Goedbericht Weblog

Er is binnen enkele kerken discussie ontstaan (klik hier) over de NBV-weergave van het tweede gebod (Ex.20:5):

Voor de schuld van de ouders laat ik de kinderen boeten, en ook het derde geslacht en het vierde, wanneer ze mij haten.

Deze vertaling is in meerdere opzichten volstrekt onjuist.

1. Het Hebreeuwse woord ‘avon’ betekent geen ’schuld’ maar ‘verdorvenheid’.
2. Het Hebreeuwse woord ‘paqad’ betekent niet ‘boeten’ maar ‘bezoeken’ of ‘opzoeken’.
3. Het idee dat God kinderen laat boeten voor de schuld van hun voorgeslacht, heeft diepe theologische wortels (erfschuld), maar staat haaks op de waarheid dat “kinderen NIET  om hun vaders ter dood gebracht zullen worden” (Deut.24:16; vergl. o.a. 2Kron.25:4).

De tekst in Ex.20:5 staat in een concrete historische context. Het volk Israël was onderweg naar “het beloofde land” en zou de inwoners van dat land moeten verdrijven. Maar waarom nú pas? Had God al niet vier eeuwen eerder dit land beloofd aan het nageslacht van Abraham?  Waarom moesten er eerst zoveel jaren van verdrukking voor het volk Israël overheen gaan? Waarom niet direct het land in bezit gegeven? Het antwoord op deze vragen was al eeuwen tevoren aan de toen nog kinderloze Abram  gegeven:

15 … gij zult in vrede tot uw vaderen gaan; gij zult in hoge ouderdom begraven worden. 16 HET VIERDE GESLACHT echter zal hierheen wederkeren, WANT EERDER IS DE MAAT DER ONGERECHTIGHEID (’avon’ = verdorvenheid) DER AMORIETEN NIET VOL.
Genesis 15

M.a.w. toen het volk Israël het beloofde land binnentrok, voltrok God een gericht aan de inwoners van het land. Niet vanwege de verdorvenheid van hun voorgeslacht, maar omdat ze bleven volharden in de verdorvenheid van hun voorgeslacht. Pas bij de vierde generatie mocht Israël het land ontruimen. Niet eerder. Hetgeen demonstreert hoe traag God is in het voltrekken van zijn vonnis. Gericht oefenen is vreemd werk voor Hem en ook nooit een doel op zich.

Want als Hij bedroefd heeft, ontfermt Hij Zich naar de grootheid van zijn gunstbewijzen. Immers niet van harte verdrukt en bedroeft Hij de mensenkinderen.
Klaagliederen 3:32,33

Exodus 20:5 is geen blijk van Gods wraakzucht maar juist van zijn geduld!

artikel in ND
Van de hand van Ad de Bruijne, hoogleraar ethiek en spiritualiteit in Kampen, stond zaterdag j.l. een artikel in het ND te lezen onder de titel ‘moeten’ moet. Hij levert daarin kritiek op de aversie die tegenwoordig onder veel christenen lijkt te leven tegen het werkwoord ‘moeten’. De Bruijne pakt het genuanceerd aan en geeft toe dat deze weerzin vaak  begrijpelijk is, maar signaleert niettemin dat “onder orthodoxe christenen een regelrechte dwaling oprukt…. Deze dwaling heet antinomianisme”.

ont-moeting
Het artikel van de Bruijne prikkelde me. Vorig jaar augustus hield ik een presentatie voor een groep jongelui onder de titel ‘aangename ont-moeting’. Daarin betoogde ik dat het werkwoord ‘moeten’ (eigenaardig genoeg) in vooral moderne bijbelvertalingen te onpas gebruikt wordt. Zo lezen we in Efeze 4:22-24 (NBV) maar liefst vier keer ‘moeten’ terwijl dit niet één keer in het origineel is terug te vinden!

“gij zult”
Ook betoogde ik dat de apostel Paulus ons in de Romeinen-  en Galaten-brief leert dat wij, evenals ooit Abraham (die 430 jaar vóór Sinaï leefde), niet “onder de wet” leven. Net als hij worden wij geacht te leven uit de belofte! Een man als Abraham kende zeker wel het “gij zult” maar dan niet in de zin van “je móet” maar als voorzegging. “Gij ZULT tot een zegen zijn”,  ”gij ZULT in vrede tot uw vaderen gaan en gij ZULT in hoge ouderdom begraven worden”, “gij ZULT een vader van een menigte volken worden”, etc.
Ook in een belofte zit het element ‘moeten’, met dat verschil dat de plicht geheel rust bij degene die de belofte uitspreekt (>’belofte maakt schuld’).

geloof versus werken
Geloof betekent bij Paulus: ‘be-amen wat God belooft’. Dat dit vervolgens (als wetmatigheid) gevolgen heeft voor onze handel en wandel heeft, is volkomen waar, maar dat is gevolg en geen oorzaak. Dat verschil is enorm belangrijk! Als God b.v. zegt: “gij ZULT heilig zijn” en vertalers maken daarvan “wéést heilig” (1Petr.1:16) dan wordt een belofte (>geloof) gedegradeerd tot een opdracht (>werken) en daarmee valt men in dezelfde strik als ooit Israël.

