⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Introductie en Lezing van 1 Korinthe 5⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Een hele goede avond ook van mijn kant, liefhebbers van het Woord en van het goede bericht. Het loopt zo dat we vanavond gaan beginnen bij hoofdstuk 5 vers 1. Ik heb daar eigenlijk ook al een beetje naartoe gewerkt de vorige keer, omdat het me een goed idee leek om dit hoofdstuk — dat zijn slechts dertien verzen, dus het is betrekkelijk kort — in één keer te behandelen, omdat het ook één onderwerp betreft. Het is een spannend onderwerp en ik heb heel wat dia's klaarliggen, dus ik denk dat we maar snel van stapel moeten lopen. Het lijkt mij een goed idee dat we, voordat we bij vers 1 de bespreking beginnen, eerst het gedeelte even zullen lezen, zodat we goed weten waar we het over hebben. Ik lees voor uit de NBG-vertaling. U bent gewaarschuwd, want dat zeg ik even expres zo, omdat er vanavond nogal wat op- en aanmerkingen daarover geleverd zullen worden.⟨/p>
⟨p>1 Korinthe 5 vers 1. Daar schrijft Paulus dit: "Inderdaad men spreekt van hoererij onder u, en zulke hoererij als zelfs onder de heidenen niet voorkomt, dat iemand leeft met de vrouw van zijn vader. En gij zijt opgeblazen in plaats van u veeleer te bedroeven en dus de bedrijver van die daad uit uw midden te verwijderen. Want mijnerzijds heb ik, hoewel lichamelijk niet, maar naar de geest wel aanwezig, reeds als aanwezig vonnis geveld over hem die op zulke wijze zoiets heeft begaan. Wanneer wij vergaderd zijn, gij en mijn geest met de kracht van onze Heere Jezus, leveren wij in de naam van de Heere Jezus die man aan de Satan over tot verderf van zijn vlees, opdat zijn geest behouden worde in de dag des Heren. Uw roem deugt niet. Weet gij niet dat een weinig zuurdeeg het hele deeg zuur maakt? Doet het oude zuurdeeg weg, opdat gij een vers deeg moogt zijn. Gij zijt immers ongezuurd, want ook ons paaslam is geslacht: Christus. Laten wij derhalve feestvieren, niet met oud zuurdeeg, noch met zuurdeeg van slechtheid en boosheid, maar met ongezuurde broden van reinheid en waarheid. Ik schreef u reeds in mijn brief dat gij niet moest omgaan met hoereerders; niet met de hoereerders uit deze wereld in het algemeen, of met de geldgierigen en oplichters of afgodendienaars, want dan zou u wel uit de wereld moeten gaan. Nu evenwel schrijf ik u dat gij niet moet omgaan met iemand die, al heet hij een broeder, een hoereerder, geldgierige, afgodendienaar, lasteraar, dronkaard of oplichter is; met zo iemand moet gij zelfs niet samen eten. Staat het soms aan mij hen te oordelen die buiten zijn? Oordeelt ook gij niet alleen hen die in uw kring zijn? Hen die buiten zijn, zal God oordelen. Doet wie niet deugt uit uw midden weg."⟨/p>
⟨p>Ja, en terwijl ik dat gedeelte zo lees, denk ik: oh oh, wat moeten we vanavond allemaal weer ter sprake gaan brengen. Want mijn handen jeuken soms hoor, als ik bepaalde passages lees. En vooral als je enigszins inzicht hebt gekregen in wat er echt staat geschreven in de grondtekst, dan blijkt de vork toch op diverse punten heel anders in de steel te zitten. Nou, daar wil ik u graag vanavond eens deelgenoot van maken.⟨/p>
⟨p>Zoals gezegd beginnen we gewoon meteen bij het begin. Daar schrijft Paulus dit: "Inderdaad men spreekt." Als u een Statenvertaling hebt, dan leest u wat oud-Nederlands: "Men hoort ganselijk." Het idee is: alom wordt gezegd dat... Er ging dus sprake uit van datgene wat Paulus nu ter sprake brengt. Dat wil zeggen dat de kwestie intern speelde daar in die ekklesia, maar er werd daarbuiten over gesproken. "Men hoort ganselijk", het wordt gehoord en men zegt — u kent het wel hè, "men zegt" — en men spreekt van hoererij onder u.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="281" title="Speel af vanaf 04:41">▶ 04:41⟨/button> ⟨span>De Ware Betekenis van Hoererij (porneia)⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Dat woordje hoererij, dat is het woordje ⟨em>porneia⟨/em>, wat wij allemaal herkennen in porno. Dat is eigenlijk een Grieks woord en letterlijk betekent dat trouwens – of beter gezegd, het is afgeleid van een woord dat verkopen betekent. Wat ook vrij logisch is; het heeft eigenlijk te maken met wat wij gemakshalve maar noemen: betaalde seks. Dat is de oorspronkelijke gedachte. Dat idee van verkopen kun je heel letterlijk opvatten. Dat is hoererij natuurlijk in de zin van prostitutie in ieder geval. Heel letterlijk verkopen, maar het kan ook meer in de overdrachtelijke zin 'verkopen' zijn. Dat wil zeggen: iets verkwanselen, iets wat niet aan jou toebehoort weggeven aan een ander. Dat is ook een soort van verkopen. In ieder geval wordt het hier in die overdrachtelijke zin gebruikt, of in de meer brede zin van het woord, want dat zal vanzelf nog blijken.⟨/p>
⟨p>Ik wil trouwens nog even wijzen op wat we later in deze brief nog tegen zullen komen over dat begrip hoererij. Dan zijn we inmiddels aangeland in hoofdstuk 7 vers 2. Daar lees je dat Paulus schrijft: "Vanwege de hoererijen laat ieder zijn eigen vrouw hebben en ieder haar eigen man hebben." Het idee daarbij is dat hoererij feitelijk gemeenschap is met een ander dan jouw eigen man of je eigen vrouw. Dat is fundamenteel het idee. Dat zie je trouwens ook een hoofdstuk eerder, in het direct hierop volgende hoofdstuk 1 Korinthe 6. Daar schrijft Paulus in vers 15: "Of weet gij niet dat wie zich aan een hoer hecht, één lichaam met haar is?" Want, zegt hij, en dan citeert hij Genesis 2 vers 24: "Die twee, man en vrouw, die zullen tot één vlees zijn." Het idee daarbij is dat als je je hecht aan een hoer – oftewel gemeenschap met iemand hebt – je één lichaam met haar bent. Paulus gaat daar verder nog op in, maar het idee bij hoererij is: je bent weliswaar één lichaam met iemand, zonder in de praktijk één vlees te zijn. Want het is allemaal inwisselbaar; het is niet een vaste gemeenschap voor het leven. Wat God samengevoegd heeft, scheiden de mensen niet; het is bedoeld voor het leven.⟨/p>
⟨p>Maar dit even wat die hoererij betreft, want Paulus vervolg dan: "Inderdaad men spreekt van hoererij onder u, en zulk een hoererij als zelfs onder de heidenen niet voorkomt." Dat woord 'voorkomt' staat er strikt genomen niet, maar in het Nederlands hoort daar nog een werkwoord bij. Dus: zulke hoererij als zelfs onder de heidenen niet acceptabel is of niet voorkomt. En dat blijkt vervolgens ook wel. Want wat was er aan de hand? Er staat dat iemand leeft met – of letterlijk staat er, ik geloof dat de Statenvertaling dat ook heeft – dat iemand 'heeft' de vrouw van zijn vader. Dat is inderdaad wel erg ongehoord. Je hebt ook in onze dagen... Trouwens Thérèse, heb je misschien een glaasje water nog voor me?⟨/p>
⟨p>Dat wij vandaag ook in zeer losbandige tijden leven, dat is bekend. Maar in die dagen had Korinthe ook de reputatie een zeer losbandige stad te zijn. "Leven als een Korinthiër" was een spreekwoord in die tijd. Ik heb dat niet uit de Bijbel, maar uit buitenbijbelse bronnen is bekend dat Korinthe daarom bekendstond. En het opvallende is dat de ⟨em>ekklesia⟨/em> daar bepaald geen uitzondering op maakte. Daar was ook sprake van hoererij. Iemand leefde met of had de vrouw van zijn vader; zijn stiefmoeder dus, niet zijn moeder uiteraard. Er staat: "de vrouw van zijn vader". Dat is inderdaad ongehoord.⟨/p>
⟨p>Daar werd dus alom over gesproken, hoe vrij of losbandig Korinthe ook was. In de stad werd er gesproken over de hoererij, zelfs daar in die ⟨em>ekklesia⟨/em>. Er ging dus een roep uit van die ⟨em>ekklesia⟨/em>, maar niet één waarvan je zegt: kijk, daar wil je mee naar buiten treden. Niet één waar de ⟨em>ekklesia⟨/em> om geroemd zou worden. Dat wil zeggen: waarover positief gesproken zou worden. Geroemd is misschien niet het juiste woord, maar in ieder geval zou er alom gesproken moeten worden over het bericht wat ze daar kennen en het Woord dat ze liefhebben. Maar wat werd er besproken in de buitenwereld, buiten de ⟨em>ekklesia⟨/em> daar in Korinthe? Gewoon de hoererij die daar in de ⟨em>ekklesia⟨/em> aangetroffen werd. Dat was er aan de hand. En dan komt vervolgens in dit hoofdstuk aan de orde wat daarmee te doen.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="605" title="Speel af vanaf 10:05">▶ 10:05⟨/button> ⟨span>Opgeblazen in Plaats van Bedroefd over de Reputatie⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Hoe dat te beoordelen? En dan zegt Paulus nog: "en gij zijt opgeblazen". Dat is dus bluf. En dat moet je vrij letterlijk nemen: opgeblazen zijn, veel volume hebben, roemen. Daarover straks trouwens nog even meer.⟨/p>
