⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Terugblik: de Intenties van het Hart Openbaar voor het Oordeel⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Hartelijk welkom, ook van mijn kant, vrienden. Ik ben blij dat we weer de draad kunnen oppakken met elkaar en verder kunnen gaan met de bespreking van de eerste Korinthebrief, inmiddels de achtste studie. We waren gebleven bij hoofdstuk 4 vers 6, maar zoals gebruikelijk wil ik eerst even – al was het maar om de hele samenhang weer goed te begrijpen – lezen wat we de vorige keer hebben gelezen en besproken. Dat was vanaf hoofdstuk 3 vers 14.⟨/p> ⟨p>Daar schreef Paulus: "Indien het werk dat hij erop gebouwd heeft standhoudt, zal hij loon ontvangen." Het gaat hier over de wijze waarop de Ecclesia gebouwd wordt. Met wat voor materiaal gebeurt dat? En dan staat erbij: "maar indien iemands werk verbrandt, zal hij schade lijden, doch hijzelf zal gered worden, maar als door vuur heen. Weet gij niet dat gij Gods tempel zijt en dat de Geest Gods in u woont? Zo iemand Gods tempel schendt, God zal hem schenden. Want de tempel Gods, en dat zijt gij, is heilig. Laat niemand zichzelf misleiden. Indien iemand onder u meent wijs te zijn in deze tijd, hij worde dwaas om wijs te worden. Want de wijsheid van deze wereld is dwaasheid voor God. Want er staat geschreven: die de wijzen vangt in hun sluwheid. En elders: de Heere weet dat de overleggingen van de wijzen vruchteloos zijn. Daarom, niemand beroeme zich op mensen, alles is immers het uwe. Hetzij Paulus, Apollos of Kefas, hetzij wereld, leven of dood, hetzij heden of toekomst, het is alles het uwe. Doch gij zijt van Christus en Christus is van God. Zo moet men ons beschouwen: als dienaren van Christus, aan wie het beheer van de geheimenissen van God is toevertrouwd. Voor zulke beheerders is dit tenslotte het vereiste: betrouwbaar te blijken. Nu raakt het mij zeer weinig of ik al door u of door enig menselijk gericht beoordeeld word, ja ook mijzelf beoordeel ik niet. Want ik ben mij van niets bewust, maar daardoor ben ik niet gerechtvaardigd. Hij die mij beoordeelt, is de Heere. Daarom, velt geen oordeel voor de tijd dat de Heere komt, die ook hetgeen in de duisternis verborgen is aan het licht zal brengen en de raadslagen der harten openbaar maken. En dan zal aan elk zijn lof geworden van God."⟨/p> ⟨p>Zijn applaus krijgen van God, dat is wat er letterlijk staat. En zover waren we gebleven de vorige keer. Dat was eigenlijk wel een mooie afsluiting bij dit vers, omdat we dan ook feitelijk weer met een hele nieuwe pericoop aanvangen vanaf vers 6. Als je de NBG-vertaling tenminste hebt, dan begint daar weer een nieuw gedeelte. Het is eigenlijk mijn ideaal om nu te komen tot het einde van hoofdstuk 4 vanavond, zodat we de volgende keer dan in één avond hoofdstuk 5, de zogenaamde tucht in de gemeente, eens kunnen bespreken. Ja, daar heb ik nu al zin in om daar eens een keer wat nader op in te gaan, maar dat wacht tot een andere keer. Dus de volgende keer moeten we dan vervolgen aan het begin... oh, dat zou misschien wel een goed idee zijn. Nou, ik brand eigenlijk om daar inderdaad wat over te vertellen, want ik heb er al aardig wat voorstudie naar gedaan.⟨/p> ⟨p>Maar zover zijn we nog niet. We waren dus hier gebleven, en dan gaat het erover dat Paulus zegt: ja, er is er maar één die mij beoordeelt, en mijn eigen oordeel stelt ook helemaal niets voor. Want je kunt, zo zegt hij dat in vers 4: "ik ben me van niks bewust maar daardoor ben ik niet gerechtvaardigd." Nee, want voordat hij geroepen werd, dacht hij een Gode welgevallige dienst te bewijzen door de Ecclesia te vervolgen, totdat hij in het licht van Christus kwam te staan en toen bleek dat hij er volstrekt naast zat. Dus het loutere feit dat je jezelf goed beoordeelt of dat je van iets wel of niet bewust bent, dat zegt niks. Het is de Heer die daar Zijn weg gaat en ook aan Hem is dat oordeel. Velt geen oordeel voor de tijd dat de Heer komt; elk oordeel daarvoor is eigenlijk een vooroordeel.⟨/p> ⟨p>En dan ook nog dit, want dat heb ik geloof ik nog niet aangegeven: er staat ook dat Hij straks alles aan het licht zal brengen. Kijk, dit borduurt nog steeds voort op wat hij in het voorgaande hoofdstuk al had verteld over de Bema en over het materiaal waarmee de Ecclesia gebouwd wordt. Is dat met goddelijk materiaal – Zijn woord – of is dat met mensenwoord: hout, hooi en stro? Nou, dat zal straks allemaal blijken. Eigenlijk wat er straks zal blijken bij de Bema is: wat is Zijn werk in ons leven individueel, maar ook als Ecclesia, als collectief, geweest? Het is dus niet zo, zoals ik van de week nog een vraag kreeg, of de Heer weer alles uit ons leven gaat ophakelen. Dit is juist helemaal niet zo. Niet ons léven rakelt Hij weer op. De vraag zal juist zijn: wat is Zijn werk in ons leven geweest? Dat zal aan het licht komen, en alles wat van onszelf is, dat zal als hout, hooi en stro in vlammen opgaan. Dat blijkt dus van geen enkele betekenis te zijn. Alleen Zijn werk zal blijven bestaan en dat zal ook Zijn applaus verdienen. Het is dus alles Zijn werk.⟨/p> ⟨p>Dat zal allemaal aan het licht komen en daarbij ook niet alleen maar dat wat er gedaan is, maar ook de raadslagen der harten. Dat wil zeggen, letterlijk staat er: de intenties, de bedoelingen van het hart. Want ook dat is iets wat wij van onszelf en ook van een ander helemaal niet kunnen beoordelen. Maar dat zal dan allemaal blijken: wat van Hem was. Goed, ik stel voor dat we dan maar met dat zesde vers beginnen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="416" title="Speel af vanaf 06:56">▶ 06:56⟨/button> ⟨span>Vers 6: Niet Wijs Zijn Boven Hetgeen Geschreven Staat⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Dit, broeders – en dit is min of meer een samenvatting – heb ik op mijzelf en Apollos overgebracht om uwentwil. In andere vertalingen staat het niet zozeer als 'overgebracht' – ik blijf er even vanaf welke dat precies was – maar die zegt: 'Ik heb het op mijzelf ook van toepassing gebracht.' Dat is wat hij tot dusverre in het voorgaande heeft betoogd. Hij zegt: ik heb dat verteld met het oog op mijzelf en op Apollos. Paulus was degene die daar het evangelie had gebracht en Apollos heeft daar later onderwijs gegeven. Hij vraagt: waarom? Nou, omdat gij uit ons voorbeeld zou leren... Dit is het oogmerk – let op, dit is het oogmerk waarom hij dat alles had gezegd. Dit is dus een heel belangrijk statement in vers 6. Hij heeft dit alles zo naar voren gebracht met het oog op hen, om uwentwil, opdat gij uit ons voorbeeld zou leren, of 'dat gij in ons zou leren'. En nu komt het: niet te gaan boven hetgeen geschreven staat.