⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Introductie en Recapitulatie van het Opstandingslichaam⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>We gaan de draad weer oppakken bij 1 Korinthe 15, want daar waren we nog steeds. Daar zijn hele goede redenen voor, al was het maar omdat het een heel lang hoofdstuk is van 58 verzen. En daar komt bij dat er zo enorm veel in staat, zodat we inmiddels al heel wat avonden aan dit hoofdstuk hebben gewijd. Maar het einde is inmiddels wel een beetje in zicht. Het zou me niet verbazen als we nog deze en de volgende avond over dit hoofdstuk doen en dan met het nieuwe jaar beginnen met hoofdstuk 16. Dat lijkt me een mooi vooruitzicht. Dit is de 35e Bijbelstudie.⟨/p> ⟨p>De vorige keer hebben we vers 35 tot 45 besproken over het opstandingslichaam. Zo staat het in mijn Bijbeltje ook als opschrift boven de tekst. Het is wellicht nuttig om even te recapituleren, zoals dat met een deftig woord heet, wat we toen hebben besproken. In vers 35 kwam de vraag op die Paulus zelf opwerpt – een heel logisch vervolg op alles wat hij tot dusver naar voren heeft gebracht: "Met wat voor lichaam worden de doden dan opgewekt?" Vanaf dat vers laat hij zien dat de natuur ditzelfde illustreert. In de verzen 37 tot 39 toont hij hoe een zaadje wordt begraven. De beeldspraak met wat er gebeurt met het menselijk lichaam na het sterven ligt er natuurlijk duimendik bovenop. Een zaadje wordt begraven in de aarde, maar er komt een compleet ander lichaam uit voort. Hoe stond het er ook alweer? "Gij zaait niet het toekomstige lichaam, maar slechts een korrel, bijvoorbeeld van koren of van iets anders." Je stopt er een zaadje in, maar er komt iets wezenlijk anders uit; dat lijkt er niet op.⟨/p> ⟨p>Dat is de eerste illustratie die hij geeft en in vers 40 brengt hij een ander beeld ter sprake. Er zijn hemellichamen en er zijn aardse lichamen, waarbij het verschil is dat hemellichamen heerlijkheid hebben. Dit is natuurlijk al dubbelzinnig zoals hij het formuleert, want dit verwijst ook naar het navolgende: de lichamen van de opstanding zijn immers ook hemelse lichamen. In eerste instantie doelt hij hier op de zon, de maan en de sterren, die hij ook bij name noemt. Hemellichamen en aardse lichamen hebben heerlijkheid, dat wil zeggen: licht. Er wordt aangetekend dat er tussen die hemellichamen veel verschil is in heerlijkheid, in lichtglans, zoals het in de vertaling wordt weergegeven. In vers 42 maakt hij duidelijk: "Zo is het ook met de opstanding der doden." Zoals hij zojuist heeft uiteengezet over dat zaad dat in de aarde gestopt wordt maar waarbij iets heel anders naar voren komt in de volgende fase, en het beeld van die aardse lichamen die geen heerlijkheid hebben tegenover hemellichamen die wel heerlijkheid hebben – rijk geschakeerd in soorten licht – zo is het ook met de opstanding der doden.⟨/p> ⟨p>Paulus maakt hier een viertal contrasten tussen het lichaam dat we nu kennen en het lichaam van de opstanding. Er wordt gezaaid in vergankelijkheid, maar er wordt opgewekt in onvergankelijkheid. Dat is een schitterende reeks contrasten. Daar kun je helemaal lyrisch en enthousiast over worden als je daaraan denkt. Vooral als je te maken krijgt met allerlei mankementen; hoe ouder je wordt – en ik ben inmiddels 53 – je krijgt toch te maken met verouderingsverschijnselen en protheses. Het zijn allemaal hulpmiddelen die de vergankelijkheid en alles wat daarmee verband houdt moeten camoufleren, wegpoetsen of ondersteunen. Een vergankelijk lichaam wordt gezaaid, maar er wordt opgewekt in onvergankelijkheid. Feitelijk hebben we daar geen idee van wat dat precies is. Strikt genomen kennen wij hier helemaal geen onvergankelijkheid, want alles wat wij zien is vergankelijk. Er zijn alleen beelden van onvergankelijkheid. Goud is bijvoorbeeld een beeld van onvergankelijkheid, in tegenstelling tot ijzer dat verroest. Een olijfboom is ook een type van onvergankelijkheid. Maar het zijn slechts typen, want in de strikte zin van het woord is noch goud, noch een olijfboom werkelijk onvergankelijk. Je zult het bij zo'n onderwerp dus per definitie van illustraties moeten hebben, want we kunnen niet iets aanwijzen dat het echt ís, hooguit iets dat erop lijkt. Onvergankelijkheid kennen wij niet. Het enige wat we ons kunnen voorstellen, is dat zo vergankelijk als alles hier per definitie is, zo onvergankelijk het nieuwe lichaam is. Dat is geweldig. Als je bedenkt hoe juist de tragiek van ons bestaan is gelegen in de vergankelijkheid, dan kun je je voorstellen hoe geweldig het is om een totaal nieuw, vernieuwd lichaam te ontvangen in onvergankelijkheid.⟨/p> ⟨p>De contrasten hangen allemaal met elkaar samen. Er wordt gezaaid in oneer, in ontluistering, wat ook weer te maken heeft met die vergankelijkheid. Het brengt ontluistering met zich mee, maar er wordt opgewekt in heerlijkheid. We hebben erbij stilgestaan dat het woord heerlijkheid hier de betekenis van licht heeft. Dat is niet zomaar, want ook het lichaam van de opstanding zal een lichaam zijn dat bekleed is met licht. Ook dat is een haast onvoorstelbaar gegeven, maar de aanwijzingen in de Bijbel zijn duidelijk. In heerlijkheid! Er wordt gezaaid in zwakheid – en zwakheid en ziekte zijn begrippen die met elkaar verband houden, het gebrek aan energie en vitaliteit – maar er wordt opgewekt in kracht, in dynamis. Dynamis is eigenlijk het woord voor vermogen. Een vermogend lichaam waar geen handicaps aan zitten en geen gebrek aan kracht. Integendeel, er wordt opgewekt in dynamis.⟨/p> ⟨p>Vervolgens nog het laatste contrastpaar: er wordt gezaaid als een zielslichaam. In de vertaling wordt dat weergegeven met een "natuurlijk lichaam", maar we hebben gezien dat dit niet juist is; het is een zielse lichaam dat gezaaid wordt, en er wordt opgewekt in pneuma, een pneumatisch lichaam. We zullen dat straks via een andere route nog opmerken, maar het woord ziel is gelieerd aan bloed. Dit lichaam wordt gekarakteriseerd door bloed; de ziel van alle vlees is in het bloed. Maar het opstandingslichaam wordt gekenmerkt door geest. Zoals bloed ons hele lichaam doorstroomt, zo zal pneuma ons nieuwe lichaam doorstromen. Ik stamel enigszins als ik zulke dingen vertel, want bij de eigenlijke invulling zullen we echt voor enorme verrassingen komen te staan, dat kan niet anders. Maar ook hiervan moet ik zeggen: dit is zo geweldig.⟨/p> ⟨p>Je ziet onvergankelijkheid, heerlijkheid, kracht en geest. Het is allemaal precies het tegenovergestelde van dat wat wij nu in dit bestaan kennen, in dit lichaam, dat gekenmerkt wordt door precies het tegenovergestelde: vergankelijkheid, ontluistering, zwakheid en dat het ziels is.⟨/p> ⟨p>Wat mij betreft kun je net zo goed zeggen dat het zielig is. De Nederlandse betekenis van dat woord komt eigenlijk in die zin wel weer helemaal overeen met wat de Bijbel over het zielse zegt. Dat is zielig, net zo geestig als het nieuwe lichaam ook is. Dat is ook een prachtig contrast.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="644" title="Speel af vanaf 10:44">▶ 10:44⟨/button> ⟨span>Adam als Levende Ziel Versus Christus als Levendmakende Geest⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En het laatste vers wat we in dat verband hebben gelezen, dat is vers 45, en dat is dan ook meteen de link naar het volgende vers waar onze eigenlijke bespreking begint. Vers 45, waar Paulus opmerkte: "Aldus staat er ook geschreven: de eerste mens, Adam, werd een levende ziel." Dat is een citaat letterlijk uit Genesis 2 vers 7. Hij werd een levende ziel. De laatste Adam, de definitieve versie, de definitieve mens, Hij is geen levende ziel, maar Hij is een levendmakende geest.