⟨p>Maar dit woord "opgeblazen" waren we al een keer eerder tegengekomen in het voorgaande hoofdstuk. Het is raadzaam om dat er even bij te betrekken, want Paulus had namelijk al gezegd: "gij zijt opgeblazen". In vers 6 van het voorgaande hoofdstuk lees je: "...opdat gij uit ons voorbeeld," zegt Paulus, "zoudt leren niet te gaan boven hetgeen geschreven staat." Ik geloof dat we dat de vorige keer – ja, dat weet ik wel zeker – hebben besproken: niet te gaan boven hetgeen geschreven staat. Dat wat er staat geschreven, dat is het. Daar hebben we het mee te doen. Sterker nog, dat is alles, en daar moet je niet bovenuit gaan. "Opdat," zo staat erbij, "niet iemand van u zich voor de een en tegen de ander opblaze."⟨/p>
⟨p>Dus de Schrift had daar geen plaats; men blies zich tegen elkaar op door de ego's die zich daar lieten gelden met wijsheid, filosofie of anderszins. Er kunnen talloze factoren zijn waardoor de een zich tegen de ander opblaast. Het gaat trouwens altijd ten koste van de ander en in ieder geval van de liefde. Paulus zegt trouwens later, realiseer ik me ter plekke in hoofdstuk 8, dat de liefde opbouwt, maar dat die kennis die jullie hebben, opblaast.⟨/p>
⟨p>En nog even verder lees je in vers 18 van hetzelfde 1Korinthe 4 – en dat gaat direct vooraf aan dit Bijbelhoofdstuk dat we vanavond onder ogen hebben: "Doch sommigen hebben zich opgeblazen in de waan dat ik niet tot u zou komen. Maar," zegt hij, "spoedig zal ik tot u komen, zo de Here wil, en dan zal ik mij vergewissen niet van het woord van die opgeblazenen, maar van hun kracht." Dat wil zeggen: zij realiseerden zich niet dat als ik straks kom, ik een werkelijk woord, een krachtig woord zal vertellen, namelijk wat er staat geschreven.⟨/p>
⟨p>En zij daar in Korinthe bliezen zich tegen elkaar op, omdat men niet meer rekende met wat er staat geschreven. Dat "opgeblazen" waar Paulus het over heeft, heeft daar dus mee te maken. Hij had dat in het voorgaande hoofdstuk al een paar keer aan de orde gesteld. Het heeft te maken met veel volume, met jezelf laten gelden, maar het ging ten koste van wat er staat geschreven.⟨/p>
⟨p>En dan zegt hij: "Jullie zijn opgeblazen," in plaats van u veeleer te bedroeven. Bedroeven waarover? Nou, over het feit dat die ekklesia nu een onderwerp van gesprek was in de buitenwereld. Niet vanwege de boodschap die men kende en waardoor men ooit geroepen was, maar door hoererij die zelfs in de buitenwereld niet aangetroffen werd en een zeldzaamheid was. Dat zou toch reden tot droefheid moeten zijn; dat juist dát aan de orde was en het onderwerp van gesprek was.⟨/p>
⟨p>Jullie zijn opgeblazen; ze waren zo naar binnen gekeerd. Men blies zich tegen elkaar op in plaats van zich druk te maken over het feit dat ze een woord hebben voor de wereld. Maar dit is toch schandalig? Als je een machtig woord hebt voor de wereld en dít soort interne toestanden – waarvan de wereld zelfs schande spreekt – het onderwerp zijn, dan zou dat een reden van droefheid moeten zijn. En dan zegt hij...⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="852" title="Speel af vanaf 14:12">▶ 14:12⟨/button> ⟨span>Geen Kerkelijke Tucht: Weggenomen Worden in Plaats van Verwijderen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Nu moeten we even goed opletten wat hier staat. Want Paulus – dat zeg ik alvast even op voorhand – heeft het verder helemaal niet meer over die persoon die dit deed, die het hield met de vrouw van zijn vader. Daar heeft hij het helemaal niet meer over; hij heeft het over hen. Zij waren opgeblazen, en in plaats van bedroefd te zijn over de roep die van deze ekklesia uitging, was men opgeblazen.⟨/p>
⟨p>Er staat in de vertaling: "en dus de bedrijver van die daad uit uw midden te verwijderen". Maar let op: hier staat "te verwijderen", maar dat kunt u rustig doorkruisen hoor. Want dat staat er niet. Ik zal het u laten zien: dat staat letterlijk in de passieve vorm. Er staat niet "verwijderen", er staat "wordt weggenomen". Het staat er echt zo als u de grammatica op dat woord loslaat. Als u een goed interlineair programma hebt, dan kunt u dat zo zien: dit is een passieve vorm. De Concordant Version geeft dat ook perfect aan. Er staat niet "uit uw midden te verwijderen", maar "uit uw midden wordt weggenomen".⟨/p>
⟨p>Dan moeten we even goed opletten. Het ene is actief: je zet iemand eruit, zoals hier gezegd wordt: "verwijderen". Maar wat Paulus hier zegt is: jullie zijn opgeblazen; als jullie nou werkelijk bedroefd waren over deze reputatie, dan zou die ander – de bedrijver van die daad – worden weggenomen. Die zou het niet eens in jullie gemeenschap uithouden. Het heeft te maken met hun eigen oriëntatie en houding. Ze waren opgeblazen en omdat ze zelf niet zuiver waren, niet gericht op het woord en op wat er staat geschreven, hield deze bedrijver van het kwaad het heel gemakkelijk in hun midden uit.⟨/p>
⟨p>Ik zal u dit vertellen, en we zullen het straks ook nog zien een paar verzen later, maar ik geef nu alvast even deze voorzet want dit is al helemaal de aanleiding. Als het woord gewoon zuiver gebracht en beleefd wordt, dan houdt een boze – iemand die gewoon boosaardig leeft – het niet uit in de ekklesia. Zoals een gezond lichaam ziekte-elementen vanzelf afstoot, zo is dat in de ekklesia niet anders als het zuivere woord, de zuivere waarheid, daar is. Ik gebruik nu woorden die Paulus een paar verzen verderop ook gebruikt. U ziet het misschien niet direct in de vertaling, maar ook daar komen we straks nog even over te spreken.⟨/p>
⟨p>Dit tweede vers is al een sleutel tot het hele gedeelte. Dit woord "verwijderen" zet je meteen op het verkeerde been, want de gedachte daarbij is – en u kent allemaal dat idee – kerkelijke tucht. Meestal heeft 1 Korinthe 5 de reputatie het hoofdstuk te zijn over kerkelijke tucht: hoe een gemeente mensen die niet deugen kan verwijderen. Maar er wordt niet gesproken over verwijderen, er wordt gesproken over weggenomen worden. En hoe wordt die persoon weggenomen? Als zij bedroefd zouden zijn, als zij de juiste houding zouden hebben aangenomen, als zij georiënteerd zouden zijn op "er staat geschreven" en niet opgeblazen zouden zijn.⟨/p>
⟨p>Het is dus buitengewoon belangrijk. Het gaat hier trouwens helemaal niet over kerkelijke tucht. Het woord "tucht" wordt in dit hele hoofdstuk niet eens gebruikt. En "kerkelijk" is het al helemaal niet, want dit was geen kerk. De kerkelijke ban? O ja, ook nog zo eentje. Excommunicatie is er nog een. Maar kerkelijk is het ook al niet. Want een kerk in de gebruikelijke zin van het woord is een organisatie met een bestuur, statuten en leden. In welke vorm dan ook, want er zijn tal van varianten van kerkgenootschappen en kerkelijke organisaties. Maar dit was geen kerkgenootschap of een kerkelijk instituut. Dit was een ekklesia. Dit waren mensen die in het huis van Gaius bij elkaar kwamen en geroepen waren door het woord. Het was geen kerk.⟨/p>
⟨p>En nu was daar iemand die het daar heel goed uithield, terwijl hij op heel andere dingen georiënteerd was. Die man had allang van hen weggenomen geweest als zij de juiste houding hadden aangenomen. Dat is wat Paulus in vers 2 zegt. Niet over verwijderen, maar worden weggenomen. Dat is waar het over gaat. Dus dit is even schematisch de voorstelling: als zij bedroefd zouden zijn over de reputatie van de ekklesia, dan wordt de bedrijver van hen weggenomen. Dat is wat vers 2 exact zo zegt en wat in de vertaling totaal niet uit de verf komt, want daar wordt gesproken over verwijderen, terwijl het "verwijderd worden" moet zijn. Goed.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1184" title="Speel af vanaf 19:44">▶ 19:44⟨/button> ⟨span>Een Structurele Levenswandel, Geen Eenmalige Misstap⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>We moeten verder met vers 3. Paulus zegt: "Want mijnerzijds heb ik, hoewel lichamelijk niet, maar naar de geest wel aanwezig, present." Paulus bevond zich op een heel andere locatie; hij was in Efeze en van daaruit schrijft hij deze brief. Maar hij zegt: "Ik ben lichamelijk weliswaar niet bij jullie, maar naar de geest wel, ik ben bij jullie." Dat hij zo aanwezig was, blijkt wel uit het feit dat hij niet voor niets een hele lange brief schrijft die getuigt van zijn hartstocht voor die Ecclesia. Hij zegt: "Ik ben lichamelijk weliswaar niet aanwezig, maar naar de geest wel." En hij voegt eraan toe dat hij al een vonnis over hem heeft geveld. Dat wil zeggen dat er al geoordeeld is, en waar dat oordeel uit bestaat, zullen we in vers 5 zien.⟨/p>
