⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Terugblik op de Gaven en het Intermezzo van de Liefde⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ook van mijn kant een hele goede avond en goed u allemaal hier weer te mogen zien. Wij gaan vanavond verder met de bespreking van de Korinthebrief. Ik zou kunnen zeggen, om het een beetje populair aan te vangen: Let’s Talk About Love. Want daar ging het over. All you need is love. 1 Korinthe 13 is het hoofdstuk dat wel genoemd wordt het Hooglied op de liefde. De vorige keer hebben we de eerste zeven verzen van dat hoofdstuk besproken. Het is een schitterend hoofdstuk en het is heel bekend; het wordt bij allerlei gelegenheden gelezen die ook maar enigszins in relatie staan met liefde. Maar het verband wordt daarmee heel dikwijls voorbijgezien. Daar heb ik de vorige keer al aandacht aan gegeven en omdat we er toen nog niet allemaal waren, maar bovendien omdat het me sowieso wel nuttig lijkt om even het geheugen op te frissen om te zien wat we de vorige keer hebben besproken als terugblik en ook als een overzicht van wat we tot dusver met name over dit punt, over dit hoofdstuk en dit onderwerp hebben gezien.⟨/p> ⟨p>1 Korinthe 12, 13 en 14 vormen één geheel en deze gaan over, zoals we dat in hoofdstuk 12 vers 1 lezen, de uitingen des geestes, zoals er letterlijk staat, of zoals de NBG-vertaling het weergeeft. Eigenlijk staat er gewoon 'de geestelijke' of 'de geestelijke uitingen', want dat is het idee daarbij. Met name gaat het daarbij, want dat is de aanleiding voor het schrijven, in zowel hoofdstuk 12 als in hoofdstuk 13 als in hoofdstuk 14 over dat spreken in tongen, of beter gezegd: het spreken in talen. Ook daar heb ik de vorige keer al even aandacht aan gegeven. Trouwens, dat zal vanavond ook nog even ter sprake komen hoe dat precies zit, want het woord voor tong in het Grieks is hetzelfde als het woord voor taal. Er is geen verschil. Dat is eigenlijk ook vrij logisch, want een taal spreek je ook door middel van je tong. Bovendien kennen we het in andere verbanden ook wel; in Openbaring 7 wordt er bijvoorbeeld gesproken over alle volkeren, stammen en tongen. Dat is het onderwerp: het spreken in talen. Dan gaat het hier in deze hoofdstukken over het spreken in talen die een mens niet geleerd heeft, dus als een wonderlijke uiting van Gods Geest.⟨/p> ⟨p>In Korinthe deed men daar heel spectaculair over. Dat had grote aandacht en men deed alsof dat het allerbelangrijkste was, terwijl Paulus nu juist laat zien dat dat spreken in tongen of het spreken in talen juist de laagste is in rangorde. We hebben dat ook gezien in het voorlaatste vers van hoofdstuk 12. Daar geeft Paulus een hele opsomming van gaven en bedieningen. Dan spreekt hij over ten eerste apostelen, ten tweede profeten en ten derde leraars. Verder noemt hij krachten en dan geeft hij een hele opsomming waarbij hij als laatste het spreken in tongen noemt. Dat is niet voor niets als laatste, juist omdat dat de laagste gave is. Waarom de laagste? Omdat de gave van het spreken in tongen of talen de geringste gave is qua vermogen om te stichten en op te bouwen. We zullen dat nog uitgebreid zien in het veertiende hoofdstuk, van vers 1 tot en met vers 25. Wat dat nou specifiek is, daar heb ik zojuist al wat over gezegd en we hebben er al een paar keer aandacht aan gegeven, maar met name in hoofdstuk 14 zal het uitgebreider aan de orde komen.⟨/p> ⟨p>Om nog wat meer in te zoomen op dat dertiende hoofdstuk: hoofdstuk 13 is in dit drietal hoofdstukken een intermezzo. Dat wil zeggen dat hoofdstuk 12 naadloos uitloopt in hoofdstuk 14, en hoofdstuk 13 is ertussen gevoegd als een intermezzo, als een interlude of hoe je dat ook maar zeggen wilt. Parenthese heet het ook met een mooi woord. Het is tussengevoegd, maar niet zomaar omdat het weggedacht zou kunnen worden; het is ook het hart van de sectie. Dat wil zeggen dat de bespreking van hoofdstuk 12 verdergaat in hoofdstuk 14 om aan te tonen dat het spreken in vreemde tongen en talen, waar zij zo hoog over opgaven, in werkelijkheid de laagste is in rangorde. Hoofdstuk 13 vangt dan aan met te zeggen – en dat is eigenlijk het slot van hoofdstuk 12 – dat Paulus een veel hogere weg aan wil tonen en laten zien. Hoofdstuk 13 is een intermezzo en dat gaat over de liefde Gods.⟨/p> ⟨p>Dan nog iets: het spreken in talen of tongen hoort bij de onvolwassenheid, de onmondigheid. Dat zullen we in dit hoofdstuk zien en dat is het onderwerp voor vanavond. Paulus laat in dit hoofdstuk iets zien wat de meeste mensen ontgaat. Ik zei al dat bij allerlei gelegenheden hoofdstuk 13 gelezen wordt omdat het dan iets te maken heeft met de liefde. Bijvoorbeeld bij een trouwplechtigheid is 1 Korinthe 13 een heel populair hoofdstuk. Ik zeg er niks van; ik kan me herinneren dat ik het zelf ook ooit wel eens gedaan heb. Maar dat neemt niet weg dat het daar feitelijk niet over gaat. Het gaat niet over de huwelijkse liefde en ook niet over de liefde in het algemeen; het gaat over de liefde Gods. Het is juist bedoeld om te laten zien dat de liefde Gods blijvend is tegenover dat wat zal verdwijnen, dat wat zal verstommen. Dat spreken in tongen, zegt Paulus, is een profetische blik die hij ten beste geeft, waar hij van getuigt. Dat spreken in talen, wat toentertijd nog bestond, zou mettertijd gaan verstommen, namelijk als de volwassenheid zou aanbreken. Ik zei al dat dit het onderwerp van vanavond is, dus dat ga ik vanzelf nog uitgebreider laten zien. Ik weet dat het omstreden is wat ik nu zeg, terwijl het toch heel duidelijk is.⟨/p> ⟨p>Wat blijvend is hier op aarde, dat zijn in ieder geval geloof, hoop en liefde, totdat uiteindelijk alleen de liefde overblijft, namelijk de liefde Gods. Daarom is dat natuurlijk ook die overtreffende weg die Paulus laat zien; die liefde Gods die alles en iedereen insluit. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat als hij dat in 1 Korinthe 13 zo zegt, dat dit al een voorspel is op 1 Korinthe 15, waar geschreven staat – wat zojuist nog in het gebed is aangehaald – dat God alles zal worden in allen. Dat is die liefde Gods die uiteindelijk alles overwint en als enige over zal blijven. Dan zullen zelfs geloof en hoop zijn verdwenen; die zijn dan niet meer nodig. Dus dat wel even in het kort als een terugblik op wat we de vorige keer al hebben gezien en wat we vanavond ook nog zullen zien als een soort overzicht van de bespreking van hoofdstuk 13.⟨/p> ⟨p>Dan is het misschien nog goed om het vers voor het voetlicht te brengen wat ik al even noemde, namelijk het laatste vers van hoofdstuk 12 waar Paulus hoofdstuk 13 aankondigt. Nadat hij het een en ander heeft geschreven over de gaven en bedieningen, de genade-effecten en de charisma’s, en nadat hij als laatste het spreken in talen heeft genoemd, zegt hij: streef naar de grootste gaven. Dat wil zeggen naar de grootste uiting van die genade, naar het grootste genade-effect. En ik wijs u een weg die nog veel verder omhoog voert, of: ik zal u een weg laten zien die overtreffend is. Hyperbole, dat wil zeggen met recht overtreffend, alles overstijgend. En die weg die zoveel verder omhoog voert, die alles overtreffende weg, dat is de liefde. Misschien is er nog één ding goed om te benadrukken – de vorige keer heb ik dat ook vrij uitgebreid laten zien – en dat is dat de liefde niet zomaar een vaag begrip is van lief zijn voor elkaar. De liefde waar het over gaat, dat is agape.