⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Terugblik op 1 Korinthe 13 en de Aangebroken Volwassenheid⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Bedankt voor het welkom, Arie. Op deze 25e Bijbelstudie over de brief aan de Korinthiërs gaan we een begin maken met hoofdstuk 14. In mijn Bijbel staat daarboven: 'tongen en profetieën'. Nu zou je kunnen denken, in het licht van wat we de vorige keer hebben bezien, dat dit in onze dagen — nu de Ecclesia volwassen is geworden — feitelijk niet interessant meer is. We hebben immers de vorige keer vanuit hoofdstuk 13, het grote en bekende hoofdstuk over de agape van God, vastgesteld dat Paulus juist daarin uiteenzet dat de gaven waarover in de gemeente van Korinthe zoveel te doen was, slechts van tijdelijke aard waren.⟨/p> ⟨p>In hoofdstuk 13 vers 8 brengt hij naar voren dat profetieën zullen afgedaan hebben, of letterlijk: buiten werking gesteld zullen zijn. Dat is feitelijk ook de clou van het hoofdstuk. Hoewel het daar niet altijd om bekendstaat, is het wel de reden waarom Paulus dit juist in dit verband allemaal zegt. Tongen zullen verstommen en ophouden. De gaven van kennis zullen afgedaan hebben. Fragmentarisch is ons kennen en fragmentarisch is ons profeteren, maar als de volwassenheid komt, dan zal dat fragmentarische afgedaan hebben.⟨/p> ⟨p>Die volwassenheid is inmiddels al lang en breed aangebroken. Dat is een heel belangrijk punt: die volwassenheid trad in toen de Schriften compleet gemaakt werden en het Woord van God door Paulus werd gecompleteerd, zoals hij dat in Kolossensen 1 zegt. Toen is de Ecclesia officieel volwassen geworden. Dat geldt niet voor individuele gelovigen, die zich in allerlei stadia bevinden, maar wel voor het geheel en voor dat wat aan kennis is toevertrouwd; dat is compleet. Niemand krijgt nu meer een Godspraak, om de simpele reden dat alles wat God te melden heeft, zwart op wit staat. Het is niet alleen maar gesproken, maar het is ook geboekstaafd. Het is bij elkaar gebracht door de apostelen, door Paulus in het bijzonder, die de eindredactie heeft gevoerd.⟨/p> ⟨p>Inmiddels zijn die tongen en profetieën dus opgehouden, zodat het onderwerp dat hij in hoofdstuk 14 aansnijdt voor ons niet meer direct interessant lijkt. Beide charismata zijn immers opgehouden omdat de volwassenheid is aangebroken. Maar we gaan het hoofdstuk bepaald niet overslaan, want er is toch heel wat uit te leren. Het staat natuurlijk niet voor niets geboekstaafd; het is ook ter lering voor ons.⟨/p> ⟨p>Ik laat nog even de dia zien die ik de vorige keer als laatste getoond heb, als samenvatting van de vorige Bijbelavond. We zagen daar de periode van de onmondigheid met profetie, het spreken in tongen en de gaven van kennis. Zoals vers 8 zegt: zij hebben inmiddels afgedaan. Wat zou blijven als de volwassenheid zou aanbreken, dat is geloof, hoop (of verwachting) en liefde. Dat zijn de drie concentrische cirkels waar het allemaal om gaat. Dit is waar de apostel Paulus over spreekt: wat God te melden heeft over wie wij zijn in Christus, de geweldige verwachting die daarmee gepaard gaat en de liefde van God die in die boodschap geopenbaard is. Het gaat erom daarin volwassenheid te vinden en dat ook te beleven. Uiteindelijk zal alleen de liefde overblijven, wanneer geloof en hoop worden verwisseld voor aanschouwen.⟨/p> ⟨p>Dit is een aardig plaatje om de essentie en de rode draad van hoofdstuk 13 samen te vatten. Dat hoofdstuk was een soort intermezzo, tamelijk poëtisch opgesteld door Paulus, en in hoofdstuk 14 pakt hij de draad weer op die hij aan het einde van hoofdstuk 12 heeft losgelaten. In hoofdstuk 12 leest u: 'Streeft dan naar de hoogste gaven, en ik wijs u een weg die nog veel hoger voert, die overtreffend is.' Dat is de liefde. En in hoofdstuk 14 zegt hij: 'Jaagt de liefde na.' Wees daar voortdurend op gericht. Dat is wat 'jagen' tenslotte betekent: je bent er niet alleen op gericht, je bent er fanatiek op gericht. Dáár gaat het om: de agape, de liefde van God. Laten we gewoon lezen wat de apostel te melden heeft. Dat bespaart me een uitgebreide uiteenzetting vooraf; we zullen het in dit hoofdstuk vanzelf zien.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="387" title="Speel af vanaf 06:27">▶ 06:27⟨/button> ⟨span>Jaag de Liefde Na en Streef Naar Profetie⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Paulus zegt: "Jaagt de liefde na en streeft naar de gaven des Geestes." Letterlijk wordt er niet gesproken over 'de gaven', maar over 'de geestelijke' — de ⟨em>pneumatika⟨/em>, de geestelijke uitingen. "Streeft daarnaar" staat in het Grieks in een vorm die wij nog kennen in het woord 'zeloot'. Eén van de apostelen was een Zeloot. Dat woord is een werkwoord dat eigenlijk 'koken' betekent, maar het heeft de betekenis van ijveren en ergens 'kokend heet' voor zijn. Dat is de associatie: wees ijverig in die geestelijke uitingen, maar vooral in het profeteren.⟨/p> ⟨p>Wat er in Korinthe aan de hand was — we hebben dat in hoofdstuk 12 ook al gezien, maar we zien het ook in deze hoofdstukken 12, 13 en 14 — is dat de Korinthiërs de gave van het spreken in tongen, in talen die ze niet hadden geleerd, buitenproportioneel hoog waardeerden. Paulus zet dat op zijn plek en zegt: "Dat waarvan jullie zeggen dat het 't hoogste is, is in werkelijkheid de laagste gave." Bovendien is het zeer tijdelijk van aard; als straks de volwassenheid aanbreekt, dan is dat over. Dat geldt overigens ook voor het profeteren, maar de Korinthiërs spraken over dat spreken in vreemde talen alsof dat het allerhoogste was.⟨/p> ⟨p>Paulus stelt dat profeteren vele malen belangrijker is. Om het scherp te stellen: profeteren is het uitspreken van Gods woorden. In het Grieks betekent het woord 'profeet' eigenlijk 'voorzeggen' en in het Hebreeuws heeft het te maken met het woord voor 'mond'. Een profeet is de mond van God; iemand die de woorden Gods doorgeeft. Het is heel kenmerkend voor God dat wat Hij zegt ook voorzeggend is: Hij spreekt en het zal ook gebeuren. Een mens weet niet eens met zekerheid wat er over een minuut gaat gebeuren, maar God voorzegt. Hij voorspelt niet, Hij voorzegt. Dat is typerend voor goddelijke taal.⟨/p> ⟨p>In die dagen, omdat het Woord van God nog niet gecompleteerd was, waren er mensen die konden profeteren. Ook dat moest trouwens getoetst worden, want je kunt wel claimen dat iets een godspraak is, maar ook dat moest in die dagen getoetst worden. Dat neemt echter niet weg dat het uitspreken van de woorden Gods het belangrijkste is, en dat wordt hier tegenover het spreken in tongen geplaatst. Het gaat dus over het spreken van de woorden Gods in verstaanbare taal, wat wil zeggen dat iedereen het begrijpt. Daar zouden ze vooral naar moeten streven: naar het profeteren.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="620" title="Speel af vanaf 10:20">▶ 10:20⟨/button> ⟨span>Spreken in Tongen en de Functie van Geheimenissen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Want wie in een tong spreekt, dat wil zeggen een taal die je nog nooit geleerd hebt... En ik refereer in deze dia even aan Handelingen 2 vers 11; dat lijkt me een hele aardige om dat ook vast te houden. Want de eerste keer dat we dat spreken in tongen tegenkomen, is in Handelingen 2. Het is niet helemaal correct wat ik nu zeg, maar in ieder geval als verschijnsel wel. Namelijk op de Pinksterdag, de vijftigste dag, en dan lees je dat daar velen in Jeruzalem vergaderd waren. En dan worden er twaalf — dat is natuurlijk ook niet voor niks — twaalf volkeren, twaalf talen genoemd waarin zij de woorden Gods hoorden spreken.