⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>De Heerschappij van Christus en Zijn Abdicatie⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Goed, laten we de laatste ronde ingaan voor wat betreft deze passage en dan denk ik dat we de volgende keer er verstandig aan doen om te beginnen bij vers 29. Eigenlijk een heel ander onderwerp, hoewel Paulus daar dan weer de draad oppakt die hij eerder had losgelaten. Dit is eigenlijk een tussenzin, wel een hele mooie, en ook absoluut het hoogtepunt.⟨/p> ⟨p>Eén van die dingen die ik hier zo schitterend aan vind, is dat Christus daadwerkelijk alles ook succesvol gaat beëindigen. Dus Hij heerst, maar niet tot in eeuwigheid zoals altijd maar gedacht wordt, alsof daar nooit een einde aan komt. Nee, Hij gaat heersen totdat Hij alles onderworpen zal hebben. De laatste regeringsdaad van Hem zal zijn dat de dood wordt tenietgedaan. Oftewel, dan worden allen levend gemaakt.⟨/p> ⟨p>En dan wordt het dus tijd voor Zijn, zoals dat met een mooi woord heet, Zijn abdicatie. Een woord dat ik tot vorig jaar eigenlijk nog nooit of zelden hoorde, maar sinds koningin Beatrix troonafstand heeft gedaan, is het begrip ook in Nederland ingeburgerd. De abdicatie, het afstand doen van de troon. Wel, dat is wat de Koning der koningen zal gaan doen. Dan valt er niets meer te heersen of heerschappij uit te oefenen. Alles zal zijn onderworpen. Dat is wat in deze verzen naar voren gebracht wordt. Geen vijand meer, en ook de dood niet, die tot dan toe een functie vervulde.⟨/p> ⟨p>Sowieso ook wanneer Christus Zijn heerschappij aanvangt, dan zal de dood een belangrijke functie vervullen, namelijk door Zijn vijanden daadwerkelijk ook teniet te doen en buiten werking te stellen. Maar de dood zelf is ook nog een vijand, dus in feite doet Hij vijanden teniet door de laatste vijand, maar ook die dood wordt tenietgedaan.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="135" title="Speel af vanaf 02:15">▶ 02:15⟨/button> ⟨span>De Tenietdoening van de Dood als het Hart van het Evangelie⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dat is een blinde vlek in het gebruikelijke — sorry dat ik het zeg — evangelie. Want het probleem is: als de dood niet tenietgedaan wordt, kun je dan nog spreken over een evangelie? Het evangelie is toch juist dat Hij de dood tenietdoet? En zolang er nog één iemand in de dood is, oftewel niet is levendgemaakt, is de dood niet tenietgedaan.⟨/p> ⟨p>Was het de vorige keer dat ik daarmee afsloot uit 2 Timotheüs? Dat Paulus dat zegt? Laat ik het nog even noemen in dit verband. In 2 Timotheüs 1 — ik lees het nu even voor — vers 12, 13 ofzo. Ja, daar ging het over de tijden der eeuwen. Ik weet eigenlijk niet eens of het op dit scherm zoveel helderder is, omdat het een vrij beperkt scherm is. Ik lees het toch maar even voor, neem me niet kwalijk. Zie je het niet goed? Nee, maar dan zie je het helemaal anders. Zie je het zo ook wel? Oh, toch wel? Ik sta er een beetje schuin voor.⟨/p> ⟨p>In elk geval: Christus Jezus, die de dood van zijn kracht berooft of buiten werking stelt. Inderdaad, en let op: er staat hier niet 'heeft beroofd', maar, zoals u hier ziet, staat er een aorist. Dat wil zeggen dat het er niet om gaat dat dit gebeurd is als een voltooid deelwoord. De dood is nog niet tenietgedaan; de dood wordt tenietgedaan. Hier staat het in een tijdloze werkwoordsvorm: Christus Jezus die de dood van zijn kracht berooft. Of die de dood tenietdoet, ongeacht wanneer. Het feit wordt gesteld: Hij doet de dood teniet, en wel door onvergankelijk leven aan het licht te brengen. Dat is dus synoniem; dat zijn onderling uitwisselbare begrippen. De dood tenietdoen, dat is onvergankelijk leven aan het licht brengen.