⟨/p> ⟨p>Dat is onvoorwaardelijke liefde en dat is een beschrijving van de liefde Gods. Dus hier in 1 Korinthe 13 gaat het over de liefde Gods. De liefde van Hem en al die eigenschappen die dan vervolgens genoemd worden vanaf vers 4: de liefde is langmoedig, de liefde is goedertieren, ze is niet afgunstig, et cetera. We hebben dat de vorige keer kort besproken. Dat is een beschrijving van wie God Zelf is. En Zijn liefde is inderdaad onvoorwaardelijk, en omdat het onvoorwaardelijk is, is het ook universeel. Daar kun je niks aan toedoen, je kunt er niks aan afdoen. Door je best te doen wordt het niet meer en door niet je best te doen wordt het niet minder. Dat is onvoorwaardelijk.⟨/p> ⟨p>Dat is de liefde Gods, er is niets wat grootser is dan dat. Het is het geheim van de schepping, het is het geheim van wie God is. En we hebben daarbij ook nog gezien dat die liefde Gods een aardse weerspiegeling heeft, namelijk in de liefde die een vader heeft, of meer in het algemeen: die ouders hebben voor hun kinderen. Ik geef toe, het is een type. Maar dat is ook een onvoorwaardelijke liefde. In de normale gang van zaken, maar dat is... Kijk, van allerlei soorten liefde kun je zeggen: daar is eigenbelang bij. Of de genegenheid wordt opgeroepen door de ander. Je houdt van een ander omdat hij goed is in koken ofzo, of in voetbal, noem maar wat. Dat je genegenheid daardoor is opgewekt, maar in de eigenschappen van die ander.⟨/p> ⟨p>De liefde Gods wordt daardoor gekenmerkt dat het liefde is om niet. God houdt van Zijn schepping, waarom? Omdat het Zijn schepping is. Omdat het het werk van Zijn handen is en daar kun je nooit iets aan afdoen; dat is een gegeven, dat is een feit. De liefde Gods is geen ideaal, ook dat hebben we de vorige keer gememoreerd. Het is geen ideaal dat je kunt nastreven, het is een feit, het is een gegeven. Het is ook met recht een bericht, een goed bericht. Die liefde die Hij heeft voor elk schepsel, dat Hij nooit laat varen en waar Hij een plan mee heeft en dat Hij gaat volvoeren. Nou, dat is die liefde Gods. En als je in die liefde mag wandelen als navolgers Gods, ja, dat is het grootste, het hoogste wat er is.⟨/p> ⟨p>En dan is er misschien nog één ding goed om te memoreren. En dat hebben we ook gezien: die liefde hier in 1 Korinthe 13. Uiteindelijk is dat niets anders dan wat in Galaten 5 genoemd wordt de vrucht van de Geest. Want de vrucht van de Geest is liefde. Dubbele punt: die liefde heeft allerlei eigenschappen: blijdschap, vrede, langmoedigheid. Nou kijk maar, dat zijn allemaal kenmerken van de liefde. Vandaar ook dat het de vrucht van de Geest is en niet de vruchten van de Geest zijn. Nou, dat voor wat betreft het overzicht en de terugblik.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="796" title="Speel af vanaf 13:16">▶ 13:16⟨/button> ⟨span>De Liefde Vergaat Nimmer Meer (1 Korinthe 13:8)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ik stel voor dat we nu bij vers 8 verder gaan, want daar waren we gebleven. Daar staat dan, samenvattend wat het voorgaande betreft: "De liefde vergaat nimmermeer." Zij valt niet. Veel Engelse vertalingen zeggen: "Love never fails." Dit is ook een weergave van de tekst uit een Engelse vertaling — ik weet niet helemaal zeker of het de King James is, maar deze liefde faalt ook niet. Vallen en falen hebben eigenlijk alles met elkaar te maken.⟨/p> ⟨p>De liefde — en dan heb ik het uiteraard over de liefde Gods — gaat nooit voorbij. Zij overwint alles. Geen vijandschap, geen nijd of jaloezie of welke menselijke emotie daarin ook een rol speelt; de liefde Gods overtreft het allemaal. Die liefde vergaat nimmermeer. En dat is waar Paulus de Korinthiërs ook op attendeert: dat is het hoogste, dat is het grootste en dat is ook het enige wat werkelijk ertoe doet en wat overblijft. De liefde vergaat nimmermeer.⟨/p> ⟨p>Maar, zegt hij — en nu komt hij weer bij zijn punt terecht om het contrast te laten zien: de liefde vergaat nimmermeer, maar profetieën, zij zullen afgedaan hebben. Profetieën, wat zijn profetieën? Dat is wat het woord betekent: uitspraken die God deed. Een profeet van God is dus een mond van God. God uit Zich door Zijn profeten. In de dagen van het Nieuwe Testament, toen het Nieuwe Testament nog niet opgetekend was, waren er profeten; mensen die het woord van God doorgaven.⟨/p> ⟨p>Wel, zegt Paulus, die profetieën zullen afgedaan hebben. Dat is niet treurig; integendeel, dat is een geweldige zaak, een geweldig bericht. Het feit dat hier staat "zij zullen", geeft aan dat Paulus hier ook iets voorzegt. De profetieën die toen nog uitgesproken werden, zouden te zijner tijd afgedaan hebben. We zullen straks ook zien wanneer, bij welke gelegenheid en ook waarom.⟨/p> ⟨p>"Zij zullen afgedaan hebben" — het woord dat hier gebruikt wordt, betekent eigenlijk zoiets als buiten werking gesteld worden. Als je het heel letterlijk neemt en even doorbladert naar 1 Korinthiërs 15, waar het ging over God die "alles in allen" is, dan lees je even daarvoor over de dood die tenietgedaan zal worden. Daar staat hetzelfde werkwoord: buiten werking gesteld worden.⟨/p> ⟨p>En waar die profetieën buiten werking gesteld worden, worden tongen als tweede genoemd, als middelste van de drie zaken die hij hier aan de orde stelt. Profetieën, Godspraken, zullen buiten werking gesteld worden. Talen — dat wil zeggen: het spreken van die talen op een wonderlijke wijze, zonder dat mensen ze hebben geleerd — die zullen verstommen. Wat dus ook weer aangeeft dat het een mindere gave is; het is geen blijvende, het gaat voorbij. Ze zullen verstommen, ze zullen ophouden.⟨/p> ⟨p>U ziet hier trouwens het woordje 'pau' in staan, waar de naam Paulus ook mee verband houdt, maar dat betekent inderdaad stoppen. Ons woord pauze komt daar ook vandaan. 'Pau' is het Griekse woord voor stoppen, ophouden. Dat is wat hier gezegd wordt over die wonderlijke gave, die wonderlijke uiting van het spreken in tongen of het spreken in talen.⟨/p> ⟨p>Zij zullen verstommen, ze zullen ophouden. De profetieën zullen buiten werking gesteld worden, de talen zullen ophouden. Ik zal trouwens nog wat zeggen over die talen, en nu loop ik alvast even vooruit op een tekst die we nog moeten bespreken in hoofdstuk 14, in vers 21 en 22, maar ik wil het toch voor de duidelijkheid genoemd hebben als we het hebben over dat spreken in talen. Want dan gaat Paulus...⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1101" title="Speel af vanaf 18:21">▶ 18:21⟨/button> ⟨span>De Ware Betekenis van het Spreken in Talen (jesaja 28)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ik ben dus in 1 Korinthe 14 en we zijn nu bij vers 21. Daar verwijst Paulus naar het Oude Testament. Hij zegt: "In de wet staat geschreven..." en dan gaat het over Jesaja 28, de verzen 11 en 12. Hij gaat dat nu citeren: "Door lieden van een andere taal en door lippen van vreemden zal Ik" – met een hoofdletter, God dus – "tot dit volk spreken." Met 'dit volk' wordt Israël bedoeld. Dit is heel belangrijk, want hier geeft Paulus een inkijkje in wat de werkelijke betekenis is van dat spreken in talen. Dat was toen ook een fenomeen dat gebeurde en waar in Korinthe zo hoog over opgegeven werd, maar Paulus laat hier zien wat de betekenis daarvan is. Hij zegt dat dit al in het Oude Testament, in de wet, in de Tenach, was aangekondigd: dat God zou gaan spreken tot Zijn volk Israël. Dan zie je dus al direct dat het spreken in tongen of in vreemde talen te maken heeft met Israël. God spreekt tot Zijn volk, namelijk tot Israël. Hoe doet Hij dat? Nou, normaal gesproken zou je zeggen dat Hij dat in het Hebreeuws doet. Dat is immers de taal van God; het is de taal van 'de andere kant'. Hebreeuws betekent ook letterlijk 'van de overzijde'. Dus als God tot Zijn volk spreekt, dan doet Hij dat normaal gesproken in die heilige, hoge taal. Maar nee, God zegt hier: "Ik ga het in de toekomst anders doen, om een heel speciale reden."