⟨h3 id="hoofdstuk-1" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="0" title="Speel af vanaf 00:00">▶ 00:00⟨/button> ⟨span>Hebreeën 7 als het Centrale Gedeelte van de Brief⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Wij vervolgen onze studie weer met de Hebreeënbrief en inmiddels zijn wij in het centrale gedeelte daarvan aangeland: het zevende hoofdstuk. Dat dit het centrale gedeelte is, klopt als je kijkt naar de lengte van de brief. Deze heeft dertien hoofdstukken, dus als je in hoofdstuk 6 en 7 aangekomen bent, dan ben je toch echt op de helft.⟨/p>
⟨p>Maar het klopt ook thematisch heel sterk. Hebreeën 7, waar we vanavond mee zullen beginnen, is het gedeelte waarvan ik rustig durf te zeggen – en ik zal dat misschien niet direct, maar een komende keer ook aantonen – dat het inderdaad het centrale gedeelte is. Misschien kan ik dat meteen wel even doen. Want als je Hebreeën 8 leest, het eerste vers daarvan, dan zegt de schrijver: "De hoofdzaak van ons onderwerp is..." Dat zegt hij dus naar aanleiding van wat hij zojuist allemaal naar voren heeft gebracht in hoofdstuk 7. De hoofdzaak van ons onderwerp is dat wij zulk een Hogepriester hebben, die gezeten is ter rechterzijde van de troon der Majesteit in de hemel.⟨/p>
⟨p>En wat verder volgt. Maar de hoofdzaak – dat woord 'hoofdzaak' is letterlijk, als u trouwens een Statenvertaling hebt, de 'hoofdsom', oftewel de samenvatting. De samenvatting van dat wat we te vertellen hebben, staat in hoofdstuk 8 vers 1 vermeld. En dat zegt hij dus naar aanleiding van het voorgaande in hoofdstuk 7. Zodat je inderdaad in hoofdstuk 7 bij het middelpunt van de brief bent aangekomen, en dan gaat het over dé Hogepriester die wij hebben leren kennen. Feitelijk zijn de hoofdstukken die hieraan voorafgegaan zijn niets anders dan een aanloop daartoe. Ik kan dat trouwens ook wel aantonen, want als we het hebben over Melchisedek – en daar gaat Hebreeën 7 in zijn geheel over.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-2" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="134" title="Speel af vanaf 02:14">▶ 02:14⟨/button> ⟨span>Eerdere Vermeldingen van Melchizedek⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>In de eerste plaats moeten we vaststellen dat, als we in hoofdstuk 7 vers 1 beginnen, ik u nog even in herinnering breng dat de eerste keren dat we die naam tegenkwamen, in hoofdstuk 5 vers 6 en in het tiende vers van datzelfde hoofdstuk was. Daar lees je dat er geschreven wordt over de Messias – de opgewekte, de opgestane Messias – dat Hij door God is aangesproken als hogepriester naar de ordening van Melchisedek. Daar heb je hem.⟨/p>
⟨p>Vervolgens zegt de schrijver in vers 11: "Hierover hebben wij veel te zeggen, maar het is moeilijk uit te leggen omdat gij traag bent geworden in het horen." Het was voor hem niet zozeer moeilijk uit te leggen omdat hij zelf moeite had om het te vertellen, maar omdat zijn publiek tot wie hij zich richtte traag was geworden. Ze konden het simpelweg niet aan. Feitelijk krijg je vanaf dit vers een hele lange tussenzin. Je kunt het gerust een tussenzin noemen, maar dan wel een hele lange, want die loopt van hoofdstuk 5 vers 11 tot aan het einde van hoofdstuk 6. Dat is allemaal een tussenzin die in feite een uitweiding is over dat elfde vers. De schrijver gaat daarin zijn beklag doen of, wat positiever gezegd, hij gaat uitleggen waarom het zo moeilijk is om dit alles aan hen duidelijk te maken vanwege de hele context die daarmee samenhangt.⟨/p>
⟨p>Er is een korte vraag: "Ik zie die naam Melchisedek staan en ik vraag me af wat die naam eigenlijk betekent." Wel, daarover kan ik u vanavond nog veel meer vertellen, want dat komt uitgebreid aan de orde, straks meteen al in de aanloop. We gaan die naam inderdaad uit elkaar rafelen, dus geen zorgen. Het is een zeer terechte vraag die mij bijzonder goed uitkomt. Ik ga het straks uitgebreid toelichten; we komen het vanzelf tegen wanneer de schrijver het uit de doeken doet. Wat hij dus in die tussenzin doet, in dat tussenliggende gedeelte vanaf hoofdstuk 5 vers 11 tot het einde van hoofdstuk 6, is een uitweiding over de situatie waarom het zo moeilijk was voor de schrijver om te spreken over de dingen die te maken hebben met Melchisedek. "Over hem hebben wij heel veel te zeggen." Hij gaat dat ook doen, maar het is moeilijk. Dat is het verhaal. En waarom het allemaal zo moeilijk is, dat hebben we de voorgaande avonden besproken.⟨/p>
⟨p>Het laatste vers dat we de vorige keer hebben behandeld, was het laatste vers van hoofdstuk 6. Toen kwamen we de naam Melchisedek weer tegen in hoofdstuk 6 vers 20. We lezen daar – en dat valt midden in de zin die in vers 19 begint over de hoop, de verwachting die zeker en vast is als een anker – dat deze reikt tot binnen het voorhangsel. En dan staat er: "...waarheen Jezus" – Hij die hier op aarde de Vernederde was – "voor ons als voorloper is binnengegaan naar de ordening van Melchisedek, hogepriester geworden tot in de eeuw", tot in de eon. Hier hebben we hem weer.⟨/p>
⟨p>Dit is de derde keer dat de schrijver de naam Melchisedek noemt, op zijn Hebreeuws ⟨em>Melchi-Tzedek⟨/em>, en deze formulering is ontleend aan de psalm. Over die Melchisedek heb ik in de voorgaande keren, toen dat in hoofdstuk 5 ter sprake kwam, al wel wat verteld, maar nu is dan echt de avond gekomen om dat eens uitgebreider uit de doeken te doen. Eén ding is zeker: Degene die wij kennen als de Christus – wat 'de Gezalfde' of 'de Messias' betekent – de levende Messias, waar is Hij? Wel, heel karakteristiek voor de tijd waarin wij leven, is Hij achter het voorhangsel, onttrokken aan het oog. Daar is Hij de zekerheid, het anker. En Hij is daar priester. Hij is ook koning, want dat zit ook besloten in de naam Melchisedek. Hij is koning-priester naar de ordening van Melchisedek geworden. Dat was Hij niet op aarde.⟨/p>
⟨p>Juist vandaag heb ik in de voorbereiding nog wat andere boeken en naslagwerken nageslagen, en het frappeerde me weer hoe vaak dat misverstand wordt opgeschreven: dat Jezus hier op aarde de hogepriester was en als hogepriester ook geofferd heeft. Dat gaat zo in tegen de hele gedachtegang van de Hebreeënbrief. Dat zullen we met name in dit komende hoofdstuk 7 gaan zien: dat is niet zo. Hij is hogepriester geworden krachtens Zijn opstanding uit de doden. Of, om het met de woorden van hoofdstuk 7 vers 16 te zeggen: Hij is het geworden krachtens onvernietigbaar leven. Niet vanwege Zijn afkomst; integendeel, op grond daarvan zou Hij helemaal geen priester kunnen zijn. Maar Hij is het geworden naar onvernietigbaar leven, dat aan het licht kwam in Zijn opstanding uit de doden. Tot zover de introductie van de naam Melchisedek die we al eerder tegenkwamen. In hoofdstuk 7 vers 1 steekt de schrijver vervolgens echt van wal.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-3" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="519" title="Speel af vanaf 08:39">▶ 08:39⟨/button> ⟨span>De Historische Melchizedek in Genesis 14 en Psalm 110⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Want deze Melchisedek... de schrijver veronderstelt heel wat als bekend bij die Hebreeën tot wie hij zich richt. Dat kon hij ook gerust doen, want zij kenden de Bijbel; zij kenden wat wij dan het Oude Testament noemen, de Hebreeuwse Bijbel of de Tenach. Hoewel we de naam Melchisedek, gek genoeg, zelden in de Bijbel tegenkomen. We vinden hem slechts twee keer: een paar verzen in Genesis 14 (vers 17 tot 20) en één vers in Psalm 110 vers 4.⟨/p>
⟨p>Als je dit zo leest, zou je kunnen denken dat het nooit al te belangrijk kan zijn. Maar vergis je niet! Dat zou u misschien nog kunnen baseren op hoofdstuk 14 van Genesis, waar het historisch gezien maar een buitengewoon kort verslag is. Het is daar al heel frappant, dat zullen we straks ook nog zien, maar met name in Psalm 110 wordt erop gewezen dat die Melchisedek een hoogst profetisch personage is en de betekenis daarvan is Messiaans. Dat hebben we nu eigenlijk al een paar keer gezien, maar we ontkomen niet aan een behoorlijke overlap als je zulke thema's aansnijdt. In de brief komt het nu eenmaal ook verschillende keren aan de orde en het lijkt mij een goede zaak om deze dingen iedere keer weer in gedachten te brengen.⟨/p>
