandaag dingen verwacht, zoals zoveel mensen dingen verwachten die God zichtbaar zou gaan doen voor Zijn Koninkrijk, dat gebeurt niet. God verbergt namelijk Zijn aangezicht. We leven in de tijd van de verborgenheid. Dat is karakteristiek voor het beheer van deze huishouding. Dat is karakteristiek voor de wijze waarop God vandaag opereert en Zijn Ecclesia verzamelt. Het is de tijd van de verborgenheid.⟨/p>
⟨p>Ik citeerde dat zojuist over Israël dat verstrooid zou worden onder de natiën. Dan lees je wat hen daar allemaal zou overkomen – u moet het maar eens nalezen in Deuteronomium. Dat is dan zo'n cryptische uitspraak. Het woord komt ook uit het Grieks en betekent ook "iets wat verborgen is". En dan staat er in Deuteronomium 29 vers 29 – makkelijk te onthouden, want het is het laatste vers van dat hoofdstuk: "De verborgen dingen zijn voor de HEERE, onze God, maar de geopenbaarde zijn voor ons en onze kinderen."⟨/p>
⟨p>Als u het naloopt, dan denkt u: wat doet dat vers daar nou tussen? Het ging over Israëls verstrooiing onder de natiën en over al het onheil wat hen daar zou overkomen, en het volgende hoofdstuk gaat over Israëls herstel, dat ze verzameld worden uit de volkeren. En daartussenin staat zo'n uitspraak: "De verborgen dingen zijn voor de HEERE onze God." Als je eenmaal Paulus kent, dan is zo'n uitspraak niet moeilijk meer. Dat hoort daar nou net precies tussenin, in dat gedeelte. Juist op die plaats hoort die waarheid over de verborgen dingen die voor Hém zijn, opgetekend te worden.⟨/p>
⟨p>En inderdaad, het is een cryptische uitspraak en het spreekt van de verborgenheid. Inderdaad, het was onnaspeurlijk, maar nu doe je met recht, als je de Schriften opent, allemaal zulke ontdekkingen. Daarom is dit zo'n enorme aansporing, juist als je bekend bent met de verborgenheid. Ik weet dat sommige mensen de precies tegenovergestelde conclusie trekken. Die zeggen: "Nou, ik houd me bezig met Paulus' brieven, want ja, daar staat de verborgenheid, en de rest van de Bijbel telt niet" – of in ieder geval in de praktijk niet. Voor mij is de boodschap van de apostel Paulus en dat wat aan hem bekendgemaakt is juist zo geweldig, maar waarom? Omdat het voor mij een gids is om de rest van de Schrift te lezen. Want die verborgenheid, dat wat Paulus bekendmaakt, zie ik verborgen op elke bladzijde.⟨/p>
⟨p>Ik ben nu bij David. Dat is ook een mooie geschiedenis hoor, dat hij daar in Adullam is. Ik sla hem zomaar even open bij Samuël. David – u weet wel – was bestemd om koning te worden. Hij werd ook koning, maar in de tussentijd werd hij verworpen. En onderwijl verzamelt hij een volk om zich heen van schorriemorrie en dergelijke, in Adullam. Ook in het verborgene; hij moest nog koning worden.⟨/p>
⟨p>Nou, ik bedoel: dat staat allemaal in de Schriften opgetekend. Het is de verborgenheid. Het is juist een enorme aansporing om op zoek te gaan in de Schrift en om met recht te gaan ontdekken. De bedekking wordt weggenomen en de waarheden die Paulus al heeft bekendgemaakt en opgetekend, die zie en herken je er direct in. En dan blijkt inhoudelijk ook dat heel die Schrift samenhangend is. Niet alleen vanwege dat mooie getal zeventig, dat het een volheid is, nee, maar ook vanwege de inhoud. Het panorama dat je ziet, blijkt echt met recht een puzzel te zijn.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-13" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4231" title="Speel af vanaf 01:10:31">▶ 01:10:31⟨/button> ⟨span>Kolossenzen 1:28 - Hem Verkondigen aan Ieder Mens⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Paulus spreekt dus over Christus onder de natiën. Inderdaad, nu nog verborgen, maar Hij is de hoop der heerlijkheid. En Hem verkondigen wij. Let op hoe Paulus dat formuleert: hij verkondigt niet ⟨em>iets⟨/em>. Geen filosofie en ook geen wet. Hij verkondigt ⟨em>iemand⟨/em>, namelijk Hem: het geheimenis.⟨/p>