⟨/p> ⟨p>En dan zijn ze buiten zichzelf dat ieder van hen — ik bedoel de apostelen die spraken daar op het tempelplein — hen hoorde spreken in hun eigen taal. Dat was een compleet godswonder. Want die Galileeërs, dat waren de discipelen allemaal, die hadden die talen waarin ze spraken nooit geleerd, maar het was een godswonder dat dat gebeurde en zij verstonden dat. Dus allemaal vreemde talen spraken zij. En het loutere feit dat Jeruzalem vol was met allemaal Joden... het was het Wekenfeest, het Joodse feest dus. Alle pelgrims kwamen van heinde en ver uit alle landen. Die waren daar vergaderd en dan is het zo karakteristiek dat er twaalf volken of talen genoemd worden, waarmee alweer is aangegeven dat het te maken heeft met Israël. Dat zullen we ook later in dit hoofdstuk nog wel zien. Trouwens, de vorige keer hebben we dat aan de hand van Jesaja 28 ook nog vastgesteld.⟨/p> ⟨p>Wie in een taal of een tong spreekt, dus een taal die hij nooit geleerd heeft, die spreekt niet tot mensen maar tot God, want zegt Paulus: "Niemand verstaat het." Dat wil zeggen zoals het er in Korinthe aan toeging. Want je zou kunnen zeggen: hoezo niemand verstaat het? In Handelingen 2 lees je toch juist dat ze het wel verstonden. Ja, maar dat was nu juist het hele punt. In Korinthe werd het op een zodanige wijze toegepast. Kijk, als ik hier nu Chinees ga praten, dan begrijpt niemand dat, mag ik aannemen. Maar als hier Chinezen zouden zitten, dan zou men het wel begrijpen. Het is dus een teken, maar dan wel een speciaal teken met een bepaald nut. In Handelingen 2 was dat het geval. In Korinthe werd die gave misbruikt.⟨/p> ⟨p>En niemand verstaat het. Ik weet wel dat men uit dit vers heeft afgeleid van: "Oh, hier gaat het over spreken in tongen en dat begrijpt helemaal niemand." Het is een taal, een engelentaal, zegt men dan, want er staat toch in 1 Korinthe 14 vers 2: "Niemand verstaat het." Ja, maar dat is geen aanbeveling, dat is juist een afkeuring, namelijk dat ze het op een oneigenlijke wijze gebruikten. Niemand heeft er wat aan. Ik bedoel, dan kun je weliswaar in een reële taal grootse dingen spreken, ja, maar wat heb je eraan als niemand het begrijpt? En de vraag is nogmaals of de spreker het zelf dan begrijpt. Er is reden om aan te nemen dat zelfs de spreker niet altijd of nooit — daar blijf ik vanaf — zelf begreep wat hij sprak. Dat moesten omstanders kunnen beoordelen. We zullen dat later trouwens ook nog zien. Afijn, dat vers 2 is dus bepaald geen aanbeveling. Het loutere feit dat niemand het verstaat, is eigenlijk reden genoeg om het dus niet toe te passen.⟨/p> ⟨p>Goed. Niemand verstaat het, want, staat er, door de Geest of in geest spreekt hij geheimenissen? Hier staat in het Grieks het woordje ⟨em>mysteris⟨/em>, ⟨em>mysteria⟨/em>, waar ons woordje mysterie dus vandaan komt. In de Statenvertaling heet dat wat in de MPG altijd geheimenissen worden genoemd: verborgenheden. En dat woord komen we natuurlijk heel dikwijls in het Nieuwe Testament tegen, met name in de brieven van Paulus. Als er een uitdeler is, zoals hij dat in hoofdstuk 3 vers 1 noemt, een uitdeler van verborgenheden, dan is dat Paulus.⟨/p> ⟨p>Maar wat hier in dit verband zo boeiend is, is dat Paulus zegt: wie in tongen spreekt, dus in een taal die hij zelf niet geleerd heeft, die spreekt geheimenissen. Dat betekent twee dingen in dit geval ook: niemand begrijpt het en dus is dat geheimtaal, maar het betekent nog veel meer dat de inhoud van degene die spreekt in tongen, die sprak over geheimenissen. En dat is heel boeiend, want waar hebben geheimenissen mee te maken in de Bijbel? Geheimenissen hebben te maken met wat God vandaag doet in het verborgene. De geheimenissen hebben te maken met de periode tussen de eerste en de tweede komst van Christus; dat God een werk verricht onder de natiën, terzijdestelling van Israël. Dat is het geheimenis in het algemeen, als je het onder één grote noemer plaatst: het geheimenis, maar ook de geheimenissen.⟨/p> ⟨p>Meer specifieke geheimenissen, want in Paulus' brieven kun je zo al twaalf geheimenissen onderscheiden, geheimenissen die hij gewoon ook zo noemt. Maar geheimenissen hebben te maken met wat God vandaag doet in het verborgene. Bij de tweede komst van Christus, dan wordt Zijn koninkrijk openbaar, maar Zijn koninkrijk vandaag is verborgen. Al het werk dat God vandaag doet, is niet openlijk, maar het is verborgen. En daar komt trouwens nog iets bij: dat wat God vandaag doet, dat was in het Oude Testament niet openlijk geprofeteerd. Je kunt het er wel in terugvinden, maar ook weer in typen, in beelden, in het verborgene.⟨/p> ⟨p>Nou, dat is alles wat met geheimenissen of verborgenheden te maken heeft. En het loutere feit wat ik hier nu tussen haakjes heb geplaatst: de grote daden Gods. U herinnert deze uitdrukking wellicht van Handelingen 2. Dat die mensen die zo verbouwereerd zijn en daar de apostelen horen spreken, ieder in hun eigen taal, dan lees je: "Wij horen hen ieder in onze eigen taal over de grote daden van God spreken." Zo staat het er. Geheimenissen hebben te maken met de grote daden Gods, maar dan specifiek in deze periode van het geheimenis en van de verborgenheid. En nou vraagt u zich misschien nog af waarom ik dan dit plaatje erbij gedaan heb? Nou, dat is ook wel boeiend.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1096" title="Speel af vanaf 18:16">▶ 18:16⟨/button> ⟨span>Mattheüs 13: Gelijkenissen Spreken Om te Verbergen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Want waar doet dit plaatje aan denken? Aan welk Bijbelvers? Aan Mattheüs 13 vers 1. Mattheüs 13 is het grote hoofdstuk over de gelijkenissen. Maar wat zijn de gelijkenissen die de Heer sprak? Er zijn heel veel misverstanden over, want dan zeggen ze: "Ja, waarom sprak de Heer Jezus in gelijkenissen? Dat was om aan de schare dingen duidelijk te maken." De Heer Jezus was zo’n groot communicator – Hij kon geweldige, beeldende verhalen vertellen en zo heeft Hij aan de schare dingen duidelijk gemaakt. Maar dat is echt compleet naast de waarheid.⟨/p> ⟨p>Je leest dat de Heer inderdaad verhalen vertelt, bijvoorbeeld van de zaaier en over dat sleepnet; in Mattheüs 13 staan alleen al zeven gelijkenissen. Maar dan komen de discipelen en die vragen: "Waarom spreekt U tot hen in gelijkenissen?" Dan zegt de Heer niet dat dit is om de schare dingen duidelijk te maken. Nee, kijk het maar na in Mattheüs 13 vers 10. Daar lees je dat de discipelen kwamen en tot Hem zeiden: "Waarom spreekt Gij tot hen in gelijkenissen?" Tot hen, dat wil zeggen: tot de scharen. Hij antwoordde hun en zeide: "Omdat het u gegeven is de geheimenissen van het koninkrijk der hemelen te kennen, maar hun, de scharen, is dat niet gegeven."⟨/p> ⟨p>En dan lees je in Mattheüs 13 vers 13: "Daarom spreek ik tot hen in gelijkenissen, omdat zij ziende niet zien en horende niet horen of begrijpen." Dan is dat ook nog eens de vervulling van een profetie die we in het boek Jesaja lezen. Maar dit is boeiend, want het betekent dus dat de Heer gelijkenissen vertelde, niet om iets duidelijk te maken, maar juist om iets te verbergen. Hij sprak over een zaaier die uitging om te zaaien en dat zaad kwam hier en dat kwam daar. Nou, dat was het. Was dat duidelijk? Het verhaal is begrijpelijk, maar wat Hij ermee wilde zeggen, dat wisten ze niet, want dat werd niet uitgelegd. Afzonderlijk heeft Hij het aan Zijn discipelen uitgelegd; die konden het dus begrijpen. Hoort u wat ik zeg? Ik zeg niet dat ze het begrepen, ik zeg dat zij het in principe konden begrijpen. Maar de scharen dus niet. De Heer vertelt een gelijkenis en het was voor hen allemaal verborgen. Opdat ze wel een verhaal hoorden, maar het niet begrepen; ze konden het niet verstaan. En ziende kon men niet zien. Hoe stond het er? "Omdat ze ziende niet zien en horende niet horen."