⟨p>Wie die Melchisedek is? Wel, we komen hem dus in Genesis 14 in een drietal verzen tegen en één vers in Psalm 110. Hij was koning van Salem. Dat is wat je leest in Genesis 14. Wat is dat, Salem? Dat is heel boeiend, want Salem is het latere Jeruzalem. Daar heb ik een heel interessant argument voor. In de eerste plaats blijkt het al uit de naam; Jeruzalem eindigt duidelijk met hetzelfde woord: Salem. In het Arabisch zeggen ze dan 'salaam' en in het Hebreeuws zeggen ze 'shalom'. Dat is allemaal hetzelfde. Vooral die klinkers moet je wegdenken in die oosterse talen; je hebt alleen maar medeklinkers en dan krijg je S-L-M: Shalom. Dat betekent vrede.⟨/p>
⟨p>In Psalm 76 vers 3 – laten we het even opslaan – daar lees je dit. Er staat in vers 2 een lied: "God is bekend in Juda (waar Jeruzalem ligt), Zijn naam is groot in Israël." En dan komt het: "In Salem was immers Zijn tent en op Sion Zijn woning." Dat is een fraaie vorm van parallellisme; dat wil zeggen dat de zinnen parallel lopen, waarbij "Zijn tent" uiteraard overeenkomt met "Zijn woning" en Salem overeenkomt met Sion. Het is gewoon Sion of Jeruzalem; hier heet dat Salem. Die naam Salem heeft dus hele oude papieren. In de dagen van Abraham, dat is dus 2000 jaar voor Christus, was daar al een plaats onder die naam Salem. In de Psalmen komen we die weer tegen en dat maakt het natuurlijk des te opmerkelijker.⟨/p>
⟨p>Als we zeggen dat Melchisedek een Messiaans figuur was – dat wil zeggen dat hij vooruitwijst naar de Messias – dan blijkt dat uit tal van dingen die we van hem lezen en die stuk voor stuk profetisch zijn. Het blijkt echter niet in het minst ook uit de locatie waar hij koning was: in Salem, het latere Jeruzalem. De stad die straks de hoofdstad wordt van de wereld en waar het vrederijk op gebaseerd is. Als ik het zo zeg, vind ik het helemaal mooi: het vrederijk is gebaseerd. Jeruzalem betekent eigenlijk 'Jeru' (vesting) en 'Salem' (vrede). Jeruzalem is dus de vesting van vrede.⟨/p>
⟨p>Nu is het haast een wel heel wrange naam, want er is geen stad waar tot op de dag van vandaag zoveel conflict en zoveel oorlog om is. Men zegt dat het Midden-Oosten een kruitvat is, maar waarom is dat? Vanwege dat ene kleine vlekje op de globe. Je kunt het nauwelijks vinden, maar dat kleine vlekje is er wel: de navel van de aarde. Waarom is dat zo'n conflict? Waarom is het een heilig land? Omdat daar de heilige stad is. Het land is heilig vanwege de stad die daarin gelegen is, en dat is Jeruzalem.⟨/p>
⟨p>Waarom is die stad heilig? Vanwege de tempel, die heilige plaats waar Zijn tent of Zijn woning is. Jeruzalem is de vesting van vrede en weliswaar is dat nu allemaal conflict en oorlog, maar er komt een tijd dat deze stad haar naam eer gaat aandoen. Ik moet het eigenlijk anders zeggen: er komt een tijd dat God aan die stad haar naam eer gaat aandoen. Dan wordt het een vesting van vrede en de wereldvrede zal van daaruit worden gevestigd. De vrede in de wereld, en ook gerechtigheid.⟨/p>
⟨p>Maar dat is dus Salem. Melchisedek kwam inmiddels zo’n 4000 jaar geleden Abraham tegemoet. Hij was koning van Salem. Hoe opmerkelijk! Wat hier staat is allemaal rechtstreeks ontleend aan Genesis 14. De schrijver refereert aan die woorden; je kunt het er zo naast leggen. Ik vind het daarom niet eens nodig om Genesis 14 er nu specifiek nog bij te slaan, want je vindt daar dezelfde gegevens. Hij was koning van Salem, dat is het eerste.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-4" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="938" title="Speel af vanaf 15:38">▶ 15:38⟨/button> ⟨span>De Unieke Combinatie: Koning Én Priester van de Allerhoogste God⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Vervolgens lezen we dat hij priester was van de Allerhoogste God. Die combinatie is natuurlijk vooral opmerkelijk. In de Bijbel is dat namelijk een combinatie die in de dagen vanaf Mozes ondenkbaar was: dat je koning en priester tegelijk kon zijn. Maar deze Melchisedek was het dus wel. Hij was koning van Salem, maar hij was tevens priester van de Allerhoogste God. Onder het oude verbond was de combinatie van die twee ambten of bedieningen een onmogelijke combinatie. Want het ene, het koningschap, was toevertrouwd aan de stam van Juda. Dat was trouwens al van oudsher zo bepaald. Hoe zat het ook alweer met wat Jakob zei in Genesis 49? In vers 10 staat dat Jakob op zijn sterfbed ligt en zijn zonen stuk voor stuk zegent. Wanneer Juda aan de beurt komt, zegt Jakob – en moet u nagaan, dat was pakweg 1800 voor Christus, terwijl het nog 800 jaar zou duren voordat het daadwerkelijk werkelijkheid werd – dat de scepter daar naartoe zou gaan. Er staat: "De scepter zal van Juda niet wijken, noch de heersersstaf tussen zijn voeten, totdat Silo komt, en Hem zullen de volkeren gehoorzaam zijn." Silo is een aanduiding van de Messias. Hoe dan ook, de scepter komt van oudsher toe aan de stam van Juda.⟨/p>
⟨p>Maar hoe zat het dan met het priesterschap? Het priesterschap kwam toe aan de stam van Levi. Je kwam ofwel uit de stam van Juda, ofwel uit de stam van Levi, maar je kon dus nooit beide zijn. Melchisedek was dat echter wel: hij was koning én priester. Er staat nog iets bij waar we later nog uitgebreider over te spreken komen: hij was priester van de Allerhoogste God. In het Hebreeuws staat daar: El Elyon. Dat is een van de namen van God: God de Allerhoogste. Het is een titel die verwijst naar triomf. De Allerhoogste met recht; dat betekent dat Hij hoger is dan de anderen. De term zelf bevat al een overtreffende trap: de Allerhoogste, hoger dan wie dan ook.⟨/p>
⟨p>Maar dat niet alleen. Sla de context maar eens na waarin die term "Allerhoogste" wordt gebruikt. Je zult zien dat dit juist gebeurt in een context van triomf en overwinning. Als de overwinning is behaald, dan is God de Allerhoogste. Het is daarom feitelijk ook een term die met name vooruitwijst naar het Messiaanse Koninkrijk. Als Jeruzalem werkelijk Jerushalom zal zijn, dan zal Hij de Allerhoogste zijn. Melchisedek was een priester – niet van de Almachtige, van El Shaddai, maar van de Allerhoogste. Dat is in feite ook weer een verwijzing naar het Messiaanse vrederijk.⟨/p>
⟨p>Ik verwijs hierbij naar Psalm 97, wat ik een heel fraai voorbeeld vind. In vers 8 en 9 lees je: "Sion heeft het gehoord en zich verheugd, de dochters van Juda hebben gejuicht om Uw gerichten, o HEERE. Want Gij, HEERE, zijt de Allerhoogste over de ganse aarde; Gij zijt zeer hoog verheven boven alle goden" – of wat daarvoor doorgaat, denk ik er dan bij. De Allerhoogste zijn heeft te maken met het moment dat de gerichten op de aarde zijn geweest. Gerichten betekenen dat God alles recht gaat zetten; alles wat krom is in de wereld. En er is nogal wat krom in de wereld, maar Hij gaat het allemaal rechtzetten als de grote Orthopeed. Hij zet alles weer recht en dan zal Hij ook blijken de Allerhoogste over de ganse aarde te zijn, triomferend over al Zijn vijanden en zeer hoog verheven.⟨/p>
⟨p>Ik ga nu wel echt vrij langzaam, zinsdeel voor zinsdeel, maar dat komt omdat deze teksten zo enorm rijk zijn aan informatie en inhoud: Melchisedek, koning van Salem, priester van de Allerhoogste God.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-5" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1261" title="Speel af vanaf 21:01">▶ 21:01⟨/button> ⟨span>De Ontmoeting met Abraham Na de Overwinning⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Want deze Melchisedek kwam Abraham tegemoet bij zijn terugkeer na het verslaan van de koningen. Dat kun je inderdaad gewoon nalezen in Genesis 14. Hij had zijn neef Lot uit de brand geholpen met een legertje van 318 man. Sommige mensen zeggen: "Ach, dat heeft verder niks te betekenen," maar dat kun je wel vergeten. Nu wilt u natuurlijk weten wat die 318 man betekende, maar nee, dat ga ik nu niet vertellen, want dan wijken we te ver uit.⟨/p>
⟨p>Hij keert terug van de strijd en gaat richting wat tegenwoordig de Dode Zee heet, maar dat was toen nog niet het geval. Hij zou daar een ontmoeting hebben met de koning van Sodom, die hij vreesde te zien, of in ieder geval zou hij een ontmoeting met hem hebben. Terwijl hij op de terugtocht is en zich bij Salem bevindt, komt hij Melchisedek tegen. Hij had zojuist een aantal koningen verslagen met een minuscuul legertje. Nu weet ik wel dat in die dagen de wereldbevolking nog heel erg klein was, laten we zeggen een paar honderd jaar na de zondvloed, dus het kan nooit al te groot geweest zijn, maar dan nog.⟨/p>