⟨p>Paulus had al een oordeel geveld, hij had al een beoordeling over de situatie gegeven. Dat is volstrekt helder. En hij zegt: "Ik heb dat oordeel al gegeven." Nogmaals, in vers 5 zullen we straks zien waar dat oordeel uit bestaat, maar er staat: "een oordeel over hem die op zulke wijze zoiets heeft begaan." Nu moet u goed opletten: dit staat hier als een tijdloos feit; het staat in de aorist. Er wordt niet gesproken over iemand die iets heeft begaan als een eenmalige daad of een eenmalige misstap, hoewel de vertaling dat wel suggereert. Men denkt dan: iemand heeft iets fout gedaan en dat moet nu beoordeeld worden. Nee, het gaat er helemaal niet over dat iemand in het verleden eenmalig iets gedaan heeft, maar over iemand die iets praktiseert. Dat is het woord dat gebruikt wordt. In de Concordante Vertaling zie je dat ook in de woordkeus volkomen terecht terugkomen.⟨/p>
⟨p>Het gaat dus niet over een eenmalige misstap. Weet u hoe er dan gehandeld zou moeten worden? Dat lees je elders bij de apostel Paulus. Ik ga nu even met u mee naar Galaten. Ik heb weer wat gekrast in mijn papieren, u moet me dat maar niet kwalijk nemen, maar ik vind dit belangrijke dingen. Want ook in verband met dit onderwerp van tucht, excommunicatie en uitsluitingen is de hele kerkgeschiedenis een aaneenschakeling van veroordeling geweest. Men heeft 1 Korinthe 5 vaak opgehangen aan een kerkelijk model, maar daar zit vaak zoveel liefdeloosheid in. Er getuigt zo weinig feestvreugde uit. Ik zal u straks laten zien dat het juist gaat om het vieren van het feest, maar dat is nou niet bepaald de sfeer die in veel vertalingen wordt opgeroepen.⟨/p>
⟨p>In Galaten 6 geeft Paulus een voorbeeld: "Broeders, zelfs indien iemand op een overtreding betrapt wordt..." Alleen dat woord 'betrapt' al; alsof je eropuit bent om te kijken of het allemaal wel volgens het boekje gaat en dan: "Aha, die wordt betrapt!" Maar dat staat er niet. Er staat letterlijk: "wordt overvallen in een misstap". Dat kan gebeuren. Zelfs als iemand wordt overvallen in een misstap, wat doe je dan? Dan staat er: "Helpt gij, die geestelijk zijt – laten we daarvan uitgaan, dat je door de geest mag wandelen en je door de geest laat leiden – helpt hem terecht in een geest van zachtmoedigheid." Zachtheid, maar ook nederigheid. En waarom? "Ziende op uzelf, gij mocht ook eens in verzoeking komen." Met andere woorden: verbeeld je maar niets, want als je een klein beetje jezelf kent, weet je dat het jou ook kan overkomen. Daarom help je de ander gewoon weer overeind. Dat is wandelen in genade.⟨/p>
⟨p>In 1 Korinthe 5:3 gaat het echter niet over iemand die in het verleden iets heeft begaan. Het gaat over iemand die iets praktiseert, nog steeds als een tijdloos feit. Dat is zijn oriëntatie. Het gaat hier over die bewuste man waaraan hij refereert, maar het is niet een eenmalige daad of iemand die ergens in vervalt. Nee, het gaat over iemand die iets praktiseert.⟨/p>
⟨p>Dan vers 4: "Wanneer wij vergaderd zijn, gij en mijn geest met de kracht van onze Heere Jezus." Als u het interlineair meeleest, is de woordvolgorde misschien wat verwarrend omdat die in de vertaling wat gewijzigd is. Dat is op zich niet zo belangrijk, dat heeft meer met taalgebruik te maken, maar het idee is volkomen juist: "wanneer wij dan vergaderd zijn, jullie en mijn geest." Want Paulus was natuurlijk niet letterlijk naar het vlees aanwezig, maar hij zei: "Ik ben bij jullie in de kracht van onze Heer Jezus." En dan staat er ook: "In de naam van de Heer van ons." Wie is die Heer? Jezus. Dat vind ik nog altijd sterker dan 'de Heer Jezus'. Dat is in ons spraakgebruik alweer bijna een naam geworden, maar het is een naam én een titel. De Heer van ons, namelijk Jezus. De Curios, de eigenaar die alles bezit. "Wanneer wij dan vergaderd zijn," zegt hij, "jullie en mijn geest met de kracht van onze Heere Jezus, leveren wij in de naam van de Heere Jezus die man aan de Satan over."⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1607" title="Speel af vanaf 26:47">▶ 26:47⟨/button> ⟨span>Overleveren aan de Satan Is Iemand Loslaten in de Duisternis⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>We gaan het hebben over het overleveren aan de Satan. Dit woord, overleveren, komen we trouwens wel vaker tegen, bijvoorbeeld in verband met Judas die dat deed met Jezus. Hij heeft Jezus overgeleverd, of eigenlijk letterlijk overgegeven. In Romeinen 1 lees je dat ook, dat God de mens overgeeft in onreinheid. Dat overgeven betekent bij ons natuurlijk nog iets anders, maar ik bedoel dat in de zin zoals het hier gebruikt wordt. Wij geven hem over aan de Satan. Dat betekent niet dat hij in het licht is en wij hem nu overbrengen naar de duisternis; nee, hij lééfde daar al.⟨/p>
⟨p>Het gaat over de persoon waarover Paulus het tot dusver had – straks gaat hij het nog breder trekken – die man die leefde met de vrouw van zijn vader. Ingewikkelde toestanden, maar die man lééfde in de duisternis. Hij is een broeder, oké, en Paulus laat dat ook in het midden; daar gaat het helemaal niet om. Eens een broeder, altijd een broeder, dat kun je niet ongedaan maken. Maar hij leefde in de duisternis en wij geven hem over: wij laten hem daarin los. Het was dus niet zo dat hij niets te maken had met de Satan, de tegenstander. Het woord 'Satan' betekent gewoon 'tegenstander'. Welnu, hij leefde al in het domein van de tegenstander, dat wil zeggen: in de duisternis. In het vers dat ik straks nog wil laten zien, zullen we dat eveneens aantreffen. Maar deze man lééfde in de duisternis, dat wil ik even benadrukken, en daarmee in het domein van de vorst van de duisternis. Paulus zegt: wij geven hem daaraan over. Dat wil zeggen: we laten hem los. Het is dus het idee van loslaten.⟨/p>
⟨p>We hadden het er net nog even over: in de opvoeding geldt dat net zo, en dat geldt in meer situaties van het leven wanneer iemand een heilloze weg begaat. Daar gaat het hier ook over. Wat doe je dan? Je kunt diegene wel vast willen houden, maar op een gegeven ogenblik, als iemand gewoon niet meer te benaderen is, dan laat je los. Dat is waar Paulus het over heeft: niet langer die persoon vasthouden, maar hem overgeven aan de Satan, aan de tegenstander. Want je laat hem los, en dat is heel wat hoor.⟨/p>
⟨p>Er staat nog bij: 'tot verderf van het vlees'. Er staat trouwens niet eens 'zijn' vlees, er staat: 'tot verderf van hét vlees'. Ik zeg het er even bij, want je zou zelfs de vraag kunnen stellen over welk vlees het hier gaat. Van die man? Ja, dat geloof ik. Maar feitelijk is het ook voor degene die loslaat pijnlijk; het kan ook voor hem verderf zijn. Het kan letterlijk lichamelijk enorm aan je knagen om iemand los te laten van wie je houdt, die bij je hoort, maar die een heilloze weg gaat. Op een gegeven ogenblik laat je los, en dat is wat Paulus hier ook zei: dan laten wij zo iemand los.⟨/p>
⟨p>Ik wil het nog één keer gezegd hebben, zodat daar geen misverstand over bestaat: het is dus niet zo dat die man in het licht leefde en nu wordt overgebracht naar de duisternis. Nee, die man lééfde reeds in de duisternis en Paulus zegt: we geven hem daaraan over. We laten hem los in de duisternis. Inderdaad, dat is tot verderf van het vlees, ook van zijn eigen vlees natuurlijk, want het is een heilloze weg. Waar moet dat eindigen? Je kunt zeggen: dat is hard. Ja, dat is ook hard. Maar wat dan? Wat is het alternatief?⟨/p>
⟨p>Wat er trouwens ook nog uit blijkt – en dat zie je overal in de Bijbel; het is bij God altijd het oogmerk – is dat er ook bij zware disciplinaire besluiten, waarbij je iemand loslaat, altijd het behoud van de ander op het oog is. Dat doet God ook. Ook als Hij loslaat... we weten: God laat nooit varen de werken van Zijn handen, maar Hij laat soms wel los. In Romeinen 1 lees je dat ook: deze wereld heeft Hij ook losgelaten. Als mensen de leugen liever hebben dan de waarheid, dan laat Hij ze los in de duisternis en geeft Hij ze daaraan over, opdat ze juist op die heilloze weg tot erkenning en besef zullen komen. Is dat moeilijk? Ja. Zeker als het iemand betreft van wie je houdt. Maar hier zie je het doel en het oogmerk: opdat zijn geest behouden worde in de dag des Heren.⟨/p>
