Goedbericht Weblog

Van een bezoeker van de goedbericht-site ontving ik onderstaande reactie.

Ik begin in mijn gedachten steeds vaker de term ‘gebroken schepping’ als verdacht aan te merken, temeer omdat de christelijke visie nogal veel ellende onder deze noemer parkeert. Ben je ziek: gebroken schepping. Tragisch ongeval: gebroken schepping. Misvormd bij geboorte: gebroken schepping… Maar ik vind die term niet terug in de bijbel (weet jij op welke bijbelpassages deze dooddoener stoelt?). Bovendien zegt God al in Genesis dat Hij het is die de blinden en doven maakt (bedoeld zal zijn: Exodus 4:11; AP). En wat Hij maakt is niet stuk, toch? Of anders: Hij maakt het stuk, om het te kunnen helen. Hoe zie jij aan tegen deze christelijke vergaarbak?

Ook ik heb geen idee waar de term ‘gebroken schepping’, Bijbels gezien, aan ontleend zou kunnen zijn. Het suggereert dat de schepping ooit heel was en nadien gebroken is. Deze gedachte steunt o.a. op de door sommigen voorgestelde vertaling van Genesis 1:2: “en de aarde werd woest en ledig”. Ook al zou deze weergave correct zijn, dan betekent dit nog helemaal niet, dat de aarde tevoren niet woest en ledig was. De primaire betekenis van deze sobere mededeling in Genesis één is: de aarde werd woest en ledig, namelijk, bij haar schepping. De zes dagen in Genesis 1 vertellen wat God deed om de woestheid op te heffen (verhaald vanaf dag één tot en met drie) en de ledigheid te vullen (verhaald vanaf dag drie tot en met zes). De aarde was woest en ledig, niet omdat ze gebroken was maar omdat het diende als ruw uitgangsmateriaal van waaruit de Schepper zijn schepping tot orde en volheid zou brengen. Ze was niet gebroken, maar onaf.

en Adam dan?
Het is waar dat de dood de mensenwereld is binnengekomen door de ongehoorzaamheid van Adam (Rom.5:12). Maar was de wereld waarin Adam vertoefde volmaakt? Wat deed de listige slang dan in de hof? Hoezo een afgebakende hof als heel de aarde reeds een paradijs was? En vanwaar een boom van kennis van goed en kwaad? Kennelijk ontbrak het daar het eerste mensenpaar aan! Kennis van goed is niet los verkrijgbaar. Goed leren we kennen in contrast met het kwaad.

“de duivel zondigt vanaf den beginne”
Het idee van een ‘gebroken schepping’ wordt ook in verband gebracht met de zogenaamde val van Lucifer. Satan zou eerst een volmaakte hemelvorst zijn geweest en later hoogmoedig zijn geworden door de Schepper naar de kroon te willen steken. Deze gedachte wordt gebaseerd op teksten in Jesaja 14 en Ezech.28  waar het echter resp. gaat over de vorst van Babel en de vorst van Tyrus. De Bijbel weet niet van een ooit volmaakte satan. Integendeel, de Bijbel zegt dat de duivel zondigt “vanaf den beginne”(1Joh.3:8). GOD heeft de slang gemaakt (Job 26:13 St.Vert.) Hij is de Schepper van licht én duisternis, van vrede én kwaad, van zowel de smit als de verderver (Jes.45:7; 54:13). GOD heeft alles gemaakt voor Zijn doel, zelfs de goddeloze voor de dag des kwaads (Spr.16:4).

slechts door lijden tot heerlijkheid
Toen de discipelen op een man wezen die blind was vanaf zijn geboorte, brachten zij dit onmiddelijk in verband met een mogelijke zonde in het verleden. Dat is typerend voor menselijk theologiseren. Jezus’ benadering was een totaal andere:

… Noch deze heeft gezondigd noch zijn ouders, maar de werken Gods moesten in hem openbaar worden.
Johannes 9:3

De man werd niet genezen omdat hij blind was. Het is omgekeerd: hij was blind opdat hij genezen zou worden! Het universele Bijbelse principe is, dat de weg naar heerlijkheid loopt via lijden (Luc.24:26, Rom.8:18; Hebr.2:10). Hoe zou het meest karakteristieke van GODS heerlijkheid, namelijk Zijn liefde, ooit openbaar kunnen worden zonder de achtergrond van lijden? Hoe zou GODS barmhartigheid ooit gekend worden, als men onbekend is met ellende? Hoe zou de rijkdom van vergeving beleefd kunnen worden zonder zonden? Hoe zouden we ooit de waarde van GODS grenzeloze ontferming kunnen verstaan als we het niet bij Hem zouden hebben verbruikt (Rom.11:32)? Hoe zou de waarde van verzoening begrepen kunnen worden zonder de achtergrond van vijandschap (Kol.1:20)? Enzovoort.

