⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Introductie: Dichtbij de Bronwoorden van Paulus⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ook van mijn kant een hele goede avond. Ik ben blij u allemaal hier te mogen begroeten bij deze 31e Bijbelstudie over de Korinthebrief. We zijn inmiddels in een hele markante passage beland; als u het mij vraagt, echt het hoogtepunt van de brief. Dat geldt voor het hele hoofdstuk van 1 Korinthe 15, waar Paulus eindelijk gekomen is bij het punt waar hij het echt ook overweegt en waar het allemaal om gaat, namelijk om de opstanding van Christus. Over het feit dat Hij opgewekt is uit de doden, de dood overwonnen heeft en ook teniet zal doen. Dat is het grote thema van 1 Korinthe 15. Als u het mij vraagt, is dit ook het grote thema van het Evangelie; datgene wat het Evangelie ook werkelijk Evangelie maakt: een blijde boodschap.⟨/p> ⟨p>We hebben natuurlijk al heel wat avonden inmiddels over het vijftiende hoofdstuk gesproken, ondanks dat wij nog maar in vers 23 zijn aangeland. We zijn nu in een tekstgedeelte gekomen waar helemaal veel over te zeggen valt en ook veel over gezegd moet worden, denk ik, omdat er heel veel misverstanden over bestaan. Misschien is het goed om even nog toe te lichten op welke wijze ik de Bijbelstudie geef. Er zitten per slot van rekening een aantal nieuwe gezichten bij en dan is het wellicht handig om er even op te wijzen dat, als ik een bijbeltekst projecteer, ik onderin ook een interlineair weergeef.⟨/p> ⟨p>'Interlineair' is de technische naam voor deze weergave en het betekent gewoon 'tussen de regels'. Daarbij is de eerste regel de Griekse tekst, in dit geval de tekst die Paulus noteerde. Zelfs het lettertype, het font, is exact hetzelfde als wat toentertijd geschreven werd. Daaronder staat de Nederlandse woord-voor-woordweergave die zo letterlijk en ook zo concordant als mogelijk is weergegeven. 'Concordant' betekent zo eensluidend mogelijk, zoveel mogelijk een één-op-één weergave. Daaronder, de onderste regel dus, dat is de wijze waarop de NBG '51 het heeft weergegeven. Soms zie je daarin verschillen, soms ook niet. Daar zal ik u dan ook op wijzen als dat nodig blijkt, zodat we op deze wijze echt zo dicht als mogelijk bij de bron komen; bij de woorden die Paulus zelf geïnspireerd heeft genoteerd. Dat is het mooie: om inderdaad zo dicht als mogelijk bij de levende woorden van God te komen.⟨/p> ⟨p>Nou, dit was het vers waar we het de vorige keer over hadden, en ook nog een tweetal verzen daarvoor. We hebben vorig jaar, geloof ik, maar drie verzen met elkaar behandeld, maar dit was wel het meest markante vers. Eigenlijk is dit het centrum van dit hoofdstuk, waar zo fundamenteel een vergelijking wordt getrokken die zo simpel is als het maar kan. Een zuigeling bij wijze van spreken, die net heeft leren praten, die zou het al kunnen begrijpen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="226" title="Speel af vanaf 03:46">▶ 03:46⟨/button> ⟨span>In Adam Allen Stervende, in Christus Allen Levend Gemaakt⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Nou, zoals in Adam allen sterven... ik ga het niet nog eens dunnetjes overdoen wat we de vorige keer hebben besproken, maar het is wel goed om nog even scherp te focussen. Wat was nu precies de statement die Paulus heeft neergezet? Waar gaat het eigenlijk om? Hij zegt: "want evenals in Adam allen sterven" – tegenwoordige tijd: stervende zijn. En hier wordt niet eens gezegd dat allen in Adam levende wezens zijn. Nee, wij worden geen levende wezens genoemd. Zo noemen we elkaar en onszelf per slot van rekening ook maar al te vaak, en terecht, want dat is precies wat we zijn: we zijn stervelingen. Dat is wat hier eigenlijk ook staat. Er staat dat allen stervende zijn.⟨/p> ⟨p>Oh wacht, ik gaf net een verkeerd voorbeeld, want deze weergave van de interlineair staat er niet meer bij. Neemt u mij dat niet kwalijk. Maar in elk geval hebben we dit de vorige keer gezien: zoals in Adam allen stervende zijn, stervelingen zijn, bezig zijn dood te gaan. Het wordt dus geen leven genoemd. Waarom niet? Omdat het contrast in de tweede regel, in de parallelzin, leven is. Dan is er pas sprake van écht leven. Dat wat wij hier kennen, noemen wij leven en de Bijbel noemt het ook dikwijls leven, maar het is leven tussen aanhalingstekens; het is niet echt. Het is eigenlijk een proces waarbij we op weg zijn naar de dood, kortom: sterven. Al of niet terminaal, dat maakt niet uit, maar het is een onomkeerbaar proces dat eindigt in de dood. Dat is wat sterven is.⟨/p> ⟨p>Hier wordt het feit gesteld: alle mensen, heel het mensdom sinds en ook vanuit en uit hoofde van Adam. Adam is per slot van rekening het hoofd. In hem zijn allen stervende. "Allen" zijn hier inderdaad echt allen. Dat kan niet missen. Er is geen mens die kan zeggen: "Nee, hier ben ik een uitzondering op, ik ben geen sterveling." Dit is een gegeven, een waarnemingsfeit. Zoals in Adam allen stervende zijn, zo zullen ook... de vergelijking is zo simpel dat zelfs een kind het kan begrijpen.⟨/p> ⟨p>Zo zullen ook in Christus – de naam van de Gezalfde, de titel die Hem speciaal toekomt sinds Zijn opstanding uit de doden. Toen heeft God Hem ook tot Heer gemaakt, staat er in Handelingen 2. Dat zijn woorden van Petrus: God heeft Hem tot Heer en tot Christus gemaakt. Tot Gezalfde. Gezalfd namelijk met olie, of eigenlijk gezalfd met dat waar olie een beeld van is: leven, geest. Zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden. Daarbij is hier sprake van "allen" en daar wederom van "allen". Bij Adam is er sprake van sterven en in Christus is het precies het omgekeerde. Geen proces waarbij de dood zijn werk doet, nee, het proces waarin het leven gestalte krijgt. Echt leven, dat daarom leven genoemd wordt omdat het de dood achter zich heeft. Het typerende van sterven is dat het de dood vóór zich heeft. Het kenmerk van dít leven is dat het de dood achter zich heeft.⟨/p> ⟨p>Welnu, in Adam sterven allen, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden. Dit is geen keuze van iemand. Er wordt geen mens geboren aan wie de vraag wordt voorgelegd of die de keuze krijgt: "Wil jij een sterveling zijn of wil je een zondaar zijn?" Nee, dat zijn wij gewoon. We hebben de vorige keer trouwens ook dit gedeelte gelegd naast Romeinen 5, want er zijn eigenlijk twee hoofdstukken waarin Paulus heel fundamenteel de gelijkenis tussen Adam en Christus naar voren brengt. Niet alleen de gelijkenis, maar ook het contrast tussen hen. Dat doet hij hier in 1 Korinthe 15 en in Romeinen 5.⟨/p> ⟨p>Alle mensen zijn zondaren. Romeinen 3. Hoe is dat ook alweer? Het is heel vervelend, maar ik ben vergeten mijn bijbeltje mee te nemen... Dankjewel. Is dit een NBG-vertaling? Oké, oh ja. Ik denk aan de woorden van Romeinen 3: "Want zij hebben allen gezondigd en derven de heerlijkheid Gods, en zij worden om niet gerechtvaardigd uit Zijn genade, door de verlossing die in Christus Jezus is." Allen hebben gezondigd, allen derven de heerlijkheid Gods en allen worden om niet gerechtvaardigd uit Zijn genade, door de verlossing die in Christus Jezus is.