⟨/p> ⟨p>Dus het is niet alleen maar het verschil tussen ziel en geest, maar het is ook het verschil tussen een levende ziel die feitelijk een stervende ziel was; een sterfelijke ziel. Dat Adam weliswaar in de hof nog niet stierf, was alleen maar vanwege de toegang die hij had tot het geboomte van het leven. Maar hij was uit de aarde stoffelijk en daarom ook gedoemd, tenzij hij toegang had tot de boom des levens. Anders was hij inderdaad gedoemd te sterven.⟨/p> ⟨p>Maar de laatste Adam, Hij is een levendmakende geest. En Zijn woord is ook leven en geest. Hoe staat het er? Dat zegt de Heer Jezus in Johannes 6: "Mijn woorden zijn geest en leven." Geest en leven, dat zijn ook begrippen die heel dikwijls gecombineerd worden omdat ze feitelijk ook synoniem zijn. Daar waar een mens geest ontvangt, ontvangt hij leven. En waar hij de geest geeft, dan gaat hij dood. Maar een levendmakende geest... De Geest is het – dat is 2 Korinthe 3 – de Geest is het die levend maakt. Nou, en dan komen we in vers 46.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="774" title="Speel af vanaf 12:54">▶ 12:54⟨/button> ⟨span>Eerst het Zielse, Daarna het Geestelijke⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Doch, zegt Paulus, het geestelijke – het pneumatische – dat komt niet eerst, maar het zielse. Ik houd gewoon even de taal aan die Paulus hier bezigt, juist omdat hij het voortdurend over dat contrast heeft: ziel en geest. Het geestelijke komt niet eerst, maar het zielse, en daarna het geestelijke.⟨/p> ⟨p>Ik denk trouwens ook dat Paulus daarbij refereert aan wat hij zojuist aanhaalde uit Genesis 2 vers 7. Want wat lazen we daar? Toen formeerde de Heere God de mens – let op – van stof uit de aardbodem. Dat was eerst, en vervolgens blies Hij de levensadem, de neshama. Dat staat er in het Hebreeuws; een heel specifiek woord. Niet ruach, maar de neshama, de levensadem in zijn neus. Kijk, dat is geest. Eerst dus dat wat uit de aarde genomen is, en vervolgens het geestelijke, het pneumatische. Dat zie je dus feitelijk ook al in die volgorde in Genesis 2.⟨/p> ⟨p>Het wordt meestal vertaald met levensadem en anders is het dus geest: ruach. Ruach is een heel breed begrip in het Hebreeuws, net als in het Grieks trouwens. Het Hebreeuwse woord is ruach en de eerste keer dat je het tegenkomt is in Genesis 1. Daar staat dat de Geest Gods zweefde over de wateren, maar andere vertalingen zeggen: de wind van God. Ruach is namelijk ook adem en wind.⟨/p> ⟨p>Ik geloof dat we het er de vorige keer nog even over hadden dat ruach eigenlijk, net als pneuma, meer een verzamelbegrip is voor dat wat niet gezien wordt. Je ziet dat ook in het gesprek dat de Heer Jezus voert met Nicodemus, waar Hij het heeft over de wind. Je hoort zijn geluid, maar je kunt dat verder niet tasten. Hoe zegt Hij dat dan precies? "En zo is een ieder die uit de Geest geboren is" – van boven. En dan vergelijkt Hij de Geest ook met de wind.⟨/p> ⟨p>Dit woord, neshama? Ja, dat weet ik niet direct zo uit mijn hoofd. Ik weet wel dat het maar een paar keer voorkomt in de Hebreeuwse Bijbel. In het boek Spreuken ook nog, maar dat heb ik even niet paraat. Dat laat ik liever even voor een andere keer, anders maak ik brokken om zoiets onvoorbereid te bespreken. Het enige wat ik erover kan zeggen is dat het woord levensadem, neshama, een heel specifiek begrip is.⟨/p> ⟨p>Maar het gaat mij nu even om dat Paulus erop wijst dat eerst het zielse – het psychische – komt, en daarna het geestelijke. Nou, dat zie je hier dus ook. Die geest, die levensadem die in de neus geblazen wordt, dat is het tweede. Die volgorde: eerst het een, daarna het andere.⟨/p> ⟨p>Trouwens, dat is ook zo, en dat vind ik ook wel een mooi beeld: hoe is het met onszelf? Hoe wij ter wereld gekomen zijn? Ik had het zojuist over Adam, die eerst uit aarde gevormd werd en vervolgens de neshama in zijn neus kreeg, maar feitelijk is dat met elk mens zo. Want eerst word je negen maanden of veertig weken gevoed en gevormd vanuit en in de moeder, waarbij de navelstreng het voedingskanaal is en ook de foetale bloedsomloop regelt. Als foetus zorgt het voor de circulatie van het bloed bij de baby. Ik wijs daar even op, omdat bloed – houd hem even vast – nog steeds staat voor ziel.⟨/p> ⟨p>Na de veertig weken wordt die band, die navelstreng, afgesneden en doorgeknipt, en dan ontvangt de mens geest; dat wil zeggen: in zijn neus. Dan gaat hij ademen. Tot die tijd gaat het allemaal via het bloed en komt het bij de baby terecht, maar de adem, de levensadem, ontvangt hij na de veertig weken. En daar hebben wij nog de uitdrukking aan overgehouden: "Het leven begint bij de veertig." Dat heeft bij ons heel andere betekenissen gekregen, of in ieder geval wordt het heel anders toegepast, maar dit is de oorsprong van die uitdrukking. Na de veertig weken krijgt de mens de levensadem in de neus en gaat hij zelf ademen. Niet meer via het bloed van de moeder, maar zelf de levensadem in zijn neus. Dus ook daarin, bij de mens in het algemeen en niet alleen bij Adam, is de geest – de levensadem – dat wat als tweede komt.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1126" title="Speel af vanaf 18:46">▶ 18:46⟨/button> ⟨span>De Eerste Mens Is Stoffelijk, de Tweede Is Hemels⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan gaat Paulus verder. De eerste mens is uit de aarde, stoffelijk. U ziet dat woord wat hier gebruikt wordt door Paulus; dat heeft in het Grieks de betekenis van 'losse aarde'. Dus de bovenlaag, en dat komt ook exact overeen met het woordje wat in het Hebreeuws gebruikt wordt: ⟨em>Adama⟨/em>. Dat heeft ook te maken met de bovenlaag, de humuslaag waaruit de mens is voortgekomen. Stoffelijk, daarmee wordt het vertaald. De eerste mens is uit de aarde, stoffelijk.⟨/p> ⟨p>Je leest dat in Genesis 3 vers 19. Dat wil ik er ook nog even bij zeggen: als hier staat dat de eerste mens uit de aarde stoffelijk is, dan is dat een verwijzing naar Genesis 3 vers 19, want daar wordt gerefereerd aan de sterfelijkheid van de mens. Er staat in Genesis 3 vers 19, nadat de mens gegeten heeft van de verboden vrucht en hem vervolgens de toegang tot de boom des levens wordt ontzegd, dat er tegen hem gezegd wordt, tegen Adam: "In het zweet van uw aanschijn zult gij brood eten, totdat gij tot de aardbodem wederkeert..." Je ziet het hier: ⟨em>ha-adama⟨/em>, de grond, de aardbodem, de bovenlaag waaruit hij gevormd was. "...totdat gij tot de aardbodem wederkeert, omdat gij daaruit genomen zijt. Want stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren."⟨/p> ⟨p>Waarom keert de mens tot de aarde terug? Omdat hij daaruit genomen is. "Want stof zijt gij..." Hier in die interlinea zie je dat ook zo mooi weergegeven: "Want stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren." Waarom keert hij weder tot stof? Wel, omdat hij daaruit genomen is. Zodat je hier een illustratie vindt van het principe dat deze schepping vergankelijk is gemaakt en niets anders was dan een voorloper van de definitieve versie. God maakte een oude schepping om uit de oude schepping een nieuwe schepping voort te brengen. Daar is dus niets misgegaan. Dat vind ik ook weer een prachtige bevestiging van die waarheid, namelijk dat God een plan heeft. God neemt de oude schepping en daaruit maakt Hij een nieuwe, definitieve schepping.