English blog | Oude Artikelen

Romeinen 9:3 – ik wenste…

09-04-2017 - Geplaatst door Andre Piet

… er is droefheid in mij en een grote ononderbroken pijn in mijn hart. Want ik wenste zelf met een anathema van Christus [verwijderd] te zijn ten behoeve van mijn broeders, mijn verwanten naar [het] vlees…

De gangbare vertalingen geven deze zin weer met “ik zou wel wensen van Christus verbannen te zijn…”. Alsof Paulus het over de tegenwoordige tijd zou hebben. Maar hij schrijft in de verleden tijd: ik wenste… Paulus denkt terug aan de tijd dat hij de Christus vervolgde en wenste een banvloek voor hem te zijn. Alles stelde hij in het werk om zijn volksgenoten te behoeden voor deze versmaadde naam. Het heftige joodse verzet dat Paulus ondervond tegen zijn boodschap, herkende hij maar al te goed.

Het hartzeer dat Paulus ononderbroken voelde voor zijn volk, was de herinnering aan hoe hijzelf eens was. Maar met deze pijn in het hart was Paulus toch hoopvol voor zijn volk. God had immers zijn naam en beloften aan Israël verbonden. Het is onmogelijk dat dit vervallen zou zijn.

Als het met Paulus goed kon komen, zou dat met Israël dan niet kunnen? Als Gods zijn ogen kon openen, dan toch ook van heel het volk?

Delen: