⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Introductie op 1 Korinthe 12: Uitingen van de Geest⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Dankjewel Arie voor de introductie. We gaan onze studie weer voortzetten na een maand, want er is één studieavond uitgevallen. We gaan inmiddels naar hoofdstuk 12, want elf hoofdstukken hebben we tot nu toe afgerond. De laatste keren waren we bij het slot van hoofdstuk 11. In hoofdstuk 12 begint inderdaad een heel nieuw gedeelte. Het komt mooi uit, hoewel het niet eens zo direct gepland is, dat we nu met hoofdstuk 12 beginnen.⟨/p>
⟨p>Men spreekt vaak over 1 Korinthe 12, 13 en 14 die gaan over wat dan heet de 'geestesgaven', een term die aan de Bijbel ontleend is maar die je eigenlijk ook op een verkeerd been zet. Ook daar zullen we het vanavond nog wel over hebben. 1 Korinthe 12 telt 31 verzen. Hoofdstuk 13 is natuurlijk een zeer, zeer bekend hoofdstuk over de liefde, en het is niet voor niks dat het daar staat; dat is geen toevalligheid. Hoofdstuk 14 is weer een heel lang hoofdstuk dat gaat over de zaken die in de samenkomsten van de ekklesia spelen, en met name dan ook weer over tongen en profetieën, vreemde talen en profetieën.⟨/p>
⟨p>Dat is een item dat we ook in hoofdstuk 12 al aan de orde zien komen. Feitelijk is hoofdstuk 12 een introductie tot het veertiende hoofdstuk. Het gaat in hoge mate iedere keer over de betekenis van die twee aspecten, die zogenaamde charismata: het spreken in vreemde talen en profetieën. Dat stond in Korinthe hoog genoteerd, maar er bestonden zoveel misverstanden over. Inmiddels leven we in 2014, zoveel jaren later, en er is nog weinig aan veranderd; het is alsof die hoofdstukken niet geschreven zijn. Maar goed, dat beloven dus actuele besprekingen te worden, hoezeer er ook een enorme tijdsgap gaapt tussen ons en de tijd van toen.⟨/p>
⟨p>Het is de 21ste studie en we beginnen bij vers 1. We zetten het voort zoals we het tot dusver gewend zijn, namelijk gewoon zinsdeel voor zinsdeel te bespreken, en dan zien we vanzelf wel wat we allemaal weer tegenkomen. "Ten aanzien van de uitingen des geestes, broeders, wil ik u niet onkundig laten." Die uitingen des geestes is een nogal vrije weergave, want u ziet hier in het Grieks maar één woord staan dat dan vertaald wordt met uitingen des geestes, en dat is pneumatikoon. Pneumatikoon betekent eigenlijk gewoon 'geestelijken': de geestelijke dingen en geestelijke zaken. Het gaat hier in de hoofdstukken die nu gaan volgen over de dingen van de Geest en de wijze waarop Hij zich uit en manifesteert; geestelijke aangelegenheden dus.⟨/p>
⟨p>Ten aanzien van die uitingen van de Geest, die geestelijke dingen broeders, wil ik u niet onkundig laten. Als we even terugbladeren naar hoofdstuk 10 vers 1 – u hoeft niet terug te bladeren want ik projecteer het ook op het scherm – daar lees je dat Paulus iets soortgelijks zegt: "En ik wil niet, broeders, dat gij onwetende zijt." Ik citeer hier trouwens uit de Statenvertaling. "En ik wil niet, broeders, dat gij onwetende zijt dat onze vaderen allen onder de wolk waren," enzovoorts. Ook hier begint hij zo'n pericoop met: ik wil niet dat jullie onwetend zijn. Hier zegt hij het op een soortgelijke manier: dat jullie niet onkundig zouden zijn.⟨/p>
⟨p>Daarmee geeft hij aan dat hij hen iets bekend wil maken. In zekere zin, dat blijkt ook uit het vervolg, wil hij hen nieuwe dingen vertellen maar hij wil hen ook ergens aan herinneren. Want een mens kan iets horen en ermee bekend zijn gemaakt, maar als hij het vervolgens weer vergeet, dan moet hij opnieuw weer bekend gemaakt worden. In die sfeer moeten we ook de misverstanden van deze hoofdstukken trekken. Daarover gaat hij dus spreken: over geestelijke zaken waar zij kennelijk onbekend of onkundig over waren.⟨/p>
⟨p>"Gij weet," zegt hij dan, of letterlijk: "jullie hebben waargenomen." Heel vaak als wij in de vertaling lezen "gij weet", dan staat daar eigenlijk een woord in het Grieks dat te maken heeft met waarnemen. Weten is prima, maar dan wel op basis van dat wat je waarneemt. En dat blijkt ook inderdaad wel, want hij spreekt over dingen die zij zelf in hun verleden hebben meegemaakt.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="346" title="Speel af vanaf 05:46">▶ 05:46⟨/button> ⟨span>Het Heidense Verleden: Blindelings Heengedreven Naar Stomme Afgoden⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Jullie weten, of jullie hebben waargenomen, dat jullie toen jullie nog heidenen waren... Dat is wel interessant, dat woordje 'heidenen'. In het Grieks is dat ⟨em>ethnos⟨/em>, wat 'natie' of 'nation' betekent (in dit geval meervoud). "Dat toen jullie nog naties waren." Daar kun je uit de formulering hier twee dingen afleiden. Aan de ene kant kun je daaruit opmaken dat deze ⟨em>ekklesia⟨/em> nog een grotendeels heidense, dat wil zeggen niet-Joodse, achtergrond heeft. Want in de praktijk betekent een heiden gewoon een niet-Jood, iemand uit de naties. Let op: dat woordje 'naties' betekent gewoon wat het is. Soms zijn de Joden of de Israëlieten daar gewoon bij inbegrepen omdat ze een deel zijn van de naties; soms worden ze ervan onderscheiden. Het woord wat hier gebruikt wordt, is dus gewoon 'naties'. U ziet dat hier ook in de concordante versie: ⟨em>nations⟨/em>.⟨/p>
⟨p>Dat is één ding. Die Korinthiërs hadden ook een deels Joodse achtergrond, dat weten we. Per slot van rekening was die ⟨em>ekklesia⟨/em> ooit ontstaan letterlijk naast — het waren de buren van — de synagoge. Ze kwamen samen, dat lees je in Handelingen 18 (we hebben dat ooit in een grijs verleden nog eens besproken), in het huis van de ex-overste van de synagoge. Later kwamen ze samen bij Gaius natuurlijk, wat ook al een beetje zo'n heidense naam is. Maar in elk geval: ze kwamen uit de naties.⟨/p>
⟨p>En dat blijkt ook in dit geval niet-Joods te zijn, dat wil zeggen afgodisch. De Joden dienden de ene ware God die aan hen bekendgemaakt was, maar de naties stonden ver weg; die kenden God niet. Zij dienden toen de stomme afgoden. Maar ik wilde er eigenlijk nog één ding over zeggen: "toen jullie nog naties waren". Daaruit volgt dus dat dit in het verleden ligt. Kijk, je kunt natuurlijk zeggen dat wij gelovigen ⟨em>uit⟨/em> de naties zijn, ⟨em>van⟨/em> de naties... maar eigenlijk is dat niet helemaal het geval. We zijn een ⟨em>ekklesia⟨/em>. ⟨em>Ekklesia⟨/em> betekent eigenlijk ook, als je het heel letterlijk neemt en in zijn elementen opsplitst: 'uitgeroepen uit'. Wij zijn uit de natie geroepen. Dus we waren of behoorden tot de natie, maar inmiddels niet meer. We zijn daar uitgeroepen, we zijn geselecteerd. We zijn er, zoals het woord zegt, uitgeroepen en dus behoort dat tot het verleden. We hebben een nieuwe identiteit.⟨/p>
⟨p>Terwijl ik hierover spreek, realiseer ik me dat we nog niet zo heel lang geleden, bij de bespreking van hoofdstuk 10 vers 32, lazen dat Paulus dit zegt: "Geeft noch aan Joden, noch aan Grieken, noch aan de gemeente Gods — de ⟨em>ekklesia⟨/em> Gods — aanstoot." Of: "Wees geen struikelblok voor hen." Daar zie je ook die onderscheiding: Joden, Grieken (naties) en de ⟨em>ekklesia⟨/em> van God. Die ⟨em>ekklesia⟨/em> van God wordt dus eigenlijk als afzonderlijk gerekend. En hier zegt Paulus ook: dat is inmiddels verleden tijd. Jullie zijn nu een hele nieuwe categorie: de ⟨em>ekklesia⟨/em> van God.⟨/p>
⟨p>Goed, jullie weten, jullie hebben waargenomen dat jullie toen jullie nog naties waren, u blindelings naar de stomme afgoden liet heendrijven. Dat woord 'blindelings liet heendrijven' vind ik een mooie vertaling. Letterlijk staat er — trouwens, als je de Statenvertaling hebt, dan staat er dit: "toen werdt gij heengetrokken, nadat gij geleid werdt." U ziet hier in de interlineair: ⟨em>you are led, being led away⟨/em>. Ja, hoe zou je dat nou in het Nederlands weergeven? Jullie werden geleid zoals jullie weggeleid werden. Het idee daarbij is — en daarom is de weergave van de NBG misschien niet al te letterlijk, maar geeft wel goed weer wat het bedoelt — dat jullie gewoon werden meegevoerd. Je werd heengetrokken nadat je geleid bent.⟨/p>