31 … doch Israël, hoewel het een wet ter gerechtigheid najaagde, is aan de wet NIET toegekomen. 32 WAAROM NIET? Omdat het hierbij niet uitging van GELOOF, maar van WERKEN.
Romeinen 9

Leven uit gelóóf wil zeggen: staan op wat God belóóft. 

3 Want wat zegt het schriftwoord? Abraham GELOOFDE God en het werd hem tot gerechtigheid gerekend. 4 Nu wordt hem die werkt, het loon niet toegerekend uit genade, maar krachtens verplichting. 5 Hem echter, DIE NIET WERKT, maar zijn GELOOF vestigt op Hem, DIE DE GODDELOZE RECHTVAARDIGT, wordt zijn geloof gerekend tot gerechtigheid…
(…)
20 … maar aan DE BELOFTE GODS heeft hij niet getwijfeld door ongeloof, doch hij werd versterkt in zijn geloof en GAF GODE EER, 21 in de volle zekerheid, dat HIJ bij machte was hetgeen HIJ beloofd had ook te volbrengen.
Romeinen 4

Als er iets moet, dan is dat het zonder enige reserve geloven en prediken van Gods belofte. Dat een categorie mensen (die wel de klok hebben horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt), dit aangrijpt als “een aanleiding voor het vlees” is helaas maar al te waar. Daar had Paulus in zijn dagen ook al mee te maken. Maar het verandert geen milimeter aan de waarheid van genade en “genade alléén”.

Wat waren de eerste woorden die Jezus uitsprak op de dag van Zijn opstanding (Matteüs 28:9)?
Volgens de St.Vert: “weest gegroet”;
Volgens de NBG-51: “weest gegroet”;
Volgens de NBV: “… en groette hen”.

Volgens de interlineair (=woord-voor-woord weergave) van ISA luidt de lezing:

Dus: Jezus ontmoette hen, zeggende: verblijdt u!

Laten we met behulp van het genoemde ISA-programma een ‘concordant view’ los op het bewuste Griekse woord (chairete), dan zien we hoe dit in alle andere tien gevallen wordt vertaald (NBG-51, zie laatste kolom).

Let op: 7x “verblijdt u”, 2x “verheugt u”, 1x “weest blijde”. Slechts in Matteüs 28:9 klinkt het magertjes “weest gegroet”. Terwijl juist op deze dag ultiem reden was voor feestvreugde! Jezus verrees als Eersteling uit de doden en had “onvergankelijk leven aan het licht” gebracht. Heel de mensheid ontving op deze dag de garantie dat de dood uiteindelijk, volkomen teniet gedaan zal worden! Het eerste woord dat de Levensvorst dan ook uitsprak, was niet minder dan een jubelklank:
VERBLIJDT U!!!

Het eerste Goedbericht-weekend zit er op. Een formulering waaruit de oplettende lezer direct kan opmaken dat een volgend weekend kennelijk al overwogen wordt. En dat laatste klopt. Door velen is mij deze dagen gevraagd of niet vaker een dergelijk evenment georganiseerd kan worden. Ja, waarom ook niet? Misschien over een jaar weer? U verneemt daar t.z.t nog wel over.

Het was in elk geval een hele belevenis om met zo’n 85 mensen (exclusief daggasten), mannen en vrouwen, jong en oud, bijeen te zijn in het prachtige recreatiecentrum ‘Eben Haëzer’ te Maarn. In een zeer ontspannen sfeer konden een vijftal bijbelstudies worden gegeven over ‘de week van Pasen’. Schitterende vergezichten en indrukwekkende structuren werden zichtbaar in het bestuderen van het Pascha, de week van ongezuurde broden en de eerstelingsgarve. Alles blijkt (hoe kan het ook anders?) met grote precisie betrekking te hebben op hetgeen in vervulling is gegaan in de Here Jezus Christus.
Wat ook buitengewoon gewaardeerd werd, was de samenzang en muziek. Samen met de boodschap van ‘genade alléén’, maakte dat deze dagen tot een waar feest! Mede doordat ook het overige (de organisatie en de keuken) in PRIMA handen was!

De komende dagen hoop ik de MP3-opnames en de powerpoints van dit weekend op de goedbericht-site te plaatsen. Wellicht dat nog meer foto’s van het weekend ‘boven water’ zullen komen (stuur gerust op!), maar hier alvast een fotoalbum, als sfeer-impressie (dank je wel  Michiel!).

Aanvulling 31 mei 2009:
Van Evert Manak ontving ik een MP3 bestand waarin enige liederen aan enthousiaste samenzang is opgenomen o.l.v. het virtuoze pianospel van André van ‘t Wout.

——————————-

Enkele reacties:

Ik dank mijn hemelse Vader voor dat geweldige weekeind. Heerlijk om de foto’s te zien en alles weer te beleven (…) Het was een stukje hemel met al die gelovige, blije mensen, die allen genoten van het Woord.

Spring is in my mind! Ik kan het nog niet helemaal goed bevatten dat Pasen zo’n groot feest kan zijn!

Nogmaals bedankt voor het bijzondere weekend. Het is treffend hoeveel meer ik onder de indruk ben geraakt van God en Zijn Plan in de afgelopen tijd. Jouw zorgvuldige uitwerking van de hoogtijden en hun vervulling heeft me nog weer meer overstelpt met ontzag en liefde voor de Vader!