⟨/p> ⟨p>Trouwens, wat zag die schare die de Heer hoorde spreken? Ze zagen dit: zelf stonden ze aan de oever. Zo lees je dat in Mattheüs 13 vers 1. Ik wijd even uit, maar straks hoop ik de koppeling ook te maken naar 1 Korinthe 14. In Mattheüs 13 vers 1 staat dat Jezus op die dag het huis uitging en bij de zee zat. Vele scharen vergaderden zich tot Hem, zodat Hij in een schip ging en daar neerzat, terwijl de hele schare op de oever stond. Vanuit het schip, vanaf het water, sprak Hij tot hen die daar op het land stonden. Dat konden ze zo zien, maar ziende zagen ze wel, maar ze verstonden het niet. Ziende waren ze blind, want uit het loutere feit dat de Heer dat zo deed: Hij verliet het huis. Dat is een beeld van Israël; Hij verliet het huis van Israël. Vervolgens stak Hij van wal – een mooie uitdrukking in dit verband. Vanaf een bootje, vanaf de wateren, sprak Hij tot het volk over dingen die ze niet begrepen. Ze hoorden het wel en ze zagen ook dingen, maar ze begrepen het niet. Ze konden het ook niet begrijpen, want het werd hun niet uitgelegd.⟨/p> ⟨p>Dit plaatje alleen al is een prachtige uitbeelding van de verborgenheid. De Heer heeft het huis verlaten en wat doet Hij? Hij spreekt wel tot het volk, maar ze begrijpen het niet. Het volk Israël staat op het land en waar bevindt de Heer zich? Op de wateren, een beeld van de natiën. Vanuit de natiën spreekt Hij tot het volk, maar ze begrijpen het niet. Feitelijk is dat spreken in gelijkenissen tot de scharen op de oever, vanaf het water, exact hetzelfde als wat de betekenis is van het spreken in talen. Namelijk dat God nu door lieden van vreemde tongval, onder de natiën dus, tot dit volk Israël spreekt. En toch zullen ze het niet geloven en trouwens ook niet verstaan en niet begrijpen. Dat heeft allemaal te maken met geheimenissen in deze tijd waarin Israël tijdelijk terzijde staat, in deze pauze. Dit heeft alles weer te maken met Paulus natuurlijk, met deze onderbreking in de heilshistorie. Het heil is naar de natiën gegaan, Israël staat aan de kant en de Heer spreekt weliswaar tot het volk, maar ze kunnen het niet begrijpen. En dat is ook wat spreken in tongen is, namelijk: Hij spreekt geheimenissen. Het hele fenomeen zelf is al een geheimenis, namelijk dat God door lieden van een vreemde tongval tot dit volk spreekt in niet-Hebreeuws. Het heeft inderdaad alles met deze periode te maken, met de geheimenissen en feitelijk ook met wat er nu gebeurt.⟨/p> ⟨p>Ik kom er straks op terug. Het is heel toevallig – wat heet – want weet je wat nou zo mooi is? De harp, of een ander woord voor de harp, is de citer. Kijk even verder in 1 Korinthe 14 vers 7, daar komen we zo bij. Dan spreekt Paulus ook over de fluit en de citer. Ik heb er speciaal een diaatje van. Dat zijn mooie dingen. Dit was even een korte uitwijding naar de gelijkenissen, maar dat is dus hetzelfde fenomeen. Dat is eigenlijk wat ik ermee wil zeggen: het heeft te maken met geheimenissen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1587" title="Speel af vanaf 26:27">▶ 26:27⟨/button> ⟨span>De Functie van Profetie: Stichten, Bemoedigen en Vertroosten⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Maar, zegt Paulus dan in vers 3 – we pakken de draad weer op in het betoog – wie profeteert... Dat wil zeggen, het gaat dus nog steeds over die tijd dat de ekklesia nog niet volwassen was en de profetieën nog niet hadden afgedaan. Wie profeteert, die spreekt voor de mensen. Dat wil zeggen: die spreekt voor de mensen in welbegrijpelijke taal. Spreken in tongen heeft te maken met andere talen, maar profetie heeft te maken met spreken in een taal die andere mensen ook kennen. Die spreekt voor de mensen stichtend, dat wil zeggen: tot opbouw. Het woord dat hier gebruikt wordt, heeft te maken met het bouwen van een huis. De liefde sticht, de liefde bouwt op. Niet alle dingen zijn nuttig, maar niet alles bouwt op. En dat is het grote criterium: wat bouwt vandaag de ekklesia op? Dat is de norm. Niet of het mag; dat is een volkomen oninteressante vraag, hoewel je er natuurlijk eindeloos over kunt praten over wat wel en niet geoorloofd is. Maar ik ben er altijd heel gauw mee klaar – trouwens Paulus ook: alle dingen zijn geoorloofd, maar niet alles is nuttig, niet alles bouwt op. En dat is het grote criterium.⟨/p> ⟨p>In ieder geval: wie profeteert, die bouwt op. Hij vermaant, of letterlijk ⟨em>parakaleo⟨/em>. Dat is letterlijk 'naast-roepen'. Dat is niet 'vermaan' hoor, dat is aanmoedigen, bemoedigen. Ik ga dat nu niet aantonen, maar bij andere gelegenheden heb ik er wel eens wat meer over verteld. Maar het is inderdaad aanmoedigen. En dat laatste – drie kenmerken worden hier genoemd van profeteren – dat is opbouwend, het is aanmoedigend of bemoedigend, en het is... ja, hier wordt dan in de NBG gezegd: het is bemoedigend, maar dan is het een ander woord: het is vertroosting. Tot vertroosting, vertroostend of tot vertroosting. Als ik me niet vergis, heeft de Statenvertaling dat ook. Heeft er iemand hier een Statenvertaling? Ja, 'tot vertroosting'. Dat is het woord dat hier gebruikt wordt. Dus: stichtend, bemoedigend en vertroostend.⟨/p> ⟨p>We gaan verder. Wie in een tong spreekt, sticht zichzelf; die bouwt zichzelf op. En dat zou je kunnen zeggen: dat is mooi. Ja, maar de clue is nu juist dat de liefde erop gericht is om de ander op te bouwen. Dat 'sticht zichzelf' is dus ook hier weer, net als in vers 2, geen aanbeveling. Het is juist: niemand verstaat het, en dus heeft een ander er helemaal niks aan. Wie in een tong spreekt, sticht weliswaar zichzelf, maar wie profeteert, die sticht of bouwt de gemeente op. Daarom heeft dat veruit de voorkeur. Eigenlijk is dat ook de rode draad die door deze eerste vijfentwintig verzen loopt – maar feitelijk door het hele hoofdstuk, tot en met vers 40 dus. De rode draad die door het hele hoofdstuk loopt, is dat profetie zoveel meer waarde heeft dan het spreken in tongen in de ekklesia. En Paulus wordt niet moe om dat ook te benadrukken, juist daar in Korinthe, waar die gave van het spreken in tongen zo overgewaardeerd werd.⟨/p> ⟨p>Wie profeteert, die sticht de gemeente. "Ik wilde wel," zegt Paulus, of: "Ik wil wel dat jullie allen spreken in tongen," in vreemde talen. Als dat gebeurt op een wijze die zijn doel dient, dan is dat prima. Hij zei: "Dan wilde ik dat gij dat allen deed." Maar – en nu komt zijn punt – maar liever nog dat gij profeteerdet. In woorden die je van God doorgeeft, rechtstreeks van Hem, die allen kunnen begrijpen. Wie profeteert is 'meer', of letterlijk 'groter'. Dat is wat er staat: wie profeteert is groter. Ook hier weer weerspreekt Paulus dus precies de opinie die daar in Korinthe was, namelijk dat spreken in tongen het grootste zou zijn. En nee, zegt Paulus, het is precies omgekeerd: profeteren is van veel groter belang. En wij zeggen inmiddels, nu ook het profeteren is opgehouden: ja, wat is het allergrootste? Nou, dat wat niet voorbijgaat, dat zijn de Schriften. Het Woord van God dat geboekstaafd is, waar alles van het begin tot het eind spreekt van de liefde van God.