⟨p>Daar was dus geen zelfcontrole. Dat is ook een heel karakteristiek ding van de afgodendienst: dat mensen geen zelfcontrole hebben. Dat kan door allerlei elementen komen. Dat kan door middel van drugs zijn — drugs is helemaal geen nieuw verschijnsel, daarvan lezen we ook in het Nieuwe Testament — of door middel van dronkenschap. Alle mogelijke middelen waarbij mensen de controle over zichzelf verliezen. Vervolgens word je dan heengedreven naar extatische toestanden. Een bepaalde beat — ik kan daar ook nog heel goed aan denken — een bepaald ritme waardoor een mens gewoon meegevoerd wordt en in extase gebracht wordt. Bepaalde lichteffecten, alles wat psychedelisch werkt waardoor een mens de controle over zichzelf kwijtraakt en blindelings wordt heengedreven. De controle over zichzelf kwijtraakt, en dus is dat geen kwestie van ratio, van reden, van je verstand gebruiken, van geest dus. Maar het heeft te maken met het vlees dat meegevoerd wordt. Ik moet in dit geval ook denken aan winden: als een speelbal word je gewoon meegevoerd door de wind. En dat is wat hier ook gezegd wordt: "Jullie hebben waargenomen dat toen jullie nog naties waren, jullie blindelings werden heengedreven naar de stomme afgoden."⟨/p>
⟨p>Ja, naar die stomme afgoden toe. 'Stom' betekent in dit geval niet idioot of belachelijk, maar 'stom' betekent niet-sprekend, zoals het woord letterlijk zegt: nietzeggend, niet kunnen spreken, ⟨em>voiceless⟨/em>. En dat is een bekende uitdrukking. Niet alleen Paulus bezigt die hier; ik meen dat hij hem ook ergens in het boek Handelingen zo noemt. Maar in elk geval vind je het in Psalm 115 terug, en ook in het boek Jesaja. Ik zal u eens een citaat geven uit Psalm 115, waarbij de afgoden van de naties te kijk worden gezet. Daar staat in Psalm 115: "Hun afgoden zijn zilver en goud, het werk van mensenhanden." Precies dus het omgekeerde van de levende God. Bij de levende God is het zo dat ⟨em>wij⟨/em> het werk van Zijn handen zijn. Bij de goden van de naties is het omgekeerd: die goden zijn hun eigen werk, het werk van mensenhanden. "Zij hebben een mond" — misschien, wellicht — "maar ze spreken niet." Ze hebben ogen, maar zien niet. Dat is precies wat Paulus ook in 1 Korinthe 12 zegt: het zijn stomme afgoden.⟨/p>
⟨p>Terwijl het meest karakteristieke van de God van de Schrift juist is dat Hij spreekt. Hij spreekt, Hij is Woord, Hij communiceert. Hij spreekt ook tevoren en Hij legitimeert Zich daarmee ook. "Ze hebben ogen maar zien niet, ze hebben oren maar horen niet... ze hebben een neus maar ruiken niet... hun handen, maar ze tasten niet; hun voeten, maar ze gaan niet; ze geven geen geluid met hun keel." Kortom: typisch menswerk. En dan kun je er wel voor neerbuigen en er van alles aan toekennen, maar dat zijn die stomme afgoden. Waarbij ik trouwens wel moet zeggen dat er achter die stomme afgoden wel degelijk demonen schuilgaan. Dat hadden we trouwens ook al eerder gezien in hoofdstuk 10 vers 20, waar Paulus zegt: "Wat wil ik hiermee zeggen? Dat een afgodenoffer iets is of dat een afgod iets is? Integendeel, maar dat hun offeren een offeren aan demonen is en niet aan God." Dus daar komen wel degelijk ook geestelijke machten achter schuil. Maar dat neemt niet weg dat die goden zelf het werk van mensenhanden zijn en ze zijn stom. Dat geeft dus perfect weer hoe dat in hun dagen ging. Zij kenden dat allemaal nog uit eigen herinnering, hoe dat toen zo ging in die hele afgodische dienst. En denk nou niet dat dat allemaal iets van toen was, want dat is vandaag nog steeds zo. Ik denk dat op het moment dat mensen het Woord loslaten...⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="996" title="Speel af vanaf 16:36">▶ 16:36⟨/button> ⟨span>De Basale Belijdenis: Jezus Is Heer in Heilige Geest⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Daarom maak ik u bekend dat niemand die door de Geest Gods spreekt, zegt: "Vervloekt is Jezus." "Vervloekt", dat is het Griekse woord ⟨em>anathema⟨/em>. Dat is het uitspreken van een banvloek. Het zou zomaar kunnen dat wanneer Paulus dit hier zo naar voren brengt, hij hen herinnert aan wat zij al wisten. U moet zich realiseren dat toen Paulus in Korinthe kwam en de boodschap daar bracht, dat heel veel heeft losgemaakt. Er was sprake van een confrontatie, waarbij er binnen dat heidendom ook een vloek werd uitgesproken over de Jezus die Paulus verkondigde. Dat was uiteraard niet door de Geest Gods gesproken, maar dat behoeft geen betoog.⟨/p>
⟨p>Dit is echter pas het midden; we zijn nu nog maar op de helft van de zin. Want Paulus gaat er vervolgens aan toevoegen: "...en dat niemand kan zeggen: Jezus is Heer, dan door de Heilige Geest" – of letterlijk: "in heilige Geest". In veel vertalingen beginnen "Heilige" en "Geest" hier allebei met een hoofdletter. Dat riekt erg naar het idee van de drie-eenheid, waarbij de heilige geest dan een aparte persoonlijkheid zou zijn, los van God. Maar dat is totaal niet de gedachte. Er staat: "niemand kan zeggen: Jezus is Heer, dan in heilige Geest." Dat wil zeggen: in de sfeer van of binnen de werking van Gods Geest. Het is niet een aparte persoonlijkheid; dat is het idee totaal niet.⟨/p>
⟨p>En dan nog iets over dat "niemand kan zeggen, dan alleen door de heilige Geest: Jezus is Heer." Ik weet trouwens, en u ook, dat er een moment komt dat ieder zal zeggen – elke tong zal belijden – dat Jezus Heer is, tot eer van God de Vader, zoals we lezen in Filipijnen 2 vers 11. Maar hier bij Paulus gaat het om een ander verband. Niemand kan dat zeggen dan alleen in heilige Geest, in Gods Geest. Dat zal dan van harte gezegd en uitgesproken worden, want daar gaat het hier uiteraard over. Niemand kan werkelijk zeggen "Jezus is Heer" dan in heilige Geest.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1150" title="Speel af vanaf 19:10">▶ 19:10⟨/button> ⟨span>Kurios: de Hoogste Titel voor de Opgestane Christus⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Jezus is Heer. Het Griekse woord voor Heer is ⟨em>kurios⟨/em>: Hij die boven alles staat, die beschikt. Het is een heel basale belijdenis, het ABC van wat een gelovige is. Een gelovige is iemand – ik zal het straks ook laten zien – die zegt: Jezus, Yeshua, Yahweh die redt (want dat betekent de naam Jezus), Hij is ⟨em>kurios⟨/em>. Laat ik u een paar schriftplaatsen mogen noemen die daarover gaan en die ook laten zien hoe basaal dat is. Trouwens, er staat letterlijk – dat moet ik er dan ook nog even bij zeggen – dat niemand kan zeggen: "Heer Jezus", dan in heilige geest. Er staat eigenlijk niet eens dat Jezus Heer is, maar dat niemand kan zeggen: "Heer Jezus". Want dat is hoe wij Jezus horen aan te spreken.⟨/p>
⟨p>Ik weet dat een heleboel christenen altijd maar over Jezus praten. Ik hoor het zo vaak. Dat is gepast als je het hebt over Hem die hier op aarde was. Zo spreken de evangeliën ook over Hem toen Hij hier op aarde in vernedering was; toen was het Jezus. Maar inmiddels is Hij niet meer de vernederde hier op aarde. Hij is door God opgewekt uit de doden, verhoogd, en de hoogste naam heeft Hij ontvangen boven alles. Aan Hem, de vernederde, is een titel gegeven: de hoogste titel. Het kenmerk van een gelovige is juist het feit dat je erkent dat Hij die titel heeft. Dus over Hem in Zijn huidige positie spreken als alleen "Jezus", vind ik oneerbiedig. Dat vind ik niet alleen oneerbiedig, maar het miskent de titel en de waardigheid die Hem door God de Vader is toegekend. Kijk, als je spreekt over Jezus, dan doe je net alsof Hij nog steeds hier op aarde de vernederde is, maar dat is Hij niet.⟨/p>