⟨/p> ⟨p>Dat zie je bij de mens ook. Hij maakt Adam, een levende ziel, maar dat was slechts een type van Hem die zou komen, namelijk de laatste Adam. De mens is stoffelijk en daarmee is aangegeven dat hij, vanwege zijn oorsprong uit de aarde, ook gedoemd was om daar weer naar terug te keren. Die sterfelijkheid is ingebakken in het mens-zijn. Hij was een levende ziel, maar daar ging het God niet om; het ging erom dat er een levendmakende geest zou komen: de laatste Adam, de definitieve.⟨/p> ⟨p>De eerste mens is uit de aarde, stoffelijk. De tweede mens is de laatste Adam – zo werd hij in vers 45 nog genoemd. En wie is die tweede mens? Dat is de opgewekte Christus. De tweede mens is uit de hemel. In die zin dat Hij levend gemaakt is van bovenaf. Let op: de tweede mens hier is de opgewekte Christus, de laatste Adam, Hij die opstond uit de doden, de levendmakende geest. En zoals Adam uit de aarde is, heel echt aardgebonden, zo is de tweede mens en Zijn leven hemels van oorsprong. Hij is levend gemaakt door Gods Geest. Hoe vaak wordt dat niet gezegd?⟨/p> ⟨p>Ik heb hier een verwijzing naar Romeinen 8 vers 11. Ik heb er geen diaatje van, maar ik kan het u wel even voorlezen. Daar staat: "Indien dan Christus in u is, dan is wel het lichaam dood vanwege de zonde, maar de geest is leven vanwege de gerechtigheid. En indien de Geest van Hem, die Jezus uit de doden opgewekt heeft, in u woont, dan zal Hij, die Christus Jezus uit de doden opgewekt heeft, ook uw sterfelijke lichamen levend maken." De Geest van Hem die Jezus uit de doden heeft opgewekt, dat wijst op die hemelse oorsprong van die tweede, definitieve, laatste mens. Hij is uit de hemel; hemels dus.⟨/p> ⟨p>Ik lees verder: "Gelijk de stoffelijke is..." Namelijk ziels, vergankelijk, aardgebonden. Dat wil zeggen, zoals de term ook letterlijk aangeeft: gebonden aan deze aarde. In het Engels was er destijds een prachtig nummer van Annie Herring, een van de zangeressen van 2nd Chapter of Acts. Dat nummer heette ⟨em>Earthbound⟨/em>. Aardgebonden. In het Nederlands zeggen we dat niet zo, heb ik de indruk, maar dat is wat het stoffelijke is. "Gelijk de stoffelijke is...", namelijk Adam. Hij is het model. Wel, zo zijn ook de stoffelijken: allen die uit hem voortkomen. We dragen allemaal het beeld van hem.⟨/p> ⟨p>Dat zullen we ook zien. En zoals de hemelse is – ook hier ziet u de contrasten zich opstapelen: stoffelijk en hemels. Zoals de stoffelijke is, zo zijn de stoffelijken. Dat wil zeggen: zoals Adam is, de levende ziel uit de aarde genomen, zo zijn al die miljarden mensen ook precies zoals hij: vergankelijk, ziels, aardgebonden. Maar dat is in de opstanding ook zo bij de tweede mens, de laatste Adam. Hij is die hemelse, dat wil zeggen: levend gemaakt vanuit de hemel. Zoals de hemelse is, de laatste Adam, zo zijn ook de hemelsen. En die hemelsen, dat zijn allen die levend gemaakt worden.⟨/p> ⟨p>Christus is de eersteling. Hij is nog steeds de eerste en – ik bedoel – de enige. De eerste blijft Hij, maar tot dusver is Hij nog steeds de enige. We hebben al veel eerder gezien dat dit zich in fasen zal voltrekken. Maar zoals de laatste Adam is, zo zullen ook allen zijn die levend gemaakt worden. Zoals Hij levend gemaakt is, zullen zij ook zijn. "Zoals de hemelse is, zo ook de hemelsen."⟨/p> ⟨p>Ik heb hier weer dat bekende beeld van de metamorfose. Een rups is met recht aardgebonden, vast aan deze aarde. Maar in zijn nieuwe versie – 2.0, zoals Fred dat zou zeggen – is hij hemels. Met recht! Hij kan ook nog steeds op aarde komen, maar hij is daar niet meer aan gebonden. Dat is de beschrijving van dat nieuwe lichaam: hemels, onvergankelijk, geestelijk en – ik zeg erbij – eigenlijk naar onze begrippen onvoorstelbaar. Zo groots.⟨/p> ⟨p>Waar we feitelijk hier alleen maar problemen mee hebben – laten we wel wezen – is het feit dat we handicaps hebben. Je wordt geboren met een bepaalde vitaliteit en met vermogens, en die raak je in de loop der jaren of decennia kwijt. Meestal althans, soms zijn er ook aangeboren afwijkingen, dat weet ik. Maar even... ik heb het nu over de ouderdomsfenomenen. Het feit dat dit lichaam allerlei onvolkomenheden kent, waardoor het niet functioneert zoals het zou moeten functioneren. Maar daar hebben we het nog niet eens over.⟨/p> ⟨p>Het gaat er niet alleen maar om dat we straks een lichaam krijgen dat verlost is van zijn handicaps. Het is niet zo dat we straks een volmaakte rups worden, een mooie rups. Nee, dat is Gods doel niet. God gaat niet repareren. We krijgen straks niet een gerepareerd lichaam dat verlost is van de handicaps die ons hier aankleven. Nee, we krijgen een totaal nieuw bestaan in onvergankelijkheid. En met recht ook hemels.⟨/p> ⟨p>En zo mooi als ik het woord 'geestelijk' vind in contrast met 'zielig', zo vind ik ook het woord 'hemels' zoals wij dat gebruiken. Het is een beschrijving die transcendeert; dat wil zeggen dat het het aardse letterlijk en figuurlijk te boven gaat. We kunnen dat ook niet met aardse begrippen beschrijven. Hooguit, zoals gezegd, illustreren. Meer niet. Zoals de hemelse is, nu in heerlijkheid – en ik bedoel dat echt zoals ik het zeg, dat wil zeggen: ook in licht – zo zullen wij straks ook zijn. Ik citeer nu even Filippense 3, waar ik ook geen diaatje van heb, maar daar staat dat wij burgers zijn van een rijk in de hemelen.⟨/p> ⟨p>Vanwaaruit wij ook de Heer Jezus Christus als Verlosser verwachten, die ons vernederd lichaam veranderen zal, transformeren, zodat het aan Zijn verheerlijkt lichaam – of letterlijk: Zijn lichaam in heerlijkheid – gelijkvormig wordt, naar de kracht waarmee Hij ook alle dingen aan Zich onderwerpt. Gelijkvormig aan Zijn lichaam; dat is de toekomst voor ons, de toekomst die voor ons is weggelegd. En uiteindelijk dus voor heel de mensheid. Zoals de hemelse is, zo zijn ook de hemelsen.⟨/p> ⟨p>En vers 49: "Gelijk wij het beeld van de stoffelijke gedragen hebben." U ziet trouwens, dat staat eigenlijk niet in het perfectum; er staat niet "gedragen hebben". Nee, wij drágen. Gelijk wij het beeld, of de afbeelding, momenteel dragen in deze toestand van de stoffelijke – het gaat hier over Adam – wel, zo zullen wij ook het beeld van de hemelse dragen.⟨/p> ⟨p>Maar eventjes dit nog: het beeld van de stoffelijke. Daar is een mooi voorbeeld van te geven, want je leest in Genesis 5 vers 3 – daar heb ik een dia van: "En toen Adam honderddertig jaar geleefd had, verwekte hij een zoon naar zijn gelijkenis, als zijn beeld, en hij noemde hem Set." En dat betekent: plaatsvervanger. Deze Set was ook de plaatsvervanger van Abel. Maar het gaat me even om die derde regel: die Set, die Adamiet, hij was een zoon naar Adams beeld en naar Adams gelijkenis. Van Adam lees je dat hij werd geschapen in Gods beeld en in Gods gelijkenis.