⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Terugblik op de Eerste Vijf Hoofdstukken⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Het is mij een voorrecht, vrienden, hier weer te mogen zijn en de Bijbel met u te gaan openen. Zoals u op het scherm ziet, is het inmiddels de tiende avond die we wijden aan de Korinthebrief. We hebben al vijf hoofdstukken besproken. Inmiddels is Paulus – en dat is eigenlijk vanaf het vijfde hoofdstuk het geval – ingegaan op een aantal kwesties die hij kreeg voorgelegd vanuit de gemeente van Korinthe. Wellicht was hij daarover benaderd per brief, maar we weten ook uit het eerste hoofdstuk dat hij inlichtingen had gekregen van mensen uit de ekklesia. In elk geval gaat hij in deze brief vanaf hoofdstuk 5 dieper in op diverse vragen en kwesties die daar speelden.⟨/p> ⟨p>De vorige keer hebben we het vijfde hoofdstuk besproken, een betrekkelijk kort hoofdstuk van dertien verzen, als ik me niet vergis. Dat ging over 'die boze' in de ekklesia en hoe de ekklesia daarin zou handelen. Misschien is het goed om nog even een korte terugblik te geven op wat we tot dusver hebben besproken, om weer een idee te krijgen van wat er in de eerste vijf hoofdstukken ter sprake is gebracht.⟨/p> ⟨p>In hoofdstuk 1 begint Paulus met de gebruikelijke groeten en de introductie. Dit hoofdstuk staat met name in het teken van de wijsheid van deze wereld. Of eigenlijk moet ik zeggen: wat de wijsheid van deze wereld héét, want in werkelijkheid is het geen wijsheid, maar slechts dat wat de reputatie heeft. In hoofdstuk 2 wordt dat gecontrasteerd met de wijsheid van God.⟨/p> ⟨p>Vervolgens komen we bij hoofdstuk 3 – u begrijpt dat dit slechts korte en grove omschrijvingen zijn van wat er in die hoofdstukken speelt. Hoofdstuk 3 gaat over Gods akker en Gods bouwwerk: de ekklesia. Het gaat over hoe belangrijk het werk is dat God vandaag doet, namelijk een ekklesia verzamelen, hoe de bouw van dat bouwwerk plaatsvindt en hoe die akker groeit.⟨/p> ⟨p>Dan krijgen we hoofdstuk 4, waarin vooral het contrast getekend wordt tussen enerzijds Paulus en anderzijds de gelovigen in Korinthe die naar het vlees leefden en erg gesteld waren op aanzien in de wereld. Paulus zelf en zijn medewerkers waren echter in grote oneer werkzaam. Hoe zegt hij dat in dat hoofdstuk ook alweer? Hij zegt: "We worden beschouwd als het uitvaagsel van deze wereld. En jullie, jullie zijn hier in aanzien en jullie heersen hier."⟨/p> ⟨p>Hoofdstuk 5 vormt een afgesloten thema. Het gaat echt over één kwestie. In hoofdstuk 6, waar we straks mee beginnen, werpt Paulus weer een heel nieuwe vraag op of brengt hij een nieuwe kwestie ter sprake. De hoofdstukindeling is hier heel helder, omdat het echt om afgebakende terreinen en kwesties gaat.⟨/p> ⟨p>Ik heb "de ongezuurde ekklesia" erbij geschreven, want daar ging het eigenlijk over. We zijn ongezuurd in Christus, een nieuwe schepping. In die status mogen we leven en ons daar elke dag van bewust zijn; dat zal zijn uitwerking ook hebben. De vorige keer heb ik daarbij vooral benadrukt dat als we inderdaad leven vanuit en in dat levende Woord van Hem, "de boze" zal worden weggenomen. Ik geloof dat dat in het derde of vierde vers zo staat. Hoewel de vertaling dat helaas wegmoffelt, hebben we het juist daarom extra geaccentueerd.⟨/p> ⟨p>Ik ga niet nog eens dunnetjes overdoen wat ik de vorige keer heb gezegd, maar het lijkt mij een goede springplank om, nu ik dit zo heb besproken en getoond, te beginnen met hoofdstuk 6 vers 1.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="269" title="Speel af vanaf 04:29">▶ 04:29⟨/button> ⟨span>Recht Zoeken bij Onrechtvaardigen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan zegt hij dit: "Durft iemand van u, wanneer hij iets heeft met een ander, recht zoeken bij de onrechtvaardigen en niet bij de heiligen?" Wat Paulus hier in deze eerste elf verzen van dit hoofdstuk gaat bespreken, is een kwestie die daar speelde en die hem kennelijk ter oren was gekomen. Er waren namelijk onderlinge rechtszaken. Hij zegt: "Durft iemand van u, wanneer hij iets heeft met een ander, dan zijn recht gaan zoeken bij de onrechtvaardigen?"⟨/p> ⟨p>Het is heel opmerkelijk dat hij het zo verwoordt. Uit het navolgende blijkt dat zij onderlinge rechtszaken hadden en hij zegt: "Jullie zoeken dan je recht bij de onrechtvaardigen." Je zou je kunnen afvragen of de rechtbank waar zij naartoe gingen dan onrechtvaardig was. Strikt genomen wel, want een onrechtvaardige is bij Paulus iemand die niet gelooft. Ook al is dat een zeer gekwalificeerde rechter, hij maakt deel uit van de wereld die ongelovig is. Hij laat dat contrast heel duidelijk zien: jullie zoeken je recht bij onrechtvaardigen en niet bij de heiligen.⟨/p> ⟨p>Nog even één ding over die term: de onrechtvaardige is in de hele Schrift feitelijk synoniem met de ongelovige. Geloof rekent God tot gerechtigheid; zo staat het letterlijk al in Genesis 15. Als je leest over gerechtigheid of rechtvaardigheid, dan is dat dus geloof, namelijk het aanzeggen op Zijn woord. Een onrechtvaardige is exact hetzelfde als een ongelovige: iemand die niet gelooft wat God belooft. Let op zoals ik het zeg.⟨/p> ⟨p>Hier is het contrast dat hij benoemt: jullie zoeken je recht bij onrechtvaardigen en niet bij de heiligen. Dat is een term die hij in deze brief al een aantal keren heeft genoemd. Het begon al in hoofdstuk 1 vers 2, waar hij deze gelovigen aanschrijft, deze ekklesia in Korinthe, als de geheiligden in Christus Jezus. Ik herinner me dat we dat toen ook hebben gememoreerd: het is eigenlijk heel opmerkelijk dat Paulus hen, ondanks alle onheilige kwesties die daar in de ekklesia aan de orde waren, niettemin op voorhand aanspreekt als heiligen. Hij kijkt dan niet naar de wijze waarop zij leefden, maar naar wat zij zijn in Christus Jezus: geheiligd in Hem.⟨/p> ⟨p>Geheiligd betekent apart gezet. Heilig omdat Híj het is die heiligt. Met een kleine variant op Romeinen 8: God is het die rechtvaardigt, wie zal veroordelen? God is het die heiligt, wie zal dat kunnen tegenspreken? Hij verklaart dat zo. Wij hoeven op die heiligverklaring niet te wachten, zoals onze rooms-katholieke vrienden, tot we eerst gestorven zijn. Nee hoor, wij zijn het gewoon. Wij leven omdat God ons zo verklaart. Dat is even een zijpaadje, maar het is wel opmerkelijk dat Paulus iedere keer de gelovigen zo aanschrijft: wij als heiligen. In hoofdstuk 14 en hoofdstuk 16 doet hij dat diverse keren.⟨/p> ⟨p>De onrechtvaardigen staan hier tegenover de heiligen. Met andere woorden: jullie hebben kwesties en nu gaan jullie naar de rechter toe? Naar een ongelovige rechter, een onrechtvaardige dus? Hij zegt: "Maar waarom regelen jullie dat niet? Maken jullie dat niet gewoon onderling in orde, jullie als heiligen?"⟨/p> ⟨p>In het tweede, derde, vierde en vijfde vers stelt hij vervolgens een reeks retorische vragen. Het is bijna een aaneenschakeling van retorische vragen die hij op hen afvuurt. Hij begint vaak met: "Of weet gij niet?" Dat is typisch Korinthisch, en overigens ook typisch voor Paulus, want hij doet dat in diverse brieven. Maar met name in déze brief stelt hij iedere keer die vraag: "Weet gij niet?" In hoofdstuk 3 vers 16 hebben we dat al een keer gezien en in hoofdstuk 5 vers 6 begon hij ook een vraag met die woorden. Maar hoofdstuk 6 is echt de kampioen; daar gebruikt hij deze vraag maar liefst zes keer. Afhankelijk van hoe ver we komen, zullen we die vanavond nog vaak tegenkomen: "Weten jullie niet?"⟨/p> ⟨p>De suggestie die in die vraag zit, is: "Jullie weten dat toch?" Het is een retorische vraag en hij veronderstelt het als bekend. Het idee is: dit is toch ABC, dit begrijp je toch wel. Hoewel het dan wel weer aardig is dat de dingen die hij vraagt bij nader inzien vaak helemaal niet zo bekend zijn. Dat zien we hier eigenlijk meteen al: "Weet gij niet dat de heiligen de wereld zullen oordelen?" Hij zegt dus eigenlijk: "Wij heiligen — wij dus, geheiligd namelijk in Christus — zullen de wereld oordelen. Weten jullie dat niet?"⟨/p> ⟨p>De Korinthiërs wisten dat wel, maar waar Paulus hen mee confronteert is logica. Als dat zo is, waar zijn jullie dan mee bezig? Het is niet zozeer een kwestie van 'dat mag niet', want dat is helemaal niet aan de orde. Ook dat zullen we vanavond vanzelf zien als we eenmaal bij vers 12 aankomen. De vraag is helemaal niet of het geoorloofd is, maar hij laat iedere keer de logica zien, of zo u wilt: het onlogische van hun gedrag. Het onnuttige ook van hun gedrag, dat totaal niet opbouwend is. Maar voordat we het in verband brengen met waar die Korinthiërs mee bezig waren, is het goed om ons eerst te realiseren wat hij hier eigenlijk zegt en als bekend veronderstelt.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="702" title="Speel af vanaf 11:42">▶ 11:42⟨/button> ⟨span>De Ecclesia Zal de Wereld en Engelen Oordelen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Weten jullie niet dat heiligen – wij, geheiligd in Christus Jezus – de wereld zullen oordelen? Even één ding trouwens nog: dat woord 'oordelen' is het woord 'richten'. Let op, dat is wat anders dan 'veroordelen'. Dat zijn twee totaal verschillende woorden. Het is net zo verschillend als in het Nederlands. Je kunt iets oordelen, namelijk ook beoordelen; het kan ook gewoon 'richten' zijn. Een rechter oordeelt, maar feitelijk oordeelt iemand die leidinggeeft, een koning is of in het bestuur zit, ook voortdurend. Die neemt namelijk besluiten, en een besluit is ook een oordeel. Oordelen heeft dus helemaal niet per definitie de lading van veroordelen. Dat kan wel, een oordeel kan een veroordeling zijn, maar dat is niet het woord dat hier staat. Bij ons is dat trouwens ook het geval: een oordeel is wat anders dan een veroordeling. Ik kan een glas wijn voorgeschoteld krijgen en als men vraagt naar mijn oordeel, kan ik zeggen: "Het is perfecte wijn." Dat is mijn oordeel. Als ik zeg: "Het is slootwater," dan is het een veroordeling. Voelt u het verschil? Dat de heiligen de wereld zullen oordelen, betekent dus 'richten'. Die status hebben wij.⟨/p> ⟨p>Als je een woordenboek bekijkt en nagaat wat het woord ekklesia betekent, dan zie je dat het een volksvergadering was. Dat was de hoogste instantie in de Griekse wereld, de plaats waar de besluiten vielen en waar het volk werd geleid. Daar is ook een heel frappant Bijbels bewijs voor in Handelingen 19. Daar lees je over de volksvergadering van Efeze, waar het hele volk tezamen kwam en de besluiten werden genomen die betrekking hadden op de stad. Dat is de hoogste instantie van regering: dat is de ekklesia. En het grappige is dat het in Handelingen 19, wanneer het over die volksvergadering van Efeze gaat, ook zo wordt vertaald met 'volksvergadering', maar er staat gewoon het woord ekklesia. Even later wordt dat ook zo gezegd. De ekklesia is dus een volksvergadering, een politieke instantie. Dat wil zeggen: wij zijn bestemd voor de troon. Dat is de lading van dat begrip ekklesia. Wij zijn bestemd om leiding te geven, om te oordelen, om te richten.⟨/p> ⟨p>Richten. Let op: de wereld. Er staat hier de kosmos. Zelfs al ken je geen Grieks, dan kun je het haast nog inlezen. De kosmos, de wereld in zijn kosmische uitgestrektheid. Dat is de plaats die voor ons weggelegd is. We zijn in Christus en wij zijn bestemd tot regering over de kosmos, vanuit de hemel, maar kosmoswijd. Ik zou dat haast verwarren met het woordje 'komisch'. Dat vind ik ook wel, want ik kan er wel om lachen als ik de Korinthebrief in gedachten houd. Soms denk ik wel eens: wat een zootje ongeregeld. Want dat was het in Korinthe. Maar Paulus zegt: "Jullie zijn geheiligd en we zullen de wereld richten." Vergis je niet. Het zijn misschien allemaal gaaiers, maar niettemin hebben ze die bestemming.⟨/p> ⟨p>Ik denk dan bijvoorbeeld aan wat er ooit plaatsvond in de dagen van David, toen er nog geen koning was. Wat deed David? Hij verzamelde mannen om zich heen en dat was ook een ongeregeld zootje. Dat waren bepaald geen heiligen; er mankeerde heel veel aan hen. Dat lees je over die spelonk van Adullam. De vierhonderd man die hij om zich heen had, waren echter bestemd voor de troon. Toen David de troon ging bezetten, eerst in Hebron en later in Jeruzalem, deelden die mannen – die ooit in zijn vernedering hadden gedeeld – in zijn koninklijke heerlijkheid. Zij kregen een hoge positie. Het gaat dus helemaal niet om hun gedrag; het gaat erom dat je dondersgoed weet met wie je te maken hebt en wie je bent in Hem. Daar denk je altijd te gering over, en de Korinthiërs deden dat in ieder geval. Want Paulus zegt: "Weten jullie dan niet dat de heiligen – wij dus allen – de wereld zullen richten en bestemd zijn voor de troon?"⟨/p> ⟨p>Laten we even meegaan met Paulus' vragen: "En indien bij u het oordeel over de wereld berust, de wereld door jullie geoordeeld of gericht wordt, zijn jullie dan onwaardig?" Er staat letterlijk 'onwaardig'. Dat is trouwens wat anders dan 'onbevoegd'. In de retorische vraag zit opgesloten dat, aangezien jullie geheiligd zijn en bestemd zijn om de wereld te oordelen en de kosmos te richten, jullie die waarde bezitten. Hebben jullie dan niet de waarde voor de meest onbetekenende rechtspraak? De minste kwesties noemt Paulus gewoon onbenullig. Natuurlijk waren het voor die mensen zelf geen onbenullige kwesties, anders ga je niet naar de rechter, maar Paulus zegt: "Laten we het even goed op zijn merites beschouwen."⟨/p> ⟨p>Misschien mag ik daar toch even op ingaan, want ik vind het zo frappant hoe Paulus allerlei alledaagse kwesties en vragen die in Korinthe speelden, in verband brengt met wie wij zijn in Christus. Er speelden onderlinge rechtszaken, en dan hanteert Paulus niet het principe van de wet of wat geoorloofd is; nee, hij stelt vragen. Hij zegt: "Bedenk en oordeel zelf over wat ik zeg." Dat zegt hij trouwens een paar hoofdstukken later ook. Maar ook hier weer die retorische vragen: "Weet wie je bent!" In dat licht is het volstrekt onbenullig waar je mee bezig bent. "Zijn jullie dan onwaardig voor de minste kwesties, de minste rechtsgedingen?"⟨/p> ⟨p>"Weten jullie niet dat wij over engelen oordelen zullen?" Weer eenzelfde soort statement als in het voorgaande vers. Hier worden specifiek de engelen genoemd, die momenteel een veel hogere positie hebben in de hemelse regionen dan wij. Maar wij zijn bestemd om over hen te richten. Wij gaan over hen. Ik heb daar een mooie Schriftplaats bij. Op de een of andere manier voelde ik aan dat Arie met een vraag zou komen. Hij had al gesproken over de kosmos, en in feite is de kosmos een term die alles insluit. Hier gaat Paulus nog even specifiek in op machten, boodschappers en hemelse wezens die achter de coulissen van deze wereld de touwtjes in handen hebben. Dat komt in deze Korinthebrief niet zozeer ter sprake, maar in de Efezebrief wel.⟨/p> ⟨p>In Efeze 6, een bekend hoofdstuk, wordt gesproken over de overheden, de machten en de krachten: de kosmocraten. Het wordt vaak vertaald met 'wereldbeheersers', maar het zijn de kosmocraten van deze aion. Ik wil het eventjes voorlezen uit Efeze 6: "Want wij hebben niet te worstelen tegen bloed en vlees, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers (kosmocraten) van deze duisternis, tegen de geestelijke machten van de boosheid in de hemelse gewesten." Of te midden van de hemelingen, de hemelse regionen. Het is een beetje omstreden hoe dat precies vertaald moet worden, maar in ieder geval: daar, in de hemelse regionen.⟨/p> ⟨p>Want daar zitten feitelijk onze rivalen. Nou ja, het zijn niet zozeer onze rivalen, het is eerder dat wij hún rivalen zijn, als u begrijpt wat ik bedoel. Want wij hoeven er niet voor te strijden; wij hebben gewoon die positie. Maar zij beheersen momenteel daar achter de schermen ook de gang van zaken hier in deze wereld. Wanneer wij straks naar boven gaan, gaan zij naar beneden. Dat wil zeggen: er vindt gewoon een wisseling van de wacht plaats. Wij gaan naar boven. Waarom? Zoals dat staat in Openbaring 12: die mannelijke zoon wordt weggerukt tot God en Zijn troon. En dan lees je vervolgens dat Satan met al zijn consorten — Satan en al zijn personeel, zeg maar — op de aarde wordt geworpen. Wij naar boven, hij met de zijnen naar beneden.