⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Inleiding: de 17e Nisan als Dag van de Opstanding⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Nou, ook van mijn kant een hele goede avond allemaal. Terwijl Arie zojuist refereerde aan het feit dat morgen in de christelijke wereld Goede Vrijdag gevierd wordt — hoewel 'gevierd' niet helemaal het goede woord is; herdacht of gedacht wordt — heb ik er juist vandaag nogal bij stilgestaan dat het vandaag de 17e Nisan was. Dat wil zeggen: op de Hebreeuwse, de Bijbelse kalender. Inmiddels is de 17e Nisan alweer voorbij sinds zonsondergang, maar dat neemt niet weg dat het vandaag de 17e Nisan was. En als u mij vraagt, is dat de belangrijkste dag op de Bijbelse kalender: de dag namelijk dat Jezus opstond uit de doden.⟨/p> ⟨p>De eerste keer dat die dag vermeld wordt, is in Genesis 9. Het is wat moeilijk te herkennen bij het gewoon Bijbellezen, maar als je het bestudeert, dan blijkt dat de eerste keer is wanneer de ark in het midden van de doodswateren vaste grond vindt. Wat dacht u daarvan? Vaste grond vindt; dat was op de 17e Nisan. En het is later dus de dag dat de Heer Jezus opstond uit de doden en na drie dagen verrees uit het graf. Na de 14e, de dag dat het lam geslacht werd, stond Hij als eersteling op op de 17e Nisan.⟨/p> ⟨p>Dat was het dus vandaag en daar heb ik speciaal bij stilgestaan. Hoewel ik er ook aan gedacht heb dat het vandaag op de kerkelijke kalender Witte Donderdag is: de dag dat de Heer het laatste avondmaal vierde en ook verraden werd, overgegeven door Zijn vrienden. Nou ja, hoe je het ook bedenkt en via welke lijn je ook volgt, je komt toch op hele belangrijke en essentiële elementen in het hele Bijbels onderwijs terecht. Dat kan niet missen. Dat was eigenlijk alleen maar even een inleidend woord.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="136" title="Speel af vanaf 02:16">▶ 02:16⟨/button> ⟨span>Terugblik 1 Korinthe 3: Bouwen met Goddelijk Materiaal⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Want wij gaan vandaag en vanavond weer verder met onze studie nummer 7 over de Korinthebrief. Ik dacht eraan om vanaf hoofdstuk 3 vers 15 de draad weer op te pakken, maar zoals we gebruikelijk zijn te doen, wilde ik eerst weer even het gedeelte lezen wat we de vorige keer met elkaar hebben behandeld. Dat waren een ruim tiental verzen. In hoofdstuk 3 vers 4 lezen we: "Want wanneer de een zegt: Ik ben van Paulus; en de ander: Ik van Apollos; zijt gij dan niet onveranderde mensen? Wat is dan Apollos? Of wat is Paulus? Dienaren, door wie gij tot geloof gekomen zijt, en wel zoals de Here dit aan een ieder geschonken heeft. Ik heb geplant, Apollos heeft begoten, maar God gaf de wasdom. Daarom, noch wie plant, noch wie begiet, betekent iets, maar God die de wasdom geeft. Wie plant en wie begiet staan gelijk; alleen zal elk zijn eigen loon krijgen naar zijn eigen werk. Want Gods medearbeiders zijn wij; Gods akker, Gods bouwwerk zijt gij. Naar de genade Gods, die mij gegeven is, heb ik als een kundig bouwmeester het fundament gelegd, waarop een ander voortbouwt. Maar ieder zie wel toe, hoe hij daarop bouwt. Want een ander fundament, dan dat er ligt, namelijk Jezus Christus, kan niemand leggen. Is er iemand, die op dit fundament bouwt met goud, zilver, kostbaar gesteente, hout, hooi, of stro, ieders werk zal aan het licht komen. Want de dag zal het doen blijken, omdat hij met vuur verschijnt, en hoedanig ieders werk is, dat zal het vuur uitmaken. Indien het werk, dat hij erop gebouwd heeft standhoudt, zal hij loon ontvangen."⟨/p> ⟨p>Dat was het laatste waar we het over gehad hebben, en eigenlijk is dat midden in de zin, want er volgt dan een komma. Het ging over de wijze waarop de Ecclesia, Gods gemeente, het bouwwerk Gods — want dat is de beeldspraak in dit hoofdstuk met name — gebouwd wordt. Wordt dat gedaan met goud, zilver en kostbaar gesteente? Dat wat vuurbestendig is, goddelijke materialen? Of is dat daarentegen met hout, hooi of stro? Daar hebben we de vorige keer wat nader bij stilgestaan en ook de verschillende elementen die daarbij genoemd worden wat nader bekeken.⟨/p> ⟨p>Goud, zilver en kostbare steenten hebben te maken met Gods heerlijkheid, de prijs die Hij betaald heeft en met Zijn wijsheid. En hout, hooi of stro, dat heeft juist te maken met menselijk werk, met menselijke bezigheden. Het maken van tichels is typisch menselijk bouwmateriaal, maar denk ook aan hout, dat wil zeggen: menselijke constructies. Eigenlijk staat dit ook in het meervoud — ik heb er de vorige keer geloof ik op gewezen — houten onderdelen waarmee iets opgetrokken wordt. Het kan allemaal heel imposant lijken, maar op het moment dat het vuur toeslaat, dan blijkt het van nul en generlei waarde te zijn, want dan verdwijnt het domweg.⟨/p> ⟨p>Dat is wat in het dertiende vers dan ook naar voren gebracht wordt: het zal allemaal aan het licht komen wanneer het goddelijk oordeel — of ik wil zeggen: het goddelijk licht, het goddelijk vuur — straks zal branden. Want dan zal goud, zilver en kostbaar gesteente blijven bestaan, terwijl dat andere materiaal, hout, hooi of stro, allemaal als sneeuw voor de zon door het vuur zal verbranden.⟨/p> ⟨p>Hoedanig ieders werk is; let op dat woord 'hoedanig', niet 'hoeveel'. Hoeveelheid speelt geen rol en kwantiteit is niet aan de orde. Het gaat om hoedanig ieders werk is. Van welke kwaliteit, van welke aard? Is er met goddelijk materiaal, met Zijn heilig Woord gebouwd, of met menselijke filosofie, menselijke gedachten? Wel, het vuur zal het uitmaken. Dat zal straks allemaal aan het licht komen. Ook daar zullen we vanavond trouwens nog over spreken, want het onderwerp gaat gewoon verder. En dan vers 14: "Indien het werk dat hij erop gebouwd heeft standhoudt". Dat is namelijk wat telt: als het standhoudt en dus 'fireproof' oftewel vuurbestendig is, dan zal hij loon ontvangen. Feitelijk is dat het loon; het loon bestaat nu juist uit het feit dat het blijft bestaan.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="450" title="Speel af vanaf 07:30">▶ 07:30⟨/button> ⟨span>Korinthe 3:15: Schade Lijden, maar Gered als Door Vuur Heen⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan vers 15: "maar indien iemands werk verbrandt". De gedachte gaat hier gewoon nog verder in die beeldspraak. Indien iemands werk verbrandt, zal hij schade lijden. Waaruit bestaat die schade? Nou, gewoon uit het feit dat het verbrandt. Zoals het loon bestaat uit het feit dat het standhoudt, zo bestaat de schade eruit dat het niet blijft. Straks zal blijken wat van waarde is geweest in ons leven. Waarmee hebben wij gebouwd? De gedachte hier is vooral: hoe wordt de Ecclesia gebouwd? Hoe bouwen we onszelf en hoe bouwen we elkaar? Doen we dat met het mensenwoord? Hoe goed bedoeld ook, daar gaat het niet om. Het gaat om Zijn Woord en Zijn wijsheid. Wordt daarin de prijs die betaald is – het zilver – gerespecteerd? Zijn heerlijkheid, dat is wat telt.⟨/p> ⟨p>Wel, als daar niet mee gebouwd wordt, zal het met zoveel mensenwerk allemaal verbranden en dan zul je schade lijden. Dat wil zeggen dat dan zal blijken dat je leven gewoon waardeloos is geweest. Dat is een ontdekking. Je kunt misschien heel succesvol geweest zijn en volle zalen getrokken hebben, maar daar gaat het niet om. Het gaat erom: welk woord heb je overdacht? Welk woord heb je gesproken? Welk woord heb je tot je genomen? We worden hier bepaald bij de dag waarop alles aan het licht komt en waar God Zijn licht laat schijnen op ons leven. "Indien iemands werk verbrandt, zal hij schade lijden, maar," zo staat erbij, "toch hijzelf zal gered worden, als door vuur heen."⟨/p> ⟨p>Als je deze verzen leest en een klein beetje vertrouwd bent met allerlei leringen in de christenheid, dan kan het je nauwelijks ontgaan dat dit doet denken aan het vagevuur. Ik zal u vertellen dat het hele rooms-katholieke idee van het vagevuur hieraan ontleend is. Het gaat hier over gelovigen; wel, straks zouden zij dan door het vuur moeten gaan om te worden gelouterd. Maar dat is natuurlijk helemaal niet het idee. Het gaat niet eens over letterlijk vuur. Het ging ook helemaal niet over letterlijk goud, zilver, kostbaar gesteente, hout, hooi of stro. Dat zijn beelden, zoals ook dat vuur een beeld is. Het gaat erom wat straks van waarde zal zijn bij de bēma, het erepodium. Alles wat mensenwerk is geweest, dat zal dan blijken niet eens te bestaan. Dat houdt geen stand.