⟨p>Het was dus na de strijd, na het verslaan van de koningen. Dat is een triomf die ook Messiaans is. Want wanneer zal Melchisedek zich manifesteren en wanneer zal hij zijn volk tegemoet komen met zegen en met brood en wijn? Dat zal zijn na de triomf en na de overwinning op de vijanden. Ook dat verwijst naar de Messiaanse tijd die gaat aanbreken.⟨/p>
⟨p>Dat was het geval bij Abram. Bij zijn terugkeer na het verslaan van de koningen kwam Melchisedek hem tegemoet en zegende hem. Eigenlijk was het omgekeerd: Melchisedek kwam hém tegemoet. Ik moet dan toch even naar Genesis 14 toegaan, want wat Melchisedek precies zei en waaruit die zegen bestond, wordt in Hebreeën 7 niet behandeld. Dat is daar niet het onderwerp, maar het is toch goed om in herinnering te roepen wat daar staat in Genesis 14 vers 18.⟨/p>
⟨p>Aan dat element wordt merkwaardigerwijs voorbijgegaan in de Hebreeënbrief, maar Melchisedek bracht brood en wijn, het embleem van leven en overvloed. Hij was een priester van God, de Allerhoogste, en hij zegende Abram — zo heette hij toen nog, de 'h' kreeg hij later aan zijn naam toegevoegd. Hij zei: "Gezegend zij Abram door God de Allerhoogste, de Schepper van hemel en aarde. En geprezen zij God de Allerhoogste." Zie je het accent? Het wordt twee keer gezegd. Geprezen zij God de Allerhoogste, die uw vijanden in uw macht heeft overgeleverd. Dat was de zegen die Melchisedek uitsprak; een zegen aan Abraham, maar feitelijk is ook dit profetisch.⟨/p>
⟨p>Het verwijst naar de zegen die God straks aan Zijn volk zal geven als Hij Zich zal manifesteren en de vijand zal verslaan. Dan zal blijken dat God de Allerhoogste is. Niet alleen de Schepper van hemel en aarde, maar ook de Bezitter. Ik steek mijn hand er niet voor in het vuur, maar ik meen me te herinneren dat het woord voor 'Schepper' hier eigenlijk ook 'Bezitter' betekent. Dat is even een losse gedachte, ik weet het niet helemaal zeker, maar het zou in elk geval ondersteunen wat ik naar voren breng: Hij is de Bezitter van hemel en aarde, in die zin dat Hij ook bezit zal nemen van alles en de eigendomsclaim zal laten gelden.⟨/p>
⟨p>En dan lees je over Abraham dat hij hem van alles gaf, van de hele buit die hij op zijn overwinningstocht had binnengehaald. Hij gaf Melchisedek van alles de tiende. Er werd niet om gevraagd, hij gaf het gewoon, diep onder de indruk als hij was van deze man. Eén ding is duidelijk: Abraham, de grote herder-vorst, ontmoet Melchisedek en ziet in hem zijn meerdere. Laten we snel weer teruggaan naar Hebreeën 7, want dat sluit daar naadloos op aan. Want wat zien we dan?⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-6" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1587" title="Speel af vanaf 26:27">▶ 26:27⟨/button> ⟨span>De Vertaling van Zijn Naam: Koning van Gerechtigheid en Vrede⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>In vers 2 lezen we: "aan wie ook Abraham een tiende van alles gegeven heeft." Dus aan Melchisedek heeft Abraham een tiende van alles gegeven. Nou, daar had ik het dus over. Hij is vooreerst, zegt de schrijver, als je het vertaalt volgens de uitlegging van zijn naam – of eigenlijk volgens de vertaling van zijn naam. Dat is wel grappig; u kent het woord hermeneutiek misschien, dat is een theologisch vak en dat betekent uitlegkunde. Maar strikt genomen betekent dat woord ⟨em>hermenuio⟨/em>: vertalen. Niet uitleggen, maar vertalen. Het woordje komt heel vaak voor als een naam wordt vertaald, of als je het werkwoord vertalen tegenkomt in het Nieuwe Testament, dan is dat ⟨em>hermenuio⟨/em>.⟨/p>
⟨p>Het is dus eigenlijk niet uitleggen, maar vertalen. Dat vind ik een heel verschil. Een vertaler hoort ook niet uit te leggen. Als je een goede vertaler bent, dan geef je gewoon weer wat de ander zegt. Dan leg je dat niet uit, dat hoort niet. Daarom is het ook zo belangrijk, als je de betekenis wilt weten van wat er staat, dat je een correcte en juiste vertaling hebt. Dan legt het zichzelf uit. Een goede vertaling is onontbeerlijk voor het verstaan van de Schrift.⟨/p>
⟨p>Goed, dat was even een zijstapje in verband met dat woord ⟨em>hermenuio⟨/em>. Melchisedek is vooreerst, volgens de uitlegging van zijn naam – Gerard, jij vroeg er al naar en de Hebreeënschrijver voelde dat aan of zo, hij vraagt het al voor jou – "koning der gerechtigheid". ⟨em>Sedek⟨/em>, dat is wat Melchisedek betekent. ⟨em>Melchi⟨/em> betekent koning (⟨em>meleg⟨/em>); er zijn heel wat namen in de Bijbel waarin het woordje ⟨em>meleg⟨/em> voorkomt. Maar trouwens, dat geldt ook voor het andere woord gerechtigheid: ⟨em>sedek⟨/em>. Dat kwam later in Jeruzalem ook voor. In Richteren 1 kwam je Adoni... oh nee, dat was Adoni-Bezek. Ja, nu ben ik even in de war; ik wou zeggen dat was ook ⟨em>Tzedek⟨/em>, maar dat was ⟨em>Bezek⟨/em>. Maar ⟨em>Tzedek⟨/em>, waar vind je hem nog meer? Dan moeten we zo meteen nog even kijken, of ik moet dat nog eens in de vertaling of in het ISA-programma nakijken. Maar er zijn heel wat namen – ik kom er zo even niet op, maar ik geef u op een briefje dat er heel wat namen zijn waarin je zowel ⟨em>Melch⟨/em> als ⟨em>Tzedek⟨/em> weer tegenkomt.⟨/p>
⟨p>Hoe dan ook, één ding is zeker: Melchisedek betekent koning van de gerechtigheid. En ook dat is natuurlijk veelzeggend. Hij is koning, jazeker, maar wat voor koning? Eén die rechtvaardig is. Een koning van gerechtigheid. En ook dat spreekt niet alleen maar over historie. Hij was een rechtvaardige koning, dat is wat zijn naam uitbeeldt. Maar uiteraard verwijst het naar Hem die straks als Koning zal heersen in Salem. Daar zal Hij Zijn residentie, Zijn paleis, Zijn heersersplaats hebben. Hij zal heersen in gerechtigheid. Een rechtvaardige koning; dat is kenmerkend voor het Messiaanse Rijk dat straks zal aanbreken. Dat er een rechtvaardige heerschappij zal zijn, waar recht gedaan wordt.⟨/p>
⟨p>Maar ook dat staat zo haaks op alles wat we in deze wereld tegenkomen. Laten we wel wezen: als wij het daarover hebben, over politiek en over regering, dan weten we allemaal dat het allemaal krom is. Zodra je met politiek in aanraking komt, dan weet je dat de dingen worden verbogen met het recht en dus krom worden gemaakt. En dat heeft er ook mee te maken: het is niet rechttoe rechtaan. Het is allemaal kronkelen en het is list en bedrog. Die reputatie heeft politiek in het algemeen. Maar het is gewoon ook zo. Het is heel triest, maar dat is ook wat deze aion zo boos maakt: ongerechtigheid. De waarheid die – Romeinen 1 – in ongerechtigheid ten onder wordt gehouden.⟨/p>
⟨p>Maar het geweldige is: daar komt een Koning die werkelijk Koning der gerechtigheid zal zijn. En vervolgens staat er ook: "koning van Salem". Nou, daar hadden we het al even over. En hier wordt vooral gewezen op de betekenis van de naam. Niet zozeer op de locatie dat hij koning van Salem was, namelijk in Salem, het latere Jeruzalem. Maar de naam Salem, dat is koning van de vrede. Daar wijst de schrijver even heel snel op, op al die gegevens. En stuk voor stuk verwijst het naar Hem die gaat komen: de Koning-Priester naar de ordening van Melchisedek. Nou, en nu komen we in vers 3.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-7" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="1946" title="Speel af vanaf 32:26">▶ 32:26⟨/button> ⟨span>Typologie van het Verzwijgen: Zonder Afkomst of Einde Des Levens⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>En dan wordt het wel lastig, want dat hangt er maar van af. Het wordt heel boeiend, want wat lees je over die Melchisedek? Zonder vader, zonder moeder, zonder geslachtsregister, zonder begin van dagen of einde des levens. En dat klinkt heel mysterieus. Als je dat in het boek Genesis nakijkt, dan zie je dat men dat dikwijls zo heeft opgevat; men heeft zelfs de uitleg geopperd dat hij een engel zou zijn of God Zelf. Of dat hij een verschijning van Christus was in het Oude Testament, en dat heeft men allemaal gebaseerd op deze woorden.⟨/p>
⟨p>Maar men zegt dan: hij had geen vader en hij had geen moeder. Het punt is echter dit: die heeft hij niet in de beschrijving. Zoals we hem tegenkomen in Genesis, daar vinden we geen vader vermeld, geen moeder vermeld en geen geslachtsregister. Dat is eigenaardig, want als we belangrijke figuren tegenkomen in het boek Genesis — en in het algemeen in de Bijbel zie je dat — dan worden ze altijd geïntroduceerd; hun afkomst is van belang. Voor een koning sowieso, en voor een priester trouwens ook. Waarom? Omdat een koning uit een specifieke familie moest komen en een priester eveneens. Van Melchisedek lezen we dat niet. Zijn afkomst wordt niet vermeld, noch zijn vader, noch zijn moeder, en er is ook geen geslachtsregister. Had hij die niet? Jawel, ongetwijfeld. Maar in de Bijbel komen we hem niet tegen.⟨/p>