⟨/p> ⟨p>Waarom zeg ik dat nu? Omdat daarmee is aangegeven dat wij bestemd zijn tot de hoogste positie in de kosmos, boven alles. En dan zullen wij straks ook de macht overnemen. Met Christus zullen wij van daaruit regeren over de ganse kosmos, en dan zullen we dus ook engelen oordelen. Sowieso al in aanvang, want dan gaan wij naar boven en zij naar beneden; dat is op zich al een oordeel. Daar vindt dus een hele massawisseling plaats. Maar ook later: wij krijgen het voor het zeggen.⟨/p> ⟨p>Laat ik het vers noemen waar ik graag even uw aandacht voor wil vragen. Dat is dan niet Efeze 6, maar Efeze 1. Daar lees je over de Heer Jezus Christus vandaag, over hoe Hij verhoogd is. Er staat dat Hij geplaatst is, dat Hij gezet is van Gods wege boven alle overheid en volmacht. Ik ga nu niet in op al die termen, dat doet nu even niet ter zake. Ik wil in gedachten nog steeds bij 1 Korinthe 6 blijven. Maar Christus is geplaatst boven alle overheid en macht en kracht en heerschappij, en alle naam die genoemd wordt, niet alleen in deze, maar ook in de toekomende aion. En dan staat er: God heeft alles onder Zijn voeten gesteld en Hem als Hoofd boven alles wat is, gegeven aan de ekklesia, die Zijn lichaam is.⟨/p> ⟨p>Hier staat heel veel, maar één ding moet toch duidelijk zijn: aangezien Hij de toppositie boven alles herinneemt en God alles onder Zijn voeten heeft gesteld, is de ekklesia aan Hem gegeven. Vers 23 zegt letterlijk dat de ekklesia Zijn vervulling is, letterlijk Zijn complement dat Hem aanvult. In die positie die Hij daar heeft boven alles als Hoofd, zijn wij de ekklesia, Zijn lichaam. Dus als alles onder Zijn voeten is gesteld, dan geldt dat niet alleen voor Hem, het Hoofd, maar dan geldt dat ook voor ons, wij die het lichaam zijn. Alles is onder Zijn voeten gesteld. Dat doet Hij niet alleen, dat doet Hij samen met de ekklesia. Dat 'uitroepsel' is dus met recht Zijn complement. Zijn complement is wat Hem aanvult, wat Hem compleet maakt. Hij is dus incompleet zonder de ekklesia, zoals een hoofd incompleet is zonder lichaam.⟨/p> ⟨p>Waarom noem ik dat nu? Omdat hier gezegd wordt dat wij geplaatst zijn boven alles. Later, in Efeze 2, wordt er ook gezegd dat we geplaatst zijn in de hemelse gewesten, te midden van de hemelingen. Dáár is onze plaats: de allerhoogste plaats. Ik zeg trouwens helemaal niet dat dit betekent dat we uitsluitend daar zullen verkeren. We gaan over de hele kosmos, dus ook wel degelijk over de aarde. Wij zullen weliswaar niet heersen óp de aarde, maar wel óver de aarde. En als u het mij vraagt — en daar heb ik in ieder geval wel één bewijs voor — zullen wij ook staatsbezoeken brengen hier op aarde. Wanneer Hij straks in heerlijkheid zal verschijnen, bijvoorbeeld op de Olijfberg bij Israël, dan zal Hij verschijnen met ons.⟨/p> ⟨p>Wat ik hiermee wil zeggen: alles is onder Zijn voeten gesteld, hemel en aarde, en wij delen in die positie. Paulus heeft dat onderwijs ook gegeven. Hij heeft verteld wie wij zijn, vandaar die vraag: "Weten jullie dat dan niet?" Met andere woorden: "Ik heb jullie toch wel verteld wie jullie zijn als ekklesia?" Bestemd voor de troon, als aanvulling op het Hoofd, Christus. Houd dat even goed in gedachten. We zijn nu natuurlijk eventjes met ons hoofd boven de wolken gegaan. Dat vind ik altijd een mooie term, want ons Hoofd is inderdaad ver boven de wolken. Ons Hoofd — met een hoofdletter — bevindt zich boven de wolken, terwijl wij met onze voeten op de aarde staan. Maar dat is de waarheid, of je het nu beseft of niet.⟨/p> ⟨p>Paulus herinnert hen eraan door te vragen: "Vinden jullie dat dan niet veelzeggend?" Als het nou zo is dat we over engelen zullen oordelen, hoeveel te meer dan over de alledaagse zaken? Biotika. De alledaagse, de banale dingen. Banaal betekent ook letterlijk 'gewoon alledaags'. De ordinaire dingen; dat wat gewoon elke dag speelt. Dat zijn gewoon van die alledaagse kwesties. In het licht van waartoe we geroepen zijn, zijn dat volstrekt onbenullige dingen. Dat klinkt misschien wat arrogant, maar het maakt wel duidelijk met wie we te maken hebben. Wij zijn van adel hoor! En u weet het: adeldom verplicht. Dat is waar. Als je de adellijke status hebt, kun je het je niet permitteren om in je overall in de stad rond te lopen. Maar ik bedoel ook iets anders. Hoe was de term ook alweer? "Arbeid adelt, maar adel arbeidt niet." Dat geldt voor ons ook, want het werk, dat doet Híj. Maar goed, dat even als uitstapje in de taal. Het is wel zo: hoeveel te meer oordelen we dan over die alledaagse dingen?⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1852" title="Speel af vanaf 30:52">▶ 30:52⟨/button> ⟨span>Het Berechten van Alledaagse Geschillen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Indien gij alledaagse geschillen te berechten hebt, laat gij dan hen zitting nemen die in de Ecclesia niet in tel zijn. Over dit vers is wat verschil van mening over wat Paulus precies bedoelt, maar het idee is kennelijk dit: jullie hebben alledaagse geschillen. Oké, dat kan; dat is nu eenmaal zo. Of je nu bewust bent van je positie of niet, er kunnen nu eenmaal verschillen ontstaan die voortkomen uit verschillende belangen. De een heeft dit belang en de ander heeft dat belang, en dat kan soms strijden. Goed, dan heb je een geschil. Geen punt, daar moet over te praten zijn.⟨/p> ⟨p>Wat Paulus later nog gaat zeggen is: als je er dan samen niet uitkomt, dan neem je toch iemand in de hand die jullie beider vertrouwen heeft en die daar dan uitsluitsel over geeft? Dan ga je toch niet de gang naar de rechter? Los het gewoon gezamenlijk op. Maar hij zegt: "Indien gij dan alledaagse geschillen te berechten hebt, laat gij dan hen zitting nemen die in de Ecclesia niet in tel zijn." Hij bedoelt hierbij gewoon die ongelovige rechters. Die zijn bij jullie toch niet in tel? Hij bedoelt daar niet mee te zeggen dat je geen respect hebt voor de rechterlijke macht, maar het gaat erom dat het ongelovigen zijn, onrechtvaardigen. Die zijn in de Ecclesia niet in tel.⟨/p> ⟨p>Ik vind het wel mooi hoe wij daar dan tegenaan kijken. Dat geldt trouwens ook voor politiek. Ik weet niet hoe u dat heeft, maar ik heb altijd de neiging om daar wat lacherig en misschien ook wat badinerend over te doen. Dan zeggen we: "Ja, dat zijn die politieke kwesties, daar houdt de wereld zich druk mee." Maar wij lachen daar gewoon om. Prima hoor wat ze doen, maar laten we vooral God danken voor het feit dat er overheden zijn. Voor de rest denk ik: als wij straks met Hem gaan heersen, dan gaat het pas echt goed worden. Tot die tijd houden wij het wel uit; het is maar behelpen.⟨/p> ⟨p>Over dat vers is dus wat te doen, en dat heeft deels te maken met hoe je het exact weergeeft. De Statenvertaling ziet dit gewoon als een statement, terwijl de meeste vertalingen hier een vraagteken zetten, en ik denk terecht. In de Statenvertaling wordt dan waarschijnlijk bedoeld: "pak dan de minste uit de gemeente", terwijl hier wordt bedoeld: "ga je nu de minste daarvoor aanstellen?" Dat is eigenlijk waar de kwestie over gaat: hoe je dit vierde vers opvat. Dat 'niet in tel zijn' gaat echt over degenen die veracht zijn. In de Ecclesia veracht. Wie verachten de Ecclesia? Nou gewoon, wij zeggen: "Wie zijn bij ons niet in tel?", want dat zijn die onrechtvaardige rechters. Ook al hebben ze in de wereld aanzien, wij halen onze schouders daarover op.⟨/p> ⟨p>Net zo goed als de wereld hoog opgeeft over de wijsheid, over de universiteiten en alle filosofie en al die bibliotheken die ze volgeschreven hebben, halen wij onze schouders erover op. Dat is juist de wijsheid van de wereld. Dat is voor ons veelzeggend. Dat geldt dus ook voor de rechterlijke macht; daar geven wij niet zo heel hoog over op.⟨/p> ⟨p>In vers 5 zegt Paulus: "Ik zeg het om u te beschamen", of om u tot verlegenheid te brengen. Dat is eigenlijk een abasement. Jullie zouden, als ik jullie deze vraag stel, verlegen de ogen naar beneden moeten richten. Zo van: "Ja, dit kunnen we inderdaad niet maken." Dat was ook precies de opzet. Paulus veroordeelt niet, hij stelt gewoon een aantal retorische vragen waarbij het volstrekt duidelijk moet zijn.