⟨/p> ⟨p>Dat betekent dus dat als je leven daarmee is opgebouwd, je redding uiteraard niet ter discussie staat. Juist als je het Evangelie kent, weet je dat dat helemaal niet aan de orde is, zeker voor ons als gelovigen. We weten dat we zijn verzegeld en onze redding is gewoon vanzelfsprekend, zou ik haast zeggen. Ik zou eigenlijk niet eens moeite willen doen om dat te gaan bewijzen, want dat is nu juist de essentie van het Evangelie: dat niemand ons uit Zijn hand kan vatten en niets ons kan scheiden van de liefde Gods die is in Christus. Niets, maar dan ook werkelijk niets. Dus uiteraard is onze redding gegarandeerd. Dat is juist het Evangelie. Ik zal er straks trouwens nog op terugkomen.⟨/p> ⟨p>Het neemt echter niet weg dat het leven dat we geleefd hebben waardeloos zal blijken te zijn en dus in vlammen opgaat. Er blijft niets van over; het houdt geen stand. Jezelf wordt gered, maar er staat: "als door vuur heen". Je leven is dan gewoon waardeloos geweest, in de letterlijke zin van het woord. Want wat geeft jouw leven waarde? Wat maakt een dag als de afgelopen dag waardevol? Dat je zo gehold en gevliegd en gedraven hebt? Niets menselijks is ons vreemd en we hebben allemaal gewoon te doen wat ons te doen staat, daar gaat het niet om. Maar wat geeft het nu werkelijk waarde? Dat is wanneer je omhoog kijkt, wanneer je bouwt op Zijn Woord en wanneer je Hem dankt. Dat is waarde, en dat blijft straks ook.⟨/p> ⟨p>Later in de Korinthebrief spreekt Paulus daar nog over – we zullen het vanavond waarschijnlijk ook nog zien als we eraan toekomen – dat iemand dan van God lof zal ontvangen. Het gaat niet over de lof van mensen, maar over de lof van God; over wat Hij met jouw leven heeft kunnen doen. Begrijp me goed, ik wil dat nog wel even bijgezegd hebben: het gaat mij helemaal niet om dat godsdienstige idee dat wij moeten werken voor God. Integendeel zelfs. U kent misschien wel dat evangelische statement dat in die kringen nogal populair is, waarbij men wijst op Goede Vrijdag en Golgotha: "Dat heeft Hij voor u gedaan, wat doet gij voor Hem?" Daar gaat het niet om. Het gaat er niet om wat wij voor Hem doen, het gaat erom wat Hij door ons heen kan doen. Niet om wat wij doen – dat stelt altijd teleur. Maar hier staat dat alles van je leven waardeloos zal blijken te zijn, waarbij uiteraard je redding gegarandeerd is. Dat geldt zelfs voor heel de mensheid; de redding van elk mens is gegarandeerd. Maar hoe? Het gaat in dit hoofdstuk natuurlijk ook over de waarde van ons leven hier: wat kan God door ons leven doen? Goed, vers 16.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="833" title="Speel af vanaf 13:53">▶ 13:53⟨/button> ⟨span>Korinthe 3:16: de Ecclesia als Tempel Waar Gods Geest Woont⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Ik ga verder. "Weet gij niet?" Dat is een van die termen die de apostel in deze brief heel vaak bezigt. Het is niet de eerste keer dat Paulus dit gebruikt, en in ieder geval niet de laatste keer, want hij zegt dat heel vaak. "Weet gij niet," in 1 Korinthe 6 bijvoorbeeld, "dat wij de wereld zullen oordelen? Dat wij engelen zullen oordelen?" Iedere keer: "Weet gij niet?" En hier wordt die vraag ook gesteld. Zijn jullie je er dan niet van bewust? Letterlijk staat er dat "gij" meervoud is: zijn jullie je er dan niet van bewust dat jullie gewoon gezamenlijk de tempel van God zijn?⟨/p> ⟨p>Kijk, een van de karakteristieke kenmerken van de huidige bedeling, van het huidige beheer zoals God vandaag werkt, is dat alles verborgen is. Er is vandaag geen zichtbare tempel zoals ooit in Jeruzalem, of zoals die er straks ook weer in Jeruzalem zal zijn. Maar God is niettemin bezig een tempel te bouwen. Hij woont in een tempel en dat is de Ecclesia. Niet in een gebouw van bakstenen, ook niet van natuurstenen, maar van levende stenen. Dat is trouwens een uitdrukking uit 1 Petrus 2.⟨/p> ⟨p>"Weet gij niet dat gij Gods tempel zijt en dat de Geest Gods in u woont?" Want wat is nu het idee van een tempel? Wel, dat Gods Geest daarin woont. God woont er Zelf in, namelijk door Zijn Geest. Letterlijk staat er dat de Geest van de God 'homing' is, woning maakt in jullie, wonende is in jullie. Daarom zijn wij gezamenlijk een tempel; Gods Geest woont in ons.⟨/p> ⟨p>Hoezo Gods Geest? Dat klinkt misschien wat wazig, dat heb je al gauw bij geest, want geest betekent dat het onzienlijk is. Maar dan hebben we het over Zijn Woord. Gods Woord, dat is Geest. Zoals de Heer Jezus dat ook zei: "Mijn woorden zijn Geest en leven." Wel, dat Woord woont in ons, en dat is Zijn Geest.⟨/p> ⟨p>Ik wil even wijzen op Efeze 1, waar dezelfde apostel zegt hoe dat zit met die Geest die in ons woont. "In Hem zijt ook gij, nadat gij het woord der waarheid, het evangelie uwer behoudenis hebt gehoord; in Hem zijt gij, toen gij gelovig werdt, ook verzegeld met de Heilige Geest der belofte, die een onderpand is van ons lotsdeel tot vrijkoping van het volk dat Hij Zich verworven heeft tot lof van Zijn heerlijkheid." Dat is een hele mond vol, maar het gaat me even om dit element: toen wij gelovig werden.⟨/p> ⟨p>Gelovend wat? Letterlijk staat er in het Grieks gewoon één woord: 'gelovende'. Gelovende zijn wij verzegeld. We hebben dat merk gegeven, een goddelijk zegel hebben we gekregen. En een goddelijk zegel betekent dat het ook nooit meer ongedaan te maken is. Vandaar ook wat ik zojuist zei over dat die redding sowieso gegarandeerd is. Dat is namelijk het evangelie van onze redding. Nadat gij het Woord van de waarheid — wat is het Woord van de waarheid? Dat is het evangelie, het goede bericht van onze redding. En wat is het goede bericht van onze redding? Dat God een Redder is van alle mensen, speciaal van degenen die geloven. Als je dat hoort... Paulus zegt: jullie hebben dat gehoord en vervolgens zijn jullie dat ook gaan geloven. Jullie geloofden dat, en terwijl jullie dat geloofden, zijn jullie verzegeld. Dat wil zeggen: die boodschap heeft zich vastgezet in jullie hart. Hij heeft je ogen daarvoor geopend en dat zegel is nooit meer ongedaan te maken.⟨/p> ⟨p>We zijn verzegeld met Zijn Geest. Dat Woord woont in ons. In hoeverre dat werkelijk ook vrucht draagt in ons leven, nou ja, daar hebben we het nu vanavond over; daar gaat het in 1 Korinthe 3 ook over. Maar dat neemt niet weg dat we dat Woord mogen geloven. En wie het gelooft, die is verzegeld. Laat je dus ook nooit wat wijsmaken in de trant van: "Ja, je bent wel gelovig geworden, maar je hebt Zijn Geest niet ontvangen." Dat is onzin, dat kan niet. Als je gelooft, dan ben je verzegeld met de Geest van de belofte.⟨/p> ⟨p>Dat is een onderpand van ons lotsdeel. Eigenlijk is het al een aanbetaling. Een onderpand, een aanbetaling van dat wat we straks in volheid zullen genieten. Dat hebben we nu al doordat Zijn Geest, Zijn Woord, Zijn levend en krachtig Woord in ons woont. En omdat dat Woord Geest is, gaat het nooit uit elkaar trekken. Dat is gewoon één. Zijn Woord is Geest, Zijn Geest is Woord.⟨/p> ⟨p>Ik moet eraan denken dat er in Johannes 3 staat — Jezus zegt het tegen Nicodemus — dat het is net als met de wind: je ziet het niet, maar je hoort zijn geluid. Dat is met de Geest ook zo: je hoort Zijn geluid, namelijk het Woord. Wel, het is een enorm voorrecht als dat Woord de plaats in je hart heeft gekregen, dan ben je inderdaad verzegeld. Dan woont Zijn Geest in ons, maar ook collectief als gelovigen tezamen woont Zijn Geest in ons en zijn wij dus een tempel. Dat is de Bijbelse gedachte. Wij horen dus ook met recht bij elkaar. Dat is geen menselijk bouwwerk; het heeft niets te maken met lidmaatschap of horen bij een bepaalde club. Nee, daar heeft het niets mee te maken. Zijn Geest woont hier. Waarom? Zijn Woord heeft de plaats in je hart gekregen, dat mag je geloven, en dat maakt je tot een geestelijke eenheid. Menselijke organisaties hebben daar niets mee te maken. Zijn Geest woont dus in ons en dan maak je deel uit van het bouwwerk van Hem. Nou, en dan zegt Paulus...⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1273" title="Speel af vanaf 21:13">▶ 21:13⟨/button> ⟨span>Korinthe 3:17: Gods Tempel Schenden met Menselijke Wijsheid⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Hij spreekt daar zeer ernstige woorden: "Zo iemand Gods tempel schendt, God zal hem schenden." En wat is dat schenden van die tempel? Wel, het hele verband is dat het gaat over de wijze waarop die tempel, dat bouwwerk van Hem, gebouwd wordt. Paulus had al eerder geschreven — ik heb het zojuist nog voorgelezen: "En ieder zie wel toe hoe hij daarop bouwt." Met goud, zilver of edelgesteente, of met hout, hooi of stro. Nou, als je dat doet met menselijk materiaal, dan schend je Zijn tempel. En er staat bij: "God zal hem schenden." Dat wil zeggen — en daar had hij het zojuist over gehad — dan zal je namelijk zien dat je leven schade lijdt. Je werk zal verbranden. Straks zal dat blijken, maar ik denk trouwens dat het nu ook al blijkt. Als je nu met menselijk materiaal bouwt, met hout, hooi en stro, met eigen werken bezig bent of met menselijke filosofie, dan zul je vandaag al de zegen missen.⟨/p> ⟨p>Want er is maar één ding wat werkelijk een mens boven alles uittilt en trekt, en er is ook maar één ding wat een mens werkelijk blij maakt en vrede geeft. Dat is wanneer je met dat goud, zilver en edelgesteente bezig bent. Als je dat niet bent, dan loop je het nu eigenlijk al mis. Straks zal het blijken, maar nu al mis je de zegen van dat goud, zilver en edelgesteente en ervaar je alle ellende die hout, hooi en stro met zich meebrengt. Het geeft onvrede, het maakt je bedroefd, ik bedoel: het maakt depressief. Het maakt je ook opgeblazen. Ja, ik bedoel, je bent bezig met je eigen werken, dus het maakt je trots, maar ook gefrustreerd. Kortom, dat is allemaal die menselijke ongein.⟨/p> ⟨p>Dus als Paulus dat zo zegt, "God zal hem schenden", dan blijkt dat ook gewoon nu al. Dat is net zoiets als wat Paulus in Galaten 1 zegt, dat indien iemand een evangelie verkondigt afwijkend van hetgeen wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt. Wat betekent dat? Wel, daar ontbreekt namelijk de zegen. Vervloekt; een vloek is niets anders dan dat waar de zegen ontbreekt. Zoals de nacht niets is — wat is de nacht, wat is duisternis? Nou, waar licht ontbreekt. Wat is dood? Waar leven ontbreekt. En wat is de vloek? Waar zegen ontbreekt. "Zo iemand Gods tempel schendt, God zal hem schenden."⟨/p> ⟨p>Er is niets wat in deze tijd van zo groot belang is, wat goddelijke prioriteit heeft, als de bouw van Zijn Ecclesia. God is vandaag niet bezig Zijn koninkrijk af te bouwen of zichtbaar te maken. Nee, Hij is bezig een Ecclesia te verzamelen door Zijn woord en vervolgens ook die Ecclesia op te bouwen. Ik bedoel niet alleen maar stenen aan te leveren, maar ook om er zo een gezamenlijk bouwwerk van te maken, zodat we opgroeien in de kennis van Hem. Dat is Zijn werk. Dáár is Hij vandaag mee bezig. Het is het grootste voorrecht om daar ook in betrokken te worden, om een instrument in Zijn hand te zijn, een steen in Zijn bouwwerk. Want er staat: "De tempel Gods, dat zijt gij." Dat zijn jullie. Meervoud weer. Dat is soms wat misleidend, ik heb het geloof ik wel eens vaker gezegd, maar dat blijkt in het Nederlands niet uit of het enkelvoud of meervoud is. Maar in het Grieks staat het heel duidelijk: het is hier gewoon "jullie". Dat zijn jullie. Ja, moet je nagaan. Want de tempel Gods, en dat zijn jullie, die is heilig.⟨/p> ⟨p>En ik blijf het toch mooi vinden als Paulus dat zo zegt. Want die Korinthische gemeente was helemaal niet zo heilig naar het oog. Dat blijkt uit deze hele brief, en ik heb het al een paar keer naar voren gebracht; lees het maar na in de achtereenvolgende hoofdstukken. Er was verdeeldheid, en straks krijgen we ook nog een paar prachtige hoofdstukken over alle toestanden die er waren. Maar toch zegt Paulus: "Jullie zijn heilig." Waarom? Vanwege hun praktijk? Nee, God ziet hen zo. Daar begon Paulus zijn brief al mee: "aan de geheiligden in Christus Jezus". Een heiligverklaring is niet een soort bewijs van goed gedrag dat God jou geeft na een leven lang zwoegen en moeilijk doen. Nee, Hij verklaart je op voorhand heilig. Waarom? Je hebt Zijn Geest ontvangen, je hebt Zijn woord in je, je bent heilig.⟨/p> ⟨p>Ik moet er ineens aan denken dat ik afgelopen zondag in Den Haag daar ook nog over heb gesproken. Dat was naar aanleiding van 1 Korinthe 5, waar Paulus zegt: "Jullie zijn ongezuurd, een vers deeg." Jullie zijn ongezuurd — moet je nagaan, er zit geen zuurdesem meer in. Jullie zijn een nieuwe schepping — dat is trouwens 2 Korinthe 5. Jullie zijn heilig. Niet schijnheilig. Ik zei: jullie zijn heilig. Dat vind ik prachtig. Dat is zo mooi. Zijn Geest woont in je. En daarom zegt hij, omdat dat zo is — dat is Zijn verklaring — bouw die Ecclesia dan ook met Zijn woord. En wijs altijd op de prijs, die is dat zilveren. Wijs op Zijn heerlijkheid. Ga niet zelf zitten tobben.⟨/p> ⟨p>Ook als we bij elkaar zijn... ik weet wel, dat is natuurlijk heel erg populair, ook in de christelijke wereld, om bezig te zijn met zelfverbetering, met allerlei psychologische programma's en hoe je een beter christen kunt worden. En dan gaan mensen werken: "Beter je best doen, beter je best doen." Ja, je doet het nog een beetje beter... Dat kan niet, hè? Dat kan niet eens, "beter je best doen". Je doet je best, en "best" is al de overtreffende trap. Zo had ik dat nog nooit bekeken, maar "beter je best doen", dat kan niet. Het is: goed, beter, best. Dus "beter je best", dat slaat nergens op. Nee, en dat mag dan indrukwekkend zijn, maar het valt allemaal in de categorie hout, hooi en stro. Punt. En dat is misschien niet aardig, maar het is wel de waarheid. De tempel Gods, dat zijn jullie, die is heilig. Bouw daarom ook met heilig, vuurbestendig materiaal. En Paulus voegt eraan toe:⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1738" title="Speel af vanaf 28:58">▶ 28:58⟨/button> ⟨span>Korinthe 3:18-20: de Dwaasheid van de Wijsheid in Deze Aion⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Laat niemand zichzelf misleiden. Het is namelijk ook misleidend om zomaar te gaan bouwen. Het is verleidelijk en aanlokkelijk om toch menselijk materiaal te gebruiken. Je zou kunnen denken: "Ja, maar hoor eens even, er zijn zoveel knappe koppen in de wereld, ook in de christelijke wereld, die goed hebben nagedacht over tal van onderwerpen. Mensen die misschien een dokterstitel hebben verworven of die worden aangeprezen door kranten en mensen van naam. Zouden wij dat zomaar moeten negeren? Dan kunnen wij daar toch ook een graantje van meepikken?" Dat lijken hele redelijke gedachten.⟨/p> ⟨p>Paulus zegt echter: laat niemand zichzelf misleiden. Want hoe indrukwekkend menselijk het ook is, het blijft hout, hooi en stro, en dat hoort niet thuis in Zijn bouwwerk. Zijn bouwwerk wordt alleen gehonoreerd wanneer er gebouwd wordt met Zijn materiaal: goud, zilver en edelgesteente. Anders schend je de tempel. Laat niemand zichzelf misleiden. Indien iemand onder u meent wijs te zijn in deze tijd – letterlijk staat er "in deze aion", in deze eeuw – dan is het op zich al niet zo wijs om dat te denken. Als je van jezelf denkt wijs te zijn, is dat immers geen kenmerk van wijsheid. Maar indien iemand onder u veronderstelt of voorgeeft wijs te zijn in deze aion, dan kan dat.⟨/p> ⟨p>De Korinthiërs wilden in deze wereld werkelijk wat betekenen. We hebben de indruk – en ik kan dat straks nog wel aantonen – dat die Korinthiërs daar ook wel wat betekenden. Ze speelden een voorname rol, en hoewel zij zich erop lieten voorstaan, veegt Paulus er de vloer mee aan. Ook dat is weer hout, hooi en stro. Misschien waren ze in aanzien door menselijke wijsheid en werden ze daarom geprezen. Maar Paulus zegt: indien iemand onder u meent wijs te zijn, hij worde dwaas. Waarom? Om wijs te worden. Hoezo? Nou, wat in deze wereld wijs is, is in Gods ogen dwaas. Zo is het. Dus als je wijs wilt wezen in deze aion, weet je wat je dan moet doen? Dan moet je dwaas wezen. Dat wil zeggen: dwaas in de ogen van de wereld, want dan ben je werkelijk wijs.⟨/p> ⟨p>Dat is niet alleen mijn gedachte, want het staat er precies achteraan in vers 19. Dat verklaart dit statement: als je wijs wilt zijn in deze aion, dan is het echt wijs om dwaas te worden in de ogen van de wereld. Dat is misschien een vernederende gedachte, maar het is wel de weg om werkelijk wijs te worden. Waarom? Wel, de wijsheid van deze wereld, van deze kosmos, die is dwaasheid voor God. Het is stom, onzin, anders niet. Dat is wat de wijsheid van deze wereld is in de ogen van God: het is dwaas. En dat heeft alles te maken met het feit dat het uitgangspunt niet goed is. Het gaat er niet om dat de mensen niet intelligent zouden zijn of niet goed zouden kunnen redeneren; het gaat erom dat het vertrekpunt niet deugt. En als het vertrekpunt niet goed is, betekent dit dat het resultaat op niks gebaseerd is.⟨/p> ⟨p>Paulus laat dit verder zien door te verwijzen naar wat er geschreven staat. Hij fundeert zich op het Woord. Er staat geschreven – en ik kan u verklappen dat dit in Job 5 vers 13 staat –: "Die de wijzen vangt in hun sluwheid." Zo staat het er inderdaad. Met een hoofdletter, want het gaat over God. God vangt de wijzen; Hij pakt ze erop. God laat de dwaasheid van de wijzen zien in hun sluwheid, in hun scherpzinnigheid, in hun geslepenheid en list. Zo stelt God de wijsheid van de wereld aan de kaak en vangt Hij hen erop.⟨/p> ⟨p>Dat geldt trouwens ook voor theologische wijsheid. Ik was juist vandaag nog betrokken geraakt in een discussie op internet vanwege aanvallen die je krijgt op het moment dat je het Woord doorgeeft. Daar word je dan op gepakt, en daar is niks mis mee als er eerlijke vragen zijn. Maar als je gewoon antwoord geeft met het Woord en je toont het aan, dan blijkt al die theologische wijsheid niks te betekenen. Mensen kunnen er van alles bij halen, maar God zelf laat door Zijn Woord de dwaasheid van de wereld zien.⟨/p> ⟨p>Ik wil eigenlijk nog even verder gaan, want dat blijkt ook uit het vervolg. Paulus geeft nog een citaat, en dat is uit Psalm 94 vers 11: "De Heere weet dat de overleggingen van de wijzen vruchteloos zijn." Vruchteloos, dat wil zeggen: ijdel en leeg. Het leidt tot niks. Ik geloof dat hier in het Hebreeuws het woord "ijdel" staat, wat simpelweg "leeg" betekent. De Heere weet dat de overleggingen vruchteloos zijn. Het woord dat hier gebruikt wordt, hangt samen met ons woord "dialoog", ⟨em>dialogos⟨/em>. Het betekent letterlijk "door-redenering". De door-redeneringen van de wijzen zijn leeg en vruchteloos.⟨/p> ⟨p>Let op: het gaat om de door-redeneringen van de wijzen. Juist degenen die geoefend zijn in redeneren. Het zijn niet de mensen die het niet geleerd hebben of degenen die in de wereld als dwaas te boek staan. Nee, juist degenen die behendig en bekwaam zijn in het redeneren en die zich daarin hebben geoefend – die er misschien zelfs diploma's voor hebben behaald – dat zijn de wijzen. Maar de Heere weet dat de door-redeneringen van de wijzen, de filosofen en de filosofieën, tot niks leiden.⟨/p> ⟨p>Het is als de vergelijking uit de Bergrede. Je kunt een huis bouwen dat geweldig imposant is, maar als het op zand gebouwd is, hoeft er maar dit te gebeuren en er is niks meer van over. De regen daalt neer, de vloed komt op, het gaat stormen en het huis gaat tegen de vlakte. Waarom is dat? Dat komt niet doordat het niet knap gebouwd zou zijn; het heeft alles te maken met de grond die niet deugt. Er is een andere uitdrukking, weliswaar niet uit de Bijbel: een ketting is zo sterk als de zwakste schakel. Dat is hier ook het geval. Je kunt de ene knappe redenering aan de andere rijgen, een ketting maken die zo logisch en sluitend is als wat, maar als die ketting vastgemaakt is aan iets wat niet houdt – als het uitgangspunt niet deugt – dan blijkt die hele ijzersterke door-redenering niets te betekenen. Dat is het punt. De door-redeneringen zijn ijdel, niet omdat men niet intelligent, geleerd of belezen zou zijn, maar omdat het uitgangspunt niet juist is. En dat maakt al het andere volstrekt waardeloos.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2356" title="Speel af vanaf 39:16">▶ 39:16⟨/button> ⟨span>Romeinen 1: God als God Erkennen Is het Fundament voor Wijsheid⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Dat is een gedeelte waar ik in dit verband graag even naar wil verwijzen. Het is een vers dat al een jaar of twintig een grote rol in mijn leven speelt en waar ik heel graag naar verwijs: het gaat over God als God erkennen, verheerlijken en danken. Als we het over goud hebben, dan is dit een vers dat als eerste in mijn gedachten komt. Ik heb het de vorige keer ook al opgemerkt: goud heeft te maken met Gods heerlijkheid, Zijn heerlijkheid als God. Wel, dat is de basis van alles: dat je Hem erkent als Degene die alles plaatst. Hij is God.⟨/p> ⟨p>Er staat hier immers: "Hoewel zij..." Het gaat hier over de wereld in het algemeen, de wereld van de natiën. "Hoewel zij God kenden." Dat wil zeggen: men weet wel dat God er is. Men is ook wel religieus; er moet wel 'iets' zijn, dat weet men wel. Maar men neemt dat niet als basis. Hoewel zij God kenden, hebben ze Hem niet als God verheerlijkt of gedankt. Dat doet me denken aan wat in het boek Spreuken genoemd wordt: "Het beginsel der wijsheid is de vreze des Heren." Waar begint wijsheid? Bij het ontzag voor Hem. Als je daar niet begint, dan kan al het andere nog zo intelligent en knap zijn, maar het is geen wijsheid. Het is de waarheid: als je niet uitgaat van God als God, als de Plaatser, heb je nooit wijsheid.⟨/p> ⟨p>Vandaar ook de 'wijsheid' van deze wereld, hoe knap men ook is. Ik heb het diepste respect voor wat er op universiteiten gebeurt en wat men doet met telescopen en microscopen; wat men daarin onderneemt, onderzoekt en checkt. Geweldig! Maar tot wijsheid leiden doet het niet als je God niet kent. Dat blijkt ook wel, want met al die wijsheid weet men niet waar men vandaan komt en ook niet waar men naartoe gaat. Men weet dus ook niet waar we ons nu bevinden en waarom we er überhaupt zijn. Als je niet uitgaat van God, betekent het dat alles gewoon vanzelf ontstaan is. Dat heet dan wetenschappelijk, want men zegt: "We gaan alleen maar uit van wat we zien." Maar dat betekent dat je de enige belangrijke factor buiten beschouwing laat. Dat leidt per definitie nooit tot wijsheid. Het is toch onmogelijk dat als je alleen uitgaat van wat je kunt zien, je bij God uitkomt. Die redeneringen zijn waardeloos, leeg en ijdel.⟨/p> ⟨p>"Hoewel ze God kenden, hebben ze Hem niet als God verheerlijkt of gedankt, maar," zo staat er, "hun door-redeneringen zijn op niets uitgelopen." Hier heb je eigenlijk exact dezelfde gedachte. Die door-redeneringen leiden tot niets. En wat is er vervolgens nog aan de hand? "Het is duister geworden in hun onverstandig hart." Het is dwaas, onverstandig en onintelligent. Maar het wordt bovendien ook donker. Want als God geen God is, dan heb je geen antwoord op de vraag waar we vandaan komen en hoe het gaat in de toekomst. Alleen weten dat er een God is, zegt nog niets. Het gaat erom: erken je God als God? Als je God niet als God erkent, dan weet je dus ook niet dat alle dingen recht zullen komen.⟨/p> ⟨p>Ik zal u verklappen waar ik nu aan denk. Dat ging daarover: er waren mensen die wel een God kenden, maar zij geloofden dat ik een verschrikkelijke dwaalleeraar was. Waarom? Omdat ik geloof dat God alles op zijn plek zet en ook goed en kwaad in Zijn hand heeft. Waarom? Omdat we God verheerlijken als God, als de Plaatser. Hij heeft dus goed en kwaad in Zijn hand. Hij schiep goed en kwaad. Dat zijn niet mijn woorden; God heeft dat Zelf gezegd: "Ik ben het die het goede en het kwade vorm. Ik. En buiten Mij is er geen ander." Als je dat nazegt, ben je in de ogen van de wereld een dwaas. Ook in de christelijke wereld, juist in de christelijke wereld bedoel ik.⟨/p> ⟨p>Als je dat niet erkent, heb je dus ook totaal geen idee van de toekomst, want dat eindigt dan in complete duisternis. Ik bedoel dat ook letterlijk: hel en verdoemenis. Maar dan ken je God niet als God, laat staan dat je Hem zou verheerlijken of danken. Want als je Hem niet als God erkent, dan kun je Hem ook niet zo verheerlijken. Ik ga ervan uit: mijn leven van vandaag, morgen en overmorgen heeft alleen maar betekenis als ik Hem verheerlijk als God. God als God. Dan heb ik ook vrede in mijn leven. Het goede en het kwade: Hij geeft het allemaal een plek. Dan kun je ook, om even in de beeldspraak van zojuist te blijven, tegen een stootje hoor. Echt waar, want dat geeft zo’n enorme soliditeit aan je leven: God als God verheerlijken en danken in alles.⟨/p> ⟨p>Doe je het niet, dan lopen je redeneringen op niets uit, je wordt onverstandig en bovendien wordt het verschrikkelijk duister. "De door-redeneringen van de wijzen zijn vruchteloos." Ze zijn leeg, ze zijn ijdel. De Here weet dat, en als we naar Zijn woord luisteren, dan weten wij het ook.⟨/p> ⟨p>Ik stel voor dat we eerst even een kopje koffie gaan drinken.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2766" title="Speel af vanaf 46:06">▶ 46:06⟨/button> ⟨span>Korinthe 3:21-23: Alles Is het Uwe en U Bent van Christus⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Wij gaan weer verder. Wij hadden het over vers 20, waar Paulus dat citaat geeft uit de Psalmen, dat de Here weet dat de doorredeneringen van de wijzen vruchteloos zijn. Daar hebben we over nagedacht, ook aan de hand van Romeinen 1:21. Ik ga nu verder met vers 21 van 1 Korinthe 3.⟨/p> ⟨p>Daarom. Hoezo daarom? Wel, vanwege dat feit: de Here weet dat die doorredeneringen van de wijzen op niets uitlopen. Daarom: niemand beroeme zich op mensen. Daar had Paulus het immers over. Dat was de aanleiding: de één zei 'ik ben van die', 'ik ben van Apollos', 'ik ben van Paulus', of 'ik ben van Kefas'. Niemand beroeme zich op mensen, want alles is immers het uwe. Het idee is – en dat is wat Paulus tegen de Korinthiërs zegt: jullie behoren niet aan één mens toe, in de zin van 'ik ben van die' en 'ik ben van die'. Nee, zij allen, al die dienaren van God, behoren allemaal aan júllie toe. Dat is andere koek! Het is dus niet zo dat jullie bij één iemand horen; nee, al die dienaren behoren jullie allemaal toe, ze zijn van jullie. Alles is het uwe.⟨/p> ⟨p>Het gaat hier ook weer over dat wat wij bezitten van Godswege, van Hem. Alles is het uwe. Laat eens tot ons doordringen wat Paulus daarover zegt in de volgende verzen. Het zij Paulus, vers 22, Apollos of Kefas; zulke dienaren Gods zijn jullie allemaal ten deel gevallen. Het zijn dienaren, doe er je voordeel mee op de plaats waar God hen heeft gesteld. In ieder geval Paulus en ook Kefas wat ons betreft; Hij heeft hen beiden een plaats gegeven, ook in de Schriften met hun nalatenschap. Doe er je voordeel mee, het behoort jullie toe.⟨/p> ⟨p>Hetzij wereld, leven of dood. Paulus neemt het heel breed wat allemaal het onze is. Alles is het uwe: Paulus, Apollos, Kefas, hetzij wereld, leven of dood. Ik citeerde zojuist voor de pauze al even 1 Korinthe 6: weet gij niet dat wij over de wereld zullen oordelen, de wereld zullen richten? Ja, dat is allemaal ons domein. Paulus zegt ook in 1 Korinthe 10: de aarde is des Heren en haar volheid. Wel, dat alles is ons deel geworden. Hetzij de wereld, leven of dood; dat wordt hier niet gezien als machten waaraan wij onderhevig zijn, integendeel, ze staan ons ter beschikking. Leven of dood doet een beetje denken aan wat Paulus ook zegt in Romeinen 8, waar ik trouwens ook al eerder naar verwees: wat kan ons scheiden van de liefde Gods in Christus? En dan noemt hij zo'n soortgelijke rij van voorbeelden op. Niets, maar dan ook werkelijk niets! Hetzij wereld, leven of dood, hetzij heden of toekomst.⟨/p> ⟨p>We zeggen wel eens: de toekomst is voor de jeugd. Nou, dat klopt wel, want wij zijn natuurlijk jeugdig. Als je onvergankelijk leven hebt ontvangen, dan ben je jeugdig, dus in die zin klopt dat wel. Maar de toekomst is aan ons, natuurlijk. Daar moet je niet benauwd over doen; dat is wat God ons ten deel heeft laten vallen. En dat geldt ook voor het heden, vandaag of morgen. Vandaar... hoe was het ook alweer? Wij hadden vroeger thuis zo'n tekst in het trapgat hangen. 'Gisteren...' Nee, dat is Hebreeën 13: 'Jezus Christus is gisteren en heden Dezelfde tot in de aionen'. Ik bedoel die tekst: 'Gisteren is voorbij, morgen komt nog, en vandaag zorgt de Heer'. Het is alweer zo'n tijd geleden dat ik die tekst gezien heb en ik heb ook diverse varianten gelezen, dus ik kan het niet meer precies reproduceren, maar het idee is duidelijk: de dag van vandaag geeft God je gewoon cadeau. Ik vind het mooi dat het in het Engels 'the present' heet; dat is dubbelzinnig, want 'the present' is ook een cadeau, een presentje. Het is van ons, Hij geeft het je namelijk zó.⟨/p> ⟨p>En die toekomst? Omdat Hij leeft – 17 Nisan – omdat Hij leeft ben ik niet bang voor vandaag en ben ik ook niet bang voor morgen. Vandaag zorgt Hij, maar morgen net zo goed. In Psalm 23 staat: 'Heil en goedertierenheid zullen mij volgen', mij altijd achtervolgen. Waarom? Omdat Hij mijn Herder is. Ze zullen mij achtervolgen al de dagen van mijn leven. Ja, heden of toekomst, het is alles het uwe. Denk niet gering over dat wat ons ten deel is gevallen. Ik bedoel niet alleen straks, wat we allemaal zullen krijgen; nee, vandaag! Hij is er en Hij geeft het ons. De vraag is: ben je je er werkelijk bewust van wat ons allemaal ten deel is gevallen? Dat het het uwe is? Het is alles – let op: ⟨em>panta⟨/em> – het is alles van jullie. Doe niet zo kleingeestig en benepen, het is allemaal van jullie.⟨/p> ⟨p>Ik moet denken aan een mooi verhaal. Destijds, en dan praat ik echt over 35 jaar geleden, volgde ik Bijbelstudies bij een baptistenpredikant in Rijnsburg. Dat was toen voor mij nog een heel eind uit de richting, maar daar ging ik dan naartoe. Dominee Visser heette de beste man, en die kon prachtige verhalen vertellen. Hij zat een keertje in het vliegtuig en keek bij zonsopgang uit het raampje. De man die naast hem zat, zei: 'Oh, wat prachtig hè?' En toen zei die dominee: 'Ja, dat is allemaal van mijn Vader.' Het is wel waar: het is allemaal van mijn Vader. Hij had ook nog kunnen zeggen: 'En het is mijn lotsdeel.' Het is ons ook allemaal ten deel gevallen; het is onze erfenis. Dat triomfantelijke, dat mis je vaak. We hadden het over hout, hooi en stro. Op het moment dat je op dat niveau gaat denken, dan word je ook benepen, terwijl we op zo'n hoogte geplaatst zijn. We zijn op de hoogte gesteld! Doe dus niet zo benauwd. Die rijkdom hebben we, leef daar gewoon uit. Je ontzegt jezelf zoveel; ik heb het er nog niet eens over wat je Hem aan heerlijkheid ontneemt, en jezelf straks trouwens ook nog, en de anderen. Kortom: het is echt win-win als je je met goud, zilver en edelgesteente bezighoudt en daarmee bouwt, je leven bouwt in het heden en de toekomst. Dat is alles het uwe.⟨/p> ⟨p>En toch: jullie zijn van Christus, en Christus is van God. Ik denk dat Paulus de leer van de Drie-eenheid nog niet kende, anders had hij dat zo niet geformuleerd. Nee, dat is ook zeker, want het duurde nog een paar eeuwen voordat die leer, of zelfs het begrip, zou worden uitgevonden. Het bestond niet. Nee, Christus is die Mens die door God is gezalfd – dat betekent 'Christus' ook – toen Hij opstond uit de doden en Zijn geest kreeg. En Christus is van God. Ja, de vertalers hebben nog wel hun best gedaan: 'Christus is Gods'. Dat is gewoon een tweede naamval; 'Christus is van God' betekent dat gewoon ook. Het klinkt een beetje als... ja, ja... maar er staat gewoon: 'Christus is Gods', dat wil zeggen: van God. Dat zegt hij trouwens ook in hoofdstuk 11, nu ik er ineens aan denk. 1 Korinthe 11: 'Ik wil echter dat je dit weet: het hoofd van iedere man is Christus, het hoofd van de vrouw is de man, en het hoofd van Christus is God.' Het wordt erg problematisch als je zegt dat Christus Zelf God is. Nee, dat is niet zo. Hij is het Beeld van God. Maar goed, daar zullen we nu verder niet over uitweiden. Zo schrijft Paulus het, en zo is het in ieder geval: Christus is van God.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3354" title="Speel af vanaf 55:54">▶ 55:54⟨/button> ⟨span>Korinthe 4:1: Apostelen als Onderroeiers en Beheerders⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En daarmee zijn we eigenlijk alweer een hoofdstuk verder gekomen, want in hoofdstuk 4 vers 1 vervolgt Paulus. Over die hoofdstukindeling moet je niet te veel ophangen; sterker nog, er moet je eigenlijk niks aan ophangen. Het is hooguit handig om zulke onderverdelingen te bezien, en het is niet helemaal voor niets dat men hier weer met een nieuw hoofdstuk begint, maar het zijn latere indelingen. Je moet je daar dus niet door van de wijs laten brengen.⟨/p> ⟨p>"Zo moet men ons beschouwen." Let er trouwens even op – dat is een sport die ik beoefen – om elke keer dat woordje 'moeten' te detecteren dat in de vertaling is ingeslopen. Vaak staat het er in de brontekst namelijk niet. Hier staat het er ook niet. "Laat men ons zo rekenen." Dat 'moet' hoeft niet. Het is een detail, maar ik wijs er toch graag even op: laat men ons zo beschouwen. Het zou me niet eens verbazen als het in de Statenvertaling ook zo staat. Klopt dat? "Alzo houde ons ieder mens." Oké, maar in ieder geval ontbreekt dat woordje 'moet', en dat klopt. Zodat men ons zo beschouwt, ons zo rekent. Hier staat dat woord 'logizomai' ook weer in, hè? Rekenen.⟨/p> ⟨p>Wie bedoelt hij dan met "ons"? "Zo moet men ons beschouwen." Dat blijkt later ook wel. Het gaat inderdaad over de apostelen. Hij zegt immers: "Daarom, niemand beroeme zich op mensen. Alles immers het uwe: Paulus, Apollos of Kefas." En even later zegt hij in vers 9: "Want het schijnt mij dat God ons apostelen de laatste plaats heeft aangewezen als ten dode gedoemd." Dus met "ons" denkt hij aan de apostelen. Dat wil zeggen: afgevaardigden, want dat is wat het betekent.⟨/p> ⟨p>Laat men ons dus zo beschouwen als dienaren van Christus. Hier staat een heel ander woord voor dienaren dan wat we gewend zijn. Het gewone woord voor dienaar in het Grieks is 'diakonos', maar dat staat hier niet. Het woord dat hier letterlijk staat – en vandaar ook het plaatje – is 'huperetes', een onderroeier. Dat is namelijk wat het letterlijk betekent. Ik weet dat het logisch is dat men dat zo niet vertaald heeft, want het is geen Nederlands woord, maar het is wel leuk om dat woord even in zijn elementen uiteen te zetten. Het plaatje geeft het aardig weer: iemand geeft de leiding op zo'n boot en bepaalt hoe de manschappen zouden roeien en in welk ritme. De persoon in het plaatje heeft de leiding, die zegt hoe men moet roeien, en de anderen zijn allemaal onderroeiers. Dat is het idee en dat is wat Paulus zegt: gewoon volstrekt dienstbaar, zodat je uiteindelijk toch bij het idee van dienaren uitkomt. Daar heb ik dus helemaal geen bezwaar tegen, maar ik wijs er even op hoe het er precies staat in het Grieks. Zo zou men ons moeten beschouwen: niet als mensen die zich op de voorgrond stellen, integendeel, we zijn slechts onderroeiers aan wie het beheer van de geheimenissen Gods is toevertrouwd.⟨/p> ⟨p>Dat wil zeggen: we zijn beheerders. Hier staat het gewone woord 'oikonomos'. Dat is verwant aan het woord dat elders vertaald wordt met 'bedeling' of 'huishouding', eigenlijk is het 'oikonomia'. 'Oikos' betekent huis, en vandaar ook een beheer; iets wat je wordt toevertrouwd. In de Concordant Version staat 'administrator', dat vind ik er alweer wat verder vanaf staan, maar het idee is inderdaad een beheer. Een beheer is gegeven. Kijk, Paulus zegt: wij zijn niet de eigenaren. Nee, het is ons ook maar in beheer gegeven. Wij moeten iets beheren. Wat moeten wij beheren? Wel, de geheimenissen of verborgenheden, de mysteries van God.⟨/p> ⟨p>Nou, als er één is die daarover kan meepraten, dan is het wel Paulus. Want aan hem zijn zoveel verborgenheden bekendgemaakt. Hij spreekt er zo dikwijls over in zijn brieven. Hij had er ook al over gesproken in 1 Korinthe 2 en in de Romeinenbrief, maar met name in de gevangenisbrieven pakt hij helemaal uit. De Efezebrief en de Kolossensebrief hebben het voortdurend over dat wat aan hem is bekendgemaakt en wat in voorgaande generaties altijd verborgen is geweest; nu is het hem geopenbaard. Hij is ooit geroepen op de weg naar Damascus en de Heer had tegen hem gezegd: "Ik zal je nader spreken, ik zal je nader inlichten." In Handelingen 26 lees je dat.⟨/p> ⟨p>Paulus is vervolgens naar Arabië gegaan. In de woestijn is hij geweest en daar is hij door de Heer onderwezen. Hij heeft al zijn hele denken weer moeten... ja, in de positieve zin van het woord is hij met recht gehersenspoeld. In die zin dat zijn hersenen zijn gereinigd. Het hele denken is verschoven. Met al die tradities waar hij mee groot geworden was, waar hij ook in opgeleid was – al die Joodse filosofie en theologie – hij heeft het allemaal weer moeten loslaten. Hij is door de Heer onderwezen in de Schriften, en in dat wat verborgen was in de Schriften. Paulus heeft het allemaal geopenbaard gekregen. Wat voorheen verborgen was, is hem geopenbaard en hij heeft dat vervolgens mogen doorgeven.⟨/p> ⟨p>Het vindt zijn oorsprong niet in Paulus; Paulus heeft dat niet bedacht, het is hem geopenbaard. De Heer heeft het hem zelf hoogstpersoonlijk verteld. Hij wijst er dikwijls op in zijn brieven: het is niet van een mens. In Galaten 1 zegt hij: "Het evangelie wat ik predik, dat heb ik niet van een mens geleerd, ik heb het hoogstpersoonlijk van Christus Jezus ontvangen." Dus de boodschap van Paulus is de boodschap van de verhoogde Christus. En wij beheren dat; het was hem gegeven. En wat zou hij doen als een beheerder? Het doorgeven, zuiver. Dat is namelijk het enige waar het op aankomt. Dat blijkt ook in vers 2...⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3804" title="Speel af vanaf 01:03:24">▶ 01:03:24⟨/button> ⟨span>Korinthe 4:2: het Enige Vereiste voor een Beheerder Is Betrouwbaarheid⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Voor zulke beheerders is dit tenslotte het vereiste; dat is wat gezocht wordt voor de beheerders. Want wat is dat precies? Wat is voor beheerders, aan wie dat alles is toevertrouwd — de geheimenissen Gods — het hoogste? De echte geheimen, daar waar ze ertoe doen. Zo zeggen wij het toch ook: het geheim van het leven, dat is het belangrijkste. De geheimenissen Gods, in het meervoud.⟨/p> ⟨p>Als dat aan iemand als beheerder is toevertrouwd, wat is voor zo iemand dan van belang? Wel, om betrouwbaar te zijn. Gelovig. Het Griekse woord ⟨em>pistos⟨/em> is eigenlijk gewoon 'gelovig'. En gelovig wil zeggen dat je vertrouwt. Dat je vertrouwt wat er verteld wordt, maar dat je het vervolgens ook zo doorgeeft. Dat je vertrouwd en dus betrouwbaar bent. Dat je het precies zo doorgeeft als je het ook hebt gehoord.⟨/p> ⟨p>In dit geval zegt Paulus: "Wat is voor mij als beheerder van belang?" Wel, dat ik betrouwbaar en gelovig ben; dat ik trouw ben aan dat wat mij is toevertrouwd. Dat is een mooi woord trouwens in dit geval. Het was hem toevertrouwd, en wat is dan van belang? Dat je betrouwbaar bent, zodat je ook werkelijk te vertrouwen bent.⟨/p> ⟨p>Dat is het enige wat ertoe doet. Niet wat mensen ervan zeggen; de opinie van anderen doet volstrekt niet ter zake. Maar waarom zou ik vooruitlopen op wat Paulus schrijft? We laten hem gewoon zelf antwoorden.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3923" title="Speel af vanaf 01:05:23">▶ 01:05:23⟨/button> ⟨span>Korinthe 4:3-4: Jezelf Niet Beoordelen in een Menselijk Daglicht⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Hij zegt: "Nu raakt het mij zeer weinig." In werkelijkheid staat er iets wat nog sterker is; het is de overtreffende trap: "Het is voor mij het minste." Dat woordje 'raakt' is eigenlijk nog niet eens echt to the point, want dat staat er namelijk niet. Het kan best zijn dat Paulus wel geraakt werd door de reacties van mensen; dat kan ik me heel goed voorstellen, eerlijk gezegd. Dat je geraakt wordt door wat mensen zeggen is logisch, want je bent een mens en je hebt emoties. Dat gaat je niet zomaar altijd in de koude kleren zitten, maar dat is het punt ook niet. Hij zegt: "Het is niet bepalend." Het gaat er niet om of het je raakt; dat is niet de essentie. Het is zelfs het minste.⟨/p> ⟨p>Waarover heeft hij het dan? "Of ik al door u of door enig menselijk gericht beoordeeld word." Eigenlijk staat er "een menselijke dag". Dat wil zeggen: in menselijk licht, in menselijk daglicht beoordeeld worden. Hij zegt: "Dat is het minste." Hoezo het minste? Deed het er voor Paulus niet toe wat de reactie was op wat men van hem zei, of wat men zei over wat hij doorgaf? Natuurlijk wel! Iedereen die spreekt, heeft één oogmerk: ongeacht wat je zegt, je wilt geloofd worden. Waarom zou je anders spreken? Als je niet geloofd wordt, kun je net zo goed je mond houden, want ze nemen het toch niet van je aan. Iedereen is er dus bij gebaat dat, wanneer je iets doorgeeft — en zeker ook als je het Woord van God doorgeeft — mensen dat beamen. Uiteraard, daarom vertel je het ook. Maar dat is niet bepalend, want Paulus is een beheerder van de geheimenissen Gods en hij zegt: "Wat ertoe doet, is dat ik betrouwbaar ben. Dat ik het zó doorgeef als het mij verteld is." Dat is van belang.⟨/p> ⟨p>En wie oordeelt daarover? Niet het publiek. Niet de hoeveelheid mensen die op je afkomt, en ook niet hun reactie. Het gaat ook helemaal niet over de manier waarop je het vertelt. We hebben er al eens eerder bij stilgestaan, bij de presentatiewijze van Paulus. Nou, daar waren ze in Korinthe helemaal niet zo kapot van, en Paulus weerspreekt dat ook helemaal niet. Maar daar gaat het helemaal niet over. Hij zegt: "Ja, ook mijzelf beoordeel ik niet." Dat is trouwens een hele sterke: "Ikzelf beoordeel mij niet." Ik weet dat het in sommige kringen erg vroom is om jezelf altijd maar aan zelfoordeel bloot te stellen en jezelf te onderzoeken. Ik weet wel waar men dat aan ontleent; dat is ook een woord uit de Korinthiërsbrief, 2 Korinthiërs 13. Maar ga het maar eens na, dan gaat het over iets heel anders. Dat is zo'n volstrekt uit zijn verband gerukte tekst.