⟨/p> ⟨p>Wie profeteert is groter dan wie in tongen spreekt, "tenzij hij het ook uitlegt, zodat de gemeente stichting ontvangt." Dan is het een ander verhaal. Als dat wat je in een vreemde taal uitgesproken hebt en wat niemand begrijpt, ook uitgelegd wordt, dan is het uiteraard ook tot opbouw van de anderen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1925" title="Speel af vanaf 32:05">▶ 32:05⟨/button> ⟨span>Het Ware Belang van Bijbeluitleg en Vertolken⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Trouwens, dat woord "uitleggen"... dat is letterlijk vertalen. Ons woord – dat is zelfs een theologisch vak – is hermeneutiek. Heeft u daar wel eens van gehoord? Maar hermeneutiek betekent eigenlijk gewoon vertalen. Voor het woord dat Paulus hier gebruikt voor "uitleggen", heb ik hier even een Concordant View gegeven. U ziet het: het wordt meestal weergegeven met "uitleggen". Maar bijvoorbeeld in... ik blijf even af van welk Bijbelgedeelte dat precies is, maar ik meen ergens in Handelingen, waar Petrus bij Dorcas is, daar wordt gezegd: "Tabitha kumi". Of "Tabitha kum". Nu ben ik even in de war, want je hebt Jezus die zegt "Talitha kum" en Petrus zegt later "Tabitha kum". Maar de tekst zegt dan: "hetgeen vertaald wordt met: sta op". "Koum" is opstaan. En dan wordt dit Griekse woord, dat elders wordt weergegeven met "uitleggen", hier weergegeven met "vertaald". Dat is wat het feitelijk ook is. U ziet het in de Concordant Version: ⟨em>translated⟨/em>, vertaald. Het wordt in de NBG-vertaling ook nog een keer weergegeven met "vertolken", maar vertolken is niets anders dan vertalen.⟨/p> ⟨p>Het verschil tussen echte uitleg en vertalen is niet zo heel groot. Je vertolkt iets. Wat moet een tolk of een vertaler doen? Moet hij de ander iets uitleggen? Nee, strikt genomen niet. Wat hij te doen heeft, is de ander vertalen; vertalen wat de ander zegt. Gewoon één op één overzetten in de andere taal, zodat hij exact hetzelfde zegt als degene die hij vertaalt. Hij geeft het gewoon weer; dat is wat hij doet. En dat is ook precies wat Bijbeluitleg is. Bijbeluitleg is niet dat ik, als ik dat vanavond zo hier doe, een verhaal houd over mijn opinies daarover. Nee, dat is feitelijk niets anders dan dat ik vertaal of vertolk: ik geef weer wat er staat. Dat is wat uitleg is.⟨/p> ⟨p>Het is me ook zo dikwijls opgevallen dat de Schrift gaat leven en dat je haar gaat verstaan wanneer je erop gewezen wordt: "Wacht even, dat woord wat hier staat, dat betekent dit. Kijk maar." Je laat er een concordantie op los en je ziet het gewoon voor je ogen voltrekken. Dus dat is wat de betekenis is van dat woord; de concordantie geeft het antwoord. Een concordantie is niets anders dan een trefwoordenlijst. Als je wilt weten wat een woord betekent, dan kijk je gewoon waar het overal voor komt. Nou, en hier gaat het over één specifiek Grieks woord en we willen weten wat dat betekent. De vertalers zeggen dan "uitleggen", maar het is eigenlijk dus vertalen. Dat is wat ik nu dus ook doe.⟨/p> ⟨p>Toch hoor je een heleboel mensen iets anders vertellen. Die zeggen: "Ja, geloof is vooral praktijk. En die woorden, ja, die zijn wel belangrijk, maar door de praktijk weet je toch niet goed wat er staat." Nee, nee, maar dat is zo’n groot misverstand dat men altijd maar zegt: "Het is niet het woord waar het om gaat, het gaat om de praktijk. Het gaat niet om de leer, maar om de wandel." Als ik Paulus lees in Titus 2, dan vind ik dat het allermooiste antwoord op die bewering, op die stelling dat het niet gaat om de leer maar om de praktijk. Het gaat juist in de praktijk om de leer! Wat Paulus zegt in Titus 2 vers 10 wordt van de slaven gezegd: dat zij de leer van God, onze Redder, in alles in hun leven versieren. Dat wil zeggen dat het in hun praktijk, in hun wandel, in hun leven zichtbaar zou worden. Wat zou daarin zichtbaar worden? De leer van God, onze Redder.⟨/p> ⟨p>Dus het is precies omgekeerd. Het gaat niet "niet om de leer maar om de praktijk"; het gaat juist in onze praktijk om de leer van wie God is. Als je weet hoe geweldig de leer van God is, dan begrijp je ook waarom dat vele malen belangrijker is dan ons doen en laten. Juist ons doen en laten zou moeten laten zien dat het daar allemaal om gaat. Anders zit je feitelijk jezelf weer op een voetstuk te plaatsen, alsof onze praktijk zoveel belangrijker zou zijn dan wat God te melden heeft en wie Hij is in Zijn toekomst. Alles is van Hem. Zou ons leven niet juist een reflectie van Hem moeten zijn?⟨/p> ⟨p>Om even terug te komen op dit punt: het is dus "uitleggen", dan zeg ik "prima", maar de betekenis van dat woord is dus "vertalen". Dat zie je trouwens hier ook heel sterk, want wie in een tong spreekt – dat wil zeggen in een vreemde taal die hij nooit geleerd heeft – die sticht slechts zichzelf, tenzij hij het ook werkelijk vertolkt. Tenzij het ook vertaald wordt, dan hebben andere mensen er ook wat aan. En dan zal de ekklesia daardoor opbouw ontvangen. En nu broeders, zegt Paulus: "Als ik tot u zou komen – of eigenlijk: als ik tot u zou komen en ik spreek in tongen, in talen, in vreemde talen..."⟨/p> ⟨p>Ik moet trouwens ook nog eventjes erbij zeggen: Korinthe, we hebben het al eens vaker gememoreerd, was een havenstad. Per definitie was dat dus een stad waar veel internationaal verkeer was en waar vele mensen waren die diverse talen spraken. Voor Korinthe was dat ongetwijfeld een fenomeen waar ze ook dagelijks vertrouwd mee waren. Maar Paulus zegt: "Als ik nou tot u kom en ik spreek in talen, wat voor nut zal ik u brengen? Wat voor voordeel hebben jullie daarvan als ik mij niet tot u zou richten, of in een openbaring, of in kennis, of in profetie, of in onderwijs, in onderricht?" Dat wil zeggen: ik kan nu wel in vreemde talen spreken, maar als jullie dat niet begrijpen, wat hebben jullie daaraan? Dat is toch één en één is twee, dat is zo simpel als wat. Die woorden hebben slechts betekenis als ik werkelijk ook een openbaring heb. Dat wil zeggen: als ik iets te melden heb wat ik van Godswege heb gekregen. En als jullie daardoor verrijkt worden, daardoor dingen leren kennen en jullie vertrouwd worden met Gods spraak, en dat jullie onderwezen worden: dat is wat opbouwt. Dat is logisch. En anders zou het jullie geen enkel voordeel opbrengen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2418" title="Speel af vanaf 40:18">▶ 40:18⟨/button> ⟨span>Onbezielde Muziekinstrumenten en de Ingeblazen Geest⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Hoe toch zal men zelfs bij onbezielde dingen die geluid geven – het is wel leuk wat Paulus hier zegt: ⟨em>apsychia⟨/em>. Dat wil zeggen: zonder psyche, zonder ziel dus. Wij zeggen dan inderdaad: onbezielde dingen. Hoe toch zal men zelfs bij onbezielde zaken, bij de onbezielde dingen die geluid geven, ⟨em>phōnē⟨/em>? Ons woord 'fonetisch' is daar ook van afgeleid; het heeft te maken met geluid, een stem of een klank.⟨/p> ⟨p>Er zijn zoveel dingen die onbezield zijn en een klank voortbrengen. Neem bijvoorbeeld – en daar hebben we het net al even over gehad, Ari attendeerde me er al op – een fluit. Nu zegt u misschien: "Het is geen fluit, ik zie daar geen fluit in." Maar als ik me niet vergis, is dit een veredelde fluit. Wat trouwens wel mooi daaraan is – want dat is een mooie beeldspraak die Paulus hier gebruikt – is dat wat je bij een blaasinstrument doet: er komt geluid uit en het komt tot leven doordat er geest in geblazen wordt.