under construction
De discipelen in Johannes 9 staarden zich blind (letterlijk) op wat zij zagen en zochten naar verklaringen in het verleden. Maar het antwoord lag niet in het verleden maar in de toekomst! GODS heerlijkheid moest (nog) openbaar worden - dáárom! Niet ’waarom?’ maar ‘waartoe?’. Wat wij als ‘min’ ervaren is geen ‘min’ maar een plus die nog niet af is! Wie is zo dwaas om een bouwwerk te beoordelen wanneer alleen nog maar de fundering is gelegd? Wie levert kritiek op een aannemer halverwege de bouw, omdat ramen en deuren ontbreken of omdat er nog puin op de vloeren ligt? Wie kritiseert een dichter op ontbrekende rijm zolang de laatste regel nog niet is geschreven? Het rijmt aan het eind, niet eerder. Wie valt een auteur aan op een ontbrekend plot zolang men het boek nog niet helemaal gelezen heeft? Onvolmaaktheden tijdens het creatieve proces duiden niet op ‘gebrokenheid’ maar op het feit dat de creatie nog niet voltooid is. GODS werk staat nog in de stijgers. Het boek van de schepping is nog (lang) niet afgerond. Het plot van GODS verhaal (”GOD alles in allen”) wacht nog enige aionen…

Want de schepping is aan de vruchteloosheid onderworpen, niet vrijwillig, maar om HEM, die haar daaraan onderworpen heeft, in hope echter, omdat ook de schepping zelf van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid zal bevrijd worden tot de vrijheid van de heerlijkheid der kinderen Gods.
Romeinen 8:20,21

zeldzaam geluid
Paul Washer is een innemende en bewogen Amerikaanse evangelist. Ik heb diverse video’s (klik hier) van hem gezien op You Tube waarin hij op een zeldzaam indringende wijze predikt. Hij neemt daarbij geen blad voor de mond als hij zijn toehoorders aanspreekt. Ook niet als hij het b.v. heeft over feel-good-predikers in zij land á la Joël Olsteen, Benny Hinn of Robert Schuller. Paul Washer staat pal voor de ‘five points of calvinism’ (TULIP) (1), op een wijze zoals ik zelden van een reformatorische predikant heb vernomen.

heftige boodschap
In de boodschap van Paul Washer herkent men onmiddellijk wat mannen als Whitefield en Spurgeon in hun dagen ook vanaf de kansel hebben uitgedragen. Er is geen prediking die zozeer mensen daadwerkelijk beweegt zich te ‘bekeren’ als een boodschap waarbij de verschrikkingen en de eindeloosheid van de hel indringend geschilderd worden. Paul Washer gelóóft daarin en kan daarom ook oprecht en radicaal deze boodschap uitdragen. Voor hem is deze boodschap maar geen formeel leerstuk dat met de lippen beleden dient te worden (zoals tegenwoordig meestal het geval is), maar het ingrediënt bij uitstek dat de ernst van de prediking domineert. Zijn boodschap hoeft niet ‘opgeleukt’ te worden, ze is heftig in zichzelf. En velen worden geraakt en komen tot ‘bekering’…

NIET het Evangelie
Maar hoe ernstig deze boodschap ook gebracht wordt en hoeveel tranen ze bij zowel prediker of toehoorder ook moge teweegbrengen: het is NIET het Evangelie zoals Paulus dit onder de volken bekend maakte. Paul Washer  predikt NIET de ene GOD die wil dat alle mensen gered worden en daartoe Christus Jezus gaf tot een losprijs voor allen en daarom daadwerkelijk de Redder van alle mensen is (2). Nee, in plaats daarvan spreekt hij zijn publiek indringend toe, hoe verschrikkelijk het is om tot in alle eeuwigheden in de hel te verkeren. Mensen worden in zijn boodschap niet geraakt door de vreugde van “de heerlijkheid van het Goede Bericht van de gelukkige GOD” (3) maar bevangen door angst om in een verschrikking terecht te komen dat elke beschrijving tart. Een eindeloze hel, die de Schrift niet kent. Wat een verantwoordelijkheid heeft een prediker die GOD zó beledigt!