⟨p>Dat geheimenis is een waarheid, het is iets, maar ten diepste — en je zult dat ook zien — is het een Persoon. We komen er vanavond niet meer toe, maar in hoofdstuk 2 vers 3 lees je ook dat het iemand is; het is Christus Zelf, het geheimenis van God. Dat is niet zo moeilijk te begrijpen als je er even over nadenkt, want inderdaad: Hij is thans verborgen. Hoe schreef Paulus dat in hoofdstuk 3? "Indien gij dan met Christus opgewekt zijt, zoekt de dingen die boven zijn." Want die dingen liggen niet op straat; het is namelijk verborgen. Zoek de dingen die boven zijn waar Christus is. Want uw leven is met Christus verborgen bij God. En wanneer Christus zal verschijnen — die Christus die uw leven is — dan zult ook gij met Hem verschijnen in heerlijkheid.⟨/p>
⟨p>Kortom, we zijn dus helemaal verbonden met Hem. Dat wat Hij bezit en waar Hij toe bestemd is, daar zijn wij als Zijn lichaam — dat selecte gezelschap dat in onze dagen wordt uitgeroepen — bij betrokken. Dat is pure genade. We zijn met Hem verbonden; nu met Hem verborgen. Nu zijn we met Hem in Adullam, om het zo maar te zeggen. Of nu met Hem in de gevangenis, terwijl we naar Zijn uitleggingen, dromen en geheimenissen luisteren. Nu met Hem verborgen, en straks worden wij met Hem in heerlijkheid geopenbaard.⟨/p>
⟨p>Maar nu is het verborgen, en het is een persoon, het is iemand, en Hij is alles. Het gaat niet om een bepaalde levensstijl, om een wet of om een religie. Het gaat ook niet om een filosofie. Juist voor die twee dingen dreigden de Kolossers te bezwijken, want het gaat toch vaak om dat wat voor ogen is. Daar is een mens gevoelig voor. Mensen willen dingen zien, toch? Ze willen kunnen tasten. En juist daar heeft Paulus mee te maken. Het is de rijkste, de grootste en de meest solide boodschap die er bestaat, maar voor het oog is het niet indrukwekkend. Want dat is juist de essentie: het is namelijk verborgen.⟨/p>
⟨p>Maar Hem verkondigen wij, wanneer wij ieder mens terechtwijzen en ieder mens onderrichten in alle wijsheid. Ieder mens! En Hem verkondigen wij aan ieder mens, wie het ook maar horen wil. Want er zijn ook daarin geen beperkingen. Wie het maar horen wil en degene die er oren naar heeft, wel, die hoort. Ik bedoel, het is niet een kwestie van mensen willen bekeren, want zo werkt dat helemaal niet. Maar ja, hoe zouden mensen het kunnen geloven als ze het niet te horen krijgen? En degenen die er oren naar hebben, wel, die luisteren. Daarvoor worden de ogen geopend en de harten geopend, of hoe je het ook maar zeggen wil. Er is ontvankelijkheid; valt het in goede aarde? Dat gebeurt wanneer wij ieder mens terechtwijzen.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-14" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4490" title="Speel af vanaf 01:14:50">▶ 01:14:50⟨/button> ⟨span>Attenderen in Plaats van Terechtwijzen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Daar wil ik nog even wat over vertellen, want het is een beetje een verse ontdekking. Dat woord ‘terechtwijzen’ in de tekst klopt eigenlijk niet helemaal. Ik zeg niet dat het nou helemaal fout is, maar wij denken bij terechtwijzen direct aan corrigeren. Ik ben in dit geval op het spoor gezet door de Strong-lexicon, een algemeen gebruikte lexicon, en daar werd aangegeven dat het woord letterlijk is afgeleid van ⟨em>calling attention⟨/em>. Dus: de attentie vragen, attenderen.⟨/p>
⟨p>Toen ben ik dat na gaan kijken en heb ik de concordantie erop nageslagen. Het woord komt een stuk of twaalf of dertien keer voor in de brieven, of in het algemeen in het Nieuwe Testament, en het is inderdaad attenderen. Als je de etymologie van het woord erop naslaat, zie je dat het letterlijk ‘gedachten-plaatsen’ betekent. Het Griekse woord is ⟨em>noutheteo⟨/em> en dat heeft te maken met de gedachte, het verstand, en met plaatsen. Iets in de gedachten plaatsen. En dat is dus inderdaad wat attenderen is: iets voor de aandacht of onder de aandacht brengen. In de aandacht plaatsen.⟨/p>