⟨p>Ik wil trouwens nog op één vers wijzen, in 1 Timotheüs, waar Paulus een soortgelijke uitdrukking gebruikt. In vers 19 van 1 Timotheüs 1 spreekt hij over geloof en een goed geweten. Er staat dat sommigen dit – namelijk dat geloof en dat goede geweten – hebben verworpen, waardoor hun geloof schipbreuk heeft geleden. Dat kan; als je een goed en zuiver geweten verwerpt, dan lijdt je geloof schipbreuk. Een goed geweten heeft te maken met waarachtigheid. Als je niet meer waarachtig bent, lijdt het geloof schipbreuk. Dat zie je overal: op het moment dat je niet meer eerlijk bent naar de waarheid en de waarheid ten onder houdt, dan heeft je geloof schipbreuk geleden. Want geloven is immers gebaseerd op het Woord, op de waarheid.⟨/p>
⟨p>Paulus is dan ook in deze persoonlijke brief niet bang om namen te noemen. Hij zegt: 'Tot hen behoren Hymeneüs en Alexander, die ik aan de satan heb overgegeven.' Iets soortgelijks dus. Ook deze mensen hadden met hun geloof al schipbreuk geleden en Paulus laat hen los. Dat is dat overgeven. Ze waren al van de tegenstander; de satan had hen al in zijn greep en ze bevonden zich al helemaal op de weg van de tegenstander. Paulus zegt: ik geef ze er dan aan over. Hij doet daar verder niets aan, hij laat het los. Ook hier zie je weer dat positieve oogmerk: opdat hun het lasteren worde afgeleerd op die weg. En dan schrijft Paulus verder... hoe kom ik nu bij vers 22?⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2077" title="Speel af vanaf 34:37">▶ 34:37⟨/button> ⟨span>Uw Roem Deugt Niet: Roemen in het Vlees⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>In vers 6 schrijft Paulus: "Uw roem deugt niet." Aha, dat woord roem en roemen, dat werkwoord, daar hebben we het al diverse keren over gehad in deze brief. Want die Korinthiërs roemden, maar waarin roemden zij eigenlijk? Laten we dat eens even bezien. Dan moeten we even teruggaan in onze herinnering, want dat is alweer een tijdje geleden dat we het daarover hadden.⟨/p>
⟨p>In 1Korinthe 1 lees je aan het slot van het hoofdstuk – en ik begin even te lezen bij vers 27 omdat we anders niet goed begrijpen waar het over gaat – dat Paulus dit zegt: "Integendeel, wat voor de wereld dwaas is, heeft God uitverkoren om de wijzen te beschamen. En wat voor de wereld zwak is, heeft God uitverkoren om wat sterk is te beschamen. En wat voor de wereld onaanzienlijk en veracht is, dat heeft God uitverkoren; dat wat niets is om aan hetgeen wel iets is – tussen aanhalingstekens – zijn kracht te ontnemen." Waarom geef ik dit citaat? Opdat geen vlees zou roemen voor God.⟨/p>
⟨p>Kijk, en dat is nu precies het punt in die Korinthische gemeente. We hebben dat ook in hoofdstuk 3 vers 21 gezien, en in hoofdstuk 4 vers 7 gebruikt Paulus ook dat woord roemen. Die Korinthiërs roemden daarin; die roemden in aanzien, in wijsheid, in de wijsheid van deze wereld. Het was een hoge intellectuele reputatie, roemen in kracht en in de mensen die invloed hadden. We hebben de vorige keer nog even gezien dat die Korinthiërs ook actief waren in de politiek en invloedrijk waren, of invloedrijk wilden zijn. Het heeft allemaal te maken met je manifesteren en wat willen zijn. Precies al die dingen die in de christelijke wereld vandaag de dag ook alom niet alleen voorkomen, maar zelfs normaal geacht worden.⟨/p>
⟨p>Dan hebben we bijvoorbeeld een vereniging voor christelijke wijsbegeerte – ik noem maar wat – of voor christelijke wetenschapsbeoefening, want ja, we moeten toch een beetje 'in tel' zijn bij de wereld. Wij weten er ook van, want wij hebben ook onze academici en al dat soort gedoe. Het is allemaal heel begrijpelijk, maar het is allemaal roemen in vlees. Terwijl wij het Woord van God hebben; laten we dan maar dwaas zijn. Nou en? Dat Woord van God is wijsheid, het is kracht; het is alles wat we hebben.⟨/p>
⟨p>Zij roemden in vlees, in invloed, kracht en aanzien, maar Paulus zegt: "Opdat geen vlees zou roemen voor God." Wat is dan wel goede roem? Opdat het zij gelijk geschreven staat: wie roemt, wie ergens hoog over opgeeft... waar doen we dat in? In Hem. Dat loopt als een rode draad door deze hele brief. Die Korinthiërs waren zo in de weer, die roemden zo in het vlees. Dat was allemaal zo belangrijk. Straks zullen we zien: het is allemaal zuurdeeg hoor. Het is gist, ook van gisteren. Het is allemaal lucht.⟨/p>
⟨p>Waar het om gaat, is dat roemen in Hem. Want hoezo vlees? Dat is allemaal bederfelijk. Vlees is bederfelijk, dat weten we toch? Daar heeft Paulus het over. In hoofdstuk 3 vers 21 en 4 vers 7 gebruikt Paulus ook dat woord roemen met betrekking tot de Korinthiërs. Hij zegt: "Jullie roem deugt niet." Het punt was niet de boze daad die daar bedreven was; daar ging het niet om. Het ging erom dat de ekklesia georiënteerd was op het vlees. Daar roemden zij in. En dan zegt hij: "Uw roem deugt niet." Uw roem, zo staat er letterlijk, is niet goed, is niet ideaal. Dat is niet de ideale roem; het is vergankelijk.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2347" title="Speel af vanaf 39:07">▶ 39:07⟨/button> ⟨span>Het Oude Zuurdeeg Wegdoen en Leven als Nieuwe Schepping⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Paulus zegt: "Weet gij niet dat een weinig zuurdeeg het gehele deeg zuur maakt?" Dat is een heel bekend Bijbels principe en een bekend Bijbels gegeven. Er is immers een Hebreeuws hoogtij daarop gebaseerd: het feest van de ongezuurde broden. We hebben het onlangs gevierd, althans op de Hebreeuwse kalender wordt dat een week lang gevierd.⟨/p>
⟨p>Bij ongezuurde broden is het bekend dat een klein beetje zuurdeeg — dat wil zeggen: deeg van de vorige dag — gist is. Ons woord 'gisteren' is daar weer van afgeleid. Eigenlijk moet ik het omkeren: het woord 'gist' is afgeleid van 'gisteren', namelijk iets van de vorige dag. Als je een klein beetje deeg van de vorige dag — ik ben geen bakker, maar ik weet hiervan voldoende af — in het nieuwe deeg doet, dan gaat de bol rijzen. Het geeft volume. Dan krijg je dit brood: een voorstadium van bederf. Het is echt een voorstadium van bederf, in tegenstelling tot die matzes, want dat blijft houdbaar. Ongezuurd staat daarom ook voor de nieuwe schepping; voor wat niet aan bederf onderhevig is. In tegenstelling tot zuurdesem. Dat staat voor bederf, ook voor het vlees. Die dingen worden allemaal gewoon door elkaar gebruikt omdat ze feitelijk parallel aan elkaar lopen.⟨/p>
⟨p>"Weet je niet dat een beetje zuurdeeg het hele deeg zuur maakt?" Hij heeft het hier over hun roem. Dat is die lucht. Het is trouwens leuk, wij spreken in dat verband ook over bluf, of 'Haagse bluf'. Ja, waarom toch weer Den Haag? Dan moet ik meteen weer aan de politici denken; zou dat er ook nog iets mee te maken hebben? Maar bluf is lucht, volume. Het rijst wel en het lijkt heel wat, maar het is niks. Het is bederf. Hij zegt: "Weet je niet dat een beetje zuurdeeg het hele deeg zuur maakt?" En dan voegt hij eraan toe: "Doet het oude zuurdeeg weg, opdat gij een vers deeg moogt zijn."⟨/p>
⟨p>En wat dat oude zuurdeeg is? Ik weet wel, de verklaringen zeggen dan: "Ja, dat gaat over die man." Nee, het gaat over hun roem. Dat roemen in het vlees, dát is dat zuurdeeg. Die man die het hield met de vrouw van zijn vader, dat was niet het probleem; dat was hooguit een symptoom. Het feit dat hij daar was, was een symptoom van het probleem. Het probleem was dít: hun roem in het vlees. Daarop waren zij georiënteerd. Op het oude, op gist, op gisteren; op dat wat voorbijgegaan is. Zij waren dus met recht nog 'van gisteren'.⟨/p>
⟨p>Wij zijn mensen van de toekomst. Wij zijn geen mensen met een verleden. Wij hebben geen verleden, wij hebben een toekomst. Er staat toch ergens — wat is dat tekstje ook alweer? — "We zijn van gisteren en weten niet." Ja, er zijn nog wel een paar teksten over gisteren. Maar goed, over dat zuurdeeg dat weggedaan zou worden: dat is dat roemen in het vlees. En dan zegt hij erbij: "...opdat gij een vers deeg moogt zijn." Dat je dus zou roemen in dat wat werkelijk waarde heeft en wat beklijft. En dat is het ongezuurde, wat houdbaar is en wat de tijd trotseert.⟨/p>
⟨p>Ik moet er ineens aan denken, het doet mij denken aan wat er staat in 1 Korinthe 3 over dat brandbare: hout, hooi en stro. Dat beklijft ook al niet zodra het vlam vat. Goud, zilver en edelgesteenten, dát beklijft; dat is niet gevoelig voor vuur. Hier is dan weer een andere beeldspraak, maar het heeft allemaal te maken met dat wat blijft. Daar gaat het om. Hoe schoon alles hier ook schijnt, niets is hier blijvend. "Alles, hoe schoon het ook schijnt, zal eenmaal vergaan. Maar wat gedaan wordt uit de liefde van Hem, dat houdt zijn waarde en blijft bestaan."⟨/p>