⟨/p> ⟨p>Hij zegt: "Is er dan bij u geen enkel wijs man die uitspraak zal kunnen doen tussen broeders?" Of letterlijk: "te midden van zijn broeder". De gedachte blijft hetzelfde. Met andere woorden: dat moet toch mogelijk zijn? Als er een verschil van inzicht is, of in dit geval een verschil van belang, dan kun je de Rijdende Rechter wel roepen, maar in de Ecclesia is het toch niet zo moeilijk? Dan regel je dat even. Dat zijn toch onbenullige zaken? In het licht van waartoe we geroepen zijn, zijn het onbenullige kwesties. Dat kan ik u op voorhand zeggen, hoe hoog het ook kan oplopen. Er zou toch iemand moeten zijn, een wijs iemand die het vertrouwen heeft van allen of van beide partijen, die daar een uitspraak over doet en dan is het opgelost. Daar ga je toch niet bij de ongelovige rechter te rade?⟨/p> ⟨p>Vers 6 zegt dat ook: "Zoekt nu de ene broeder recht tegen de andere", of als u het heel letterlijk vertaalt: "broeder met broeder wordt berecht". En dat bij de ongelovigen? Jullie hebben een onderling geschil – dat kan er zijn – maar jullie maken er een rechtszaak van, en dan nog wel bij de ongelovigen. Paulus stapelt eigenlijk de ongerijmdheden op elkaar, zodat het volstrekt helder moet zijn dat dit inderdaad heel vreemd is.⟨/p> ⟨p>En dan zegt hij er nog bij: "Maar dan is de zaak voor u reeds geheel verloren, dat gij tegen elkaar rechtszaken hebt." Met andere woorden: eigenlijk is het loutere feit dat het een rechtszaak is, al een teken dat je de zaak verloren hebt. En daar voegt hij dan nog iets aan toe.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2271" title="Speel af vanaf 37:51">▶ 37:51⟨/button> ⟨span>Waarom Lijdt U Niet Liever Onrecht?⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dat is een belangrijke toevoeging, want hij had toch ook geopperd: in de eerste plaats, als je dan een geschil hebt en jullie kunnen het niet oplossen, dan zou je toch ook gewoon een wijze broeder in de arm kunnen nemen die daar een uitspraak over doet? Dat is één ding. Maar bovendien, hij zegt: als het al niet op te lossen is — en dan geeft hij het laatste en misschien nog wel belangrijkste argument: "Waarom lijdt gij niet liever onrecht? Of waarom laat gij u niet liever tekort doen?" Ook als dat in jouw nadeel zou zijn. Dat kan zijn. Nou, en? Dacht je nou werkelijk dat de Heer dat niet recht zou zetten ter gelegenheid? Alles wat je opgeeft ter wille van Hem, dat krijg je duizendvoudig terug. Dus waarom lijdt gij niet liever onrecht? Of laat je je tekort doen?⟨/p> ⟨p>Kijk, dat is trouwens een prachtig voorbeeld van genade. Genade wil zeggen dat als de één tegen de ander een grief heeft — zo zegt Paulus dat ook in Kolossensen en Efeze — bewijst elkaar genade. Mensen zeggen dan: "Ja, maar als er een grief is, en zeker als het zo hoog oploopt, dan ga je op je rechten staan." Dan zeg je: "Ja, maar mijn belang! Ik sta toch in mijn recht!" Dat vindt de ander ook. Al dat soort gedoe krijg je dan. En als je er zo niet uitkomt, nou, dan is dit altijd nog het allermooiste, namelijk: lijd dan maar gewoon onrecht. Dat komt allemaal goed hoor. Trouwens, dat is echt de hoogste weg die je daarin kunt begaan. Prima, jij je feestje — om het even zo plat te zeggen — en laat je maar tekort doen.⟨/p> ⟨p>Het gaat hier dus over onderlinge rechtszaken die gewoon de zaak van Christus zoveel oneer aandoen, want dat is het uiteindelijk. Het is ook zo beneden je stand. We hadden het er net over: we zijn van adel. Het is zo beneden je stand om het op die manier te gaan spelen.⟨/p> ⟨p>Wat trouwens niet wegneemt — maar dat is een heel andere zaak — dat Paulus bijvoorbeeld bij een bepaalde gelegenheid op zijn strepen stond. Dat had niets te maken met onderlinge rechtszaken, maar je leest dat bijvoorbeeld in Handelingen. Wanneer hem onrecht wordt aangedaan, terwijl hij Romeins staatsburger was, en hij dus gevangen gezet wordt of zelfs gemarteld wordt zonder proces. Nou, dat mocht absoluut niet. En dan zegt Paulus... dan staat hij op zijn recht. Gewoon dat wat hij rechtens bezit. Ik bedoel, daar maken we allemaal gebruik van, van je recht. Er is niks mis mee. Maar u begrijpt: dit is een heel andere kwestie. Dit gaat over onderlinge rechtszaken waarbij verschillende belangen botsen en dat wordt zo hoog opgespeeld dat de gang naar de rechter wordt ingezet.⟨/p> ⟨p>En nogmaals, de wet wordt niet gehanteerd. Paulus laat de logica zien, of juist het onlogische van die hele gang van zaken. Hij zegt — en de tegenstelling is — hij zegt: "Lijden jullie niet liever onrecht? Laat je niet liever tekort doen?" Hij zegt: "Maar integendeel, jullie doen zelf onrecht en je doet tekort, en dat nog wel aan broeders, aan elkaar." En nu komt hij in vers 9 met een vraag: "Of weet gij niet...?" Hebben we het nu voor de derde keer al vanavond? Of was het de vierde keer?⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2510" title="Speel af vanaf 41:50">▶ 41:50⟨/button> ⟨span>Onrechtvaardigen Beërven het Koninkrijk Gods Niet⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Voor de derde of vierde keer: "Weten jullie niet dat onrechtvaardigen het Koninkrijk Gods niet beërven zullen?" Dat ze geen deel, geen lotsdeel zullen hebben in het Koninkrijk Gods? Daar moet ik eigenlijk meer over zeggen dan ik nu even zo doe. Dat is overigens ook een onderwerp dat morgen wellicht in Gorinchem aan de orde zal komen. Een vraag als: "Jij gelooft dat God alle mensen gaat redden? Maar heb jij nooit gelezen in de Bijbel, bijvoorbeeld in 1 Korinthe 6 vers 9, dat onrechtvaardigen het Koninkrijk Gods niet zullen beërven? Weet je dat dan niet?" Ja, zulke vragen krijg je natuurlijk voorgelegd. En dan is het zaak om te weten hoe de vork werkelijk aan de steel zit.⟨/p> ⟨p>In dit geval is het volkomen duidelijk. We hadden het al even over die onrechtvaardigen. Wat was een onrechtvaardige ook alweer? Dat is een ongelovige. Beërft een ongelovige het Koninkrijk Gods? Nee. En dat is ook niet wat het Evangelie zegt. Als het Evangelie zegt dat God Redder is van alle mensen, of zoals in Romeinen 5 vers 18 — ik ga het er morgen over hebben want het zit mij erg hoog, maar bovendien is het zo’n duidelijke, essentiële, basale statement — dat zoals in Adam allen veroordeeld zijn om sterveling en zondaar te zijn, zo zullen in de laatste Adam in Christus allen worden gerechtvaardigd. U weet: dat gaat in rangorde, maar God rechtvaardigt uiteindelijk allen.⟨/p> ⟨p>Het is precies wat Ari in zijn gebed kort aangaf: straks, als Christus verschijnt, wordt het Koninkrijk Gods geopenbaard. En wie zullen daarin gaan? De gelovigen. Alle mensen? Nee, op dat moment nog niet. Christus gaat heersen in de toekomende aion, in de duizend jaren, en ook in dat wat gaat volgen: de aion der aionen. Maar nog steeds zijn niet alle mensen daarbij betrokken. Christus heerst dan, maar velen staan daar nog buiten en hebben daaraan geen deel. Slechts de gelovigen zullen aan dat Koninkrijk Gods deel hebben.⟨/p> ⟨p>Pas aan het einde van Christus' heerschappij vindt zijn laatste regeringsdaad plaats: dat is wanneer Hij de dood teniet zal doen. Als de dood tenietgedaan wordt, wat gebeurt er dan? Dan is iedereen levend. Dat is een andere manier van zeggen: als allen levend gemaakt worden, dan is de dood tenietgedaan. Er is geen dood meer aan; Hij doet de dood teniet door allen levend te maken. En dan houdt Zijn heerschappij op en zal Hij het Koninkrijk Gods overdragen aan Zijn God en Vader. Dan wordt God alles in allen. Dan zijn ook allen gerechtvaardigd en dan geloven ook allen. Alle knieën buigen zich dan en alle tong zal belijden dat Jezus Heer is, tot eer van God de Vader. Van harte, precies.⟨/p> ⟨p>Hier in hoofdstuk 6 is dat niet direct aan de orde. Trouwens, waar we het nu over hebben — over iedereen in zijn eigen rangorde, dat Christus moet heersen totdat Hij het Koninkrijk zal overdragen aan Zijn God en Vader — dat staat ook in 1 Korinthe, maar dan zijn we inmiddels in hoofdstuk 15 beland. Hier in 1 Korinthe 6 stelt Paulus als bekend: "Jullie weten toch dat onrechtvaardigen het Koninkrijk Gods niet beërven? Dat weet je toch?"