⟨/p> ⟨p>Dat is de essentie. Wat Paulus bracht, was wat er staat geschreven. Dat was in die dagen trouwens – afgezien van de brieven die hij zelf had opgetekend en wat geschriften die in die dagen nog niet verzameld waren, want dat zou pas aan het einde van Paulus’ leven het geval zijn dat het Nieuwe Testament gebundeld werd – maar hij doelt hier speciaal ook op de Tenach, de Hebreeuwse Bijbel. Wat Paulus bracht wanneer hij onderwijs gaf, deed hij aan de hand van wat wij het Oude Testament noemen, de Hebreeuwse Bijbel. Wat er staat geschreven: de geïnspireerde geschriften. En waar het om gaat, is dat hij zegt: dat is wat ik vertel, en ga daar niet bovenuit. Dat is alles wat telt, want dat is namelijk Zijn woord. Dat is door God geademd. Dat is levend, dat is krachtig, dat is scherp. En al het andere, ja, dan komen we toch weer op dat materiaal uit: dat is hout, hooi en stro.⟨/p> ⟨p>Niet te gaan boven hetgeen geschreven staat. Dat wil zeggen: ook niet iets anders, maar ook niet daarboven te gaan staan. In feite is het zo dat wanneer je een mensenwoord naar voren brengt en zegt: 'dat is belangrijk'... Nou ja, voordat we begonnen hadden we al even wat gesprekken over hoe je een ecclesia, een gemeente, kunt bouwen met allemaal mensenwerk en wat wij belangrijk vinden. Hoe je mensen kunt entertainen, hoe je ze onderwijs kunt geven en cursussen kunt aanbieden om beter in deze wereld te staan. Je kunt van alles bedenken, maar dat is wijs te zijn boven hetgeen geschreven staat. Vertel gewoon wat er staat geschreven. Dat is alles. Dat is leven, dat is kracht, dat is wijsheid; dat is van Hem. Al het andere stelt niks voor. Het heeft misschien wel volume, maar het is in ieder geval niet vuurproef.⟨/p> ⟨p>Ik denk dat je niet gemakkelijk kunt overwaarderen wat Paulus hier vertelt. Hij zegt: dit is waarom ik het allemaal vertel, opdat jullie in mijn voorbeeld ook zouden leren om alleen dat te vertellen. Net zoals Ari al in zijn gebed aangaf: we hebben nog geen fractie ontdekt. Ik ben erg veel met de Schrift bezig, maar ik kom er steeds meer achter dat ik nog geen fractie heb ontdekt van wat er allemaal staat geschreven. Het is toch van de zotte om met andere dingen bezig te zijn, terwijl je Zijn woord aan rijkdom nog nauwelijks hebt ontdekt en alles wat er te leren is. De Schriften, en dat alleen.⟨/p> ⟨p>En dan voegt hij eraan toe: opdat niemand van u zich opblaze voor de een en tegen de ander. Letterlijk staat er zelfs 'boven de een', over de ene en tegen de andere. Hier staat letterlijk het woordje ⟨em>heteros⟨/em>. Er zijn twee Griekse woorden voor 'ander': een ander als in gewoon ⟨em>allos⟨/em>, en de andersoortige, dat is ⟨em>heteros⟨/em>. Iemand die anderssoortig is, daar stel je je dan tegenover op. Dat is heel menselijk. De ecclesia is ook een gezelschap van mensen die elkaar naar menselijke maatstaven misschien helemaal niet zouden hebben gevonden of opgezocht. Nee, maar wat ons samenbindt is Zijn woord. Wat ons ook samenhoudt is Zijn woord. Al het andere blaast alleen maar op.⟨/p> ⟨p>Ik moet in dit verband denken aan dynamiet. Dat is niet zozeer het beeld hier, maar dat blaast ook op en is dodelijk. Op het moment dat je andere dingen dan hetgeen geschreven staat een rol laat spelen in het samenzijn en in je eigen leven, dan wordt de één tegen de ander opgesteld en komt de één ook boven de ander te staan, of stelt zich boven de ander op. En dat is opblazen. Dat vind ik altijd nog wel een mooi beeld. Behalve de associatie die ik net even had met opblazen in de terroristische zin van het woord, denk ik dan vooral aan een ballon. Dat geeft ook heel veel volume, maar het is lucht. Je prikt erin en het is niks. Dat is vaak ook wat mensen doen: zich groot voordoen, maar ach, zoveel stelt het allemaal niet voor.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="791" title="Speel af vanaf 13:11">▶ 13:11⟨/button> ⟨span>Vers 7: Alles Is een Geschenk, Wat Roemt Gij U?⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan vervolgt hij: "Want wie onderscheidt u?" Wie maakt onderscheid tussen jullie? Dat wil zeggen: wie ben jij ten opzichte van die ander? Wie denk je wel dat je bent? En wat heb je dat je niet ontvangen hebt?⟨/p> ⟨p>Er is een lied in de opwekkingsbundel dat ik altijd wel mooi vind. Vroeger zongen we dat nogal eens in samenkomsten, herinner ik me: "Alles wat ik heb, dat heb ik van mijn Vader, en alles wat ik ben, dat ben ik door mijn Heer." Ja, zo was het. Want inderdaad: wat heb je dat je niet hebt ontvangen? Als je iets van waarde kunt doorgeven, dan is dat ook alleen maar omdat je het zelf hebt ontvangen. Dus wat stel jij daarin voor?⟨/p> ⟨p>Trouwens, dat geldt zelfs... Kijk, hier gaat het dan specifiek over de gelovigen onderling, maar uiteindelijk is het een universeel principe. Wie zijn wij? Dat geldt ook voor ons oordeel over anderen. Niemand heeft zichzelf toch gemaakt? We zijn toch Zijn werk. Er zijn vaten van oneer – dat is Romeinen 9 – en er zijn vaten ter ere, maar Hij zet ze allemaal in. Alles wat ik ben, dat ben ik toch omdat Hij mij vormt? Hij is nog lang niet klaar met me, maar dat maakt ook niet uit. Met u of jou is Hij ook nog niet klaar. Hij geeft mij wat ik nodig heb. Dus ja, alles wat ik heb, dat heb ik van Hem. Dit is zo’n eenvoudige waarheid, maar realiseer je het je ook echt?⟨/p> ⟨p>En indien gij het dan ontvangen hebt – letterlijk staat er: "als gij het ontving" – wat beroemt gij u dan, alsof gij het niet ontvangen hadt? Alsof je het niet ontvangt? Letterlijk staat het hier in de tegenwoordige tijd. Het is gewoon een geschenk. Het is een geschenk. Leef ook met dat wat je hebt en kunt, met je talenten, als een geschenk. Reeds zijt gij... Ik ga verder in vers 8.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="938" title="Speel af vanaf 15:38">▶ 15:38⟨/button> ⟨span>Vers 8: Koning Willen Spelen in de Tegenwoordige Boze Aion⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>"Reeds zijn jullie verzadigd." Iedere keer als ik "gij" lees, is het veel beter om "jullie" te lezen, want het is echt meervoud. Reeds zijn jullie verzadigd en, vervolgens in de parallelle zin: reeds zijn jullie rijk geworden. Paulus schrijft hier dus in de tweede persoon meervoud. Dat wil zeggen: hij spreekt over jullie, in onderscheid met zichzelf en met ons. We zullen dat later ook in dit vers zien. Hij spreekt over "wij" en over "jullie". Jullie, Korinthiërs.