⟨/p> ⟨p>Nou, dat was Romeinen 3, maar het is zo’n basale waarheid. Het is namelijk "om niet". Het is een feit en daarom is het ook een bericht. Het ene is een heel slecht bericht, waarvan we de juistheid niet kunnen betwijfelen omdat het een ervaringsgegeven is: allen zijn stervelingen. Ja, maar zo zullen in Christus ook allen levend gemaakt worden. Niet – dat hebben we de vorige keer ook gezien – er staat niet "allen in Christus". Nee, er staat: "in Christus allen". Levend gemaakt. Dat wil zeggen: zij zullen het leven ontvangen dat in Christus aan het licht gekomen is. Maar nu zeg ik eigenlijk al iets meer dan hier direct staat. Hier wordt simpelweg het feit zelf gesteld, de parallel neergezet: Adam – Christus, sterven – leven, levendmaking. Nou, toen zijn we gearriveerd in vers 23. Daar hebben we de vorige keer al een paar dingen over gezegd.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="643" title="Speel af vanaf 10:43">▶ 10:43⟨/button> ⟨span>Ieder in Zijn Eigen Rangorde: Christus als Eersteling⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ieder staat er dan in zijn eigen rangorde. Je kunt dit vers eigenlijk ook niet zomaar opsplitsen; het is één gedachte die Paulus hier naar voren brengt. Eigenlijk begint bij vers 22 echt een nieuwe passage. Dat is natuurlijk weer een conclusie, want er staat het woordje 'want'. Hij legt iets uit. Hier begint zijn statement dat op zich zo klaar is als een klontje, zo simpel als het maar kan. Hoewel hier het feit wordt gesteld dat het zo is, gaat de rest van het hoofdstuk erover wanneer dat dan zal plaatsvinden. Bij welke gelegenheid? En later in het hoofdstuk ook: hoe dan wel? En waarom dan wel? Zoals het hier staat, is het een feit, maar ook voor wie? Alle typische journalistieke vragen die je kunt stellen — wie, wat, waarom, hoe en wanneer — worden hier stuk voor stuk behandeld en beantwoord.⟨/p> ⟨p>Het geldt het ganse mensdom. Ieder echter in zijn eigen rangorde, in zijn eigen afdeling. Dat wil zeggen: niet allemaal tegelijk. Wat trouwens ook weer een vergelijking is; per slot van rekening sterven we ook niet allemaal tegelijkertijd en worden we ook niet allemaal tegelijkertijd geboren. Dat geldt ook voor die levendmaking. Daar is zelfs sprake van rangorde; in afdelingen gaat dat zijn beslag krijgen. Waarbij de eerste afdeling nog een heel miniem verhaal is, want die eerste afdeling bestaat namelijk uit slechts één Persoon: Christus staat er als eersteling, in het enkelvoud.⟨/p> ⟨p>We hebben er bij de inleiding al even aandacht aan gegeven dat het vandaag de dag van het bazuingeschal is, zoals dat in de Bijbel heet — de Joodse nieuwjaarsdag. Maar als ik het gegeven van de eersteling naar voren breng, komen we op een heel andere datum terecht, precies een half jaar eerder. Het is een beetje moeilijk om dat op een specifieke datum vast te prikken, dat doet de Bijbel ook niet, maar het is in ieder geval de dag van de eerstelingsgarven. Daar hebben we het de vorige keer ook over gehad, dus ik ben er nu kort over. Christus is de eersteling; Hij stond op uit het graf op de dag van de eerstelingsgarven. We hadden het even over de Joodse hoogtijden, of beter gezegd: de hoogtijden van God Zelf. Een van die hoogtijden was de dag van de eerstelingsgarven, de dag dat Christus opstond uit de dood. Die dag was al eeuwen van tevoren door God Zelf op Zijn kalender bepaald. Het was Zijn hoogtijdag, en zoals Christus als Paaslam stierf op de dag van het Pascha, zo stond Hij ook op als eersteling op de dag van de eerstelingsgarven. Dat zit allemaal zo perfect en goddelijk volmaakt in elkaar.⟨/p> ⟨p>Bij 'Christus als eersteling' moeten we er goed op letten dat Christus niet de eerste is die opstond uit de dood. Zelfs voor de komst van Christus lees je in het Oude Testament al van meerdere mensen die bij gelegenheid opstonden, en tijdens Zijn rondwandeling hier op aarde heeft Jezus ook diverse mensen opgewekt uit de doden. Niettemin wordt hier gezegd dat Christus de eersteling is. Hoe dan? Dit was een heel unieke opstanding. Waarom? Omdat dit een opstanding was ten leven, in die zin dat Hij opstond om nooit meer dood te gaan. We hebben dat vers ook aangehaald uit Romeinen 6: Hij stond op om nooit meer te sterven; de dood voert geen heerschappij meer over Hem. Al die mensen die voor Hem opgestaan zijn uit de doden, zoals de jongeling van Naïn of Lazarus die Hij uit het graf riep, zijn later allemaal weer gestorven. Zij zijn destijds niet levend gemaakt, maar teruggekeerd in het sterfelijke lichaam en het sterfelijke bestaan. Het was voor hen een terugkeer naar een vergankelijk bestaan.⟨/p> ⟨p>Heel anders is dat met Christus: Hij werd werkelijk levend gemaakt. Onder levendmaking versta ik dat Hij als eerste — nooit eerder is dat gebeurd — het leven heeft ontvangen dat de dood letterlijk en figuurlijk achter zich heeft gelaten. Hij is met recht levend en Hij is de eerste die zo werd levend gemaakt. Ik grijp nu even vooruit naar verzen die we bij een latere gelegenheid nog zullen behandelen, vers 42 en 43. Daar staat dat Hij werd opgewekt in onvergankelijkheid, in heerlijkheid en kracht. Dat zijn uitdrukkingen die je direct terug kunt vinden in 1 Korinthe 15. Ik vind het heel fundamenteel om dit goed in ogenschouw te nemen en je te realiseren dat het hier gaat over levendmaking waarbij de dood niet meer werkzaam is in het lichaam van degene die levend gemaakt is. Hij is geen sterveling meer en zal niet meer kunnen sterven. Hij is als eersteling opgewekt, levend gemaakt in onvergankelijkheid, heerlijkheid en kracht, en is niet langer een sterveling.⟨/p> ⟨p>Houd dit vast, want ik benadruk dit misschien wat overdreven veel, maar het belang ervan kun je nauwelijks onderschatten, juist ook voor het verstaan van de rest. Dan krijg je de volgende lichting. 'Christus als eersteling' verwijst uiteraard naar het historische feit waar al eerder in dit hoofdstuk uitgebreid op was ingegaan. Dat Christus is opgewekt uit de doden is een historisch feit, gedocumenteerd en door vele getuigen bevestigd. We hebben de documenten hier gewoon zwart-op-wit staan, dus dat hoef je niet te bewijzen; het is een bewezen feit. Maar die Eerste heeft wel een geweldige belofte in zich. Als je het woord 'eersteling' gebruikt, betekent dat: als je 'eerste' zegt, volgen er meer. Dat is in dit geval echt een understatement, want Christus is de eersteling van niet zomaar een groep of zelfs van velen, maar van allen. Want dat was de vorige zin: "Want evenals in Adam allen sterven, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden." Hij is de eersteling dus van allen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1151" title="Speel af vanaf 19:11">▶ 19:11⟨/button> ⟨span>Die van Christus Zijn in Zijn Parousia (aanwezigheid)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Vervolgens, daarna, degenen die van de Christus zijn, zo staat het letterlijk, bij Zijn komst. Als u het heel letterlijk zegt: in de parousia van Hem. En parousia is natuurlijk een Grieks woord; dat is geen Nederlands begrip. Hoewel, ja, het is maar net hoe je het bekijkt; dat geldt voor wel heel wat meer woorden. Als je ze maar gewoon vaak genoeg gebruikt, dan wordt het vanzelf Nederlands. Dat geldt voor de persoonlijke verwerking. Het woordje Christus is ook een Grieks woord, maar niettemin gebruiken we het te pas en te onpas. Als je het helemaal correct in het Nederlands zou zeggen, dan zou je zeggen: 'Gezalfde'. En dan zouden we ook niet spreken over 'apostelen', maar dan zouden we spreken over 'afgevaardigden'. Apostel is een Grieks woord, een beetje verbasterd naar het Nederlands, maar dat even terzijde.