⟨/p> ⟨p>Ik gebruik nu even Bijbelse symboliek. Blazen heeft te maken met ⟨em>pneuma⟨/em>. ⟨em>Pneuma⟨/em> is eigenlijk blazen, dat is geest. ⟨em>Pneuma⟨/em> kan adem zijn, maar de fundamentele betekenis is blazen; het kan ook de wind zijn. Je kunt de wind niet zien, maar je hoort zijn geluid. En hoe werd trouwens de mens een levende ziel? Doordat er ingeblazen werd. Dat wil zeggen: hij kreeg geest. "In de neus gaat een blazer," staat er in Genesis 2. Dus wat Paulus hier zo in het voorbijgaan zegt, is wel heel boeiend, want die fluit brengt geluid voort doordat er ingeblazen wordt, zodat hij 'geest' krijgt.⟨/p> ⟨p>Of de citer. In het Grieks staat hier ⟨em>kithara⟨/em>, waar ons woord gitaar dus vandaan komt. En onze gitaar is ook weer een veredelde – of zo kun je het ook zeggen: een gedegenereerde – harp. Dat is een kwestie van smaak. Maar ons woord gitaar komt dus hier vandaan: ⟨em>kithara⟨/em>, een snaarinstrument.⟨/p> ⟨p>Dan zullen we eerst even gaan pauzeren, want ik wil eigenlijk nog wat vertellen over die citer. Dat voert nu weer net even te ver om dat voor de pauze allemaal te vertellen. Dus ik stel voor dat we eerst even een kopje koffie gaan drinken. De harp en de citer en de tamboerijn... nee, over de tamboerijn zullen we het niet hebben, maar over de citer wilde ik inderdaad nog even wat verder uitweiden.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2615" title="Speel af vanaf 43:35">▶ 43:35⟨/button> ⟨span>Geheimenissen Ontsluieren bij de Citer en het Meer Kinneret⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Wat we al zagen, is dat woord ⟨em>kithara⟨/em> in het Grieks. We komen het in het Hebreeuws ook tegen. En een hele bijzondere in dit verband – als we het hebben over geheimenissen – daarvoor wil ik u attenderen op Psalm 49 vers 5. Daar lees je dat de psalmist zegt (ik meen dat het David is, maar daar blijf ik vanaf, daar zou u zelf eens naar moeten kijken): "Ik zal mijn geheimenis bij de citer ontsluieren." Ontsluieren, dat is dus bekendmaken; het geheim van mij zal ik daar bekendmaken. En waar heeft de Heer Zijn geheimenissen bekendgemaakt? We hadden het zojuist over Matthäus 13, over die gelijkenissen. Het hoofdstuk bij uitstek waarin de Heer Zijn gelijkenissen vertelde, was aan het Meer van Gennesaret. En waarom leg ik deze link? Nou, dat zal ik u laten zien.⟨/p> ⟨p>In het Hebreeuws is het woord voor citer ⟨em>kinoor⟨/em>. Daar is een woord van afgeleid en dat is Kinneret. Kinneret betekent eigenlijk gewoon harp. En dat is niet zo moeilijk, want... oh, dat heb ik juist verkeerd om gedaan. Maar goed, op deze manier stuurt Hij het ook wel. Dit is dus een harp of een citer; dat onderscheid laat ik nu even voor wat het is. Dit is een ⟨em>kinoor⟨/em> of een Kinneret. En dat is de naam van het meer. Het meer heeft diverse namen: de Zee van Tiberias heet het, maar ook Gennesaret. Maar Gennesaret komt dan weer via het Hebreeuws, via-via, van Kinneret. Dat meer heeft ook de vorm van een harp. Vandaar ook dat het zo heet. En daarom heb ik het er expres even zo opgeplakt. We moeten het even goed doen natuurlijk. Heb ik vrij gauw gedaan. En dan doe ik dit... klopt die nou wel of niet? Nou ja, het lukt even niet, het doet niet precies wat ik wil. Wat ik even wilde laten zien, is dat inderdaad dat meer de vorm heeft van een harp. En dat is de reden waarom dat meer ook zo heet. Maar er zit natuurlijk veel meer achter, namelijk dat dit ook het meer is waar de Heer Zijn geheimenissen heeft bekendgemaakt. En dat was bij de harp, bij de citer.⟨/p> ⟨p>Als Paulus in 1 Korinthe 14 spreekt, heeft hij het eerst over de fluit en vervolgens noemt hij de citer. Hij had zojuist gesproken over wie in een tong spreekt, spreekt in geheimenissen. Ik bedoel, dat was het hele verband. En waarachtig, hij heeft het over muziekinstrumenten en hij noemt de citer. Heel bijzonder, die link die hij daar legt: "Ik zal mijn geheimenis bij de citer ontsluieren." Ja, ik moet dan ook natuurlijk meteen denken aan David. Heeft iemand het nagekeken in Psalm 49? Oh, het was dus niet David. Maar David is natuurlijk de man bij uitstek die bekend is van zijn harp, van de ⟨em>kinoor⟨/em>. Wat David deed, was de psalmen schrijven op de harpen bij snarenspel. Hoe vaak lees je dat niet? Maar hoeveel geheimenissen vind je daar ook niet in verborgen? Dat is wat een geheimenis is: het ligt onder de oppervlakte, maar juist dat betekent dat het er wel te vinden is. Het Oude Testament is een bron van geheimenissen – en ook gelijkenissen trouwens.⟨/p> ⟨p>Wat daar allemaal in verborgen ligt! En het is in het Nieuwe Testament met name de apostel Paulus die het allemaal opdiept en bekendmaakt. Maar als Paulus de geheimenissen bekendmaakt, wat doet hij dan? Dan gaat hij de Schriften openen en dan zegt hij: "Kijk, het ligt allemaal daarin verborgen." Dan verwijst hij naar dit, dan verwijst hij naar dat. Dan verwijst hij naar, ik noem maar wat, naar de mannin die uit Adam genomen is. En dan zegt hij van: "Ja, dat is hoofd en lichaam." Dan zegt Adam van: "Dit is vlees van mijn vlees, dit is mijn lichaam. Dat is één vlees." Wel, zegt Paulus, dat geheimenis is groot. Maar ik zeg het met het oog op Christus en de Ecclesia. Dat wil zeggen: Christus en de Ecclesia kun je al in Genesis 2 vers 24 terugvinden. Ja, onder de oppervlakte. Maar juist daarom heet het ook een geheimenis. Het is een groot geheimenis.⟨/p> ⟨p>Nou, en dat zie je... De psalmen staan er vol van. En wat David allemaal bij de harp heeft verteld en gezongen. Ja, dan moet je maar eens een keertje aan die man uit Benjamin vragen die Saulus heette. Die luisterde daarnaar en zo kwam hij ook tot rust. Ik denk natuurlijk nu ook aan een andere man uit Benjamin die ook Saulus heette. Nou ja, dat zijn zomaar van die gedachten die bij je opkomen als je het daarover hebt. Geheimenissen bij de citer; schitterende vergezichten krijg je daardoor te zien. Dat is niet voor niks. We denken dan van: "Nou ja, die David, dat was een muzikaal man." Ja, maar dat hij juist bij de citer deze dingen bekendmaakte en dat hij zong. Want muziek is niks anders dan dingen tot harmonie maken. Ik heb niet zo heel veel verstand van muziek, maar het heeft stem en tegenstem, mineur en majeur. Maar het wordt tot één grote harmonie gemaakt. Wel, dat is muziek, en eigenlijk is het Woord van God ook muziek. Alles wordt tot één grote harmonie gemaakt en dat klinkt als muziek in de oren. Dat brengt een mens tot ontroering, en zelfs ongelovigen weten dat muziek een taal van God is. Dat spreekt zo direct tot het hart. Wel, David deed dat bij de citer. Dat kan een mens inderdaad raken; dat kan een gevoelige snaar bij een mens raken.