⟨/p> ⟨p>Maar nu de toegang tot de boom des levens was ontzegd en Adam een stervende ziel was geworden, zijn dat wat hij voortbracht mensen die de gelijkenis en het beeld dragen van Adam. Niet meer van God. Dus als Paulus zegt: "Gelijk wij het beeld van de stoffelijke dragen", dan is dat met recht zo. Wij dragen dat beeld gewoon in deze toestand waarin wij ons nu bevinden, vanaf Adam. Dat is de realiteit van heel de mensheid, al die duizenden jaren lang. Wij dragen het beeld van die Adam. Gewoon hetzelfde laken een pak. Dezelfde zielstoestand, dezelfde handicaps, dezelfde eigenschappen: stoffelijk, vergankelijk, aardsgebonden.⟨/p> ⟨p>Wel, zo waar als dat is, zo zullen wij ook het beeld van de hemelse dragen, namelijk van de laatste Adam, de levendmakende geest, in heerlijkheid en onvergankelijkheid en al die eigenschappen waar we het over gehad hebben.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2069" title="Speel af vanaf 34:29">▶ 34:29⟨/button> ⟨span>Vlees en Bloed Beërven het Koninkrijk van God Niet⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Dit zegt Paulus dan in vers 50: "Dit spreek ik evenwel uit, broeders." Er ligt hier een accent op; u ziet het in de interlinear. Hij zegt niet zomaar dat hij het uitspreekt, maar hij zegt het met nadruk: "Nu, ik spreek met nadruk dit uit, broeders: vlees en bloed kunnen het koninkrijk van God niet beërven."⟨/p> ⟨p>Dit volgt feitelijk op het voorgaande; dit hadden we feitelijk al gezien. Maar nu benadrukt hij nog eens een keer iets, en waarom hij dat doet, zullen we vanzelf zien. Maar eerst even deze uitdrukking: "Vlees en bloed kunnen het koninkrijk van God niet beërven." Dat "vlees en bloed" is een woordpaar en dat duidt op het zielse. We zagen dus al – we hebben dat de vorige keer al vastgesteld en zojuist hebben we het er nog even over gehad – dat dit bestaan ziels is. En hoezo ziels? Wel, dit is vlees en bloed. Het opstandingslichaam heeft geen bloed en is niet ziels, maar pneumatisch. Geen bloed door de aderen, maar pneuma; doortrokken van pneuma, van Gods kracht. Vlees en bloed, die combinatie, is ziels en staat voor vergankelijkheid. En dus is dat geen blijvertje; het kan het koninkrijk Gods niet beërven.⟨/p> ⟨p>Ik wijs er nog even op – het kan zijn dat het de vorige keer nog even ter sprake is gekomen, in mijn herinnering wel – maar toen heb ik gewezen op Lukas 24 vers 39. Dat gaat namelijk over de dag van de opstanding, of eigenlijk de avond van de opstandingsdag. Nadat de Heer is verschenen aan de Emmaüsgangers, gaan ze terug naar Jeruzalem en dan verschijnt de Heer ook aan degenen die daar vergaderd waren. Dan lees je dat ze verbaasd naar de Heer kijken en dan zegt de Heer: "Ziet mijn handen en mijn voeten, dat Ik het zelf ben; betast Mij en ziet, dat een geest geen vlees en beenderen heeft, zoals gij ziet, dat Ik heb."⟨/p> ⟨p>Ik wijs er even op omdat het lichaam van de opstanding dus concreet is. Het is vlees, het is beenderen. Het is niet vlees en bloed, het is vlees en beenderen. Dus het is echt een concreet lichaam. Ik heb me daar nu al meerdere keren voor verontschuldigd en ik doe het bij deze maar weer: ik kan me er niet echt een voorstelling bij maken. Maar ik wil daar de Bijbel zo nauwkeurig als mogelijk naspreken. En dan zeg ik: het lichaam van de opstanding is een concreet lichaam, vlees en beenderen, niet vlees en bloed. Het is niet ziels. De Heer demonstreert dat dan ook, want er staat dat Hij bij dit woord hun Zijn handen en voeten toonde. Dat waren trouwens geen wonden; ik hoorde dat weleens iemand zeggen, dat de Heer Zijn wonden toonde, maar er waren geen wonden. Het waren de tekenen, de littekens. Het opstandingslichaam kent uiteraard geen wonden.⟨/p> ⟨p>Maar dat is nu inmiddels wel duidelijk. Het herinnert echter wel aan dat wat er ooit was. En ik ben ervan overtuigd – dat kan ook niet missen – dat die tekenen voor altijd ook waarneembaar zullen zijn bij Hem. Hoe dat bij ons zal zijn, daar durf ik geen zinnig woord over te zeggen. Maar ik weet wel dat als de Heer in het boek Openbaring gezien wordt als de Leeuw van Juda, er staat: "En ik zag hem als een lammetje, staande als geslacht." Dus daar herinnert het nog steeds aan het feit dat Hij ooit geslacht werd. Hetzelfde lees je trouwens in Openbaring 1. Als de Heer straks zal verschijnen aan het volk Israël, zullen ze Hem zien – en dat lees je in Zacharia ook al – dan zullen ze Hem zien die zij doorstoken hebben. Dus ook daar zijn die tekenen nog steeds in Zijn lichaam, die herinneren aan dat wat Hem ooit is overkomen. Eigenlijk demonstreert dat hoe we tot in de nieuwe schepping herinnerd zullen worden aan de prijs die ooit werd betaald, namelijk het bloed van het kruis. Die tekenen blijven er. Let op: het zijn tekenen.⟨/p> ⟨p>Nou ja, bij dit woord toonde Hij hun Zijn handen en Zijn voeten, en toen zij het van blijdschap nog niet geloofden – ja, het is natuurlijk ook wel een ongelooflijk gebeuren – en zich verwonderden. Verwonderen betekent eigenlijk 'je afvragen'. Laten we wel wezen, zoals we nu hier zitten en deze dingen overdenken... en ik realiseer me dat vooral als ik erover spreek: ik doe niet anders dan mij verwonderen en me dingen afvragen. De Engelsen zeggen: "I wonder", ik vraag me af. Je weet niet hoe het zit, je stelt het vast en je bent verwonderd als je eraan denkt. In het boek Genesis wordt tegen Abraham gezegd: "Zou voor de HEERE iets te wonderlijk zijn?" Zou Hij, die machtig is dit alles te maken, niet bij machte zijn een hele nieuwe schepping te maken en te formeren die aan deze kenmerken voldoet? Ik heb er alle vertrouwen in.⟨/p> ⟨p>In elk geval, toen ze dat nog niet geloofden en zich verwonderden, zei Hij tot hen: "Hebt gij hier iets te eten?" En zij reikten Hem een stuk van een gebakken vis toe, en dan lees je dat Hij het at voor hun ogen. Dit was om aan te geven dat het inderdaad concreet is. Goed, even weer terug naar 1 Korinthe 15. Dit zeg ik met nadruk, broeders: vlees en bloed kunnen het koninkrijk van God niet bezitten, of als lotsbezit ontvangen, niet beërven. Dat is een wat vrijere weergave; het spreekt in ieder geval wellicht wat meer tot onze verbeelding. Vlees en bloed komen niet definitief in dat koninkrijk van God; ze kunnen dat niet als lotsdeel definitief ontvangen. Maar, en bovendien: het vergankelijke beërft de onvergankelijkheid niet. Daarbij is het parallellisme natuurlijk heel duidelijk: vlees en bloed staat voor het vergankelijke, en het koninkrijk Gods staat hier in dit verband voor de onvergankelijkheid.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2564" title="Speel af vanaf 42:44">▶ 42:44⟨/button> ⟨span>Een Geheimenis: de Verborgen Dingen van God⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Zie, zegt Paulus dan in vers 51: "Ik deel u een geheimenis mee." Daar houden we even halt. Geheimenissen. Hier staat in het Grieks het woordje ⟨em>mysterion⟨/em>, waar we heel gemakkelijk ons woord 'mysterie' in herkennen; het komt daar rechtstreeks vandaan. De Statenvertaling geeft het consequent weer met 'verborgenheid' en de NBG-vertaling met 'geheimenis'. Het is trouwens wel aardig om erop te wijzen dat het woordje ⟨em>mysterion⟨/em> weer is afgeleid van het werkwoord ⟨em>muo⟨/em>. Dat betekent sluiten of dichtdoen. Dus iets wat gesloten is voor anderen, of waar anderen over zwijgen en hun mond over houden; iets wat niet al openlijk bekend is.