⟨/p> ⟨p>In ieder geval: Christus als eersteling, inmiddels een kleine 2000 jaar geleden. Vervolgens degenen die van de Christus zijn; dat is een groep, dat is een afdeling. Want daarmee horen al degenen die niet van de Christus zijn daar uiteraard niet bij. Dit is een beperking. De volgende afdeling, de volgende rangorde zo u wilt, betreft degenen die van de Christus zijn. En wanneer zal dat zijn? In Zijn parousia, in Zijn komst.⟨/p> ⟨p>Nu heb ik daar helemaal geen moeite mee, met het woord 'komst', als u daarbij maar niet alleen denkt aan een aankomst, dus aan één moment. Want dat is namelijk niet de gedachte, vandaar ook dat er eigenlijk sprake is van 'in Zijn parousia'. Dat woord parousia betekent letterlijk 'aanwezigheid'. Je hebt ook de tegenstelling 'apousia', dat is afwezigheid. Maar parousia betekent letterlijk 'erbij zijn' en dus 'aanwezigheid'. Die aanwezigheid is niet één moment van aankomen of van arriveren; in Zijn parousia betekent 'in Zijn aanwezigheid'.⟨/p> ⟨p>Christus is vandaag afwezig. Hij is namelijk momenteel op een andere plaats. Hij zal terugkeren en straks zal Hij aanwezig zijn. Nu is Hij afwezig; straks keert Hij terug en dan breekt — let op — de periode aan van Zijn aanwezigheid. Wij spreken ook over de eerste komst van Christus. Daarmee doelen we niet alleen maar op Zijn geboorte in Bethlehem, toch? Bij Zijn eerste komst denken wij niet alleen aan Zijn arriveren of Zijn geboorte in Bethlehem, maar ook aan Zijn verblijf dat daarop volgde, tot aan Zijn hemelvaart toe. Dat is allemaal de eerste komst van Christus, nietwaar? Welnu, de tweede komst of Zijn parousia — wat nauwkeuriger of Bijbelser gezegd — is ook niet een moment. Het is Zijn aanwezigheid als Hij niet langer afwezig zal zijn.⟨/p> ⟨p>En in Zijn parousia zullen degenen levend gemaakt worden die van de Christus zijn, die Hem toebehoren. Ja, en die levendmaking krijgt nogal wat namen in de Bijbel. Want heel wat uitdrukkingen die met name in het Nieuwe Testament een grote rol spelen, gaan juist over de levendmaking bij die gelegenheid. Het wordt genoemd een 'opstanding uit de doden'. Ik geloof dat we er al een keertje eerder aan gedacht hebben dat 'opstanding uit de doden' niet simpelweg 'opstanding uit de dood' betekent. Ik denk dat de meeste mensen dat wel denken: je bent dood en je staat op uit de dood. Gek genoeg kent de Bijbel die uitdrukking 'opstanding uit de dood' niet eens. Dat is eigenlijk haast een pleonasme, want je staat per definitie op als je dood bent. Nee, het is een opstanding ⟨em>uit⟨/em> de doden. Dat 'doden' is een aanduiding van dode mensen. Stel het je zo voor: je hebt allemaal dode mensen — doden dus — en een aantal van die doden staan op. Dat is een opstanding vanuit de doden. Dat wil zeggen: met achterlating van de andere doden die in het graf blijven. Dus met achterlating van de overige doden.⟨/p> ⟨p>Die uitdrukking ontleen ik dan weer aan Openbaring 20. Daar lees je — laat ik dat dan meteen maar even zeggen — over de opstanding uit de doden; een uitdrukking die je ook vindt in Lukas 20. Ik geef iedere keer maar één verwijzing, hoewel er wellicht bij verschillende uitdrukkingen meer Schriftverwijzingen te noemen zijn. De 'eerste opstanding' is trouwens ook niet een moment; het is een soort opstanding, namelijk de opstanding uit de doden. In Openbaring 20 vers 6 lees je dat ook, voordat die duizend jaren aanvangen waarover ik nu verder niet in details ga treden, want dat is weer een heel ander hoofdstuk.⟨/p> ⟨p>Maar voordat die duizend jaren gaan aanbreken, als de satan gebonden zal zijn en Christus gaat heersen op aarde, dan lees je over een eerste opstanding. En dan staat er: 'En de overige doden werden niet weder levend voordat de duizend jaren voleindigd waren.' Nou, dat is met recht een opstanding uit de doden, terwijl de overige doden dus gewoon in het graf blijven. Dat is een selectie.⟨/p> ⟨p>Er wordt hier wat gevraagd. Ik ben namelijk al aangesproken deze week over het feit dat men op de opname niet hoort wat er gevraagd wordt. Met name de vorige keer waren er nogal wat interrupties — daar zeg ik helemaal niets van — maar als je vervolgens de mp3 hoort, dan hoor je mij antwoord geven zonder dat je weet wat de vraag eigenlijk was. En dat is hinderlijk. Dus ik heb beloofd aan degene die mij daarop aangesproken heeft, dat ik er voortaan op zal letten de vraag te herhalen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1578" title="Speel af vanaf 26:18">▶ 26:18⟨/button> ⟨span>Vraag uit de Zaal: de Fasen van Opstanding en Levendmaking⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Jij zegt: de vraag is dus... gaat dat hier over de opname? Nou vraag je wel wat, Daniela, want het is ja en nee. De eerste opstanding is een veel breder begrip. Ik kom er straks nog even op terug bij de volgende dia, want het is wat complexer dan dat ik zomaar met ja of nee kan beantwoorden. Laten we in ieder geval eerst vaststellen: het gaat hier over de levendmaking in Zijn parousia. Dus zij die van Christus zijn, zullen in Zijn parousia, in Zijn toekomstige aanwezigheid, worden levend gemaakt. Dat is een opstanding uit de doden. Het heet ook de eerste opstanding, of een opstanding van leven. In Johannes 5 staat dat tegenover een opstanding ten oordeel. Dat bestaat namelijk ook nog, alleen daar gaat het in 1 Korinthe 15 weer niet over.⟨/p> ⟨p>Ik weet dat terwijl ik deze dingen zeg, er wellicht weer allerlei andere vragen opkomen, maar heb even geduld. Ik denk dat als we de bespreking van deze verzen gecompleteerd hebben, er een totaalbeeld ontstaat. Dan heb ik er nog één: opstanding van leven, en het heet ook nog de opstanding van de rechtvaardigen (Lukas 14). Dat zijn allemaal opstandingen die plaatsvinden in Zijn aanwezigheid. Zij die van Christus zijn, dat zijn de rechtvaardigen. Dat is een opstanding van leven; zij zullen leven ontvangen. Ze staan niet ten gerichte. En dat heet de eerste opstanding. Waarom is het een eerste opstanding? Omdat het de opstanding is uit de doden alleen.⟨/p> ⟨p>Nu kom ik bij de vraag van Danielle terecht. Die levendmaking is geen moment. Zoals Zijn parousia, Zijn aanwezigheidsdag, ook niet een moment is. Die levendmaking vindt ook weer plaats in verschillende fasen. Er is sprake van een wegrukking; dat is een uitdrukking die ontleend is aan 1 Thessalonicenzen 4 en Openbaring 12, en dat gaat vooraf aan Israëls verdrukking. Je leest in 1 Thessalonicenzen 4 dat Paulus zegt dat de gelovigen daar bedroefd zijn omdat sommige mensen zijn overleden. Zij zijn bedroefd en zeggen: "Die maken dan niet de komst van Christus mee." Dan bemoedigt Paulus hen en zegt hij dat als Christus zal terugkeren, eerst de doden zullen worden opgewekt – zij die in Christus ontslapen zijn. Vervolgens zullen zij die op dat moment leven, die nog in levenden lijve op aarde zijn, tegelijkertijd met hen de Heer tegemoet gaan in de lucht. Ik zeg het even heel kort geparafraseerd. Dat wil zeggen: allemaal tegelijk gaan we de Heer tegemoet. En dat heet een wegrukking.