⟨/p> ⟨p>We laten ons niet hinderen door het technisch oponthoud – nou ja, dat hebben we wel gedaan, maar goed, we kunnen toch weer verder gaan. We waren gebleven bij dit achtste vers en ik herinner me dat het laatste wat ik erover zei, is dat Paulus hier de Korinthiërs als geheel aanspreekt en een tegenstelling maakt, een contrast schildert tussen hun positie en die van hem. Lees maar eens met mij mee. Hij zegt: "Reeds zijn jullie verzadigd, reeds zijn jullie rijk geworden." Met andere woorden: jullie zijn al helemaal gesetteld in deze wereld. Jullie hebben het rijk en jullie zijn verzadigd; jullie hebben aan geen ding gebrek. Als ik het zo zeg, moet ik haast denken aan wat je leest over de Ecclesia van Laodicea, die zegt: "Wij zijn rijk en we hebben aan geen ding gebrek."⟨/p> ⟨p>Zo spreekt Paulus die Korinthiërs aan als een gezelschap dat het in deze wereld al helemaal gemaakt had en zich een positie eigen maakte in deze aion. "Jullie zijn al verzadigd, jullie zijn al rijk geworden" – er zit ook wat ironie in. En dan zegt hij erbij: "Apart van ons regeren jullie als koningen." Als je dat ook heel letterlijk neemt, is het dat zij dus ook gewoon politieke ambities hadden. Dat ze daar in Korinthe niet alleen maar aangenaam wilden zijn en rijk en gesetteld, maar dat ze het ook voor het zeggen wilden hebben en dus als een koning wilden heersen in deze wereld.⟨/p> ⟨p>"Zonder ons hebben jullie jezelf koning gemaakt." Het kan zijn dat Paulus dit ook wat overdrachtelijk gebruikt, maar lees nou eens met me mee in de rest van het achtste vers. Dan zegt hij: "Ja, was het maar zo dat jullie koningen waren en als koningen konden heersen, want dan waren wij ook met jullie koning geworden." Hier doelt hij dus op de positie die we straks zullen hebben. Hij zegt trouwens in hoofdstuk 6: "Weten jullie dan niet dat wij de wereld zullen oordelen?" Wij zullen straks met Christus gemanifesteerd worden en dan zullen we inderdaad gesteld worden over deze wereld en over de hele schepping. Zoals de hele schepping aan Zijn voeten onderworpen is, zo delen wij in Zijn positie.⟨/p> ⟨p>Paulus zegt: "Was het maar zo dat jullie koningen waren!" Want dan waren wij, apostelen, het ook met jullie. Want als Christus zal verschijnen, dan zal Zijn lichaam, de Ecclesia, daar in die heerlijkheid straks delen. Dus dan zullen we allemaal de positie van koningen hebben, gesteld over het gans heelal, hemel en aarde. Hij zegt: was het dus maar zo? Jullie maken het je zo aangenaam en jullie denken nu al te kunnen regeren. En ik kan het niet helpen, maar dat wat Paulus hier tegen de Korinthiërs zegt, is in de loop van de geschiedenis nog zo sterk uitvergroot. Van die Korinthiërs mogen we aannemen dat een enkeling zich de positie van een koning wilde aanmatigen en wilde regeren in deze wereld.⟨/p> ⟨p>Maar hoe is het gegaan in de loop van de kerkgeschiedenis? Ze wilden macht hebben. De kerk wilde macht hebben, maar dat geldt ook voor christenen. Hoeveel christelijke politiek is er niet? In wezen is wat Paulus hier zegt: "Zonder ons hebben jullie je koning gemaakt." Of letterlijk: "zonder ons regeren jullie al." Daarmee geeft hij dus inderdaad aan dat zij de ambitie hadden om in deze wereld al gezien te zijn, en niet alleen gezien, maar ook te heersen. Nou, dat is wat christelijke politiek precies bedoelt. Feitelijk waren zij bezig met christelijke politiek, wat toen nog in een heel prematuur stadium geweest zal zijn. Maar die aanzetten waren er: ze wilden "in" zijn in deze wereld. Paulus had er echter helemaal niks mee.⟨/p> ⟨p>Hij zegt: het hele verhaal is dat Christus vandaag verworpen is in deze wereld. Niet de tegenwoordige wereld is aan Hem onderworpen, maar de toekomende. En Christus doet momenteel ook helemaal geen pogingen om in deze wereld te heersen; integendeel, Hij is verborgen en Hij wacht. Hij is daar gezeten. Dus het hele idee van heerschappij nú... we leven in een boze aion. Dat die Korinthiërs het zich helemaal naar de zin wilden maken in deze wereld, gezien wilden zijn en wilden heersen... hij zegt: dan ben je toch echt gewoon in de verkeerde aion of in de verkeerde bedeling aan het opereren. Want dat is nu helemaal niet aan de orde. Het zou wel mooi zijn, zei hij, want dan zouden we al in de toekomende aion zijn en dan is heerschappij ons deel, maar niet nu. Dus waar zijn jullie mee bezig?⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1328" title="Speel af vanaf 22:08">▶ 22:08⟨/button> ⟨span>Vers 9: de Apostelen als Ten Dode Gedoemd Schouwspel voor de Kosmos⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Paulus gaat verder: "Want het schijnt mij toe – ik veronderstel – dat God ons, de apostelen, de laatste plaats heeft aangewezen als ten dode gedoemden." Notabene, de apostelen. Paulus sluit zichzelf daar uiteraard bij in; hij noemt zichzelf in 1 Korinthe 15 immers ook de allerlaatste apostel. Hij zegt: wij als apostelen zijn weliswaar door God uitgekozen om de Ecclesia te bouwen, maar wat blijkt? Wij nemen in de wereld de laatste plaats in. Niet vooraanstaand, maar helemaal achterin. Daarmee nemen we niet alleen de laatste, maar ook de laagste plaats in: als ten dode gedoemden.⟨/p> ⟨p>Dat is geen loze beeldspraak, want Paulus was inderdaad ten dode gedoemd in de termen van deze wereld. Hij is ook daadwerkelijk de marteldood gestorven, zoals we dat kunnen lezen in zijn laatste brief. Het moment van zijn verscheiden was voor de deur; hij zou geëxecuteerd worden. Vlak voorafgaand daaraan heeft hij de tweede Timoteüsbrief geschreven. Eigenlijk was het al zo vanaf het moment dat hij gevangen werd genomen in Jeruzalem – dat was overigens nog niet het geval toen hij deze brief schreef – maar toen was hij in feite al ten dode gedoemd. Het zou nog jaren duren voordat dat daadwerkelijk zijn beslag kreeg, maar hij zegt: wij nemen de laagste plaats in als ten dode gedoemden.