⟨p>Ik zal u een paar schriftplaatsen in dat verband noemen. Petrus op de Pinksterdag houdt een lange toespraak en aan het einde van het hoofdstuk lees je dat hij ten slotte een conclusie trekt. Dat blijkt uit het eerste woord: "Dus", samenvattend, concluderend. "Dus moet ook het ganse huis Israëls zeker weten..." Want daartoe sprak hij; hij sprak op het tempelplein het huis van Israël aan. "...dus moet ook het ganse huis van Israël zeker weten dat God Hem tot Heer en tot Christus gemaakt heeft." ⟨em>Kurios⟨/em>, hetzelfde woord als "Heren", maar als je het nu in correct Nederlands zegt, dan zeg je "Heer". God heeft Hem tot ⟨em>kurios⟨/em> en tot Christus gemaakt. Christus is Grieks, ⟨em>Mashiach⟨/em> is Hebreeuws; "Messias" is dan weer Nederlands-Hebreeuws, zeg maar. Maar het betekent gewoon de Gezalfde, de beloofde Gezalfde. God heeft deze Jezus, die jullie gekruisigd hebben, tot ⟨em>kurios⟨/em> en tot Christus gemaakt.⟨/p>
⟨p>Hier zie je perfect weergegeven wat ik zojuist beoogde te vertellen. Jezus is de mens die hier op aarde wandelde. Je leest in Mattheüs 1 dat toen Hij geboren werd, men Hem de naam Jezus gaf. Die Jezus heeft het volk gekruisigd in vernedering, maar inmiddels heeft God Hem sindsdien, uit hoofde van Zijn opstanding en Zijn daaropvolgende verhoging, tot ⟨em>kurios⟨/em> en tot Christus gemaakt. Zodat beide titels, zowel "Heer" als "Christus", titels zijn en geen namen. Jezus is Zijn naam. Christus, Heer of ⟨em>kurios⟨/em>, dat zijn titels die Hem zijn toegekend door God sinds en op grond van Zijn opstanding uit de doden. Dat lijkt me duidelijke taal. Het ganse huis Israëls moet zeker weten dat dit het geval is, en ze zullen ook tot die erkenning komen.⟨/p>
⟨p>Nog iets over de titel "Heer", want deze is ook in hoge mate gestempeld door een profetie uit het boek van de Psalmen die in het Jodendom buitengewoon bekend is. Psalm 110 is een psalm van David die in het Nieuwe Testament vele keren wordt aangehaald. Het is een psalm van David, zoals u ziet uit de aanhef, en daar staat: "Aldus luidt het woord des HEREN..." Nu wordt het een beetje verwarrend, want in de vertaling staat het hier met hoofdletters, maar dat heeft niets met dit "Heer" te maken. Ik weet het, het klinkt hetzelfde, maar in het Hebreeuws staan hier totaal verschillende woorden. Hier staat namelijk de naam van God: "Aldus luidt het woord van Yahweh." Als u "HEREN" met alle letters als hoofdletters ziet, dan staat daar in het Hebreeuws gewoon de naam van God: Yahweh. "Aldus luidt het woord van Yahweh tot mijn..." – wie is mijn? Wel, van David – "...mijn Heer." David spreekt hier dus over iemand die hij noemt: "mijn Heer". In het Hebreeuws staat hier ⟨em>Adonai⟨/em>, ⟨em>Adoni⟨/em>, "mijn Heer", en in het Grieks staat hier dus ⟨em>kurios⟨/em>. God, Yahweh, spreekt tot Davids Heer.⟨/p>
⟨p>Dat blijkt Zijn Zoon te zijn. Het gaat over de Zoon van David, die David hier al noemt: "Hij die uit mijn lendenen zal voortkomen, dat is mijn Heer, de ⟨em>kurios⟨/em>." Welnu: "Aldus luidt het woord van Yahweh tot mijn ⟨em>kurios⟨/em>: Zit aan mijn rechterhand, totdat Ik uw vijanden gelegd heb als een voetbank voor uw voeten." Het is een duidelijke profetie; hij spreekt hier over de Messias die hij noemt: "mijn Heer". Van Godswege is die Heer, de Messias, verheven en gezet aan Gods rechterhand. Daar zou Hij wachten totdat God alle vijanden gelegd heeft als een voetbank voor Zijn voeten. Dan zal Hij gaan heersen, en daar gaat het vervolg van deze psalm trouwens ook over. Het idee daarbij is dat God de Messias aanspreekt en die Messias de hoogste plaats krijgt, namelijk aan Gods rechterhand. Dat is Zijn huidige positie vandaag, onttrokken aan het oog in het hemels heiligdom. Er zijn vele plaatsen waarin dat naar voren gebracht wordt, maar ik noem het nu even om de reden dat hier gesproken wordt over de ⟨em>kurios⟨/em> die de hoogste plaats heeft aan Gods rechterhand. Dat is de hoogste plaats van voorrang, want rechts heeft altijd te maken met voorrang en een positie van eer.⟨/p>
⟨p>Dan heb ik er nog twee. Romeinen 14, daar schrijft Paulus: "Want hiertoe is Christus gestorven en levend geworden, opdat Hij en over doden en over levenden..." Ja, er staat in de vertaling "heerschappij zou voeren", maar er staat gewoon "Heer zou zijn". Hoe heeft de Statenvertaling dit trouwens? "Heersen zou over doden en levenden." Ook dat staat er dus niet helemaal; er staat gewoon "Heer zou zijn". Je kunt er wel uit afleiden dat Hij heerschappij zou voeren of zou heersen, maar er staat gewoon het woordje ⟨em>kurios⟨/em>. "Opdat Hij ⟨em>kurios⟨/em> zou zijn", Heer, beschikker, bezitter. Want een heer – een slaaf heeft een heer – is een eigenaar en bezitter; de slaaf is zijn eigendom. Een "heerlijkheid" is van origine trouwens ook het gebied van een heer, zoals een "adelheid" het gebied van de adel was, of een hertogdom of graafschap. In elk geval: Christus is gestorven en levend geworden en sindsdien is Hij Heer. Heer van wat? Wel, ongeacht wie, iedereen namelijk, of zij nu doden zijn – en als Hij Heer van de doden is, dan betekent dat dat Hij bij machte is om hen levend te maken – en Heer over de levenden. Kortom: over alle mensen. Hij is Heer van allen. Dat is trouwens ook Romeinen 10 vers 9, een heel bekende. Daar schrijft Paulus het volgende.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1759" title="Speel af vanaf 29:19">▶ 29:19⟨/button> ⟨span>Behoudenis Door het Geloof in de Levend Gemaakte Heer⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Want indien gij met uw mond belijdt dat Jezus Heer is, Jezus Kurios is, en met uw ganse hart gelooft dat God Hem uit de doden heeft opgewekt, zult gij behouden worden. Even twee dingen over dit vers in verband met deze uitstap. Want dit zijn geen twee dingen. Ja, er wordt hier gesproken over met je mond belijden en met je hart geloven, maar dat Jezus Heer is, is exact hetzelfde als dat God Hem uit de doden heeft opgewekt. Want Hij is Heer juist op grond van het feit dat God Hem uit de doden opgewekt heeft, als eersteling. En daarom is Hij de Kurios. Een gelovige is iemand die gelooft dat Jezus Heer is. En waarom is Hij Heer? Omdat God Hem uit de doden heeft opgewekt.⟨/p>
⟨p>Met andere woorden, ik zeg er daar nog even iets anders bij. Het betekent dus ook dat het niet waar is wat er altijd gezegd wordt: dat Jezus Christus opstond uit eigen kracht. "Hij stond op uit eigen kracht," zegt dan een lied, "want Hij is God bekleed met macht." Dat is niet waar. Sterker nog, het is een heel fatale belijdenis. Want als dat zo zou zijn, dan had God Hem niet uit de doden opgewekt. Nee, God heeft Hem uit de doden opgewekt en het komt erop neer dat als God Hem niet uit de doden zou hebben opgewekt, dan zou Hij nog steeds dood zijn. Hij is namelijk een mens. En God heeft Hem uit de doden opgewekt.⟨/p>
⟨p>Als Hij opstond uit eigen kracht omdat Hij God was, dan hoeft Hij helemaal niet door God opgewekt te worden. Maar God hééft Hem opgewekt. En als je dat met je ganse hart gelooft, wel, dan zul je behouden worden. Het mooie is: wij zijn nu behouden. Ik zeg wij, wij als gelovigen. Wij zijn nu behouden omdat we nu geloven. Maar er komt een moment, daar hadden we het al over, dat elke tong dat zal belijden. Niet uit zichzelf, want niemand kan dat uit zichzelf; niemand kan zeggen "Jezus is Heer" dan in heilige geest. Maar dan ook met het effect van redding, uiteraard. En dat betekent dus dat dan allen ook gered worden als allen dit zullen belijden en geloven. Maar dat is een hoofdstuk apart, daar heb ik het nu verder niet over.⟨/p>
⟨p>Het gaat me nu even puur om het feit dat Jezus Heer is. Zo kennen wij Hem als gelovigen. God heeft Hem tot Heer gemaakt, God heeft Hem uit de doden opgewekt. Daarom is Hij Heer, Kurios. Ik wilde dat net nog even laten zien in Romeinen 10. Ik heb het niet op de beamer staan, maar daar staat in vers 12 van Romeinen 10, dus in ditzelfde hoofdstuk als wat u hier nu voor u ziet: "Want er is geen onderscheid tussen Jood en Griek." Als het om deze dingen gaat: "Immers één en dezelfde is Heer van allen." Dat "over" kun je doorkrassen, er staat "van allen". Hij is Heer van allen.⟨/p>