⟨/p> ⟨p>Hij zegt dat de andere volkeren, de natiën, ook hun eigen taal hebben. In het algemeen is het zo dat als je een andere taal hoort, dat altijd een beetje vreemd klinkt. "Hoe is het mogelijk dat ze zo'n taal spreken?" denk je dan. Dat is in het algemeen al zo, maar de Hebreeën, zij die Hebreeuws spraken, hadden daar helemaal een sterke hand van. Juist omdat zij wisten dat het Hebreeuws de taal van God is. Maar God zegt: "Door lieden van een andere taal en door lippen van vreemden, door een belachelijke lip, zal Ik tot dit volk gaan spreken." Dat zou God gaan doen, zo zei Hij reeds in de dagen van Jesaja. "En toch zullen zij naar Mij niet luisteren," zegt de Heer. Is dit dan een profetie specifiek voor de tijd dat Jezus op aarde was, of zou het ook nog op nu kunnen slaan?⟨/p> ⟨p>Nou, je zou eigenlijk in de verleiding komen... ik zei net dat ik dat niet zou doen, maar nu u dit zo aan de orde stelt: dit is een hele bijzondere tekst. Laten we het toch even doen. Ja, dan moeten we naar Jesaja toe. Daar heb ik natuurlijk geen dia van, maar u moet dan even uw Bijbeltje erbij pakken. We gaan naar Jesaja 28. Dat is mooi hoor. In mijn Bijbel staat er boven vers 7: "Tegen de leiders van Jeruzalem." Het is een beetje lastig welke vertaling je hier raadpleegt, maar laat ik beginnen in vers 8. "Ja, alle tafels zijn vol" – dat is niet zo mooi als je dat zo leest – "zijn vol walgelijk braaksel, geen plek is er over." Met andere woorden: dat wat daar door de geestelijke leiders werd geserveerd op de tafel, geestelijk gesproken, dat was braaksel. Dat is misschien niet erg parlementair uitgedrukt, maar zo spreekt Jesaja dat uit. En wie wil Hij... en er staat in mijn Bijbel een kleine letter, maar er hoort een hoofdletter te staan: "Wie wil Hij, God, kennis leren? En wie wil Hij een openbaring doen verstaan?" Het antwoord is: "Hen die van de melk gespeend en aan de borst ontwend zijn." Er staat in mijn Bijbel een vraagteken bij, maar er hoort eigenlijk een uitroepteken te staan. Wie wil... Sorry? "Het staat er zo dat Hij het hoofdletterlijk bedoelt." Ah, ja. Daarom zeg ik al, het hangt er een beetje vanaf welke uitgave je hebt. Kijk, als ik had geweten dat ik dit zou gaan bespreken, dan had ik er een paar dia's van gemaakt en had ik het ook wat beter kunnen laten zien. Maar goed, we hebben nu ons Bijbeltje voor ons.⟨/p> ⟨p>Zou het geen vraag kunnen zijn? Want het is een retorische vraag die aan het begin al een beetje... Ja, maar kijk, de vraag is: "Wie wil Hij kennis leren en wie wil Hij openbaring doen verstaan?" Het antwoord luidt: "Hen die van de melk gespeend en aan de borst ontwend zijn." Dat wil zeggen: aan wie wil God Zijn openbaring te kennen geven? Aan wie wil Hij Zijn woord kwijt? Aan degenen die niet meer aan de melk zijn, namelijk de gespenden. Gespeend wil zeggen dat je niet meer aan de moederborst zit; je bent inmiddels van de borst af. Dit is ook weer puur Paulijns taalgebruik. In de Korinthebrief hadden we het er in hoofdstuk 3 al over: over melk en vaste spijzen. Nou, aan wie wil God Zijn openbaring, en dan ook werkelijk over de verborgenheid, kwijt? Niet aan kleine kindertjes, nee, aan hen die daarvoor oren hebben. Volwassenen. Dat is trouwens ook weer het onderwerp van 1 Korinthe 13: als je niet meer kinderlijk bent, maar eenmaal een man geworden bent. Houd al die associaties maar even vast.⟨/p> ⟨p>Want, zo zegt hij dan in vers 10: "Het is wet op wet, wet op wet, eis op eis, eis op eis, hier wat, daar wat." In het Hebreeuws klinkt dat heel raar als je dit zegt; het is bijna een woordspel. Maar dat is niet het enige om op te wijzen. Wat was het probleem in de dagen van Jesaja al? Dat wat die geestelijke leidslieden brachten, dat was niet het Woord van God. Het was "wet op wet, eis op eis." Dat heeft ook te maken met de Talmoed en alles wat ze erbij bedacht hebben: geboden van mensen. En dan zegt hij in vers 11 dat ze het Woord van God niet kenden. Voor hen was het Woord van God alleen maar "wet op wet," en feitelijk waren het nog kleine kindertjes. God kon Zijn Woord aan hen niet kwijt. Voorwaar, door mensen die een onverstaanbare taal spreken – dit volk namelijk – en in een vreemde tongval... er staat hier in de Statenvertaling inderdaad "belachelijke lip". Voorwaar, door mensen die een onverstaanbare taal spreken en in een vreemde tongval zal tot dit volk, het volk waar Jesaja zich toe richt, Israël dus, worden gesproken.⟨/p> ⟨p>God zal spreken tot dit volk, Hij die tot hen gezegd heeft: "Dit is de rust, geef de vermoeide rust, en dit is de verademing." Maar ze wilden niet horen, kijk maar. En dan lees ik meteen even verder: "Zo zal voor hen het woord van de HEERE zijn: wet op wet, wet op wet, eis op eis, eis op eis, hier wat, daar wat, opdat zij bij hun gaan achterwaarts struikelen en te pletter vallen, verstrikt en gevangen worden." Ja, alsjeblieft. Wat hier staat is dus dit: dat het Woord van de HEERE voor het volk van Israël – en meer specifiek het Joodse volk – "wet op wet en eis op eis" was. Nu zegt de Heer Zelf: ze begrijpen niet wat het werkelijk is, namelijk rust. "Dit is de rust, geef de vermoeide rust, dit is de verademing." Kijk, dat is wat het Woord van de Heer werkelijk is. En dan begrijp ik ook meteen, als ik het zo zeg, wat de Heer Jezus zegt in Mattheüs 11. Dat was ook gericht aan de leidslieden van Zijn dagen, de geestelijke misleiders feitelijk. Dan zegt Hij: "Komt allen tot Mij die vermoeid en belast zijn" – namelijk vermoeid en belast door menselijke geboden en daar onder gebukt gaand – "en Ik zal u rust geven, want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht." Want dat is namelijk de belofte: "Ik vervul het."⟨/p> ⟨p>Maar nu even terug naar het verband, want waarom noem ik dit nu? Het verband gaat hier dus over het feit dat Israël het Woord van God niet begrijpt. Het is voor hen "wet op wet, eis op eis." En dan zegt God: "Ik zal tot dit volk gaan spreken, niet meer in het Hebreeuws, maar door een belachelijke lip, door een vreemde tongval." Dus niet in het Hebreeuws, maar Ik ga in een andere taal tot dit volk spreken. En feitelijk is dat wat dat spreken in tongen is: God spreekt tot Zijn volk, Hij spreekt tot Zijn volk, maar in een niet-Hebreeuwse taal. In feite.⟨/p> ⟨p>Is het Griekse Nieuwe Testament dat wij hebben, ook een vervulling daarvan? Want God gaf in het Oude Testament de Tenach. Het woord 'Tenach' is een Hebreeuws woord. God sprak Zijn woord; de Heilige Schrift was Hebreeuws. En toen kwam daar een woord bij, maar was dat niet Hebreeuws? Nee, het was door een taal die ze niet kenden, met belachelijke lippen. God spreekt ook in het Nieuwe Testament tot Zijn volk, maar niet in het Hebreeuws.⟨/p> ⟨p>Die uiting in de dagen van de Korinthiërs, en het feit dat dit opgeschreven werd, was op een wonderbaarlijke wijze een expressie van deze profetie. Zo legt Paulus dat woord van Jesaja uit: dat spreken in tongen wat jullie doen, dat is een vervulling van wat Jesaja al heeft geprofeteerd, namelijk dat er in vreemde tongen tot dit volk gesproken zal worden.⟨/p> ⟨p>En dan nog iets: het is een uiting niet alleen van het feit dat God naar de natiën gaat. Hij spreekt tot het volk, maar dat volk zou het niet geloven; hun oren zitten dicht voor het woord. Waarom? Omdat ze er totaal geen idee van hebben. Voor hen is het wet op wet, eis op eis, terwijl het in werkelijkheid rust en verademing is. Maar daar waren ze doof voor. En daarom staat er hier ook bij – en dat was al door Jesaja voorzegd: "Als Ik dat ga doen, als Ik zo tot hen ga spreken, zullen ze niet horen en toch zullen ze naar Mij niet luisteren."