⟨/p> ⟨p>Goed. Nou, als we het dan toch over muziek hebben: we hadden het dus even over de fluit en de citer. Hoe zal men zelfs bij onbezielde dingen die geluid geven – fluit of citer – (ik geef Paulus zo even als voorbeeld, maar dat is natuurlijk niet voor niks), als zij geen verschil in toon doen horen? Dat wil zeggen: wat heb je aan een muziekinstrument in het algemeen? Een fluit of een citer of een piano, het kan niet schelen, als je geen verschil in toon kunt laten horen. Dat is juist wat een muziekinstrument doet. Als je daarin geen onderscheid kunt maken, als je dat verschil niet kunt horen... Ik heb hem zelf niet gemaakt. Even wachten hoor, waar waren we? Kijk, het is A-B-C-D-E, C-B-A-G. Ja, ik heb hem zomaar willekeurig eventjes als aanduiding van een toonladder of van toonhoogten geplakt, maar ik heb er niet eens naar gekeken. Maar jij bent opmerkzaam, dankjewel. Misschien dat ik er dan toch maar even een ander plaatje bij moet bedenken. Maar goed, wat heb je aan een fluit of een citer als dat geen verschil in tonen kan aangeven? Dat is juist wat een muziekinstrument geacht wordt te doen. Hoe zou je anders te weten komen wat op de fluit of de citer gespeeld wordt? Dat dankt zijn betekenis juist aan het feit dat je dat onderscheid wel kunt maken en dus ook kunt horen. Immers, en daar komen we er nog één tegen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3162" title="Speel af vanaf 52:42">▶ 52:42⟨/button> ⟨span>De Sjofar: een Helder Geluid voor de Ommekeer van Jericho⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>"Indien de bazuin een onduidelijk geluid geeft." Ja, dat is prachtig. Een bazuin is in het Grieks een wat breed begrip. Maar u weet: het Oude Testament, de Hebreeuwse Bijbel dus, is in het Grieks vertaald; dat noemen we de Septuagint. In die Septuagint-vertaling is het woord "bazuin" een vertaling van twee verschillende Hebreeuwse woorden. Het kan een trompet zijn – gewoon een zilveren trompet, zoals de NBG-vertaling die iedere keer noemt – maar het kan ook een ramshoorn zijn. Die kennen we ook wel onder de Hebreeuwse naam de sjofar. Dat is dus echt een ramshoorn.⟨/p> ⟨p>Als we trouwens over verborgenheden in muziekinstrumenten spreken: een ramshoorn is uiteraard wat overblijft van een ram die geslacht is, en toch brengt hij geluid voort nadat hij geslacht is. En een hoorn in de Bijbel, waar spreekt dat van? Van koningschap. "De tien horens die gij gezien hebt", wordt tegen Daniël gezegd, "dat zijn tien koningen." Een hoorn staat voor een koning. Denk ook aan de Psalm: "Gij hebt voor mij een hoorn des heils verhoogd." Dat wil zeggen: die Koning die redding geeft, is verhoogd. Een hoorn heeft te maken met koningschap, met een koning.⟨/p> ⟨p>Welnu, wij kennen een Koning die ooit een Ram was en geslacht is, maar nadat Hij geslacht is, brengt Hij alsnog geluid voort en brengt Hij het volk bij elkaar. Want dat is de functie van die ramshoorn, van die sjofar. Dat gold voor Israël, maar dat geldt ook voor ons vandaag. Want straks zal de bazuin klinken, en wat doet hij dan? Dan brengt hij ons bij elkaar: eerst de doden, vervolgens de levenden, en tezamen zullen we de Heer tegemoet gaan. Het heeft allemaal te maken met die ramshoorn.⟨/p> ⟨p>Saul werd gezalfd met een kruik – ik geloof dat dit heel mooi is – en een kruik is een beeld van vergankelijkheid. David daarentegen werd gezalfd met een hoorn. Beiden werden gezalfd door Samuël, maar de één met een kruik en de ander met een hoorn. Dat het koningschap van Saul van voorbijgaande aard was, lag dus al besloten in de wijze waarop hij gezalfd werd. Maar David werd gezalfd met een hoorn; hij was de echte koning. Hij werd gezalfd met olie die in die hoorn zat, een beeld van het leven dat die hoorn voortbracht. Zo zie je dus dat ook zo'n instrument typologie bevat. We hadden het over een blaasinstrument, de fluit. We hadden het over een citer, een snaarinstrument waarbij geheimenissen ontsluierd worden. En nu hebben we het over de ramshoorn. Er zit zoveel muziek in Gods Woord, vindt u niet? Het brengt alles tot harmonie, en als Hij het tot klinken brengt, dan is dat wonderbaar. Het zijn gewoon muziekstukken die je hoort.⟨/p> ⟨p>Die trompet laat ik nu even voor wat hij is, maar in elk geval is het zo dat die bazuin een geluid laat horen, en als die een onduidelijk geluid geeft – een dubieus geluid laat klinken – wie zal zich dan gereed maken tot de strijd? Ik heb een paar schriftplaatsen geselecteerd waarin je inderdaad leest dat de bazuin klinkt. Als de bazuin klinkt of de trompet schalt, dan zal het volk bij elkaar komen en ten strijde trekken. Ik heb zelf niet in het leger gezeten, maar nog steeds heeft de trompet een belangrijke functie in het leger om tot actie over te gaan. Het is het signaal dat het volk bij elkaar komt. Degenen die wel eens in islamitische landen zijn geweest, weten ook hoe dat gebruik nog steeds bekend is: als die toeter klinkt, dan moet het volk bij elkaar komen.⟨/p> ⟨p>Ik heb hier een heel aardig plaatje van de inname van Jericho uit Jozua 6. U weet het: ze moesten zeven dagen lang om de stad heen trekken. Elke dag één keer, en op de zevende dag zeven keer. Zeven keer zeven. Er waren ook zeven priesters die ramshoorns hadden, de sjofars. In totaal zijn ze er dertien keer omheen getrokken – want ze hadden er zes dagen omheen getrokken en dan op de zevende dag nog eens zeven keer. Dertien keer in totaal. Als je het getal dertien hoort, denk je in Jericho misschien dat het ongeluk brengt, maar wij weten dat dertien een ommekeer betekent. Na de twaalf krijg je een ommekeer. Dat moet u maar eens aan de dertiende apostel vragen: Paulus.⟨/p> ⟨p>Dat kun je ook aan de mensen in Jericho vragen. Wat er gebeurde is dat de ramshoorn klonk en de hele stad viel om – romme de bom, zo was het toch? Men is nu opgravingen aan het doen bij Jericho en ze komen tot de ontdekking dat de muren niet simpelweg zijn omgevallen, maar dat ze de grond in zijn gedrukt. Is dat zo? Ja, men vindt het heel raar dat ze bij de opgravingen een gecomprimeerde stad aantreffen. Dat vind ik boeiend om te horen! Ik hield me wel bezig met de typologische achtergronden, maar wat u nu zegt over die archeologie was mij onbekend. Dat is zeer interessant om te weten, want het heeft allerlei connecties met het boek Openbaring, waar je ook zeven bazuinen tegenkomt.⟨/p> ⟨p>Dan zal inderdaad de Aion van deze wereld – waar Jericho een uitbeelding van is – ten einde komen. Jericho is de stad die het laagste gebouwd is, nabij de Dode Zee in de diepte. Het was de stad die er eigenlijk niet had mogen zijn; het was zelfs verboden om die stad te herbouwen. In elk geval ging die stad op de zevende dag ter ziele. Dan weet je ook meteen dat het te maken heeft met de zevende bedeling, met de grote Sabbatdag, de Dag des Heren. Dan neemt het volk Israël het land in bezit. Ik zeg al deze dingen omdat Paulus daar ongetwijfeld aan gedacht heeft toen hij dit naar voren bracht: "Indien de bazuin een onduidelijk geluid geeft, wie zal zich gereed maken tot de strijd?" Dat geluid moet duidelijk zijn.⟨/p> ⟨p>Laten we het typologische veld nu weer even verlaten en teruggaan naar 1 Korinthe 14 vers 9. Maar ja, het is Paulus zelf die ons iedere keer op dat spoor zet van de typologie. Hij noemt de bazuin, de citer, de fluit en spreekt over geheimenissen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3665" title="Speel af vanaf 01:01:05">▶ 01:01:05⟨/button> ⟨span>Spreek Verstaanbare Volzinnen in de Ecclesia⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Indien gij met uw tong geen verstaanbare volzin spreekt, of zoals u letterlijk ziet: geen begrijpelijk woord geeft. Ja, hoe zal men het gesprokene kennen of weten? Gij zoudt immers in de lucht spreken. In het Duits hebben ze daar een heel mooi equivalent van: "ins Blaue hinein". Dat is ook wat Paulus hier zegt: dan zou je in de lucht spreken. Dan komen je woorden in de lucht en voor de rest raakt het helemaal geen enkel doel.⟨/p> ⟨p>Wat Paulus hier eigenlijk naar voren brengt, is dat als je in de ecclesia spreekt, je duidelijk moet zijn. Niet per se luid, maar in ieder geval duidelijk. "Loud and clear", zeggen ze in het Engels. Luid en duidelijk, laat het klinken. Laat er geen misverstand over bestaan hoe het is. De bazuin moet een klaar geluid laten klinken; dat wil zeggen dat degene die het woord doorgeeft, het gewoon duidelijk moet zeggen.