⟨p>Met andere woorden: dat is juist de hele boodschap. De boodschap is niet: "Als jij tot geloof komt, wordt Hij jouw Heer." Nee, de boodschap is: "Hij is jouw Heer", en een gelovige is iemand die dat herkent. Dat wordt niet zo omdat je voor Hem neerbuigt; nee, je buigt voor Hem neer omdat het een gegeven is. Je bent van Hem, want dat is wat het betekent. Schitterend gegeven! Tegen wie dan ook kun je vertellen: "Je bent van Hem, je bent gekocht en betaald, je bent Zijn eigendom." Dat is toch je enige troost in leven en sterven? Dat hebben we altijd in de reformatorische kerken meegekregen. Dat is je enige troost in leven en sterven: dat ik van Hem ben.⟨/p>
⟨p>Zoveel mensen tobben hun ganse leven en verslijten de kerkbanken omdat ze antwoord zouden willen krijgen op de vraag: "Ben ik wel Zijn eigendom? Ben ik van Hem?" Ja, men zegt dan: "Dat mogen we ons niet zomaar toe-eigenen." Maar de boodschap is juist: je bent van Hem! Je bent gekocht! De prijs is voor jou betaald en daarom: Hij is jouw Heer. En een gelovige is iemand die zegt: "Amen, zo is het." Want God heeft Hem uit de doden opgewekt en door Hem gaat God de dood ook tenietdoen en allen levend maken.⟨/p>
⟨p>En als je het dus over deze belijdenis hebt, "Jezus is Heer", dan zit je echt in het hart van dat wat we geloven. Daarmee is het getuigenis helemaal samengebald in twee woorden: Heer Jezus, of Jezus is Heer zo u wilt. Kurios. En Paulus zegt: "Verblijd je altijd in die Heer." Want je bent van Hem en je bent voor Zijn rekening; Hij zorgt voor je. Verblijd je daarin. We gaan verder met vers 4.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2096" title="Speel af vanaf 34:56">▶ 34:56⟨/button> ⟨span>Charismata: Verscheidenheid in Genade-effecten⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Er is verscheidenheid, er zijn diverse toedelingen, zegt een andere vertaling. Er is verscheidenheid, variatie en diversiteit in genadegaven. Laten we hier wederom even bij stilstaan, want daar doen we immers Bijbelstudie voor. Genadegaven, wat is dat voor een woord? In het Grieks staat hier het woordje ⟨em>charismata⟨/em>. In dat woord zie je ⟨em>charisma⟨/em> terug. ⟨em>Charismata⟨/em> is het meervoud van ⟨em>charisma⟨/em>, en ⟨em>charisma⟨/em> is op haar beurt weer afgeleid van het woordje ⟨em>charis⟨/em>. Dat woord kennen we ook wel, want ⟨em>charis⟨/em> betekent genade of, beter nog, gunst.⟨/p>
⟨p>Het woord ⟨em>charis⟨/em> wordt gedefinieerd als 'vreugde om niet'. Dat is prachtig; het woord voor vreugde in het Grieks is verwant aan ⟨em>charis⟨/em>. De Grieken gebruikten dat in hun geschriften voor dingen die je blij maken terwijl je er niets voor hoeft te betalen. Dat kan van alles zijn. Je geniet van de zon die opgaat; dat is ⟨em>charis⟨/em>. Voor niets gaat de zon op en daar geniet je van; dat is wat je blij maakt. Er zijn zoveel dingen in het leven die je blij kunnen maken en dat is genade. Genade heeft vaak een beetje de klank van gratie, in de zin van: je bent schuldig en de schuld wordt kwijtgescholden. Dat is ook ⟨em>charis⟨/em>, daar niet van, maar het begrip is veel breder. Daarom drukt het woord 'gunst' het beter uit; het is breder dan alleen genade.⟨/p>
⟨p>Wanneer ik genade zeg, bedoel ik daar dus ook gunst mee in de brede zin van het woord: vreugde om niet. Dat wordt ⟨em>charisma⟨/em> – ik zei al dat ⟨em>charismata⟨/em> het meervoud is – en de uitgang '-ma' duidt in het Grieks op een bepaald effect. Dat zie je in talloze andere woorden ook; het drukt een resultaat uit. Vandaar dat, als je ⟨em>charisma⟨/em> puur letterlijk neemt, het 'het effect van genade' betekent. Een genade-effect. Dat wat genade teweegbrengt, dat is ⟨em>charisma⟨/em>.⟨/p>
⟨p>De vertaling 'genadegaven' zet je een beetje op het verkeerde been, en 'geestesgaven' al helemaal. Ik weet het, rondom ⟨em>charismata⟨/em> is natuurlijk een hele beweging ontstaan die als een olievlek binnen de christenheid van de laatste eeuw haar invloed heeft uitgebreid: de charismatische beweging. Dat is een beweging die zich overigens erg laat leiden door de ziel en door extase, door al die invloeden waar ik het net over had toen ik de heidense zetting besprak. Dit kan ook in een christelijke zetting voorkomen, waarbij mensen dat beschouwen als het ultieme van Gods Geest. Men wordt dan helemaal meegevoerd als een speelbal waarbij het gevoel wordt beïnvloed door muziek en andere zielse elementen. Ik bedoel dat op zich helemaal niet negatief, maar het zijn zielse elementen. Het is niet een logische boodschap die je blij maakt, maar het zijn echt van die zielse effecten die je in allerlei contexten net zo goed zou kunnen opwekken. Alleen, als je in de christelijke wereld komt, plakt men daar een sticker op van 'evangelisch' of 'charismatisch'.⟨/p>
⟨p>Het gaat er dus om dat het niet een speciale, aparte 'gaaf' is, maar een effect van genade. En daarin is verscheidenheid: verscheidenheid van genade-effecten. Dat is heel logisch. Ik vergelijk het vaak zo, omdat ik dat voor mezelf erg verhelderend vond: stel, je hebt een paar blaasinstrumenten naast elkaar, bijvoorbeeld een saxofoon, een trompet, een blokfluit en een trombone. Neem bijvoorbeeld Tineke; zij speelt saxofoon. Je blaast op zo'n saxofoon. Dezelfde blazer, dezelfde lucht. Je blaast in die saxofoon, vervolgens in een trompet, dan op een blokfluit en daarna in een trombone. Iedere keer blaas je dezelfde lucht en is het dezelfde blazer, maar iedere keer komt er een verschillend geluid uit. Waarom? Omdat de instrumenten nu eenmaal verschillend zijn.⟨/p>
⟨p>Zo is het met Gods genade ook. Gods gunst, de ⟨em>charis⟨/em>. Je bent een gelovige en dat betekent dat je verblijd bent door Zijn vreugde die Hij door Zijn Woord aan jou bekendmaakt. Dat maakt blij; dat is genade. We krijgen allemaal diezelfde genade, maar het effect in u of in jou is weer anders dan het effect in mij. We zijn verschillende instrumenten. De diversiteit in de diverse mensen is gewoon heel groot; we hebben verschillende achtergronden, beperkingen en capaciteiten. Dat is allemaal verschillend. Maar dat mag dan zo zijn, want het is dezelfde Geest. Om bij het voorbeeld te blijven: er is één iemand die blaast. Is het iedere keer dezelfde lucht? Jazeker. En toch is de uitwerking ervan, het effect dat het sorteert, telkens anders. Dat ene blazen heeft iedere keer een verschillend resultaat. Het is dezelfde Geest.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2532" title="Speel af vanaf 42:12">▶ 42:12⟨/button> ⟨span>Verscheidenheid in Bedieningen (diakonia) en Inwerkingen (energie)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>In vers 5 zegt Paulus: "Er is verscheidenheid." Weer datzelfde woord. Eerst was er de verscheidenheid in genadegaven, de charismata, en hier gaat het over de verscheidenheid in bedieningen.⟨/p>
⟨p>We kennen eigenlijk veel meer Grieks dan we denken, want veel van deze termen zijn in onze taal verweven. We zagen al de genadegaven, de charismata. Hier staat 'bedieningen', en daar wordt het Griekse woord diakonia gebruikt. Wij kennen dat nog in woorden als 'diaken' of 'diakones'. Het betekent simpelweg dienen, een dienaar of een bediening. Een bediening heeft altijd te maken met iets wat je mag doen, of iets wat je opgedragen krijgt als opdracht of missie van een heer. Dat zie je hier dan ook: er is verscheidenheid in bedieningen, maar het is dezelfde Here.⟨/p>
⟨p>De Here zei bijvoorbeeld tegen Paulus of Petrus dat Hij hen afvaardigde, en dat is precies wat het woord apostel betekent: een afvaardiging. Dat is geen genade-effect, zo kun je dat niet noemen, maar het is wel een bediening. Het is een bepaalde dienst die ze opgedragen kregen. Het was dezelfde Here, maar een ander krijgt weer een andere bediening toegewezen. Er mag variatie zijn, en we zullen die voorbeelden vanzelf nog gaan bezien, zowel straks als de volgende keer. In dit hoofdstuk wordt een hele rits voorbeelden gegeven. Het heet charismata, het heet bedieningen, wat overigens niet precies hetzelfde is, maar het ligt wel parallel aan elkaar. Dat zie je hier ook: verscheidenheid in charismata, verscheidenheid in bedieningen, maar het is dezelfde Here.⟨/p>