⟨/p> ⟨p>En dat is wat het evangelie doet. Het evangelie vertelt van Christus Jezus, die de dood van zijn kracht berooft en onvergankelijk leven aan het licht brengt. Dat wordt door het evangelie aan het licht gebracht. Aan het licht brengend echter leven en onvergankelijkheid... O ja, zo was het: 'aan het licht brengend leven en onvergankelijkheid door het goede bericht, door het evangelie'. Dus wat doet het evangelie? Dat brengt leven en onvergankelijkheid aan het licht, namelijk door Christus Jezus die de dood van zijn kracht berooft.⟨/p> ⟨p>En dat is dus absoluut en universeel. Hoe dat gebeurt en dat het in rangorde geschiedt — allemaal tot uw dienst — maar het feit staat. Het is een mededeling. Ja, het is zo onvoorstelbaar en ik vind het ook zo geweldig. Het is gewoon echt een bericht. Vertel het! Dit heeft zo’n power. En Paulus zegt inderdaad: 'Ik ben daartoe gesteld als heraut, als apostel en als leraar.' Uitbezuinen, dat is wat een heraut doet. Een apostel is afgevaardigd om dat door te geven. En een leraar is er om deze dingen te onderwijzen en toe te lichten. Ja, ongelooflijk. Het is zo'n groot licht dat het velen verblind heeft en dat het inderdaad voor hen ook ongelooflijk is. Ze kunnen het niet geloven.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="417" title="Speel af vanaf 06:57">▶ 06:57⟨/button> ⟨span>Het Overdragen van een Volmaakt Koninkrijk aan de Vader⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En als dat gedaan zal zijn, als ook de laatste vijand tenietgedaan is en er geen dood meer is en alles onderworpen is, wel, dan kan de Zoon een volmaakt koninkrijk aan zijn God en Vader overdragen. Het is een koninkrijk waar geen spoortje meer van rebellie is, geen spoortje meer van dood, en laat staan van zonde. Een volkomen smetteloos en volmaakt koninkrijk geeft Hij aan zijn God en Vader over. Zo brengt Hij zijn heerschappij werkelijk tot een ultiem einde. Dat is de uitkomst van de heerschappij van Christus en daarmee dus ook van de God die Hem dat heeft toevertrouwd. God heeft Hem een taak gegeven: om alles aan zijn voeten te onderwerpen, tot de laatste vijand aan toe. Dat wil zeggen dat er geen dood meer is, want we hebben een levende God die het niet kan verdragen dat de dood het laatste woord zou hebben.⟨/p> ⟨p>Dat is juist de grote ellende bij de gangbare theologie: daar heeft de dood wel het laatste woord. Er komt nooit een einde aan. Ik ben zelf opgevoed met het idee dat het lot van velen de nimmer eindigende dood is. De eeuwigheid. Ik heb dat begrip heel vaak gehoord: de nimmer eindigende dood. Daaronder verstaat men dan ook nog de meest afschuwelijke vorm, namelijk een eindeloze pijniging zelfs. En dat is het ergste. Ik weet niet of ik dat zo mag zeggen en of jij het daarmee eens bent, maar het ergste vind ik het nog niet eens voor de schepselen—hoewel dat natuurlijk afschuwelijk is. Het ergste is: wat voor God stel je daarmee voor? Wat een oneer doe je aan God! De levende God zegt: "Ik, door mijn Zoon, doe de dood teniet." En Hij dóét de dood teniet. En dan wordt er vervolgens in zijn naam een evangelie verteld waarbij de dood juist niet tenietgedaan wordt en mensen gewaarschuwd worden voor de nimmer eindigende dood, waaronder zij dan een eindeloze pijniging, een wroeging, enzovoort verstaan. Maar wat voor God heb je dan? Een sadist, maar ook een loser. Iemand die altijd het nakijken heeft, want het is ooit misgegaan in het begin en toen raakte Hij al in de aanvang de controle kwijt. Sorry, maar dat is een zul. Dat is niet de God van de Bijbel.