⟨/p> ⟨p>Het lijkt mij een goede zaak om daar straks nog wat dieper op in te gaan, want we krijgen in vers 10 en 11 nog een lijst te zien en ook wat Paulus daarover te melden heeft. Maar ik zie dat het inmiddels wat te laat is om dat er nu ook nog bij te betrekken. Ik stel voor dat we eerst even gaan pauzeren. Zullen we de draad weer oppakken bij het tiende vers? Want we waren gebleven bij het negende vers met die retorische vraag van Paulus: "Weten jullie niet dat onrechtvaardigen het Koninkrijk Gods niet beërven zullen?" Dat wil zeggen: dat is toch alleen voor gerechtvaardigden, voor mensen die gerechtvaardigd zijn? In vers 11 gaat hij dat inderdaad ook zo zeggen. Dat is het nadeel als je soms al te veel inzoomt op woorden, en dat gaan we nu trouwens weer doen. Maar houd wel even het plaatje in gedachte dat Paulus hier uiteenzet. Dat is van belang als je vers 9 en vers 10 leest. Lees ook meteen even door, want in vers 11 krijg je het totaalbeeld. Goed, hij zet in vers 10 zijn betoog voort.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2852" title="Speel af vanaf 47:32">▶ 47:32⟨/button> ⟨span>Een Opsomming van de Werken van het Vlees⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Dwaalt niet, of: wordt niet misleid. Dat is ongeveer hetzelfde, want als je misleid wordt, dan dwaal je. Dwaalt niet! Laten we eens een rijtje langsgaan. Graag een beetje snel, want ik word zelf ook een beetje moe van zulke rijtjes. Paulus noemt het in Galaten 5 ook "de werken van het vlees". Zo'n opsomming geeft hij een paar keer, zoals hier in 1 Korinthe 6, maar ook in Galaten 5, Efeze 5 en Kolossensen 3. In die brieven doet hij dat een paar keer, waarbij de lijst soms enigszins varieert, maar het komt erop neer dat hij een opsomming geeft van allerlei demonstraties van onrechtvaardigheid en ongeloof.⟨/p> ⟨p>Het eerste wat hij noemt, zijn de hoereerders. Daarover gaat hij trouwens in vers 16 en verder nog meer zeggen, dus ik laat het nu even voor wat het is. Dan: afgodendienaars. Dat is een ander dienen dan de ene God. Dat is trouwens helemaal niet zo vanzelfsprekend als we vaak denken. Wij denken bij afgodendienaars aan polytheïsten die ergens in donker Afrika rond een boom huppelen of dansen, maar vergis u niet: het weten dat er één God is, is zelfs in de christelijke religie vaak onbekend, want men kent er meer dan één God. In het Engels zeggen ze dan: "just a thought". Ik zeg het zomaar even, denk er eens over na. Denk bij die afgoderij niet aan iets wat ver weg is; die afgoderij zit diep in de heidense filosofie opgesloten, inclusief dat wat in het christendom gemeengoed geworden is. We komen daar later nog op terug als we het over 1 Korinthe 8 hebben.⟨/p> ⟨p>Vervolgens noemt hij overspelers – dat wil zeggen echtbrekers, mensen die de echt en de echtelijke trouw breken. Dan worden schandjongens genoemd. Het Griekse woord dat daarvoor gebruikt wordt, betekent letterlijk zoiets als "zacht" of "soft". Het idee daarbij is een homoseksuele leefwijze, of wat wij ook "schandjongens" noemen: zij die zich lenen voor homoseksuele praktijken. Iets vergelijkbaars heb je met knapenschenders. Het opmerkelijke – ik weet niet of ik het in dit verband "grappig" moet noemen – is dat het woord in het Grieks letterlijk "mannenliggers" betekent. Dat is trouwens een mannelijk woord; "liggers" is mannelijk. Niet ligsters, maar mannenliggers. Het gaat dus om zij die bij mannen liggen, wat wij gewoon homoseksualiteit noemen.⟨/p> ⟨p>Tegenwoordig mag je dat natuurlijk niet meer hardop zeggen, maar in de Bijbel is het juist tegennatuurlijk. Of "naast-natuurlijk", zoals er letterlijk staat in Romeinen 1. God schept man en vrouw en zij zijn voor elkaar bestemd als complement. Niet mannen bij mannen. Als je de Bijbel kent, hoef je dat eigenlijk niet uit te leggen; dan is het gewoon één en één is twee. Zo simpel als wat. Maar als je eenmaal ver verwijderd bent van de Schepper en niet meer weet hoe de vork in de steel zit, ga je dat nog normaal vinden ook. Dat is wat ons vandaag de dag wordt toegeroepen. Ik ga daar nu niet verder op in; hier wordt gewoon de lijst gegeven en Paulus spreekt over mannenliggers en dieven.⟨/p> ⟨p>Dieven hoef je niet toe te lichten. Dan volgen de geldgierigen; letterlijk staat daar "hebzuchtigen". Het Griekse woord dat daar gebruikt wordt, betekent "meer-hebben". Het gaat om mensen die meer willen hebben en die dus niet tevreden zijn met wat ze hebben. Hebzuchtig dus. Vervolgens noemt hij dronkaards. In Efeze 5 zegt Paulus: "Bedrinkt u niet in wijn". Waarom niet? Omdat daarin bandeloosheid is. Dat is de kern: je bent niet meer bij zinnen. Terwijl "bij zinnen zijn" – je verstand gebruiken – bij Paulus juist erg hoog aangeschreven staat. Maar bovendien is het grote probleem, zoals we allemaal weten, dat zodra je dronken bent, je bandeloos wordt. Dan gaat er heel veel stuk. Drank maakt meer stuk dan je lief is. Iemand merkt op dat het alles kapotmaakt. Ja, dat kun je soms rustig zeggen. Niet overigens dat de Bijbel iets tegen drank heeft of tegen het drinken van wijn, integendeel zelfs. Maar we voelen allemaal wel het grote verschil tussen dronkenschap en wijngebruik.⟨/p> ⟨p>Dan volgen de lasteraars; letterlijk "smaders". Mensen die lasteren, smaden of roddelen – dat is allemaal familie van elkaar. Dan de oplichters, of letterlijk staat er "weggrissers". Het is overigens opmerkelijk dat het woord dat hier gebruikt wordt, hetzelfde is als, of afgeleid is van, het woord dat wij vertalen met "de wegrukking". In 1 Thessalonicenzen 4 wordt gesproken over dat wij worden weggerukt, en daar staat hetzelfde woord als hier. Misschien vindt u dat vreemd, maar het idee is "weggrissen" – met een dubbele "g". Hier staat het in de zin van iets wegrissen door uitbuiten of afzetten. Welnu, Paulus noemt hier zomaar wat dingen zonder de lijst compleet te willen maken, want zo'n lijst kun je eindeloos maken. Paulus geeft een aantal voorbeelden en daarvan zegt hij, wat hij ook al in het voorgaande vers zei: zij zullen het Koninkrijk Gods niet beërven.⟨/p> ⟨p>Het Koninkrijk Gods heeft heel andere normen. Straks ook letterlijk: als het Koninkrijk openbaar wordt, dan zullen dit niet de praktijken zijn die getolereerd worden. Maar ik bedoel het ook anders: het Koninkrijk wordt volgens heel andere normen geregeerd. Paulus waarschuwt: "Dwaalt niet, misleid jezelf niet." En dan ga ik meteen weer verder.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3269" title="Speel af vanaf 54:29">▶ 54:29⟨/button> ⟨span>U Bent Gewassen, Geheiligd en Gerechtvaardigd⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En sommigen van u zijn dat geweest – gewoon van de lijst die hij zojuist had opgesomd. Het is verleden tijd: sommigen van jullie waren dat. Dat is dus geen enkel probleem, want wat God namelijk doet, is dat wanneer zulke onrechtvaardigen, van welke snit dan ook – of dat nu hoereerders zijn, of schandjongens, of knapenschenders, of geldvrienden (hebzuchtigen), of dat ze gedronken hadden, whatever, het maakt niet uit – wanneer God jou roept door Zijn Woord, dan rechtvaardigt Hij ook.⟨/p> ⟨p>Sterker nog, laat ik het even in de opsomming geven of in de volgorde zoals Paulus het hier ook benoemt: "Maar gij hebt u laten afwassen..." Er staat niet – er staat: "U bent gewassen." Niet: "Je hebt je laten afwassen." Je bént gewassen. Als u trouwens de Statenvertaling hebt, daar staat: "Gij zijt afgewassen." Zo zeg ik het toch, hè? "Gij zijt afgewassen," zo staat het er. Meestal geef ik even een sneer naar de NBV-vertaling, maar ere wie ere toekomt: de NBV heeft hier vermeld: "Jullie zijn gereinigd." Correct, volkomen correct. De NBG gaat hier de fout in door te zeggen: "Jullie hebben je laten afwassen." Nee, het is inderdaad: "U bent afgewassen, gereinigd." Zijn werk.⟨/p> ⟨p>Let op, dat is ook een passieve vorm. Dat geldt ook voor dit: "Gij zijt geheiligd." Niet: "Jullie hebben jezelf geheiligd." Nee, jullie zijn geheiligd. Hij riep je. En hoe doet Hij dat? Met Zijn Woord. Dat Woord is een waterbad – denk aan Efeze 5, het waterbad van het Woord. Zo reinigt Hij je. Dat doet Híj, hè? Hij reinigt je en jullie zijn geheiligd. Hij maakt jou heilig. Dat is ook een proces; dat is wat Hij doet. "Gij zijt gerechtvaardigd." Of jullie, letterlijk: "Jullie zijn gerechtvaardigd." Hij heeft jullie rechtvaardig gemaakt, rechtvaardig verklaard. Het is dus allemaal Zijn werk.