⟨/p> ⟨p>Het is feitelijk ook meteen een aankondiging van het feit dat het volk terzijde gesteld zou worden. Uiteraard tijdelijk, want God komt altijd weer terug bij Zijn volk en altijd weer zal Hij Zijn beloften vervullen, maar niettemin: ze zouden niet luisteren en het heil zou naar de natiën gaan. Zodat dat spreken in tongen en vreemde talen aan de ene kant een uiting is van Israël dat terzijde is gesteld vanwege ongeloof – men begreep het woord Gods niet – en tegelijkertijd is het een uiting van het heil: de boodschap van het goede bericht is naar de natiën gegaan, naar belachelijke lippen, naar vreemde tongen en andere talen.⟨/p> ⟨p>Er zit veel meer daarachter dan wat daar doorgaans over gezegd wordt. Want wat u en ik allemaal horen over het spreken in tongen, of wat daarvoor doorgaat, heeft er totaal niets meer mee te maken. Wat nu spreken in tongen genoemd wordt, dat is helemaal geen spreken in tongen. Dat kan niet, want dat is namelijk al lang opgehouden. Nu praat ik een beetje voor mijn beurt, want ik moet het nog aantonen.⟨/p> ⟨p>Laat ik eerst nog eventjes dit woord uit 1Korinthe 14 compleet lezen: "In de wet staat geschreven: Door lieden van een andere taal en door lippen van vreemden zal Ik tot dit volk spreken, en toch zullen ze naar Mij niet luisteren, zegt de Here." Derhalve, zegt Paulus dan in 1Korinthe 14, zijn die tongen, dat spreken in talen, een teken niet voor hen die geloven, maar voor de ongelovigen, en wel het ongelovige volk: het ongelovige Israël. Daar is het een teken voor. Niet zomaar voor ongelovigen in het algemeen, nee, voor het ongelovige volk is het een teken.⟨/p> ⟨p>Het is een demonstratie dat dit volk ongelovig is; een demonstratie dat God zich nu niet bedient van het Hebreeuws, maar van andere talen. En als wij vandaag de Korinthebrief bespreken, dan lezen we een vertaling in het Nederlands – ook wel zo'n belachelijke taal natuurlijk. Ik vind het trouwens wel erg makkelijk hoor, maar we lezen een vertaling vanuit het Grieks. Ook al een belachelijke taal, voor dit volk tenminste. Goed, dat was een korte excursie naar Jesaja 28, maar het is toch wel goed dat dat even ter sprake kwam met Wolter. Dat weer wel: de liefde vergaat nimmermeer.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2019" title="Speel af vanaf 33:39">▶ 33:39⟨/button> ⟨span>Onvolkomen Kennen en Stuksgewijs Profeteren (1 Korinthe 13:9)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Maar profetieën, zij zullen buiten werking gesteld worden. Tongen, dat zijn vreemde talen, zij zullen ophouden, ze zullen verstommen, en kennis, zij zal afgedaan hebben. Dat wil zeggen – maar dat hadden we ook al eerder gezien in hoofdstuk 12 – kennis; dan gaat het hier over die gaven van kennis, dat God aan iemand iets bekendmaakt. Toen, in die tijd, was de kennis nog niet compleet. Dat wil zeggen: God openbaarde stukjes kennis aan de één en stukjes kennis aan de ander, en dat was allemaal nog niet compleet. Die kennis, die gaven van kennis, die uiting van kennis, dat zou afgedaan hebben. Ook hier staat weer datzelfde woord, namelijk: buiten werking gesteld worden.⟨/p> ⟨p>Eén ding blijft, dat hebben we gezien: de liefde vergaat nimmermeer. Maar drie dingen worden hier genoemd: profetieën, tongen en die kennis – die gaven van kennis. Die zouden buiten werking gesteld worden, ophouden of verstommen en afgedaan hebben. De grote vraag is: wanneer? En ook: waarom?⟨/p> ⟨p>Laten we eerst eens even vers 9 lezen. Want dat is de verklaring waarom dat zo zal gaan gebeuren: "Want onvolkomen is ons kennen." Onvolkomen; voor dit woord staat in het Grieks een woord dat te maken heeft met 'deels' of 'stuksgewijs'. Gedeeltelijk. Dat is dit woord wat hier vertaald wordt met 'onvolkomen'. In 1 Korinthe 11 kwamen we de stam van het woord ook al tegen. In vers 18 – dat is in een bepaald verband, het doet er nu even niet toe wat precies – had hij iets gehoord en dan zegt hij: "Ten dele geloof ik dat." Voor een deel, of gedeeltelijk. Dat is wat hier vertaald wordt met 'ten dele', wat de meest letterlijke weergave is. Het wordt hier vertaald met 'onvolkomen', maar onvolkomen wil zeggen – dat is de betekenis van het woord – dat het stuksgewijs is, gedeeltelijk. Deels is ons kennen en deels is ons profeteren.⟨/p> ⟨p>Dat plaatje met die stukjes van een puzzel is natuurlijk niet voor niets. Dat gebruik ik omdat al die stukjes, weliswaar in hun geheel op de juiste wijze neergelegd een totaliteit vormen, maar de stukjes op zich zijn onvolkomen. Het is hier wat en daar wat; stuksgewijs is ons profeteren. Je moet je goed voorstellen wat er in die dagen gebeurde. Het getuigenis klonk van de opgestane Messias. God had inmiddels Paulus geroepen en de boodschap was naar de natiën gegaan. In vreemde talen werd er gesproken, ook tot dit volk, maar het volk geloofde niet. Dat was er aan de hand. Hier werd wat geopenbaard en daar werd wat geopenbaard, maar dat lag allemaal nog niet vast. De Schriften, het Woord van God, was nog niet compleet. Dat is allemaal gedeeltelijk en bovendien nog niet eens op schrift gesteld. Nog niet zwart-op-wit. Ja, deels: hier een brief, daar een brief, maar het was allemaal nog niet af.⟨/p> ⟨p>De puzzel was nog niet af. Het was allemaal nog maar... hier lag een stukje, daar lag een stukje. Dat is eigenlijk een heel mooi beeld van die puzzel, want het geeft aan dat het in aanbouw was. De contouren werden steeds meer zichtbaar, maar het was allemaal nog stuksgewijs. Vandaar ook: onvolkomen is nog steeds ons kennen. Er worden dingen aan kennis geopenbaard en onthuld, er worden dingen gesproken, Gods woorden worden neergelegd en uitgesproken, maar het is allemaal gedeeltelijk, deels.⟨/p> ⟨p>Kijk, nu hebben we dus aan de ene kant in vers 8 gezien dat die profetieën, tongen en kennis zouden ophouden; ze zouden buiten werking gesteld worden. Vers 9 zei waarom dat zo is: omdat het allemaal maar gedeeltelijk was. Gedeeltelijk is het kennen, gedeeltelijk is het profeteren. Maar wanneer zou het dan voorbij zijn? Wanneer zouden die gaven of die uitingen inmiddels tot het verleden behoren? Wanneer zou het ophouden, wanneer zou het afgedaan hebben? Dat is de vraag.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2332" title="Speel af vanaf 38:52">▶ 38:52⟨/button> ⟨span>De Komst van de Volwassenheid, Niet de Volmaaktheid (1 Korinthe 13:10)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Nou, het antwoord staat in vers 10, hoewel de vertaling ons nou niet bepaald op het juiste spoor zet. Want wat staat er dan? "Doch als het volmaakte komt, dan zal het onvolkomene dat stuksgewijze afgedaan hebben." Die twee betekenen – ik bedoel dat volmaakte en dat onvolkomene, dat gedeeltelijke, dat stuksgewijze – dat ze elkaar niet verdragen. Dat wil zeggen: als het ene komt, dan is het andere voorbij. Als het volmaakte komt, dan is dat stuksgewijze, dat onvolkomene, buiten werking gesteld. Het is voorbij, het heeft afgedaan, het is opgehouden.⟨/p> ⟨p>De vraag is nu, de grote hamvraag: wat is dat volmaakte? Want ja, waar denk je aan bij het volmaakte? Laat ik eerst even iets zeggen ten voordele van deze weergave, zonder nou meteen met kritiek te beginnen. Het woord "volmaakt" kan wel; in een bepaalde zin heeft het Griekse woord te maken met einde, voleindigen. En als je iets voleindigt, dan kan dat, als het inderdaad compleet is, als het af is, perfect zijn. In een ander opzicht – laat ik daar een voorbeeld van geven – van offerdieren lees je in de Griekse vertaling van het Oude Testament, de zogenaamde Septuagint, dat offerdieren volmaakt worden genoemd. ⟨em>Teleon⟨/em>, ⟨em>telos⟨/em>, dat woord. En dat betekent gaaf; het zijn gave dieren.