⟨/p> ⟨p>Afgelopen zaterdag hadden we een hele mooie conferentie. Toen heeft Goswin de Boer een verhaal gehouden over de rol van contrasten. Ik mocht trouwens zelf een studie verzorgen over de overtreffende aeonen, de aeonen waarin Christus zal heersen en waar zoveel van de Bijbelse profetie over gaat. Die geweldige heerschappij van Christus, waarin nog niet allen een aandeel zullen hebben, zal eindigen, culmineren of voltooid worden in die laatste regeringsdaad, namelijk het tenietdoen van de dood. In de toespraak van Goswin de Boer ging het er ook over hoe God middels contrasten de mens onderwijst. Dat was een schitterende presentatie waarin zo duidelijk Gods heerlijkheid naar voren gebracht werd. God plaatst alles en Hij zet alles op zijn plek, ook onderschikkend. In feite gaat het in dit hele verhaal over onderschikken. God zet de dingen op hun plaats onder Hem, want Hij is de Allerhoogste. Het begon allemaal met rebellie, maar juist door alles op zijn plaats te zetten, bewijst Hij werkelijk God te zijn. Er is nooit iets uit de hand gelopen. Hij bewijst juist door die hele gang van zaken dat Hij alles volmaakt onder controle heeft.⟨/p> ⟨p>De glorie van de Zoon is dat alles om zijn God en Vader gaat. Ik wil Filippenzen 2 er in dit verband nog even bij halen. Want daar lees je over Christus Jezus die, in zijn uiterlijk als een mens bevonden, Zichzelf vernederd heeft. Hij is gehoorzaam geworden tot de dood, ja, tot de dood van het kruis. Daarom heeft God Hem ook uitermate verhoogd en Hem de naam boven alle namen geschonken, opdat in de naam van Jezus—Jezus betekent 'Yahweh is Redder'—zich alle knie zou buigen van hen die in de hemel zijn (de hemelsen), van hen die op de aarde zijn (de aardsen) en van hen die onder de aarde zijn (de onderaardsen). Dan heb je weer alles; noem één creatuur dat hiervan uitgesloten is. En alle tong zou belijden—⟨em>exhomologeo⟨/em>—dat Jezus Christus de Heer is. Dat belijden van alle tongen is een belijden van binnenuit. Niet slechts de lippen, maar de tong: de binnenkant.⟨/p> ⟨p>Waarom citeer ik dit nu? Vanwege die laatste zin: "Tot eer van God de Vader." Alle tong zal belijden, alle knie gaat buigen; dat is complete onderwerping, maar ook het belijden van binnenuit. Welk schepsel je ook tegenkomt, je weet: hoe rebellerend ze ook mogen zijn en of ze het nu willen weten of niet, ze zullen een keer hun knieën buigen. En ze zullen dat van harte doen, niet gedwongen. Ze zullen van harte belijden: "Hij is Heer. Hij heeft zijn leven voor mij gegeven en Hij geeft ook het leven aan mij." Als alles dat zal belijden, dan is dat tot eer van God de Vader. Daarom haal ik dit hele gedeelte aan: omdat je hier ziet dat het Hem nooit om Hemzelf is gegaan. Hij heeft Zich vernederd en is gehoorzaam geworden tot de dood aan het kruis. En ook als iedereen Hem zal belijden als ⟨em>kurios⟨/em>, dan nog is dat allemaal tot eer van God de Vader. Nooit om Hemzelf. Dit is de grote apotheose van de aeonen. Het eindigt net als de Messiah in één groot halleluja. Alles zal belijden tot eer van God de Vader. Dus ook dan blijkt het niet om Hemzelf te gaan, maar verwijst Hij slechts naar zijn God en Vader. Om Hem ging het.