⟨/p> ⟨p>"Want," zegt hij, "wij zijn een schouwspel geworden." Het is een mooi woord dat hij daar gebruikt: een theater. Als je het goed leest, zie je ons woord 'theater' er gewoon in staan; dat komt uit het Grieks. Wij zijn een theater, een schouwspel geworden voor de wereld. In die dagen was dat heel gebruikelijk: mensen die veroordeeld waren, werden in een publieke arena voor de leeuwen geworpen. Dat was altijd een geweldig spektakel. In Rome waren de amfitheaters feitelijk hele grote theaters waarin misdadigers werden getoond. In de jaren vijftig van de eerste eeuw, de tijd waarin Paulus dit schreef en keizer Nero regeerde, was dat schering en inslag en werden christenen voor de leeuwen geworpen of werden zij anderszins een schouwspel voor de wereld, voor engelen en voor mensen.⟨/p> ⟨p>Voel je het contrast? Hij zegt tegen de Korinthiërs: jullie zitten het je daar zo aangenaam te maken. Jullie zijn verzadigd en rijk – waar hij dan ook precies op doelt – maar jullie willen voor vol worden aangezien. En wij, apostelen, wij zijn ten dode gedoemd. We zijn gewoon een theaterstuk voor de wereld, voor de engelen en voor de mensen.⟨/p> ⟨p>Met die engelen zat ik een beetje: voor de wereld en voor mensen, dat begrijp ik wel, maar wat doen die engelen erbij? Waarschijnlijk doelt hij op de onzienlijke wereld. Wat er vandaag gebeurt, is namelijk niet alleen een schouwspel voor wat wij kunnen zien, maar ook de hemelse machten aanschouwen dat. Hij zegt eigenlijk dat we een theaterstuk zijn voor de hele kosmos. Niet alleen voor de zienlijke wereld, maar ook voor de ongeziene wereld die dit gadeslaat. Ik denk daarbij aan wat er staat in Efeze 3, dat God door middel van de Ecclesia Zijn veelkleurige wijsheid bekendmaakt aan de overheden en machten in de hemelse gewesten. Zij zijn daar dus ook getuigen van. Ik veronderstel dat hij hen daarom hier ook noemt: voor de hele wereld – de ongeziene wereld, de overheden, de machten en welke boodschappers dan ook – én voor de mensen. Ook hierin blijft de ironie doorklinken, zeker in dit gedeelte.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1621" title="Speel af vanaf 27:01">▶ 27:01⟨/button> ⟨span>Vers 10: Dwaas Om Christus' Wil Versus Christelijke Intellectuele Ambities⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Hij zegt: "Wij zijn dwaas om Christus' wil." Wij zijn niet 'in tel', we zijn ten dode gedoemd. We zijn dwaas, maar jullie zijn verstandig in Christus. Dat wil zeggen: jullie willen voor vol worden aangezien. We hebben dat eigenlijk al vanaf hoofdstuk 1 gezien, dat zij de wijsheid van deze wereld zo hoog aansloegen. Ook daarin is nog steeds niets veranderd. De hele christenheid is daarmee bezig: intellectuele, christelijke intellectuele ambities. Het is een hele mond vol, maar in feite is het zo dat men verstandig wil zijn in deze wereld en voor verstandig wil worden aangezien.⟨/p> ⟨p>Waarom heeft men christelijke filosofie? Hebt u ooit wel eens een keer gehoord van de "Calvinistische Wijsbegeerte der Wetsidee"? Waarom had men dat? Waarom wilde men dat? Om tegenover de filosofie van deze wereld zelf ook een filosofie op te bouwen, een hele denkwereld. En er waren christelijke universiteiten en hogescholen en een christelijke wetenschap, om toch maar met menselijke redeneringen en mensen die academisch gevormd waren en dokterstitels hadden gekregen, zich christelijk en intellectueel te manifesteren in de wereld. Het hele idee van Abraham Kuyper in de negentiende eeuw om een christelijke universiteit op te richten, was juist bedoeld om "verstandig te zijn in Christus"; om voor verstandig, intellectueel en voor vol te worden aangezien. Dat was in de kiem al in Korinthe aanwezig.⟨/p> ⟨p>Dat is waar Paulus die Korinthiërs op aanspreekt. Niet alleen op het feit dat ze wilden heersen in de wereld. Hij zegt: "Hoezo? Het is een boze Aion, we zijn hier vreemdelingen. Waarom zou je je hier settelen?" Wij zijn dwaas om Christus' wil. Nou, dat was wel duidelijk, want ze werden... en Paulus had daar ook geen moeite mee. Hij kwam... ja, en vooral als je er dan nog even over nadenkt dat Paulus toch intellectueel heel wat in zijn mars had. Hij had aan de voeten van Gamaliël gezeten; hij was in het jodendom een intellectuele reus. Vervolgens was hij ook buitengewoon op de hoogte; hij was bovendien iemand uit Tarsus, dus uit een heidense omgeving, en hij was erg goed op de hoogte van de hele wereldse filosofie.⟨/p> ⟨p>Hij zegt — en hij zegt het later in de Filippenzenbrief: "Ik heb het allemaal als schade en drek geacht." Paulus is er niet mee aan de haal gegaan. Integendeel, hij zegt: "Ik ben niet met de wijsheid van de wereld gekomen, ik ben met een dwaze boodschap gekomen." Dat wil zeggen: dwaas in de ogen van de wereld. Dat is wat hij vertelde. En als hij dan in Athene komt — dat is toch wel de stad bij uitstek die bekendstaat om haar wijsheid, dat lag trouwens niet ver van Korinthe, maar een paar kilometer — wat vertelt hij daar? Hij vertelt daar de boodschap van de ene God en de boodschap van Christus die opgestaan is uit de doden. Op het moment dat hij dat doet, zeiden ze: "Nou, we horen je nog wel een keertje." Dan is er geen interesse meer, want op het moment dat je daarmee aankomt, ben je gewoon — intellectueel gezien, of academisch, of hoe je het maar formuleren wilt — afgeserveerd. Dan tel je niet meer mee.⟨/p> ⟨p>Zij wilden echter wel graag meetellen. "Hoezo?" zegt Paulus. "Wij zijn zwak." Dat wil zeggen: wij worden als zwak aangemerkt doordat we helemaal niet in aanzien zijn. "Maar gij zijt sterk." Het blijkt ook wel: die tweede regel is eigenlijk een uitleg van de eerste. "Wij zijn zwak, maar gij zijt sterk." Wat bedoelt hij? Nou: "Gij zijt in aanzien, gerespecteerd, in ere." Dat was voor hen heel belangrijk. Ik vind het zo mooi dat Paulus in zo'n brief zulke dingen aangeeft, terwijl je ziet hoe dat in de hele christelijke wereld sindsdien, maar ook nog steeds, zo belangrijk is: om 'in tel' te zijn in de wereld. Paulus veegt er eigenlijk gewoon de vloer mee aan. Hij zegt: "Hoe haal je het in je hoofd? Jullie zijn in aanzien, wij zijn niet in ere." Dat is wel duidelijk. Hij legt dat ook uit in vers 11.