laatste wijziging: woensdag 30 mei 2001
HOME
WAT IS 'SPREKEN IN TONGEN'?

Het woord 'tong' is in de grondtekst van het 'Nieuwe Testament' hetzelfde woord als het woord voor 'taal'. In Handelingen 2:4 (NBG) wordt het Griekse woord 'gloossa' weergegeven met 'tong' en een paar verzen later (in 2:6) met 'taal'. 'Gloossa' duidt zowel op de tong als op dat wat wij d.m.v. de tong doen: een taal spreken. Vandaar dat 'spreken in tongen' volstrekt hetzelfde is als 'spreken in talen'. Met deze vaststelling is het begrip direct al een stuk 'aardser' geworden.

De eerste keer dat in het 'Nieuwe Testament' melding wordt gemaakt van het 'spreken in talen' is in Handelingen 2. Daar wordt beschreven dat 120 volgelingen van Jezus bijeen zijn in een huis te Jeruzalem. Plotseling wordt het huis gevuld met het geluid van een geweldig windvlaag en allen worden vervuld van heilige Geest en beginnen in andere talen te spreken. Omdat juist op die dag het Joodse Wekenfeest (=Pinksteren) was begonnen waren er talloze Joden vanuit de hele wereld op pelgrimsbezoek in Jeruzalem. Een menigte loopt te hoop en er ontstaat grote verbazing omdat ieder hen in zijn eigen taal hoort spreken.

"En buiten zichzelf van verwondering zeiden zij: Zie, zijn niet al dezen, die daar spreken, Galileeers? En hoe horen wij hen dan een ieder in onze eigen taal, waarin wij geboren zijn?" (Handelingen 2:7,8)

Het zogenoemde 'spreken in tongen' is in de Bijbel dus weliswaar een groot wonder, maar het gaat daarbij uitdrukkelijk om concrete, bestaande talen. Juist dát bepaald ook de betekenis van dit fenomeen. Wanneer Paulus later uitgebreid ingaat op het 'spreken in talen' haalt hij een profetie aan uit het boek Jesaja (28:11,12).

"In de wet staat geschreven: Door lieden van een andere taal en door lippen van vreemden zal Ik tot DIT VOLK [= Israël] spreken, en toch zullen zij naar Mij niet luisteren, zegt de Here. Derhalve zijn de tongen [of talen] een teken niet voor hen, die geloven, maar voor de ongelovigen...". (1Korinthe 14:21,22)

M.a.w. het 'spreken in talen' is een speciaal teken voor het volk ISRAËL. God spreekt d.m.v. een niet-Hebreeuwse taal tot Israël. Gedurende de tijd van het boek 'Handelingen' komen we dit verschijnsel dan ook diverse keren tegen. De reactie van Israël blijkt keer op keer te bestaan in ongeloof. Uieindelijk, aan het slot van het boek 'Handelingen' vinden we Paulus' aanzegging dat Israël als volk voortaan niet meer in staat zal zijn te zien, te horen of te verstaan (Handelingen 28:26-28). Als teken voor Israël heeft het 'spreken in talen' daarmee z'n functie vervuld.

In 1Korinthe 13:8 kondigt Paulus aan dat het 'spreken in talen' zou verstommen. In tegenstelling tot geloof, hoop en liefde die blijvend zijn (13:13), zou het 'spreken in talen' ophouden. De Korinthiërs moesten nog leren dat de gave die zij zo spectaculair vonden, zowel van beperkte als van tijdelijke betekenis was.

extatische klanken?

Velen denken bij 'spreken in tongen' aan onverstaanbare klanken die worden uitgesproken in een extatische toestand. Men beroept zich daarbij op wat Paulus schrijft in 1 Korinthe 14:2:

"Want wie in een tong spreekt, spreekt niet tot mensen, maar tot God, want niemand verstaat het...".

Maar men realiseert zich daarbij niet dat dit geen beschrijving is van de oorspronkelijke bedoeling maar juist van het misbruik onder de Korinthiërs! Paulus legt in 1Korinthe 14 uit dat het 'spreken in talen' slechts nut heeft in een context waarin de gesproken talen ook daadwerkelijk begrepen worden (14:4,5,9,19). Waarom b.v. Chinees spreken in een gemeente terwijl niemand daar die taal kent? Een willekeurige bezoeker van zo'n bijeenkomst zou zeggen: hier wordt wartaal gesproken (1Korinthe 14:23)! Tenzij... de vreemde taal ook zou worden vertaald. Alleen in dat geval kan er stichting en nut uitgaan van het 'spreken in talen'. Paulus laat zich tamelijk denigrerend uit over het 'spreken in talen' in de gemeente. Slechts in aanwezigheid van een vertaler acht hij het acceptabel.


Zie ook: geloof, hoop en liefde (1Korinthe 13)


 

HOME