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="924" title="Speel af vanaf 15:24">▶ 15:24⟨/button> ⟨span>De Grote Apotheose: God Alles in Allen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Opdat God zij – u ziet hier: de God. Ja, Hij is de Plaatser; dat is wat 'God' toch betekent. Opdat de God, opdat het zal zijn: de God, ta panta, alles in allen. Opdat God zij, de God: alles. Ik houd ervan om het zo voor te stellen: vóór de aeonen was God alles in Zichzelf. Nu, je leest het in Kolossensen 2 vers 9, is God alles in Christus. Heel de volheid der Godheid woont in Hem lichamelijk. Maar uiteindelijk, bij het einde, bij de laatste levendmaking, na de abdicatie van Christus, als Hij het Koninkrijk zal overdragen aan God de Vader, dan zal het worden: God alles in allen. Zoals Hij nu alles in Christus is, zal Hij straks alles in allen zijn.⟨/p> ⟨p>Ik denk dat we er geen flauw idee van hebben wat dat betekent. Want als mensen vragen – juist vorige week tijdens die studiedag kregen we die vraag ook nog: "Hoe moet ik me dat voorstellen?" Geen flauw idee. Echt, ik heb geen flauw idee. Ik zie wel: dit is zo... ik wou bijna zeggen 'hartstikke fabelachtig', maar dat mag ik natuurlijk niet zo zeggen. Dit is zo onvoorstelbaar. God alles in allen. Zoals Hij nu alles in Christus is, zal Hij dan alles in allen zijn?⟨/p> ⟨p>Die "allen" zijn hier in ieder geval – daar hadden we het in de pauze al even over – de allen die in Adam sterven. In ieder geval, want daar ging het hele verhaal over. Je kunt dat niet zien; je kunt het eigenlijk alleen nazeggen. Hier ga je stamelen. Maar uiteindelijk openbaart ook het Boek, de profeten die spreken over de heerschappij van Christus, over die uitnemende aeonen. Daar gaan alle profetieën over. En hier zien we een glimp waar het allemaal in uitmondt, namelijk in leven en onvergankelijkheid voor allen.⟨/p> ⟨p>Ik denk namelijk ook: als hier staat "God alles in allen"... Kijk, straks bij de levendmaking dan wordt het God alles in hen die van Christus zijn. Maar hier, als er eenmaal geen dood meer zal zijn en dus allen zijn levend gemaakt, ja, dan wordt God alles in allen. En hier zijn inmiddels de aeonen voorbij en allen zijn dan onvergankelijk. Onvergankelijke heerlijkheid. Maar hoe dat dan zit met de tijd en waar dat dan zal zijn, de Schrift spreekt er niet over. En ik denk dat als de Schrift daarover zwijgt, we er zelf ademloos en verstomd bij kunnen stilstaan, maar ook aanbiddend. Want dit is zo onvoorstelbaar dat God dit op het oog heeft. Dit gaat Hij bereiken: alles in allen. Welke allen? Uiteraard allen die in Adam sterven. Er staat: God alles in allen die zijn levend gemaakt.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1186" title="Speel af vanaf 19:46">▶ 19:46⟨/button> ⟨span>De Onmisbare Rol van Contrasten in Gods Plan⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ik kom nog even terug op waar ik het zojuist al over had: de rol van contrast. Dat is heel karakteristiek voor alles wat God doet gedurende de aionen. Hier in 1 Korinthe 15 zien we het ook: leven versus dood. De heerlijkheid van het leven komt altijd aan het licht en straalt juist tegen de achtergrond van de dood. Zo werkt het altijd. Dat leven dat God laat zien, is levendmaking. Dat betekent dus dat het plaatsvindt tegen de achtergrond van sterven en van dood. Juist door dat contrast wordt duidelijk wat leven is.