⟨p>Het opmerkelijke hiervan is dat de schrijver onderwijs geeft over de figuur van Melchisedek en over wat er over hem vermeld wordt. Bijvoorbeeld dat hij koning van vrede is — zijn naam — en koning van gerechtigheid. Dat hij zegende, enzovoort. Wat we zojuist al hebben besproken, dat wordt allemaal vermeld. Maar er worden zelfs conclusies getrokken; er wordt onderwijs verbonden aan het feit, of aan dingen die niet van hem vermeld worden. Dat is eigenaardig. Nu, ik weet niet of je dat zo kunt zeggen. Dat blijkt ook niet uit Genesis 14 en dat wordt ook niet hier in de Hebreeën-brief zo naar voren gebracht. Wel dat er een koning was daar in het latere Jeruzalem, die notabene Melchisedek heette en van wie Abraham in elk geval heel duidelijk onderkent: dit is iemand die zo groot is, en hem ook zijn tiende geeft. Hij wordt door hem gezegend, et cetera. Dus hij is in alle opzichten een type of een prefiguratie, zoals dat zo mooi heet, van de koning-priester die zou komen. Dat wel, dus hij is een voorafschaduwing. Maar je kunt niet zeggen dat hij dus al vanaf de dagen van Noach dat al was. Dat staat er allemaal niet.⟨/p>
⟨p>Wat wel zo is — en misschien dat ik daar nog eventjes een vette streep onder mag zetten — is dit: er zijn nogal wat mensen die een aversie hebben tegen wat dan typologie heet. Ik vind zelf typologie geweldig. En daarmee bedoel ik dit: dan kijk je in het boek Genesis of Exodus, noem maar op. Het kunnen bepalingen zijn omtrent het heiligdom en de offerdienst, maar het kunnen ook geschiedenissen zijn. Alle details verwijzen naar Hem die zou komen. Altijd op voorhand. En dat is schitterend om dat te ontdekken. Dat is niet zomaar een hobby. Je zou het eens een keertje na moeten lezen in Galaten 4. Daar lees je dat Paulus in aanvaring komt met mensen die de gelovigen daar uit de natiën onder de wet willen brengen, en dan zegt hij: "Zeg mij, jullie die onder de wet willen gaan staan, luisteren jullie zelf niet naar de wet?" En dan gaat hij die geschiedenis bespreken, de geschiedenis van Hagar en Sara en van Ismaël en van Isaäk. Dan vertelt hij dat Hagar eigenlijk in het Arabisch Sinaï is en hij maakt allerlei parallellen en trekt allerlei conclusies; allemaal wat wij dan typologie noemen. Hij zegt ook: "Deze dingen hebben een zinnebeeld", of: "Ze zijn een zinnebeeld". Het verwijst naar iets. Allerlei details waarvan je dat misschien niet eens vermoed zou hebben, blijken dus betekenis te hebben. Alles verwijst.⟨/p>
⟨p>Eigenlijk is op die aanname de hele Hebreeën-brief ook gebaseerd. Dat alle details, alles wat God heeft verordend in het heiligdom en hoe de dingen zouden moeten gaan, tot in de kleinste details een betekenis heeft. Daar kun je gewoon op voorhand van uitgaan. Wat hier zo bijzonder is, is dat het zelfs zover gaat dat de dingen die niet vermeld worden eveneens betekenis hebben. Er is namelijk zoiets als 'veelzeggend zwijgen'. Het verzwijgen van de vader en de moeder, het geslachtsregister, zijn begin van dagen en het einde des levens, dat is een veelzeggend fenomeen. Als iemand zo belangrijk is en die dingen worden niet vermeld, dan moet dat betekenis hebben. Dat is waar de schrijver van de Hebreeën-brief op wijst. Hij zegt: het feit dat die dingen niet vermeld worden, heeft betekenis. Er wordt geen vader en moeder van hem vermeld, geen geslachtsregister gegeven, het begin van dagen — dat wil zeggen wanneer hij geboren is — of het einde des levens — wanneer hij gestorven is — het wordt allemaal niet van hem vermeld.⟨/p>
⟨p>En nu komt het. Dan staat er vervolgens: "en aan de Zoon van God gelijkgesteld, blijft hij priester voor altoos", of tot de finale eigenlijk, totdat het doel is bereikt. Wat is hier de gedachte? Wat wil de schrijver hiermee zeggen? Hij zegt: al die dingen worden van hem niet vermeld. Geen einde van leven. Nu, zegt hij, daarin is hij de Zoon van God gelijkgesteld. Als u het hier ziet in de meer letterlijke weergave, er staat: "picturing". Dat wil zeggen: gelijkend of uitbeeldend. Hij is de Zoon van God uitbeeldend. Hoezo dan? Waarin is Melchisedek de Zoon van God uitbeeldend? Wel, dat hij priester voor altoos is. Hoezo priester voor altoos? Is Melchisedek daar nog steeds priester? Nee, letterlijk niet, maar in beeld wel. Dat wil zeggen: zijn priesterschap is nooit voorbijgegaan. Dat is het punt. Van zijn priesterschap wordt geen einde van leven vermeld, en dus is hij in type — dat is de gedachte, we zullen dat trouwens in een nakomend vers ook nog zien — een uitbeelding van Hem, de Zoon van God, die inderdaad priester is, die letterlijk priester is voor altoos, tot de finale. Inderdaad niet tot in eeuwigheid, maar daar zullen we het ook nog eens over hebben, maar wel tot in de aioon.⟨/p>
⟨p>Ik geef toe, je moet hier even goed bij stilstaan en goed over nadenken. Ik begrijp ook, als ik deze dingen zo naar voren breng, precies wat de schrijver bedoelde te zeggen met: "Het is moeilijk om het uit te leggen". Niet omdat jullie traag zijn geworden trouwens hoor, dat begrijpen we ook wel. Maar ja, als je geen feeling hebt met typologie of als je niet vertrouwd bent met het gegeven dat alles in de Schrift — en ik bedoel alles in de Schrift tot in de kleinste details, en dat geldt trouwens niet alleen voor de Schrift maar ook voor de schepping — betekenis heeft en verwijst naar Hem van wie heel de Schrift spreekt. Als je dat niet geloven wilde, zou je dat maar eens een keertje aan de Emmaüsgangers moeten navragen, die toen op de derde dag op weg waren naar Emmaüs. Dan lees je dat ze die vreemde man tegenkomen; incognito bleek het de Messias te zijn. Niettemin lees je dat Hij zegt: "O onverstandigen en tragen van hart." En dan staat er: "Beginnende bij Mozes begon Hij uit te leggen dat al de Schriften op Hem betrekking hebben." Al de Schriften, alles. Nu, er zijn vele tientallen voorbeelden van te geven waarin dat ook geïllustreerd wordt.⟨/p>
⟨p>Niet alleen maar als het gaat om de voorzeggingen — letterlijk, concreet — maar ook de typologieën, de typen, de verhalen. Wat dacht je van al die geschiedenissen van David, van Samuel en van Salomo? Het verwijst... of was het Simpson? Ik heb me daar de laatste tijd nog mee beziggehouden. Schitterende verwijzingen, heenwijzingen naar de Zoon van God.⟨/p>
⟨p>Nu gaat het er eventjes om dat, omdat we geen einde van het leven van Melchisedek vermeld vinden, hij daarin lijkt op de Zoon van God, die priester is voor altoos. Dat is de gedachte. Het loutere feit trouwens dat hij lijkt op de Zoon van God — gelijkend — geeft al aan dat hij niet de Zoon van God Zelf is. Dat is de conclusie die sommigen getrokken hebben, maar dat is niet zo. Trouwens, in hoofdstuk 7 vers 15 van ditzelfde hoofdstuk lees je dat hij een evenbeeld is. Daaruit blijkt dat overigens ook.⟨/p>
⟨p>Dus hij lijkt erop, in alle opzichten; dat is juist wat de schrijver naar voren brengt. Maar ze zijn niet identiek. Dat gaat te ver en dat is ook niet zo, want dan zou hij er namelijk ook niet meer op lijken; dan ís hij het.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-8" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="2653" title="Speel af vanaf 44:13">▶ 44:13⟨/button> ⟨span>Merk op Hoe Groot Deze Is: Tienden van Abraham⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Merkt dan op, in vers 4 zijn we inmiddels: "Merkt dan op hoe groot deze is." Vooral ook in het contrast met Abraham. Want Abraham is toch dé man in het Oude Testament. In de Hebreeuwse Bijbel is er eigenlijk niemand groter dan Abraham, aan wie al de beloften gegeven waren. Altijd wordt er weer verwezen naar de belofte die God aan hem heeft gegeven. Wel, als Abraham al zo groot is, hoe groot moet Melchisedek dan wel niet zijn? Merkt dan op hoe groot deze is.⟨/p>
⟨p>En dat blijkt ook wel, want de schrijver zegt dat de aartsvader Abraham hem een tiende gegeven heeft. Getiend heeft. "Tiende" is hier feitelijk een werkwoord; we zullen dat straks nog wel even zien. Hij gaf hem een tiende van het beste van de buit. Ons woord patriarch zie je hier ook staan; dat is eigenlijk aartsvader. Het is een Grieks woord voor de eerste vader. Aan wie de eerste vader Abraham een tiende gegeven heeft van het beste van de buit. Ik wees er zojuist al even op dat dit niet was omdat Melchisedek dat eiste, maar Abraham gaf hem dat vrijwillig. Zo staat het er.⟨/p>