⟨p>In vers 6 staat vervolgens: "En er is verscheidenheid in werkingen." Eigenlijk staat er 'inwerkingen'. Het Griekse woord dat hier wordt gebruikt, kennen we ook allemaal: het is ons woord energie. Energie bestaat uit twee elementen: en- en ergie. Dat laatste kennen we van 'ergonomisch'; ergo heeft te maken met werking. Het voorzetsel en- is simpelweg ons woordje 'in'. Dus het betekent letterlijk 'in-werking'. En-ergie, dat is het.⟨/p>
⟨p>Er is dus verscheidenheid in inwerkingen. Energie is een inwerking. Als je nadenkt over de betekenis van woorden, werkt dat vaak heel verhelderend. Denk maar aan de benzine die je in je auto doet; dat is energie. Dat werkt vervolgens in je motor en voilà, je kunt van Rijnsburg naar Bodegraven rijden. Dat is een inwerking van het spul dat je erin gooit.⟨/p>
⟨p>Zo is er ook een verscheidenheid aan inwerkingen van wat God inwerkt. Dat blijkt uit het vervolg: "Maar het is dezelfde God die dat alles in allen werkt." De uitdrukking 'alles in allen' komen we later in deze brief weer tegen, maar daar in een heel ander verband en met een veel bredere scope. Dan gaat het over alle mensen die in Adam sterven. Hier gaat het echter over 'allen' in de Ecclesia. De betekenis van 'allen' is weliswaar gewoon 'allen', maar de reikwijdte hangt af van de context. Als ik zeg: "Allen waren op de Bijbelstudie", dan bedoel ik niet de hele mensheid, maar gewoon allen in een bepaalde setting. Dat is hier ook het geval. De 'allen' gaat over allen in de Ecclesia. God is het die al die inwerkingen werkt in allen. En daar zit een grote mate van diversiteit in de manier waarop dat werkt.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2815" title="Speel af vanaf 46:55">▶ 46:55⟨/button> ⟨span>De Openbaring van de Geest Is tot Welzijn van Allen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>In vers 7 staat dat aan eenieder – aan alle gelovigen dus – de openbaring van de Geest wordt gegeven. U ziet hier de manifestatie van de Geest; de Geest manifesteert Zich of wordt openbaar. Die manifestatie wordt gegeven aan iedere gelovige. Gods Geest manifesteert Zich, hoe dan ook, onwillekeurig aan eenieder.⟨/p>
⟨p>We lezen later in dit hoofdstuk dat wij allen één lichaam zijn. In vers 12 staat dat wij allen in één Geest tot één lichaam gedoopt zijn. Trouwens, wij allen als gelovigen erkennen en belijden Jezus als Heer. Hoe komt dat? Dat kan niemand zeggen dan in de Geest van God. Gelovigen hebben die Geest ontvangen. Dat is een verhaal apart, maar we ontvangen die Geest, wat feitelijk niets anders is dan Zijn woord, want Zijn woord is ook Geest. We ontvangen dat en het verankert zich; we worden verzegeld met die Geest, maar vervolgens manifesteert die Geest zich ook in ons leven.⟨/p>
⟨p>Dat kan op allerlei niveaus het geval zijn en ook in verschillende kracht. Om even bij het voorbeeld van de energie te blijven: daar kunnen allerlei weerstanden zijn, maar als die weerstanden weg zijn, dan wordt de Geest gemanifesteerd. Dat leidt bijvoorbeeld tot de vrucht van de Geest, waarover Galaten 5 spreekt, maar hier gaat het vooral over de charismata. Aan eenieder wordt de manifestatie van de Geest gegeven, en dat is hier het punt.⟨/p>
⟨p>Met welk doel dan? Er staat: "tot welzijn van allen". Het viel me trouwens op dat Arie vanavond in zijn gebed zei – alsof hij wist dat we het daarover zouden hebben – dat deze Bijbelstudie tot ons aller welzijn zou zijn. Zo zei je dat. Toen dacht ik: "Hé, daar gaat het over in 1 Korinthe 12." Want die Geest manifesteert Zich, en wat is karakteristiek voor die manifestatie van Gods Geest? Dat het tot welzijn is van allen. Overigens is dat een nogal vrije weergave; letterlijk staat er: "tot het nuttig zijnde". Dat "van allen" staat er eigenlijk helemaal niet, maar het gaat erom dat het tot nut is.⟨/p>
⟨p>We zagen in 1 Korinthe 10 vers 23 die bekende woorden: "Alle dingen zijn geoorloofd, maar niet alles is nuttig." Dat is hetzelfde woord als hier. "Alles is geoorloofd, maar niet alles bouwt op." Welnu, de wijze waarop de Geest Zich manifesteert, heeft als karakteristiek dat het nuttig is. Het bouwt op; het bouwt de ander op en het bouwt de ekklesia op als geheel.⟨/p>
⟨p>Walter, jij vraagt of je, wanneer je in wezen het Woord verkondigt, eigenlijk niet hoeft te vragen of het tot opbouw mag zijn, omdat het al tot opbouw is. Het valt mij op dat er in zoveel gebeden – en ik zeg dit niet om kieskeurig te zijn of kritiek te leveren op formuleringen – vaak wordt gevraagd om dingen waarvan ik denk: "Maar we hebben het al ontvangen, of het is al beloofd." Waarom zou je vragen om iets wat je al gekregen hebt?⟨/p>
⟨p>Als kind hadden we zulke gesprekken al aan tafel. Het was naar goed calvinistisch gebruik om de maaltijd te beginnen met een gebed om een zegen te vragen, en aan het einde te danken voor de maaltijd. In de Bijbel is het omgekeerd: je dankt gewoon voor de maaltijd. Die maaltijd staat daar en daar dank je God voor. En door dankzegging wordt het toch gezegend? Precies. Je vraagt dus niet om een zegen; je dankt Hem, en juist in die dankzegging ligt de zegen besloten.⟨/p>
⟨p>Zo is het ook met dit: je doet het Woord open. Dat Woord is levend en krachtig, en Gods Geest zal gemanifesteerd worden. Dat is per definitie nuttig en opbouwend; dat is een kenmerk van die manifestatie. Het bouwt allen op, ongeacht wie, ongeacht in welke mate en ongeacht hoe. Dat laatste is trouwens niet aan ons, maar aan de Geest.⟨/p>
⟨p>Dan komen we bij vers 8. Ik stel voor dat we eerst even een kopje koffie gaan drinken met elkaar.⟨/p>
⟨p>Zullen wij de studie weer hervatten? Wij waren gebleven bij vers 7; dat was het laatste vers dat we hebben besproken. Dat betekent dat we nu verdergaan in vers 8. Laat ik vers 7 nog even lezen, want anders begrijp je vers 8 niet goed: "Maar aan eenieder wordt de openbaring, de manifestatie van de Geest gegeven tot het nuttig zijnde", of tot het nut van allen eventueel. Want, zo staat er dan in vers 8...⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3198" title="Speel af vanaf 53:18">▶ 53:18⟨/button> ⟨span>Een Woord van Wijsheid en het Tijdgebonden Woord van Kennis⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Aan de één wordt door de Geest gegeven met wijsheid te spreken. Hier staat inderdaad: "door de Geest". Zijn Geest stelt je daartoe in staat, maakt je competent. Dat is ook een charisma, een genade-effect: dat je het vermogen hebt om met wijsheid te spreken. Het idee is dus niet dat de één die genadegaven bezit als een soort permanent eigendom. Dat is trouwens ook het misleidende van dat woordje "genadegaven", want dat suggereert dat jij een gave hebt gekregen en dat die gave van jou is. Zoals je spreekt over: "Ik heb de gave van pianospelen", ik noem maar wat; een bepaalde gave van muzikaliteit of weet ik wat voor één. Dat is een gave die je namelijk altijd ter beschikking staat.⟨/p>
⟨p>Bij een genade-effect is dat niet zo. Het is niet zo van: nou, ik heb dat charisma gekregen en dat staat me altijd ter beschikking. Nee, het is een effect van genade op een zeker moment. Dat is niet een constante, het is niet een gave of talent zoals wij daarover spreken; een capaciteit die je altijd hebt. Nee, het is een genade-effect. Dat hoeft niet per definitie altijd zich te manifesteren.⟨/p>
⟨p>Aan de één wordt door de Geest gegeven een woord van wijsheid. Dat is wat er letterlijk staat. Niet "met wijsheid te spreken", maar een woord van wijsheid. Dat wil zeggen: wijsheid heeft altijd te maken met toegepaste kennis. En aan de ander wordt gegeven met kennis te spreken. Ook hier staat weer, net als in het voorgaande: een woord van wijsheid. Hier is het aan de ander een woord van kennis, ziet u? Een woord van kennis naar dezelfde Geest. Dus de één spreekt een woord van wijsheid — op een bepaald moment moet dat gesproken worden, maar dan is het wijsheid van Gods Geest die jou daartoe in staat stelt — en de ander krijgt een woord van kennis.⟨/p>