⟨/p> ⟨p>Paulus geeft dit lijstje over dat wat hij in het voorgaande naar voren bracht. Het idee is niet dat wanneer je nu gelovig bent en je zou je aan deze dingen weer schuldig maken of deze dingen gaan bedrijven die hij zojuist in het tiende vers had opgesomd, dat je dan je erfenis verspilt. Dat kan natuurlijk helemaal niet. Dat kan niet, want als Hij degene is die jou roept en die jou wast en die jou rechtvaardigt, wie is het dan die veroordeelt? Het punt is alleen dat wanneer Hij jou roept en wast en heiligt, Hij dat werk ook compleet maakt. Het is dus niet zo van: Hij rechtvaardigt wel, maar Hij heiligt je niet. Nee, dat is onmogelijk. Hij die – in een heel ander verband, Paulus zegt het in de Filippijnse brief – Hij die in u een goed werk begonnen is, zal dat ook voleindigen tot de dag van Christus Jezus aan toe. Dat is Zijn werk.⟨/p> ⟨p>Als Hij jou niet heiligt, dan ben je gewoon ook niet gerechtvaardigd. Degene die Hij namelijk rechtvaardigt, die heiligt Hij ook. Dat is het idee. Het idee is dus niet dat je als gelovige kunt afvallen. Wat wel kan, is dat je als ongelovige door de mand valt. Hoort u het verschil? Als gelovige kun je niet afvallen. Als ongelovige, als schijngelovige, kun je wel – en zul je ook – door de mand vallen. Dat wel. Maar als Hij roept... Dat is het geweldige, dat vind ik het prachtige: dat Hij ook zegt: "Sommigen van jullie zijn dat inderdaad geweest." So what? Maar jullie zijn gewassen, jullie zijn geheiligd, jullie zijn gerechtvaardigd. Dat is allemaal Zijn werk. En don't worry: als Hij dat doet, als Hij in jou een goed werk begint, dan zal Hij het ook voleindigen. Dat zijn kenmerken van het werk dat Hij in en aan ons doet. Geweldig!⟨/p> ⟨p>Niet alleen die rechtvaardiging – want zo wordt dat vaak opgevat: "Hij rechtvaardigt ons" – en dan gaan we niet onszelf heiligen. Nee, Hij heiligt ons ook. Sta daarop, leef daaruit. That's it. En dan: "Jullie zijn gerechtvaardigd in de naam van de Heer Jezus Christus." Dat staat er ook, hè? Ja, klopt. Niet dóór, maar ín de naam van de Heer Jezus Christus. En dan vervolgens ook: "En in de Geest van onze God." Het staat er wel, kijk maar. Er staat hier: "in". In de vertaling wordt dan gezegd: "door", maar er staat letterlijk: "in". In de naam van de Heer Jezus Christus. Jullie hoorden de naam van de Heer, namelijk Jezus Christus. In feite is in die naam het hele evangelie besloten.⟨/p> ⟨p>Hij is Heer, dat wil zeggen: jij bent Zijn eigendom. Hij is Jezus, dat wil zeggen: Hij is je Redder; Yahweh is redding. Hij is de Christus, Hij is de Gezalfde, de Verrezene uit de dood. Dat is toch het hele evangelie? Je hoort die naam en je hoort wat het betekent. Dan word je daarin geheiligd en gerechtvaardigd. En bovendien is het de Geest van God die in jou woning maakt en jou ook heiligt en alles doet wat nodig is. Prijs God, zou ik zeggen. Dat is namelijk Zijn werk.⟨/p> ⟨p>Dan ga ik verder in vers 12, want zoals gezegd, ik wil eigenlijk naar het einde van dit hoofdstuk. Dan zal ik echt een beetje op moeten schieten. Ik zal het even kort toelichten, want dan kan ik namelijk de volgende keer ook beginnen bij hoofdstuk 7. Dat is namelijk weer een kwestie apart die Paulus gaat bespreken: het huwelijk. Een heel boeiend hoofdstuk. Dat kan ik waarschijnlijk niet in één keer behandelen, maar goed, ik wil nu dus even doorgaan.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3696" title="Speel af vanaf 01:01:36">▶ 01:01:36⟨/button> ⟨span>Alles Is Geoorloofd, maar Is het Nuttig?⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Paulus zegt: "Alles is mij geoorloofd, maar niet alles is nuttig." Het is een uitspraak die hij trouwens in hoofdstuk 10 vers 23 nog een keer aanhaalt. Dit is eigenlijk het grote adagium van Paulus’ leven en van zijn prediking: de vrijheid die hij verkondigde. Het doel daarvan is dat ons leven en de kwesties die bij ons spelen — de vragen die wij hebben in het leven — niet worden bepaald door de vraag of iets geoorloofd is. Dat is in feite een onzinvraag, want alles ís geoorloofd.⟨/p> ⟨p>Wanneer iemand iets wel of niet doet omdat het 'niet mag', dan is dat wettisch. Maar je bent net zo goed wettisch wanneer je iets doet omdat het 'wel mag'. Daar hadden de Korintiërs een handje van. Hebt u hem? Als je zegt: "Nou, het is geoorloofd, dus doe ik het," dan denk je nog steeds wettisch. Je denkt namelijk in de sfeer van of het geoorloofd is. Dat is voor gelovigen in Christus een totaal oninteressante vraag. Voor ons is er een heel andere vraag: "Is het nuttig?"⟨/p> ⟨p>In hoofdstuk 10 vers 23 herhaalt Paulus deze woorden: "Alles is geoorloofd, maar niet alles is nuttig. Alles is geoorloofd, maar," zegt hij dan, "niet alles bouwt op." Daarmee heb je meteen een mooie definitie van wat nuttig is. Wat is nuttig? Nou, dat wat opbouwt. En wat bouwt op? Wel, dat bouwwerk waar God vandaag mee bezig is: de ekklesia, die tempel. Kijk, dat zijn de relevante vragen. Alles is mij geoorloofd, maar niet alles is nuttig.⟨/p> ⟨p>Ik vind het zelf... we hadden het in de pauze even over processen die in ons als gelovigen bezig zijn zich te voltrekken. Je doet een bepaalde ontdekking en dan is het vaak een heel proces voordat het kwartje werkelijk valt en je het echt gaat beseffen. Dat besef grijpt steeds meer om zich heen en door allerlei ervaringen ga je je dingen realiseren. Dat geldt hiervoor ook; tenminste, zo is het mijzelf vergaan. Door jezelf in het leven de vraag te stellen: "Ik ben Zijn eigendom. Ik ben vrij. Oké, dus de vraag is altijd: bouwt het op? Bouwt het de ander op? Bouwt het mezelf op? Is het tot Zijn eer?" Dan krijg je een heel andere levensinstelling. Het geeft een enorme ruimte en tegelijkertijd zet het je op het spoor van wat er werkelijk toe doet.⟨/p> ⟨p>Het haalt je helemaal weg bij dat beklemmende van "mag het wel, mag het niet?", waar het ganse kerkelijke en gemeentelijke christelijke leven door beheerst wordt. Je wordt er echt doodziek van hoe men zich altijd maar door die ethische vragen laat beheersen. Mag het wel, mag het niet? Houd toch op! We leven in Christus Jezus in de vrijheid. Ja, en er zijn heel andere vragen die ertoe doen. Is het nuttig? Bouwt dat op? De vraag is niet of het mag of niet mag; de vraag is: wat bouwt het meeste op? Want er kunnen dingen zijn die je wilt opbouwen, terwijl er andere zaken zijn die nog veel meer opbouwen. Ik zou voorbeelden kunnen geven, maar zoals ik al zei, ik wil graag even verder gaan.⟨/p> ⟨p>Paulus herhaalt in feite deze kwestie wanneer hij zegt: "Alles is mij geoorloofd, maar ik zal mij door niets laten knechten." Waarom zegt hij dat? Het punt is: je bent vrij en dus laat ik me niet knechten. Ik wil geen slaaf zijn van wat dan ook. Het kan namelijk gebeuren dat je onder het motto van vrijheid in werkelijkheid een slaaf wordt of verslaafd raakt aan iets. Nou, dat is natuurlijk het tegendeel van vrijheid. Hij zegt: "Ik ben vrij, maar die vrijheid is mij veel waard; ik laat me geen slaaf maken, ik plaats me niet onder de autoriteit van en ik laat me door niets knechten." Het voedsel is voor de maag, zo lezen we in vers 13.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3984" title="Speel af vanaf 01:06:24">▶ 01:06:24⟨/button> ⟨span>De Bestemming van het Lichaam⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ja, Paulus gaat het daar later nog over hebben. Eigenlijk is dit al een van de eerste aanzetten tot een kwestie die hij nog uitvoeriger gaat bespreken over dat offervlees: het eten van vlees dat in de vleeshal te koop was, maar dat eerst gewijd was aan de afgoden. Mag je dat nou wel of niet eten? Paulus gaat dat straks beantwoorden, feitelijk heeft hij het al beantwoord, maar hier zegt hij: "Het voedsel is voor de maag." Natuurlijk, voedsel wat God gemaakt heeft. Allerlei soorten spijzen – het is meervoud trouwens. God heeft allerlei spijzen gemaakt en die zijn perfect zo samengesteld dat de maag het kan verwerken. En de maag is er voor het voedsel. Het is één Schepper die zowel het voedsel als de maag heeft gemaakt en de maag in staat stelt om dat te verwerken.