⟨/p> ⟨p>Dít is echter wel een vers dat gaat over jezelf beoordelen, en Paulus doet dat niet. Ga maar eens bij jezelf te rade, ga maar eens met een lampje zoeken in jezelf, op zoek naar de kern in jezelf... Dat is ook een bekende gedachte, een beetje een New Age-gedachte. Ik refereerde net aan de zwaar-reformatorische wereld waar men zichzelf placht te onderzoeken; nou, Paulus hoorde niet bij die school. En in de New Age-wereld zegt men: "De kern zit in jezelf." Ik hoorde iemand eens een keer een vergelijking maken die ik erg leuk vond. Hij zei: "Weet je wat het is als je op zoek gaat naar de kern in jezelf? Het is net als met een ui die je gaat pellen op zoek naar de kern. Je haalt iedere keer een rok weg, maar van een ui — u weet het hè — daar ga je van huilen als je die rokken weghaalt. Je krijgt de tranen in je ogen, maar een pit vind je nooit." Nee, want een ui is namelijk geen vrucht, het is een bol. Ik wil maar zeggen: die kern, die pit, die vind je helemaal niet. Je kunt zoeken wat je wilt, maar het punt is dat het er helemaal niet om gaat om bij jezelf te rade te gaan en jezelf te beoordelen.⟨/p> ⟨p>Paulus zegt in ieder geval: "Ook mezelf beoordeel ik niet." Het ging hem dus niet alleen niet om het oordeel van anderen, maar ook niet om zijn eigen oordeel. "Want," zegt hij, "ik ben mij van niets bewust." Maar hij zegt daarbij: "Van niets ben ik mij bij mezelf bewust, maar daarin ben ik nog niet gerechtvaardigd." Ook dat moet je je realiseren: het loutere feit dat je je van geen kwaad bewust bent, zegt helemaal niets. Laten we even teruggaan naar Paulus' eigen verleden. Toen Paulus nog een strijder was, een Saulus, dacht hij een Gode welgevallige taak te vervullen. Hij had een brandschoon geweten. Hij dacht dat hij een zeloot was, een ijveraar. Hij had het verder gebracht in het Jodendom dan wie ook; die man stond helemaal bol van eigen gerechtigheid, ook naar God toe. Maar was hij daardoor gerechtvaardigd? Nee. Het is namelijk altijd misleidend. Het loutere feit dat je je van iets niet bewust bent, zegt iets over je eigen onvermogen. Maar je kunt jezelf ook niet beoordelen.⟨/p> ⟨p>Dit zijn sterke woorden hoor. Het geeft aan dat Paulus zichzelf daarin niet ten voorbeeld stelt. Hij zegt: "Ik beoordeel me niet. Het loutere feit dat ik mij van geen kwaad bewust ben, daardoor word ik ook al niet gerechtvaardigd." Dat hele idee van jezelf willen beoordelen deugt niet. Er staat immers ergens in het boek Jeremia: "Arglistig is het hart." Ik kende vroeger een hele wijze man van wie ik veel geleerd heb. Hij placht regelmatig dit woord te zeggen, en ik vind dat nog een heel diep woord: "Geen mens die spreekt, of hij bedoelt zichzelf." Een mens is altijd geneigd om zichzelf er beter op te zetten en zich beter voor te doen. Altijd. Dat is ook heel menselijk, dat weet ik wel. Maar probeer dat maar eens bij jezelf aan te wijzen. En begrijp me goed, ik wil nu niet via een achterdeurtje alsnog een oproep doen om jezelf te gaan beoordelen, maar ik bedoel: het leidt tot niets, want je misleidt jezelf.⟨/p> ⟨p>Hij zegt, en dat is een gezond woord: "Ik beoordeel mezelf niet. Ik ben me van niks bewust, maar daardoor word ik ook al niet gerechtvaardigd." Dat zegt namelijk helemaal niets. Hij besluit: "Die mij beoordeelt, dat is de Heer." Die kent mijn motieven. Er is er Eén die mij kent, die mij beoordeelt en die mijn intenties kent. Die mij beoordeelt, dat is de Heer.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-12" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4418" title="Speel af vanaf 01:13:38">▶ 01:13:38⟨/button> ⟨span>Korinthe 4:5a: Velt Geen Oordeel Voordat de Heer Komt⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En daarom zegt Paulus in vers 5: "Velt geen oordeel vóór de tijd." Eigenlijk staat er "de gelegenheid", ⟨em>kairos⟨/em>. Voordat de gelegenheid zich voordoet dat de Heer zal komen. Want dan wordt het verhaal heel anders, want dan gaat alles aan het licht komen. Velt dus geen oordeel vóór die tijd, niet over jezelf en niet over anderen. Want je vergist je deels, omdat de allerbelangrijkste dingen je ontgaan. Die liggen namelijk allemaal nog in de duisternis; daar ben je je in ieder geval van bewust.⟨/p> ⟨p>Er zijn zoveel dingen in het leven van anderen. Ga maar eens na: wat weet u nou van mij, en wat weet ik nou van u? Ik denk misschien u aardig te kennen; sommigen ken ik wel beter en anderen nauwelijks. Maar ik weet zeker dat als je een beetje eerlijk bent naar jezelf toe, je weet: die ander kent mij eigenlijk helemaal niet. Een heleboel dingen ontgaan die ander. En misschien denken we daar stilletjes bij: dat is me goed ook trouwens. Dat is me goed ook.⟨/p> ⟨p>Wacht daarom met je oordeel, want je kent het geheel niet. Een goede rechter kan alleen een goed oordeel uitspreken als alle gegevens hem ter beschikking staan. Pas als hij het geheel kan overzien en alles erbij kan betrekken, is hij in staat een zuiver oordeel te vellen. Als de belangrijkste delen van de informatie nog ontbreken, kun je geen gezond, goed of zuiver oordeel vellen. Wacht dan gewoon. Elk oordeel vóór die tijd is een vooroordeel. Dat is wat een vooroordeel letterlijk is: je oordeelt over iets wat je niet of niet volledig kent. In ieder geval ken je het onvoldoende om er een oordeel over te vellen. Dat lijkt me meer dan genoeg reden om het oordeel uit te stellen.⟨/p> ⟨p>Dat is in ieder geval wat de Heer doet. Want er staat dat Hij ook hetgeen in de duisternis verborgen is aan het licht zal brengen. Het gaat hier over de Heer. Dat wat nu nog voor ons volstrekt duister is – een heleboel dingen van onszelf zijn ons immers al duister, nietwaar? Jezelf begrijpen doe je niet eens altijd. En als ik zeg "niet eens altijd", dan is dat blijkbaar nog een eufemisme; het is waarschijnlijk heel dikwijls dat we onszelf niet begrijpen. Maar dat wat nu duister en verborgen is, zal allemaal aan het licht worden gebracht. Dat doet Hij. Hij is het die het nu nog allemaal in het verborgene laat, in het duister, zodat we er helemaal geen zicht op hebben.⟨/p> ⟨p>Straks is de tijd, als Hij zal komen, dan zal het openbaar worden. Dan zullen de verborgenheden van de duisternis aan het licht worden gebracht. Er staat letterlijk: "de verborgenheden van de duisternis". Dat is eigenlijk een soort pleonasme, want duister betekent juist dat het verborgen is; je ziet het niet. En Hij zal de raadslagen der harten openbaar maken. Dat is wat Hij zal doen. Niet alleen dat wat nu allemaal nog in het duister ligt, wat je niet ziet en wat je niet kunt beoordelen, maar ook de raadslagen. Dat is een beetje een oud-Nederlands woord, maar het betekent gewoon de ⟨em>counsels⟨/em>, de bedoelingen of de intenties.⟨/p> ⟨p>Ook daar kan een mens niet over oordelen. Wij spreken altijd over goede bedoelingen, maar ja, wie weet dat? Wie kent zijn eigen intenties, laat staan die van een ander? Straks zal het allemaal aan het licht komen. Niet alleen wat er gedaan is, het werk, maar ook de intentie waarmee het gebeurd is. Het zal straks allemaal openbaar worden. Hij heeft het hier over de tijd, de gelegenheid dat de Heer komt. In de tweede Korinthebrief spreekt hij over de ⟨em>Bema⟨/em>, wat vaak vertaald wordt met "de rechterstoel", maar het is gewoon het podium of het erepodium. Dan zal dat allemaal blijken, en dan wordt ook waar wat hier staat.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-13" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4728" title="Speel af vanaf 01:18:48">▶ 01:18:48⟨/button> ⟨span>Korinthe 4:5b: Lof en Bekroning van God voor Zijn Eigen Werk⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Het laatste gedeelte van vers 5 zegt: "en dan zal elk zijn lof geworden van God". Ik heb er al eerder even op gezinspeeld, op dit woord. Leuk hè? Applaus. Dat is wat er gaat gebeuren, maar dan van God en niet van mensen. Daar heeft Paulus het over. Men beroemde zich over mensen, maar Paulus treedt terug. Hij zegt: het gaat helemaal niet om mijn persoontje of om een andere persoon. Het gaat om dat wat ons is toevertrouwd, en dat gaat maar om één ding en dat is betrouwbaar te zijn. Of ik betrouwbaar ben, dat kunnen jullie niet beoordelen en dat kan ik ook niet beoordelen. Er is er maar één die dat kan beoordelen. Straks zal het allemaal aan het licht komen en dan zal elk zijn lof geworden van God.