⟨/p> ⟨p>Het wordt in het Nederlands altijd heel gemoedelijk een 'opname' genoemd. De Engelsen zeggen het veel krachtdadiger: een ⟨em>rapture⟨/em>. Zelfs het woordje ⟨em>rape⟨/em> heeft daar nog mee te maken; dat is met geweld wegrissen. Dat heeft ook te maken met een dreigende ramp. In Openbaring 12 heb ik er ook even naar verwezen. Daar lees je over een mannelijke zoon die wordt weggerukt tot God en Zijn troon. Ik geloof dat die mannelijke zoon inderdaad Christus en Zijn lichaam is. Vervolgens lees je dat die vrouw – dat is Israël – vlucht naar de woestijn en daar 1260 dagen wordt onderhouden. Ik geef toe, ik beweer nu een heleboel dingen die ik niet allemaal nu kan toelichten, maar mijn punt is hierin wel duidelijk: wanneer in 1 Korinthe 15 door Paulus gezegd wordt dat eerst Christus werd levend gemaakt en vervolgens zij die van Christus zijn in Zijn parousia, dan vindt dat ook plaats in fasen.⟨/p> ⟨p>Je hebt eerst de wegrukking voorafgaand aan Israëls verdrukking. Vervolgens heb je een opstanding van de rechtvaardigen; dat is 75 dagen na Israëls verdrukking. Ik heb voor het gemak even het hoofdstuk erbij vermeld waar je dat allemaal terug kunt vinden. Daar wordt gesproken over 1260 dagen, over 1290 dagen en over 1335 dagen. Bij die 1335 dagen vindt de opstanding plaats; dat is het moment dat de rechtvaardigen zullen worden opgewekt. Dat blijkt dus in totaal 1335 dagen na het begin van de grote verdrukking te zijn. Dat is ook een opstanding. Vervolgens is er ook nog sprake van een opstanding van de martelaren voor de aanvang van de duizend jaren. Dat is nog weer een later moment. U ziet, ik heb hier de tijdsaanduidingen gegeven: 1260 dagen, 75 dagen, duizend jaren. Er zit hier nog een periode tussen; hoe lang die precies is weet ik niet, maar ik weet wel dat het binnen één geslacht allemaal zal plaatsvinden.⟨/p> ⟨p>Waarom zeg ik dit? Om aan te geven dat als Paulus zegt: "zij die van Christus zijn in Zijn parousia", dit een algemeen statement is. Dat die gebeurtenis gefaseerd zal verlopen, blijkt als je andere schriftgedeeltes erop naslaat. Maar ik denk dat we daar vanavond niet teveel op in moeten gaan; het zou teveel afleiden. We zijn per slot van rekening bezig met het bestuderen van 1 Korinthe 15. Het is genoeg om hier goed de nadruk op te leggen: iedereen in zijn eigen rangorde. Christus als eersteling, en vervolgens de volgende afdeling die zal worden opgewekt: zij die van Christus zijn bij Zijn komst, in Zijn aanwezigheid. Vanuit andere schriftplaatsen – dat staat niet in 1 Korinthe 15, maar we weten het uit andere gedeeltes – weten we dat die opstandingen op diverse momenten zullen plaatsvinden. Het is genoeg om aan te geven dat 'komst' inderdaad een periode is; Zijn aanwezigheid.⟨/p> ⟨p>In heel veel Bijbelhoofdstukken, zelfs in een heel boek, worden deze dingen uiteengezet. Ik denk dan met name aan het boek Openbaring, waar het gaat over de tijd dat Christus openbaar zal worden. Daarom heet het ook de Openbaring: het is de openbaring van Jezus Christus. Nu is Hij verborgen, straks zal Hij Zich openbaren; Hij zal ontsluierd worden. Je had het in je gebed over een tipje van de sluier; nou, dan gaat de sluier er met recht af. In die ontsluiering, in Zijn openbaring, zal er nog weer heel veel gaan plaatsvinden. Ook diverse momenten van opstanding van allen die van Christus zijn. Het is dus genoeg om vast te stellen dat dit niet allemaal op één moment zal zijn, maar wel allemaal in Zijn parousia. That's it.⟨/p> ⟨p>Als je die verschillende fasen die ik zojuist naar voren bracht niet helemaal kunt volgen of als het teveel is, vergeet het dan ook even. Voor dit verhaal doet het er niet echt toe. Het gaat erom dat Christus is opgewekt, en de volgende afdeling is in Zijn parousia. Wie zullen dan worden opgewekt? Wel, zij die van Christus zijn. Al die andere dingen die ik er zojuist aan toevoegde, zijn voetnoten; niet meer dan dat bij dit gegeven. Eigenlijk is dit gegeven heel simpel. Ik maakte het zojuist even moeilijk omdat ik allerlei andere schriftplaatsen erbij betrok – ja, met Schrift Schrift vergelijken, dat is wat Bijbelstudie is – maar dit zelf is zo simpel als wat. Zoals het vorige statement van vers 22 ("in Adam allen, in Christus allen") simpel is, zo is dit ook. Paulus zegt: niet allemaal tegelijk. Christus als eersteling, vervolgens zij die van Christus zijn in Zijn parousia, en daarna het einde. Waarbij de vraag is: het einde van wat? Dat kan hij niet missen. Hij had het over: allen zullen worden levend gemaakt, maar ieder in zijn eigen rangorde. Eerst Christus als eersteling, vervolgens zij die van Christus zijn in Zijn aanwezigheid, in Zijn parousia, en daarna... het einde.⟨/p> ⟨p>Want er ontbreekt nu nog één categorie, toch? Als we het hebben over Christus, hebben we inmiddels gezien: Christus is levend gemaakt. In zijn parousia worden allen die van Christus zijn levend gemaakt.⟨/p> ⟨p>En vervolgens, wie blijven dan over? Die niet van Christus zijn. Dus de rest van de mensheid. Maar ook die wordt levend gemaakt, want allen zullen worden levend gemaakt. Allen die in Adam stervende zijn, die worden in Christus levend gemaakt. Eerst Christus, vervolgens die van Christus zijn in zijn parousia.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2262" title="Speel af vanaf 37:42">▶ 37:42⟨/button> ⟨span>Daarna het Einde: het Koninkrijk Overdragen aan God de Vader⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En daarna het einde, namelijk van de levendmakingen. Wanneer zal dat zijn? We gaan gewoon verder, want die vraag wordt direct door Paulus beantwoord. Hij zegt: daarna het einde van de levendmakingen, want dat was het onderwerp. Wanneer Hij het koningschap — als ik me niet vergis staat dat ook in de Statenvertaling: het Koninkrijk. Dat is echt hetzelfde woord. Wanneer Hij het Koninkrijk — Hij is Christus — het Koninkrijk aan God, aan de God en Vader zal overdragen. Dat is steevast de uitdrukking: God de Vader. Er is één God de Vader, en Zijn Zoon is de Zoon van God. Maar goed, Hij zal het Koninkrijk aan God de Vader overdragen.⟨/p> ⟨p>Dat einde, dat wil zeggen die laatste levendmaking, wanneer zal dat zijn? Wanneer Hij het Koninkrijk aan de God en Vader zal overdragen, zal teruggeven. Later in vers 27 en 28 wordt dat nog uitgebreider beschreven, maar hier wordt het ook al naar voren gebracht. Dus die laatste levendmaking valt samen met het moment wanneer Hij het Koninkrijk aan God de Vader zal overdragen. En wanneer zal dat zijn? Wanneer Hij alle heerschappij en alle macht en kracht — alle overheden, autoriteiten, dat wil zeggen gedelegeerde macht — onttroond zal hebben.⟨/p> ⟨p>Dat woord onttronen... Nu zou ik weer even kunnen verwijzen naar de Statenvertaling, maar ik zeg het met enige voorzichtigheid. Ik meen dat de Statenvertaling hier ook heeft: "tenietgedaan zal hebben". Klopt dat? Ja, de nieuwe Statenvertaling. Oh, de nieuwe Statenvertaling. Oh ja, ik heb het hier zelf voor me natuurlijk. "Wanneer Hij tenietgedaan zal hebben." Meestal is dat trouwens ook het vertaalwoord "tenietdoen" dat gekozen is in de vertalingen, maar hier wordt het dan weergegeven met "onttroond". Ik begrijp wel waarom men die keuze heeft gemaakt, omdat het gaat over heerschappij en macht. Als die tenietgedaan worden, dan ligt de associatie met onttronen heel voor de hand. Ik heb er trouwens ook niet zoveel bezwaar tegen, behalve dan dat hier echt gesproken wordt over het onwerkzaam maken. Tenietdoen, "nullifying" zegt de Engelse Concordant Version. Hij zal dat allemaal tenietdoen; alle heerschappij, macht en kracht zal Hij dan tenietgedaan hebben.