⟨p>Nog één ding voordat we gaan pauzeren, want ik wil dat zevende vers eventjes afronden. Hij zegt: "Gij zijt immers ongezuurd." Dat is een prachtig woord. Ik heb daar jaren overheen gelezen, maar er staat — terwijl Paulus deze uiteenzetting geeft over hun roem die niet deugde — hij zegt: "Maar jullie zijn ongezuurd." Weet je wat dat betekent? Jullie zijn een nieuwe schepping. Dat is jullie identiteit. Jullie gedragen je er misschien niet naar, jullie leven niet overeenkomstig je identiteit, maar je bént ongezuurd. Dat is de nieuwe schepping. Dat is een onderwerp dat hij in de volgende brief ook weer schitterend uiteenzet.⟨/p>
⟨p>Ik wil u even meenemen naar 2 Korinthe 5, daar zegt hij in vers 16: "Zo kennen wij dan van nu aan niemand naar het vlees." Natuurlijk, het is zo logisch. Elkaar naar het vlees kennen, dat is elkaar kennen en beoordelen op basis van ons verleden of op basis van onze prestaties. Maar elkaar niet meer kennen naar het vlees, dat is dat je elkaar ziet in Christus. Als een nieuwe schepping, volmaakt in een toekomst. Niet met een verleden. Vandaar ook — dat is het geweldige — als je elkaar niet meer kent naar het vlees, dan ken je elkaar gewoon als volmaakt. Want daar heb je helemaal geen verleden. Dan zie je naar de toekomst, naar wat God van ons maakt. Dan zie ik allemaal volmaakte mensen voor me zitten. Nu zit er zelfs een volmaakte spreker, moet je nagaan. Ja, dat is de nieuwe schepping. Je bent ongezuurd.⟨/p>
⟨p>Hij zegt zelfs dat dit ook geldt voor de wijze waarop wij Christus hebben gekend: "Indien wij al Christus naar het vlees gekend hebben..." Dus mochten we Hem hier op aarde hebben gekend — Paulus laat het in het midden, vermoedelijk niet — maar hij zegt: al zouden we Hem hier op aarde hebben gekend, thans kennen wij Hem zo niet meer. Wij kennen Christus niet naar het vlees, hier als mens op aarde. Nee, als de Opgewekte, de Levensvorst die verheerlijkt is. Zo kennen we Hem. "Zo is dan wie in Christus is een nieuwe schepping. Het oude is voorbijgegaan, zie, het nieuwe is gekomen." Kijk, daar roemen wij in. In dat nieuwe, dat blijvende, dat ongezuurde. Dat andere? Dat is voorbijgegaan. Dus je bent met recht 'van gisteren' als je daar nog in roemt. Dat is voorbij, of in ieder geval voorbijgaand. Paulus stelt zich al helemaal op het standpunt van de nieuwe schepping: het oude is voorbijgegaan, zie, het nieuwe is gekomen. Daar zien we op. Dat is het enige wat telt.⟨/p>
⟨p>Hij heeft het hier uiteraard over dat feest van de ongezuurde broden. Dat blijkt ook uit deze laatste zin: "Want ook ons paaslam is geslacht." Nou, paaslam... ons 'Pascha' is geslacht: Christus. Dat is een heel onderwerp apart. Ik heb nog niet zo lang geleden daar in Den Haag over gesproken, en dat was juist op de 14e Nisan, de dag dat het Pascha geslacht moest worden. Dat is de dag geweest dat de Heer Jezus ook daadwerkelijk geslacht is. Uitgerekend op die dag! Het was de inleiding tot het feest van de ongezuurde broden. Daarover heeft Paulus het. En dan begint hij met: "Laten wij feestvieren." Want daar gaat het over. "Laten wij derhalve feestvieren." Daarin heeft zuurdesem geen plaats. Het is juist het feest van de ongezuurde broden, dus dat zuurdezem zou je wegdoen. Al die roem in het vlees telt niet.⟨/p>
⟨p>Maar ik stel voor dat we, voordat we verdergaan met vers 8, eerst even met elkaar pauzeren. Zullen we daarna weer feest gaan vieren? Want daar hadden we het natuurlijk over. Ik wil zo graag even afronden naar het dertiende vers, en dat moet wel lukken, want ik heb tot dusver het tempo er aardig in.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2914" title="Speel af vanaf 48:34">▶ 48:34⟨/button> ⟨span>Feestvieren in Ongezuurd Brood en Zuivere Waarheid⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>We waren gebleven bij het achtste vers van 1 Korinthe 5. Nadat Paulus had gesproken over het wegdoen van dat oude zuurdeeg – die roem die ze hadden in het vlees – en had uitgelegd dat we een vers deeg zijn, een nieuwe schepping, zegt hij: "Laten wij derhalve feestvieren." Het onderwerp van het paascha dat geslacht is, laten we nu even voor wat het is. Het enige wat ik er nog over wil zeggen, is dit: aan de ene kant heb je eerst het paascha, het lam dat geslacht is, en wat daarop volgt is het feest van het ongezuurde. Dat heeft te maken met wat na de slachting komt, oftewel met de opstanding, met nieuw leven dat onbederfelijk is. Vandaar ook dat ongezuurde. Dat ongezuurde heeft dus heel sterk te maken met de nieuwe schepping, het nieuwe leven en de opstanding; dat wat niet aan de vergankelijkheid onderhevig is. En ja, dat is alle reden om een feest te vieren. Zeven dagen lang werd er feestgevierd in dat teken.⟨/p>
⟨p>Dit is ongeveer het centrum van dit hoofdstuk: "Laten wij feestvieren." Dit hele hoofdstuk is zo overvleugeld, overroeld en overwoekerd door kerkelijke gedachten, mede ook door de vertalingen. Alle concepten die we daarbij hebben van tucht en besluiten nemen waarbij een broederraad of een kerkenraad bij elkaar komt. Of een synode, en dan wordt er iemand uitgezet. Ik had me expres voorgenomen om geen voorbeelden te geven van zulke gemeentes en kerkelijke praktijken, want dat is ook al weer "gist", zal ik maar zeggen. Dat doe ik liever ook weg. Maar ik kan er wel over kwijt dat ik, hoewel ik nog niet zo oud ben, al ontzettend veel trieste verhalen daarover heb gehoord. Zo zuur ook. Ja, dat is misschien wel een aardige woordspeling in dit verband, want dit hoofdstuk is omgeven van zuurheid en verzuring. Altijd maar dat letten op elkaar, of de ander het wel goed doet, en over het nemen van besluiten en de ruzies die daar dan weer uit voortvloeien. De één vindt dat iemand erbij mag horen en de ander weer niet; allemaal zulke zure toestanden.⟨/p>
⟨p>Terwijl de clue juist is dat Paulus zegt: "Laten we feestvieren." Hoezo een ander verwijderen? Daar gaat het helemaal niet om. Het gaat om de juiste oriëntatie op en het gericht zijn op het Woord. Als je dat bent, als je het licht aanzet, dan hoef je je geen zorgen te maken over de duisternis; die verdwijnt vanzelf. Je hoeft niet te vechten tegen de duisternis. Laat gewoon het licht schijnen, dan verdwijnt de duisternis. En dat geldt ook voor de werken van de duisternis; daar hoeven we ons helemaal geen zorgen over te maken. We wandelen in het licht en we vieren feest met nieuw deeg. We roemen in het nieuwe en dan heeft het oude domweg geen plaats. En als het oude geen plaats heeft, dan had dit hele probleem daar in Korinthe niet eens bestaan. Daar begon Paulus dit hoofdstuk mee: als jullie je daarvan bewust waren geweest, dan was deze man al lang en breed uit jullie midden weggenomen geweest. Probleem opgelost. Dit was slechts een symptoom.⟨/p>
⟨p>Het punt is: we zouden feestvieren. En alles wat de feestvreugde van het nieuwe leven bederft, dat is dat zuurdeeg. Niet met oud zuurdeeg, noch met zuurdeeg van slechtheid en boosheid, maar, zegt hij, met het ongezuurde brood van reinheid. Letterlijk staat er zuiverheid. Als je het Griekse woord opsplitst in zijn elementen waaruit het is opgebouwd, dan staat er letterlijk "zon-oordeel". In het licht van de zon zie je alles. Dat is zuiverheid. Als de zon naar binnen schijnt, dan wordt alles openbaar. Dit woord dat Paulus hier gebruikt, komt nog een keertje voor en dan wordt het inderdaad ook vertaald met zuiver of zuivere bedoelingen. Het is dus zuiverheid met waarheid, oftewel met zuivere waarheid. Dat is het. Het gaat om zuivere waarheid en dat ongezuurde brood spreekt daarvan. Het spreekt van het nieuwe leven, van de nieuwe schepping, van dat wat niet aan de vergankelijkheid onderhevig is; onbedorven en onbederfelijk. Maar het spreekt dus ook van zuivere waarheid.⟨/p>