⟨p>Nu gaat de schrijver verder met het trekken van de parallellen. Dan moet je even goed opletten, want hij zegt: "Nu hebben zij die uit de zonen van Levi het priesterambt verkrijgen..." Wacht even, laten we de pauzeknop indrukken. Hier hebben we aan de ene kant de koning-priester Melchisedek en aan de andere kant is er sprake van de zonen van Levi. De stam van Levi was de stam aan wie het priesterambt was toegekend. Welnu, de zonen van Levi die het priesterambt verkrijgen, hebben volgens de wet de opdracht tienden te heffen. Dat lezen we in de boeken van Mozes.⟨/p>
⟨p>De stam van Levi kreeg tienden van elke andere stam. Ze hadden het daarmee trouwens erg goed. Ze kregen tien procent van al die andere stammen; dat waren elf andere stammen. Dus ze kregen elf keer tien procent. De stam van Levi was er zo gezien een stuk beter aan toe dan de anderen. Dat kregen ze zomaar omdat ze specifiek gereserveerd waren voor de dienst van God. Hadden ze het slecht? Allerminst. Maar goed, dat was volgens de wet en zo moest het ook gebeuren. Degenen uit de zonen van Levi die het priesterambt verkrijgen, hebben volgens de wet de opdracht tienden te heffen.⟨/p>
⟨p>Dit is trouwens in tegenstelling tot Melchisedek, want die deed dat niet volgens de wet. Dat hoefde helemaal niet. Abraham deed dat gewoon omdat hij onderkende dat Melchisedek de meerdere was. De Levieten heffen tienden van het volk, dat wil zeggen: van hun eigen broeders. De stam van Levi was net zo goed als de andere stammen van Israël; zij waren ook nakomelingen van Abraham. Er staat: "hoewel dezen uit de lendenen van Abraham zijn voortgekomen". Ze waren allemaal nakomelingen van Abraham, het waren gewoon hun broeders. Het tiendrecht was gebaseerd op de wet, niet omdat ze meer, beter of hoger waren. Dat was simpelweg zo geregeld in de wet.⟨/p>
⟨p>Ik moet even doorgaan, want anders laten we de lijn los. "Maar hij die zich niet tot hun geslacht kon rekenen..." Dat is een interessant woord, want in het Grieks staat hier eigenlijk ons woord genealogie. Dat is altijd leuk als je het Nieuwe Testament bestudeert met een interlineair erbij: je komt haast geen regel tegen waar niet een Grieks woord in staat waar wij mee vertrouwd zijn. Patriarch, genealogie; tal van woorden komen uit het Grieks. Melchisedek hoorde niet bij hun geslacht, maar deze Melchisedek heeft van Abraham tienden genomen – of hij heeft Abraham getiend – en een zegen gegeven aan de drager van de beloften.⟨/p>
⟨p>Doordat Abraham de tienden aan Melchisedek gaf, demonstreerde hij dat die Melchisedek zoveel groter was dan hijzelf. Dat blijkt vervolgens nog uit iets anders, namelijk uit het feit dat hij een zegen geeft aan de aartsvader Abraham, de drager van de belofte. Als zelfs de drager van de belofte gezegend wordt, hoe groot moet die Melchisedek dan wel niet zijn? Dat blijkt dan ook wel, want er staat in vers 7: "Nu is het..."⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-9" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3045" title="Speel af vanaf 50:45">▶ 50:45⟨/button> ⟨span>Het Onwedersprekelijke Feit: de Meerdere Zegent de Mindere⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Het is onwedersprekelijk dat het mindere door het meerdere wordt gezegend. Hier zegt de schrijver eigenlijk: 'Nou wens ik geen tegenspraak', maar dat was niet omdat hij niet tegengesproken wil worden, maar gewoon omdat het onwedersprekelijk is. Het is een gegeven dat degene die zegent, meer is dan degene die gezegend wordt.⟨/p>
⟨p>Er zitten hele mooie kanten aan dat verhaal in de Schrift. Je leest bijvoorbeeld dat wanneer Jacob na de hongersnood zijn zoon Jozef gaat ontmoeten — eindelijk, na zoveel jaren — hij in het land Egypte arriveert en daar wordt opgewacht door Farao zelf. En dan lees je dat Farao gezegend wordt door Jacob. Jacob zegende Farao! Dan denk je: wat moet zo'n Hebreeër die daar in een vreemd land komt, maar hij zegent Farao. Want degene die een zegen uitspreekt, staat boven de ander.⟨/p>
⟨p>Wij spreken in religieuze kringen over de klerus, de geestelijkheid. Een geestelijke orde in een kerk mag de zegen uitspreken en daarmee staan ze boven het gewone volk. Dat noemen ze klerikaal. Het is een klerikale verhouding: je hebt de geestelijkheid — we spreken dan over geestelijken en leken. De klerus en het volk. 'Leken' komt van het Griekse ⟨em>laos⟨/em>, wat gewoon 'het volk' betekent. Het 'domme' volk, zeg ik nu een beetje denigrerend, maar ik moet denken aan wat je leest over de farizeeën. Die spraken heel denigrerend over het volk: de schare die de wet niet kent. Zíj wel, zij waren op de hoogte, dachten ze.⟨/p>
⟨p>Het gaat me nu even om het punt dat degene die de zegen mag uitspreken, boven degene staat die gezegend wordt. Dan begrijp je trouwens ook meteen dat wij in de ekklesia niet de zegen over een ander kunnen uitspreken als een exclusief recht, zoals je dat in de kerken wel hebt. Gek genoeg is dat niet alleen in de Rooms-Katholieke Kerk zo. Daar heb je de geestelijkheid en moet je tot het ambt verheven zijn, en dan mag je inderdaad het volk de hostie uitdelen. Dat is grappig, dan mag je brood en wijn uitdelen en sta je eigenlijk een soort Melchisedek uit te hangen. Dan mag je de zegen geven en dat mag niet zomaar iedereen.⟨/p>
⟨p>Je zou zeggen: daar heeft men in het protestantisme toch wel radicaal mee gebroken? Nou, echt niet. In het protestantisme is het in de kerken nog steeds het grote gebruik dat alleen de dominee of een speciaal verordineerde ambtsdrager de zegen mag uitspreken. Ik weet nog van vroeger in de Christelijke Gereformeerde Kerk — dat ligt inmiddels al een tijdje achter mij — dat we dat daar ook hadden. Dan was daar een kandidaat die in opleiding was gedurende de theologische opleiding; hij mocht wel preken, maar hij mocht niet de zegen uitspreken. Dat mocht pas wanneer hij daadwerkelijk geordineerd was als predikant. Dan mocht hij de zegen uitspreken, dat wil zeggen: zijn handen opheffen. Daar zie je heel duidelijk nog die klerikale gedachte: degene die de zegen uitspreekt, is namelijk de meerdere.⟨/p>
⟨p>In de ekklesia, waar wij allemaal broeders en zusters zijn, is er geen meerdere of mindere. Iemand die dient met het Woord is niet meer; integendeel, dan ben je een dienaar van het Woord. Het is niet zo dat je meer bent, of gezag hebt, of boven de anderen staat, of dat je de anderen kunt zegenen. Bovendien denk ik met Paulus in deze brief: we zijn al gezegend met alle geestelijke zegen in de hemelse gewesten in Christus. Daar danken we God voor.⟨/p>
⟨p>Dit was even een uitweiding, maar het gaat erom dat het onwedersprekelijk is dat het mindere door het meerdere wordt gezegend. Met andere woorden: als Abraham deze Melchisedek aantreft en Melchisedek hem zegent, dan wordt daarmee gedemonstreerd dat Melchisedek boven Abraham stond. Melchisedek demonstreerde dat, en vervolgens erkende Abraham dat weer door hem de tienden van alles te geven. Zo waren die verhoudingen: Melchisedek was inderdaad de meerdere, en dat is precies ook waarin hij verwijst naar de Messias, de echte Koning-Priester die straks zal komen.⟨/p>
⟨p>Ik stel voor dat we eerst even een kopje koffie gaan drinken en dan pakken we straks de draad weer op. Van de zwarte pieten naar de echte onderwerpen.⟨/p>