⟨/p> ⟨p>Een daverend applaus. Eigenlijk is dit een andere manier van zeggen als waar we het eerder over hadden: over dat loon en over dat wat standhoudt. Dat waarvan de Heer zal zeggen: dat is goed. En waar apporteert Hij voor? Voor wat Hijzelf heeft kunnen doen in jouw of mijn leven, in ons leven. Want dat is wat lof verdient: Zijn werk. Dat is de bekroning op ons leven straks. Ik vind het zo mooi, dat staat in het boek Openbaring. Wat lees je over die kronen van de heiligen? Wat doen ze met die kronen? Die geven ze gewoon weer terug. Waarom? Omdat ze zeggen: het is Uw eigen werk. Dus wat doet Hij? Hij bekroont Zijn eigen werk. Hij bekroont niet menselijk werk, Hij bekroont Zijn eigen werk.⟨/p> ⟨p>Het hele idee is dat straks ook zal blijken dat het inderdaad Zijn werk is, ook in onze beleving. Ik bedoel het ook gewoon heel praktisch: als het Zijn werk is, zullen wij het ook werkelijk beleven als iets wat helemaal niet van onszelf is. Ik zal één voorbeeld geven, dat lijkt me van belang. In 1 Korinthe 15 lees je dat Paulus zegt: "ik heb meer gearbeid dan zij allen." Hij heeft het dan over zijn collega-apostelen. Maar hij zegt er meteen bij: "maar niet ik, maar de genade Gods die met mij is." Met andere woorden, hij beschouwde het ook helemaal niet als een eigen verdienste. Hij kon niet anders, hij wilde niet anders, hij werd gewoon gedrongen. Het was een drive in hem; het was helemaal niet zijn eigen werk. Het woord dat in hem brandde, kon niet anders. Dus het was Zijn werk. Hoezo eigen werk? De Heer had Paulus geroepen en de Heer had ook een vuur in hem ontstoken dat brandde. Dat was Zijn werk en dat was die drive die Paulus overal bracht. In zijn beleving was het ook helemaal niet van hemzelf.⟨/p> ⟨p>Vandaar ook dat straks zal blijken, als die kronen, de krans en het eerbetoon komen, dat dit meteen weer wordt teruggegeven. Allemaal zullen we moeten zeggen: dat waren wij toch niet. Precies dat is wat bekroond wordt. We zullen straks zeggen: hoezo wij? En dan zal aan elk zijn lof geworden van God. Dat wil zeggen: goud, zilver en edelgesteente, om even bij dat beeld te blijven. Namelijk: betrouwbaar Zijn woord spreken. Geen prestatie, maar gewoon dat in je mond nemen wat Hijzelf gesproken heeft.⟨/p> ⟨p>Ik zou nu op vers 6 verder kunnen gaan, maar ik denk dat ik het hier maar bij laat. Ik denk dat we er verstandig aan doen om daar de volgende keer verder mee te gaan, over dat voorbeeld dat hij gesteld heeft niet wijs te zijn boven hetgeen geschreven staat. Ik wil er graag nog wat meer over vertellen, maar dat parkeren we voor over veertien dagen, als het mag.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-14" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4995" title="Speel af vanaf 01:23:15">▶ 01:23:15⟨/button> ⟨span>Dankgebed⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>Machtige God, we danken U dat U ons zo’n kostbaar Woord hebt gegeven, waarover we onze gedachten ook vanavond mochten laten gaan. We danken U, Heer, dat U gesproken hebt en dat U ooit die apostel hebt geroepen. Dat was Uw werk; het was niet zo dat hij U zocht, integendeel, maar U greep hem en het was louter genade. U hebt hem overstelpt met Uw woorden en U hebt hem bijgeschoold; zoveel dingen heeft hij moeten afleren, maar U hebt hem ook zoveel bekendgemaakt.⟨/p> ⟨p>Hij heeft het mogen optekenen, hij heeft het mogen doorgeven en hij heeft het in brieven vastgelegd. En nu, zovele eeuwen later, doen wij daar ons voordeel mee. We mogen leven bij dat kostbare licht. Het blijkt inderdaad telkens weer opnieuw goud, zilver en kostbaar gesteente te zijn. We danken U, Heer, dat we elkaar daarmee mogen opbouwen, onszelf er ook mee mogen opbouwen en zo blijken een tempel van U te zijn.⟨/p> ⟨p>Heer, we danken U dat Uw Geest woning maakt in ons door het Woord dat geklonken heeft en dat we mogen geloven. Ook dat is geen eigen werk. Heer, leer ons zo te staan op dat Woord en onwankelbaar daarop te bouwen en daarin gefundeerd te zijn.⟨/p> ⟨p>Heer, we danken U voor het geweldige feit waar we juist op een dag als vandaag weer bij bepaald zijn, bij de datum van Uw kalender: namelijk dat de steen is weggerold, dat de Eersteling opstond en verrees tot onvergankelijk leven en dat de dood is overwonnen. Heer, we danken U dat het waar is wat we gelezen hebben: alles is het onze. U hebt het ons allemaal ten deel laten vallen, hetzij heden of toekomst, hetzij de wereld, wat dan ook. Het is ons lotsdeel. Wij zijn van Christus en Christus is van God.⟨/p> ⟨p>Heer, we danken U dat we in dat bewustzijn dag in dag uit mogen leven. Laat ons leven een grote ode zijn aan Uw naam, zodat we straks dat 'applaus' zullen horen – namelijk voor dat wat U in en door ons heen hebt kunnen doen. In de naam van Uw Zoon, Christus Jezus. Amen.⟨/p> ⟨h3 id="hoofdstuk-15" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="5153" title="Speel af vanaf 01:25:53">▶ 01:25:53⟨/button> ⟨span>Nabespreking: Beelden van de 17e Nisan en de Opstanding in de Bijbel⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3> ⟨p>En dan nog even over wat we bespraken voordat we aan de studie begonnen. Dat was over de dag dat de ark vastliep op het gebergte van Ararat. Ja, dat lees je: dat was de zeventiende van de zevende maand. Maar aangezien die zevende maand later de eerste maand is geworden, was het dus de zeventiende Nisan, nietwaar? Dat was toen ze die verordening kregen, toch? God zei: "Vanaf nu zult gij..." Nee, dat is bij het Pascha. Dat lees je in Exodus 12, in vers 1 en 2: "Dit zal u zijn de eerste der maanden." Het staat me nog erg helder voor de geest, want afgelopen zondag heb ik daar in Den Haag nog over gesproken. Dus voortaan werd de zevende maand de eerste maand.⟨/p> ⟨p>Ja, dat is werkelijk schitterend. Ik bedoel, die wereld was overstroomd geweest. Het waren met recht doodswateren, en dan vindt de ark vastheid net op die dag. Hij vindt het droge. Eigenlijk zit daar ook alweer het idee achter: het is hetzelfde als het droge dat uit de wateren tevoorschijn komt. Dat was trouwens ook al op de derde dag in Genesis 1 zo. Als iets uit het water komt, is dat eigenlijk altijd een beeld van de opstanding. Als Israël door de Schelfzee gaat, is dat ook opstanding. Of door de Jordaan, dat is opstanding. Of als er iets uit de Jordaan opstijgt, bij de doop bijvoorbeeld, is dat ook opstanding. Het is allemaal uit de doodswateren omhoogkomen. Dat is leven. Heel leven.⟨/p> ⟨p>En dan was het op die zeventiende Nisan dat de Heer Jezus opstond. Ook nog eens een keertje de dag van de eerstelingsgarve. Het stapelt zich allemaal op. Ja, dat bedenkt geen mens. Past het allemaal in elkaar? Ja, precies. En dat heb ik bij een andere regio nog eens verteld, dat de Heer Jezus ook op de zeventiende Nisan is besneden. Want Hij werd geboren op de tiende Nisan, en op de achtste dag — dat is dus op de zeventiende Nisan — werd Hij besneden. Ja!⟨/p> ⟨p>Maar de besnijding is ook een beeld van dood en opstanding. Het was juist God die uit een dode Abraham een nieuw leven verwekte. Dat is opstanding. Maar het gebeurde op de zeventiende. Dus de Heer Jezus stond op op de dag dat Hij ooit, op de achtste dag, werd besneden en dat de ark vastliep. Nou ja, het is er wel. Al die getallen in de Bijbel, sommigen zeggen: "Daar heb ik niets mee. Ik wil een beetje een praktische boodschap hebben waar ik vandaag wat mee kan doen." Ja, maar het is wel frappant. Het lijkt wel of het bewijs er gewoon bijgeleverd wordt. Zoiets, hoe moet ik dat zeggen? Dubbel gestikt, zeg maar.⟨/p> ⟨p>Het is gewoon het intrinsieke bewijs van de Schrift. Je hebt geen bewijzen van buiten nodig die de Bijbel bewijzen; de Bijbel bewijst zichzelf door die hele structuur en de eenheid die het vormt. Als je daarmee bezig bent, dan zeg ik: dit is niet te geloven, dit bedenkt toch geen mens. Al die teksten zijn God-geademd. God-geademd, ja. Allemaal met dezelfde adem. Ja, en dus levend. Want als God ademt, dan geeft Hij leven. Dat wilde ik ook aan Adam vragen: als God Zijn adem geeft, dan wordt het levend. Dat is met de Schrift ook zo. Die is God-geademd en dus levend.⟨/p>