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1907" title="Speel af vanaf 31:47">▶ 31:47⟨/button> ⟨span>Vers 11-13: de Ontberingen en Genadige Gezindheid van het Uitvaagsel Der Wereld⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Hij zegt: "Tot op dit ogenblik verduren wij honger." Je moet daarbij niet onderverstaan dat hij echt dodelijke honger had, maar dat hij dikwijls gebrek leed. Hij schreef dat ook in de brief aan de Filippenzen: zeer dikwijls in gebreken. Maar hij had met alles genoegen leren nemen. Misschien is het goed om dat even op te slaan; ik heb het niet in de projectie, maar in Filippenzen 4 is dat. Dan zegt hij in vers 11: "Niet dat ik dit zeg alsof ik gebrek lijd, want ik heb geleerd met de omstandigheden waarin ik verkeer genoegen te nemen. Ik weet wat armoede is, ik weet wat overvloed is. In elk opzicht en in alle dingen ben ik ingewijd, zowel in verzadigd worden als in honger lijden, zowel in overvloed als in gebrek." En dan zegt hij in vers 13: "Ik vermag alle dingen in Hem die mij kracht geeft." Dat wil zeggen: ik kan dat aan, alles is mij genoeg, want Hij is degene die mij kracht geeft, ongeacht de omstandigheden. Of dat nu omstandigheden van gebrek zijn of omstandigheden van overvloed; de Heer is degene die dat beschikt en ik ben krachtig in Hem.⟨/p> ⟨p>Hier in de brief aan de Korinthiërs refereert hij daar ook aan: "Tot op dit ogenblik verduren wij honger." Dat was er zeer dikwijls: gebrek, onvoldoende voedsel, ook al is het niet dodelijk. Dorst, naaktheid... Want Paulus had natuurlijk een zwerversbestaan; hij ging van hot naar her. Hij heeft zoveel doorstaan. Hij schrijft daar in de tweede Korinthebrief, in hoofdstuk 11 en 12, ook vrij uitgebreid over, maar hier zegt hij dat ook. Hij spreekt over de honger, de dorst en de naaktheid, het niet hebben van voldoende kleding. Dat hoeft niet allemaal in de meest extreme zin altijd het geval te zijn, maar hij noemt ook vuistslagen. Daarover schrijft hij later in de tweede brief aan deze zelfde Ecclesia dat hij dat zelfs heel wat keren heeft ondergaan.⟨/p> ⟨p>Hij is vele malen gevangen geweest. Laat ik het dan toch even lezen in 2 Korinthe 11. Hij had inmiddels te maken met vele nepapostelen, daar in Korinthe ook. Dan zegt hij halverwege vers 23: "Dienaren van Christus zijn zij? – ik spreek tegen mijn verstand in – ik nog meer; in moeite veel vaker, in gevangenschap veel vaker, in slagen maar al te zeer, in doodsgevaren menigmaal. Van de Joden heb ik vijf keer de veertig-min-één slagen ontvangen. Drie maal ben ik met roeden gegezeld, één keer ben ik gestenigd, drie maal heb ik schipbreuk geleden – er zou trouwens nog een keer bij komen – een etmaal heb ik doorgebracht in volle zee. Telkens op reis: in gevaar door rivieren, in gevaar door rovers, in gevaar door volksgenoten, in gevaar door heidenen, in gevaar in de stad, in gevaar in de woestijn, in gevaar op zee, in gevaar onder valse broeders – dat is nog het ergste trouwens. In moeite en inspanning, tal van nachten zonder slaap, in honger en dorst, tal van dagen zonder eten, in koude en naaktheid. En dan afgezien van de dingen die er verder nog zijn: mijn dagelijkse beslommeringen, de zorg voor de Ecclesia's."⟨/p> ⟨p>Nou ja, zo'n hele opsomming waar Paulus mee vertrouwd was. Dat is een beetje vergelijkbaar. Hij zegt het in die tweede brief wat uitgebreider dan hier in 1 Korinthe 4, maar de hint is toch wel duidelijk: in dorst, naaktheid, vuistslagen en een zwervend leven. Wij zijn niet gesetteld, dat is wat hij zegt. We hebben geen vaste verblijfplaats. Dan had hij eens een keer een gehuurde woning, en soms had hij een gratis woning, namelijk in de gevangenis. Dat had hij ook menigmaal, zegt hij in 2 Korinthe: menigmaal in de gevangenis. We weten dat ook uit het boek Handelingen.⟨/p> ⟨p>Hij zegt: "Wij verrichten zware handenarbeid." Eigenlijk staat er niet zozeer 'zwaar' als wel 'zwoegend'. Dat is nog wat anders. Zware arbeid wil natuurlijk fysiek zeggen dat het om zwaar werk gaat, maar je kunt zwoegend werk doen zonder dat het per se zware arbeid is. Nietwaar Arie? Dan kun je zwoegen. En Paulus zwoegde. Dat is het woord dat hij gebruikt. Dan zegt hij: "handenarbeid", er staat letterlijk nog: "zwoegend werk met de eigen handen." Het punt is dat Paulus ook zegt: "Ik werk met mijn eigen handen, ik houd mijn handen niet op voor jullie. Ik vraag niets van jullie." Hij werkte zelf, wat overigens een reden was waarom hij door velen in Korinthe werd versmaad. Daarmee gaf hij in hun ogen eigenlijk aan dat hij een gebrek aan allure had, omdat hij zelf werkte. Maar Paulus beschouwde dat juist als een grote gunst, dat hij nooit iets gevraagd heeft. Hij had er helemaal geen bezwaar tegen dat hij ondersteund werd – je leest elders ook dat dit gebeurde en dat was geweldig – maar hij heeft er nooit om gevraagd. Daarom zegt hij: "Ik werk met de eigen handen." We weten uit het boek Handelingen dat hij bezig was als tentenmaker.⟨/p> ⟨p>En dan zegt hij: "Worden we gescholden? Wij zegenen. Worden wij vervolgd? Wij verdragen." Een geweldige houding zoals Paulus die hier aan de dag legt. Het is heel indrukwekkend als je dat even op je laat inwerken. Onze reactie als wij uitgescholden worden, is dat we zegenen. Als we vervolgd worden, verdragen we dat. En bovendien: "Als wij gelasterd worden..." Dat is nog erger, dat gaat nog verder dan uitgescholden worden. Bij gelasterd worden zit ook de gedachte dat er onjuiste en onterechte dingen gezegd worden. Wij blijven echter vriendelijk; wij blijven aanmoedigen, eigenlijk. Dat is het woord ⟨em>parakaleo⟨/em>.⟨/p> ⟨p>Nu maakt hij min of meer zijn conclusie: wij apostelen, wij zijn als een uitvaagsel van de wereld geworden, als aller voetveeg, tot op dit ogenblik toe. Als een voetveeg die vertreden wordt door de voeten van anderen; totaal niet in achting of respect. Je voelt natuurlijk heel duidelijk het enorme contrast dat hij hiermee tekent tussen aan de ene kant wat de Korinthiërs graag wilden. Je ziet ook weer dat wat zij allemaal zo belangrijk vonden... Ik weet wel, niets menselijks is ons vreemd; het is zo heel menselijk om het jezelf zo aangenaam mogelijk te maken in deze wereld en te denken dat dit allemaal zo belangrijk zou zijn. Maar voor Paulus was er maar één ding belangrijk, en dat is Hem te kennen, ongeacht de consequenties. Hij zegt: "Jullie zoeken dit, maar dit is ons lot. Als je uitkomt voor het evangelie, dan ben je niet in ere, dan ben je niet in aanzien, tot op dit ogenblik aan toe."