⟨p>Als je de zuivere waarheid spreekt en daarop gericht bent, ook als ekklesia, dan hoef je je helemaal geen zorgen te maken over wie dan ook. Want dan kennen we elkaar in Hem. Degene die niet georiënteerd is, die heeft daar niks te zoeken. Ik bedoel: die hoef je niet te verwijderen, die heeft daar simpelweg niets te zoeken omdat hij daar niets van zijn gading vindt. Kijk, als je gericht bent op het vlees, dan is de ekklesia een interessante plaats vanwege aanzien, invloed, kracht en wijsheid. Gewoon de zaken waar de wereld ook in geïnteresseerd is; dat trekt allerlei mensen aan, zoals bijvoorbeeld ook deze man. Maar als ze gericht waren geweest op zuivere waarheid, op dat ongezuurde, op het licht – welke beeldspraak je in dit verband ook maar wilt gebruiken – dan had dat zuurdeeg geen schijn van kans gehad. Het probleem was dat hun roem niet deugde: zij roemden in vlees. Dat is het probleem.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3324" title="Speel af vanaf 55:24">▶ 55:24⟨/button> ⟨span>Zich Niet Vermengen in Plaats van Niet Omgaan met⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Ik schreef u reeds, ik ga verder in het negende vers. "Ik schreef u reeds in mijn brief." Ja, er wordt hieruit geconcludeerd dat Paulus zou doelen op een voorgaande brief, op een eerdere brief; dus dat de eerste Korinthiërsbrief niet de eerste Korinthiërsbrief was, maar een tweede. Dat wordt vrij algemeen geleerd. Het meest nuchtere commentaar daarop heb ik gelezen in de kanttekening van de Statenvertaling. Dat luidt: Paulus doelt hier gewoon op de voorgaande verzen. Want hij had namelijk dezelfde gedachten die hij nu schrijft, in het begin al naar voren gebracht.⟨/p>
⟨p>"Ik schreef u reeds in mijn brief." Eigenlijk staat ook dit in de aorist: dat gij niet moest omgaan met hoereerders. Ik noem dit maar even als het gaat om dat woordje "moest". Dan ziet u meteen dat alarmlichtje: dat staat er niet. Als u trouwens een Statenvertaling hebt, dan staat het er ook niet. Ik wijs er altijd maar eventjes op. Ik zeg niet dat het woordje "moeten" nooit in de Bijbel staat, maar ik heb er nog niet zo lang geleden een blogje op mijn website aan gewijd: in verreweg de meeste keren dat het woordje "moeten" in onze vertaling staat, staat het niet in de grondtekst. De grap is: hoe moderner de vertaling, hoe meer "moeten" erin staat. Dat heet dan modern... ja, dan denk ik: moet dat nou? Maar ook hier staat het niet.⟨/p>
⟨p>In de Statenvertaling staat: "dat gij u niet zoudt vermengen met hoereerders." De Statenvertaling zegt "vermengen" en dat is precies het woord dat gebruikt wordt: mixen. Het woord wordt ook gebezigd in allerlei ander verband en dan wordt het ook vertaald met vermengen. Eén voorbeeld staat me voor de geest: dat je leest over de Heer Jezus die aan het kruis hing. Je leest dat Hij roept: "Mij dorst!" En dan komen ze bij Hem en er staat dat Hij wijn kreeg aangeboden, vermengd met gal. Hij weigerde echter te drinken; dat wilde Hij niet. Maar daar staat dus "wijn vermengd met gal". Dat is dit woord dat hier gebruikt wordt: vermengen, mixen, door elkaar husselen.⟨/p>
⟨p>Het gaat dus om iets anders dan "omgaan". Dat zal ik u laten zien, want dit bewuste woord dat hier gebruikt wordt – wat in de Concordant Version ook wordt vertaald met vermengen of mixen – dat komt drie keer voor: twee keer hier in 1 Korinthiërs 5 en één keer in 2 Thessalonicenzen 3. Daarin blijkt dat het niet "omgaan" kan zijn, hoewel er vertalingen bestaan die het wel zo vertalen. Ik zal u echter laten zien dat dat niet het idee is.⟨/p>
⟨p>Kijk, in 2 Thessalonicenzen 3 staat dit, aan het einde van die brief: "Als iemand niet luistert naar wat wij door onze brief zeggen..." De ekklesia is een gemeenschap die samenkomt rondom de boodschap die Paulus als afgevaardigde van Christus Jezus bracht. Nou, als iemand daar niet naar luistert, wat heb je daar dan mee? Het gaat hier niet over meningsverschillen; het gaat er gewoon over dat je niet luistert naar dat wat de apostel Paulus te melden heeft en wat hij heeft opgetekend. Dan zegt hij: "Tekent hem." Dat wil zeggen: maak daar een notitie van. "Tekent hem en ga niet met hem om", staat er dan in de vertaling. Maar er staat letterlijk: "vermeng u niet met hem", opdat hij beschaamd worde. En dat niet vermengen betekent niet dat je geen omgang met hem zou hebben.⟨/p>
⟨p>Ik zal het u ook echt bewijzen, want we gaan nu naar het vijftiende vers. Daar staat: "Houd hem echter niet voor een vijand, maar wijs hem terecht als een broeder." Dat wil zeggen: wijs hem terecht vanuit de brieven, op basis van dat wat Paulus heeft geschreven. Dat is de beste manier waarop je iemand kunt terechtwijzen: gewoon vertellen wat Paulus heeft geschreven. Dan wijs je iemand echt met recht terecht. Maar hier zie je dus: het gaat er niet om dat je geen omgang zou hebben met iemand. Want als je geen omgang met iemand hebt, hoe kun je hem dan terechtwijzen als een broeder? Dat kan toch niet!⟨/p>
⟨p>Er wordt niet gesproken over "niet omgaan met", maar over "je er niet mee vermengen". Dat wil zeggen: je blijft je onderscheiden. Want dat is wat Paulus zegt: vermeng je er niet mee, opdat hij beschaamd worde. Het heeft dus te maken met enigszins afstand houden, maar niet als een vijand. Zoals de tekst zegt: "Houd hem echter niet voor een vijand, maar wijs hem terecht als een broeder." Daarmee wil ik in dit verband zeggen: dat woord "omgaan met" of "omgang" geeft de gedachte niet goed weer. Het heeft te maken met mixen: zodanig met iemand opgaan dat je geen verschil meer maakt, zodat je je niet meer onderscheidt van die ander. Dat is vermengen. Het kan wel betekenen dat je contact met iemand hebt, maar op een zodanige wijze dat je je wel onderscheidt.⟨/p>
⟨p>Dit is een belangrijk punt, want ook hier zijn weer hele dwaze, maar ook wettische dingen aan ontleend – wat trouwens helemaal een onding is. Als je enigszins op de hoogte bent van de brieven van Paulus, dan weet je dat hij helemaal geen wetten geeft. Als er één brief is waarin hij iedere keer benadrukt dat alle dingen geoorloofd zijn, dan is dat juist deze brief. Het gaat nooit om wetten. Oké, niet alles is nuttig, niet alles bouwt op, maar dat is het principe. Iedereen die begint met de vraag: "Mag ik wel?" of "Is het geoorloofd dat?", daar was Paulus meteen op voorhand klaar mee. Hij zegt: "Alle dingen zijn geoorloofd."⟨/p>
⟨p>Voor een gelovige is dat totaal geen issue. Voor gelovigen is er één vraag van belang, en dat is: Is het nuttig? Bouwt het op? Is het tot eer van Hem? Dat zijn de vragen die ertoe doen. We hebben vaak zo'n wettische mindset: mag het wel of mag het niet? En je kunt zelfs wettisch zijn als je losbandig bent. Weet u dat? Dat moet ik misschien even toelichten. Je kunt wettisch zijn door te zeggen: "O, dat is niet geoorloofd." Als iemand zegt: "O, dat mag ik niet doen, dat is niet geoorloofd," dan is dat wettisch. Maar als iemand zegt: "Ik doe dat wel, want het is geoorloofd," dan ben je óók wettisch. Want dan laat je je namelijk leiden door de vraag of het wel of niet geoorloofd is. Als je iets doet omdat het geoorloofd is, dan ben je wettisch, omdat die hele kwestie of het wel of niet geoorloofd is, eigenlijk geen kwestie is. Dat is de vraag namelijk niet; alles is immers geoorloofd. De vraag waar we ons door zouden laten leiden is: Is het nuttig? Bouwt het op? Is het tot eer en roem van Hem? Kijk, dat zijn vragen die ertoe doen.⟨/p>
⟨p>Maar nu ben ik toch wat afgedwaald. Dat hele idee dat men uit de Korinthiërsbrief heeft ontleend – dat je geen omgang meer mag hebben met iemand – daar gaat het niet om. Paulus zegt: zorg er nou voor dat het nuttig is en tot opbouw voor de gemeenschap. Onderscheid je van bepaalde mensen, maar beschouw de ander niet als een vijand. Wijs hem terecht. Vermeng je er niet mee. Het gaat dus niet om dat "omgaan".⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3822" title="Speel af vanaf 01:03:42">▶ 01:03:42⟨/button> ⟨span>Niet uit de Wereld Gaan: de Aarde Is Des Heren⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En dan zegt hij nog in vers 10 – dan wil hij even iets in een tussenzin rechtzetten – hij zegt: "Ik heb het nu niet over de hoereerders uit deze wereld in het algemeen." Dat is de vraag niet. Hij noemt ook de geldgierigen. Letterlijk staat er trouwens 'de hebzuchtigen'. In de Concordant Version of in de elementaire weergave zie je dat het te maken heeft met 'meer hebben'. Mensen die altijd maar meer willen hebben, dat is echt wat wij noemen hebzucht. Of met de geldgierigen, pardon, de hebzuchtigen, de oplichters of afgodendienaars. Nou ja, dat rijtje kun je nog wel wat langer maken, maar Paulus zegt: daarover heb ik het niet. Ik heb het niet over de mensen in deze wereld, of dat nu hebzuchtigen, oplichters of afgodendienaars zijn, want dan zou men wel uit de wereld moeten gaan. Dat is helemaal niet onze 'cup of tea', zeggen we dan; daar hebben wij geen bemoeienis mee. Wij leven gewoon in de wereld.⟨/p>