⟨/p> ⟨p>Als het gaat om groei, wordt het woord namelijk ook gebruikt. Ik zal u dat laten zien. ⟨em>Teleios⟨/em> kan in een bepaald verband inderdaad te maken hebben met het volmaakte. Als het echter gaat om groei in beeldspraak, dan is het gewoon de volwassenheid. Dit woord dat Paulus hier gebruikt in 1 Korinthe 13 vers 10, wat hier dus vertaald wordt met "volmaakt", komen we drie keer tegen in de Korinthebrief. Laten we die andere twee keren ook even bekijken. In hoofdstuk 2 vers 6 wordt het vertaald met "rijp". Laten we het even opzoeken, als we nou toch aan het bladeren zijn. 1 Korinthe 2 vers 6. Het verband is ook wel weer erg mooi hoor. Dan zegt hij: "Toch spreken wij wijsheid bij hen die daarvoor rijp zijn." ⟨em>Teleon⟨/em>. Dat is het woord wat in 1 Korinthe 13 vertaald wordt met "volmaakt". In de Statenvertaling staat er wel "de volmaakten", maar in de NBG wordt het met "rijp" vertaald. Waarom? Omdat het te maken heeft met groei, met volgroeid zijn. Als de groei vol is, dan spreken we niet over volmaakt, maar dan zeggen we volwassen. En dat is ook precies de beeldspraak.⟨/p> ⟨p>Want Paulus zegt dan in hoofdstuk 3 vers 1: "En ik, broeders, kon nog niet tot u spreken als tot geestelijke mensen, maar slechts als tot vleselijke, nog onmondigen in Christus. Melk heb ik u gegeven, geen vast voedsel, want dat kon u toen nog niet verdragen." Ziet u? Het gaat erom: Paulus had zoveel te melden, de verborgenheid, maar dat was vaste spijs. En die kon hij slechts kwijt aan degenen die inmiddels volwassen waren, rijp, volgroeid. Volmaakt is prima; als je vast wilt houden aan het woord volmaakt, dan vind ik dat prima, maar dan in de zin van volmaakte groei. Dat wil zeggen: volwassenheid. Dat is gewoon de term die wij daarvoor gebruiken.⟨/p> ⟨p>Dan heb ik er nog één, want in hoofdstuk 14 komen we het woord nog een keer tegen. Dus eerst in 1 Korinthe 2 vers 6, dan in 1 Korinthe 13 vers 10 en dan vervolgens nog in 1 Korinthe 14 vers 20. Laten we die dan ook meteen maar even erbij pakken. 1 Korinthe 14 vers 20. Daar staat: "Broeders, weest geen kinderen in het verstand, maar in de boosheid; wordt in het verstand volwassen." Hier is de derde keer dat dit woord gebruikt wordt. Wat staat er in de Statenvertaling trouwens? Ook "volwassen"? Dus de Statenvertaling zegt twee keer "volmaakt" en één keer "volwassen". Maar in alle drie de gevallen – ik hoop dat u dat inmiddels ziet – in 1 Korinthe 2 vers 6 gaat het over degenen die rijp, dat wil zeggen volwassen zijn. In 1 Korinthe 14 wordt het vertaald met "volwassen" en hier in hoofdstuk 13 zou het ook gewoon met "volwassen" of "volwassenheid" vertaald moeten worden.⟨/p> ⟨p>Dat is volkomen helder, want even later in 1 Korinthe 13 – en dan praat ik over het volgende vers – wordt er gezegd: "Tohen ik een kind was, sprak ik als een kind, voelde ik als een kind, overlegde ik als een kind. Nu ik een man ben geworden, heb ik afgelegd wat kinderlijk was." Het hele verband gaat juist over de overgang van kindschap naar volwassenheid. Dat is het verband. Daarom zet het woord "volmaakt" hier in hoofdstuk 13 vers 10 ons op het verkeerde been. Als je het vanuit de Korinthebrief bekijkt en men had het concordant weergegeven, dan had er gestaan: "Doch als de volwassenheid komt..."⟨/p> ⟨p>Weet u waarom het om een andere reden misleidend is? Want ik weet niet beter dan dat ik daar destijds altijd over gehoord heb, en verreweg de meeste christenen zullen het daarbij denken. Ik herinner me nog heel goed dat het in 1988 was dat ik daar nog eens een keer een heftig gesprek over had in Amsterdam, in de Shelter, een Christian Youth Hostel, met een paar Engelse pinkstervrienden. Die zeiden over 1 Korinthe 13 vers 10: "Daar staat dat spreken in tongen" – want daar waren ze erg enthousiast over – "dat zal pas ophouden als de Heer komt, want dan is er pas de perfectie. Hier op aarde is de perfectie niet." Zie je hoe misleidend zo'n weergave is? Het gaat niet over de perfectie of de volmaaktheid; het gaat over de volwassenheid. Als de volwassenheid komt, dan zal het onvolkomene afgedaan hebben.⟨/p> ⟨p>Dat wil zeggen dat stuksgewijze – hier weer datzelfde woord – dat deels, dat ten dele. Als de Ecclesia, wij als geheel als lichaam, als het lichaam dat in die dagen nog kinderlijk was, volwassen zou worden of eenmaal volwassen zou zijn, dan zou dat onvolkomene, dat deels gedeeltelijke, dat stuksgewijze voorbij zijn. En daarmee ook het spreken in vreemde talen, de profetieën of die gaven van kennis. Waarom? Omdat de kennis dan volkomen zou zijn; het zou dan niet meer gedeeltelijk zijn. God zou Zijn Woord compleet hebben gemaakt.⟨/p> ⟨p>En dat is misschien het laatste wat ik dan nog even wil noemen. We gaan er weer even heen, ook al heb ik daar even geen dia van, maar in Colossense 1 vers 25 schrijft Paulus dit: dat hij een dienaar is van Christus en Zijn lichaam, de Ecclesia (dat is vers 24). En dan staat er: "Haar dienaar" – dat wil zeggen van dat lichaam van Christus – "ben ik geworden krachtens de..." Ja, in mijn Bijbel staat er dan "de bediening", maar er staat gewoon "krachtens het beheer, de huishouding of de bedeling". Staat dat in de Statenvertaling? "Bedeling", ja. Nou, daar staat inderdaad het Griekse woordje ⟨em>oikonomia⟨/em>, waar ons woord economie vandaan komt: het beheer. "Haar dienaar ben ik geworden krachtens het beheer, de huishouding die mij door God is toevertrouwd om onder u, de natiën, het Woord van God..." Ja, dan staat er in de NBG-vertaling "tot zijn volle recht te doen komen", maar als u een Statenvertaling hebt, dan staat er "te vervullen", te completeren. Dat is het woord wat hier staat: om het Woord van God compleet te maken.⟨/p> ⟨p>De bediening, het beheer dat aan Paulus was toevertrouwd om onder de natiën het Woord van God compleet te maken. En als het Woord van God compleet is, dan is er geen kennis meer aan toe te voegen. Dan is alles wat aan kennis te vertellen is, verteld. De godspraken zijn dan uitgesproken en bovendien ook geboekstaafd, zwart op wit gesteld. Alles wat God te melden heeft, is inmiddels dan compleet.⟨/p> ⟨p>Dus dan heeft het stuksgewijze afgedaan. Het geheel is afgerond. Alles wat God te melden had, is verteld; het staat bovendien zwart op wit. Het gaat over de Schriften die tot volkomenheid gekomen zijn. En dan heeft dat onvolkomene afgedaan. Dat is die volwassenheid waar Paulus het over heeft, en dat is tevens de lijn waar het onvolkomene, dat stuksgewijze, ophoudt. De tongen zouden dan zijn verstomd; die gaven die God toen nog gaf in de dagen van de Korintiërs, zouden inmiddels tot het verleden behoren.⟨/p> ⟨p>Ik stel voor dat we het even hierbij houden. Dan gaan we straks hierop verder. Vraag je nog iets? "Spreken in tongen, dat is voorbij?" Ja. "Wat doen ze nu dan? Ik bedoel, er zijn mensen die zelf zeggen dat ze in tongen spreken." Dat is nep. "Nou ja, weinig eigenlijk. Maar ik versta er in ieder geval niets van."⟨/p> ⟨p>Nou, dat is op zich nog niet een bewijs dat het niet echt zou zijn. Want dat was in de dagen van de Korintiërs ook al zo. Er werd daar ook veel in tongen gesproken en Paulus zegt ook: "Niemand verstaat het." Dat is net zoiets als wanneer ik hier nu in het Chinees zou praten; dan zou niemand het hier verstaan, veronderstel ik. Paulus zegt ook – hij doet er niets aan af of toe – maar hij zegt: "Als er geen uitleg bij is, doe het dan niet."⟨/p> ⟨p>Maar als de volwassenheid inmiddels is aangebroken, dan zou God die gave, die toen nog bestond, niet meer geven. Dat betekent dus dat alles wat zich vandaag als profetie aandient, of wat zich aandient als spreken in tongen, gewoon imitatie is. Per definitie, op voorhand al. En dan zeg ik nog niet eens dat het uit een demonische macht komt, want daar wordt soms over gediscussieerd: waar komt het vandaan? Nou, één ding lijkt mij meer dan genoeg om vast te stellen: het komt niet uit de Schrift. Dat is meer dan genoeg om vast te stellen. Het is niet naar de Schrift. Het heeft afgedaan. Punt.