⟨/p> ⟨p>Nou, zegt Paulus, God zal zowel het een als het ander tenietdoen. Dat is van tijdelijke aard. Wat wij hier aan voedsel nuttigen of tot ons nemen, dat gaat voorbij, en bovendien geldt dat voor onze maag ook. Paulus zegt dat om het te relativeren. Maar dan zegt hij over het lichaam zelf: "Het lichaam is niet voor de hoererij." En nu komt hij op een punt waar hij graag nog een paar dingen over zou willen zeggen. In hoofdstuk 7 gaat hij dat ook doen, maar ook al in het slot van hoofdstuk 6. In mijn Bijbel staat er geen kopje boven, maar het gaat over 'vrij, niet losbandig'. Die losbandigheid, daar gaat het over de hoererij dus. Nou, wat dat precies is, dat zien we vanzelf nog wel.⟨/p> ⟨p>Maar laat dit even duidelijk zijn: het lichaam is niet voor de hoererij. Voor wie dan wel? Wel, voor de Heer. Dat is een tegenstelling die Paulus straks ook laat zien. Dit lichaam is voor Hem. En bovendien, ik vind dit nog mooier: de Heer is voor het lichaam. De Heer, de Kurios, Degene wiens eigendom wij zijn, stelde belang in ons lichaam. Voor Hem is het lichaam waardevol, en dat gaat hij dan ook vervolgens aantonen. Want, zegt hij in vers 14: "God heeft niet alleen de Here opgewekt, onze Heer, de Kurios, maar zal ook ons opwekken door zijn kracht."⟨/p> ⟨p>Met andere woorden: dit lichaam, het lichaam dat wij hebben, heeft een glorieuze bestemming. Denk dus niet gering over dat lichaam. We hadden het net over je status; daar denk je altijd te gering over. Hoe hoog je er ook over denkt, je denkt er altijd te gering over. Maar dat geldt ook voor ons lichaam. Dat lichaam heeft God bestemd tot heerlijkheid. Natuurlijk, dit is het vergankelijke lichaam dat in zoveel opzichten gecontrasteerd wordt met het lichaam van de heerlijkheid. Maar dat neemt niet weg dat het lichaam dat we hebben voor de Heer is en de Heer voor het lichaam is. En zoals Hij ooit Jezus Christus uit de doden opwekte en Hem lichamelijk deed opstaan, zo zal dat voor ons net zo gelden. Het lichaam is van belang. God gaat het lichaam van oneer veranderen in een lichaam van eer, van heerlijkheid. Van een vergankelijk lichaam maakt Hij een onvergankelijk lichaam. Met andere woorden: denk niet gering over dat lichaam.⟨/p> ⟨p>Hij zal het opwekken. Ja, hoe? Nou, door Zijn kracht. Uiteraard, want hoe anders? Afgelopen zondag heb ik er in Den Haag nog over gesproken: als er één ding is waar een mens volkomen stilgezet wordt en hulpeloos is, dan is het wel bij het graf. Verder kun je niet. Ik hoorde over die meloten... Ik weet niet of u het nieuws gisteren of vandaag nog gevolgd heeft, maar er was een of andere Pinksterman die naar aanleiding van het overlijden van die twee jochies onlangs – de moord op die jochies – had gezegd dat we ze moesten opwekken uit de dood. Hij wilde er zelf naartoe gaan. Absurd, absurd, absurd. Hij heeft totaal geen idee waar hij het over heeft of wat er in de Schrift staat. Kijk, dat is belachelijk wat hij naar voren bracht, waar de wereld dan ook natuurlijk gehakt van maakt. Maar dat neemt niet weg dat het niet aan een mens is om op te wekken, maar aan God. God wekt de doden tot leven. Waar het nu om gaat is dit: dit lichaam is bestemd tot heerlijkheid. "Weet gij niet" – weten jullie dat niet? – "dat uw lichamen leden van Christus zijn?" Dat wil zeggen: ze zijn van Hem. Zijn parts, members, leden, delen. Leden en delen is eigenlijk hetzelfde.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4330" title="Speel af vanaf 01:12:10">▶ 01:12:10⟨/button> ⟨span>Leden van Christus of Één Vlees met een Hoer⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Het is ook een anagram: leden, delen, zelden – dezelfde letters. Wij maken deel uit van dat lichaam, omdat het die bestemming heeft. Je maakt deel uit van Christus, de Opgestane. Weten jullie dat dan niet? En dat zegt hij ook zoals hij het in het begin van het hoofdstuk had over die rechtszaken, wat hij afzet tegen de status van de ecclesia. We zullen de wereld en de engelen oordelen.⟨/p> ⟨p>Nu gaat hij het hebben over de hoererij die daar in Korinthe berucht was. Ik heb het volgens mij wel eens gezegd, maar misschien is het goed om er even aan te herinneren. Zoals wij in ons spreekwoordelijk taalgebruik spreken over 'leven als een bourgondiër' – ik hoef vast niet toe te lichten wat dat is – zo kende de Griekse taal ook een uitdrukking voor een losbandig leven in seksuele perversie: dat noemde men 'leven als een Korinthiër'. Dat was spreekwoordelijk. Paulus schrijft aan een ecclesia in die stad. Die dingen speelden daar en hadden hun invloed, ook omdat men er erg vleeslijk georiënteerd was.⟨/p> ⟨p>Tegenover die praktijken van hoererij zet Paulus de status die ons lichaam heeft: het zijn leden van Christus. Zal ik dan de leden van Christus wegnemen en er leden van een hoer van maken? Die twee staan lijnrecht tegenover elkaar. Hoezo? Nou, het antwoord is in eerste instantie: volstrekt niet! Vervolgens gaat hij die vraag weer beantwoorden met een retorische vraag. Dat doet hij heel vaak; hij beantwoordt de vraag met een weder-vraag. Zoals er eens aan een Joodse rabbijn werd gevraagd: "Waarom antwoorden jullie Joden toch altijd met een weder-vraag?" Waarop de rabbijn zei: "En waarom zou ik dat niet doen?" Dat is typisch Joods.⟨/p> ⟨p>Paulus stelt dus gewoon een weder-vraag: "Of weten jullie niet...?" Dat is inmiddels al de vijfde of zesde keer dat hij dat vraagt. "...dat wie zich aan een hoer hecht, één lichaam met haar is?" Ja, het idee is geslachtsgemeenschap; het woord 'gemeenschap' geeft het al aan. Dan word je één lichaam met de ander. Dat is wat gemeenschap is: je bent één lichaam met haar. Hij refereert hier aan Genesis 2 vers 24, zoals het van den beginne was: "Want," zegt hij, "die twee zullen tot één vlees zijn."⟨/p> ⟨p>U moet wel goed weten dat wanneer er in Genesis 2 vers 24 die woorden staan waar Paulus aan refereert, het gaat over man en vrouw. Een man zal zijn vader en zijn moeder verlaten en zijn vrouw aanhangen. Let op: zijn vrouw. Niet zijn vriend, niet zijn man, ook niet zijn vriendin. Hij zal zijn vrouw aanhangen en die twee zullen tot één vlees zijn. Het punt is dat die man en vrouw bestemd zijn om één vlees te zijn, en dat blijft zo tot de dood hen scheidt. Of zoals Jezus later zegt, wanneer Hij datzelfde woord aanhaalt: "Wat God samengevoegd heeft, scheide de mens niet." Dat is een verbintenis, een eenheid voor het leven.⟨/p> ⟨p>Wat is hoererij? Dan wordt een man ook één met een vrouw, dat is natuurlijk de overeenkomst. We spraken over geslachtsgemeenschap, maar dan gewoon voor het moment en niet voor het leven. In wezen is hoererij – we zullen het de volgende keer trouwens nog nauwkeuriger zien vanuit hoofdstuk 7 – seksuele gemeenschap met iemand die niet jouw vrouw is of jouw vrouw wordt. Je bent dus niet met elkaar verbonden voor het leven. Dat is wat hoererij is: porneia. Ons woord 'porno' is afgeleid van dat Griekse woord voor hoererij.⟨/p> ⟨p>Op het moment dat je seksuele gemeenschap hebt, ben je één vlees. Daar is op zich helemaal niets mis mee, want dat is een Bijbelse gedachte. Normaal gesproken zou je dat zijn met je vrouw, of een vrouw met haar man, verbonden aan elkaar voor het leven. Hoererij is echter een vrije betrekking waarbij die verbintenis voor het leven er niet is, maar men slechts voor de gelegenheid samenkomt.⟨/p> ⟨p>Paulus gaat in vers 17 verder: "Maar," zegt hij, "wie gehecht is aan de Heere, is één geest met Hem." Wat hij hier naar voren brengt, is een belangrijk onderscheid. Aan de ene kant kun je 'één vlees' worden met iemand. Dat is een hele hechte eenheid, maar zoals bij hoererij blijkt, kan dat weer verbroken worden. Dan ga je weer naar een ander; dat is wat hoererij is. Maar bij 'één geest' kan dat niet. Dat is zo'n sterke eenheid. Paulus zegt niet: "degene die zich aan de Heere hecht", nee, er staat: "wie gehecht is aan de Heere". Terwijl ik het zeg, realiseer ik me het verschil. Als je Hem kent, als je geheiligd, gerechtvaardigd en gewassen bent – oftewel geroepen door Hem – dan ben je één geest met Hem.