⟨p>Paulus zegt later – maar dat is inmiddels in het tiende hoofdstuk – dat als iemand, een ongelovige, u uitnodigt om te eten en u wenst te gaan (dat wil zeggen: als u daar behoefte aan hebt), ga dan eten van alles wat u voorgeschoteld wordt zonder navraag te doen uit gewetensbezwaar. Want, zegt Paulus heel laconiek: "De aarde is des Heren en haar volheid." Dus kijk, dat zijn de marges waar wij in leven. Dat is de ruimte. En niet dat kloosterachtige of altijd maar dat wereldmijderige gedrag. Nee, we leven in de wereld en die aarde is des Heren. Van wie is deze wereld? Nou, van Hem, van niemand anders. En wij gaan niet uit de wereld, kom nou. Maar hij zegt: daar heb ik het nu helemaal niet over, over de mensen in de wereld die in de duisternis wandelen.⟨/p>
⟨p>Hij zegt: "Nu evenwel schrijf ik u, dat gij niet moet omgaan..." Maar let weer op dat waarschuwingslichtje bij dat 'moeten': "...dat gij u niet vermengt." Ook hier wijs ik er trouwens weer op: de Statenvertaling heeft het correct. Want ik maak vaak aanmerkingen op vertalingen en ik excuseer me daar niet voor. Ik moet dat namelijk doen; ik wil gewoon weten wat er staat geschreven. En ik weet dat u exact hetzelfde verlangen hebt. U wilt gewoon weten hoe het zit. Er zijn al zulke onzinnige dingen verteld, zoveel dwalingen, zoveel vreselijke dingen ons op de mouw gespeld doordat men het Woord verdraaid heeft, en daar willen we vanaf. Daarom wijs ik u gewoon op wat er staat geschreven. Maar ere wie ere toekomt: de Statenvertaling is hier volkomen correct met "dat gij u niet vermengt" met iemand die, al heet hij een broeder, of al wordt hij een broeder genoemd... Paulus laat dat helemaal in het midden, dat kan best zijn, daarover heeft hij het, maar al heet zo iemand een broeder en hij is dan maar een geldgierige – of hier weer hetzelfde: een hebzuchtige – of een afgodendienaar, of een lasteraar, of een dronkaard, of een oplichter... dat kan. En hij kan een broeder heten, hij kan ook in de ekklesia komen.⟨/p>
⟨p>Nou, en dan? Moeten we hem verwijderen? Mag hij er niet binnenkomen? Of moet hij uit de ledenlijst geschrapt worden? Ik noem zomaar een paar van de opties waarover sommigen vertellen. Nee, dat zegt Paulus helemaal niet. Maar hij zegt: vermeng je er niet mee. Onderscheid je. Houd wel afstand. Zo moet dat. Dat is nuttig, dat is opbouw. Want als je je wel vermengt met zulke mensen, dan kan dat – zoals dat even later in deze brief ook gezegd wordt – betekenen dat slechte omgang goede zeden bederft. Dat is ook een woord uit deze zelfde brief trouwens. Dat heeft dus een kwalijke invloed. Daarom zegt hij dat je je er niet mee vermengt. Onderscheid je.⟨/p>
⟨p>En dan zegt hij: "Met zo iemand moet gij zelfs niet samen eten." Ik wijs er maar weer op, voor de derde keer: ook hier staat het woordje 'niet' in de Statenvertaling. Dat gij met zodanigen ook niet zult eten. Eigenlijk is dit wel heel logisch hoor. Want als er één ding is waardoor je gemeenschap hebt met elkaar, waardoor je je eenheid beleeft, dan is dat juist in dat samen eten. Dat is een hele Bijbelse gedachte. En iemand die je op afstand wilt houden, daar ga je niet al te close mee om. Houd zo iemand op afstand voor zover dat mogelijk is. Uiteraard hoef je niet uit de wereld te gaan, maar doe dat. Paulus geeft dit gewoon als advies, als iets nuttigs: eet daar zelfs niet mee. Eten is inderdaad een uitbeelding van eenheid. Je eet uit één pot, van één tafel, en je heft het glas. Dat is een heel vriendschappelijk gebeuren. Nou, Paulus zegt: als het zulke mensen betreft die zo overduidelijk – juist als ze broeder of zuster heten – in de duisternis wandelen, houd zulke mensen dan op afstand. Dat is wat hij hier in dit vers naar voren brengt. Vermeng je er niet mee. Let op: vermeng je er niet mee, onderscheid je.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-12" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4187" title="Speel af vanaf 01:09:47">▶ 01:09:47⟨/button> ⟨span>Hen Die Binnen Zijn Beoordelen en Afstand Houden⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>"Staat het soms aan mij," zegt Paulus, "hen te oordelen of te beoordelen die buiten zijn?" Daar hebben wij toch niets mee te maken? Daar zouden we ons ook niet mee moeten bemoeien. Oordeelt ook gij niet alleen hen die in uw kring zijn? Ook hier gaat het weer om oordelen – niet veroordelen, maar beoordelen. Dat is onze zaak. Wij hoeven ons toch niet bezig te houden met de wereld om ons heen, maar gewoon met degenen in onze eigen kring. Het is zoals je je bezighoudt met de mensen en je ontfermt over de mensen in je eigen huis. Soms moet je mensen in je eigen huis ook loslaten; in de opvoeding geldt dat ook. Dat is een kwestie van gezond verstand.⟨/p>
⟨p>Soms moet dat. Dat kan droevig zijn – en dat is het ook – als je mensen moet loslaten omdat ze gewoon een heilloze weg gaan. Het is triest. Het gaat er ook helemaal niet om wetten of hoe dat precies moet; soms is het simpelweg verstandig. Paulus zegt het ook: "Ik spreek als tot verstandigen; beoordeelt gijzelf wat ik zeg." Oordeelt ook gij niet alleen hen die in uw kring zijn, die binnen zijn?⟨/p>
⟨p>Paulus geeft daar nog een ander voorbeeld van. Hij zegt in Romeinen 16, het laatste hoofdstuk van de Romeinenbrief: "Maar ik vermaan u" – of: ik roep erbij, ik moedig aan, dat is het woord – "ik moedig u aan, broeders, dat gij hen in het oog houdt die, in afwijking van het onderwijs dat gij hebt ontvangen, de onenigheden en de verleidingen veroorzaken." En hij zegt: "Mijdt hen." Je bent bij elkaar rondom een boodschap, een zuivere waarheid. Als mensen daar nu geen gehoor aan geven, daar niet op georiënteerd zijn en zich daar niet door willen laten gezeggen... Ik heb het niet over misstappen, maar over mensen die dat niet praktiseren en er geen interesse in hebben. Hij zegt over hen die afwijken van het onderwijs: "Mijdt hen." Gewoon afstand houden.⟨/p>
⟨p>Hier ook weer, dat is een prachtig woord: houd afstand. Je vermengt je er niet mee, je onderscheidt je. Ik weet niet welke woorden ik daar nog meer voor zou kunnen gebruiken, maar ik denk dat ik hiermee mijn punt wel heb gemaakt. Zo spreekt Paulus hierover. Ik zou nog een aantal andere voorbeelden kunnen geven waarin hij soortgelijke dingen in zijn brieven schrijft. Maar goed, ik heb nu 2 Thessalonika 3 en Romeinen 16 al genoemd, en Timotheüs, waar hij soortgelijke zaken naar voren brengt.⟨/p>
⟨p>En dan zegt hij in het laatste vers van 1 Korinthe 5: "En hen, die buiten zijn, zal God oordelen." Nou, dat kun je helemaal aan God overlaten. Hij gaat de dingen rechtzetten. Dat is wat oordeel ook letterlijk is: richten. Hij zet recht, en dat kan soms heel pijnlijk zijn. Dat doet een chirurg soms ook, of een dokter, als hij dingen recht moet zetten. Maar dat is wat rechtzetten is; het heeft een positief doel. "Hen, die buiten zijn, zal God oordelen," en hij zegt: "Doet wie niet deugt uit uw midden weg."⟨/p>
⟨p>En dan zijn we bij het laatste vers, waar we eigenlijk ook al mee begonnen waren. O, dat was nog voordat ik mijn eigenlijke studie begon met dit woord.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-13" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4407" title="Speel af vanaf 01:13:27">▶ 01:13:27⟨/button> ⟨span>De Boze Wegdoen: Geen Kwestie van Wie Wel of Niet Deugt⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>"Doet wie niet deugt uit uw midden weg," zegt de NBG-vertaling. Het is trouwens een citaat uit het boek Deuteronomium, waar je diverse keren deze woorden vindt, maar ik moet er wel meteen iets bij zeggen. Daar staat namelijk niet: "wie niet deugt". Als we daar toch aan moeten beginnen... wie blijft er dan nog over? Als we alle ondeugende mensen eruit moeten zetten, wie houdt het dan vol? Maar dat is het helemaal niet. Er wordt niet gesproken over wie niet deugt; er wordt gesproken over de boze. Dat is heel wat anders.⟨/p>
⟨p>Het gaat niet over wie niet deugt of over de vraag of we elkaar de maat moeten leggen en moeten meten. Zo van: jij deugt wel, jij deugt niet... jij ondeugd. Er staat: "doet deze boze weg". Ja, het is de boze. Er was nog even een vraag over wat er met "deze" bedoeld is, maar er staat in feite: "dé boze".⟨/p>
⟨p>Het gaat nu al veel breder, want Paulus had al veel eerder gesproken over het je niet vermengen met. Het wegdoen uit je midden, wat is dat? Nou, hij heeft het gezegd: je niet vermengen. Dat is wegdoen: je niet ermee vermengen, je onderscheiden. Eerder had hij al gesproken over dat roemen. Als je als ekklesia gericht bent op Hem, dan wordt de boze weggenomen. En wat is ons aandeel daarin? Dat je je niet vermengt, dat je je onderscheidt. En zo gaat dat. Dat heeft dus niets te maken met politiek of vergaderingen beleggen en besluitvorming. Dat is allemaal in dit hoofdstuk ingelezen, maar daar gaat het niet over. Het gaat gewoon over loslaten.⟨/p>