⟨/p> ⟨p>Paulus zegt: "Ik deel u een geheimenis mee." Over dat woord ⟨em>mysterion⟨/em>, die verborgenheid, spreekt Paulus natuurlijk heel vaak. Drie keer zeven, eenentwintig keer spreekt hij erover in zijn brieven. En we zijn het in de Korinthebrief inmiddels ook al heel wat keren tegengekomen; dit is namelijk de zesde keer. We kwamen het met name tegen in de eerste hoofdstukken van deze brief, dus dat is alweer een hele tijd geleden in onze bespreking. Wat Paulus dan zegt, is dat wat hij vertelt de verborgen wijsheid van God is, die God voor ons heeft voorbestemd. Verborgenheden, de verborgen dingen, houden in de brieven altijd verband met dat wat God doet tussen de eerste en de tweede komst van Christus. In de tijd dat de Heer Zich verbergt en dat ook Zijn Koninkrijk verborgen is. In die zin liggen al die begrippen heel dicht bij elkaar.⟨/p> ⟨p>Je kunt eigenlijk niet spreken over 'de' verborgenheid, want er is sprake van meerdere verborgenheden in de brieven van Paulus; twaalf in totaal. Het zou bijzonder zijn om dat eens een keertje op een rijtje te zetten, maar dat doe ik nu trouwens niet. Die verborgenheden, die geheimenissen of mysteries die Paulus openbaart, hebben als gemeenschappelijke factor dat ze altijd verband houden met de tegenwoordige tijd. Namelijk de onderbreking in de komst van Christus. Christus kwam, Hij zal komen, en wij leven in die tussentijd. In Romeinen 11 zegt Paulus: "Ik deel u een verborgenheid mee, broeders: een gedeeltelijke verharding is over Israël gekomen, totdat de volheid der natiën zal binnengaan, en alzo zal gans Israël zalig worden." Een verborgenheid. Het gaat over de tegenwoordige verharding van Israël en het feit dat het volk nu op een zijspoor staat. Deze tijd. Het Koninkrijk is verborgen, de Koning trouwens ook. Alles is verborgen.⟨/p> ⟨p>Dan moet ik aan nog weer een andere tekst denken, namelijk waar Paulus zegt: "Bedenkt de dingen die boven zijn, waar Christus is, want ons leven is verborgen met Christus bij God." Verborgen. Alles wat God vandaag doet, laat Hij wel horen, maar er is nog niets van te zien. Het is verborgen. De dingen waar we het over hebben, zijn met recht geestelijke dingen. En zoals al eerder gezegd: het woord 'geestelijk' betekent dat het zich onttrekt aan de waarneming. Dat geldt voor het hele Koninkrijk, en dat geldt ook voor ons leven; dat is ook verborgen met Christus bij God.⟨/p> ⟨p>Nog één ding. Juist van de week had ik het er nog even met iemand over. Dat gaat over een tekst in het boek Deuteronomium. Deuteronomium, dat is een moeilijk uit te spreken boek: Deuteronomium 29 vers 29. Makkelijk te onthouden. Dat is een heel apart geval. Voordat we gaan pauzeren, wil ik dat even gememoreerd hebben. Ga er even naartoe in de Bijbel, want ik heb er geen dia van. Dit is dus even een intermezzo, wat natuurlijk helemaal past als we het hebben over een verborgenheid, want verborgenheden zijn intermezzo's, onderbrekingen.⟨/p> ⟨p>In Deuteronomium 28 en 29 wordt gesproken over de lotgevallen van Israël onder de natiën. Moet je nagaan: Israël zou het land nog binnengaan, maar op voorhand wordt al gezegd dat wanneer zij... en dat is niet slechts hypothetisch. Nee, Israël zou ongehoorzaam worden en dan zou God hen verstrooien onder de natiën. Over alle rampspoed die hen daar zou overkomen, gaan hoofdstuk 28 en 29. Als je dan doorbladert naar hoofdstuk 30, is er sprake van het herstel van Israël. Daar staat: "Wanneer dan al deze dingen over u komen, de zegen en de vloek die ik u voorgehouden heb, en gij dit ter harte neemt te midden van al de natiën naar wier gebied de HERE uw God u verdreven heeft... dan zal de HERE hen weer bijeenbrengen in het land." Dat is mooi. En zij zullen zich bekeren. Inderdaad, het is niet hypothetisch, het is een aankondiging: zo zal het gaan. En dan zal de HERE ook wederkeren. Dat staat er letterlijk. Niet alleen het volk zal wederkeren naar het land, het volk zal wederkeren tot de HERE, maar ook de HERE zal wederkeren tot u. Dan hebben we het dus inderdaad over de wederkomst van de Heer Zelf.⟨/p> ⟨p>Hoofdstuk 28 en 29 gaan dus over de lotgevallen van Israël onder de natiën, hoofdstuk 30 gaat over het herstel van Israël, en daartussenin vind je dat ene vers: Deuteronomium 29:29. Wat staat daar? "De verborgen dingen zijn voor de HERE, onze God, maar de geopenbaarde zijn voor ons en onze kinderen, voor altijd, opdat wij al de woorden van deze wet volbrengen." Ook daadwerkelijk zullen volbrengen; het zal ook aan hen gerealiseerd worden. Maar let even op: er wordt hier gesproken over verborgen dingen die niet voor Israël zijn, maar voor de HERE, onze God. Ik vind dat prachtig. Want wat zie je hier geïllustreerd? Israël, verstrooid onder de natiën, ondervindt zoveel rampspoed. Maar de HERE gaat hen weer terugbrengen in het land, hen daar herstellen en hen opnieuw zegenen. Het zal een kanaal van zegen voor de volkeren worden. Maar voordat het zover is, is er sprake van verborgen dingen die niet voor hen zijn. Niet voor het volk Israël, maar bestemd voor de Heer onze God Zelf. Niet voor Israël.⟨/p> ⟨p>Over die verborgen dingen spreekt de apostel Paulus, als u het mij vraagt. Namelijk: Israël staat op een zijspoor, verstrooid onder de natiën, en die verborgen dingen die van de HERE onze God zijn, die niet voor Israël als natie zijn... wel, over die verborgen dingen spreekt Paulus in zijn brieven. In deze tijd van onderbreking, voordat God het volk zal herstellen en zal brengen in het land. De verborgen dingen. Die zijn van de HERE onze God, niet voor Israël. Ons wordt het echter allemaal rijkelijk bekendgemaakt en verteld.⟨/p> ⟨p>"Ik deel u een verborgenheid mede." Vaak wordt er over die verborgen dingen gezegd — en ik ben het daar helemaal niet mee eens — dat men die verborgen dingen helemaal niet in het Oude Testament terugvindt. Daar geloof ik dus niets van. Die verborgen dingen vind je daar wel; ze zijn verborgen in het Oude Testament. Men zegt dan: ze zijn er niet te vinden. Maar ik zeg precies het omgekeerde: als ze daar verborgen zijn, zijn ze er dus wél te vinden, alleen onder de oppervlakte. Bijvoorbeeld in Deuteronomium 29 vers 29 vind je die verborgen dingen. Maar ik kan op heel wat meer plaatsen wijzen hoor. Ik had het net over Genesis 2, maar ik ken er nog een uit Genesis 2 waar Paulus naar verwijst: "en die twee zullen tot één vlees zijn."⟨/p> ⟨p>Paulus zegt: "Deze verborgenheid is groot", maar ik zeg het met het oog op Christus en de Ecclesia. Kortom, verborgen dingen, maar het staat al in het Oude Testament. U zegt: "Ja, maar niet aan de oppervlakte." Nee, dat zeg ik ook: het is verborgen. Het ligt erin verborgen en dus als je zoekt, dan vind je het. Daarom is Bijbelstudie zo geweldig: om daarin verborgen dingen, verborgen schatten te ontdekken. Daarin vind je het geheimenis, dat wat God vandaag doet, het geweldige werk.⟨/p> ⟨p>Oké, verborgen, maar het staat er. Kijk, als je denkt dat wat Paulus bekendmaakt niets met het Oude Testament te maken heeft, dan kun je het Oude Testament vervolgens gewoon dichtdoen en zeggen: "Nou, daar hebben we niks mee te maken." Maar als je gelooft dat de dingen die Paulus bekendmaakt verborgen zijn in het Oude Testament, dan gaan we juist het Oude Testament opzoeken, namelijk om al die verborgen dingen te ontdekken.⟨/p> ⟨p>En mijn ervaring is: je doet niet anders dan zulke dingen ontdekken. Dat zijn geweldige schatten. Dat is wat we vaak ook typologie noemen, typen. Maar typen zijn ook verborgen waarheden die besloten liggen in allerlei verhalen, riten, voorschriften — het kan niet schelen. Allemaal verborgen dingen. Nou, daar zou een heleboel meer over te vertellen zijn, maar ik stel voor dat we eerst eventjes gaan pauzeren.