⟨/p> ⟨p>En dan is er natuurlijk nog het punt dat het alleen nodig was om Joden het Woord van God te laten horen. Het was inderdaad God die sprak tot Zijn volk dat niet geloofde. En ik moet er ook bij zeggen: als je er eens kennis van neemt, van alles wat zich vandaag als profetie aandient in de charismatische wereld – en dat geldt ook voor wat spreken in tongen genoemd wordt – dan is het zo overduidelijk nep. Maar ja, je zal maar niet begrijpen dat inmiddels de volwassenheid is aangebroken en aan de Schriften niet genoeg hebben, niet weten dat Paulus het Woord van God gecompleteerd heeft.⟨/p> ⟨p>Ja, dan ga je dus teruggrijpen op zulke kinderlijke dingen. Destijds was het tenminste nog terecht, of in ieder geval was het nog echt, maar nu is het op voorhand al nep. Daar word je niet blij van, van zulke uitingen. Zo blij als je van het Woord wordt, zo droef word je van zulke zaken. Maar laten we verdergaan. Vers 10 hadden we besproken: "Als de volwassenheid komt." Als de Ecclesia volwassen wordt, dan zal het stuksgewijze afgedaan hebben.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3203" title="Speel af vanaf 53:23">▶ 53:23⟨/button> ⟨span>De Groei Naar een Volwassen Man (efeze 4)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ik wil u meenemen naar Efeze 4. Ik heb daarvoor een dia gemaakt waarbij de letters wat kleiner zijn om het hele gedeelte vanaf vers 11 op één dia te kunnen projecteren, zodat u het geheel in het overzicht houdt. Pak er even de Bijbel bij, de NBG of de Statenvertaling, want dan ziet u dat wat Paulus zegt in 1 Korinthe 13 over die volwassenheid die nog moest komen, daarover heeft hij het ook in Efeze 4. Alleen gaat het dan niet over die gaven van kennis, van profetie en van spreken in tongen, maar dan heeft hij het over andere gaven. Dit is ook heel onbekend, wat ik nu ga vertellen, maar u moet het maar eens lezen. Het gaat over Christus, die opgevaren is naar de hoogte — dat is het voorgaande vers — Hij heeft zowel apostelen als profeten gegeven, zowel evangelisten als herders en leraars, om de heiligen toe te rusten — of 'aan te passen' staat er eigenlijk — tot werk van bediening, tot opbouw van het lichaam van Christus.⟨/p> ⟨p>Gaat dat altijd maar door? Nee, dan staat er: totdat. Dus Hij heeft die gaven, die vijf gaven die hier genoemd worden — apostelen, profeten, evangelisten, herders en leraars — gegeven met een speciaal oogmerk, namelijk om de heiligen toe te rusten tot werk van bediening, tot opbouw van het lichaam van Christus. Ik ga daar nu niet te diep op in, ik wil even het totaalplaatje laten zien, maar het heeft een 'totdat'. Totdat wij allen als geheel de eenheid van het geloof bereikt hebben. Dat wil zeggen: het was eerst nog stuksgewijs, maar totdat we de eenheid van het geloof en de volle kennis van de Zoon Gods bereikt hebben. De mannelijke rijpheid — en hier heb je weer dat woord wat we in 1 Korinthe 13 ook zagen, namelijk die volwassenheid — wat hier dan vertaald wordt met rijpheid. De mannelijke rijpheid, of letterlijk staat er: tot een volwassen man. Totdat wij allen dus een volwassen man zijn geworden. Dat is de maat van de wasdom, van de volheid van Christus.⟨/p> ⟨p>Een hele mond vol, dat weet ik, maar lees even goed: het gaat dus over wasdom. Het gaat over groei en die heeft een maat. En als die maat vol is, dan spreken we over volwassenheid. Wel, dan is daar de volle kennis van de Zoon van God. Dan is ook het geloof één geworden, dat wil zeggen: het zijn niet langer stukjes geloof, maar het is tot een eenheid gesmeed en die gaven zijn dan niet langer meer nodig. Als de Ecclesia volwassen is, dan zal God... Van de apostel en profeet is bekend dat die horen bij het fundament, maar ik zal u vertellen dat die evangelisten en herders en leraars die God ooit gaf, ook horen bij de begintijd. Namelijk om dit werk te doen totdat wij allen de eenheid van het geloof en die mannelijke rijpheid, of letterlijk de volwassen man, en de maat van de wasdom zouden bereikt hebben.⟨/p> ⟨p>En dan, als we dus eenmaal volwassen zijn, dan zijn we niet meer onmondig. Dat wil zeggen: dan zijn we geen baby's meer die op en neer, heen en weer geslingerd worden onder invloed van allerlei wind van leer, door het valse spel der mensen in een sluwheid die tot dwaling verleidt. Er is veel meer over te zeggen dan ik nu doe, want ik bespreek hier niet Efeze 4 uitvoerig; het gaat mij puur even om de connectie. In Efeze 4 wordt, net als in 1 Korinthe 13, gesproken over onmondigheid en volwassenheid. En in die kinderlijke fase horen bepaalde gaven, bepaalde uitingen. Dat zagen we in 1 Korinthe 13 en hier in Efeze 4 zien we het ook: bepaalde gaven die God gegeven heeft in de begintijd. En als eenmaal de gemeente een volwassen man is geworden, dan heeft dat opgehouden. Vanaf die tijd is de Ecclesia als geheel niet meer onmondig op en neer, heen en weer geslingerd. Dat wil zeggen dat de volwassenheid is aangebroken, de volle kennis is er, het geloof is tot eenheid gesmeed. Dat wat geloofd wordt, is één, gecompleteerd in de Schriften, zwart op wit gelegd; het Woord van God is gecompleteerd. Dan is er dus geen enkele reden meer om heen en weer geslingerd te worden onder invloed van allerlei wind van leer door het valse spel der mensen.⟨/p> ⟨p>Maar dan groeien wij — en nu gaat het over individuen. Heel opmerkelijk: de gemeente als totaliteit heeft dan de volwassenheid bereikt, maar dan groeien wij individueel, ons aan de waarheid houdende. Die waarheid die dan inmiddels compleet zal zijn, die inmiddels zwart op wit gelegd is, die dan inderdaad af is. Dan groeien wij, ons aan de waarheid houdende in liefde, in elk opzicht naar Hem toe die het hoofd is: Christus. Ja, dit is een geweldig gedeelte waar elke zinsnede, waar haast elk woord een veel grotere bespreking verdient. Maar het bijzondere hiervan is dus dat hier dezelfde ontwikkelingsgang beschreven wordt als in 1 Korinthe 13. Een kinderlijke fase waar bepaalde gaven bij horen, en als de volwassenheid aanbreekt, heeft het onvolkomene, dat stuksgewijze, afgedaan. Hier zie je dat ook: die gaven zijn er 'totdat' en dan is het geheel volwassen.⟨/p> ⟨p>Vervolgens groeien individuele gelovigen nog steeds. Als gelovigen maken we ook een groei door. De gemeente als geheel is, sinds de Schriften compleet zijn, volwassen, maar gelovigen individueel groeien op. En dat zie je hier ook. Dan is de gemeente dus een volwassen man en deze gaven horen dus inmiddels ook tot het verleden. Dit allemaal heeft te maken met de tijd dat de Schriften nog niet compleet waren. God geeft nu dus geen evangelisten, herders en leraars meer in die specifieke zin. Begrijp me goed: een mens kan het werk van een evangelist doen. Of het werk van een leraar — wat ik nu doe is het werk van een leraar. Je legt iets uit, je laat dingen zien. Je kunt het werk van een herder doen, pastoraal. Maar dit zijn gaven die te maken hebben met de tijd dat het Woord van God nog niet compleet was. Van al deze vijf gaven kun je zeggen: die hebben ons het Nieuwe Testament opgeleverd. Het zijn de apostelen en profeten die als evangelisten en als herders en als leraars ons het Nieuwe Testament hebben gegeven, opgetekend en geschreven. Het gaat hier dus over de schrijvers van het Nieuwe Testament; zij die ons de waarheid die wij nu kennen hebben doorgegeven en ook geboekstaafd hebben.