⟨p>Het heeft dus niet de gedachte van corrigeren, want daar is namelijk een ander Grieks woord voor om aan te geven dat je iets wilt rechtzetten. Het gaat hier over attenderen. Merk op hoe fraai dat dan ook in deze context is: “Hem verkondigen wij, wanneer wij ieder mens attenderen.” Ja, attentie vragen voor Hem. Niet terechtwijzen, nee, attentie vragen; attenderen op Hem, aandacht geven aan Hem. “En ieder mens onderrichten” – letterlijk staat daar het woord ⟨em>teaching⟨/em>, leren – “in alle wijsheid.” Want er is zo enorm veel over te vertellen.⟨/p>
⟨p>Je merkt in zijn brieven ook zo vaak dat Paulus overloopt. Hij gaat soms van de ene bijzin naar de andere bijzin. Ik herken dat wel; dan spring je even op een ander spoor en dan weer op een ander spoor, en dan weet je op een gegeven moment niet meer waar je gebleven was. U hebt daar vanavond nog een voorbeeld van gehoord. Ja, zo gaat dat. Maar dat heeft ook te maken met de weidsheid van de dingen die hij naar voren brengt. Er is zo enorm veel over Hem en over die verborgenheid te vertellen. Het lag Paulus op het hart om deze dingen te vertellen, om daar steeds meer over te leren kennen en ook andere mensen daarin mee te nemen. Dat is waar hij hier ook over spreekt: ieder mens daarop te attenderen.⟨/p>
⟨p>Hij is als een gids die in een schatkamer steeds weer nieuwe dingen ontdekt. Veronderstel nooit, denk nooit dat je er bent of dat je het wel weet, want we weten nog niets van de rijkdom van de Schriften. We hebben er nog geen benul van. Zoals iemand ooit zei – en dat vond ik een prachtige vergelijking: als de kennis van de Schriften de oceaan is, dan zijn we net van wal gestoken. Al ben je je hele leven bezig geweest met het onderzoeken van de Schriften, dan ben je nog slechts van wal gestoken. Niet meer. En die hele oceaan heb je nog te overbruggen.⟨/p>
⟨p>Juist dat besef vind ik heerlijk. Je zou kunnen denken dat het ontmoedigend is, maar ik vind het een geweldige aanmoediging. Het is alleen ontmoedigend omdat je denkt: ik kom nooit aan die andere kant van de oceaan. Nee, maar het geweldige is dat je steeds weer nieuwe dingen ontdekt. Er is niets wat zo blokkeert als het idee: ‘Nou weten we het wel.’ Ik ga naar een Bijbelstudie en ik wil eigenlijk horen wat ik al wist; ik wil daarin bevestigd worden. Nou, het is heel mooi om in de dingen vastgesteld te worden, maar het is ook prachtig om steeds weer nieuwe dingen te leren. En ook eventueel geattendeerd te worden op dingen die je voorheen niet kende of waarvan je meende dat het anders was. Wat dan nog? De Schriften zijn zoveel rijker dan je ooit dacht.⟨/p>
⟨p>Paulus zegt: “Hem verkondigen wij, wanneer wij ieder mens attenderen en ieder mens onderrichten in alle wijsheid.” Ziet u dat het ook te maken heeft met wijsheid en niet met een peptalk? Sommige mensen denken dat het een of andere roes is of een of andere geestelijke staat van opwinding. Dat is een populaire gedachte in bepaalde segmenten van het christendom: als je dan maar in een soort trance-achtige situatie verzeild raakt, dan zou dat ‘de Geest’ zijn. Maar het heeft te maken met kennis, met dingen weten, met wijsheid. Dat geeft zoveel meer perspectief. Elk mens onderrichten in alle wijsheid.⟨/p>
⟨p>Ik noemde zojuist al even hoofdstuk 2 vers 3. Daar schrijft Paulus over Christus, “in wie alle schatten van wijsheid en kennis verborgen zijn.” Alle schatten! Buiten Hem is er niets. Als het werkelijke wijsheid is, als het werkelijke kennis is, dan brengt het bij Hem. Dat geldt trouwens zelfs voor wetenschappelijke dingen; het brengt bij Hem. Ik zeg dat even omdat de term ‘de steen der wijzen’ zojuist voorbij hoorde komen in de pauze. Als ik aan wijsheid denk, dan denk ik sowieso aan Christus. En als ik aan de steen denk, denk ik ook aan Hem. Alles, ook in de schepping, verwijst uiteraard naar Hem. Hij is toch ook de blauwdruk van de schepping?⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-15" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4906" title="Speel af vanaf 01:21:46">▶ 01:21:46⟨/button> ⟨span>Het Doel: Ieder Mens Volwassen Doen Zijn in Christus⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Goed, om ieder mens in Christus volmaakt te doen zijn. Want dat is waar Paulus zijn hele bediening op gefocust was: om ieder mens in Christus volmaakt te doen zijn. Nou, daar zeg je wat hoor. Maar niet alleen maar dat mensen tot geloof komen in Hem, nee, dat ze ook genoeg hebben aan Hem. Het woord wat hier gebruikt wordt, is eigenlijk gewoon 'volwassen'.⟨/p>
⟨p>Hetzelfde woord gebruikt Paulus bijvoorbeeld ook in 1 Korinthe 14 en dan zie je ook inderdaad dat dat de gedachte is. Daar schrijft hij in vers 20: "Broeders, wees geen kinderen in het verstand, maar in de boosheid..." Dat wil zeggen: wees daar maar onontwikkeld in, in de boosheid. Maar wordt in het verstand volwassen. Het is hetzelfde woord als wat hier gebruikt wordt, alleen wordt het hier vertaald met 'volmaakt'.⟨/p>
⟨p>Het heeft te maken met volgroeid zijn. Om ieder mens in Christus volwassen te doen zijn; het gaat er niet alleen maar om dat je een kind bent en dat je tot geloof gekomen bent in Hem of hoe dat maar heten mag. Nee, dat je aan Hem voldoende hebt en volwassen bent in Hem, en ook volwassen wordt in verstand en begrip.⟨/p>
⟨p>Volwassenheid heeft ook te maken met dat je weet dat je verantwoordelijkheid kunt dragen. Dat je weet hoe je — dat is het woord — zelfstandig ook bent. Dat je niet meer hoeft aan te leunen op wat papa en mama zeggen, maar dat je zelf ook staat, u weet waarop, zelf staat en zelf ook in staat bent om je weg te gaan met een opgeheven hoofd. Zoekend de dingen die boven zijn en bezig met de rijkdom van de Schriften.⟨/p>
⟨p>Paulus zegt: "Dat is wat ik in mijn leven doe, in mijn bediening doe." Hem verkondigen wij wanneer wij ieder mens attenderen en ieder mens onderrichten in alle wijsheid, om elk mens in Christus volwassen te doen zijn. En dan zegt hij, dat is dan het laatste vers van dit hoofdstuk.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-16" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="5064" title="Speel af vanaf 01:24:24">▶ 01:24:24⟨/button> ⟨span>Kolossenzen 1:29 - Gedreven Arbeiden Onder Zware Strijd⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>"Hiervoor span ik mij ook in onder zware strijd," of zoals er letterlijk staat: "onder strijdende." Hij doet dat naar de werking van Hem; naar Zijn werking die in hem werkt met kracht. Waaruit je trouwens ook weer ziet dat hij zo bekrachtigd werd door iets wat niet van hemzelf was. Paulus zegt wel: "Ik span mij in," maar het is eigenlijk: "Ik word met recht gedreven." Dat is een mooi woord zoals wij dat ook gebruiken: je bent gedreven. Maar gedreven door wat? Je kunt beter vragen: gedreven door wie? Hij zegt: "Door Hem die in mij werkt met kracht." Als Hij werkt, dan is dat altijd power. Het Griekse woordje daarvoor is dynamis, waar ons woord dynamiet vandaan komt. Kracht. Dat woordje betekent letterlijk: "dat wat je in staat stelt tot." Dat is de kracht die in Paulus werkte.⟨/p>
⟨p>Paulus zegt: "Ik span mij ook in onder zware strijd." Die twee dingen horen bij elkaar. Paulus was iemand die zich zeer inspande. Je leest ook in zijn meerdere brieven dat hij daarover wel eens een boekje opendeed: wat hij allemaal onderging en wat hij gedaan heeft. Uit de beschrijvingen die we van hem hebben, zowel in de brieven als in het boek Handelingen, weten we dat hij een enorm energiek en met recht begeesterd, gedreven man was. Maar hij heeft daarmee ook enorme strijd ondergaan. Dat wil zeggen: hij was zelf geen strijder in die zin dat hij mensen bestreed. Hij bracht een goed bericht. Hij onderrichtte de mensen over de verborgenheid die hem bekendgemaakt was, maar het riep zoveel verzet op.⟨/p>