⟨p>Ik heb het in de pauze nog eventjes nagegaan, want ik kon het niet hebben dat ik niet op de namen kon komen waar ik naar zocht. Ik heb het even in het ISA-programma nagekeken en inderdaad kom je heel wat namen tegen met ⟨em>melech⟨/em>. Wat denkt u van Abimelech? Dat betekent: 'mijn vader is koning'. Ahimelech heb je ook nog, dat is: 'mijn broer is koning'. En dan heb je nog de man van Naomi: Elimelech. Ik corrigeerde mezelf zojuist ten onrechte, want ik had het over Adoni-Zedek, maar dat is wel degelijk de naam van een koning in Jeruzalem die we tegenkomen in Jozua 10. Adoni-Zedek betekent 'mijn heer is gerechtigheid'. ⟨em>Adoni⟨/em> betekent 'mijn heer' en ⟨em>Zedek⟨/em> is 'gerechtigheid'. Ik vond het toch even nodig om dat aan te vullen.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-10" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3468" title="Speel af vanaf 57:48">▶ 57:48⟨/button> ⟨span>Het Belang van Dit Onderwijs voor de Hebreeën⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>We gaan weer verder met ons verhaal in Hebreeën 7. Waarom brengt de schrijver deze dingen nu naar voren? Dat is misschien nog wel goed om even onder de aandacht te brengen. Uiteraard doet hij dat om te laten zien hoe geweldig Melchisedek is, maar waarom precies? En waarom brengt hij dat in contrast met het priesterschap dat bekend was onder de stam van Levi? Dat was ook weer vanwege de omstandigheden in die dagen: de Hebreeën, woonachtig daar in Jeruzalem. Zij hadden nog te maken met de tempel en de tempeldienst, de Levitische priesterdienst. Welnu, daar moesten zij afscheid van nemen. Trouwens, al zouden ze er geen afscheid van nemen, dan zou het binnen een paar jaar hoe dan ook ten einde komen. De hele tempeldienst zou namelijk niet alleen verdwijnen, de hele tempel zou zelfs verwoest worden, in vlammen opgaan, en de stad Jeruzalem zou gewoon met de grond gelijk gemaakt worden.⟨/p>
⟨p>Toen de Hebreeënbrief geschreven werd, waren het dus de nadagen van het Levitisch priesterschap, dat toentertijd nog actief was. De Hebreeën moesten daar afscheid van nemen, want het was 'nabij de verdwijning'. Dat zijn woorden uit Hebreeën 8: nabij de verdwijning. Wat de schrijver in deze brief naar voren brengt is: maak je daar geen zorgen over dat het Levitisch priesterschap nu voorbij is en van voorbijgaande aard blijkt te zijn. Want al in de Tenach, in de Hebreeuwse Bijbel, stond het vast dat het Levitisch priesterschap plaats zou moeten maken voor een veel hoger priesterschap. Dat is een mooi woord in dit geval: een hoger priesterschap, namelijk het priesterschap naar de ordening van Melchisedek.⟨/p>
⟨p>Daar kon de schrijver hen op wijzen, niet alleen historisch in die geschiedenis van Abram en die ontmoeting met Melchisedek, maar ook in de profetie. Namelijk in die bekende Messiaanse Psalm, Psalm 110, waar gezegd wordt van de Messias – dat is onomstreden, dat weten de Joden ook – dat de Messias priester zou zijn naar de ordening van Melchisedek. Welnu, dat is van een veel hogere orde. De schrijver zegt: wij hebben een Messias, thans achter het voorhangsel, die van een veel hogere orde is dan het priesterschap dat jullie nu nog kennen in Jeruzalem en dat binnenkort gaat verdwijnen. Daarom brengt hij dat contrast zo naar voren. Zo zie je dat je de betekenis van de hele brief pas gaat verstaan wanneer je die ook plaatst in de historische context, maar het is ook met reden dat de schrijver deze dingen naar voren brengt. De betekenis van Melchisedek kun je nooit overschatten; hij is zoveel meer dan het Levitisch priesterschap. Daarom laat de schrijver dat contrast zien, met name in Hebreeën 7. Dat is niet maar zomaar een willekeurige Bijbelstudie die hij doet; nee, juist in die tijd was dat voor de lezers van het grootste belang.⟨/p>
⟨p>We waren dus gebleven bij de vaststelling dat het onwedersprekelijk is dat het mindere door het meerdere gezegend wordt. De schrijver gaat verder met zijn verhaal, maar ook met de parallellen, en hij zegt: kijk, hij spreekt over 'hier' en over 'daar'. Hier ontvangen sterfelijke mensen tienden – dat wil zeggen, hij heeft het over het Levitisch priesterschap, dat zijn allemaal stervelingen – doch daar is het iemand van wie wordt getuigd dat hij leeft. Nog steeds, bij wijze van spreken. Waar wordt getuigd dat hij leeft? Wel, in Psalm 110 vers 4, waar ik nu al zo vaak naar heb verwezen. Daar wordt tegen de Messias gezegd: "Gij zijt priester voor eeuwig naar de wijze van Melchisedek." Is Melchisedek letterlijk nooit doodgegaan? Had hij geen einde van leven? Jawel, maar het wordt niet vermeld. En dat is juist het markante en het betekenisvolle. Van zo'n belangrijk figuur zou het vermeld moeten worden, maar het wordt niet vermeld. Dat heeft betekenis, omdat het typologisch waar is: aan zijn priesterschap komt geen einde. Dat is de reden.⟨/p>
⟨p>"Gij zijt priester voor eeuwig naar de wijze van Melchisedek", wiens priesterschap ook al geen einde had – althans, het wordt niet vermeld. Dat zijn dus niet alleen maar woorden van de schrijver van de Hebreeënbrief; in wezen stond dat al in Psalm 110. Duizend jaar daarvoor was het al door David zo opgetekend. Je moet er even goed je gedachten bij houden, maar als je de moeite doet om de schrijver hier te volgen, dan is er aan de logica geen ontkomen aan; het is duidelijk. De Levitische priesters waren stervelingen; ook dat krijgt later in dit hoofdstuk nadere toelichting. Maar in elk geval: van Melchisedek wordt geen einde des levens vermeld en dat is de reden waarom wordt gezegd dat van hem wordt getuigd dat hij leeft.⟨/p>
⟨p>Ja, om het zo te zeggen – dat is wel aardig hè – of bij wijze van spreken; het is niet letterlijk zo. Niet letterlijk is het waar dat hij geen einde van leven had, maar bij wijze van spreken wordt hij zo voorgesteld. Zo wordt hij gepresenteerd en dat is wat betekenis heeft. Daarmee zie je dus ook weer hoe typologie werkt; ik heb er voor de pauze al even op gewezen. Hoe ver dat gaat en hoe de schrijver dat eigenlijk ook zonder zich daarvoor te excuseren doet. Integendeel, hij gaat uit van het principe dat elk detail wat vermeld wordt betekenis heeft, en zelfs dingen die merkwaardigerwijs niet vermeld worden, hebben net zo goed betekenis.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-11" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="3885" title="Speel af vanaf 01:04:45">▶ 01:04:45⟨/button> ⟨span>Levi Gaf Tienden in de Lendenen van Abraham⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Ja, om zo te zeggen is zelfs Levi, die tienden heft, door Abraham aan het tienderecht van een ander onderworpen. Het gaat hier over de stam Levi die tienden heft van hun volksgenoten, van de andere stammen. Maar hier wordt gesteld dat zelfs Levi door Abraham aan het tienderecht van een ander onderworpen is. Want hij was immers nog in de lendenen van zijn vader toen Melchisedek hem tegemoet kwam.⟨/p>
⟨p>Hebt u hem? Zo niet, dan zal ik nog eens proberen duidelijk te maken wat de schrijver hier naar voren brengt. Hij zegt dat de Levitische priesters tienden hieven van hun volksgenoten, maar dat Levi bij wijze van spreken zelf al tienden heeft gegeven aan Melchisedek. Natuurlijk niet letterlijk, want Levi leefde toen nog niet; hij werd pas veel later geboren. Maar hij was in de lendenen van zijn vader Abraham. Zo wordt dat hier naar voren gebracht: hij was nog in de lendenen van zijn vader Abraham.⟨/p>
⟨p>Dat is de Bijbelse manier van spreken. De lendenen of de heupen hebben te maken met voortplantingskracht en zij symboliseren dat. Levi was dus nog in de lendenen van zijn vader Abraham op het moment dat Abraham de tienden gaf aan Melchisedek. Dat is de gedachte waarmee gezegd wordt dat Levi, bij wijze van spreken, in zijn voorvader Abraham tienden gaf aan Melchisedek.⟨/p>
⟨p>Met andere woorden, dit demonstreert te meer dat Melchisedek zoveel meer is dan Levi en alles wat hij representeert. Zo loopt de gedachtegang hier in de Hebreeënbrief; dat is wat de schrijver zegt. Abraham was de meerdere, maar als Abraham zelfs al de mindere was van Melchisedek, dan geldt dat zeker voor Levi, die op dat moment nog in de lendenen van zijn vader Abraham was. Als ik hier nog meer over ga uitweiden, dan ga ik me verspreken.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-12" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4039" title="Speel af vanaf 01:07:19">▶ 01:07:19⟨/button> ⟨span>Een Ander Priesterschap Vereist een Verandering van Wet⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>We gaan verder met vers 11. Indien nu het Levitische priesterschap het volmaakte gebracht had... De perfectie is dus niet door het Levitische priesterschap gekomen; dat was trouwens ook helemaal niet de bedoeling. Sterker nog, in de Hebreeuwse Bijbel wordt het einde van het Levitische priesterschap al aangekondigd. Wanneer de Messias zou aanbreken, dan zou er een heel ander bestel komen, een heel ander priesterschap. Vers 11 zegt: "Indien nu het Levitische priesterschap het volmaakte gebracht had – immers daaronder heeft het volk de wet ontvangen..." Of letterlijk staat er: "daarop is de wet geplaatst". Die hele Levitische priesterdienst was de basis voor de wetgeving die daarop gebaseerd was.⟨/p>