⟨/p> ⟨p>Dat hebben zij inmiddels gedaan en nu kunnen wij rusten in de Schriften die zij als nalatenschap hebben gegeven. Daar rusten wij op en nu zijn we niet meer onmondig. Er is geen enkele noodzaak voor een gelovige meer om heen en weer geslingerd te worden als je staat op dat fundament. Dan kunnen we ons ook houden aan de waarheid die zwart op wit staat. Dat is het grootste, het rijkste, want het is compleet. In feite ben je dus heel conservatief als je nu nog aan deze dingen vast wilt houden, door te zeggen dat er nu nog steeds bepaalde gaven zijn waarbij mensen boven de anderen staan. Dan ben je nog steeds in de onmondigheidsfase. Maar toen God deze gaven gaf, was de Ecclesia nog onmondig, nog geen volwassen man. Toen waren er dus ook nog mensen die inderdaad met gezag over de ander konden spreken. Paulus kon het Woord van God spreken met gezag boven de ander. Nu is er niemand meer. Niemand kan meer claimen: "Ik spreek het Woord van God, jij moet naar mij luisteren." Niemand. De Schriften zijn compleet en we kunnen elkaar daarop wijzen. Dat is de waarheid die compleet is. De één staat niet meer boven de ander; de gemeente is een volwassen man. Niemand van ons, ook niet iemand die gisteren tot geloof gekomen is en volstrekt onbekend is, hoort niet bij die volkomen man. Iedereen hoort daarbij en mag staan op die waarheid en daaraan vasthouden, en daarin groeien. Ik vind het buitengewoon belangrijk om dit ook goed vast te houden, zodat je je dus niet laat aanleunen dat mensen gezag over jou menen te moeten hebben.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3858" title="Speel af vanaf 01:04:18">▶ 01:04:18⟨/button> ⟨span>Het Gecompleteerde Woord van God (2 Timotheüs 3)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ik neem u mee naar het één na laatste hoofdstuk van 2 Timotheüs. Slaat u het even met me op. Ik heb het op de dia staan, maar als u het verband ziet met de voorgaande en navolgende verzen, is dat toch mooi en ook duidelijker. Paulus schrijft hier zijn geestelijk testament. Het is zijn laatste brief, vlak voor zijn verscheiden. In hoofdstuk 4 leest u dat hij dat zo zegt: "Wat mij aangaat, reeds word ik als een plengoffer geofferd. Het tijdstip van mijn verscheiden staat voor de deur." Hij zegt dat tegen zijn geestelijke kind Timotheüs. Hij heeft de goede strijd gestreden. Het is zijn geestelijk testament. Waar Paulus in zijn laatste brief mee bezig is, is zijn jonge medewerker Timotheüs aanmoedigen, maar ook wijzen op het Woord van God. Paulus is zelfs in de gevangenis nog bezig die Schriften bij elkaar te brengen. Hij vraagt in het vierde hoofdstuk ook of Timotheüs de boeken en vooral de perkamenten mee wil nemen. Hij is bezig een bibliotheek, de Bijbel, achter te laten.⟨/p> ⟨p>Paulus ging het Woord van God compleet maken, de Schriften. Ik weet wel, er wordt altijd verteld dat de Bijbel pas in de vierde eeuw is afgerond, de canon. Dat kunt u vergeten; dat heeft Paulus gedaan. Hij heeft het Woord van God gecompleteerde en afgerond. Hij is druk bezig geweest om die geschriften bij elkaar te brengen en zo als bibliotheek aan Timotheüs over te geven. In vers 14 zegt hij: "Blijf gij echter bij wat u geleerd en toevertrouwd is, wel bewust van wie gij het hebt geleerd, en dat gij van kindsbeen af de heilige Schriften kent, die u wijs kunnen maken tot redding door het geloof in Christus Jezus."⟨/p> ⟨p>Van Timotheüs weten we dat hij een Joodse moeder en een niet-Joodse vader had. Paulus had hem ooit ter wille van de Joden laten besnijden — dat doet nu even niet ter zake — maar hij had in ieder geval een Joodse opvoeding genoten. Hij was naar officiële maatstaven, volgens de Joodse optiek, een Jood omdat hij een Joodse moeder had. De namen van zijn moeder en grootmoeder vinden we ook in de Bijbel: Eunice en Loïs. Hij had zo'n Joodse opvoeding genoten en kende van kindsbeen aan de heilige Schriften, de Tenach, wat wij het Oude Testament noemen. Daar is hij mee grootgebracht.⟨/p> ⟨p>Paulus schrijft in vers 16: "Elk van God ingegeven schriftwoord..." Er is later veel discussie over de canon ontstaan, maar dat neemt niet weg dat Paulus het in zijn dagen, aan het einde van zijn leven, al in orde heeft gebracht. In vers 15 zagen we dat Timotheüs de heilige Schriften kende, maar nu zegt Paulus: "Elk van God ingegeven schriftwoord is van God geïnspireerd." Het Griekse woord is ⟨em>theopneustos⟨/em>: door God geademd, of van God geblazen. De inspiratie van de Schrift is een Paulijnse term. Paulus zegt: "Jij kent de Tenach, de heilige Schriften, daar ben je van kindsbeen af al mee vertrouwd. Maar nu zeg ik dat elk van God ingegeven schriftwoord — en er zijn er inmiddels zoveel bijgekomen — geïnspireerd is."⟨/p> ⟨p>Het gaat dan niet alleen om de boeken van het Oude Testament, de Hebreeuwse Bijbel, maar ook om de 27 geschriften die een totaliteit opleveren van 70 boeken. Dat is het getal van compleetheid. Paulus zegt tegen Timotheüs dat elk van God ingegeven schriftwoord — dus ook de andere geschriften die in deze generatie erbij gekomen zijn, wat wij het Nieuwe Testament noemen — nuttig is om te onderrichten, om te weerleggen, om te verbeteren en op te voeden in de gerechtigheid. Het gaat erom dat het Woord van God in alle opzichten nuttig is. Die totaliteit van de Schrift, dus niet alleen de Schriften waar Timotheüs van kindsbeen aan mee vertrouwd was, maar ook wat er inmiddels aan schriftwoorden was toegevoegd en waar Paulus de laatste hand aan legde als beheerder om het Woord Gods te completeren.⟨/p> ⟨p>Al die van God ingegeven schriftwoorden zijn nuttig, "opdat de mens Gods volkomen zij, tot alle goed werk volkomen toegerust." Hier zie je wat die Schriften doen. Het laatste wat Paulus schrijft en waar hij Timotheüs op wijst, zijn die Schriften die nu compleet gemaakt zijn. Dat was Paulus' werk, zijn beheer; dat was aan hem toevertrouwd. Nu al die Schriften compleet waren, zegt hij dat ze nuttig zijn voor alles wat je maar kunt bedenken: voor onderricht, weerlegging, verbetering en opvoeding. De mens Gods wordt daardoor volkomen en tot elk goed werk toegerust. Dat is wat de Schriften doen.⟨/p> ⟨p>Daar denk je vaak te gering over. Er wordt zoveel over de Bijbel gepraat, maar je moet niet over de Bijbel praten; je moet de Bijbel gewoon openen en kijken wat erin geschreven staat. Paulus zegt daarover dat het de mens Gods volkomen maakt. Dat geldt niet alleen voor de mens zelf, maar ook voor al zijn verrichtingen, in elk goed werk. Dat is niet langer een specifieke gave die God aan sommigen heeft gegeven. Het is ook geen werk waarbij de een boven de ander staat; dat is uitgesloten, want de onmondigheidsfase ligt inmiddels ver achter ons. Sinds de Schriften compleet zijn, is de gemeente volwassen en is er gelijkheid. De een staat niet boven de ander. De mens Gods wordt volkomen door de totaliteit van al die heilige Schriften die van God ingeblazen zijn. Elk goed werk, ook evangelisatie of het vertellen van het Evangelie, is geen speciale gave meer. De Schriften maken een mens daartoe bekwaam, tot elk goed werk. Iedere mens Gods.⟨/p> ⟨p>Natuurlijk uiten de genade en de gaven van God zich in ieders leven op een verschillende manier. Eenieder doet dat op zijn eigen plek en op zijn eigen wijze. Dat neemt niet weg dat die Schriften ons bekwaam maken tot elk goed werk en ons toerusten tot alles wat nodig is. Er is dus geen sprake meer van meer of minder, van lager of hoger. Er is gelijkheid en volwassenheid. Dat is de status van de ecclesia vandaag de dag.⟨/p> ⟨p>Ik wil dat toch nog even verder lezen; de rest wordt eigenlijk ook zo simpel in die eerste brief aan de Korinthiërs, in hoofdstuk 13. Laten we de draad weer oppakken. Hoewel we nogal wat uitweidingen hebben gedaan — waar je soms niet aan ontkomt — zegt Paulus in hoofdstuk 13 vers 10 dat als de volwassenheid komt, het stuksgewijze heeft afgedaan. Spreken in tongen, profetie en de gaven van kennis zijn dan buiten werking gesteld. Voor zover dat zich nu nog aandient, is het imitatie. Paulus zegt dat om het vervolgens duidelijk te maken en te illustreren.