⟨/p> ⟨p>En dan volgt het verder: want Hij moet als koning heersen. Hij zal koning zijn. "Als koning heersen" is één woord, ziet u hier in het Grieks. Hij zal koning zijn. Maar goed, wat doet een koning? Hij zal dus koning zijn totdat — tot op — totdat Hij al Zijn vijanden onder Zijn voeten gelegd heeft. Zodat je dus ook ziet dat als het hier gaat over heerschappij en macht en kracht, dan gaat het over vijandige heerschappijen en machten en krachten. Hij moet koning zijn, als koning heersen zo u wilt, totdat Hij al Zijn vijanden onder Zijn voeten gelegd heeft.⟨/p> ⟨p>En de Bijbelkenners onder u weten dat Paulus hier direct zinspeelt op de woorden in Psalm 8, waar gesproken wordt over: "Wat is dan de mens? Of wat is de zoon des mensen?" De zoon van Adam staat er dan. "Dat Gij hem een korte tijd beneden de engelen gesteld hebt, maar nu met eer en heerlijkheid hebt Gij hem gekroond." Ik weet dat dit meestal op de mens in het algemeen wordt toegepast, maar dat doet de Bijbel niet. Daag me niet uit, want dan zouden we echt wel hele duidelijke schriftplaatsen kunnen aanhalen. Hebreeën 2 zegt dat zo duidelijk: het gaat daar over Christus in Psalm 8. En alles wordt onder Zijn voeten gesteld. En wat is alles? Nou, dat is echt alles, niets uitgezonderd. Dat zullen we straks ook nog lezen in vers 27 en 28: niets uitgezonderd. Hij zal koning zijn totdat Hij al Zijn vijanden onder Zijn voeten gelegd heeft. Ze dienen slechts als Zijn voetbank; ze hebben dus wel een functie, maar deze functie dus.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2584" title="Speel af vanaf 43:04">▶ 43:04⟨/button> ⟨span>Het Misverstand van "tot in Alle Eeuwigheden" Versus de Aionen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Maar wat ik zo frappant vind, is dat hier iets gezegd wordt waar de traditionele christen eigenlijk geen raad mee weet. Want hier staat iets wat strijdt met dat wat we altijd onderwezen hebben gekregen en waar zoveel liederen ook over gaan. Namelijk Christus.⟨/p> ⟨p>Laat ik eens een paar voorbeelden geven. Ik neem u even mee naar Openbaring 11 vers 15. Daar lees je dat de zevende engel op de zevende bazuin blaast. Dan staat er: het koningschap – ook hier trouwens weer het Koninkrijk – van de wereld is gekomen aan onze Heer en aan Zijn Gezalfde. Hier wordt het trouwens wel vertaald met "Zijn Christus". En Hij zal als koning heersen, zo staat het in de NBG en in feite in alle vertalingen: "Hij zal als koning heersen tot in alle eeuwigheden." Of misschien staat er in de Statenvertaling "tot in alle eeuwigheid", maar het zijn woorden van gelijke strekking.⟨/p> ⟨p>Maar dat roept toch een probleem op? Want wat is het nu? Heerst Christus nu tot in alle eeuwigheden? Het lijkt mij toch toe dat als je zegt "tot in alle eeuwigheden", er echt geen eind aan komt. Als aan één eeuwigheid al geen einde komt, dan toch zeker niet aan eeuwigheden, en al helemaal niet aan "alle eeuwigheden". Wat natuurlijk op zich al merkwaardig is, want dat kan helemaal niet. Als een eeuwigheid eindeloos is, dan kan er mathematisch gezien geen sprake zijn van eeuwigheden. Als iets eindeloos is, dan bestaat er niet iets wat nog langer duurt dan eindeloos.⟨/p> ⟨p>Ik moet even denken aan een liedje van Toon Hermans. Het is een beetje link wat ik nu doe, want ik ga het sowieso niet volzingen. Dat gaat over "vader gaat op stap". Op een gegeven ogenblik zingt hij: "Zit mijn jasje goed? Zit mijn dasje goed? En vader die gaat aan de bommel." Dan komt hij een vreemde vrouw tegen, een Duitse dame, en die zegt: "Ewig wil ik bij je blijven." Maar dat vond vader toch wel wat lang; hij wilde alleen maar een avondje op stap. "Ewig wil ik bij je blijven", maar dat vond papa toch wel heel erg lang. Inderdaad, dat is wat wij onder eeuwig verstaan: eeuwig, daar komt geen einde aan, en aan "alle eeuwigheden" al helemaal niet.⟨/p> ⟨p>Het gaat me even om het punt dat dit totaal niet te rijmen is met wat we hier lezen: "Hij moet als koning heersen totdat..." We zagen zojuist in het voorgaande vers al dat Hij het Koninkrijk ook zal overdragen. We zullen dat straks in vers 27 en 28 ook zien. De vraagstelling lijkt mij heel duidelijk: Hoe zit het nu? Komt er een einde aan Zijn heerschappij? 1 Korinthe 15 zegt: Jazeker. Hij heerst, maar niet altijd. Zijn heerschappij heeft een vervulling; het zal niet langer meer nodig zijn. Het vindt een voltooiing, een culminatie. Hij moet als koning heersen totdat.⟨/p> ⟨p>Laat ik u meteen uit de droom helpen. Voordat u nu denkt dat ik tegenstrijdigheden in de Bijbel zit aan te wijzen: dat is totaal niet aan de orde. Die tegenstrijdigheid zit namelijk niet in de Schrift, maar volstrekt helder in de weergave die ze ons wijs hebben gemaakt. Ik zeg het misschien niet zo aardig, maar daar komt het toch echt op neer. Want wat hier staat als "tot in alle eeuwigheden", staat er gewoon niet. Er staat: "tot in de aeonen van de aeonen". Dat is wat er staat.⟨/p> ⟨p>Wat hebben de vertalers doorgaans met dat woordje "aeonen" gedaan? Ik zeg het nu even versimpeld, maar of men gaf het weer met "eeuwen" – dan niet in de zin van periodes van honderd jaar, maar van tijdperken – of men gaf het weer met "eeuwigheden". Maar dat is vreemd. Een woord dat tijdsperioden of tijdperken kan betekenen, kan niet tegelijkertijd een aanduiding zijn van een periode zonder eind. Dat kun je dan niet eens meer een periode noemen; het is een eindeloze tijd.⟨/p> ⟨p>De Schrift spreekt over aeonen en ook over "vóór de aeonen". De aeonen hebben dus een begin. Ik ben grootgebracht met de uitdrukking dat God besloten heeft in de "onbegonnen eeuwigheid". Dat is een theologische constructie; de Schrift kent het niet. De Schrift spreekt over "vóór de aeonen". De Bijbel spreekt ook over het einde van deze aeon en over de voleinding der aeonen. Het idee van een beginloze of eindeloze aeon is weliswaar in de theologie terechtgekomen – en zie daar, dan krijg je "eeuwigheid" of "eeuwigheden" – maar dat kent de Schrift niet.⟨/p> ⟨p>De Bijbel spreekt over aeonen en zelfs over overtreffende aeonen. De aeonen waarin Christus zal heersen, zijn de overtreffende aeonen. Zoals je ook het "Lied der liederen" hebt, of de "Koning der koningen" en de "Heer der heren". Dat is een overtreffende trap. Welnu, hier is sprake van de "aeonen van de aeonen" waarin Hij zal heersen. Van alle aeonen die er zijn, zijn dat de overtreffende aeonen, omdat Hij daarin zal heersen. Dat is precies het karakteristieke van die aeonen der aeonen. Christus zal daarin heersen, niet eindeloos, maar "tot in de aeonen van de aeonen".⟨/p> ⟨p>Als je het weergeeft zoals het er staat, gewoon concordant en letterlijk, dan is het helder. Dan heb je geen innerlijk tegenstrijdige terminologie zoals "eeuwigheden". En wat dacht u trouwens van dat woordje "alle"? Dat staat hier helemaal niet; dat is uit de duim gezogen. Er zit zoveel interpretatie en theologie in, maar het verduistert daarmee ons zicht op deze waarheid, namelijk dat Zijn heerschappij een voltooiing zal vinden.