⟨p>Het is een lange zin, dus als je hem in stukjes knipt, krijg je wel oog voor de details, maar dan mis je soms de lijn. Het idee is dit: als het Levitische priesterschap het volmaakte gebracht had, waarom was het dan nog nodig dat een andere priester naar de ordening van Melchisedek zou opstaan? Zou opreizen of verrijzen; een vrij dubbelzinnig woord in dit geval. Waarom was dat nog nodig? Dat was immers aangekondigd in de Hebreeuwse Bijbel: dat de Messias priester zou zijn, niet naar de ordening van Aäron, maar naar de ordening van Melchisedek. De Messias zou uit de stam van Juda komen en niettemin een priester zijn. Wel, dat kon normaal gesproken niet, maar bij Hem wel, omdat Hij priester was naar een heel andere ordening, naar een heel ander model, namelijk naar de ordening van Melchisedek. In Psalm 110 lees je al dat de Messias priester zou zijn naar de ordening van Melchisedek. Als Hij naar de ordening van Aäron was geweest, had Hij uit de stam van Levi moeten komen.⟨/p>
⟨p>Ik ga verder. "Want uit een verandering van priesterschap volgt noodzakelijk ook een verandering van wet." De hele Levitische priesterdienst wordt uitgebreid in de wet beschreven: wie ze waren, wat ze moesten doen, de tijdstippen en de rituelen. Met name het Levitische priesterschap staat daarin centraal. Wel, als het priesterschap gaat veranderen, als daar een hele transfer plaatsvindt – dat is het woord dat hier gebruikt wordt – van het Aäronitische of Levitische priesterschap naar het Melchisedekiaanse priesterschap, dan volgt daaruit dat er een heel nieuw bestel moet zijn. Een nieuwe wet en een hele nieuwe regelgeving daaromtrent.⟨/p>
⟨p>Ik lees verder in vers 13: "Want Hij van wie aldus wordt gesproken..." – namelijk de Messias – "...heeft behoord tot een andere stam, waaruit niemand met het altaar te doen had." U ziet dat er ook nu weer overlap plaatsvindt, want ik heb deze dingen al eerder vanavond verteld. De stam van Juda had niets te maken met het altaar; het altaar had van doen met de stam van Levi. Ik moet er trouwens bij zeggen dat je één keer leest dat dit wel gebeurde, en dat liep niet goed af. Dat was koning Uzzia uit de stam van Juda, uit het koningshuis van David. Juda heeft twintig vorsten gehad, twintig koningen. Het huis van Juda heeft dus twintig koningen gehad en van slechts zeven daarvan lees je dat zij de Here gediend hebben. Maar ook van al die koningen lees je dat ze op een zeker fataal moment in hun leven de mist ingingen. Ook bij deze Uzzia is dat het geval. Dat staat beschreven in 2 Kronieken 26. Hij werd hoogmoedig en wilde de priesterdienst waarnemen. Als een priester ging hij de tempel in om reukwerk te ontsteken. Dat mocht hij absoluut niet; hij was van de stam van Juda en niet van de stam van Levi. Je leest dan ook dat hij melaats wordt tot de dag van zijn dood. Dat is een duidelijke illustratie dat dit niet hoorde. Onder het oude verbond was die combinatie koningschap-priesterschap onmogelijk. Dus niemand uit de stam van Juda had te maken met het altaar.⟨/p>
⟨p>Het is immers duidelijk dat onze Here uit Juda is gesproten. Dat lijkt mij ook wel; dat is iets wat in de evangeliën ook iedere keer onderstreept wordt. Waar zou de Messias geboren worden? Inderdaad uit de stam van Juda, in de landstreek van Juda en meer speciaal in Bethlehem. In Mattheüs 2 wordt dat aangehaald: "En gij, Bethlehem Efratha, al zijt gij klein onder de duizenden, uit u zal Mij voortkomen..." Dat is een citaat uit Micha 5. De Hebreeuwse profeten waren daar volkomen helder in en een Jood vandaag de dag weet dat ook. De Messias komt voort uit Juda, uit het koningshuis van David, en wordt geboren in Bethlehem. Wel, daar is onze Here uit voortgekomen. Onze Here, mooi hè? De Heer van ons. "Has risen" is ook mooi: Hij is opgestaan. We kunnen daarin een verborgen toespeling of heenwijzing zien naar Zijn opstanding of verrijzenis uit Juda.⟨/p>
⟨p>Onze Here... Ik wil er ook nog op wijzen dat de Heere Jezus in het Nieuwe Testament nooit door ons wordt aangesproken als koning. Ook in de brieven van Paulus kom je dat niet tegen, en trouwens ook niet in de brieven van Jakobus, Petrus en Johannes. Jezus wordt niet aangesproken als koning, maar als Heer: onze Here, onze kurios. Hij is weliswaar de Koning in spe, maar dat Hij Zich als Koning zal manifesteren, is nog steeds toekomst. Wij kennen Hem sowieso niet als koning; wij als gelovigen van de Ecclesia, het lichaam van Christus, staan in een heel andere verhouding tot Hem. Hij is het Hoofd en wij zijn Zijn lichaam. Goed, dat is hier in de Hebreeënbrief niet de context of het plaatje wat getoond wordt, maar de Messias is inderdaad onze Here.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-13" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="4573" title="Speel af vanaf 01:16:13">▶ 01:16:13⟨/button> ⟨span>De Verborgen Koning: Typologie van Prins Joas in de Tempel⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Ik moet trouwens ineens denken aan een geschiedenis. In de pauze hebben we het er ook al even over gehad, over een paar moeilijke gegevens, maar ik denk aan een bepaald, typologisch heel bijzonder verhaal; geschiedenissen waarin de verwantschap van koningschap en priesterschap wordt uitgebeeld. Ik herinner me dat ik weleens een keer gesproken heb over de kleine Joas. Kent u die geschiedenis? Die koning, dat kleine ventje dat ontkomt. Koningin Atalia – je leest in de boeken Koningen en Kronieken dat koningin Atalia het hele koningshuis van David ombrengt. Dan is het koningshuis van David finito; dat was het hele idee. Maar wat blijkt? Er is één prins ontkomen, en dat was de kleine Joas. Hij wordt zeven jaar lang verborgen gehouden in de tempel.⟨/p>
⟨p>Ik zal nu niet de hele geschiedenis gaan vertellen, want het is een heel uitgebreid verhaal, maar na die zeven jaar komt de prins tevoorschijn en dan wordt hij gepresenteerd en wordt hij gekroond. Nee, dat duurt nog eventjes, maar in elk geval wordt de koning inderdaad gepresenteerd. Dan blijkt dat van het koningshuis van David, waarvan men dacht dat het voorbij was – de afgehouwen tronk van Isaï – er toch nog één prins was. Men dacht dat het hopeloos was, maar waar bevond hij zich? In het heiligdom. Daar was hij verborgen en te zijner tijd kwam hij aan het licht, terwijl iedereen dacht dat het volkomen hopeloos was.⟨/p>
⟨p>Dit is zo'n schitterende illustratie, misschien wel een van de allermooiste. Dat denk ik altijd als ik een geschiedenis behandel, maar deze is wel heel erg fraai. Want als je nu vraagt: 'Waar is de zoon van David? Wie kan vandaag zijn rechten claimen en zeggen: ik voldoe aan het profiel?', dan bestaat dat schijnbaar niet. Maar het punt is: Hij is er wel, alleen Hij is onttrokken aan het oog. Waar is Hij? Wel, achter het voorhangsel. Dat hadden we al gelezen aan het einde van hoofdstuk 6 van de Hebreeënbrief. Hij is daar, achter het voorhangsel, in het heiligdom onttrokken aan het oog. Daar wordt Hij bewaard.⟨/p>
⟨p>Daarom zijn wij mensen met hoop. Wij weten dat het allemaal gaat komen en als de tijd rijp is, als de tijd vol is – het zevende jaar – dan zal God Hem presenteren. Kijk, in zo'n geschiedenis – ik wijs er nu eventjes op – was Joas natuurlijk de koning uit het huis van David. Hij was niet letterlijk een priester, maar wat hij uitbeeldt doordat hij verborgen wordt gehouden in de tempel, in rust, dat beeldt wel uit wie de Zoon van David zou zijn en hoe Hij inderdaad op Gods tijd aan het licht zal komen en Zich zal presenteren als de Koning. Dat is ook het hele idee in de Hebreeënbrief: nu is Hij in het hemels heiligdom en vervult Hij de rol van priester; straks zal Hij verschijnen en dan zal Hij ook de Koning zijn. In die volgorde. Nu staat niet Zijn koningschap centraal – dat is voor straks – maar Zijn priesterschap. Dat is in het verborgene; daar vervult Hij een belangrijke taak, maar daar komen we nog over te spreken.⟨/p>
⟨p>In elk geval is het inderdaad onze Heer. Het is immers duidelijk, zegt de schrijver, dat onze Here uit Juda is gesproten. Dat is zelfs waarom Hij daadwerkelijk een claim kan leggen op het feit dat Hij de Messias is. Zou Hij niet uit Juda gesproten zijn, dan zou Hij niet eens Messias kunnen heten; dan zou Hij dus ook niet onze Heer zijn. Ten aanzien van welke stam Mozes met geen woord van priesters gerept heeft... dat is waar ik zojuist in de pauze al even op wees. Want gek genoeg kom je in de boeken van Samuel en Koningen toch wel opmerkelijke geschiedenissen tegen waarbij de koning heel ver gaat. Ik denk met name aan geschiedenissen in het leven van David die het meest uitgebreid verhaald worden.⟨/p>