⟨/p> ⟨p>Ja, sommige mensen vinden dat je dat in een speciale "preektoon" moet vertellen. Vroeger in de Rooms-Katholieke Kerk... nou ja, ik zie jou nu zeggen van: "oh, alsjeblieft niet", en dat denk ik ook. Maar wat dacht je van vroeger? Dat was een heel speciale taal. In de Rooms-Katholieke Kerk sprak men Latijn. Het volk werd niet geacht te weten of te begrijpen wat er gezegd werd. Dat had trouwens ook zijn voordeel, want er werd toch alleen maar onzin gesproken, denk ik dan. Kerklatijn, zo zeggen ze dat. Het klinkt als Latijn voor mij. Kerklatijn.⟨/p> ⟨p>Zodra dan de Bijbel opengaat, dan moet het allemaal heel wazig zijn. Dat denk ik ook heel vaak als je theologen hoort praten; dat is een bepaald soort jargon. Ik weet wel dat je daar soms niet aan ontkomt, maar het moet blijkbaar allemaal zo onduidelijk zijn. Laat het gewoon klinken, zeg gewoon wat je bedoelt en bedoel wat je zegt. Dat doet God trouwens ook. Theologen zeggen dus van niet en die zeggen van: "ja, dat staat wel in de Bijbel, maar dat staat er wel, maar het bedoelt iets anders." En omdat God niet in staat was – gehandicapt is eigenlijk – en Hij niet in staat is om te kunnen vertellen wat Hij precies bedoelde, daarom is het zo'n geweldig voorrecht dat er theologen zijn die ons wel in duidelijke taal kunnen vertellen wat God niet kon.⟨/p> ⟨p>Zo denk ik dan. De Schrift spreekt en we hoeven de Schrift niet uit te leggen, maar laat gewoon zien wat er staat. Vertaal het gewoon. Je zou immers in de lucht spreken. Er zijn wie weet hoeveel soorten van klanken in de wereld. En gezien het navolgende blijkt Paulus het te hebben over klanken van taal. Er zijn zoveel talen in de wereld en niets is zonder zijn eigen klank. Veel soorten talen, soorten klanken, en elke soort heeft dan ook nog weer allerlei onderverdelingen en taalfamilies. Niets is zonder zijn eigen klank, of letterlijk: klankloos.⟨/p> ⟨p>Het klinkt een beetje vreemd als Paulus dat zo zegt: hoeveel soorten van klanken in de wereld en niets is zonder zijn eigen klank. Niets is klankloos. Nou, dat betekent hier in deze hele context uiteraard dat er vele soorten van klanken zijn die we horen. Dat denk ik vooral als je in een internationale omgeving bent, als je op een luchthaven bent bijvoorbeeld. Trouwens, daar hoef je tegenwoordig niet voor op een luchthaven te wezen; ga maar eens een keertje naar de markt in Den Haag, om maar wat te noemen, of in Rotterdam. Dan hoor je ook talloze talen om je heen. Maar elke taal, ook al begrijp je het niet eens, elk woord heeft weer een betekenis. Geen enkele taal, geen enkele klank is zonder betekenis. Niets is klankloos.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3940" title="Speel af vanaf 01:05:40">▶ 01:05:40⟨/button> ⟨span>De Kracht van Klanken en het Bijbelse Begrip Barbaar⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Indien ik nu de betekenis van een klank niet ken, of letterlijk de kracht... ziet u? De import, de ⟨em>dynamin⟨/em>. De dynamiek, de kracht. De kracht van de klank niet ken. Maar ja, wat is de kracht van een klank? Wat is de kracht van een woord dat je hoort? Wel, dat is de betekenis die het in zich heeft. Logisch. Maar als je die betekenis niet kent, dan zal ik voor iemand die spreekt een vreemde zijn, of letterlijk een barbaar. Je ziet het hier: ⟨em>barbaros⟨/em>.⟨/p> ⟨p>Een ⟨em>barbaros⟨/em>, een barbaar. Wij denken bij barbaren – en dat is niet helemaal onterecht – aan een onbeschaafd iemand. Feitelijk is dat ook de oorspronkelijke betekenis. Grieks was de taal van de beschaafde wereld in die dagen en Paulus spreekt over Grieken en barbaren. U moet bij een Griek dan niet direct denken aan de mensen die in Griekenland woonden, maar aan de mensen die Grieks spraken. In de beschaafde wereld sprak iedereen destijds een woordje Grieks; het is een beetje vergelijkbaar met de rol die het Engels nu vervult. Of het helemaal gelijk is, weet ik niet, maar in elk geval spreekt Paulus over Grieken en barbaren. Als ik me niet vergis – ik moet het even vluchtig opzoeken in Romeinen 1 vers 14 – zegt hij: 'Zowel voor Grieken als voor niet-Grieken', of letterlijk: 'voor Grieken en barbaren, voor wijzen en onwetenden ben ik een schuldenaar.' Namelijk om het Evangelie te vertellen. Hier zie je trouwens dat de Grieken de wijzen vertegenwoordigen, de beschaving, de wereld die kennis heeft. De barbaren zijn dan de onwetenden.⟨/p> ⟨p>Dat is hier ook de functie. Dan zal ik voor iemand die spreekt een barbaar zijn en de spreker zal voor mij een barbaar zijn. Dat is wederzijds; als de een de ander niet begrijpt, dan begrijpt de ander de ene ook niet. Zo geldt dat ook voor u. Ook hier staat weer dat woordje 'moet' niet in de tekst. Ziet u? 'Zo ook jullie, omdat jullie...' – letterlijk staat er: 'jullie ijveraars van geesten zijn'. Omdat jullie geestelijke ijveraars zijn, tracht er dan in uit te munten; zoek dat jullie overvloedig zijn tot stichting, tot opbouw van de ⟨em>ekklesia⟨/em>. Dat is wat Paulus hier naar voren brengt. Zij waren zo gespitst, zo gericht en georiënteerd op die geestelijke uitingen. Wel, zegt Paulus, als jullie dan inderdaad ijveraars van geesten zijn, geestelijke ijveraars, zoek dan dat jullie overvloedig zijn in de opbouw, in de stichting, in wat tot opbouw is van de ⟨em>ekklesia⟨/em>.⟨/p> ⟨p>Derhalve, zegt Paulus – en weer niet 'moet hij', ziet u? – 'laat hem'. Niet 'moet', maar 'laat hem'. Derhalve: laat hij die in een tong spreekt bidden dat hij het ook moge uitleggen, of beter: vertalen. Dit is het vers waaruit ik ook opmaak dat degene die inderdaad in tongen sprak en de grote daden Gods onthulde, wellicht door sommigen begrepen werd, maar er zelf niet eens bewust van was wat hij zei. Daarom staat hier ook: 'Derhalve laat hij die in een tong spreekt, bidden dat hij het ook moge vertalen.' Daaruit maak ik op dat hij niet automatisch al wist wat hij naar voren bracht. Alleen in het geval dat hij ook in staat is om het uit te leggen of te vertalen, kon hij het doorgeven.⟨/p> ⟨p>Want indien ik bid in een tong – en het feit is dat iemand die spreekt in tongen, geheimenissen spreekt en over de grote daden Gods – dan zegt hij: 'indien ik bid in een tong, bidt mijn geest wel.' Dat wil zeggen: die geest die ik van God ontvangen heb, Gods Geest die in mij operationeel is en in mij werkt. Die geest die God mij gegeven heeft, die bidt dan wel, maar mijn verstand blijft onvruchtbaar. Hier zie je eigenlijk hetzelfde wat ik in het voorgaande vers al zei. Je kunt weliswaar in tongen spreken, in een andere taal spreken, zonder dat je niet eens weet wat je zegt. Het zijn echt reële, bestaande talen, daar gaat het niet om, maar dat wil niet zeggen dat degene die het uitspreekt ook werkelijk wist wat hij naar voren bracht.⟨/p> ⟨p>Vandaar ook – en ik kom nu weer even terug op de Pinksterdag – dat je leest dat die mensen allemaal ontsteld waren dat de apostelen in hun eigen taal spraken. Zij wisten dat zelf niet eens. De hoorders zeiden: 'Wij horen hen in onze eigen taal over de grote daden Gods spreken', maar zijzelf wisten het niet. In elk geval, als je in een tong spreekt, dan spreek je in een vreemde taal. Welnu, als het niet vertaald wordt, dan blijft het verstand onvruchtbaar. Dat wil zeggen: je begrijpt het niet, je verstaat het niet, en dus heb je daar qua begrip helemaal niets aan. Hoe staat het dan?⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-12" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4313" title="Speel af vanaf 01:11:53">▶ 01:11:53⟨/button> ⟨span>Psallo: Lofzingen met de Geest Én het Verstand⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Wat is dan de conclusie? Paulus zegt: "Ik zal bidden met mijn geest" – of letterlijk "in de geest", dat is prima – "en ik zal ook bidden met het verstand." Alleen dan is het nuttig. Wat Paulus feitelijk zegt, is: dat spreken in tongen in de ekklesia, doe dat nu niet, tenzij er ook vertaling is. Want dan kun je het begrijpen; jijzelf, maar ook de ander.⟨/p> ⟨p>"Ik zal lofzingen met mijn geest" – of letterlijk weer: "in de geest" – "en ik zal ook lofzingen met het verstand." Lofzingen, dat is het Griekse woord ⟨em>psallo⟨/em>, waar ons woord psalm van afgeleid is. Maar ⟨em>psallo⟨/em> is dus een Grieks woord dat eigenlijk betekent – we hadden het over muziekinstrumenten – het bespelen van een snaarinstrument. Tokkelen. Dat lofzingen, dat ⟨em>psallo⟨/em>, heeft dus te maken met het zingen onder begeleiding van. Vandaar dat de Concordant Version het weergeeft met musiceren, ⟨em>playing music⟨/em>.⟨/p> ⟨p>Welnu, je kunt dat in een vreemde taal doen, maar als je die taal nooit geleerd hebt en als je zelf niet weet wat je zingt, dan is dat weliswaar een geestelijke uiting, maar het verstand blijft onvruchtbaar. Paulus zegt: doe dat alleen als je ook werkelijk begrijpt waar het over gaat.⟨/p> ⟨p>En ik ga er vanuit dat er toen ook al – zoals vandaag per definitie – heel wat kaf onder het koren was. Want het spreken in tongen is opgehouden, maar wellicht is er in die dagen ook al heel veel kaf onder het koren geweest. Want ja, wie kan controleren of het inderdaad een taal is? Een reële taal, of een louter geestelijke uiting? Vandaar dus dat Paulus de zaken hier even goed op hun plaats zet. Hoe laat is het inmiddels? Nou, we kunnen nog even verder gaan. Want anders, zegt Paulus in vers 16...⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-13" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4453" title="Speel af vanaf 01:14:13">▶ 01:14:13⟨/button> ⟨span>Dankzegging, Zegenen en het Amen van de Leek⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Indien gij een zegen uitspreekt met uw geest... Of letterlijk: indien gij zegent in geest. Dat wil zeggen dat ook hier weer sprake is van spreken zonder begrip van wat er eigenlijk gezegd wordt. Maar als het een zegening is, als je een zegen uitspreekt, hoe zal iemand die als toehoorder aanwezig is dan reageren? Nou moet u niet schrikken hoor, maar in het Grieks staat daar het woord ⟨em>idiotes⟨/em>. Ons woord 'idioot' is ook een Grieks woord en het betekent eigenlijk gewoon — de Concordante Versie geeft het weer als 'ordinary' — een leek, iemand die geen verstand van zaken heeft. Dat is eigenlijk wat een idioot is. Bij ons heeft het een zwaar negatieve betekenis gekregen, behalve als je het als een psychiatrische aandoening beschouwt, dan weer niet. In de algemene taal is 'idioot' bij ons een scheldwoord, maar het is oorspronkelijk gewoon iemand die geen kennis van zaken heeft. Een algemene toehoorder die verder van toeten noch blazen weet.⟨/p> ⟨p>Het is wel leuk hè, van toeten noch blazen — of van 'toetsen noch blazen'. Iemand die dus geen oor heeft voor deze muziek. Het is opvallend hoeveel woorden we eigenlijk hebben die gerelateerd zijn aan muziek. Terwijl we het er vanavond over hebben, juist omdat er zo diverse connecties liggen, zie je ook heel veel uitdrukkingen die daarmee van doen hebben. Ik denk heel vaak aan degenen die naar het Woord luisteren; er zijn er velen die inderdaad van toetsen noch blazen weten en totaal geen oor hebben voor deze klanken. Maar dat komt ook mede doordat degene die musiceert, degene die geacht wordt op de bazuin te blazen, geen helder geluid voortbrengt. Dan zie je dat 1 Korinthe 14 via een omweg toch weer een heel actuele boodschap geeft. Want inderdaad kun je zeggen: "Ja, dat spreken in tongen en profeteren heeft inmiddels toch al lang afgedaan?" Ja, maar de principes die je in dit hoofdstuk ziet, blijven actueel: dat de Ecclesia opgebouwd moet worden en dat er een helder geluid moet klinken; dat er echt muziek zou klinken, ⟨em>psalo⟨/em>. Zodat de toehoorder, degene die voorheen van toetsen noch blazen wist, zou horen wat er gezegd wordt en inderdaad de muziek zou verstaan. Dat is waar het echt om gaat.⟨/p> ⟨p>Wel, er is nog één ding waar ik u op wil wijzen, want anders: "Indien gij een zegen uitspreekt in de geest, hoe zal iemand die als leek aanwezig is op uw dankzegging zijn amen spreken?" Dat is leuk, hoe Paulus hier twee dingen aan elkaar koppelt. Hij vraagt: hoe zal iemand die een zegen uitspreekt, op uw dankzegging zijn amen zeggen? Waarmee dus gezegd is dat dankzegging zegening is. Hij sprak een zegen uit, en degene die het hoort, beaamt dat op een dankzegging. Zegenen is dankzeggen. In 1 Korinthe 10 zie je dat de dingen dankzeggend gezegend worden. De zegen bestaat nu juist in het feit dat je dankt. In het ene evangelie lees je dat de Heer de zegen uitsprak over het brood dat Hij brak, en in een ander evangelie lees je: Hij dankte. Maar dat is precies hetzelfde; de zegen uitspreken en danken is exact hetzelfde. Wij hebben het uit elkaar gehaald door een goed reformatorisch gebruik: voor de maaltijd vragen we een zegen en na de maaltijd danken we de Heer omdat het zo lekker was ofzo. Nee, de Heer dankte vóór de maaltijd. Dat wil zeggen: daarin bestond een gezegende maaltijd. Het is een maaltijd waarvoor je dankt. Zo kun je alles zegenen als je inderdaad Paulus' woorden ter harte neemt dat je Hem kunt danken in alles. Dan wordt alles een zegen.⟨/p> ⟨p>Alles wordt een zegen. Het is net een toverstaf — een mooi beeld trouwens, vind ik. Wat je ermee aanraakt, alles wat je met die dankzegging aanraakt, wordt ineens een zegen. Op het moment dat je de connectie met God legt en het ziet als een gave van Hem, dan wordt alles goed; dat begrijpen we allemaal wel. Maar dat geldt ook voor kwaad, pijn, moeite, verdriet en dat wat je mist. Op het moment dat je God ervoor gaat danken — want Hij plaatst het, het gebeurt niet zomaar — dan wordt dat alles een zegen. Zo kun je een rijk gezegend leven hebben. Waarom? Omdat je Hem dankt.⟨/p> ⟨p>Er zit trouwens nog iets aan vast wat ik erg mooi vind. Er wordt hier gesproken over het publiek, de mensen die daar zijn, die hun amen uitspreken. Dat is een mooi gebruik. Amen is een Hebreeuws woord en dat betekent: "het is waar". Abraham geloofde God en het werd hem tot gerechtigheid gerekend, maar in het Hebreeuws staat er: hij beaamde God. Hij zegt: "het is waar". Wel, als je iets spreekt en de toehoorders zeggen amen, dan is dat niet om daarmee aan te geven dat het nu klaar is. Die functie heeft amen bij ons gekregen: als de dominee amen zegt, dan betekent dat: "zo, ik heb gesproken". Misschien zit u nu ook wel te wachten op mijn amen, maar ik hoop niet dat u wacht op mijn amen. Ik zit te wachten op úw amen. Niet op wat ik gezegd heb, maar op het Woord dat klinkt. Begrijpt u? Amen betekent: "zo is het, dat is de waarheid". Maar als het niet duidelijk is, hoe zouden mensen dan amen kunnen zeggen? Als je niet weet wat er gezegd is? Hij weet immers niet wat er gezegd wordt. Dat is het grote probleem. Daarom is het zo belangrijk om duidelijk te spreken en het Woord luid en duidelijk te laten klinken. Ik stel voor dat we het hierbij laten. Dan gaan we de volgende keer verder met het zeventiende vers. Het getal zeventien staat mij wel erg aan, omdat het een getal van de opstanding is.⟨/p>