⟨p>Het gaat dus niet over wie niet deugt. Het is trouwens opmerkelijk, dit woord voor "de boze". Dat is iets heel anders. We komen het ook tegen in onder andere Openbaring 16 vers 2. Daar gaat het over een boos en een kwaadaardig gezwel aan de mensen. Dit woord, ⟨em>poneron⟨/em>, wordt daar vertaald met "kwaadaardig". En dat is wat boos is: niet wie niet deugt, maar dat wat de gemeenschap, de onderlinge gemeenschap, aan zou tasten. Wat een kwaadaardig gezwel is, dat houd je op een afstand. Helemaal niet in paniek, maar wees gewoon scherp. Een gezond lichaam — en dan ben ik weer even terug bij de beeldspraak in verband met dit citaat — een gezond lichaam is trouwens ook in staat om het kwaadaardige weer te elimineren. In feite is dat daarmee de afsluitende opmerking die Paulus daarover maakt.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-14" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4604" title="Speel af vanaf 01:16:44">▶ 01:16:44⟨/button> ⟨span>Zes Afrondende Conclusies over 1 Korinthe 5⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Misschien is het een goed idee – en ik heb erover nagedacht na wat ik zo in dertien verzen en in de bespreking daarvan naar voren heb gebracht – om in een paar punten aan te geven wat nu de kern is van wat we vanavond hebben besproken. Laat ik het in zes punten samenvatten als een tegenstelling.⟨/p>
⟨p>Ten eerste: in 1 Korinthe 5 gaat het niet over wie niet deugt. Daar hadden we het bij het laatste vers nog over: het gaat over 'de boze', het boosaardige, dat wat aantast. Ten tweede: het gaat in 1 Korinthe 5 niet over iemand die een misstap heeft begaan, maar over iemand die boosheid praktiseert. Dat is een heel groot verschil.⟨/p>
⟨p>Ten derde: het gaat in 1 Korinthe 5 niet over iemand verwijderen uit de ekklesia, maar over de zuivere waarheid in de ekklesia waardoor iemand het daar niet uithoudt en daardoor daaruit weggenomen wordt. Het is passief. Het is de zuivere waarheid waarin we leven die ervoor zorgt dat leugenachtige, onwaarachtige en boosaardige elementen weggenomen worden. Daarom is de oriëntatie: hoe houden we de boze buiten de deur? Gewoon door ons op de zuivere waarheid te richten en feest te vieren met ongezuurd brood.⟨/p>
⟨p>Ten vierde: in 1 Korinthe 5 gaat het niet over het schrappen uit een ledenlijst. Dat kent de Bijbel niet eens. Het gaat over loslaten en over overgeven. Loslaten betekent namelijk het over te geven aan. Dat is heel anders. Dat is ook niet een collectieve daad die je gezamenlijk in een besluit doet; nee, dat is iets wat je individueel doet: iemand loslaten. Sommigen doen dat wel. We zullen dat misschien ooit nog een keer bespreken als we bij 2 Korinthe aankomen. Sommige Korinthiërs hadden deze persoon inderdaad losgelaten, terwijl een ander deel dat niet deed. Zie je, dat is individueel. Dat kun je niet gezamenlijk besluiten; het heeft ook te maken met je houding daarin.⟨/p>
⟨p>Ten vijfde: het gaat in 1 Korinthe 5 niet over omgang, maar over vermenging. Ik hoop dat na de pauze in ieder geval duidelijk gemaakt te hebben. Dat is dus iets anders; het gaat erom dat je je onderscheidt.⟨/p>
⟨p>En tenslotte, en dat is misschien nog wel het allerbelangrijkste – het was ook het centrum van dit hoofdstuk: het gaat in 1 Korinthe 5 niet over het zuur beoordelen van elkaar en elkaar de maat nemen. Het gaat juist over feestvieren en het wegdoen van het zuren. Dat zuur heeft te maken met gist, met het vlees en het roemen daarin. Het gaat juist om feestvieren, om de vreugde in Hem te beleven en daarop gericht te zijn. Wandelen in het licht, dan verdwijnen de duistere elementen als vanzelf. En daarmee ben ik op deze vijftigste dia gekomen.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-15" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4800" title="Speel af vanaf 01:20:00">▶ 01:20:00⟨/button> ⟨span>Vragenronde: de Praktijk in de Ecclesia en Geestelijke Gezondheid⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>We zijn aan het einde gekomen en het is kwart voor tien; dat lijkt me een aardige tijd om af te sluiten, tenzij er misschien nog een dringende vraag is of iets wat ik had moeten zeggen maar wat nog niet naar voren is gekomen.⟨/p>
⟨p>Iemand vraagt naar dat wegdoen van het boze uit het midden. Waar komt die uitdrukking vandaan? Dat wordt bij diverse passages aangehaald. Er staat: "Zo zult gij de boze uit uw midden wegdoen." Maar dat gaat over de situatie in Israël. Als iemand werd gestenigd, was dat de bediening van veroordeling en dood. Dan werd iemand letterlijk gestenigd. Dat is hier helemaal niet de gedachte. Waar Paulus het over heeft bij het wegdoen van het boze uit het midden, is het je niet vermengen met. Dat is ons aandeel daarin. In Deuteronomium 19 vers 19 zie ik in mijn bijbeltje een verwijzing staan, daar komt de uitdrukking ook voor. Je leest het ook in verband met de geschiedenis van Agan, maar dat is trouwens Jozua. In de wet is het inderdaad veroordeling en dood, maar bij ons gaat het juist om feest, vreugde en leven. Er zitten natuurlijk overeenkomsten in, maar dit wordt vaak aangehaald om de tucht in kerken te ontvouwen, simpelweg omdat men dan dit ene vers eruit licht: "doet wie niet deugt uit uw midden weg." Dat gaat helemaal niet over "wie niet deugt", maar het gaat daarbij ook niet om het niet meer omgaan met of over een ledenlijst. Het gaat over het je niet vermengen met.⟨/p>
⟨p>Dat is best wel moeilijk in de gemeente, denk je niet? Het blijft immers gewoon onder je. Dat was met name ook mijn punt voor de pauze. Het ging erom dat het probleem daar in Korinthe hun roem was; die deugde niet. Daardoor hield die persoon het vol met de vrouw van zijn vader. Als die Ecclesia in zuivere waarheid was geweest en had geroemd, niet in het vlees maar in Hem, dan was die persoon uit hun midden weggenomen geworden. Dan zit je toch met het geval dat die Ecclesia niet zuiver was. Van de Ecclesia zegt Paulus echter: "gij zijt ongezuurd." Alleen hun roem deugde niet. Ze waren georiënteerd op het vlees, maar uiteindelijk is dat toch ook weer een hele persoonlijke zaak. Want als je het hebt over de Ecclesia, dan praat je over een groep.⟨/p>
⟨p>Paulus zegt ook: "jullie zijn vleselijk." Maar er waren ook beproefden onder hen die wel geestelijk waren. Dat zegt hij later in hoofdstuk 10 vers 19, als ik me niet vergis. Die mensen hadden dit ongetwijfeld ook al met Paulus gedaan. Paulus had zijn positie hierin al bepaald; hij zegt dat hij dat in de geest al had gedaan door die ander al los te laten en over te geven. Er waren er die dat ook hadden gedaan, maar hij schrijft hen nu hier als Ecclesia aan en vraagt: wat is jullie positiebepaling, waar staan jullie nu eigenlijk? Jullie zijn ongezuurd, maar vieren jullie ook werkelijk het feest van het ongezuurde? Roemen jullie ook werkelijk in Hem? Ik denk dat als de positie bepaald is, het balletje verder rolt en iemand zich dan ook minder prettig gaat voelen in de gemeente.⟨/p>
⟨p>Ik zie dat alleen maar bevestigd. Ik geloof inderdaad dat de Heer Zelf tuchtigt in de Ecclesia en dat doet Hij gewoon door het Woord. Maar als het Woord niet zuiver is en de mensen daar ook niet op georiënteerd zijn, dan is in wezen het lichaam of zo'n gezelschap ziek. Dat is natuurlijk een voedingsbodem voor allerlei ziektekiemen en narigheid. Paulus zegt ook later, weliswaar in een iets ander verband maar het gaat over dezelfde brief en dezelfde Ecclesia, dat er daarom onder hen velen ziekelijk en zwak zijn en dat er niet weinigen slapen. Zelfs in fysieke zin heeft dat zijn uitwerking. Ik weet dat ik daarmee weer wat andere dingen overhoop haal, maar dat duurt nog even voordat we het daarover gaan hebben.⟨/p>
⟨p>Eén ding is echter zeker: die geestgesteldheid heeft absoluut haar uitwerking in de psyche en zelfs fysiek. Zoals het boek Spreuken, wat al eerder ter sprake kwam, zegt: "een vrolijk hart bevordert de genezing." En een goede tijding, een goed bericht, is verkwikking voor het gebeente. Dat is trouwens een mooi motto voor mijn website, denk ik ineens. Een neergebogen geest daarentegen is een verrotting der beenderen. Dat zijn wat van die overwegingen die je hebt naar aanleiding van zo'n bijbelstudie. Zijn er nog meer dingen die daaraan toegevoegd moeten worden, of zullen we het hierbij laten? Dan kunnen we de rest "off the record" nog toevoegen. Oké, zal ik danken.⟨/p>