⟨p>Dan lees je bijvoorbeeld dat David – nogmaals, bij Mozes in de wetgeving wordt er niet gerept over de stam van Juda dat hij priesterlijke functies zou mogen uitoefenen – maar in de andere boeken vind je heel opmerkelijke dingen. Denk aan David die bijvoorbeeld gekleed ging in – er staat in de NBG-vertaling meestal 'de linnen lijfrok', daar val je niet over, maar weet u wat er staat? Er staat de efod. Dat is het priesterlijk kleed. Er staat gewoon in het Hebreeuws 'de efod'. Een koning, David, die in een priesterlijk kleed ging en voor de ark danste, tot verachting van Michal.⟨/p>
⟨p>Bij andere gelegenheden lees je het ook. Wat dacht u van die geschiedenis dat David met zijn manschappen bij de priester Abjatar aankomt en eet van de toonbroden? Denk er even aan: David was verworpen als koning; hij was op de vlucht. Hij was wel al gezalfd tot koning, maar zijn daadwerkelijke koningschap wachtte nog. Dat hij daadwerkelijk op de troon zou zitten, zou nog even duren. Maar in die tussentijd lees je dat hij bij de priester Abjatar aankomt en eet van de toonbroden. Er staat zelfs dat hij het heiligdom inging. Van Mozes mocht dat niet hoor, als ik het zo mag zeggen. Mozes repte daar niet over. Nee, maar David deed dat.⟨/p>
⟨p>Je kunt dat natuurlijk langs de ethische meetlat gaan leggen en zeggen dat het niet mag. Maar waarom staat het er? De Heer Jezus haalt dat later in de Evangeliën ook nog aan: 'Hebt gij niet gelezen wat David deed?' Wij lezen altijd met zo'n ethische bril van 'mag dat wel of mag dat niet', maar daar gaat het in de Schrift niet om. Het gaat erom: hoe spreekt het van God en Zijn Zoon? Wel, dan is het niet zo moeilijk. Die David die dat doet – misschien 'illegaal', buiten de wet om – is wel degelijk de priester in het heiligdom en hij kan uitdelen van het brood. Dat is wat Hij vandaag doet. Zijn manschappen, die ook delen in de verwerping, laat Hij delen in het brood uit het heiligdom. Dat is wat Hij doet.⟨/p>
⟨p>Dat zijn van die gedachten die zo opkomen. Je zou ze op een rijtje moeten gaan zetten: hoe koningen in de Bijbel allerlei priesterlijke rollen toebedeeld krijgen, of zich toemeten, hoe je het maar zeggen wilt. Maar het is altijd typologisch. Ik geef direct toe dat ik nu een beetje uitwijk, maar goed. Ten aanzien van welke stam Mozes met geen woord van priesters gerept heeft... dat is duidelijk. Dat klopt, daar is geen speld tussen te krijgen. En nog veel duidelijker wordt het, zegt de schrijver...⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-14" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="5102" title="Speel af vanaf 01:25:02">▶ 01:25:02⟨/button> ⟨span>Priester Geworden Krachtens Onvernietigbaar Leven⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Nog veel duidelijker—dat slaat niet alleen op het voorgaande vers, maar op het hele voorgaande betoog—wordt het als naar het evenbeeld van Melchisedek een andere priester opstaat. Ik verwees al even eerder naar dit vers, naar de gelijkenis of het beeld van Melchisedek, waarbij een andere priester vereist is. Dat is trouwens opmerkelijk; er staat hier het Griekse woord ⟨em>heteros⟨/em>, en dat betekent een andersoortige priester. Van de Levitische priesters waren er vele, en als de ene priester overleed, dan nam de volgende het over. Dat was weliswaar een andere priester, maar van hetzelfde soort: iedere keer weer een Levitische priester. Maar Hij is ⟨em>heteros⟨/em>, een andersoortige priester, namelijk een priester naar de ordening van Melchisedek.⟨/p>
⟨p>Er staat bij dat Hij dit niet is geworden krachtens een wet met een voorschrift betreffende vleselijke afkomst. Ik geef toe: als je het zo leest, is dat nogal zware, plechtige taal, maar prik er even doorheen en dan wordt het volkomen helder. Waarom is Hij priester geworden naar de ordening van Melchisedek? Is dat vanwege Zijn afkomst? Nee, juist niet! Juist op grond van Zijn genealogie, Zijn geslachtsregister, zou Hij immers geen priester kunnen zijn. Hij is het dus niet geworden krachtens een wet met een voorschrift betreffende vleselijke afkomst. Op basis van Zijn afkomst is Hij inderdaad de Mashiach, de Gezalfde, uit de stam van Juda en uit het koningshuis van David, maar Hij is geen priester vanwege een wet of vanwege Zijn vleselijke afkomst.⟨/p>
⟨p>Nee, Hij is het krachtens een onvernietigbaar leven. Dit is weer zo’n prachtige aanwijzing dat Hij inderdaad priester is geworden doordat Hij is verrezen uit het graf en leven aan het licht bracht dat onvernietigbaar was. Sinds de steen weggerolde is Hij niet alleen Koning, maar is Hij door God aangesproken als de Koning-Priester naar de ordening van Melchisedek. Onvernietigbaar leven betekent dus ook dat Hij priester blijft. Al die andere priesters moesten hun ambt weer doorgeven aan een ander omdat ze doodgingen, maar dat geldt voor Zijn priesterschap niet. Hij is het ⟨em>le-olam⟨/em>. Dat wil zeggen: Hij hoeft het niet over te dragen. Dat was ook de priester in Psalm 110; als David voorzegt dat de Messias priester zou zijn naar de ordening van Melchisedek, dan staat erbij: ⟨em>le-olam⟨/em>. Dat betekent dat je het bent zonder dat het overgedragen moet worden. Hij is de Messias, Hij is opgestaan uit de doden en Hij sterft niet meer. Onvernietigbaar leven.⟨/p>
⟨p>Dat is de Man over wie we het hebben. In wezen praat je nu echt over het hart van de hele Bijbelse boodschap: de dood is overwonnen. Hij is, sinds en ook krachtens Zijn opstanding uit de doden, de priester naar de ordening van Melchisedek, met alles wat erbij komt. Wanneer Hij straks zal verschijnen, dan is Hij Koning van Gerechtigheid en Koning in Salem, de Koning van Vrede, en gaat Hij zegenen. Dan zal Hij de triomf inderdaad behalen, maar ook demonstreren. Dat is allemaal waar, maar Hij is het al sinds en op grond van Zijn opstanding uit de doden.⟨/p>
⟨h3 id="hoofdstuk-15" class="gb-ch-heading">⟨button type="button" class="gb-ts-play" data-seconds="5391" title="Speel af vanaf 01:29:51">▶ 01:29:51⟨/button> ⟨span>De Bloeiende Staf van Aäron als Goddelijk Bewijs van Opstanding⟨/span> ⟨a href="#gb-hoofdstukken" class="gb-back-to-ch" title="Terug naar inhoudsopgave">↑ hoofdstukken⟨/a>⟨/h3>
⟨p>Dat is het laatste wat ik erover wil zeggen. Want dat is een typologisch argument; dan moet ik denken aan de bloeiende staf van Aäron. Er was ooit, dat lees je in Numeri 17, discussie – ik zeg het netjes – over de vraag wie nou hogepriester zou zijn. En dan wordt uiteindelijk besloten dat God zelf de hogepriester zou aanwijzen. Er worden twaalf staven – twaalf staven worden er verzameld – en die worden in het heiligdom gelegd. In de morgen, na de nacht, blijkt de staf van Aäron amandelbloesem voortgebracht te hebben. En zelfs, als ik me niet vergis, ook nog vruchten. Dat was natuurlijk een compleet godswonder, want zo'n dode staf bracht leven voort. Toen was het goddelijk bewijs geleverd: hij is de hogepriester.⟨/p>
⟨p>Maar ook daarin zie je natuurlijk weer de typologie: de hogepriester die wordt aangewezen, wordt niet door de mens aangewezen, maar door God zelf. En hoe dan? Wel, doordat zijn staf – een staf in de Bijbel is sowieso al een uitbeelding van opstanding – leven voortbrengt: amandelbloesem.⟨/p>
⟨p>Nou, dat is het allerlaatste: weet u wat amandelbloesem is? Het woord 'amandel' in het Hebreeuws is verbonden met het woord 'ontwaken'. Waarom? De amandelboom is de boom die het eerst in het voorjaar tot bloei komt. Het is het ontwaken; de lente begint eigenlijk met de amandelboom. Hij brengt het nieuwe leven aan het licht; dat is die amandelbloesem. Daar is meer over te vertellen dan ik nu doe, maar één ding moet duidelijk zijn: de hogepriester wordt van Gods wege aangewezen, vroeg in de morgen, na de nacht. Dat is toch dubbelzinnig wat ik nu allemaal vertel? Door de staf die bloesem voortbrengt, is hij de Opgestane uit de doden. Dat is Melchisedek.⟨/p>
⟨p>De volgende keer – dat is over twee weken, of drie weken? Oh, iedere keer maak ik daar fouten over – maar in elk geval bij de volgende Bijbelstudie, zo de Heer wil en wij leven, zeg ik er maar netjes bij, gaan wij hiermee verder. Want dit hoofdstuk is voorlopig nog niet uit; het gaat door tot vers 28. We gaan dan gewoon onze speurtocht verder voortzetten naar deze Melchisedek. Geweldig onderwerp.⟨/p>