⟨/p> ⟨p>Het verduistert ons zicht op nog veel meer, namelijk dat de levendmakingen een einde zullen hebben, oftewel een voltooiing zullen krijgen, en dat allen zullen worden levend gemaakt. Op het moment dat je een eindeloze heerschappij van Christus krijgt, kom je nooit toe aan de laatste levendmaking. Zie daar het grote probleem van de theologie. Want die laatste levendmaking van hen die niet van Christus zijn, is in de theologie een duistere vlek, zodat de dood ook eindeloos blijft bestaan.⟨/p> ⟨p>Ik refereerde zojuist al even aan termen waar ik mee groot geworden ben. In de kerk hoorde ik altijd spreken over de "nimmer eindigende dood". Wat rest er voor de goddelozen of de ongelovigen? De eeuwige dood. Daarmee bedoelt men dan niet een dood voor een aeon of een eeuw, nee, men bedoelt een eindeloze dood. De nimmer eindigende dood. Dat is afschuwelijk als je eraan denkt, en het verduistert de machtige waarheid dat het leven zal triomferen en dat de dood zal worden verzwolgen in de overwinning. Christus' heerschappij zal succesvol zijn; Hij zal het leven aan het licht brengen en de dood tenietdoen.⟨/p> ⟨p>En dat gaat gebeuren. Dit is het laatste waar ik nog even op wil wijzen – ik zie dat het inmiddels al vijf over negen is, maar deze Schriftplaats moeten we nog even zien. Er staat in Lucas 1 vers 33 dat de hemelse boodschapper bij Maria komt en de geboorte van Jezus aankondigt. De engel zegt over Hem: "Hij zal als koning over het huis van Jakob heersen tot in eeuwigheid." Hier heb je het weer, dat concept van een eindeloze heerschappij van Christus.⟨/p> ⟨p>Maar kijk nu even naar die interlineair. Kijk, nu bewijst zich het nut van zo'n interlineair, want dan kunt u het zelf ook zien. Hij zal koning zijn over het huis van Jakob tot in de aionen. Er staat niet: tot in eeuwigheid. Tot in de aionen.⟨/p> ⟨p>Nou, welke? Ik ga er één nemen. Wacht even. En zijn Koninkrijk zal geen einde nemen. Maar dat klopt ook, want het Koninkrijk krijgt een einde; Hij zal het Koninkrijk volmaakt overdragen aan zijn God en Vader. Dan is het Koninkrijk niet langer van Hem, maar het Koninkrijk van zijn God en Vader. Dus hier krijg je de waarheid: Hij zal als koning over het huis van Jakob heersen tot in de aionen, en aan zijn Koninkrijk zal geen einde zijn.⟨/p> ⟨p>En dat loopt volmaakt parallel, als u het mij vraagt, met 1 Korinthe 15, waar gesproken wordt over: Hij zal heersen totdat... En vervolgens, als Hij dat alles tot voltooiing gebracht zal hebben, zal Hij het Koninkrijk niet beëindigen, maar overdragen aan zijn God. Een succesvolle heerschappij die zal eindigen in totaal leven; leven voor allen. Dat is de geweldige waarheid van Pasen en van de overwinning op de dood. En daar ben ik erg blij mee.⟨/p> ⟨p>Zullen we eerst even een kopje koffie drinken?⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3314" title="Speel af vanaf 55:14">▶ 55:14⟨/button> ⟨span>De Tweede Dood en Christus' Heerschappij in de Toekomende Aionen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Hier was sprake van die grote witte troon. En dan lees je: als hun naam niet staat geschreven in het boek des levens, dan worden zij geworpen in de poel van vuur; dat is de tweede dood. Deze mensen die hier gestaan hebben en geoordeeld zijn, gericht zijn, die sterven een tweede keer. Waarom dat zo is, doet nu even niet ter zake, maar in ieder geval komen zij in de tweede dood. Waarom de tweede dood? Ze waren al een keer eerder dood en nu zijn ze weer opnieuw dood. Gewoon weer dood. Ik wilde zeggen 'doodgewoon', maar gewoon dood. De tweede dood is immers ook dood. Het wil alleen maar zeggen dat zij voor de tweede keer dood zijn, maar dat verandert de situatie niet; de doodstoestand zelf is exact hetzelfde. Waarbij ik onder dood versta dat je niet leeft. Ik zeg het er maar even bij, want voor de meeste mensen is de dood een andere vorm van leven. Maar de Bijbel stelt juist het tegenovergestelde van leven en stelt de dood voor als het ontbreken van leven. Vandaar ook dat de Bijbel zegt: de doden weten niets.⟨/p> ⟨p>Dat is weer een ander onderwerp, maar goed, zij komen dus in de tweede dood. Hier is dus weer een hele categorie — het maakt even niet uit hoe groot — maar in ieder geval zijn dit niet degenen die van Christus zijn. Want allen die van Christus zijn, worden levend gemaakt vóór de duizend jaren. Dat zagen we al eerder: in Zijn parousia. Hier vindt weliswaar een opstanding plaats, maar geen levendmaking. Dit is niet het einde. En dat blijkt ook wel, want degenen die hier worden opgewekt staan wel op, maar zij sterven een tweede keer: de tweede dood. Gedurende deze laatste aion, Openbaring 21 en 22, bevinden zij zich in de dood. Voor de tweede keer, vandaar de tweede dood, maar zij zijn in de dood.⟨/p> ⟨p>Daarmee hebben we meteen ook de verklaring waarom Christus in Openbaring 21 en 22 nog steeds heerst. Gedurende die periode is de dood daar namelijk nog steeds. Dat kun je ook heel duidelijk in Openbaring 21 en 22 lezen. Er staat dat zij 'buiten' zijn en er wordt gesproken over 'hun deel'. De goddelozen, de lafhartigen, et cetera — hun deel is in de poel van vuur, de tweede dood. Degenen die hier opstaan, waren ook al dood gedurende de duizend jaren en gedurende deze opvolgende periode zijn ze ook dood. Aan deze aionen waarin Christus zal heersen, zullen allen die niet van Christus zijn geen deel hebben.⟨/p> ⟨p>Dit is buitengewoon belangrijk. Ik weet dat sommige mensen de klok wel horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt. Die zeggen: "Jullie beweren dat iedereen zomaar de hemel in fietst" — ik noem maar een paar van die varianten — of dat er helemaal geen verschil bestaat tussen gelovigen en ongelovigen. Nou, wis en waarachtig wel! Er is een hemelsbreed verschil, een wereld van verschil. Want over deze overtreffende aionen, waarin een groot gedeelte van de Bijbelse profetie en de Bijbelse belofte in vervulling gaan en waarin zij die van Christus zijn zullen delen in Zijn Koninkrijk, daarover gaat een heel groot gedeelte — sterker nog, het grootste gedeelte — van de Bijbel. Degenen die niet van Christus zijn, zullen geen aandeel hebben in deze periode; zij zijn dan dood.⟨/p> ⟨p>Dit is ook wat de Bijbel noemt het 'eeuwige leven': het leven van de aion, of zo u wilt, het leven van de aionen. Het leven van de toekomende aionen waarin Christus zal heersen met de Zijnen. Wie dat allemaal zijn en welke onderverdelingen daar weer zijn, daar hebben we het nu niet over; we houden het simpel. We kijken naar de eenvoudige indeling en de rangorde zoals 1 Korinthe 15 die neerzet. Dan gaat het over levendmaking. De laatste levendmaking vindt uiteraard plaats bij 'het einde'. Dat is namelijk hetzelfde moment waarop de dood tenietgedaan zal worden en Christus niet meer zal heersen. Die laatste levendmaking ligt dus voorbij Openbaring 21 en 22. Want in Openbaring 21 en 22, waar het nieuwe Jeruzalem, de nieuwe hemel en de nieuwe aarde beschreven worden, daar heerst Christus. Bovendien is daar logischerwijs ook nog de dood, want Hij moet heersen totdat de dood tenietgedaan zal zijn. En nu komt het.