schijn-geloof
Een dergelijke prediking brengt vooral schijn-geloof voort waarbij mensen niet van harte hun vertrouwen stellen op GOD maar door bangheid gedreven worden. Neem de proef op de som en vertel bekeerlingen van zo’n boodschap maar eens dat GOD “de Redder van alle mensen is” en men zal (gewoonlijk geschokt) reageren in de trant van: als dát zo zou zijn, dan was ik nooit tot geloof gekomen. Voor mij is zo’n reactie de beste aanwijzing dat er kennelijk niet eens sprake is van geloof en liefde. Zou daar wél sprake van zijn, dan zou men uitroepen: “Wow, dat zou geweldig zijn!! Waar staat dat in de Bijbel?”.

De video’s die ik van Paul Washer zag, hebben me er eens temeer bij bepaald om met alles wat in me is de overweldigende heerlijkheid van het Goede Bericht uit te bazuinen!

—————————————————-

voetnoten

(1) Het woordje TULIP staat voor
1. Total depravity (totale verdorvenheid),
2. Unconditional election (onvoorwaardelijke verkiezing),
3. Limited atonement (beperkte verzoening),
4. Irresistable grace (onwederstandelijke genade) en
5. Perseverance of the saints (volharding der heiligen).

(2) Resp. geciteerd uit: 1Timotheüs 2 vers 4 en vers 6 en 1Timotheüs 4 vers 10. Paul Washer ‘verklaard’ de betekenis van het woord “alle” door het op te vatten als ‘allerlei’ of ‘alle soorten van’…. ‘Limited Atonement’.

 (3) 1Timotheüs 1 vers 11

meer info:
Evangelie versus christenheid 
16 Bijbelse feiten op een rijtje 
het dynamiet van het Evangelie

Van een bezoekster van deze site kreeg ik het volgende mailtje, met daarin ook een vraag.

Hoi Andre Piet

ik heb vandaag buitengewoon genoten van de duidelijke uiteenzetting over Genesis, alleen het roept toch wel weer nieuwe vragen op met name over de kalender Gods, de aeonen en de nederwerping. Ik wacht rustig tot ik ook daar een antwoord en duidelijkheid over krijg. In de loop van de tijd vallen de puzzelstukjes in Gods Woord vanzelf op hun plaats, naar mijn ervaring. Dank je wel voor deze fijne studie. Het ontroert mij dat de Here Adam iedere dag een stukje openbarend onderwijs gaf gedurende die zes zeer bijzondere dagen. En de zevende dag mocht Adam rusten en alles nog eens overdenken. Zo onderwijst Hij ons ook op allerlei manieren en dat is toch een bewijs dat de Here ons, Zijn mensen toch heel hoog inschat, en zó vertrouwelijk met ons wil omgaan. Nogmaals bedankt. Ik geniet altijd van je predikaties en studies op mijn lap-top.

Een hartelijke groet,
in Christus verbonden,
x

Wat betreft de vragen die de studie over Genesis 1 heeft opgeroepen: het klopt dat “de nederwerping der wereld” en daarme ook het eerder gehanteerde aeonen-schema wijzigt. Voorheen werd “de nederwerping der wereld” tussen Genesis 1:1 en 1:2 geplaatst, waarna God vervolgens in zes dagen hemel en aarde herstelde. Maar het moet duidelijk zijn, dat als de zes dagen geen dagen van herstel zijn maar dagen van openbáring, dat dit idee van ‘restitutie’ niet langer opgaat.

Gen.1:1 is het opschrift boven Genesis 1.
Vers 2 beschrijft het vormeloze begin (”woest en ledig”) van de wereld. Er vindt geen oordeel of drama plaats, slechts de oorspronkelijke staat die vooraf gaat aan Gods scheppend handelen wordt in korte bewoordingen neergezet.
Het vervolg van Genesis 1 beschrijft hoe God deze woeste en ledige wereld zowel heeft geordend (geopenbaard op dag 1 t/m 3) alsook heeft gevuld (geopenbaard op dag 4 t/m 6).

Niet Genesis 1:2 maar Genesis 3 beschrijft de “nederwerping van de wereld”. Toen “door één mens de zonde de wereld binnenkwam en door de zonde de dood” (Romeinen 5:12). Bij deze gelegenheid werd de aardbodem ook vervloekt omwille van de mens (Genesis 3:17). Dat mag met recht een “nederwerping” heten.