⟨p>Ik moet er trouwens dit bij zeggen: dat is niet zomaar "ik weet iets en ik vertel het". U zult zien dat dat woord van kennis hier te maken heeft met een bepaalde openbaringskennis. Ik bedoel hiermee dat je in 1 Korinthe 13 vers 8, dus het volgende hoofdstuk, leest dat die kennis zal hebben afgedaan. We zullen het daar zeker te zijne tijd nog over gaan hebben. Ik zal dit vers trouwens nog diverse keren citeren, want er zijn bepaalde charismata — bepaalde charisma's, zo u wilt — die ook vandaag nog steeds werkzaam zijn als een genade-effect, maar er zijn andere genade-effecten die inmiddels, als ik het zo mag zeggen, over de datum zijn. Die zijn nu niet meer actueel om een hele simpele reden: omdat het volmaakte is gekomen.⟨/p>
⟨p>De volwassenheid. Dat is waar Paulus over spreekt in 1 Korinthe 13. En dan zegt hij in dat verband één van de grote clous in dat hoofdstuk dat bepaalde charismata, bepaalde genade-effecten, tot een bepaalde tijd hun werking en hun nut hebben. Als het eenmaal volkomen en compleet is, dan is dat over en dan maakt dat plaats voor wat blijft. Daar staat: "kennis zal afgedaan hebben". Kijk, u moet zich realiseren dat dit werd geschreven in de dagen dat het Nieuwe Testament, de Schriften, de Griekse Bijbel nog niet compleet was. Het Woord van God was nog niet compleet. Dat is heel belangrijk om je te realiseren: het Woord van God was nog niet compleet.⟨/p>
⟨p>Paulus zou het Woord van God completeren, volgens Colossense 1 vers 25. Aan hem was de bediening gegeven om het Woord van God te completeren. Maar in die dagen waren er ook genade-effecten van kennis. Dus aan bepaalde mensen werd iets geopenbaard, iets bekendgemaakt, en die spraken dat uit: een woord van kennis. Nu is inmiddels alles geopenbaard en hoeven die uitingen niet meer gedaan te worden. Het is nu volstrekt uitgesloten dat God aan u iets bijzonders zou openbaren, een woord zou openbaren dat hier niet zou staan. Waarom is dat uitgesloten? Omdat het Woord van God compleet is. We hebben de Schriften.⟨/p>
⟨p>Bepaalde charismata zijn inderdaad nu voorbij. En dat is om een simpele reden, niet omdat we armer zijn geworden, zo van: toen waren ze nog zo rijk en toen kregen ze dat charisma. Nee, het is omgekeerd. Dat charisma heeft inmiddels zijn effect gehad, het beoogde effect, en nu is de kennis compleet. We kennen volkomen; zo zegt Paulus dat ook. Paulus zegt: "Nu ken ik nog onvolkomen, maar straks, als de Ecclesia volwassen wordt..." Ik praat nu een beetje voor mijn beurt omdat ik dit allemaal nog moet aantonen, maar hij laat inderdaad zien dat er een bepaalde kindsheidperiode was. Een beetje een misleidend woord, kindsheid, maar ik bedoel een periode van kind-zijn. Als die periode voorbij is, dan is de volwassenheid ingetreden en dan leg je af wat kinderlijk is. Ben je dan een arme? Nee, je bent juist rijp geworden.⟨/p>
⟨p>Nou, zo is het met de Ecclesia ook. In deze dagen dat Paulus dit optekende, was de Ecclesia nog een kind. Sprak het als een kind, deed het als een kind. En waren er uitingen van kennis, omdat de Schriften nog niet compleet waren. Nu zijn de Schriften compleet. Nu kennen we volkomen. Dat wil zeggen: alles wat er te weten is, alles wat God te openbaren had, is geopenbaard. Nu is de Ecclesia volwassen. Dat was een beetje een lange inleiding, maar het gaat er even om dat als hier gesproken wordt over een woord van kennis, dit een heel bijzonder woord is. Namelijk een woord dat gewoon rechtstreeks aan iemand bekendgemaakt wordt. Wel, dat was er in die dagen en dat was allemaal naar de Geest. Aan de één geloof door dezelfde kracht...⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3631" title="Speel af vanaf 01:00:31">▶ 01:00:31⟨/button> ⟨span>Een Specifiek Geloof en Genade-effecten van Genezingen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Ik moet op nog iets wijzen waar je niet achter komt als je een NBG-vertaling hebt, maar als u een Telos-vertaling hebt, wel. In de Telos-vertaling staat dit heel mooi weergegeven, want Paulus spreekt hier namelijk afwisselend over ⟨em>heteros⟨/em> en ⟨em>allos⟨/em>. ⟨em>Heteros⟨/em> betekent 'andersoortig' en soms spreekt hij over ⟨em>allos⟨/em>. Bijvoorbeeld als hier staat 'aan de ander', dan staat daar het woordje ⟨em>allos⟨/em>: 'aan een ander'. Maar als er dan staat 'aan de een geloof' – de vertalers hebben dat helemaal weggemoffeld – dan staat er letterlijk: 'aan de andersoortige', aan iemand die heel anders is. In het Nederlands is dat een beetje lastig weer te geven, maar het gaat er dus niet simpelweg om 'aan de een en aan de ander'. Nee, het gaat om iemand die anders is, een andersoortig iemand. Welnu, aan een andersoortig iemand wordt door dezelfde Geest, of letterlijk 'in dezelfde Geest', geloof gegeven.⟨/p>
⟨p>Dat is op het eerste gezicht misschien vreemd als Paulus dat zo zegt. Hoe kan dat nou? Is het niet zo dat wij allen geloof hebben? Degenen die tot het lichaam gaan behoren, dat zijn toch juist gelovigen? Hoe kan er dan staan dat God aan een specifiek iemand geloof geeft? Dat betekent dat het hier over een apart geloof gaat. Er wordt hier gesproken over de Ecclesia, een gezelschap van gelovigen, en aan bepaalde gelovigen – aan een soort gelovigen – wordt geloof gegeven in dezelfde Geest. Maar wat voor geloof is dat dan? Als we even doorbladeren naar hoofdstuk 13, dan lees je dat sommigen 'al het geloof hadden, zodat ik bergen verzette'. Dat is een specifiek geloof. Je kunt in een bepaalde situatie een geloof hebben dat feitelijk losstaat van wat er geschreven staat, maar waarvan je weet: dit wordt mij toebedeeld, zo zal het gaan. Daar kan een ander nooit blind op varen, maar een persoon kan dat voor zichzelf weten. Dat is een genade-effect in de één: dat je een weten of geloof hebt voor een specifieke situatie. Een geloof dat, zoals in hoofdstuk 13 gezegd wordt, bergen verzet. Maar dat is geen universeel verschijnsel; het is een specifiek genade-effect in het leven van iemand in een bepaalde situatie.⟨/p>
⟨p>Dan staat er weer: 'aan een ander' – en hier staat het weer als ⟨em>allos⟨/em> – 'gaven van genezingen door die ene Geest'. Daarover is natuurlijk ook heel veel te doen geweest: 'gaven van genezingen'. Gek genoeg hoor of lees ik van anderen altijd dat dit een 'gave' is, een bepaalde capaciteit die aan specifieke mensen is gegeven om anderen te genezen. Maar er staat hier helemaal niet 'een gave van genezing'. Er staat: 'genade-effecten van genezingen'. Zoals sommige mensen geloof krijgen voor een specifieke situatie, zo worden aan een ander genade-effecten van genezingen gegeven. Is dat niet andersom? Hoe bedoel je? Genade-effect door genezing? Nee, genade-effecten van genezingen.⟨/p>
⟨p>Het idee is juist, voor zover ik dat versta – en let er trouwens op dat het in het meervoud staat – dat er allerlei soorten genezingen zijn. Je kunt allerlei ziektes hebben en het genade-effect kan zijn dat je geneest. Is dat een wetmatigheid? Nogmaals, er wordt hier, voor zover ik dit lees, helemaal niet gesproken over het vermogen om een ander te genezen. Dat staat er niet. Er wordt gesproken over het feit dat sommigen genade-effecten van genezingen ontvangen. Het effect van genade in het leven van sommige mensen is dus dat je geneest. Wie? Uiteraard zieke mensen, welke soort ziekte het ook betreft. Dat kan het genade-effect zijn: dat je geneest.⟨/p>
⟨p>Het gaat hier dus niet over wat ik weleens las van een bekende evangelische voorganger in ons land, die beweerde dat het hier gaat over een genezingsbediening die sommige mensen ontvangen en waarmee ze het land ingaan om grote samenkomsten te houden, omdat zij de gaven van genezing zouden hebben. Dat is hier niet aan de orde. Het is een genade-effect; God geeft aan sommigen genade-effecten van genezingen. Is dat persoonlijk? Dat is persoonlijk, jazeker. Begrijp me goed: ik heb er helemaal geen moeite mee als iemand door aanraking van een ander of in aanraking met een ander – laat ik het dan nog anders zeggen – genezen zou worden. Prima. Maar daarover wordt hier niet gesproken. Er wordt hier gewoon gesproken over genade-effecten. En wat is dat genade-effect? Bij de één is dat het spreken met wijsheid, een woord van wijsheid; de ander heeft het genade-effect dat hij geneest. Is dat een wetmatigheid? Nee, niet voor iedereen. Aan sommige mensen wordt dat toebedeeld.⟨/p>