⟨/p> ⟨p>We zien dat al in Genesis 2 bij de boom van kennis van goed en kwaad. Het goede leren we altijd kennen in samenhang met, en in contrast met het kwaad. Want zoals Goswin afgelopen zaterdag zei: dat is een package deal. Je kunt het één niet hebben zonder het ander; het is niet los verkrijgbaar. Leven versus dood. Onderschikking speelt ook een grote rol in deze verzen die we vanavond hebben behandeld, versus uiteraard rebellie. Liefde versus haat, of eigenlijk moet ik daar nog wat bij zeggen: vervreemding. Misschien is dat nog een betere tegenstelling. Terwijl ik het nu zeg, realiseer ik me dat ook. De echte tegenstelling van liefde is niet zozeer haat, maar onverschilligheid. Want als je iemand haat, dan gaat je hele aandacht daar nog naar toe en ben je daar in je hart feitelijk nog aan gebonden. Maar juist onverschilligheid, dat is echt het ontbreken van liefde.⟨/p> ⟨p>Als er staat dat God alles in allen zal zijn, dan is de vraag: wie is God? God is liefde. Maar hoe had Hij Zijn liefde dan ooit kunnen bewijzen als daar geen dood was geweest? Hoe had Hij ooit kunnen laten zien hoe ver Zijn liefde gaat? Romeinen 5 zegt: God echter bewijst Zijn liefde daarin, dat Christus voor ons stierf toen wij nog zondaren en vijanden waren. Al die begrippen waarvan we zeggen dat ze juist de heerlijkheid zijn van het evangelie, die zouden we niet eens kennen zonder dat contrast. We zouden niet eens weten dat God liefheeft en hoe lief Hij heeft. Hij heeft nu bewezen hoe ver Zijn liefde gaat. Zelfs als ze Zijn Zoon aan het kruis slaan, dan nog blijft Zijn liefde onveranderd. En dan zegt Hij: door Hem die jullie nu aan het kruis nagelen, ga Ik jullie het leven geven. Drie dagen later deed Hij Hem opstaan, juist met het oog op die hele mensheid. Dat leven gaat Hij geven aan de moordenaars van Zijn Zoon; aan die hele wereld die Hem aan het kruis sloeg. Zo ver gaat die liefde, en dat zal dan duidelijk worden.⟨/p> ⟨p>Ik bedoel hiermee ook te zeggen dat het hele traject dat daaraan voorafgegaan is om hier te komen, niet zinloos is. Integendeel, dat was allemaal nodig om deze achtergrond te tekenen, zodat dit alles aan het licht zou treden en zou kunnen schitteren als een diamant op een donkere achtergrond. Verzoening versus vijandschap: we zouden geen weet hebben van verzoening en wat de kracht daarvan is als daar geen vervreemding en vijandschap zou zijn. Of redding versus de achtergrond van verlorenheid. God heeft allen onder de ongehoorzaamheid besloten om Zich over allen te ontfermen, zo zegt Romeinen 11 vers 32. Maar hoezo ontferming? We zouden niet eens weten wat ontferming is als daar geen ongehoorzaamheid was geweest, geen weerbarstigheid of ellende. Dan heb je helemaal geen ontferming nodig. Rechtvaardiging versus veroordeling; je kunt zo nog wel even doorgaan, want je kunt nog veel meer van dat soort contrasten vanuit de Schrift benoemen.⟨/p> ⟨p>Het geweldige is dat God dat alles heeft gebruikt. Dat is gewoon een vaststelling. Hij geeft alles een plek en alles mondt uit in die enorme uitkomsten. Dat staat vast: alles wordt Hij in allen. Ik stel voor dat we het daarbij laten voor vanavond.⟨/p>