⟨/p> ⟨p>Ik stel voor dat we nog even een half uurtje verdergaan. We hadden het vlak voor de pauze nog even over de verborgen dingen waar Paulus zoveel over te vertellen heeft, en waar in het Oude Testament ook al sprake van is, maar zoals te verwachten was, op een verborgen wijze daarover spreekt.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3341" title="Speel af vanaf 55:41">▶ 55:41⟨/button> ⟨span>Allen Zullen Wij Niet Ontslapen, maar Overkleed Worden⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Hier in vers 51 – en ik pak hier de draad weer op – lees je: "Zie, ik deel u een geheimenis mede", een verborgenheid. En wat is die verborgenheid? "Allen zullen wij niet ontslapen." Paulus heeft het hier over de generatie die de parousia, de wederkomst, meemaakt. Dit is iets wat hij ook in de tweede Korinthiërsbrief en in 1 Thessalonicenzen 4 al vertelt, namelijk dat niet allen zullen ontslapen. Bij de parousia zal de generatie die dat meemaakt niet ontslapen, maar de levenden zullen veranderd worden. Dat zegt hij hier ook: allen zullen wij niet ontslapen, maar allen zullen wij veranderd worden; dat wil zeggen: degenen die niet ontslapen.⟨/p> ⟨p>Dat dit zo is, blijkt inderdaad ook als je dat naleest in deze twee passages. Ik ga eerst even naar 2 Korinthiërs 5. Daar schrijft Paulus: "Want wij, die nog in een tent wonen, zuchten bezwaard..." Hij heeft het over ons, over dit lichaam. Dit is een tent, geen huis. Hij spreekt in 2 Korinthiërs 5 over een tent als ons tijdelijk verblijf. Dit vergankelijke lichaam moet straks plaatsmaken voor een onvergankelijk lichaam; dat is het huis. "Maar wij, die nog in een tent wonen, zuchten bezwaard, omdat wij niet ontkleed, doch overkleed willen worden, opdat het sterfelijke door het leven worde verslonden."⟨/p> ⟨p>Het is een apart verband, maar het idee is dat wij nu in deze tent wonen. Er zijn twee mogelijkheden: of je sterft, en in dat geval word je ontkleed. Dit kleed wordt dan afgelegd en je wordt ontkleed. Maar wat Paulus prefereert – dat zie je ook in de omliggende verzen, die ik er nu even niet bij haal – is dat we niet ontkleed, maar overkleed willen worden. Wij willen overkleed worden, opdat het sterfelijke door het leven wordt verslonden.⟨/p> ⟨p>Kijk, alle generaties vanaf de dagen van Paulus tot aan de parousia van Christus – al die generaties van gelovigen – zijn ontslapen en gestorven. Zij zijn ontkleed; zij moesten hun lichaam afleggen en zijn gezaaid in de aarde. Maar bij de laatste generatie zal dat anders zijn. Ik ga ervan uit dat wij dat ook gaan meemaken; dat duurt allemaal niet zo heel erg lang meer. In elk geval zal die generatie overkleed worden. Dat wil zeggen dat zij dit lichaam niet hoeven af te leggen. Zij zullen overkleed worden, en wat houdt dat overkleed worden in? Wel, dat het sterfelijke door het leven zal worden verslonden. Let op: het sterfelijke, niet het gestorvene. Dit is een sterfelijk lichaam.⟨/p> ⟨p>Bij die gelegenheid, de parousia, wanneer de Heer terugkomt, zullen de gelovigen die op dat moment op aarde leven niet sterven. Zij zullen hun kleed niet afleggen en niet ontkleed worden. Nee, zij zullen overkleed worden. Dat wil zeggen dat dit sterfelijke lichaam ineens verslonden zal worden door het leven en onvergankelijk wordt. Overkleed worden; dit sterfelijke lichaam wordt op dat moment overkleed. Dat zegt hij in 2 Korinthiërs 5 vers 4.⟨/p> ⟨p>In 1 Thessalonicenzen 4 – dat is denk ik een nog bekendere passage – lees ik het volgende voor. Het ging erover dat er in de Ecclesia van Thessalonika mensen waren die ontslapen waren. Dan zegt Paulus: "Want dit zeggen wij u met een woord des Heren..." Ook hier zie je weer dezelfde gedachte als in 1 Korinthiërs 15. Hij zegt: "Ik deel jullie een geheimenis mee." Hij vertelt iets wat hem bekendgemaakt is. De woorden en de uitleg die je hier aantreft, vind je elders niet; ze worden nergens anders geopenbaard. Wellicht zijn er ergens verborgen aanwijzingen, maar nergens wordt het zo geopenbaard als hier. Paulus maakt dat openbaar; hij maakt een geheimenis bekend.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3660" title="Speel af vanaf 01:01:00">▶ 01:01:00⟨/button> ⟨span>De Heer Tegemoet in de Lucht (1 Thessalonicenzen 4)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Hier zegt hij: "Dit zeggen wij u met een woord van de Heer." Wij levenden... Hijzelf was op dat moment een levende en dus zegt hij: "Wij levenden..." En wie zijn dat dan? Wel, degenen die achterblijven tot de komst, de ⟨em>parousia⟨/em> van de Heer. Die zullen in geen geval de ontslapenen voorgaan. Het idee daar in Thessalonica was namelijk – dat zou je ook nog even in het voorgaande moeten lezen – dat die mensen dachten dat degenen die ontslapen zijn de boot missen bij de ⟨em>parousia⟨/em> van Christus. Nee, zegt Paulus, integendeel: wij levenden, die achterblijven tot de komst van de Heer, zullen in geen geval de ontslapenen voorgaan.⟨/p> ⟨p>Want de Heer zelf zal... en de woorden die ik hier cursief heb aangeduid, die heb ik wat veranderd, dat wil zeggen: wat letterlijker weergegeven. Want de Heer zelf zal in commando, in een stem van een aartsengel... Ja, wie is die aartsengel? Ik ken er trouwens maar één die in de Bijbel bij name wordt genoemd. Hij heet ook in Judas "dé aartsengel", dus er is er maar één, en dat is Michaël. Michaël, niet Gabriël – nee, Michaël. En dat is de vorst voor het volk Israël, de engel die hoort bij het volk Israël. Nou ja, dat is ook weer een heel boeiend verhaal, maar daar gaan we het nu niet over hebben. Ik breng het nu zelf ter sprake... nou ja, niet helemaal, want Paulus spreekt hier over die stem van een aartsengel. En hij legt hier ook weer dingen uit uit het boek Daniël, want daar wordt ook al over deze dingen gesproken.⟨/p> ⟨p>Maar goed, de Heer zelf zal in commando, in een stem van een aartsengel, in een bazuin Gods – hou me even vast, in een bazuin Gods – nederdalen van de hemel. De Heer zelf hè? De Heer zelf zal, en de aartsengel zal een commando geven. In elk geval: de Heer zelf zal nederdalen van de hemel en zij die in Christus gestorven zijn, zullen het eerst opstaan. In Thessalonica kenden ze mensen – want dat is de aanleiding voor dit schrijven – die in Christus gestorven waren. Wel, zegt Paulus, als de bazuin Gods zal klinken... en bij welke gelegenheid? Nou, dat doet nu even niet ter zake. Maar de Heer zelf zal dan nederdalen van de hemel. Zij die in Christus gestorven zijn, zullen het eerst opstaan. Daarna zullen wij levenden, die achterbleven – namelijk tot de komst van de Heer – samen met hen in wolken... zo staat het er letterlijk: in wolken weggerukt worden.⟨/p> ⟨p>In een oude vertaling staat er "weggevoerd", maar is dat echt het woordje? Weggerukt worden, wegrissen. Het woord wordt gebruikt in verband met een aanstaand gevaar. Je leest bijvoorbeeld ook over die mannelijke zoon in Openbaring 12. Kent u dat visioen? Dat die vrouw een zoon baart en de draak het daarop gemunt heeft? En dan lees je dat die mannelijke zoon geboren wordt en plotseling weggerukt wordt tot God en Zijn troon. Als u mij vraagt, gaat het over exact dezelfde gelegenheid, namelijk dat Christus en het lichaam van Christus weggerukt zullen worden, en de vrouw zal dan vluchten naar de woestijn. Maar nu zeg ik een heleboel dingen die ik nu even niet waar kan maken, maar het is wel heel boeiend. In ieder geval: weggerukt. Het is voor een naderend gevaar. Weggerukt worden, de Heer tegemoet in de lucht, en zo zullen wij altijd met de Heer wezen. En dat is natuurlijk het allermooiste.