De eerste aeon die aanvangt in Genesis 1:1 loopt daarmee door tot “de nederwerping” in Genesis 3. Na de uitdrijving uit de hof vangt de tweede aeon aan, die eindigt in de zondvloed in Noach’s dagen.
Schematisch:

Sidney Wilson (1911-1986) was een Bijbelleraar die op bekende namen als van Anne van de Bijl en Henk Binnendijk een onuitwisbare invloed heeft uitgeoefend. Sinds enige tijd is er ook een website waarin o.a. uit zijn nalatenschap wordt gepubliceerd. Rond 1963 werd in het blad ‘Kracht van Omhoog’ een serie artikelen gepubliceerd over de komende wereldcrisis, de wederkomst van Christus en het komende Koninkrijk. In deze serie gaat Wilson o.a.  in op het begrip ‘eeuwigheid’ en ‘aioon’. Graag geef ik hieronder een paar citaten daaruit door - al was het maar om het ook eens van een ander te horen…

Hoe lang duurt de eeuwigheid?
“Oneindig natuurlijk!”, zal iemand zeggen. “De eeuwigheid heeft toch geen einde?”
“Maar als “de eeuwigheid” oneindig is, waarom spreekt de Schrift dan over “eeuwigheden” in het meervoud? (…) Hebben we hier te maken met een soort dichterlijke wijze van uitdrukken of steekt er meer achter?

Na een paar toelichtingen, de volgende conclusie:

Wanneer deze uitdrukkingen alleen maar ‘dichterlijk’ werden gebruikt, dan zou te verwachten zijn, dat ze door elkaar werden gegooid. Maar het tegendeel is waar! De Bijbel is zéér konsekwent in het gebruik ervan!

Over “de komende aionen” zegt Wilson:

… de Bijbel spreekt niet alleen over “DE toekomende aioon”, maar ook over “toekomende AIONEN”. In het meervoud dus! (…)
Dat betekent, dat “de toekomende aioon” (…) niet het einde van alles is, niet de laatste aioon is, maar dat er nog meer aionen op volgen!

Het ‘eeuwig’ Priesterschap van Christus is niet eindeloos, aldus Wilson:

Nemen we nu even het probleem van het ’eeuwige’ priesterschap van Christus. Wanneer we alle teksten nagaan, waarin van dit Priesterschap wordt gesproken, ontdekken we het volgende:
a) Dat er ALLEEN wordt gezegd, dat Hij Priester is “TOT IN DE AIOON”
b) Dat er NOOIT wordt gezegd, dat Hij Priester is ” tot in de AIONEN” of ” tot in de AIONEN der AIONEN”.

Die aioon is de toekomende aioon: de tijd van het Vrederijk. En zoals reeds eerder gezegd, in dat Vrederijk zullen zonde en dood nog voorkomen, al zullen deze dan uitzondering zijn. Het is dus volkomen in overeenstemming hiermee, dat Christus Priester zal zijn “TOT IN DE AIOON”.

Het niet ontvangen van vergeving voor de lastering van de Geest, is evenmin definitief, aldus Wilson:

Het Griekse woord “aioon” betekent: een tijdperk. Toen Jezus zei: “het zal hem niet vergeven worden, noch in deze eeuw, noch in de toekomende”, bedoelde Hij (…): het zal zal hem niet vergeven worden, noch in dit tijdperk, in deze bedeling, noch in het toekomstige tijdperk”.

Het verschil tussen ‘eeuwigheid’ en ‘aionen’ illustreert Wilson als volgt:

Op het schetsje hebben we deze “toekomende aionen” getekend als een serie cirkels achter elkaar. Gewoonlijk wordt “de eeuwigheid” gedacht als een lange streep, een streep die oneindig doorloopt en dus nooit ophoudt. In Bijbelse tijden had men een geheel andere voorstelling: men zag de toekomst niet als een oneindige tijdsduur, als één lang lijn dus, maar als een serie perioden, een serie “aionen”…
Waar wij ons aan een bepaalde denkwijze gewend hebben, is het voor ons helemaal niet gemakkelijk om over te schakelen op deze, voor ons zo vreemde, denkwijze. Maar als we het niet doen, blijven we in de knoop met allerlei uitdrukkingen, zoals de genoemde “tot in alle eeuwigheden”.

En dan de vraag…

… is dit allemaal zo belangrijk? Maken we de zaak niet nodeloos gecompliceerd?
We moeten antwoorden: het is wel degelijk belangrijk! Wanneer we dit onderwerp een beetje verstaan, krijgen we veel nieuw licht op de Bijbel en daarmee op de toekomst.