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3644" title="Speel af vanaf 01:00:44">▶ 01:00:44⟨/button> ⟨span>De Climax: de Laatste Vijand (de Dood) Wordt Volledig Tenietgedaan⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Als hier gezegd wordt: "De laatste vijand die onttroond wordt, die tenietgedaan wordt, is de dood", dan gaat het dus per definitie – als je gewoon Schrift met Schrift vergelijkt – over de tweede dood. Maar de tweede dood is ook dood, dus dat verandert aan het verhaal niets. De dood als toestand waarin het mensdom verkeert, zal ten einde zijn aan het einde van Christus’ heerschappij. Zodat wanneer 1 Korinthe 15 triomfantelijk zegt dat Hij moet heersen totdat Hij ook de laatste vijand zal hebben tenietgedaan, Paulus dat als het ware met een telescoop ziet, als ik het zo mag zeggen.⟨/p> ⟨p>Dit is zo’n geweldige waarheid. De waarheid dat Christus de dood tenietdoet, is elementair in de andere geschriften. Maar dat Paulus dit zo geweldig uiteenzet, en dat hij ook spreekt over de troonsafstand – dat Christus afstand zal doen van de troon en het Koninkrijk zal overdragen – en dat Hij de dood zal tenietdoen door ook hen die niet van Christus zijn levend te maken, zoals Hijzelf als Eersteling is levendgemaakt... dat vind je nergens zoals dat hier uiteengezet wordt. Dit is zo’n geweldig hoogtepunt, zo’n toppunt: dat het leven echt zal triomferen.⟨/p> ⟨p>Het is een onvoorstelbare waarheid dat Paulus dus nog verder mag blikken dan Johannes in het boek Openbaring. Johannes heeft een geweldig zicht op de aionen, de aionen waarin Christus heerst, maar hij maakt geen melding van het feit dat ook aan de heerschappij van Christus een einde zal komen. Dat is daar niet het onderwerp, maar dat is wel het onderwerp van 1 Korinthe 15. De dood wordt verzwolgen in de overwinning; de dood wordt tenietgedaan.⟨/p> ⟨p>Ja, en dan wil ik nog even, voordat we naar de laatste verzen gaan... maar daar zullen we vandaag, ben ik bang, niet meer aan toe komen. Dus dat gaat dan toch echt verschoven worden naar over twee weken.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3794" title="Speel af vanaf 01:03:14">▶ 01:03:14⟨/button> ⟨span>Gods Voornemen Vóór de Aionische Tijden (2 Timotheüs 1)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Maar ik wil in dit verband graag nog wijzen op een andere passage. De vorige keer herinner ik me dat ik gewezen heb op 1 Timotheüs 6, waar je leest over God die allen levend maakt. De God die allen levend maakt; daarom is Hij de levende God. Hij doet de doden niet teniet. Welnu, hier in de tweede Timotheüsbrief, de laatste brief die Paulus geschreven heeft, zegt hij dit. Lees gewoon even met me mee, terwijl ik een aantal dingen nog even extra onderstreep.⟨/p> ⟨p>Hij die ons behouden heeft... dat staat trouwens – nu ga ik het misschien wat ingewikkeld maken – in een bepaalde Griekse werkwoordsvorm: de aorist. Dat is een vorm waarbij het niet gaat om het tijdsmoment, maar waarbij gewoon het feit wordt gesteld. Hij die ons behoudt, ongeacht wanneer het feit wordt gesteld; Hij die ons behoudt en ons roept met een heilige, apart gezette roeping. En dan zegt hij erbij: niet naar onze werken. Onze verdiensten hebben daar niets mee te maken, maar het is naar Zijn eigen voornemen, Zijn eigen plan, en de genade die ons in Christus Jezus gegeven is voor eeuwige tijden.⟨/p> ⟨p>Nou, dit sluit wel mooi aan bij waar ik het eerder over had wat betreft die eeuwigheid. Hoe denkt de MBG hierover? Als je een Statenvertaling hebt, dan staat er: "tijden der eeuwen". Laat ik nu altijd de gedachte hebben gehad dat de Bijbel spreekt over tijd en eeuwigheid, maar de Bijbel kent dat concept van eeuwigheid helemaal niet. De Bijbel spreekt over eeuwige tijden. Een eeuwige tijd heeft een begin; er is immers sprake van "vóór eeuwige tijden". Maar een eeuwige tijd heeft ook weer een einde, want er is sprake van eeuwige tijden in het meervoud, nietwaar? Welnu, "vóór de eeuwige tijden", of letterlijk: "vóór aionische tijden". Zoals de Statenvertaling zegt: "vóór de tijden van de aionen".⟨/p> ⟨p>Zie je dat hele concept van eeuwigheid? Zet het bij het grofvuil, alsjeblieft. Daar moet je vanaf, want het verduistert het zicht op de Schrift. De Schrift spreekt over aionen, of zo u wilt: eeuwen, tijdperken. Hier staat het: God roept. Dat heeft niets met onze verdiensten te maken, maar met Zijn voornemen dat ons in Christus Jezus gegeven is. En dat het helemaal niets met onze verdiensten te maken heeft, blijkt ook wel, want het is ons gegeven vóór de tijden van de aionen. Dus voordat er ook maar iets was, was het al ons deel. Hoezo verdiensten? Zelfs voordat we geboren waren, ver voordat we geboren waren, voordat de mens er was, voordat de werelden er waren, was dat al een gegeven. Vandaar: het is Zijn eigen voornemen.⟨/p> ⟨p>En wie krijgt daarvoor dus de eer? Hij. Hij behoudt, Hij roept, niet naar onze werken maar naar Zijn eigen voornemen. Het is genade, het is om niet, het is ons gegeven in Christus Jezus. En wanneer? Wel, vóór die tijden der aionen. Ik lees even verder, want ik ben echt niet van mijn onderwerp afgedwaald. Dit is een mooie onderstreping, ook zo aan het einde van deze studie, van waar we het over gehad hebben.⟨/p> ⟨p>Dan zegt Paulus, en hij voegt eraan toe: "...doch die nu geopenbaard is". Wat is geopenbaard? Wel, dat staat er eigenlijk nog: de genade die ons in Christus Jezus gegeven is voor eeuwige tijden, maar die nu geopenbaard is door de verschijning van onze Redder, onze Heiland: Christus Jezus. De titel die Hij nu heeft als de opgewekte Christus staat voorop: Christus Jezus, die de dood van zijn kracht... ja, nu zeg ik het weer even: dat staat in onze vertalingen als "heeft beroofd", in de zin alsof dat voltooid is. Maar het staat in de aorist.⟨/p> ⟨p>Kijk, hier staat exact hetzelfde begrip weer. Hier wordt het vertaald met "van zijn kracht beroofd", maar in 1 Korinthe 15 werd het vertaald met "ontroond". Het is exact hetzelfde woord: Christus Jezus die de dood buiten werking stelt, oftewel tenietdoet. En dit is ook weer die aorist: het feit wordt gesteld. Want het gaat er niet om dat het al volledig gebeurd is; dat is het namelijk nog niet. Christus Jezus heeft de dood overwonnen, dat is waar. Maar de dood is nog niet tenietgedaan. Zolang er nog mensen doodgaan, zolang er nog mensen sterven, zolang er nog graven zijn en er mensen in de dood zijn, is de dood niet tenietgedaan. Zolang er ook maar één is die nog in de dood is, is de dood niet tenietgedaan. Welnu, hier wordt gezegd: Christus Jezus doet de dood inderdaad teniet. Hij stelt de dood buiten werking. En een onvergankelijk leven brengt Hij aan het licht. Ook hier weer die aoristvorm. Iedere keer als er die vorm staat, wordt er een feit gesteld. Hij doet de dood teniet en onvergankelijk leven brengt Hij aan het licht door het evangelie.