⟨/p> ⟨p>Het beeld is hier simpel eigenlijk: er is sprake van een naderend gevaar en vandaar dus een weggerukking. Maar hoe zal dat gaan? Wel, de bazuin zal klinken, de Heer zal nederdalen en vervolgens zullen als eerste de doden opstaan; de doden namelijk die in Christus gestorven zijn. En daarna zullen de levenden, samen met hen die opgestaan zijn bij die gelegenheid, de Heer tegemoet gaan in wolken, en zo zullen we altijd met de Heer wezen. Wat er daarna gebeurt, dat doet nu allemaal niet ter zake. Het punt is nu even vooral: er wordt hier gesproken over levenden die achterblijven tot de komst van de Heer. Wat gebeurt er met hen? Zij zullen niet opstaan. Logisch, want zij zijn helemaal niet gestorven. Zij zijn levenden die achterblijven tot de ⟨em>parousia⟨/em> van de Heer. En wat gebeurt er met hen dan? Wel, die zullen, staat hier, samen met hen in wolken weggerukt worden, de Heer tegemoet.⟨/p> ⟨p>Maar wat gebeurt er met die levenden dan? Ja oké, ze zullen worden weggerukt, ze gaan samen, en dan met elkaar gaan ze de Heer tegemoet. Dus niet één voor één gaan we allemaal naar de Heer toe. Nee, Paulus zegt: "Vertroost elkaar." Maar met deze woorden namelijk: we gaan straks gezamenlijk. Degenen die in Christus gestorven zijn en degenen die achterblijven tot de komst van de Heer, we gaan allemaal tegelijk de Heer tegemoet in de lucht. Dat proces gebeurt allemaal vlak op elkaar, maar niettemin wordt er gesproken over "eerst dit, daarna dat". De bazuin zal klinken, de doden zullen opstaan, en vervolgens, daarna, zullen wij levenden samen met hen de Heer tegemoet gaan. Maar dat betekent uiteraard dat er wel wat moet gebeuren met dit lichaam. De doden zullen in onvergankelijkheid opstaan, en wat gebeurt er dan met ons? Wel, we hebben het zojuist eigenlijk al gezien in 2 Korinthe 5, namelijk dat dit lichaam dan overkleed zal worden. Dit lichaam zal dus niet sterven, zal dus niet doodgaan, zal niet ontslapen. Het zal ook niet gezaaid worden, maar het wordt overkleed; in één keer wordt het onvergankelijk gemaakt. Dat wordt nergens duidelijker beschreven dan hier in 1 Korinthe 15.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4100" title="Speel af vanaf 01:08:20">▶ 01:08:20⟨/button> ⟨span>Veranderd in een Ondeelbaar Ogenblik bij de Laatste Bazuin⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Want lees met mij mee. Zie, ik deel u een geheimenis mee: allen zullen wij niet ontslapen. Maar die allen – namelijk degenen die niet ontslapen en niet gezaaid worden – wij zullen veranderd worden in een ondeelbaar ogenblik. Let op, het gaat hier dus over degenen die niet ontslapen en die dus achterblijven tot de komst, de ⟨em>parousia⟨/em> van de Heer. Wat gebeurt er met hen? Wel, in een ondeelbaar ogenblik. Dat is mooi, want hier staat het Griekse woord dat we allemaal kennen: ⟨em>atomos⟨/em>. ⟨em>Atomos⟨/em> betekent letterlijk dat iets niet deelbaar is; de 'a' staat voor de ontkenning van het delen. Vervolgens spreken wij tegenwoordig over atoomsplitsing, maar strikt genomen is dat een ⟨em>contradictio in terminis⟨/em>, een innerlijke tegenstrijdigheid. ⟨em>Atomos⟨/em> betekent namelijk dat het ondeelbaar is. Men noemde het atoom zo omdat men dacht dat dit het laatste deel was dat niet te splitsen viel. Later kwam men er in de natuur achter dat het wel degelijk te splitsen is, waarbij gigantisch veel energie vrijkomt. Maar ⟨em>atomos⟨/em> betekent dus letterlijk ondeelbaar.⟨/p> ⟨p>Paulus zegt dus: in een ondeelbaar, een ongesneden ogenblik. Dat woordje 'ogenblik' moet u ook letterlijk nemen, want u ziet dat Paulus twee tijdsaanduidingen gebruikt voor wat er plaatsvindt. Het is in een ⟨em>atomos⟨/em> moment, maar ook in een ogenblik. Dit is letterlijk het woord voor een knippering van het oog; met recht een ogenblik dus. De Engelsen zeggen: ⟨em>a twinkling of an eye⟨/em>. Ja, ik weet waar je nu op doelt: Psalm 30 vers 6. 'Want een ogenblik duurt Zijn toorn, een leven lang Zijn goedertierenheid.' Fred, je brengt me op allerlei prachtige gedachten, want het is geweldig om eraan te denken dat die verhoudingen zo liggen. Maar het gaat hier even over wat er zal gebeuren. Dat zal plaatsvinden in een ondeelbaar ogenblik, in een knippering van het oog. Dat is het woord dat letterlijk gebruikt wordt: echt in één moment, een ondeelbaar moment.⟨/p> ⟨p>Nou, bij de laatste bazuin... Ja, daar is trouwens nogal wat over te doen geweest, want over welke bazuin gaat het hier nou? Kijk, je leest hier over degenen die veranderd zullen worden, degenen die achterblijven tot de ⟨em>parousia⟨/em> van Christus. Maar we hadden in 1 Thessalonika 4 al gelezen over de bazuin Gods; als die bazuin klinkt, zullen de doden eerst opstaan. Hier lees je opnieuw over een bazuin wanneer de levenden zullen worden veranderd, getransformeerd. De gedachte is kennelijk deze: er vinden twee bazuinstoten plaats. Eén waarbij de doden zullen opstaan bij de bazuin (waar later in dit vers weer over gesproken wordt) en vervolgens bij de tweede, de laatste bazuinstoot, zullen de levenden die achterbleven worden veranderd. Twee bazuinstoten dus.⟨/p> ⟨p>Het begrip bazuinen in het algemeen speelt een heel grote rol in verband met de terugkeer van de Heer Jezus Christus. Je hebt ook de 'Dag van het Bazuingeschal', ⟨em>Rosh Hashanah⟨/em>, de Joodse Nieuwjaarsdag. Dat is de eerste dag van de zevende maand – ook weer zoiets vreemds, maar goed. In elk geval heeft de bazuin alles te maken met de wederkomst, wat we kennen uit nogal wat liederen: 'Eens als de bazuin zal klinken'. Maar die bazuinen zullen bij verschillende gelegenheden klinken. Wij denken in het algemeen – dat is natuurlijk het traditionele idee – dat de wederkomst één enkel moment is. Maar dat kunt u wel vergeten, dat is niet zo. De Heer zal komen en Hij zal Zijn gemeente tot Zich nemen; dat is dit moment. Maar Hij zal vervolgens ook verschijnen voor Israël. En het is zelfs zo dat bij die gelegenheid, als de Heer zal verschijnen voor Israël, er vervolgens opnieuw weer bazuinen gaan klinken.⟨/p> ⟨p>Kijk maar in het boek Openbaring: zeven bazuinen. Bij de zevende bazuin is het koninkrijk over deze wereld aangebroken. Dat staat letterlijk zo in Openbaring 11: als de zevende bazuin zal klinken, dan is het koninkrijk over de volkeren gekomen. Er zit namelijk nog weer een tijdspanne tussen het moment dat Hij voor Israël zal verschijnen en het moment dat alle volkeren onderworpen zijn. Eerst wordt Israël onderworpen, maar dan zijn nog niet alle volkeren aan de Koning onderworpen. Vanaf Zijn troon vestigt de Zoon dan Zijn heerschappij en op een bepaald moment zullen alle volkeren onderworpen zijn. Hoe groot die tijdspanne is, doet er nu niet toe, maar in ieder geval zullen er dan zeven bazuinen klinken. In het boek Openbaring kun je dat allemaal terugvinden: eerst worden er zegels geopend, bij het laatste zegel verschijnt de Heer voor Israël en dan vervolgens klinken er zeven bazuinen.