⟨p>Dezelfde woorden gebruikte hij in 1 Timotheüs, en misschien mag ik daar dan ook mee afsluiten. Want hier spreekt hij over inspannen, en het woord dat hij gebruikt in Kolossenzen is hetzelfde woord als in Timotheüs. Een aantal van u, zo niet de meeste van u, kennen deze woorden erg goed. Waarom citeer ik dat? Omdat dit zo perfect aansluit en onderstreept waar het Paulus allemaal om te doen is: de hoop van het evangelie. Dat grootse, dat allesomvattende. Daarvan zegt hij: "Dit is een geloofwaardig woord en alle aanneming waard. Want hiertoe arbeiden wij en worden gesmaad."⟨/p>
⟨p>Die twee elementen zie je hier in Kolossenzen dus ook terug: "Ik span mij ook in," maar ook "onder zware strijd." Dus aan de ene kant de energie die hij daarvoor aan de dag legde, de inspanning en de arbeid — het was zijn hele leven. Sommigen zullen wel eens gezegd hebben: "Waar is die man mee bezig?" Het was zijn alles. Maar aan de andere kant was er die zware strijd: zoveel verzet als hij heeft ondergaan. Hij werd gesmaad, en dat is nooit leuk. Hij was nu in de gevangenis; het waren niet alleen maar woorden.⟨/p>
⟨p>Wij weten eigenlijk niet wat we hebben in de luxueuze omstandigheden waarin we leven, zowel materieel als geestelijk. We leven in een vrij werelddeel — hoe lang nog? Maar we leven in een vrije wereld; we kunnen zeggen wat we willen. Je kunt deze dingen vertellen, zelfs in een godsdienstige omgeving, zonder dat je gelyncht wordt. Een paar eeuwen geleden, als ik ditzelfde toen verteld zou hebben hier in dit land, dan was ik op de brandstapel terechtgekomen. Het is zo. We hebben zoveel luxe, en wij vinden het nu al erg als iemand je met de nek aankijkt omdat jij gelooft dat God de Redder is van alle mensen. Ja, en nou, dat valt wat mij betreft niet in de categorie zware strijd. Of als vrienden je verlaten... ja, dat is niet mooi. Maar mensen, Paulus is iemand geweest die deze boodschap op de kandelaar geplaatst heeft. Hij zegt: "Hiertoe arbeiden wij en worden we gesmaad."⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-17" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="5359" title="Speel af vanaf 01:29:19">▶ 01:29:19⟨/button> ⟨span>De Hoop Gevestigd op de Redder van Alle Mensen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Maar dat wij onze hoop... waarom dan? Omdat wij onze hoop gevestigd hebben – daar heb je het weer, die hoop: de hoop der heerlijkheid. We hebben onze hoop gevestigd op de levende God, die een Redder is van alle mensen, speciaal van gelovigen. Nou, dat kun je wel zeggen, ja! Speciaal van ons gelovigen die nu apart gezet zijn en zo'n hoge bestemming hebben ontvangen. We zijn met recht op de hoogte gesteld. Ik hou van dat woord; denk daar maar eens over na. We zijn met recht op de hoogte gesteld.⟨/p>
⟨p>Wij weten echter dat Hij, die God, de Plaatser, de Redder is van alle mensen. Wij zijn een select gezelschap, een ecclesia, een uitroepsel met die hoge bestemming. Daarvan zegt Paulus: beveel en leer dit. Dit is de boodschap. Paulus is hierin zeer scherp, zeer zwart-wit: dit is de boodschap en een andere is er niet. Sta daarop en sta daarin; laat je er niet van afbrengen van de hoop van het evangelie. Dit is het, en iets anders is er niet.⟨/p>
⟨p>Wanneer je daar je wortels in uitslaat, geeft dat zo’n rijkdom, zo’n vreugde en vrede. Dit geeft alles. Zo groeien we ook op in alle wijsheid en kennis en leren wij Hem kennen, in wie inderdaad alle schatten van wijsheid en kennis verborgen zijn.⟨/p>
⟨p>Ik stel voor dat we het hierbij laten voor vanavond. Het was een mooie tijd. Daarmee heb ik ook mijn ideaal gerealiseerd, namelijk om wat deze avond betreft hoofdstuk 1 af te ronden. Zeg ik het trouwens goed? Ja, want het volgende is vers 1 van het nieuwe hoofdstuk. Dat betekent dat we na zes avonden dan toch één hoofdstuk hebben behandeld. Sida!⟨/p>