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4178" title="Speel af vanaf 01:09:38">▶ 01:09:38⟨/button> ⟨span>Het Evangelie: Onvergankelijk Leven aan het Licht Gebracht⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Het evangelie is de boodschap dat de dood tenietgedaan wordt; los van de tijd wordt dat feit gesteld. De dood wordt tenietgedaan, dat is het evangelie, oftewel dat onvergankelijk leven aan het licht komt. Het is op zich zo’n eenvoudige waarheid, maar wat is er veel mee geknoeid. Want in de theologie, gewoon in het volksgeloof en in de christenheid heeft men altijd de boodschap verkondigd van de dood die altijd blijft, die niet tenietgedaan wordt. En dat is een afschuwelijke boodschap. Het leven triomfeert, dat is wat het evangelie aan het licht brengt. De dood wordt tenietgedaan, dat is wat het evangelie vertelt. Omgekeerd: als niet verteld wordt dat de dood tenietgedaan wordt en dat onvergankelijk leven zal overwinnen en aan het licht zal treden, dan is het geen evangelie. Dat is namelijk het evangelie: een tijding, een mededeling. Of je het nu gelooft of niet, de waarheid is dat de dood wordt tenietgedaan. Een gelovige is iemand die zegt: "Amen, dat is de waarheid." Is dat een verdienste? Nee, weet u wat dat is? Dat is pure genade als je ogen daarvoor opengaan. Dat is Zijn voornemen, dat is allemaal genade en helemaal geen eigen verdienste. Zelfs als je mag geloven, dan komt dat omdat Hij jou overtuigd heeft.⟨/p> ⟨p>Toen Hij opstond uit de doden, overwon Hij de dood. Dat kun je zeggen: Hij overwon de dood, maar de dood is pas werkelijk weg als er geen dood meer is. En dat zagen we in 1 Korinthe 15 ook: dat zal pas het geval zijn als de laatste vijand tenietgedaan zal zijn. En dat duurt nog wel even, want er zijn eerst nog die aionen te gaan waarin Christus moet heersen. Die moeten nog aanbreken notabene. Dus die grootse aionen waarin Christus zal heersen... het grote toppunt van de aionen, dat moet nog aanbreken. En wanneer wordt de dood tenietgedaan? Wel, dat is pas het einde. Dat is de laatste regeringsdaad, maar dan ook de climax van Zijn heerschappij. En dan is er geen dood meer. Waarom is het de climax? Omdat dan ook Zijn werk volbracht zal zijn in alle betekenissen van het woord.⟨/p> ⟨p>We hebben het over fysieke dood en over geestelijke dood. Ja, het begrip 'geestelijke dood' ken ik niet. Dat is ook weer zoiets... Een geestelijke dood is haast een... nee, geen pleonasme, hoe noemen ze dat? Een contradictio in terminis, nog ingewikkelder: een innerlijke tegenstrijdigheid. Want waar geest is, is juist geen dood. Dat is misschien wat flauw als ik het zo zeg, maar geestelijke dood... kijk het maar na. Je zou kunnen zeggen dat ze niet gescheiden zijn, maar maak je het dan niet onnodig ingewikkeld?⟨/p> ⟨p>Trouwens, hier wordt gevraagd — voor zover het nog zinvol is om dit helemaal in te spreken — of er geen verschil gemaakt moet worden tussen geestelijke dood en fysieke dood. Het grappige, als ik het zo eerbiedig mag zeggen, is dat in 1 Korinthe 15 dat verschil niet wordt gemaakt. "Allen sterven in Adam." Is dat fysieke dood? Is dat geestelijke dood? Nou, in ieder geval is dat ook in figuurlijke zin waar. Maar allen sterven in Adam. Welnu, in Christus wordt het hele proces precies omgekeerd: in Hem worden allen levend gemaakt. En wanneer is dat proces voltooid? Wanneer de dood tenietgedaan is. Dan is er geen dood meer, oftewel dan leven allen. En daar is niemand van uitgezonderd.⟨/p> ⟨p>Misschien mag ik dan nog één ding zeggen daarover, want ik zie dat het inmiddels al vijf voor tien is. Er staat hier dus: wat doet het evangelie? Wel, dat brengt onvergankelijk leven aan het licht. Het evangelie meldt en spreekt van LEVEN, met vijf hoofdletters dik gestreept. Dat wil zeggen dat het in contrast staat met dit bestaan, dat niet eens leven heet; dat heet sterven. We hadden het er voor de pauze nog even over: de vraag is niet of er leven is na de dood, de vraag is of er leven is vóór de dood. En het antwoord is nee. Er is geen leven voor de dood; wat er voor de dood is, dat is sterven. Er is leven, maar dat is echt het leven wat Hij aan het licht bracht: Christus, onvergankelijk leven.⟨/p> ⟨p>Hij berooft de dood van zijn kracht, zo moet ik het zeggen ja: Hij doet de dood teniet. Dat is wat het evangelie vertelt en Paulus zegt er dan nog bij — en dit is zeg maar zijn mission statement als ik het zo mag zeggen: "Ik ben daartoe aangesteld." Dit is wat ik te melden heb. Hoeveel kanttekeningen, voetnoten en toelichtingen er allemaal op te geven zijn — allemaal tot je dienst — maar dit is het. Ik ben daartoe aangesteld als een heraut, als een apostel (een afgevaardigde) en als een leraar. Dat wil zeggen: om het ook te onderwijzen en toe te lichten. Dit is de boodschap. En wat is die boodschap? Wel, dat Christus Jezus de dood van zijn kracht berooft en tenietdoet.⟨/p> ⟨p>Wanneer dat zal zijn, et cetera, daar hebben we het vanavond dus over gehad. Maar het allermooiste vind ik gewoon het gegeven dat het zo is en dat het leven zal triomferen. Daarmee wordt ook de tragiek van de aionen weggenomen, de aionen waarin de dood heerst en waarin we dat allemaal aan den lijve ondervinden met alle gevolgen van dien. Ook de zonde die dat met zich meebrengt, want uit de dood komt ook weer de zonde voort; daar hadden we het al eerder over vanuit Romeinen 5. Kortom: zonde en dood zijn de sluier over de aionen. Wel, die zal worden weggedaan en in heerlijkheid zal er uiteindelijk een volmaakt koninkrijk aan God worden teruggegeven. Geen spoor nog van zonde, geen spoor meer van dood, maar alles levend, zodat Christus werkelijk opnieuw zou kunnen zeggen: "Het is volbracht." Er is niets meer aan toe te voegen. Nou, daar zullen we het de volgende keer ongetwijfeld ook nog over hebben, want dan gaan wij naar vers 27 en 28 van 1 Korinthe 15. Zullen we het hier voor vanavond bij houden?⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-12" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4670" title="Speel af vanaf 01:17:50">▶ 01:17:50⟨/button> ⟨span>Afsluitend Dankgebed⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ik zal afsluiten met dankgebed.⟨/p> ⟨p>Machtige God en Vader, we danken U voor zoveel heerlijkheid dat U aan het licht brengt in het evangelie. En wat is het geweldig, zoals dat allemaal staat beschreven, zwart op wit, en dat we dat mogen ontdekken; dat U onze ogen daar ook voor opent, wat ook al geen verdienste is. Maar wat is het geweldig als we daar zicht op mogen hebben in een wereld waarin de duisternis heerst. Waar het met recht nacht is, waar het voor velen ook zo donker in het hart is en die zich afvragen waarom het allemaal zo moet zijn. Waarom het zo donker is, dat wij mogen getuigen van licht en van leven. En hoe het leven zal overwinnen en hoe U uiteindelijk alles goed zal maken. Volmaakt!⟨/p> ⟨p>Heer, wat zijn we enorm rijk met zo'n blijde tijding. En zo waar als het is dat de dood heerst in deze wereld, zo zeker is het ook dat in Christus het leven zal triomferen. Op Uw tijd, op Uw wijze, in rangorde, maar het feit is gesteld. Heer, we danken U voor zoveel rijkdom. Dat we daaruit mogen leven, dat we het mogen doorgeven... Want, ach, ieder moet het weten. Ieder moet het weten dat God werkelijk de levende God is. En dat Christus werkelijk de laatste Adam is. En dat Hij werkelijk met succes Zijn taak ook als Koning zal voltooien.⟨/p> ⟨p>Wat een geweldige Heer. Wat een geweldige Koning. En wat een geweldige God die dat zo heeft uitgedacht. Uw naam zij daarvoor alle lof en eer. Amen.⟨/p> ⟨p>Jij wilde nog een lied zingen, Daniël? Nou, dat ga ik niet in mijn...⟨/p>