⟨/p> ⟨p>Ik geef toe dat wat ik nu vertel veel is, vooral als je er niet zoveel kaas van gegeten hebt, en dat het ook niet direct klip-en-klaar duidelijk is. Ik denk dat het genoeg is om er nu even op te wijzen dat er bij deze gelegenheid – bij de wegrukking dus, een uitdrukking die we even vasthouden omdat Paulus die zelf aangeeft – twee dingen plaatsvinden. Eerst worden de doden opgewekt en vervolgens, pal daarop, gaan de levenden samen met de opgestanen de Heer tegemoet. Als de doden opstaan klinkt de bazuin, maar als wij veranderd worden klinkt er ook een bazuin. Dat is de tweede bazuin, de laatste. Dat is althans de wijze waarop ik dat versta.⟨/p> ⟨p>Er staat echt 'de laatste', ⟨em>eschatē⟨/em>. Dat is echt het woord voor... denk maar aan ⟨em>eschatos⟨/em> of eschatologie; dat gaat over het laatste. Het woord ⟨em>eschatos⟨/em> gebruikt Paulus een paar keer in 1 Korinthe 15, drie keer om precies te zijn. In vers 8 en 9 zegt hij: 'als laatste is Hij ook aan mij verschenen' – dat is hetzelfde woord. In vers 26 zegt hij: 'de laatste vijand die tenietgedaan wordt, is de dood'. Weer dat woordje ⟨em>eschatos⟨/em>. En hier spreekt hij over de laatste bazuin. In elk geval is er hier sprake van degenen die... want daarover gaat dat geheimenis wat Paulus hier meedeelt: degenen die veranderd zullen worden als de laatste bazuin zal klinken. Want, zegt Paulus, de bazuin zal klinken en de doden zullen onvergankelijk opgewekt worden. Dat is wanneer de bazuin zal klinken, en wij zullen veranderd worden bij de laatste bazuin. Twee momenten pal op elkaar, maar niettemin worden die dingen hier zo beschreven. De doden zullen bij die gelegenheid onvergankelijk worden opgewekt.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4667" title="Speel af vanaf 01:17:47">▶ 01:17:47⟨/button> ⟨span>Het Vergankelijke Moet Onvergankelijkheid Aandoen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En vervolgens in die volgorde namelijk ook: en wij zullen veranderd worden. En wat heet veranderd? Dat is nogal een verandering, zeg! Als het sterfelijke verslonden wordt door het leven. Het is toch wel heel bijzonder om mee te maken dat je wordt opgewekt, maar dit is natuurlijk het allermooiste, laten we wel wezen: om nooit mee te maken dat je ontslaapt en dat je gezaaid wordt in de aarde. Dat maak je natuurlijk zelf sowieso niet bewust mee, dat weet ik ook wel, maar dit is het allermooiste, uiteraard. En wij zullen veranderd worden, zegt Paulus. Geweldige uitzichten.⟨/p> ⟨p>Want, zegt Paulus dan in vers 53: "Dit vergankelijke moet onvergankelijkheid aandoen." Dat moet. Je ziet het? In het Grieks staat hier een woordje dat letterlijk betekent: het is bindend. Dat kan niet anders. Want vlees en bloed kunnen het Koninkrijk Gods, de onvergankelijkheid, niet beërven. Dat is onmogelijk. Vandaar dat dit moet gebeuren. En wat gebeurt er dus bij de levenden die achterblijven tot de parousia van de Heer? Nou dit. En dat is het geheim wat Paulus hier dus bekendmaakt. Dit vergankelijke moet – het is bindend – onvergankelijkheid aandoen. Dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen.⟨/p> ⟨p>O, dit is trouwens wel een mooi beeld. Ja, daar dacht ik ook nog aan terwijl ik deze dingen zo in de voorbereiding overdacht. Want er wordt hier gesproken over aandoen, overtrekken. Iets wordt overtrokken. Nou, dat is wat je ook leest in verband met de ark, de Ark van het Verbond. Want die Ark van het Verbond, dat was een houten kist, gemaakt van sittimhout, lees je. Heel mooi, maar in ieder geval hout. Maar vervolgens, wat gebeurde er met die houten kist? U weet het: hij werd overtrokken met goud. En zoals hout spreekt van dat wat uit de aarde voortkomt en van vergankelijkheid, zo spreekt goud – we hadden het er al even eerder over deze avond – van onvergankelijkheid.⟨/p> ⟨p>Goud is een edelmetaal dat niet roest, dat niet vergaat en vandaar ook een edelmetaal is. Goud spreekt van God – in het Nederlands makkelijk te onthouden: goud spreekt van God, van Gods heerlijkheid. Ik weet dat die ark natuurlijk vooral een type is van Christus, op wie de verzoening plaatsvindt en in wiens binnenste de wet geschreven staat. Maar let op: Hij is uit de aarde, een mens, maar overtrokken met goud. Dat is wat de generatie, degenen die achterblijven tot de komst van de Heer, ook zullen meemaken. Zij worden overtrokken met goud. Overkleed met goddelijke heerlijkheid, met onvergankelijkheid.⟨/p> ⟨p>En zodra dit vergankelijke... U ziet, in de interlineair vind ik het nog veel mooier: "wanneer ook maar". Dat "zodra" doet een beetje denken alsof dat maar één keer is, alsof dat één moment is, maar dat is het niet. Want ja, we hadden het er al eerder over: die levendmaking vindt plaats in fasen, gefaseerd dus. Welnu, feitelijk is dat wat hier vervolgens in vers 54 staat van toepassing op iedere keer wanneer er levendmaking plaatsvindt. Wanneer ook maar dit vergankelijke onvergankelijkheid aantrekt – het staat hier ook niet in het perfectum, maar gewoon als een tegenwoordige tijd – en dit sterfelijke onsterfelijkheid aantrekt, wel dan zal het woord werkelijkheid worden.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4943" title="Speel af vanaf 01:22:23">▶ 01:22:23⟨/button> ⟨span>De Dood Is Permanent Verzwolgen in de Overwinning⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Dan geschiedt het woord dat geschreven is – en ik kan u verklappen dat dit staat in Jesaja 25 vers 8: "De dood is verzwolgen in de overwinning." En hier zie je weer wat we al zo vaak in 1 Korinthe 15 hebben gezien: dat is altijd de waarheid. Hoe wordt de dood tenietgedaan? Wel, deze wordt verzwolgen in de overwinning, in levendmaking, in onvergankelijkheid. Verzwolgen, opgeslokt, zodat er niets van overblijft.⟨/p> ⟨p>Om te eindigen met wat we lezen in dat citaat – want Paulus verwijst nu naar een woord dat geschreven is in Jesaja 25 – daar gaat het over God: Hij zal voor eeuwig de dood vernietigen. Letterlijk staat daar niet het gewone woord voor eeuwig, maar 'olaam'. Het staat er als: permanent. Hij zal permanent de dood vernietigen. U ziet dat er letterlijk staat 'swallow up', dus ook weer verzwelgen, verslinden of opslokken. En de Heere HEERE, Yahweh, zal de tranen van alle aangezichten afwissen en de smaad van Zijn volk Israël zal Hij van de gehele aarde verwijderen, want de HEERE, Yahweh, heeft het gesproken.⟨/p> ⟨p>In de profetie wordt zo vaak vooruitgekeken waarbij je diverse bergtoppen achter elkaar ziet, zonder dat je ziet dat daar nog hele tijdsperiodes en diepe dalen tussen gelegen zijn tussen die bergtoppen. Maar het gaat even om het principe: de Heer zal permanent de dood verslinden in de overwinning. Wanneer het vergankelijke onvergankelijkheid aandoet en dit sterfelijke onsterfelijkheid, dan wordt dit woord uit Jesaja werkelijkheid, namelijk dat de dood wordt verzwolgen in de overwinning.⟨/p> ⟨p>"Dood, waar is uw overwinning? Dood, waar is uw prikkel?" Dat is de triomfantelijke en retorische vraag die dan gesteld wordt. Ik stel voor dat we daar de volgende keer de draad weer oppakken om vervolgens bij de laatste drie verzen van 1 Korinthe 15 uit te komen. Maar dit lijkt me een heel mooi slot: "Dood, waar is uw overwinning?" Want dat hebben we uit al deze Bijbelstudies nu wel begrepen: de dood heeft het nakijken. De angel is eruit. De dood bestaat nu nog wel, maar de prikkel, de angel, is eruit. En daarom leven wij in triomf. Daar zullen we het bij laten voor vanavond.⟨/p>