⟨p>Die genade-effecten zijn dus zeer divers en dat kan inderdaad ook genezing zijn, van welke soort dan ook. Het wordt niet voor niets in het meervoud gebruikt; er zijn diverse soorten genezingen omdat er nu eenmaal verschillende soorten ziekten zijn. Iemand vraagt: "Is dat niet blijvend?" Hoe bedoel je? "Nou, die genezing misschien wel, maar..." Precies, daarom zei ik al dat het woord 'genadegaven' misleidend is. Het wekt het idee van: jij krijgt een cadeau, jij hebt die genadegave, jij hebt die bediening, jij hebt de gaven van genezing; dat is jouw bediening en jij mag anderen genezen. Sorry, maar in 1 Korinthe 12 zie ik dat niet. Er zijn genade-effecten. Genade ontvangen we allen, maar het effect in de één of de ander is heel verschillend. Het effect van genade kan zijn dat jij, of jij, of jij geneest. Is dat een wetmatigheid? Nee, maar het kan een effect zijn. Het gaat er juist om dat het effect zo divers kan zijn; er is een grote diversiteit. Eén van de effecten van genade is dat het genezend is, of kan zijn. Dat hangt ervan af; dat is niet aan de mens.⟨/p>
⟨p>Zo zie je maar weer wat je allemaal op het spoor komt als je gewoon eens wat beter naar de tekst kijkt en je niet laat aanleunen wat er altijd over wordt gezegd – over mensen die de gave van genezing zouden hebben, waarvoor je dan naar Leiderdorp moet gaan omdat daar iemand is die geweldige samenkomsten houdt. "Hij is een slager," wordt er opgemerkt. Ja, daar zal ik het maar niet over hebben, Fred. Maar begrijpt u? Het zijn genade-effecten van genezingen, ook weer in die ene Geest.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4176" title="Speel af vanaf 01:09:36">▶ 01:09:36⟨/button> ⟨span>Inwerkingen van Krachten, Profetie en Onderscheiding van Geesten⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Aan de één inwerkingen van krachten. Dat staat er trouwens heel algemeen. Het woordje ⟨em>dynamis⟨/em> kennen we ook van dynamiet; het heeft te maken met een vermogen, een bepaalde kracht. Tot wat? Dat wordt hier niet gezegd, en het maakt feitelijk ook geen verschil. Ik bedoel dit te zeggen: God werkt en Zijn kracht heeft inwerkingen. Dat kan allerlei uitwerkingen hebben. Inwerkingen van krachten kunnen wonderbaarlijk zijn, maar dat hoeft helemaal niet in de zin van bovennatuurlijk of onverklaarbaar te zijn. Maar Gods kracht werkt in. Inwerkingen van krachten, dat is een van die effecten van genade.⟨/p>
⟨p>En aan de ander: profetie. Profetie is trouwens ook weer een Grieks woord. Wist u dat 'pro' te maken heeft met 'voor' en dat andere deel met 'spreken' of 'zeggen'? Profetie is dus eigenlijk letterlijk, als je het in het Grieks beschouwt, een voorzegging. Zo werkte God ook in die dagen, want ook van profetie moet ik zeggen dat het, net als een woord van kennis, een tijdgebonden genade-effect is. Hoe weet ik dat? Dat zeg ik dus niet van die ⟨em>charismata⟨/em> van genezingen. Mensen vragen wel eens of dat nu ook nog bestaat. Ja natuurlijk, waarom zou het vandaag niet bestaan dat God geneest? Niet per definitie, maar God geneest en dat is een genade-effect van genezing.⟨/p>
⟨p>Maar van profetie weet ik dat het inmiddels over de datum is. Hoe weet ik dat? Weer door datzelfde vers in 1 Korinthe 13. Eigenlijk vormen 1 Korinthe 12 tot en met 14 één geheel; dat is algemeen bekend en dat blijkt ook als je het zo leest. Het middelpunt, het centrum van die bespreking, is uiteraard 1 Korinthe 13. Dat gaat over de liefde, maar in welke context staat het? Paulus wil duidelijk maken dat er een drietal dingen blijvend zijn: geloof, hoop en liefde. Maar er is ook een aantal ⟨em>charismata⟨/em>, genade-effecten, die tijdelijk zijn. Juist die dingen waar de Korinthiërs zo hoog over opgaven als het hoogste goed, daarvan zegt Paulus: het hoort bij de kinderlijke fase, het is voorbijgaand.⟨/p>
⟨p>En dat geldt voor het woord van kennis, en dat geldt inderdaad ook voor profetieën. Daarvan zegt Paulus in 1 Korinthe 13 dat ze zullen afgedaan hebben. Als God alles gesproken en voorzegd heeft wat Hij te voorzeggen had, dan hebben de profetieën afgedaan. Dan hebben we ze inmiddels tot onze beschikking, tot onze bezitting. We weten al die dingen. De kennis is volkomen en dan hebben de profetieën, als een fenomeen dat in die dagen plaatsvond, afgedaan. Simpel. Maar in die dagen bestond het dus nog steeds dat sommige mensen een profetie uitspraken van Godswege. Dat moest trouwens ook altijd wel getoetst worden in die dagen, dat begrijpt u, maar God werkte op deze wijze.⟨/p>
⟨p>Aan de één het onderscheiden van geesten. Letterlijk staat er aan de één: onderscheidingen van geesten. In de ⟨em>Concordant Version⟨/em> wordt het vertaald met ⟨em>discriminations⟨/em>. Dat wil zeggen het kunnen discrimineren; dat heeft bij ons een wat negatieve betekenis, maar het betekent gewoon dat je dingen kunt beoordelen en verschil kunt maken tussen zaken. Dat je competent bent om geesten te onderscheiden. Achter elke boodschap gaat een geest schuil; dat is een Bijbelse gedachte. Johannes zegt in zijn eerste brief, in 1 Johannes 4: "Geloof niet elke geest, maar toets de geesten." Hoezo? Nou, een boodschap is geest.⟨/p>
⟨p>Kijk, het woord geest in de Bijbel staat voor alles wat je niet kunt zien. Feitelijk zegt het niet zozeer wat het wel is, maar wat het niet is: namelijk dat je het niet kunt zien. Dat kan een blazen zijn, dat kan de wind zijn – die kun je ook niet zien. Dat kan Gods Geest zijn, dat kan een engel zijn, dat kunnen demonen zijn. Dat valt allemaal onder de noemer van geest, ⟨em>pneuma⟨/em>, namelijk dat wat je niet kunt zien. Een boodschap kun je ook niet zien, dat is namelijk wat je hoort. En dat betekent dus dat wat je hoort ook geest is. Ik weet niet of u er ooit zo bij stilgestaan hebt, maar dat is gewoon Bijbels gedacht vanuit de betekenis van geest als dat wat je niet kunt zien. De Heere Jezus zegt tegen Nicodemus ook: "Gij hoort de wind" – hoe staat het er nou precies? "Je hoort het geluid ervan." Je ziet ook het effect ervan, dat wel, namelijk dat blaadjes bewegen en zo, maar de wind zelf zie je niet. Dat is allemaal geest, ⟨em>pneuma⟨/em>.⟨/p>
⟨p>Maar dat geldt voor een boodschap ook. Sommige mensen zijn competent, of het is een effect van genade in hen, dat ze kunnen onderscheiden wat anderen niet kunnen. Want hier staat inderdaad: aan sommigen is dat gegeven. Het hele idee achter deze opsomming is dat het zo divers is dat het aan de een wel en aan de ander niet gegeven wordt. Dat is nu eenmaal de diversiteit, de variatie. Maar bij sommige mensen heeft genade het effect dat ze daartoe in staat zijn, namelijk om de geest van de boodschap te kunnen testen en te onderscheiden, het verschil te kunnen zien waar een ander het misschien helemaal niet in de gaten heeft.⟨/p>
⟨p>Onderscheidingen van geesten dus. Waarbij ik trouwens moet zeggen dat vandaag, in onze dagen, ook daarvoor geldt dat de Schriften ons alles zijn. De volmaaktheid is gekomen. De gemeente, de ⟨em>ekklesia⟨/em>, is volwassen geworden en wat er te weten is, weten we. We kunnen toetsen, dus in die zin is dat vermogen eigenlijk ook aan ons allen gegeven in onze dagen omdat de Schriften compleet zijn. Maar goed, ik geef dat even ter overweging.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-12" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4667" title="Speel af vanaf 01:17:47">▶ 01:17:47⟨/button> ⟨span>Verschillende Soorten van Talen en de Vertolking Daarvan⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>"En aan de ander allerlei tongen." Aan de ander; hier staat trouwens weer ⟨em>heteros⟨/em>. Ik wijs u er even op – nogmaals, in de vertaling wordt dat verschil vaak niet gemaakt – maar het gaat hier om de andersoortige, aan iemand die heel anders is: allerlei tongen. Die weergave 'tongen', dat duidt er een beetje op dat de vertalers ook geen idee hadden waar het werkelijk om ging. Want het woord veronderstelt ook dat het een bepaalde... ja, ik meen dat de NBV, de nieuwste vertaling van het Nederlands Bijbelgenootschap, dit woord weergeeft met 'klanktaal'. In het Grieks heet dat dan glossolalie. Maar het idee daarbij is dat je maar wat doet met je tong en dat je een bepaald geluid uitstoot: klanktaal. Het suggereert alsof het verder niets betekent; dat het geen taal is, maar alleen maar een klankuitstoting. Maar dat is het niet. Hier staat gewoon het Griekse woord: er staat hier 'soorten van talen'. Dat is wat er staat. Het heeft er niets mee te maken alsof het geen echte taal zou zijn.⟨/p>