⟨/p> ⟨p>Het is misschien wel goed om dat afsluitend, voordat we gaan pauzeren, nog even op te merken: het gaat er dus niet zozeer om dat zij het goed hadden of dat zij rijkdom hadden. Het ging erom wat zij zochten, waar hun hart naar uitging. Zij vonden de wijsheid van deze wereld belangrijk. Ik hoop niet dat ik hiermee een verkeerde indruk wek, alsof ik erop tegen zou zijn om je intellectueel te vormen of om naar de universiteit te gaan; dat is het punt helemaal niet. Maar het gaat om het idee dat wij ons als gelovigen zouden moeten laten gelden en onze krachten zouden moeten bundelen om vooral maar "wat te zijn" in de maatschappij. Met politieke partijen, of wat dacht u van maatschappelijke verenigingen, een vakbond waarbij je als gelovigen of als christenen de handen ineenslaat om een macht te vormen om wat te zijn? Of dat nu op het gebied van onderwijs is, of maatschappelijke organisaties, of politiek; altijd maar weer dat idee van zich willen laten gelden. Paulus laat zien hoe dwaas dat hele idee is. In Christus zijn we vandaag in deze wereld verborgen, we tellen niet mee. En Paulus predikte dat niet alleen, het was zijn leven. In het Engels zeggen ze: ⟨em>practice what you preach⟨/em>. Dat wil zeggen: doe gewoon dat wat je ook vertelt. Nou, Paulus leefde ook zo. Zijn leven was er een van minachting in de wereld.⟨/p> ⟨p>Een dwaze boodschap, maar in werkelijkheid was dat het: de grootste wijsheid en de grootste rijkdom. Wat is dat nou?⟨/p> ⟨p>Wij gaan weer verder met het dertiende of veertiende vers. Paulus had dus geconcludeerd dat hij met zijn collega-apostelen beschouwd werd als het uitvaagsel van de wereld. En dat heeft hij ook gedemonstreerd. Daarbij denk ik dat we ons goed moeten realiseren dat het dingen zijn die hij niet gezocht heeft om allemaal te ondergaan; hij onderging het gewoon.⟨/p> ⟨p>Hij neemt het de Korintiërs ook niet kwalijk dat zij dat niet ondergingen; hij stelt gewoon het verschil vast tussen aan de ene kant dat wat hij als apostel allemaal meemaakte, en aan de andere kant het gerieflijke leven dat zij leidden, maar ook wílden leiden. Daarbij leefden ze niet met het Woord, want dat was allemaal niet zo heel erg belangrijk. Wat belangrijk was, was de wijsheid van deze wereld. In tel zijn en gerespecteerd worden, daar waren zij op gericht. Echt allemaal gericht op deze wereld, niet op het nieuwe in Hem, maar op het vlees. Dat was allemaal heel erg belangrijk.⟨/p> ⟨p>Over die gerichtheid heeft hij het. Niet over wat een mens meemaakt, want de Heer gaat met ieder Zijn eigen weg en zo ging Hij ook Zijn weg met Paulus. Maar hij laat duidelijk het verschil zien. Dat had in dit geval ook alles te maken met het feit dat zij gericht waren op deze wereld en op het vlees. We hadden al veel eerder vastgesteld – in 1 Korinthe 3 was dat – dat zij nog steeds waren blijven steken in die melk en niet verder wilden gaan in de rijkdommen van het Woord van God, de vaste spijzen, enzovoort.⟨/p> ⟨p>Daarom was die wereld nog zo belangrijk voor hen. Hij zegt: "Moet je nu eens kijken wat een verschil. Jullie zijn in tel in de wereld. Jullie willen zo graag gerespecteerd zijn en jullie willen het zelfs voor het zeggen hebben." En zie nu eens ons lot.⟨/p> ⟨p>Ja, dan kun je de vraag stellen: is het dan zo aantrekkelijk om gelovig te zijn? Stel die vraag aan een man als Paulus. Is het naar de mens gesproken aantrekkelijk om gelovig te zijn? Nou, ik denk het niet. Je kunt het van twee kanten benaderen. Paulus was de rijkste mens die je maar denken kunt, die, zoals we dat zojuist lazen in Filippenzen 4, zei: "Ik vermag alles." Een man die overliep van vrede, maar ook van vreugde en van uitzicht. Dus als je het zo stelt: ja, zeer aantrekkelijk. Er is geen rijker leven dan dat.⟨/p> ⟨p>Maar ik bedoel het in de ogen van de wereld en met het oog op wat hij allemaal onderging – dat hele lijstje dat hij zojuist had opgesomd. Nou, dat is niet echt aantrekkelijk. Hij zegt ook in 1 Korinthe 15, het hoofdstuk over de opstanding, dat als Christus niet is opgewekt, uw geloof zonder inhoud is. Ik lees nu uit vers 17 van het vijftiende hoofdstuk: "Indien Christus niet is opgewekt, dan is uw geloof zonder vrucht." En dan vers 19: "Indien wij alleen voor dit leven onze hoop op Christus gebouwd hebben, dan zijn wij de beklagenswaardigste van alle mensen."⟨/p> ⟨p>Ja, als het allemaal voor nu is, dan is het zeer beklagenswaardig, ook al was hij innerlijk zo rijk. Niet alleen in de ogen van de wereld, maar ook als Christus niet zou zijn opgewekt, dan zou hij beklagenswaardig zijn. Alles hing af van de waarheid die hij predikte, namelijk de opgewekte Christus, de Levensvorst. Als dat niet waar is, dan is het allemaal volstrekt ijdel en leeg. Maar daar ging hij juist voor en dat heeft hij verteld, met alle consequenties van dien.⟨/p> ⟨p>In vers 14 lees je dan dat Paulus zegt: "Dit schrijf ik niet om u beschaamd te maken of om u te schande te stellen, maar ik schrijf deze dingen als mijn geliefde kinderen."⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2844" title="Speel af vanaf 47:24">▶ 47:24⟨/button> ⟨span>Vers 14-16: Vele Pedagogen, maar Slechts Één Vader in Christus⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Paulus zegt erbij: "Dit schrijf ik niet om u beschaamd te maken, maar om u als mijn geliefde kinderen terecht te wijzen." Maar dat is niet precies wat er staat. Letterlijk zou je dit woord moeten weergeven met: "om u attent te maken", om te attenderen. Ik kan het u bewijzen vanuit een neutraal lexicon van Strong. Elk Grieks woord in de Bijbel heeft een bepaalde code, en bij dit specifieke Griekse woord staat dat het letterlijk betekent: "mind placing". In de ⟨em>Concordant Version⟨/em> lees je dat het bestaat uit twee elementen: "mind" en "placing". Dat betekent dus: "to put in mind", om ergens de aandacht op te vestigen. Dat is wat het woord volgens een neutraal lexicon letterlijk betekent.⟨/p> ⟨p>Het geeft dus niet zozeer de gedachte van terechtwijzen of corrigeren weer, al kan er natuurlijk wel een corrigerend element in zitten. Als ik iemand ergens op attent maak, dan kan dat zijn om te corrigeren, dat is waar. Maar het idee van het woord zelf is: ik schrijf dit, zegt hij, jullie zijn mijn geliefde kinderen en ik maak jullie attent op deze dingen. Dat dit een corrigerend effect heeft, zal ongetwijfeld waar zijn, maar dat is niet de primaire betekenis van het woord. Daarom zegt hij het ook: als geliefde kinderen, om jullie attent te maken. Het is een hele mooie manier waarop Paulus schrijft en het tekent ook hoe hij zijn relatie beschouwde met die Korinthiërs. Helemaal niet als iemand die heerschappij voerde over hun geloof. Dat zegt hij trouwens in 2 Korinthe 1 vers 24: "Niet dat wij heerschappij voeren over uw geloof, nee, wij zijn medewerkers aan uw blijdschap, want door het geloof staat gij vast." Prachtige manier van zeggen. Hij zegt: jullie staan sowieso door het geloof, en wij werken alleen maar mee aan jullie blijdschap; we voeren geen heerschappij over jullie geloof. Kijk, dat is echt de arbeid waartoe hij geroepen was, ondanks het feit dat hij zelfs nog apostel was, afgevaardigd door Christus Jezus. Maar hij was niet iemand die heerschappij voerde. Hij sprak hen aan als zijn geliefde kinderen en maakte hen attent op deze dingen, als een medewerker aan hun blijdschap.