⟨/p> ⟨p>Een eenheid in het vlees kan verbroken worden. Dat is niet de bedoeling, dat weet ik ook wel, maar het kan wel. Dat is juist wat hoererij is. Maar bij 'één geest' kan dat niet. Paulus zegt: "Jullie zijn gelovigen, jullie zijn één van geest met Hem." Dat is onverbrekelijk. Dat gaat dus nog veel verder. Een vleselijke eenheid kan verbroken worden, maar een geestelijke eenheid niet. Jullie vormen een geestelijke eenheid met Hem; hoe kun je dat dan combineren met een leven in hoererij?⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-12" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4767" title="Speel af vanaf 01:19:27">▶ 01:19:27⟨/button> ⟨span>Elke Zonde Gaat Buiten het Lichaam Om?⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan zegt Paulus ook: vlied de hoererij. 'Vlieden' betekent gewoon: vlucht voor, wegwezen. Dat is een heel mooi Bijbels voorbeeld: Genesis 39, de geschiedenis van Jozef. Die vrouw wilde voor de gelegenheid gemeenschap hebben met Jozef en dan kun je natuurlijk zeggen: "Nou, ik ben een gelovige en ik ben sterk genoeg om die verleiding te weerstaan." Nee, dan gebruik je je verstand niet. Want we weten toch allemaal hoe dat gaat, vooral bij seksuele verleiding. Die is zo sterk. Het is zo wijs wat Paulus daarover zegt: wegwezen, vluchten. Zoals Jozef ook deed. Vlied de hoererij, zodat je daar verder geen problemen mee hoeft te hebben. Zorg dat er altijd afstand is, zodat je je niet schuldig maakt aan die hoererij.⟨/p> ⟨p>En dan zegt hij – en dat is een heel lastig vers: "Elke zonde..." Ik heb ooit op de radio een verhaal gehoord van Willem Ouweneel, ons allen bekend. Hem werd een vraag gesteld over dit zinnetje, over dit vers in 1 Korinthe 6. Hij zei toen: "Ik vind het misschien wel het moeilijkste vers van het hele Nieuwe Testament." Waarom? Wel, er staat: "Elke andere zonde die een mens doet gaat buiten zijn eigen lichaam om, maar door hoererij bezondigt men zich aan zijn eigen lichaam." Hoe kan dat nou? Als je dit zo leest: hoezo? "Elke zonde gaat buiten zijn eigen lichaam om"? We hadden het net even over drank. Gaat dat buiten het lichaam om dan? Of als je drugs gebruikt, of tabak – dat maakt me niet uit – er zijn tal van dingen die zonde zijn, dat wil zeggen: met recht het doel missen, en die je lichaam vernietigen. Die gaan bepaald niet buiten het lichaam om. Maar hoezo zou hoererij dan het enige zijn wat je eigen lichaam aangaat? Ik begrijp heel goed waarom Ouweneel dat zei. Dat het het moeilijkste vers is, vind ik een beetje overdreven, maar het is onbegrijpelijk zoals het er staat.⟨/p> ⟨p>Wat zou de oplossing zijn? Laat ik in de eerste plaats dit zeggen: dat woordje 'andere' moet je sowieso doorstrepen. Dat staat er niet. Niet "elke ⟨em>andere⟨/em> zonde", maar: "elke zonde die een mens doet gaat buiten zijn eigen lichaam om." Volgens mij is er een heel simpele oplossing voor, en dat is wat we trouwens al eerder vanavond zagen. Toen las ik een zin voor en toen werd er opgemerkt: "Hé, in de Statenvertaling is dit een vraag." Dan is het dus niet zozeer een kwestie van vertalen als wel van interpunctie. Welke leestekens zet je erbij?⟨/p> ⟨p>Op het moment dat je deze zin leest als een statement – "elke zonde die een mens doet gaat buiten zijn eigen lichaam om" – is het een onbegrijpelijke zin. Maar ik begrijp het meteen als het een vraag wordt. Dat kan, want ik moet er nog even bij zeggen dat het Grieks geen interpunctie kent. Het kent geen dubbele punten, geen komma's, geen vraagtekens en geen uitroeptekens; helemaal niks. Het Grieks kent geen interpunctie. Maar aangezien die in onze taal wel noodzakelijk is, kan het op deze wijze worden opgelost. Moet je eens kijken wat je dan krijgt.⟨/p> ⟨p>Paulus zegt: "Vlied de hoererij, de porneia, zodat je daar niet door gegrepen wordt." En dan zegt hij: "Elke zonde die een mens doet gaat buiten zijn eigen lichaam om?" Hij stelt hier een vraag. Dat was kennelijk wat er in Korinthe gezegd werd: "Ach, alle zonden gaan buiten het lichaam om." "O ja?" zegt Paulus. Men zei dus eigenlijk gewoon: dit lichaam is niet belangrijk en wat we daarmee doen, dat doet niet ter zake. Nee, zegt Paulus, dit lichaam is juist zeer belangrijk. Kijk, het lichaam is voor de Heer en de Heer is voor het lichaam. En jullie zeggen: "Elke zonde die een mens doet gaat buiten zijn eigen lichaam om?" Nee, zegt hij, maar door hoererij bezondigt men zich aan zijn eigen lichaam.⟨/p> ⟨p>Niet alleen aan het lichaam van de ander, maar ook aan je eigen lichaam. Want je wordt één lichaam met de ander. Dus op het moment dat jij gemeenschap hebt met een hoer – dat kan natuurlijk gewoon letterlijk een prostituee zijn of iemand met wie je voor de gelegenheid seksuele gemeenschap hebt – wel, zegt Paulus, dan bezondig je je aan je eigen lichaam. Want je bent één lichaam met iemand zonder werkelijk een eenheid te vormen met die ander. Ziet u dat je een heel ander verhaal krijgt op het moment dat je hier in de eerste plaats het woordje 'andere' doorstreept en hier gewoon een vraagteken zet? Dan wordt het volstrekt helder. "Elke zonde die een mens doet gaat buiten zijn eigen lichaam om?" zeggen jullie. Maar Paulus geeft dan als antwoord: "Maar door hoererij bezondigt men zich aan zijn eigen lichaam."⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-13" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="5135" title="Speel af vanaf 01:25:35">▶ 01:25:35⟨/button> ⟨span>Uw Lichaam Is een Tempel van Gods Geest⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Of weten jullie niet... daar hebben we hem weer. Ik moet even snel zijn, maar ik maak het nog even af. Of weten jullie niet dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest die in u woont? Of van heilige geest? Met andere woorden: Gods Geest woont in jullie. Dat betekent dat je lichaam dus een tempel is. Wat is een tempel? Dat is een plaats waar God woont. In jullie lichaam woont Gods Geest en het is dus een tempel.⟨/p> ⟨p>Op het moment dat jij je lichaam overgeeft aan de hoererij, dan is dat feitelijk tempelprostitutie. Vaak wordt daar in het Oude Testament ook over gesproken: over tempelprostitutie waarbij prostitutie eigenlijk een soort van riten wordt, onheilige riten. Dat is het idee. Maar feitelijk wat Paulus zegt is: als jullie dat doen, dan geven jullie de tempel over aan hoererij. Dat is dus met recht tempelprostitutie.⟨/p> ⟨p>Weten jullie niet dat jullie lichaam een tempel is van de Heilige Geest die in jullie woont? Die jullie van God ontvangen hebben en dat gij niet van uzelf zijt? Dat wil zeggen: je bent van Hem, je bent niet van jezelf. In de eerste plaats is jullie lichaam dus een tempel van Gods Geest; Hij woont in jou. Bovendien ben je niet van jezelf, je bent van Hem.⟨/p> ⟨p>Dat is het slot van 1 Korinthe 6. Hoezo niet van jezelf? Nou, jullie zijn gekocht. De prijs is voor jullie betaald en dus ben je van Hem. Realiseer je ook hier weer: je bent van Hem, één geest met Hem en je lichaam is een tempel. Daarom zegt Paulus ook: je bent gekocht, je bent betaald. En daarom: verheerlijk God dan met — of letterlijk staat er ook hier weer: in — uw lichaam. In het lichaam van jullie.⟨/p> ⟨p>Het verhaal is, als ik het mag samenvatten, zo eenvoudig. Dit lichaam heeft een hoge status. God gaat het opwekken en het wordt een lichaam van heerlijkheid. Gods Geest woont erin, het is een tempel. Het is gekocht en betaald, het is van Hem. Wat mogen we met dit lichaam doen? Hem verheerlijken. Dat is precies waar het lichaam voor bedoeld is. Dan krijgt het lichaam een geweldig hoge status, namelijk een plaats waarin Gods eer verheerlijkt wordt. Dat is waar we toe geroepen worden en dat is ook met recht heerlijk. Verheerlijk God; dat is de eer van je lichaam, dat Hij de eer daarin krijgt. Zo'n hoge bestemming! Verheerlijk dan die grote, machtige God in jullie lichaam. Dat is met recht tempeldienst.⟨/p> ⟨p>Daarmee ben ik zowaar aan het einde gekomen van dit zesde hoofdstuk. De volgende keer gaan we verder — wanneer dat dan ook zijn mag, want daar moeten we het straks even over hebben — met het zevende hoofdstuk.⟨/p>