⟨p>Wat wij weten – en we komen daar bij de bespreking van 1 Korinthe 14 nog veel uitgebreider op terug, want dan moet dat in de diepte besproken worden; trouwens, dat doet Paulus daar zelf, dus we ontkomen daar niet aan – maar we zullen zien dat het spreken in talen over letterlijke talen gaat. Echte talen. Je ziet het al in Handelingen 2, waar eenieder van hen, toen dat wonder zich manifesteerde daar in Jeruzalem, hem hoorde spreken in zijn eigen taal: Hebreeuws, Grieks, weet ik veel welke. Er worden twaalf talen genoemd. Twaalf, want het heeft namelijk te maken met het huis van Israël. Dit wonder van spreken in talen heeft te maken met God die tot Zijn volk spreekt.⟨/p>
⟨p>Als u alvast één tekst wilt weten uit deze context waar dat staat, dan zal ik u er meteen even op wijzen. Het duurt nog een tijdje voordat we eraan toe zijn, maar in hoofdstuk 14 vers 21 staat dat dit fenomeen van spreken in talen te maken heeft met het feit dat God... nou ja, laat ik dat lezen. Vers 21 van hoofdstuk 14: "In de wet staat geschreven: door lieden van een andere taal – dat wil zeggen niet-Hebreeuws – en door lippen van vreemden zal Ik tot dit volk spreken, en toch zullen ze naar Mij niet luisteren, zegt de Heer." Het hele fenomeen van spreken in talen was een vervulling van een Oudtestamentische profetie, waar God al had gezegd dat Hij tot dit volk, het volk van Israël, zou spreken in talen die hen vreemd zouden zijn; dat wil zeggen: niet-Hebreeuws. Daar had dit fenomeen mee te maken.⟨/p>
⟨p>Ook van dit fenomeen wordt gezegd in hoofdstuk 13 vers 8: het zal verdwijnen. Namelijk die talen. Die wonderlijke manifestatie dat God het je geeft om in een vreemde taal te spreken die je niet geleerd hebt, of dat een ander jou hoort in een taal die jij niet geleerd hebt – waarbij ik het in het midden laat of het een spreek- of een luisterwonder is. Dat laat ik in het midden, maar dat maakt in de praktijk geen verschil. Het gaat erom dat God spreekt via iemand in een taal die hij niet geleerd heeft en het wordt dus begrepen. Maar het heeft altijd te maken met Israël, met het volk Israël. En bovendien, waar het nu even om gaat: ze zullen verstommen zodra de Ecclesia volwassen is. Dan bestaat dat wonder niet meer. Het heeft zijn werk gehad en is inmiddels over de datum.⟨/p>
⟨p>Vindt u het nu niet opmerkelijk als we dit rijtje zo opsommen? Dat uitgerekend de gaven – zoals men dat dan noemt – die fenomenen waarvan Paulus met nadruk zegt dat het te maken heeft met de periode van kinderlijkheid en van onvolwassenheid, dat uitgerekend die fenomenen zo opgehemeld worden? Dat was in de dagen van de Korinthiërs al het geval en nu zijn ze weer "vers taal" gegaan. Terwijl de afgelopen eeuwen zijn ze weer in hoge mate actueel geworden. Dat wil zeggen: men heeft ze weer in ere hersteld, terwijl het in wezen van Godswege al verdwenen was. En wat betekent dat? Men heeft dat dus gewoon gekopieerd, maar het is gewoon namaak. Want het is namelijk over de datum, en als je het alsnog weer gaat doen, dan betekent het dat het gewoon nep is.⟨/p>
⟨p>Trouwens, ga maar eens een keertje na: de charismatische beweging wil al die gaven conserveren. Eigenlijk is de charismatische beweging een heel conservatieve beweging, want ze willen bepaalde dingen conserveren en bewaren terwijl ze al lang over de datum zijn. En dat betekent dus dat je met bederfelijke dingen bezig bent. Nee, ik zei niet verderfelijk, maar bederfelijk. Het is gewoon over de datum. Ja, en het heeft dan ook echt – en dat vind ik heel typerend – alle kenmerken van mensenwerk. Men doet maar wat na. Ik zou daar, maar dan komen we buiten de sfeer van bijbelstudie, heel veel voorbeelden van kunnen geven.⟨/p>
⟨p>Ik herinner me dat jij onlangs ook nog zo'n verhaal vertelde over het spreken in tongen: dat je dat dan zou moeten leren en je het gewoon moet doen. Weet je wel, als je dan met de vraag zit van: "Ja, maar ik kan dat helemaal niet", dan krijg je te horen: "Dan moet je het leren. Begin maar gewoon." En dan moet je gewoon maar wat klanktaal gaan uitstoten. Ja, zulke dingen worden dan geleerd en dat heet dan spreken in tongen. Nou, het is gewoon onzin. Het is mensenwerk, het is nadoen. Het slaat ook nergens op. Met recht: het slaat nergens op. Ze weten zelf niet eens waar ze het over hebben en anderen ook niet. Paulus zegt toch: "Laten we er een uitlegger bij hebben"? Ja, maar er valt natuurlijk niets uit te leggen. En dat blijkt dan ook wel.⟨/p>
⟨p>Eigenlijk is het heel zielig. Vooral omdat die mensen door degenen die hen voor op een podium opvangen, verwoesteld worden. Ja, want het zijn natuurlijk fenomenen die aandacht trekken omdat het iets mysterieus is. Het zijn manifestaties en je kunt er echt veel indruk mee maken. Dat zie je dus ook met hoe men die genade-effecten van genezingen een slag heeft verdraaid. Daar maakt men dan een genezingsbediening van die aan bepaalde mensen gegeven zou zijn. Sorry, maar in 1 Korinthe 12 lees ik het niet.⟨/p>
⟨p>Goed, aan sommigen dus allerlei talen – of eigenlijk, wat zei ik? Nee, niet allerlei, maar soorten van talen. Er zijn nu eenmaal vele talen, nietwaar? En over die talen lees je in 1 Korinthe 13 – ik citeerde het zojuist al – dat zij te zijner tijd – schreef Paulus toen, maar inmiddels is dat dus al lang verleden tijd – zullen verstommen. En trouwens, zegt hij: aan een ander... en weer een ander... "aan een ander echter vertolking van tongen", of letterlijk: vertaling van talen. Want ja, je kunt wel tot iemand spreken in een taal – bijvoorbeeld ik spreek tot een Chinees in het Chinees terwijl ik het nooit geleerd heb – en dat is nuttig voor die ene persoon die ik toespreek, maar al die andere mensen in de Ecclesia die geen Chinees kennen, die zouden ook moeten weten wat dat betekent. Nou, daartoe werd dan ook het genade-effect gegeven van het vertolken, het vertalen. U ziet, dit zijn wonderlijke fenomenen. In die dagen bestond dat nog, inmiddels is het verstomd. Dat kunnen we allemaal gewoon bevestigen: het bestaat vandaag niet. Maar in die dagen had het nog steeds zijn functie. Hier somt Paulus het allemaal op, omdat het in die dagen ook niet aan iedereen werd gegeven. Dat is het.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-13" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="5253" title="Speel af vanaf 01:27:33">▶ 01:27:33⟨/button> ⟨span>Eén en Dezelfde Geest Deelt uit Zoals Hij Wil⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Doch staat er: "Dit alles werkt..." Ik wil dit toch even afronden. Doch dit alles werkt één en dezelfde Geest. Dus hoe divers de uitingen ook mogen zijn, hoe divers de bedieningen, de inwerkingen en de genade-effecten ook mogen zijn; het is één en dezelfde Geest die aan een ieder in het bijzonder toedeelt gelijk Hij wil. Of letterlijk: zoals Hij bedoelt, zoals het bedoeld is.⟨/p>
⟨p>Dat gaat dus niet een mens aan. Gods Geest werkt en dat heeft nu eenmaal een diversiteit van uitwerkingen. Aan een ieder in het bijzonder deelt Hij dat toe; dat is Zijn zaak. En daarmee sluit Paulus dit item af. Tenminste, in mijn Bijbeltje wordt deze pericoop hiermee afgesloten.⟨/p>
⟨p>Zullen we het daarbij laten voor vanavond? We hebben niet zoveel besproken, slechts elf verzen. Ik had niet veel verzen, maar uiteindelijk komt er toch heel wat voorbij, al is het maar een kort gedeelte. Zullen we met elkaar nog afsluiten?⟨/p>