⟨/p> ⟨p>Want, zegt hij, "al hadt gij tienduizenden..." – letterlijk staat er trouwens "myriade", tienduizenden. Dat is nog veel sterker, toch? Niet duizenden; dat is een ander Grieks woord, ⟨em>chilioi⟨/em>. Tienduizenden, ja, myriaden. Al hadden jullie tienduizenden opvoeders, pedagogen – u herkent het woord nog wel – al hadden jullie tienduizenden mensen die jullie opgevoed hadden, hij zegt: één ding is onmiskenbaar, jullie hebben niet vele vaders. Even naar de mens gesproken zegt hij: al hadden jullie vele pedagogen in Christus, niet vele vaders. "Want," zegt hij immers, "ik heb u in Christus Jezus door het evangelie verwekt." In die zin was hij hun vader. Daarom noemt hij hen ook "mijn geliefde kinderen". Hij had daar het evangelie gebracht, dat had gehoor bij hen gevonden en daarmee waren ze verwekt door het evangelie. Het evangelie is als het ware het zaad en hij zegt: ik heb dat mogen doen.⟨/p> ⟨p>Het is een manier van spreken die hij ook elders bezigt. Tegen Timoteüs zegt hij: "mijn waar geliefd kind," die ik door het evangelie verwekt heb. Een prachtige manier van zeggen dat hij hem zo beschouwt. We hebben het evangelie aan hem mogen vertellen en dat vond weerklank, en daarmee waren ze zijn kinderen, zijn geliefde kinderen. Hij zegt: al hebben jullie naderhand nog zoveel opvoeders gehad die jullie de weg hebben gewezen, ik ben in ieder geval toch jullie vader daarin. Zo spreekt hij hen nu ook aan. Hij zegt: "Ik vermaan u dus: volgt mijn voorbeeld." Nu ja, "vermanen", dat staat er eigenlijk niet. Daar staat het Griekse woordje ⟨em>parakaleo⟨/em>: ernaast roepen. Dat is aanmoedigen.⟨/p> ⟨p>Ik blijf het altijd frappant vinden dat dit bewuste woord – kijk het maar eens na in de concordantie – soms wordt weergegeven met "vermanen" en in andere gevallen wordt weergegeven met "vertroosten". Nou, dat kan dus niet. Eén woord kan niet én vermanen én de andere keer vertroosten zijn. Het is één woord. Het punt is: het betekent letterlijk "ernaast roepen" in de zin van aanmoedigen. Het bijroepen om je te bemoedigen en aan te moedigen. Ik weet wel, dit geldt voor zoveel terminologie die we ons eigen hebben gemaakt in de christelijke wereld. Daar hoort "vermaning" vooral bij als dat opgeheven vingertje om je eventjes goed de les te leren. Juist vandaag heb ik nog een artikeltje gelezen over een doopsgezinde gemeente. In de doopsgezinde wereld worden kerkgebouwen "vermaningen" genoemd. Dan zeggen ze: "ik ga naar de vermaning toe." Zoals de Joden spreken over de ⟨em>shul⟨/em>, zo spreken doopsgezinden over de vermaning. Dat is wel leuk en ongetwijfeld hieraan ontleend, maar het woord dat Paulus gebruikt is aanmoedigen, of letterlijk "ernaast roepen".⟨/p> ⟨p>En dan zegt hij: "volgt mijn voorbeeld." Letterlijk staat er zelfs: "wordt navolgers van mij." Met andere woorden: jullie zijn het nog niet, maar wordt mijn navolgers. Jullie zijn ooit door het evangelie verwekt, maar wordt ook mijn navolgers. Zoals ik, zodat je de boodschap van Hem mag doorgeven en dat ook mag leven. Hij zegt: volg mij daarin na. In hoofdstuk 11 vers 1 lees je iets soortgelijks. De versaanduiding is hier door de computeraansluiting misschien wat vreemd geworden, maar in 11 vers 1 zegt hij: "Wordt mijn navolgers, gelijk ook ik Christus navolg." Dus uiteindelijk, als zij Paulus navolgden, dan ging het uiteraard niet om Paulus zelf. Alsof Paulus daarmee toch gelijk zou geven aan die groepering daar in Korinthe die zei: "ik ben van Paulus". Daar ging het helemaal niet om. Maar hij zegt: wees mijn navolgers zoals ik Christus navolg. Daarmee werden zij dus gewoon navolgers van Christus, en wel zoals Paulus dat predikte en zoals Paulus Christus kende: als de Verheerlijkte, als de Opgestane. De Verheerlijkte die Zich als zodanig ook aan Paulus heeft bekendgemaakt en zoveel heeft doorgegeven. Hij bindt hen dat op het hart, hij roept hen erbij en zegt: volg mij daarin. Het is de mooiste en de rijkste weg die er is. Juist hierom, zegt hij in vers 17...⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3367" title="Speel af vanaf 56:07">▶ 56:07⟨/button> ⟨span>Vers 17: Timotheüs en Paulus' Wegen in Christus Jezus⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>"Juist hierom heb ik Timotheüs tot u gezonden." Letterlijk staat er trouwens in de grondtekst: "zend ik hem tot jullie". Hij is een geliefd en trouw kind in de Heer. Waar ik zojuist al even op zinspeelde, zie je hier ook: Timotheüs was inderdaad ook verwekt door Paulus' evangelieprediking. Er staat hier letterlijk dat hij een "gelovig" kind is in de Heer. "Trouw" legt de nadruk op het feit dat hij zo trouw is, maar het idee is dat hij gelovig is. Hij geloofde in de Heer.⟨/p> ⟨p>Timotheüs zou hij naar hen toesturen met een specifieke opdracht: "Hij zal u mijn wegen in Christus Jezus indachtig maken." Dat gaat over alles wat Paulus te melden had; wat hij niet alleen geleerd had, maar ook geleefd had. Timotheüs zou die wegen in Christus bij hen in herinnering roepen, alles weer naar boven halen en ook nieuwe dingen daarover vertellen. Het gaat om het herinneren, het indachtig maken.⟨/p> ⟨p>Let daarbij op die typisch Paulinische uitdrukking: "Christus Jezus". Het zijn de wegen die hij was gegaan in Christus Jezus. Ik geloof dat deze uitdrukking wel 88 of 99 keer voorkomt in het Nieuwe Testament en ze zijn zonder uitzondering kenmerkend voor de apostel Paulus. Hij kende Hem als de Christus: de opgewekte en verheerlijkte Heer, die Zich later bekendmaakte als Jezus, de Man die hier op aarde had gewandeld. Daarover had Paulus ontzettend veel te melden. Zo kende hij Hem, en zo wist hij zich ook een nieuwe schepping. Al die rijkdom is in Christus Jezus.⟨/p> ⟨p>Timotheüs zou tot hen komen en hij zou hen vertellen over alles in Christus Jezus en over de weg die Paulus daarin was gegaan. "Mijn wegen," zegt hij, "zoals ik die overal in elke ecclesia leer en onderwijs." Paulus was daarin heel consistent. Wat vertelde hij eigenlijk? Hij vertelde niet over iets, hij vertelde over Iemand. Hij bracht de boodschap en de rijkdom in Hem, en dat leerde en onderwees hij overal. Dat wilde hij ook zo graag in Korinthe doen. Hij zou zelf nog naar Korinthe komen, maar dat zou nog even duren. Voor die tijd zond hij Timotheüs alvast tot hen om dat op voorhand al te gaan doen. Wat je daarbij iedere keer weer ziet, is dat het Paulus om één ding gaat: die vaste spijzen, het onderwijs dat hij overal bracht aangaande Christus Jezus.