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4485" title="Speel af vanaf 01:14:45">▶ 01:14:45⟨/button> ⟨span>Het Afleggen van het Kinderlijke (1 Korinthe 13:11)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Toen ik een kind was, sprak ik als een kind. Dat moet je een kind niet kwalijk nemen; dat hoort bij die fase. Ik voelde als een kind en overlegde als een kind. Dat wil zeggen dat het hele denkproces nog kinderlijk gaat; allerlei dingen ontgaan je hier nog. Ja, je bent een kind en daar hoort dat nu eenmaal helemaal bij.⟨/p> ⟨p>En nu zegt Paulus: "Nu ik een man ben geworden, heb ik afgelegd wat kinderlijk was." Hier is dit woord 'afgelegd' weer hetzelfde woord als wat in vers 9 werd genoemd: buiten werking gesteld of afgedaan. Heeft dat afgedaan? Je ziet dus dat die lijn voortdurend wordt voortgezet.⟨/p> ⟨p>Het heeft te maken met kinderlijkheid en volwassenheid. Geen volmaaktheid – vergeet dat – maar de volwassenheid. Dan houdt het kinderlijke op: het spreken, het voelen en het overleggen als een kind. Nee, als je een man bent geworden, heb je dat afgelegd. Dan heeft het kinderlijke afgedaan en spreek je als een volwassene, voel je ook als een volwassene en overleg je ook als een volwassene. Want nu zien wij nog...⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4564" title="Speel af vanaf 01:16:04">▶ 01:16:04⟨/button> ⟨span>Zien Door een Spiegel in Raadselen (1 Korinthe 13:12)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>We zien nu door een spiegel in raadselen. Houd even de draad vast, want velen raken hem kwijt. Men denkt bij de volmaaktheid aan straks en zegt dan: "Ja, nu kijken we nog..." Hoe vaak wordt dit vers niet aangehaald? Het wordt ook echt uit zijn verband gerukt, want dan zeggen ze: "Ja, nu zien we het allemaal nog maar ten dele en in raadselen, maar straks als de Heer komt, dan is het volmaakt." Dat is uit zijn verband gerukt, want de volwassenheid is aangebroken.⟨/p> ⟨p>Paulus zegt dit in het "nu", in zijn dagen; in de dagen dat hij deze Korintherbrief optekende. Hij zegt: nu zien wij nog gewoon als geheel in raadselen, nog stuksgewijs. De contouren zien we slechts. Net zoals bij – om even dat beeld van die puzzel nog te houden – we zien wat stukjes liggen, maar we weten nog even niet hoe het allemaal in elkaar past. Bovendien zijn alle stukjes nog niet compleet. Nu zien wij nog door een spiegel in raadselen, maar straks van aangezicht tot aangezicht. Dan heeft het waarschijnlijk afgedaan en dan is het helder en duidelijk, als van aangezicht tot aangezicht. Niet meer door een vage spiegel, nee, zoals we elkaar nu zien: van aangezicht tot aangezicht.⟨/p> ⟨p>Dan is het niet meer dat stuksgewijze kennen, maar dat volle kennen als een volwassen man. "Nu ken ik onvolkomen" – hier is weer dat woord wat we al eerder tegenkwamen, dat stuksgewijze. Nu ken ik nog stuksgewijs, stukjes van de puzzel, maar dan zal ik ten volle kennen zoals ik zelf gekend ben. En hier is weer dat beeld van volwassene en kind. Ik zal straks een volwassene zijn en dan zal ik kennen zoals ik nu gekend ben. Ik zal straks zo kennen als een volwassene, zoals ik ooit als kind gekend ben. Het blijft diezelfde beeldspraak van kinderlijkheid naar volwassenheid.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4695" title="Speel af vanaf 01:18:15">▶ 01:18:15⟨/button> ⟨span>Wat Blijft: Geloof, Hoop en Liefde (1 Korinthe 13:13)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Zo blijven dan... dingen gaan voorbij, die houden op, die verstommen, die zullen buiten werking worden gesteld. Maar zo blijven dan geloof, hoop en liefde. Dus eerst verdwijnen er dingen en wat blijft er vervolgens? Dat zijn deze drie. Sinds de Schriften compleet zijn, komt het aan op geloof in dat wat er staat geschreven. Hoop, dat wil zeggen verwachting die vaststaat, en de liefde van God. Deze drie.⟨/p> ⟨p>Maar de grotere van deze... letterlijk staat er: de grotere van deze is de liefde. Waarom dat zo is, is niet zo moeilijk: want die liefde verdwijnt namelijk nooit. Kijk, van geloof en hoop weten we dat die ook zullen voorbijgaan. Als de Heer straks komt, dan zal geloof worden verwisseld door aanschouwen.⟨/p> ⟨p>De hoop, u weet dat het in Romeinen 8 staat: hoop die gezien wordt, is geen hoop. Wij verwachten nu nog, maar straks, als de verwachting werkelijkheid wordt, dan hopen we niet meer. Dan is het werkelijkheid geworden; dan zien we namelijk. Dus zowel geloof als hoop, die nu nog steeds zijn, zullen uiteindelijk ook verdwijnen. Beide zullen plaatsmaken voor aanschouwen.⟨/p> ⟨p>Wel, zegt Paulus: "Nu blijven geloof, hoop en liefde, maar de grotere van deze is de liefde." Dat is om de simpele reden dat de liefde nooit voorbijgaat. Ook als geloof en hoop inmiddels voorbijgegaan zijn doordat ze zijn verwisseld door aanschouwen, dan blijft de liefde. Sterker nog, die liefde groeit in het besef, zodat het uiteindelijk heel de schepping en al de mensheid zal omvatten.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4831" title="Speel af vanaf 01:20:31">▶ 01:20:31⟨/button> ⟨span>Samenvatting van de Drie Dispensatorische Fases⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Dus als ik het even in een schema mag zetten — dat is dan het laatste wat ik doe — je hebt drie fases die Paulus hier in 1 Korinthe 13 neerzet. Je hebt de fase van onmondigheid, die zal hebben afgedaan. Hij had in vers 8 genoemd: profeteren, spreken in tongen en kennis. Ze zullen opgehouden hebben, of ze zullen verstommen; die zullen hebben afgedaan.⟨/p> ⟨p>Wat blijft wanneer de volwassenheid aangebroken is, dat is geloof, hoop en liefde. Dat is wat blijft. En wat uiteindelijk blijft en nimmer meer vergaat, dat was vers 8, deel 1: de liefde vergaat nimmermeer. Dat is wat nooit voorbijgaat, ook niet als de Heer straks teruggekomen zal zijn, ook niet als geloof en hoop verwisseld zullen zijn in aanschouwen; dan blijft de liefde.⟨/p> ⟨p>Zodat je hier in 1 Korinthe 13, in vers 8 tot en met vers 13, inderdaad drie fases ziet; je zou haast zeggen dat het een drietrapsraket is. Het onmondige heeft afgedaan in de dagen dat de Schriften gecompleteerd werden, toen het Woord van God af was. Sindsdien is dit wat blijft. En als straks de Heer teruggekomen zal zijn en geloof en hoop zullen zijn verwisseld door aanschouwen, dan is wat overblijft de liefde. De liefde Gods. Vandaar dat dat die overtreffende weg is die Paulus getoond heeft in 1 Korinthe 13. Als hij zegt in hoofdstuk 12: "Ik toon u een weg die veel hoger gaat, die overtreffend is", dan is het dit. Want dat is de liefde Gods die nooit voorbijgaat.⟨/p> ⟨p>Waarom brengt hij dat ter sprake? Omdat al deze dingen waar die Korinthiërs zo hoog over opgaven, en waarvan zij dachten dat het het meeste was, in werkelijkheid zeer tijdelijk waren. In die generatie nog zou dat al ophouden, waarna vervolgens dit overblijft.⟨/p> ⟨p>Daarmee zijn we gekomen aan het einde van de bespreking van hoofdstuk 13, en dat lijkt me ook een mooi moment om er voor vanavond een punt achter te zetten. Dan volgt er weer een lang hoofdstuk, 1 Korinthe 14, en daar gaan we de volgende keer een begin mee maken. Dat gaat over de gaven van profetie en talen. "Maar daar zijn we dan toch klaar mee? We weten nu al wel hoe het zit en dat het voorbij is." Voor ons is hoofdstuk 14 inderdaad een stuk minder actueel dan voor de Korinthiërs in die dagen, maar we gaan het wel bespreken. Want we zullen er ook nog een heel aantal hele bijzondere dingen zien die velen ontgaan. Denk dus niet dat 1 Korinthe 14 eigenlijk voor niets in de Bijbel staat. Ik ben geen oplichter! Oké, zullen we met elkaar nog afsluiten?⟨/p>