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3599" title="Speel af vanaf 59:59">▶ 59:59⟨/button> ⟨span>Vers 18-21: het Koninkrijk Gods Bestaat in Kracht, Niet in Mensenwoorden⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Maar, zegt hij, sommigen hebben zich opgeblazen in de waan, of letterlijk staat er gewoon: alsof ik niet tot u komen zou. Het hele idee was dat er in Korinthe over Paulus werd gesproken, althans er was een hele categorie die minachtend over hem sprak en die zich daardoor opblies. Het was allemaal lucht, maar men blies zich op en dacht: "Nou, Paulus is bang om nog tot ons te komen." Welke minachtende argumenten ze daar ook voor hadden. Maar, zegt hij, spoedig zal ik tot u komen, althans als de Heer het wil. Timoteus werd tot hen gezonden en zelf zou hij ook komen.⟨/p> ⟨p>En dat zou trouwens pas een heel stuk later worden. Hij was van plan om spoedig te komen, snel, maar als we de situatie reconstrueren en je vergelijkt het ook met de tweede Korinthebrief, dan zou dat pas veel later zijn. Maar dit was zijn opzet en dan zegt hij: "En als ik dan kom, dan zal ik mij vergewissen, dan zal ik weten." Niet... ja, dan zal ik me op de hoogte stellen. Niet van "het" – dat klinkt heel erg oud-Nederlands, ondanks het feit dat het de NBG is en in de Statenvertaling staat. Het woord "dier opgeblazenen" betekent gewoon: het woord van die opgeblazen figuren.⟨/p> ⟨p>Hij zegt: "Ik zal me van hun woord op de hoogte stellen." En dan staat er in de vertaling: "Maar niet van het woord van die opgeblazenen, maar van hun kracht." Maar dat staat er niet; er staat: "van de kracht". Kijk maar, niet van "hun" kracht, maar van "de" kracht. Wat hij hier tegenover elkaar stelt, dat is hún woord en de kracht waarmee híj zou komen. En wat bedoelt hij daarmee? Dat legt hij uit in vers 20. Want, zegt hij, het Koninkrijk Gods, ook al is dat vandaag verborgen... Straks zal het Koninkrijk openbaar worden. En dan komt alles aan de orde waar we het zojuist over hadden, namelijk dat het nu nog in oneer in de wereld is, maar straks in ere. Nu nog vervolgd, maar straks in heerschappij. Nu in smaad, straks verheerlijkt.⟨/p> ⟨p>Maar nu is dat Koninkrijk er ook wel, alleen het is verborgen. En wat is de essentie van dat Koninkrijk? Nou, het bestaat niet in woorden – dat wil zeggen in mensenwoorden – maar in kracht. In kracht, in werkelijke kracht, dynamisch. Gods woord. Want wat is nu de kracht Gods? Dat zijn geen woorden. Hij verwijst hier naar woorden die hij al veel eerder in deze brief had geschreven, namelijk over al die woorden van menselijke wijsheid waar zij zo hoog van opgaven. Hij zegt: "Daar blazen zij zichzelf mee op, maar dat stelt niets voor, het is lucht." Hij zegt: "Waar ik straks mee kom, als ik kom, dan kom ik met kracht." En dat bedoelt hij niet als een krachtpatser, maar met werkelijke kracht, namelijk Zijn woord, met wat er staat geschreven. Dat is power, dat is kracht. En daarvan zegt hij ook in Romeinen 1: "Het evangelie is een kracht Gods." Hetzelfde woord wat hij hier gebruikt: een kracht Gods.⟨/p> ⟨p>En daar zal ik mee komen. Dat is het Koninkrijk Gods, ook in onze dagen, ook al is dat vandaag verborgen: dat is kracht. Denk daar niet gering over. Ik ben ervan overtuigd: ook in je leven, als je kracht in je leven wilt hebben, sta op dat woord. Leef daaruit en je zult ook beleven wat Paulus daarover schreef, waar ik nog even op wees: dat je tegen alle dingen in het leven – voorspoed of gebrek, tegenwerkingen of vervolging, alle omstandigheden – opgewassen bent. Waarom? "Ik vermag alles in Hem die mij kracht geeft."⟨/p> ⟨p>En wat je kracht geeft, dat is Hij; ja, dat is Hem en Zijn woord. Dat geeft je kracht. Dat is toch zo? Dat is niet alleen maar wat de Schrift zegt, maar ik moet zeggen: ik kan het alleen maar bevestigen, en ik weet dat jullie dat net zo goed kunnen bevestigen. Dat is werkelijke kracht. En de kracht verdwijnt op het moment dat je op andere dingen gaat steunen, op menselijke dingen. Ongeacht wat dat menselijke element is – dat kan variëren, dat kan hout zijn, maar het kan ook hooi zijn of stro – het is allemaal niets. Het is lucht, opgeblazenheid.⟨/p> ⟨p>En nu vraagt hij, hij legt het zo voor. Hij zegt: "Wat wilt gij? Wat willen jullie nu? Dat ik met de roede tot jullie kom?" Hij legt het als een vraag voor. Hij zegt: "Of in liefde, en in een geest van zachtmoedigheid?" Het antwoord is natuurlijk niet zo moeilijk. Uiteraard, Paulus kwam helemaal niet om heerschappij te voeren over hun geloof, of met de roede. Maar hij vraagt: "Wat willen jullie nu?" Het antwoord is: hij zou ook komen in een geest van liefde. Maar hij heeft nu wel – en dat is het voorgaande – een heel duidelijk contrast getekend met waar zij mee bezig waren. Met dat menselijke. En Paulus heeft toch wel heel duidelijk laten zien dat dat tot niets leidt.⟨/p> ⟨p>Daardoor worden we als gelovige individueel, maar ook gezamenlijk, niet gebouwd. We worden er niet rijker van, we worden er niet beter van. Het gaat er niet om of het geoorloofd is; het is niet nuttig, het bouwt niet op. En alles in deze tijd – misschien mag ik daarmee afsluiten – alles in deze tijd waar God vandaag mee bezig is, heeft te maken met de bouw van die Ecclesia. God is vandaag niet bezig Zijn Koninkrijk te manifesteren, ondanks wat Abraham Kuyper, de grote voorman van de calvinisten, zei over dat we Zijn Koninkrijk gestalte zouden geven in deze wereld. Dáár is God niet mee bezig, maar God is vandaag bezig een Ecclesia uit te roepen. "Ecclesia" betekent ook niets anders dan een "uitroepsel". En wat is de bedoeling met die Ecclesia? Dat die Ecclesia wordt opgebouwd. En waarmee zou het worden opgebouwd? Met Zijn woord, met kracht.⟨/p> ⟨p>En dat is wat Paulus in al zijn brieven en in elke gemeente altijd weer onderwijst. U ziet het, er volgt nu een lege dia, maar dat komt omdat we, als we verder gaan, in hoofdstuk 5 komen. Ik stel voor dat we daar de volgende keer, volgens de planning, weer mee verder zullen gaan. Het lijkt me dan een goed idee – dat zijn dertien verzen – om dan ook het hele hoofdstuk als totaliteit te behandelen.⟨/p>